สามีบอสของฉันทั้งเลวทั้งซื่อ0501-1000

ฟ๋ เู ชยี นเชยี นถอนหายใจ แลว้ ก็มองไปดา้ นหนา้ อยา่ งแน่วแน่ “ทฉี่ ัน ออกมาครงั้ นี้ ก็เพราะวา่ อยากจะเจอไอดอลของฉันจห้ี นานเฟิงทงี่ าน Electronic Musix festival เมอื่ คนื ” “ผลกค็ อื ……เมอ่ื วานเขาไมไ่ ดข้ น้ึ เวที อยแู่ คห่ ลงั เวทแี ลว้ กก็ ลับ ” แคน่ เี้ หรอ？ ซสู อื เยวเ่ บะปาก “ถา้ เกดิ วา่ ฉันจําไมผ่ ดิ ละ่ ก็ จหี้ นานเฟิงอยขู่ า้ งบา้ น พวกเราไมใ่ ชเ่ หรอ? ” “อยากเจอเขากง็ า่ ยๆ ไมใ่ ชเ่ หรอ? ” “นั่นมันไมเ่ หมอื นกนั ” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นถอนหายใจ “ฉันไมอ่ ยากไปรบกวนชวี ติ สว่ นตวั ของ เขา” เธอมองซสู อื เยวเ่ งยี บๆ “ยังไงบอกเธอไปเธอกไ็ มเ่ ขา้ ใจหรอก” พอพดู จบ เธอกเ็ ปลย่ี นเป็ นทา่ น่ังสบายๆ และเอนตวั พงิ เกา้ อ้ี “แต่ วา่ สอื เยว่ เมอื่ กอ่ นฉันรสู ้ กึ วา่ เธอกบั จห้ี นานเฟิงเหมาะสมกนั มากเลย นะ แลว้ ก็คดิ วา่ เฉงิ เซวยี นทําใหเ้ ธอเสยี เรอื่ งเสยี ราว……” “น่าเสยี ดาย……”

ซสู อื เยวย่ ักไหล่ “ฉันมคี วามรสู ้ กึ ตอ่ ไอดอลเธอไมค่ อ่ ยดเี ทา่ ไหร่ หรอกนะ” ครัง้ แรกทเ่ี จอกนั เธอเคาะหอ้ งผดิ แตก่ ลบั ตอ้ งเจอกบั ทา่ ทางใบหนา้ ทเี่ ย็นชาของเขา ครัง้ ทสี่ องทเ่ี จอกนั เขาไมแ่ ยกถกู แยกผดิ ตดั สนิ ไปวา่ เธอเป็ น คนรา้ ยทล่ี กั พาตวั เดก็ “นั่นก็เพราะวา่ เธอไมร่ จู ้ กั เขาดี” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นทําปากมยุ่ “ทจี่ รงิ แลว้ เขาดมี ากเลยนะ” “เขาเป็ นทายาทของตระกลู ใหญ่ แตว่ า่ ไมไ่ ปทําธรุ กจิ ตามสง่ิ ท่ี ครอบครัววางแผนไวใ้ ห ้ แตก่ ลับทําในสง่ิ ทเี่ ขาชอบแทน ” “แลว้ กไ็ ดย้ นิ มาวา่ ครอบครวั ของเขาไดท้ ําสญั ญาการแตง่ งานไวใ้ ห ้ เขาดว้ ย แตไ่ มร่ เู ้ กยี่ วกบั ผหู ้ ญงิ ทถ่ี กู กําหนดไวใ้ หแ้ ตง่ งานกบั เขาเลย ไมร่ ดู ้ ว้ ยซา้ํ วา่ เป็ นเรอ่ื งจรงิ รเึ ปลา่ ……” ซสู อื เยวฟ่ ังแลว้ รสู ้ กึ สบั สน แตว่ า่ ยังไงเธอก็ไมไ่ ดส้ นใจจหี้ นานเฟิงเทา่ ไหรอ่ ยแู่ ลว้

ผหู ้ ญงิ ถอนหายใจยาว ลกุ ขนึ้ ยนื แลว้ กด็ งึ ฟ๋ เู ชยี นเชยี น “พวกเราไป เลน่ กนั ตอ่ เถอะ พรงุ่ นกี้ ลบั ไปเมอื งหรงจะเลน่ ไมไ่ ดแ้ ลว้ นะ” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นพยกั หนา้ เงยหนา้ ขน้ึ มา กเ็ ห็นรอยจบู ทหี่ ลังคอของ ซสู อื เยว่ ผคู ้ นนัน้ หวั เราะออกมา แลว้ กเ็ อาศอกกระแทกเธอเบาๆ “ทา่ นชาย ฉนิ นท่ี รงพลงั เป็ นพเิ ศษเลยใชไ่ หม? ” ซสู อื เยวห่ นา้ แดงขน้ึ มาทนั ที เธอหนั หนา้ ไปทางอน่ื แลว้ กา้ วยาวไปดา้ นหนา้ “ไมร่ วู ้ า่ เธอกําลงั พดู เรอื่ งอะไรอยู่” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นไลต่ ามไปอยา่ งอารมณด์ ี “ทา่ นชายฉนิ รกั ษาโรคกลัว ผชู ้ ายของเธอจนหายขาดเลยใชไ่ หม? ” “ฉันนกึ วา่ โรคกลัวผชู ้ ายของเธอนจี้ ะทําใหเ้ ธอไมม่ ชี วี ติ เซก็ สท์ งั้ ชวี ติ แลว้ ซะอกี ” ซสู อื เยวก่ ลอกตาใสเ่ ธอ ไมอ่ ยากจะคยุ อะไรดว้ ย ฟ๋ เู ชยี นเชยี นขยบิ ตาใหเ้ ธอ “ดเู หมอื นวา่ คนื นฉี้ ันตอ้ งอยคู่ นเดยี วอกี แลว้ !”

ซสู อื เยว：่ “……” ………… ฟ๋ เู ชยี นเชยี นเดาไมผ่ ดิ เลย ตอนกลางคนื ตอนทเ่ี ธอกําลังกนิ ขา้ วอยกู่ บั ซสู อื เยวอ่ ยนู่ ัน้ กไ็ ดร้ บั ขอ้ ความหนง่ึ ขอ้ ความนัน้ มาจากไป๋ ลั่ว ผชู ้ ว่ ยของฉนิ โมห่ าน “คณุ ฟ๋ ู คณุ ผชู ้ ายของพวกเรากลวั วา่ คนื นคี้ ณุ นอนคนเดยี วแลว้ จะ รสู ้ กึ กลัว ดงั นัน้ จงึ ไดเ้ ตรยี มของขวญั ใหค้ ณุ เป็ นพเิ ศษ” ดา้ นหลงั ขอ้ ความนัน้ เป็ นซองแดงขนาดใหญส่ องซอง มองดขู อ้ ความในโทรศพั ท์ แลว้ ก็มองไปทซี่ สู อื เยวท่ กี่ ําลงั กนิ ขา้ วอยู่ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นก็ถอนหายใจเบาๆ สอื เยว่ อยา่ โทษฉันนะ มติ รภาพนัน้ มคี า่ แตเ่ งนิ นัน้ มคี ร่ ามากกวา่ ดงั นัน้ เธอกเ็ ลยสง่ สตกิ เกอร์ OK ใหไ้ ป๋ ลว่ั แลว้ กร็ บี ซองแดงนัน้ มา ซสู อื เยวท่ ก่ี ําลังกนิ ปลาตม้ อยนู่ ัน้ ไมร่ เู ้ รอ่ื งรรู ้ าวอะไรเลย

หลังจากมอื้ เย็น เดมิ ทซี สู อื เยวก่ ย็ ังอยากจะไปเดนิ เลน่ กบั ฟ๋ เู ชยี น เชยี นตอ่ อกี หน่อย แตว่ า่ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นกลับเอะอะวา่ งว่ งแลว้ ไมม่ ที างเลอื ก เธอทําไดแ้ คก่ ลบั โรงแรมกบั ฟ๋ เู ชยี นเชยี น แตว่ า่ สง่ิ ทซ่ี สู อื เยวน่ กึ ไมถ่ งึ ก็คอื หลงั จากทฟี่ ๋ เู ชยี นเชยี นเปิดประตู หอ้ ง แลว้ เธอกําลังจะตามเขา้ ไปนัน้ ยัยคนนก้ี ลบั พงุ่ ตวั เขา้ ไป แลว้ ก็ ปิดประตใู สห่ นา้ เธอดงั “ปัง”! ซสู อื เยวข่ มวดคว้ิ อยา่ งรนุ แรงใหป้ ระตู “เชยี นเชยี น” เธอเคาะประตู “ฉันยังไมไ่ ดเ้ ขา้ ไปเลยนะ!” “เธอเขา้ ไปไมไ่ ดห้ รอก” เสยี งทมุ ้ ตํา่ ของผชู ้ ายคนหนง่ึ ดงั ขน้ึ ซสู อื เยวร่ บี เงยหนา้ ขน้ึ มา แลว้ ก็สบตากบั ดวงตาทล่ี กึ ซงึ้ ไมม่ ที สี่ นิ้ สดุ ของฉนิ โมห่ าน ตอนน้ี เขาเอามอื กอดอก พงิ ประตดู ว้ ยทา่ ทางทส่ี งา่ งามและเฉยเมย พรอ้ มกบั มองเธอ

แสงในดวงตาของเขา เหมอื นกบั เมอื่ คนื ตอนทเี่ ขาอมุ ้ เธอขนึ้ ไมผ่ ดิ เลย ซสู อื เยวร่ สู ้ กึ กลวั เล็กนอ้ ย ผหู ้ ญงิ คนนกี้ ลนื น้ําลาย แลว้ ก็ยกมอื ขนึ้ เคาะประตอู กี ครงั้ “ฟ๋ เู ชยี น เชยี น！เปิดประตนู ะ!” “สอื เยว”่ ดา้ นในมเี สยี งเศรา้ หมองของฟ๋ เู ชยี นเชยี นดงั ขนึ้ “สอื เยว่ เธอยอมทํา ตามทา่ นชายฉนิ ไปเถอะ” ซสู อื เยว：่ “……” “คณุ นายฉนิ ” ผชู ้ ายคนนัน้ คอ่ ยๆ เดนิ เขา้ มา ขยบั เขา้ มาใกลซ้ สู อื เยวเ่ รอ่ื ยๆ “รบี กลบั ไปขนาดนี้ ไมอ่ ยากอยกู่ บั ฉันแลว้ เหรอ? ” แน่นอนวา่ เธอไมอ่ ยาก! เมอื่ คนื เขาบอกวา่ เขายังไมไ่ ดท้ ําจนถงึ ทสี่ ดุ แตว่ า่ เธอกแ็ ทบจะ พกิ ารไปครงึ่ หนงึ่ แลว้ ถา้ มอี กี ครงั้ หนง่ึ เธอกลวั วา่ เธอจะลงจากเตยี งไมไ่ ดแ้ ลว้ !

การจะสรา้ งลกู สาวไมใ่ ชว่ า่ เป็ นไปไมไ่ ด ้ แตว่ า่ ใหเ้ ธอพักผอ่ นหน่อย ไมไ่ ดเ้ หรอ?! แตถ่ งึ แมใ้ นใจจะคดิ เชน่ นัน้ เธอกไ็ มก่ ลา้ เผชญิ หนา้ เขา “ฉันไมไ่ ดห้ มายความวา่ แบบนัน้ ……” “แลว้ หมายความวา่ ยงั ไง? ” เขาผลักเธอชดิ กบั ผนังทางเดนิ รมิ ฝี ปากบางของเขาดเู หมอื นจะยมิ้ แตไ่ มย่ ม้ิ “เบอ่ื เหรอ? ” “แตฉ่ ันก็จําไดว้ า่ เธอแฮปป้ีนะ” ซสู อื เยว：่ “……” ใบหนา้ ของหญงิ สาวถกู เผาจนกลายเป็ นถา่ นไฟ เธอกม้ หนา้ ลง ไมก่ ลา้ สบตากบั เขา “ฉนิ โมห่ าน นม่ี นั ทางเดนิ นะ” ผชู ้ ายคนนัน้ ยกรมิ ฝี ปากขน้ึ “เตอื นไดต้ รงเวลามาก” หลงั จากพดู จบ เขากย็ นื่ แขนทเี่ รยี วยาวออกไป แลว้ อมุ ้ เธอขนึ้ มา อยดู่ ๆี รา่ งกายกายก็ตกอยใู่ นภาวะไรน้ ้ําหนัก ซสู อื เยวร่ อ้ งกร๊ดี ออกมา เธอตกอยใู่ นออ้ มแขนทอี่ บอนุ่ ของเขา

“เบาหน่อยไดไ้ หม……” เมอ่ื ถกู ผชู ้ ายคนนโ้ี ยนลงบนเตยี ง เธอก็พดู ทงั้ นํ้าตาคลอเบา้ ฉนิ โมห่ านถอดเนกไทออกอยา่ งสงา่ งาม “ดทู า่ ทางของเธอส”ิ …… อะไรทเ่ี รยี กวา่ ตายทงั้ เป็ น? การถกู ฉนิ โมห่ านทรมานทงั้ สองคนื ตดิ ตอ่ กนั น่ันแหละ เรยี กวา่ การ ตายทงั้ เป็ น วนั ทสี่ อง ซสู อื เยวอ่ ยบู่ นรถทก่ี ลบั เมอื งหรง เธอเอนหลังพงิ เบาะรถ เหมอื นปลาเค็ม กระดกู เหมอื นจะแตกเป็ นเสยี่ งๆ และฉนิ โมห่ านทน่ี ่ังอยขู่ า้ งๆ เธอก็กําลงั มองโทรศพั ทอ์ ยา่ ง กระปรกี้ ระเปรา่ ซสู อื เยวห่ ลบั ตาลงกําลังจะหลบั ไปนัน้ โทรศพั ทเ์ ธอกด็ งั ขนึ้ เธอขมวดคว้ิ แลว้ ก็หยบิ โทรศพั ทข์ น้ึ มาดู มาจากครฉู นิ จากสถานโี ทรทศั นเ์ หลยถงิ

“พรงุ่ นเี้ วลา 8.00 น. จะมกี ารออดชิ นั่ ทช่ี นั้ 3ของ Thunder Film and Television \" ขา่ วนี้ ทําใหซ้ สู อื เยวม่ ชี วี ติ ชวี าขนึ้ มาทนั ที” พรงุ่ นแี้ ปดโมงก็จะไดอ้ อดชิ น่ั แลว้ ! เธอสดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ แลว้ ก็เตรยี มจะแบง่ ปันขา่ วนใ้ี หฟ้ ๋ เู ชยี นเชยี นอ ยา่ งตนื่ เตน้ ตอนนเี้ อง โทรศพั ทข์ องเธอกด็ งั ขนึ้ อกี ครัง้ “ไดย้ นิ วา่ เธอจะไปออดชิ นั่ เรอ่ื ง《ความทรงจําทข่ี าดหาย》ของผู ้ กํากบั เฉนิ งัน้ เหรอ? ” เป็ นขอ้ ความทเี่ ฉงิ เซวยี นสง่ มาให ้ “ใช่ ทําไมเหรอ? ” ผหู ้ ญงิ คนนย้ี มิ้ แลว้ ตอบกลบั ขอ้ ความของเฉงิ เซวยี น ตอนแรกซสู อื เยวไ่ ดบ้ ล็อกเบอรข์ องเฉงิ เซวยี นกบั เซยี่ งหวน่ั ฉงิ ไป แลว้ แตเ่ พราะวา่ จะตอ้ งเลน่ ละครกบั เฉงิ เซวยี น เธอกเ็ ลยจําเป็ นตอ้ ง แอดเพอื่ นเฉงิ เซวยี นกลับมา

ไมค่ ดิ วา่ ครฉู นิ พง่ึ จะบอกขา่ ว เฉงิ เซวยี นกม็ าหาเธอแลว้ ขา่ วนไ้ี ปไว เหมอื นกนั นะ “หวน่ั ฉงิ เองกอ็ ยากไดบ้ ทนเี้ หมอื นกนั ” เฉงิ เซวยี นนัน้ ไมเ่ กรงใจซสู อื เยวเ่ ลยแมแ้ ตน่ ดิ เดยี ว “พรงุ่ นตี้ อนท่ี พวกเธอไปออดชิ น่ั พรอ้ มกนั ก็สอนหวนั่ ฉงิ หน่อยเถอะ ใหเ้ ธอไดบ้ ท นม้ี าอยา่ งราบรน่ื ” “บทบาทนมี้ ันสําคญั สําหรบั หวนั่ ฉงิ มาก” ตอนท่ี 62 แดด๊ ดม้ี คี แู่ ขง่ แลว้ ซสู อื เยวตอบกลบั อยา่ งเย็นชา “บทบาทนก้ี ็สําคญั สําหรับฉัน เหมอื นกนั ” เฉงิ เซวยี นตอบกลบั อยา่ งรวดเร็ว “กอ่ นหนา้ นเ้ี ธอทํารา้ ยหวนั่ ฉงิ จน ไมส่ ามารถแสดงตอ่ ได ้ เธอตดิ หนหี้ วน่ั ฉงิ อยนู่ ะ” “หลังจากเธอชว่ ยหวน่ั ฉงิ ในครงั้ นแ้ี ลว้ กถ็ อื วา่ พวกเราหายกนั ” ซสู อื เยวอ่ า่ นขอ้ ความทเ่ี ฉงิ เซวยี นสง่ มาให ้ แลว้ กห็ วั เราะออกมา

สรปุ แลว้ เขาไปเอาความกลา้ หรอื ความม่ันใจมาจากไหน ถงึ คอื วา่ เธอตดิ หนเ้ี ซย่ี งหวน่ั ฉงิ ? แลว้ ไมใ่ ชเ่ พราะวา่ เซย่ี งหวนั่ ฉงิ ใสร่ า้ ยเธอกอ่ นแลว้ ไปออ่ ยเฉงิ เซ วยี นกอ่ นเหรอ ถงึ ทําใหม้ เี รอ่ื งเขา้ มาพวั พนั เยอะขนาดนัน้ แลว้ สดุ ทา้ ยเซย่ี งหวน่ั ฉงิ ก็เลยถกู ขนึ้ บญั ชดี ํา? ทําไมพอเฉงิ เซวยี นพดู ออกมา ถงึ ไดก้ ลายเป็ นความผดิ ของเธอไป ได?้ ซสู อื เยวส่ ดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ ตอนแรกเธอคดิ วา่ จะวางโทรศพั ทล์ ง แต่ กร็ สู ้ กึ โกรธมาก ก็เลยสง่ สตกิ เกอรร์ ปู องนุ่ สเี ขยี วไปใหเ้ ฉงิ เซวยี น “หมายความวา่ ยงั ไง? เธอตกลงแลว้ เหรอ? ” เฉงิ เซวยี นปลมื้ ปรม่ิ “สอื เยว่ ฉันรอู ้ ยแู่ ลว้ วา่ เธอ……” ผหู ้ ญงิ คนนกี้ ลอกตา แลว้ กว็ างโทรศพั ทล์ ง ยงั ไมเ่ ขา้ ใจอกี เหรอ? ปัญญาออ่ น! องนุ่ นมี้ ันสเี ขยี วนะ!

ฉนิ โมห่ านทอ่ี ยดู่ า้ นขา้ งเห็นทา่ ทางโกรธเกรยี้ วของเธอ กส็ า่ ยหนา้ อยา่ งจนปัญญา แลว้ กใ็ ชเ้ บอรโ์ ทรศพั ทข์ องครฉู นิ สง่ ขอ้ ความไปหา เธอ “สๆู ้ ” “แน่นอนอยแู่ ลว้ !” หลังจากซสู อื เยวต่ อบกลบั เสร็จแลว้ นัน้ กพ็ งิ หนา้ ตา่ งรถแลว้ กเ็ รมิ่ กงั วลเกย่ี วกบั วนั พรงุ่ น้ี ถงึ แมว้ า่ เธอจะรสู ้ กึ วา่ ความสามารถของเธอนัน้ ดกี วา่ เซย่ี งหวนั่ ฉิ งมาก แต…่ …คนทจ่ี ะไปออดชิ น่ั ในวนั พรงุ่ นี้ คงจะไมไ่ ดม้ แี คเ่ ธอ กบั เซยี่ งหวนั่ ฉงิ เพยี งแคส่ องคนหรอก ถา้ เกดิ วา่ มคี นทเ่ี หมาะสมกวา่ ปรากฏตวั ขน้ึ จะทํายังไงดลี ะ่ ? เธอเองกค็ อื สแตนดอ์ นิ ทไี่ มไ่ ดแ้ สดงอยา่ งเป็ นทางการมาหลายปี แลว้ เหมอื นกนั ไมส่ ามารถรับประกนั ไดว้ า่ ตวั เองจะแสดง ความสามารถของตวั เองไดอ้ ยา่ งมน่ั คงตลอด ผา่ นไปไมร่ าน รถกก็ ลับมาถงึ เมอื งหรง “หมา่ ม๊!ี ” พอกลับมาทบ่ี า้ น ซสู อื เยวเ่ ปิดประตเู ขา้ ไป ซงิ เฉนิ กอ็ า้ แขนแลว้ กร็ บี วงิ่ เขา้ มา “ผมคดิ ถงึ หมา่ ม๊มี ากเลย!”

ซสู อื เยวย่ อ่ ตวั ลงไปกอดซงิ เฉนิ ไวใ้ นออ้ มแขน “หมา่ ม๊กี ค็ ดิ ถงึ หนู เหมอื นกนั ” สว่ี นั ทไี่ มไ่ ดเ้ จอกนั เธอคดิ ถงึ เจา้ ตวั รา้ ยสองคนนจ้ี รงิ ๆ แปลกมาก ทงั้ ๆ ทเ่ี ธอกบั พวกเขาไดก้ ลายมาเป็ นแมล่ กู กนั แคเ่ ดอื น เดยี วเทา่ นัน้ แตว่ า่ เธอกลับรสู ้ กึ เหมอื นไดเ้ ป็ นแมผ่ ใู ้ หก้ ําเนดิ พวกเขา จรงิ ๆ ไมส่ ามารถตดั ใจไดจ้ รงิ ๆ “เลน่ สนุกไหม? ” ซงิ เฉนิ ยม้ิ จนตาหยแี ลว้ กเ็ งยหนา้ ขน้ึ มองซสู อื เยว่ “มขี องขวญั ใหผ้ ม กบั พช่ี ายไหมครบั ? ” “มสี ”ิ ซสู อื เยวเ่ อากระเป๋ าเป้มา ตอนทกี่ ําลงั จะหยบิ ของขวญั ออกมานัน้ มอื ใหญม่ อื หนง่ึ ก็แยง่ กระเป๋ าเป้ของเธอไป ฉนิ โมห่ านขมวดควิ้ เล็กนอ้ ย แลว้ ก็เอากระเป๋ าใบนัน้ ใหซ้ งิ เฉนิ “เอา ไปหาเอง” “หมา่ ม๊ขี องพวกลกู ตอ้ งไปฝึกซอ้ มแลว้ ” ซงิ เฉนิ กะพรบิ ตา “หมา่ ม๊จี ะไปสอบเหรอครับ? ”

“อมื ” บนโซฟาทไี่ มไ่ กลจากนัน้ นัก ซงิ หยนุ ทกี่ ําลังอา่ นหนังสอื อยกู่ ็เงย หนา้ ขนึ้ มายง่ิ ๆ “พห่ี นานเซงิ บอกวา่ พรงุ่ นห้ี มา่ ม๊จี ะไปออดชิ น่ั ” “ถา้ ยังงนั้ หมา่ ม๊รี บี ไปฝึกซอ้ มเถอะครบั !” ซงิ เฉนิ รบั กระเป๋ าจากซสู อื เยวม่ าก แลว้ เขาสนั้ ๆ กว็ งิ่ เขา้ ไปหาซงิ หยนุ แลว้ ก็เปิดกระเป๋ าเป้ของเธอเพอ่ื หาของขวญั ซสู อื เยวเ่ มม้ ปาก เธอ……ไมไ่ ดม้ อี ะไรใหฝ้ ึกซอ้ มนิ การออดชิ นั่ วนั พรงุ่ นจ้ี ะเป็ นการเทสในสถานทจี่ รงิ เลย เธอไม่ สามารถเตรยี มตวั อะไรได ้ “มอี ะไรใหเ้ ตรยี มตงั้ เยอะแยะ” ซงิ หยนุ ยังคงน่ังพงิ โซฟาอยา่ งสงา่ งาม ทา่ ทางทจ่ี รงิ จังและเฉอื่ ยชา ของเขานัน้ ฉนิ โมห่ านเวอรช์ น่ั เล็กจรงิ ๆ “ผมหาหนังสอื ไวใ้ ห ้ แลว้ วาง ไวใ้ นหอ้ งนอนของหมา่ ม๊เี รยี บรอ้ ยแลว้ ” พอพดู จบ เด็กนอ้ ยก็เหลอื บมองเธอนง่ิ ๆ “สๆู ้ ครับ” ทา่ ทางนัน้ มนั เหมอื นกบั ครปู ระจําชนั้ ตอนมัธยมปลายกําลงั ให ้ กําลงั ใจนักเรยี นทอ่ี อ่ นแอ!

ซสู อื เยวร่ สู ้ กึ เจ็บเบาๆ เธอยังไมท่ นั จะไดอ้ ธบิ ายเหตผุ ลกบั ซงิ หยนุ ก็ถกู ฉนิ โมห่ านอมุ ้ ขนึ้ มา ผชู ้ ายคนนัน้ อมุ ้ เธอ และกา้ วยาวขน้ึ ไปชนั้ บน ซสู อื เยวถ่ กู ขงั ไวใ้ นหอ้ งนอน ซงิ หยนุ พดู ถกู ตอ้ ง เขาหาหนังสอื ทพี่ ัฒนาทกั ษะการแสดงมาใหเ้ ธอ จรงิ ๆ นั่งอยบู่ นเตยี ง เธอมองหนังสอื กองใหญท่ ส่ี งู กวา่ ตวั เธอเอง แลว้ ก็ ถอนหายใจยาวออกมา เธอนอนหงายอยบู่ นเตยี งและจอ้ งมองเพดานอยา่ งปวดหวั สดุ ทา้ ย เธอกต็ ดั สนิ ใจวา่ จะไมอ่ า่ นสกั เลม่ เดยี ว ตอ้ งเชอ่ื ในศกั ยภาพ ของตวั เอง ………… “รถบงั คบั นขี้ องผม!” ในหอ้ งนั่งเลน่ ชนั้ ลา่ งนัน้ ซงิ เฉนิ กอดรถบงั คบั ราคาถกู นัน้ อยา่ ง ตนื่ เตน้ “นค่ี อื รถบงั คบั ทดี่ ที ส่ี ดุ ทผ่ี มเคยเลน่ !”

ถงึ แมว้ า่ มันจะไมไ่ ดส้ วยหรแู ละคลอ่ งตวั เหมอื นรถบงั คบั ทค่ี ณุ ป่ ซู อื้ ให ้ แตว่ า่ นคี่ อื นํ้าใจของหมา่ ม๊!ี ซงิ หยนุ มองดทู า่ ทางทเ่ี ป็ นเด็กของเขา แลว้ ก็วางหนังสอื ลง หลังจากนัน้ กเ็ ดนิ เขา้ มาและเปิดกระเป๋ า สดุ ทา้ ย เขาพบสมดุ ภาพเลม่ เล็กกบั สนี ้ํากลอ่ งใหญ่ แลว้ กท็ คี่ น่ั หนังสอื สําหรับเดก็ กลอ่ งหนงึ่ น่าจะเป็ นของขวญั ทม่ี อบใหเ้ ขา มนั เด็กมาก แต…่ …กใ็ สใ่ จมาก เดก็ นอ้ ยเก็บสนี ้ําและทค่ี น่ั หนังสอื อยา่ งระมดั ระวงั ขณะทเ่ี ขากําลงั จะรดู ซปิ กระเป๋ าเป้นัน้ เขาก็พบวา่ ในกระเป๋ าเป้ของ ซสู อื เยวน่ ัน้ ยงั มกี ารด์ สชี มพใู บเล็กๆอยู่ ซงิ หยนุ ขมวดควิ้ แลว้ กห็ ยบิ การด์ ใบนัน้ ขนึ้ มา บนการด์ มตี วั หนังสอื เขยี นอยบู่ นนัน้ วา่ ： “คณุ ป้าคนสวย หนูหวงั วา่ สกั วนั หนง่ึ ป้าจะกลายมาเป็ นหมา่ ม๊ขี อง หนู! จําชอ่ื ของหนูไวน้ ะ ผมชอื่ ซงิ กวง ไมว่ า่ จะชา้ หรอื เร็วพวกเราจะ ไดเ้ จอกนั !”

ตรงชอ่ื ผเู ้ ขยี นนัน้ เป็ นรปู การต์ นู หนา้ ยม้ิ สวยงาม ตดิ โบวร์ บิ บนิ้ สชี มพู ออ่ นๆ ทด่ี า้ นหลงั การด์ “พี่ อา่ นอะไรอยเู่ หรอ? ” พอเห็นวา่ ซงิ หยนุ เหมอ่ ลอย ซงิ เฉนิ กร็ บี พงุ่ เขา้ มา “วา้ ว!” พออา่ นเนอื้ หาในการด์ เสร็จ ดวงตาของซงิ เฉนิ กเ็ บกิ กวา้ งดว้ ยความ ตกใจ “นม่ี ันหมายความวา่ ยงั ไง? ” “พวกเรามคี แู่ ขง่ แลว้ เหรอ?!” ซงิ หยนุ กลอกตา “แดด๊ ดม้ี คี แู่ ขง่ แลว้ ” ซงิ เฉนิ ทําหนา้ มยุ่ ไมเ่ ขา้ ใจ “ดสู ”ิ ซงิ หยนุ ถอนหายใจนงิ่ ๆ แลว้ กอ็ ธบิ ายใหน้ อ้ งชายฟังอยา่ งละเอยี ด “คนทเี่ ขยี นการด์ นใี้ หห้ มา่ ม๊นี ่าจะเป็ นเดก็ ผหู ้ ญงิ ” “ในเมอ่ื เธออยากจะใหห้ มา่ ม๊เี ป็ นหมา่ ม๊ขี องเธอ แสดงใหเ้ ห็นวา่ เธอ ไมม่ หี มา่ ม๊ขี องตวั เอง”

“ถา้ ยงั งนั้ เธอน่าจะมแี ดด๊ ดี้” ซงิ เฉนิ นกึ ขน้ึ ไดใ้ นทนั ที “ก็หมายความวา่ เธอจะใหแ้ ดด๊ ดขี้ องเธอ มาตามจบี หมา่ ม๊ขี องพวกเรางัน้ เหรอ? ” “ดงั นัน้ กเ็ ลยกลายเป็ นคแู่ ขง่ ของแดด๊ ดพี้ วกเรา? ” “อมื ” ซงิ หยนุ พยักหนา้ อยา่ งสขุ มุ “ดเู หมอื นวา่ พวกเราตอ้ งเรง่ ดําเนนิ การ แลว้ ” “เรง่ ดําเนนิ การอะไรเหรอ? ” ซงิ เฉนิ สบั สน เขามองหนา้ ซงิ เฉนิ อยา่ งตงั้ ความหวงั วา่ เขาจะฉลาดขนึ้ “ความกา้ วหนา้ ของการมนี อ้ งสาวไง” ซงิ เฉนิ ตหี นา้ ผากตวั เอง “ใชๆ่ ขอแคแ่ ดด๊ ดก้ี บั หมา่ ม๊มี นี อ้ งสาว หมา่ ม๊กี ็จะไมถ่ กู เดก็ คนอน่ื แยง่ ไป!” พอพดู วา่ จะทํากท็ ําเลย ซงิ เฉนิ หยบิ โทรศพั ทข์ องตวั เองออกมา แลว้ ก็โทรหาไป๋ ยหู่ นาน “ลงุ ไป๋ ! ลงุ ไป๋ ทมี่ ที กั ษะการแพทยท์ ย่ี อด

เยย่ี มทส่ี ดุ ! บอกผมหน่อย วา่ ตอ้ งทํายงั ไงถงึ จะใหแ้ ดด๊ ดก้ี บั หมา่ ม๊มี ี นอ้ งสาวใหพ้ วกเราเร็ว!ๆ ” ไป๋ ยหู่ นานทอี่ ยปู่ ลายสายนัน้ แทบจะสําลกั เจา้ ตวั รา้ ยของบา้ นฉนิ โม่ หานนัน้ ไมเ่ คยตดิ ตอ่ เขามาเป็ นหมน่ื ปีแลว้ พอตดิ ตอ่ มากเ็ พราะวา่ เรอื่ งนยี้ งั งนั้ เหรอ? เขาตอบอยา่ งระมดั ระวงั “เรอ่ื งน้ี……ตอ้ งใหแ้ ดด๊ ดกี้ บั หมา่ ม๊ขี องหนู ตอ้ งใจกนั ถงึ จะ……” “ไมท่ นั แลว้ แดด๊ ดข้ี องผมมคี แู่ ขง่ แลว้ ! พวกเราตอ้ งเรง่ ความเร็ว ” ไป๋ ยหู่ นานขมวดควิ้ “ขแู่ ขง่ เหรอ? ” ทําไมเขาถงึ ไมร่ วู ้ า่ ฉนิ โมห่ านมคี แู่ ขง่ ? “ใครกนั ? ” “ผมเองก็ไมร่ เู ้ หมอื นกนั พช่ี ายคาดคะเนสถานการณ์ใหผ้ ม บอกวา่ แดด๊ ดอี้ าจจะมคี แู่ ขง่ ” “คณุ ฉนิ โมห่ านนัน้ จบี ผหู ้ ญงิ ไมเ่ ป็ นขนาดนัน้ พอมคี แู่ ขง่ หมา่ ม๊ตี อ้ ง ถกู คนอน่ื แยง่ ไปอยา่ งแน่นอน!” “งนั้ เหรอ? ”

ซงิ เฉนิ พงึ่ จะพดู จบ ก็มเี สยี งทที่ มุ ้ ตํา่ ของผชู ้ ายคนหนงึ่ ดงั ขน้ึ มาจาก ชนั้ บน รา่ งเล็กๆ ของซงิ เฉนิ กแ็ ขง็ ทอ่ื ไปในทนั ท!ี เขารบี ตดั สาย แลว้ ก็เงยหนา้ มองฉนิ โมห่ านพรอ้ มกบั ยม้ิ อยา่ งซอ่ื บอื้ “แดด๊ ดี้ ลงมาทําไมครบั เนยี่ ” ฉนิ โมห่ านเลกิ คว้ิ แลว้ กเ็ ดนิ ลงบนั ไดมาอยา่ งสงา่ งาม “ถา้ เกดิ วา่ พอ่ ไมล่ งมา กจ็ ะไมไ่ ดย้ นิ วา่ มคี นนนิ ทาพอ่ ลับหลังสิ? ” ตอนท่ี 63 ของขวญั ทใี่ หน้ อ้ งสาว ซงิ เฉนิ กลอกตา จอ้ งตากบั แดด๊ ดอี้ ยา่ งมั่นใจ “ผมไมไ่ ดน้ นิ ทา แดด๊ ด!ี้ ” “มันคอื เรอื่ งจรงิ !” ซงิ หยนุ พยักหนา้ อยขู่ า้ งๆ “เรอื่ งจรงิ ” ฉนิ โมห่ าน：“……” นเี่ ด็กเหลอื ขอทงั้ สองคนนด้ี ถู กู ทกั ษะการจบี สาวของพอ่ แทๆ้ ตวั เอง แบบนเี้ ลยเหรอ?

ผชู ้ ายคนนัน้ เดนิ เขา้ ไปอยา่ งภาคภมู ิ แลว้ ก็นั่งพงิ โซฟาอยา่ งสงา่ งาม เอนหลงั พงิ พนักพงิ อยา่ งเกยี จครา้ น “พอ่ ไมไ่ ดม้ คี แู่ ขง่ ” “กอ่ นหนา้ นไ้ี มม่ ี ตอ่ ไปก็ไมม่ ที างมเี หมอื นกนั ” ซงิ เฉนิ และซงิ หยนุ มองตากนั เดก็ น่ารกั ทงั้ สองคนเงยี บลงอยา่ งรกู ้ นั ตอนนเ้ี อง โทรศพั ทข์ องฉนิ โมห่ านกด็ งั ขน้ึ ไป๋ ยหู่ นานเป็ นคนโทรมา “ไดย้ นิ มาวา่ แกมคี แู่ ขง่ เหรอ? ” “ฮา่ ๆๆๆ สะใจจรงิ ๆ สะใจจรงิ ๆ!” “ทา่ นชายฉนิ ทไี่ มส่ ามารถกลอ่ มผหู ้ ญงิ ไดม้ ากทส่ี ดุ มคี แู่ ขง่ หลงั จาก พง่ึ แตง่ งานไดเ้ ดอื นเดยี ว!” “ฉันไปหาพวกเขาเพอ่ื พนันกนั ดกี วา่ พนันวา่ แกจะโดนทงิ้ ไหม ฮา่ ๆๆๆ ——！” ฉนิ โมห่ าน：“……” ผชู ้ ายคนนัน้ บบี โทรศพั ทแ์ น่นอยา่ งเงยี บๆ จนเสยี งหวั เราะเยาะจาก ปลายสายของไป๋ ยหู่ นานหยดุ ลง เขาถงึ ไดย้ กมมุ ปากขนึ้ อยา่ งเย็น ชา “ฉันจะพนันกบั แกเอง”

“ถา้ เกดิ วา่ ฉันไมไ่ ดห้ ยา่ ฉันจะรอ้ื คลนิ กิ ของแกใหห้ มด เป็ นไง ? ” ไป๋ ยหู่ นาน：“……” ผา่ นไปนาน เขาก็พดู อยา่ งออ่ นแอ “โมห่ าน ฉันก็แคล่ อ้ เลน่ เอง แกก็ ไมค่ วรจะอารมณเ์ สยี หรอกใชไ่ หม? ” “ไมก่ ลา้ เหรอ? ” น้ําเสยี งขอฉนิ โมห่ านยังคงสงบนงิ่ “งัน้ กจ็ ําไวน้ ะ” “ฉันกบั ซสู อื เยว่ ไมม่ ที างหยา่ กนั ” “นอกจากวา่ ฉันจะตาย” คําพดู ของผชู ้ ายคนนัน้ ทมุ ้ ตํา่ และแหบแหง้ มคี วามแน่วแน่และ ม่นั คงทท่ี ําใหค้ นอน่ื ยากจะตอ่ ตา้ น ไป๋ ยหู่ นานเงยี บ ไมใ่ ชแ่ คไ่ ป๋ ยหู่ นาน แตว่ า่ ซงิ เฉนิ และซงิ หยนุ ทนี่ ่ังอยบู่ นโซฟายัง มองหนา้ กนั ไมร่ วู ้ า่ ควรจะพดู อะไรดี ผา่ นไปนาน ไป๋ ยหู่ นานกห็ ายใจเขา้ ลกึ ๆ “โมห่ าน แก……หวน่ั ไหว กบั เธอแลว้ งัน้ เหรอ? ”

“อมื ” เขายอมรบั อยา่ งสงา่ “ฉันเขา้ ใจแลว้ ” ไป๋ ยหู่ นานยม้ิ นง่ิ ๆ “ฉันดใี จกบั แกดว้ ย” หลังจากผา่ นเรอ่ื งเมอื่ หา้ ปีกอ่ นนัน้ เขากน็ กึ วา่ ตลอดชวี ติ ของฉนิ โม่ หานนจ้ี ะไมม่ ที างรกั ผหู ้ ญงิ คนไหนไดอ้ กี แลว้ นกึ ไมถ่ งึ วา่ ผหู ้ ญงิ ทชี่ อื่ วา่ ซสู อื เยวน่ ี้ จะใชเ้ วลาเพยี งแคเ่ ดอื นเดยี ว เทา่ นัน้ จะทําใหฉ้ นิ โมห่ านตงั้ ใจเด็ดเดยี่ วขนาดน้ี…… “ขอบคณุ นะ” ผชู ้ ายคนนวี้ างสายดว้ ยใบหนา้ ทบ่ี ดู บงึ้ และหลงั จากนัน้ เขาก็เงยหนา้ ขนึ้ แลว้ กม็ องซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ “คแู่ ขง่ อยไู่ หน” ซงิ เฉนิ สง่ การด์ สชี มพใู บนัน้ ใหฉ้ นิ โมห่ านอยา่ งหวาดกลัว “คแู่ ขง่ ที่ ผมกบั พบ่ี อก……ก็คอื พอ่ ของเด็กคนนี้……” ฉนิ โมห่ านหรต่ี าลง แลว้ กม็ องดตู วั หนังสอื ทบ่ี ดิ เบยี้ วบนการด์

ถงึ แมว้ า่ ลายมอื จะดไู มค่ อ่ ยดเี ทา่ ไหรน่ ัก แตว่ า่ เขากม็ องออกวา่ นค่ี อื ลายมอื ของเด็กผหู ้ ญงิ แลว้ กม็ ภี าพของเด็กผหู ้ ญงิ ทชี่ อื่ จซ้ี งิ กวงปรากฏขนึ้ มา เธอสวมกระโปรงตวั เล็กๆ ทา่ ทางเหมอื นเจา้ หญงิ นอ้ ย ทงั้ น่ารกั และ บอ้ งแบว๊ ถา้ เกดิ วา่ ไมใ่ ชเ่ พราะเธอ คนื นัน้ เขาคงไมห่ นุ หนั พลันแลน่ ลากซสู อื เยวไ่ ปป๊ัมลกู สาวหรอก…… ชายคนนัน้ ยกมมุ ปากขน้ึ แลว้ กว็ างการด์ ใบนัน้ ไวใ้ นมอื ของตวั เอง “พวกเขาไมเ่ ป็ นภยั คกุ คามตอ่ พอ่ หรอก” เธอพดู จบ เขากเ็ ดนิ ขนึ้ ชนั้ บนไป ซงิ เฉนิ มนึ งง “แดด๊ ดี้ การด์ ใบนัน้ ……” ซงิ หยนุ รบี ไปดงั เขาไว ้ แลว้ ก็สา่ ยหนา้ ใหเ้ ขา พอรา่ งของฉนิ โมห่ านหายไปจากสายตาของพวกเขา ซงิ หยนุ ก็ ขมวดควิ้ เบาๆ “ดจู ากปฏกิ ริ ยิ าของแดด๊ ด้ี เขาน่าจะรแู ้ ลว้ ละ่ วา่ คแู่ ขง่ ของเขาเป็ นใคร” “ถา้ ยังงนั้ พวกเรา……”

ซงิ หยนุ ยักไหล่ แลว้ ก็ยม้ิ ใหน้ อ้ งชาย “เตรยี มตวั ซอื้ เตยี งเด็กกบั ของขวญั ใหน้ อ้ งสาวไดเ้ ลย” “ได!้ ” ซงิ เฉนิ กระโดดขน้ึ มาจากโซฟา “ผมจะเลอื กอนั ทส่ี วยทส่ี ดุ เลย!” ………… เชา้ ตรวู่ นั ถดั มา ซสู อื เยวต่ นื่ ขน้ึ มาแตเ่ ชา้ ครฉู นิ บอกวา่ เวลาออดชิ น่ั ของสถานโี ทรทศั นเ์ หลยถงิ คอื เกา้ โมงเชา้ พอเธอตนื่ แลว้ ก็เขา้ ไปในหอ้ งครวั เพอ่ื เตรยี มอาหารเชา้ ใหเ้ ดก็ นอ้ ย ทงั้ สองคน “ขอบคณุ ครบั หมา่ ม๊ ี！” ซงิ เฉนิ กนิ อาหารเชา้ จนหมดเกลย้ี งแลว้ กย็ ม้ิ ซงิ หยนุ กนิ อยา่ งใจเย็นและสงา่ งาม “หมา่ ม๊ ！ี ” หลงั จากทซี่ งิ เฉนิ กนิ เสร็จแลว้ ก็หยบิ แทบ็ เล็ตออกมาแลว้ กเ็ ดนิ ไป หาซสู อื เยว่ “ดสู คิ รับ อนั ไหนน่ารกั กวา่ !”

ซสู อื เยวข่ มวดควิ้ แลว้ ก็รับแทบ็ เล็ตไป มันคอื เตยี งเด็กยงั งนั้ เหรอ?! ซงิ เฉนิ จะเปลยี่ นเตยี งเหรอ? เธอคอ่ ยๆ สไลดแ์ ท็บเล็ต คดิ อยากจะใหค้ ําแนะนําดๆี แกซ่ งิ เฉนิ แตว่ า่ พอดไู ปสองอนั แลว้ เธอรสู ้ กึ วา่ มนั ไมถ่ กู ตอ้ ง ……ทําไมเตยี งเดก็ ทซ่ี งิ เฉนิ ใหเ้ ธอดมู แี ตส่ ชี มพลู ะ่ ? แถมยังมรี บิ บนิ้ อกี ? ผหู ้ ญงิ คนนัน้ เมม้ ปาก แลว้ กแ็ อบมองซงิ เฉนิ ทกี่ ําลังหาเตยี งนอนอนั ทส่ี ามอยา่ งจรงิ จัง เด็กคนนี้……ทจี่ รงิ แลว้ มเี จา้ หญงิ นอ้ ยซอ่ นอยใู่ นหวั ใจเขายงั งัน้ เหรอ? “อนั นเ้ี ป็ นไงบา้ ง? ” ดวงตาสหี มกึ ของซงิ เฉนิ เหมอื นกบั มดี วงดาวอยใู่ นนัน้ เขาจอ้ งซสู อื เยวอ่ ยา่ งจรงิ จงั “หมา่ ม๊ ี ผมวา่ อนั นส้ี วยมากเลยนะ!” หลังจากทซ่ี สู อื เยวด่ ทู ลี ะอนั อยา่ งถถี่ ว้ นแลว้ ……

“ไมต่ อ้ งดอู นั สดุ ทา้ ยนหี้ รอก” ซสู อื เยวพ่ ดู อยา่ งนมิ่ นวล “เตยี งอนั สดุ ทา้ ยนมี้ ันคอ่ นขา้ งเล็ก ลกู หา้ ขวบแลว้ แลว้ จะยง่ิ โตขน้ึ เรอื่ ยๆ อนั นไี้ มเ่ หมาะ……” คําพดู ของผหู ้ ญงิ คนนี้ ทําใหซ้ งิ หยนุ ทก่ี ําลังกนิ ขา้ วอยนู่ ัน้ ทนไมไ่ หว แลว้ กห็ ลดุ หวั เราะออกมาดงั “พรบึ ” ซงิ เฉนิ หนา้ แดงทนั ที ผา่ นไปครหู่ นงึ่ เขากแ็ ยง่ แท็บเล็ตนัน้ กลับมา “หมา่ ม๊ ี นห่ี มา่ ม๊คี ดิ วา่ ผมเลอื กเตยี งใหต้ วั เองอยงู่ ัน้ เหรอ? ” ซสู อื เยวม่ องเขาอยา่ งสงสยั “ถา้ ยังงัน้ ……เลอื กใหซ้ งิ หยนุ เหรอ? ” รอยยม้ิ บนใบหนา้ ของซงิ หยนุ กห็ ายไปในทนั ที ซงิ เฉนิ คบั ขอ้ งใจจนเกอื บจะรอ้ งไหอ้ อกมา “ผมกําลงั เตรยี ม ของขวญั ใหน้ อ้ งสาวผมตา่ งหาก!” “เตยี งตดิ รบิ บนิ้ สชี มพแู บบนผี้ มจะชอบไดย้ ังไง!” “ซงิ เฉนิ คอื ผชู ้ ายทงั้ แทง่ นะ! ผชู ้ ายแมนๆ จะชอบสดี ําและสนี ้ําเงนิ ! ” นเ่ี ป็ นครงั้ แรกทเ่ี ห็นเดก็ คนนโี้ กรธตวั เอง ซสู อื เยวร่ บี พงุ่ เขา้ ไป แลว้ ก็ ตบหลังเขาเบาๆ เพอ่ื โอ๋ “หมา่ ม๊ผี ดิ ไปแลว้ ……”

“หมา่ ม๊กี ็แคร่ สู ้ กึ วา่ เดก็ ผชู ้ ายกส็ ามารถชอบสชี มพไู ดเ้ หมอื นกนั ก็ เลยเขา้ ใจลกู ผดิ ไป……” รอใหเ้ ด็กนอ้ ยหายคบั ขอ้ งใจไปบา้ งแลว้ เธอถงึ ไดถ้ อนหายใจยาว ออกมา แลว้ กถ็ ามเบาๆ “ทําไมจๆู่ ถงึ คดิ จะซอื้ ของขวญั ใหน้ อ้ งสาว กนั ละ่ ? ” ซงิ เฉนิ เมม้ ปาก แลว้ กม็ องซงิ หยนุ โดยอตั โนมัติ “พชี่ ายบอกวา่ ……” ยังไมท่ นั จะพดู จบ ซงิ หยนุ ก็กวาดตามา ซงิ เฉนิ ก็รบี เปลย่ี นคําพดู ทนั ที “แดด๊ ดบี้ อกวา่ เขาจะใชค้ วามเร็วสงู สดุ ทําใหห้ มา่ ม๊มี นี อ้ งสาว ใหพ้ วกเราใหไ้ ด”้ “ดงั นัน้ ……” ซสู อื เยว：่ “……” เธอนกึ ถงึ เรอ่ื งตอนทอ่ี ยทู่ เี่ มอื งถงขนึ้ มาอยา่ งแปลกประหลาด ความ หวาดกลวั ทจ่ี ะถกู ฉนิ โมห่ านควบคมุ ทงั้ คนื ผหู ้ ญงิ คนนก้ี ็รสู ้ กึ ตนื่ เตน้ ขนึ้ มาทนั ที “หมา่ ม๊ ”ี

ซงิ เฉนิ เงยหนา้ ขน้ึ มา แลว้ กม็ องเธออยา่ งจรงิ จัง “แดด๊ ดโ้ี กหกผมรึ เปลา่ ? ” ซสู อื เยวเ่ มม้ ปาก จะตอบยงั ไงดี? ตอนทกี่ ําลงั จนปัญญาอยนู่ ัน้ เธอก็เหลอื บมองดเู วลา “ตายแลว้ หกโมงครง่ึ หมา่ ม๊ตี อ้ งออดชิ น่ั ตอนเกา้ โมงครงึ่ มเี วลา เหลอื แคส่ ามชว่ั โมงเอง หมา่ ม๊ตี อ้ งรบี ไปแลว้ ละ่ !” พอพดู จบ ผหู ้ ญงิ คนนก้ี ็หยบิ เสอื้ แจ็กเกตและกระเป๋ าเป้ขน้ึ มาแลว้ รบี หนอี อกจากคฤหาสนไ์ ป ดงั นัน้ ยังไมท่ นั จะแปดโมง เธอก็มาปรากฏตวั ตรงหนา้ ประตสู ถานี สถานโี ทรทศั นเ์ หลยถงิ แลว้ สง่ิ ทที่ ําใหซ้ สู อื เยวป่ ระหลาดใจก็คอื เธอไมใ่ ชค่ นแรกทม่ี าถงึ เธอพงึ่ จะลงมาจากรถ กเ็ ห็นเซย่ี งหวนั่ ฉงิ กบั เฉงิ เซวยี นยนื อยไู่ กลๆ “สอื เยว！่ ” เฉงิ เซวยี นเห็นเธอ แลว้ กร็ บี ดงึ เซย่ี งหวนั่ ฉงิ ใหเ้ ดนิ เขา้ ไป “เธอจะมา ชว่ ยหวนั่ ฉงิ จรงิ ๆ ใชไ่ หม!”

ตอนที่ 64 ทําไมมนั ไมเ่ หมอื นกบั ในแผน ซสู อื เยวข่ มวดคว้ิ เฉงิ เซวยี นเขาเอาความมั่นใจมากจากไหน ถงึ ได ้ คดิ วา่ จนถงึ ตอนนเ้ี ธอจะมาชว่ ยเซยี่ งหวน่ั ฉงิ ？ “สอื เยว”่ เฉงิ เซวยี นดงึ เซยี่ งหวนั่ ฉงิ ไปเดนิ เขา้ มาหาเธอ แลว้ กด็ งึ การด์ ออกมาจากกระเป๋ าและยน่ื ใหเ้ ธอ “สดุ ทา้ ยแลว้ เธอก็จะไดเ้ ป้น นักแสดง ตอนทจ่ี ะเขา้ ไปในกองถา่ ย กต็ อ้ งมชี ดุ สวยๆ ” “ในนมี้ เี งนิ แสนหยวน เธอเอาไปสิ ขอแคว่ นั นห้ี วน่ั ฉงิ ไดบ้ ทบาทนมี้ า ตอ่ ไปฉันจะใหเ้ ธอไดม้ ากกวา่ นอี้ กี ” ซสู อื เยวม่ องดกู ารด์ ในมอื ของเฉงิ เซวยี นแลว้ กย็ มิ้ “นายคดิ วา่ ใน ฐานะทฉี่ ันเป็ นภรรยาของฉนิ โมห่ าน จะขาดเงนิ แสนหยวนเนย่ี เหรอ ? ” “เธอคอื ภรรยาของฉนิ โมห่ านจรงิ ๆ ” เซยี่ งหวน่ั ฉงิ ทอ่ี ยดู่ า้ นขา้ งหวั เราะเยาะ สายตาทม่ี องซสู อื เยวน่ ัน้ มแี ต่ ความดถู กู “แตว่ า่ ทา่ นชายฉนิ จะใหเ้ งนิ เธอใชย้ งั งัน้ เหรอ? ” “ดทู งั้ หวั จรดเทา้ ของเธอนส่ี ิ มชี นิ้ ไหนทเี่ กนิ หนงึ่ พันหยวนบา้ งไหม ? ”

“โทรมจะตายอยแู่ ลว้ !” ซสู อื เยวค่ อ่ ยๆ หรตี่ าลง ตงั้ แตแ่ ตง่ งานกบั ฉนิ โมห่ านมานัน้ เธอก็ไมเ่ คยขอเงนิ จากฉนิ โมห่ าน เลยจรงิ ๆ พอ่ บา้ นจะใหเ้ งนิ อดุ หนุนทเ่ี ธอซอื้ กบั ขา้ วตงั้ หลายรอบ แตว่ า่ ก็ถกู เธอปฏเิ สธ เธอแตง่ งานกบั ฉนิ โมห่ าน ไมใ่ ชเ่ พราะวา่ เงนิ ของเขา และกไ็ มอ่ ยาก สนุกกบั ชวี ติ ของภรรยาทร่ี ํ่ารวยดว้ ย แตไ่ มน่ กึ เลยวา่ มันจะกลายเป็ นเหตผุ ลใหเ้ ซย่ี งหวน่ั ฉงิ ดถู กู เธอได ้ ผหู ้ ญงิ คนนย้ี กมมุ ปากขน้ึ แลว้ ก็เหลอื บมองเสอื้ ผา้ บนรา่ งกายของ เซย่ี งหวนั่ ฉงิ ดว้ ยสายตาทเี่ ย็นชา “ของเธอมันไมโ่ ทรมเลยเนอะ” “นม่ี ันคอื เสอื้ ผา้ ทเ่ี ฉงิ เซวยี นซอ้ื ใหเ้ ธอยีงั งัน้ เหรอ? ” บงั เอญิ มาก ถงึ แมว้ า่ เสอื้ ผา้ ทเี่ ซย่ี งหวนั่ ฉงิ ใสว่ นั นจ้ี ะดแู พง แต่ วา่ …… เสอื้ ผา้ ชดุ น้ี ซสู อื เยวเ่ คยเห็นแลว้

เมอื่ กอ่ นตอนทอ่ี ยทู่ รี่ มิ ทะเลในเมอื งถงทเ่ี ธอถา่ ยรปู ตอนทเี่ ซยี่ งหวน่ั ฉงิ กบั ผกู ้ ํากบั เฉนิ อยดู่ ว้ ยกนั ไดน้ ัน้ เธอใสช่ ดุ น้ี เมอ่ื กอ่ นฟ๋ เู ชยี นเชยี นเคยพดู แลว้ วา่ ครงั้ ทแี่ ลว้ ตอนทเ่ี ซยี่ งหวนั่ ฉิ งวางแผนใหเ้ ธอแพน้ ัน้ เฉงิ เซวยี นเกอื บหมดตวั ตอนนก้ี แ็ บง่ หาเงนิ และแบง่ ใช ้ เซย่ี งหวน่ั ฉงิ ขมวดควิ้ แลว้ ก็ฮมั เสยี งอยา่ งเย็นชา “แน่นอนวา่ ตอ้ ง เป็ นชดุ ทเี่ ฉงิ เซวยี นซอื้ ใหฉ้ ันส!ิ ” ซสู อื เยวย่ กมมุ ปากขน้ึ นงิ่ ๆ “เฉงิ เซวยี นชา่ งฟ่ มุ เฟือยกบั เธอจรงิ ๆ ชดุ นเี้ ป็ นแบรนดใ์ หญจ่ ากยโุ รป-อเมรกิ า ดแู ลว้ น่าจะประมาณสองแสน ใชไ่ หม? ” เซย่ี งหวนั่ ฉงิ เงยหนา้ ขน้ึ อยา่ งภมู ใิ จ “แน่นอนอยแู่ ลว้ ” “เธอนกึ วา่ เฉงิ เซวยี น จะขเ้ี หนยี วกบั ฉันเหมอื นทเี่ ป็ นกบั เธอตอนแรก อยา่ งงนั้ เหรอ? ” ซสู อื เยวย่ งั คงยมิ้ อยา่ งไมร่ บี ไมร่ อ้ น “แตท่ ําไมฉันถงึ จําไดว้ า่ กระเป๋ า ในมอื ของเธอนัน้ ……ทเ่ี มอื งหรงไมม่ แี บรนดน์ นี้ ะ มแี คใ่ นเมอื งถง ขา้ งๆ ” \"กระเป๋ าใบนเ้ี ป็ นรนุ่ ใหมท่ เี่ ปิดตวั เมอ่ื เดอื นทแ่ี ลว้ \"

พอพดู จบ เธอกเ็ งยหนา้ มองตาของเซย่ี งหวนั่ ฉงิ “ดงั นัน้ ชว่ งนเี้ ธอ ไปเมอื งถงมาเหรอ? ” เซย่ี งหวนั่ ฉงิ หนา้ ซดี ลงทนั ท!ี เมอ่ื ไมก่ วี่ นั กอ่ นเธอไปทส่ี วนนํ้ากบั ผกู ้ ํากบั เฉนิ ทเี่ มอื งถงจรงิ ๆ แตว่ า่ เรอื่ งทเ่ี ธอไปเมอื งถง เธอปิดบงั เฉงิ เซวยี น! ตอนนม้ี าโดนซสู อื เยวจ่ แี้ บบนี้ ใบหนา้ ของเธอกด็ อู ดึ อดั “ฉันไมไ่ ด ้ ไป!” เซย่ี งหวน่ั ฉงิ กลอกตา “ฉันใหเ้ พอ่ื นฉันทเี่ มอื งถงซอื้ มาใหน้ ่ะ” “เธอมเี พอ่ื นทเี่ มอื งถงดว้ ยเหรอ? ” ไมว่ า่ จะพดู ยังไงเธอก็เป็ นเพอื่ นสนทิ ของเซย่ี งหวน่ั ฉงิ มาหกปีแลว้ เซย่ี งหวนั่ ฉงิ มญี าตหิ รอื เพอ่ื นคนไหน ซสู อื เยวน่ ัน้ ยอ่ มรดู ้ ี พอเธอพดู แบบน้ี เฉงิ เซวยี นก็ขมวดคว้ิ “ใช่ หวนั่ ฉงิ เธอมเี พอื่ นที่ เมอื งถงตงั้ แตเ่ มอื่ ไหร่? ” “ฉัน……”

เซยี่ งหวนั่ ฉงิ หลบสายตาของเฉงิ เซวยี น สดุ ทา้ ยกแ็ ยง่ การด์ จากใน มอื ของเฉงิ เซวยี นมา “ไมเ่ ต็มใจจะรับเงนิ ทพี่ วกเราใหก้ ็ชา่ งมนั สิ เธอ จะมายงุ่ อะไรวา่ ฉันจะซอ้ื กระเป๋ ายังไง? ” พอพดู จบ เธอกด็ งึ เฉงิ เซวยี นใหเ้ ดนิ เขา้ ไปในอาคารสถานโี ทรทศั น์ เหลยถงิ “พวกเราไปกนั เถอะ” เฉงิ เซวยี นหยดุ เดนิ อยา่ งไมเ่ ตม็ ใจ “แตว่ า่ หวน่ั ฉงิ ……การออดชิ นั่ ที่ จะถงึ ……” เขารดู ้ วี า่ ดจู ากระดบั การแสดงของเซยี่ งหวน่ั ฉงิ แลว้ นัน้ เธอไมม่ ที าง ไดบ้ ทบาทนางเอกของ《ความทรงจําทข่ี าดหาย》ไดห้ รอก “ฉันทําได!้ ” เซยี่ งหวน่ั ฉงิ มนั่ ใจอยา่ งเต็มเปี่ยม “เดย๋ี วรอดเู ลย” “ไมม่ ซี สู อื เยว่ ยงั ไงฉันก็จะตอ้ งไดบ้ ทนางเอกอยแู่ ลว้ ! ” ผกู ้ ํากบั เฉนิ รับปากเธอแลว้ ขอแคต่ อ่ ไปเธอไปกบั ผกู ้ ํากบั เฉนิ เดอื น ละครงั้ บทนางเอกในหนังของเขา จะเป็ นของเซยี่ งหวน่ั ฉงิ ทงั้ หมด ！ การออดชิ นั่ ในครัง้ นี้ ก็แคเ่ ป็ นการทําแบบขอไปทเ่ี ทา่ นัน้ ไมว่ า่ คนอน่ื จะพยายามขนาดไหน สดุ ทา้ ยคนทช่ี นะ มแี คเ่ ธอเทา่ นัน้ !

เฉงิ เซวยี นหนั กลบั ไปมองซสู อื เยวอ่ ยา่ งลงั เล สดุ ทา้ ยก็สา่ ยหนา้ แลว้ ก็เดนิ เขา้ ไปพรอ้ มกบั เซย่ี งหวนั่ ฉงิ เซย่ี งหวนั่ ฉงิ ยนื อยทู่ เ่ี ดมิ มองดแู ผน่ หลังของเซย่ี งหวน่ั ฉงิ แลว้ กย็ ก มมุ ปากขนึ้ อยา่ งเย็นชา …… เวลาเกา้ โมงเชา้ การออดชิ น่ั เรมิ่ ขนึ้ อยา่ งตรงเวลา ซสู อื เยว่ เซย่ี งหวน่ั ฉงิ และนักแสดงหญงิ หลายคนถกู จดั ใหอ้ ยใู่ น หอ้ งรบั แขกขนาดเล็ก ทมี งานของสถานโี ทรทศั นเ์ หลยถงิ สง่ สครปิ ตส์ นั้ ๆ มาใหแ้ ตล่ ะคน สครปิ ตพ์ วกนจี้ ะทําใหศ้ กึ ษาและเขา้ ใจในตวั ละครและไปแสดงได ้ ตอนทแ่ี จกสครปิ ตน์ ัน้ ซสู อื เยวก่ ส็ งั เกตเห็นอยา่ งรวดเร็ววา่ ในบรรดา ตวั ละครทงั้ หา้ ฉบบั ในมอื ของพนักงานนัน้ มฉี บบั หนง่ึ ทถ่ี กู พบั มมุ ไว ้ เธอเดาวา่ สครปิ ตท์ ถี่ กู พับมมุ ไวน้ ัน้ น่าจะเป็ นของเซยี่ งหวน่ั ฉงิ ดเู หมอื นวา่ เซย่ี งหวนั่ ฉงิ กบั ผกู ้ ํากบั เฉนิ เองก็ไมไ่ ดโ้ ง่ เพอ่ื ทจี่ ะรบั มอื กบั การออดชิ นั่ ในครัง้ นี้ กเ็ ลยเตรยี มไวก้ อ่ นยงั งนั้ เหรอ?

“ขอโทษทคี ะ่ ฉันอยากจะเปลยี่ นสครปิ ต์” ตอนทพ่ี นักงานมอบสครปิ ตข์ องซสู อื เยวใ่ หเ้ ธอนัน้ เธอก็ควา้ สครปิ ต์ ในมอื ของเธอ “ฉันคดิ วา่ สครปิ ตน์ ัน้ พวกเราทจี่ ะออดชิ น่ั ควรไดเ้ ลอื ก เองนะคะ” “คณุ คดิ วา่ ไง? ” เซย่ี งหวน่ั ฉงิ ทอ่ี ยดู่ า้ นขา้ งกลอกตา “เธอคดิ วา่ ยงั ไงแลว้ มันมี ประโยชนอ์ ะไร? ” “ฉันยงั คดิ วา่ ฉันจะควรจะไดเ้ ป็ นนางเอกเลย คนอน่ื จัดเตรยี มไวย้ งั ไง เธอกแ็ สดงแบบนัน้ แหละ!” พอพดู จบ เธอกย็ ม้ิ และมองซสู อื เยวอ่ ยา่ งเยาะเยย้ “ทําไม กลัววา่ ตวั เองจะแสดงไมด่ ี กเ็ ลยเรอ่ื งกงั วลแลว้ ยังงัน้ เหรอ? ” “ฉันนกึ วา่ เธอจะไดร้ บั บทบาทนจี้ รงิ ๆ ” ดาราสาวคนหนง่ึ ยมิ้ อยา่ งคลอ้ ยตาม “นั่นสิ คนทพี่ ง่ึ เปลย่ี นจากแส ตนดอ์ นิ มาเป็ นนักแสดง ก็คดิ จะอยากเป็ นนางเอกซะแลว้ ชา่ งเป็ น คนทหี่ วงั สงู แตค่ วามสามารถตํา่ จรงิ ๆ ” ซสู อื เยวห่ รต่ี า ไมไ่ ดพ้ ดู อะไร แตว่ า่ มอื ยังคงจบั สครปิ ตใ์ นมอื ของ พนักงานอยไู่ มย่ อมปลอ่ ย

“คณุ ผหู ้ ญงิ อยา่ กอ่ ความวนุ่ วายเลยคะ่ ” พนักงานกลอกตาใสซ่ สู อื เยว่ ดงึ สครปิ ตท์ เ่ี หลอื ออกมาจากมอื ของ ซสู อื เยว่ แลว้ กแ็ จกตอ่ พอเธอไปแลว้ ซสู อื เยวก่ ็หวั เราะออกมาเบาๆ เอนตวั ลงพงิ เกา้ อี้ อยา่ งสบายๆ เตรยี มชมการแสดง คนตอ่ จากซสู อื เยว่ กค็ อื เซยี่ งหวนั่ ฉงิ หลังจากพนักงานและเซย่ี งหวนั่ ฉงิ สง่ สายตาใหก้ นั นัน้ กเ็ ตรยี มสง่ สครปิ ตท์ ท่ี ําเครอ่ื งหมายไวใ้ หเ้ ซยี่ งหวน่ั ฉงิ ตอนทเี่ ธอกม้ หนา้ ลงไปถงึ ไดพ้ บวา่ …… สครปิ ตท์ งั้ สฉี่ บบั ทเ่ี หลอื อยใู่ นมอื ของเธอนัน้ ถกู พบั มมุ ไวท้ งั้ หมด! พนักงานเรมิ่ ตนื่ ตระหนก เซยี่ งหวน่ั ฉงิ ยังไมร่ เู ้ รอ่ื งนี้ แลว้ ก็เอาแตเ่ รง่ ใหส้ ง่ สครปิ ตใ์ หเ้ ธอ “เร็วหน่อยสิ ฉันรบี เตรยี มตวั ” สครปิ ตข์ องเธอวนั นี้ เมอื่ คนื เธอฝึกฝนมานับครงั้ ไมถ่ ว้ นตอ่ หนา้ ผู ้ กํากบั เฉนิ ไมม่ ที างเกดิ ขอ้ ผดิ พลาดอยา่ งแน่นอน

พนักงานก็เหงอ่ื ออกอยา่ งรอ้ นรน แลว้ ก็ทนตอ่ การเรง่ เรา้ ของเซยี่ งหวนั่ ฉงิ และคนตอ่ ไปไมไ่ หว สดุ ทา้ ย เธอก็กดั ฟันและสมุ่ เลอื กสครปิ ตใ์ หเ้ ซยี่ งหวน่ั ฉงิ “โอเค ครงั้ นฉ้ี ันตอ้ งไดบ้ ทนางเอกมาอยา่ งแน่นอน! ” เซย่ี งหวน่ั ฉงิ เปิดสครปิ ตอ์ ยา่ งภาคภมู ใิ จ แลว้ กต็ อ้ งตะลงึ ไปในทนั ที ……ทําไมนี่ มนั ไมเ่ หมอื นกบั ในแผน?! ตอนท่ี 65 บทพระเอกนี้ ไมเ่ อาก็ไดค้ รบั เห็นสหี นา้ ของเซยี่ งหวน่ั ฉงิ ทซ่ี ดี ยงิ่ กวา่ กําแพง ซสู อื เยวก่ ย็ ม้ิ มมุ ปาก เธอรวู ้ า่ ตวั เองทายถกู แลว้ สครปิ ตท์ ถี่ กู พบั มมุ อยนู่ ัน้ คอื สง่ิ ทผ่ี กู ้ ํากบั เฉนิ เตรยี มไวใ้ หเ้ ซย่ี งหวน่ั ฉงิ จรงิ ๆ ดว้ ย เธอเรม่ิ เตรยี มบทอยา่ งอารมณด์ ี เวลาสําหรบั เตรยี มตวั คอื สบิ นาที

หลังจากผา่ นไปสบิ นาที คนแรกทจี่ ะไดแ้ สดงก็คอื ซสู อื เยว่ หลังจากทเี่ ธอเขา้ ไปในหอ้ งแสดงแลว้ นัน้ ถงึ ไดร้ วู ้ า่ ในบรรดาผู ้ ตดั สนิ ทงั้ 5 คนในวนั น้ี คนทเี่ ธอรจู ้ กั มอี ยสู่ องคน คนหนง่ึ คอื หนักแสดงหญงิ ดเี ดน่ ลวั่ เยยี น อกี คนหนง่ึ กค็ อื ฉนิ หนาน เซงิ สามคนทเี่ หลอื นอกจากผกู ้ ํากบั เฉนิ แลว้ ยังมโี ปรดวิ เซอรม์ าก ประสบการณ์อกี สองคน หลังจากหายใจเขา้ ลกึ ๆ ซสู อื เยวก่ ็เรมิ่ การแสดง ถงึ แมว้ า่ จะมเี วลาเตรยี มตวั เพยี งแคส่ บิ นาที แตว่ า่ จากการทหี่ ลายปี มานซ้ี สู อื เยวไ่ ดว้ เิ คราะหบ์ ทใหก้ บั เฉงิ เซวยี นและเซย่ี งหวน่ั ฉงิ ดงั นัน้ เธอจงึ แบง่ อารมณ์และจติ ใจของตวั ละครออกเป็ นสรี่ ะดบั อยา่ ง รวดเร็ว คอ่ ยๆ กา้ วหนา้ ไปทลี ะขนั้ จากการหวั เราะอยา่ งบา้ คล่ังไปสคู่ วามสน้ิ หวงั ภายในเวลาเพยี งสอง นาที เธอกไ็ ดแ้ สดงบทบาททเ่ี ธอไดร้ บั อยา่ งมชี วี ติ ชวี าเหมอื นกบั ของจรงิ พอเธอแสดงเสร็จ ในหอ้ งแสดงก็มเี สยี งปรบมอื ดงั สน่ัน “ไมค่ ดิ เลยวา่ ซสู อื เยวจ่ ะเกง่ ขนาดนี้！”

ในหอ้ งรอดา้ นนอก นักแสดงทงั้ สามมองดไู ปดว้ ยและทอดถอนใจ อยา่ งหดหู่ “สแตนดอ์ นิ พงึ่ ผนั ตวั มาเป็ นนักแสดงอยา่ งเป็ นทางการ แลว้ แสดงไดข้ นาดนี้ เกง่ มากจรงิ ๆ!” “ฉันรสู ้ กึ วา่ ฉันสเู ้ ธอไมไ่ ด…้ …” “ฉันคดิ วา่ ฉันก็เหมอื นกนั ……” พอพดู จบ นักแสดงทงั้ สามคนนัน้ กห็ นั ไปมองเซย่ี งหวน่ั ฉงิ “เธอคดิ วา่ ไง? ” เซย่ี งหวนั่ ฉงิ กดั รมิ ฝี ปากแน่น ตอ้ งยอมรับวา่ ความสามารถของซสู อื เยวน่ ัน้ ……เกง่ กาจจรงิ ๆ แตว่ า่ บทนางเอกคอื หนังเรอื่ งน้ี เธอตอ้ งควา้ มาใหไ้ ด!้ ถา้ เกดิ ไมใ่ ชเ่ พราะวา่ ตอ้ งการตําแหน่งของบทนางเอง แลว้ ทําไมเธอ ตอ้ งขนึ้ เตยี งกบั ผกู ้ ํากบั เฉนิ ดว้ ยละ่ ? ผกู ้ ํากบั เฉนิ อายเุ ยอะและก็วปิ รติ ทกุ ครัง้ ทอี่ ยกู่ บั เขาเธอตอ้ งฝื น ตวั เองไมใ่ หอ้ าเจยี นออกมา! เธอทมุ่ เทไปเยอะเพอ่ื บทบาทนี้ แลว้ เธอจะปลอ่ ยไปไดย้ งั ไง ? แลว้ ยงิ่ ไปกวา่ นัน้ ……

เซย่ี งหวนั่ ฉงิ หรตี่ า กรรมการทงั้ 5 คนในวนั น้ี นอกจากล่ัวเยยี นกบั ฉนิ หนานเซงิ ผู ้ กํากบั เฉนิ ก็ไดซ้ อื้ ตวั อกี สองคนมาเรยี บรอ้ ยแลว้ ถา้ สามคนนใี้ หค้ ะแนนเธอสงู เธออาจจะไมแ่ พซ้ สู อื เยว่ เพอ่ื ความยตุ ธิ รรมและไมก่ ระทบตอ่ การแสดงของนักแสดงคนอนื่ จะ ประกาศคะแนนตอนสดุ ทา้ ยอยา่ งพรอ้ มเพรยี งกนั หลังจากทซี่ สู อื เยวแ่ สดงเสร็จแลว้ พนักงานก็เกบ็ ใบคะแนนของเธอ ไป ถัดมา กเ็ ป็ นนักแสดงคนตอ่ ไป พอนักแสดงคนนเี้ รมิ่ การแสดง ผกู ้ ํากบั เฉนิ ก็องึ้ ไปในทนั ที นมี่ ันคอื บททเ่ี มอ่ื วานเขาเตรยี มไวใ้ หเ้ ซยี่ งหวนั่ ฉงิ ! แตก่ ลับนักแสดงหญงิ คนนกี้ ลับไดแ้ สดงยงั งนั้ เหรอ? ถา้ ยงั งนั้ สาวนอ้ ยเซย่ี งหวน่ั ฉงิ จะทํายังไงกนั ละ่ ? ทา่ ทางจติ ใจฟ้งุ ซา่ นของผกู ้ ํากบั เฉนิ ล่วั เยยี นเห็นทงั้ หมดแลว้ ผหู ้ ญงิ คนนัน้ ยมิ้ จางๆ “ผกู ้ ํากบั เฉนิ เป็ นมอื อาชพี หน่อยคะ่ ”

ผกู ้ ํากบั เฉนิ ถงึ ไดด้ งึ สตกิ ลับมาอยา่ งกระสบั กระสา่ ย นักแสดงสาวก็แสดงตอ่ ไปทลี ะคน เซย่ี งหวน่ั ฉงิ เป็ นคนสดุ ทา้ ย ตอนทเ่ี ซยี่ งหวน่ั ฉงิ ขน้ึ เวทนี ัน้ ผกู ้ ํากบั เฉนิ กใ็ หก้ ําลงั ใจเธอเป็ นพเิ ศษ “นักแสดงสาวทา่ นนี้ ผมชอบคณุ นะ” “อารมณแ์ ละรปู ลักษณ์ของคณุ สอดคลอ้ งกบั บทบาทนางเอกของ ผม” “หวงั วา่ ตอ่ ไปพวกเราจะไดร้ ว่ มงานกนั บอ่ ยๆ ” คําพดู นท้ี จี่ รงิ แลว้ มันชดั เจนมาก เป็ นการใหก้ ําลังใจเซยี่ งหวนั่ ฉงิ ตอ่ ใหค้ รัง้ นไี้ มไ่ ดร้ ว่ มงานกนั ครงั้ น้ี ก็ยงั มโี อกาส ซสู อื เยวน่ ่ังไขวห่ า้ งอยดู่ า้ นนอกอยา่ งสงา่ งาม และยมิ้ มมุ ปากอยา่ ง เยาะเยย้ ไดร้ ว่ มงานกนั ในอนาคตบอ่ ยๆ งนั้ เหรอ?

รอเธอเปิดเผยรปู ของผกู ้ ํากบั เฉนิ กบั เซยี่ งหวน่ั ฉงิ เมอ่ื ไหร่ อยา่ วา่ แตเ่ ซย่ี งหวนั่ ฉงิ เลย ตอ่ ไปผกู ้ ํากบั เฉนิ กอ็ ยไู่ มไ่ ด ้ แลว้ จะพดู เรอื่ ง รว่ มงานไดย้ งั ไงกนั ? ในหอ้ งแสดงนัน้ เซยี่ งหวนั่ ฉงิ แสดงไดเ้ ละเทะมาก นักแสดงสาวหลายคนตะลงึ ไป “ไมใ่ ชว่ า่ เธอคอื นักแสดงหญงิ หนา้ ใหมท่ ดี่ ที สี่ ดุ ทจ่ี ะเขา้ ชงิ รางวลั ววั ทองในปีนไี้ มใ่ ชเ่ หรอ? ” “แคเ่ นยี่ ? ” “อาศยั ทางลัดเขา้ มารเึ ปลา่ ? หมาบา้ นฉันยงั แสดงไดด้ กี วา่ นอี้ กี !” พอคนพวกนพ้ี ดู จบ กห็ นั มามองซสู อื เยว่ “ยนิ ดดี ว้ ยนะ” “ดเู หมอื นวา่ บทบาทนจ้ี ะเป็ นของเธอ” ซสู อื เยวย่ มิ้ จางๆ “ขอบคณุ นะ” หลังจากจบการออดชิ น่ั ทกุ คนกต็ า่ งแสดงความยนิ ดกี บั ซสู อื เยว่ มัน่ ใจวา่ ซสู อื เยวต่ อ้ งชนะการออดชิ นั่ ในครัง้ นอ้ี ยา่ งแน่นอน แตไ่ มค่ ดิ เลยวา่ ตอนทป่ี ระกาศคะแนนออกมานัน้ คะแนนของซสู อื เยวก่ ลับไมเ่ ยอะเลย

ตอ่ ใหฉ้ นิ หนานเซงิ กบั ล่ัวเยยี นใหค้ ะแนนเธอสงู แตว่ า่ ทเี่ หลอื ทงั้ สามคนนัน้ ใหค้ ะแนนเธอสอบตก นักแสดงสาวสามคนทเ่ี หลอื นัน้ ตา่ งมองหนา้ กนั เซยี่ งหวนั่ ฉงิ ทอ่ี ยดู่ า้ นขา้ งหวั เราะออกมา เธอรอู ้ ยแู่ ลว้ ! ตอนนซี้ สู อื เยวไ่ ดค้ ะแนนสงู สองคะแนน สว่ นใหต้ กสามคน แตเ่ ธอ จะไดร้ บั คะแนนสงู อยา่ งนอ้ ยก็สามคะแนน! ยังไงในบรรดาคณะกรรมการนัน้ นอกจากลั่วเยยี นกบั ฉนิ หนานเซงิ นัน้ ก็คอื คนของเธอทงั้ นัน้ ! สดุ ทา้ ย ตําแหน่งของบทนางเอก ก็ตอ้ งเป็ นของเธอเซย่ี งหวนั่ ฉงิ ! พอคดิ แบบนแี้ ลว้ เธอก็เดนิ เขา้ มาหยดุ อยขู่ า้ งๆ ซสู อื เยวอ่ ยา่ งภมู ใิ จ ทไ่ี ดร้ ับชยั ชนะ แลว้ ก็ตบไหลเ่ ธออยา่ งสงสาร “อยา่ เศรา้ ไปเลยนะ” “ตอนนร้ี สู ้ กึ เสยี ดายแลว้ นนี่ ะ วา่ เมอื่ กตี้ อนอยขู่ า้ งนอกควรจะรบั เงนิ แสนหยวนจากเฉงิ เซวยี นไป? ” “แตว่ า่ ความเสยี ดายนัน้ มนั จบลงแลว้ ”

พอพดู จบ เธอกก็ ม้ หนา้ แลว้ กม็ องเล็บของเธอ “ฉันตอ้ งกลบั ไป ศกึ ษาใหด้ หี น่อย วา่ บทนางเอกนมี้ นั แสดงยังไง” “ใชส่ ”ิ แลว้ เธอกข็ ยบั เขา้ ไปขา้ งหขู องซสู อื เยว่ “รางวลั ววั ทองอาทติ ยห์ นา้ รางวลั นักแสดงหญงิ หนา้ ใหมย่ อดเยยี่ มปีน้ี ก็เป็ นของฉัน” “ตอ่ ใหค้ รงั้ ทแี่ ลว้ เธอจะชนะ แตว่ า่ ฉันก็สามารถอาศยั หนังเรอ่ื ง 《 ความทรงจําทขี่ าดหาย》 บวกกบั รางวลั ววั ทองของฉัน มายนื อยบู่ น หวั เธอไดอ้ กี ครงั้ ” “ซสู อื เยว่ เธอสฉู ้ ันไมไ่ ดห้ รอก” ระหวา่ งทพ่ี ดู อยนู่ ัน้ คะแนนของเซย่ี งหวน่ั ฉงิ ก็ถกู ประกาศออกมา มันเหมอื นอยา่ งทเี่ ซยี่ งหวนั่ ฉงิ คดิ ไวเ้ ลย คะแนนสงู สามคน คะแนนตกสองคน พนักงานตนื่ เตน้ มากทจี่ ะประกาศ “ทกุ ทา่ นคะ คะแนนไดอ้ อกมาแลว้ บทบาทนางเอกของหนังเรอื่ ง《ความทรงจําทข่ี าดหาย》ของพวก เราก็คอื ——” “คณุ เซย่ี งหวน่ั ฉงิ !”

เซยี่ งหวนั่ ฉงิ ทคี่ าดการณต์ อนจบไวอ้ ยแู่ ลว้ ยม้ิ แลว้ ก็ลกุ ขน้ึ มา เอามอื ทาบอกแลว้ ทําหนา้ ประหลาดใจ “ไมค่ ดิ เลยวา่ จะเป็ นฉันจรงิ ๆ!” “ขอบคณุ ทคี่ ณะกรรมการทกุ ทา่ นเชอ่ื ใจฉัน ฉันจะ ……” เธอยงั ไมท่ นั จะพดู จบ ฉนิ หนานเซงิ ทนี่ ั่งอยทู่ น่ี ั่งกรรมการกย็ นื ขน้ึ “เดย๋ี วกอ่ น” เขากอดอก พรอ้ มกบั ยมิ้ อยา่ งเยอื กเย็น “ตอนแรกผมก็กะวา่ จะให ้ โอกาสทกุ ทา่ น แตไ่ มค่ ดิ เลยวา่ ทกุ ทา่ นจะไมร่ จู ้ ักรกั ษาชอื่ เสยี งของ ตวั เองเลย” “ถา้ ยงั งนั้ ก็อยา่ หาวา่ ผมไมเ่ กรงใจนะ!” พอพดู จบ ฉนิ หนานเซงิ กย็ นื ขน้ึ แลว้ ก็ดงึ มา่ นดา้ นหลังของพวกเขา ออก เบอ้ื งหลงั พวกกรรมการนัน้ ยังมอี กี หอ้ งหนงึ่ อย!ู่ ในหอ้ งนัน้ มผี กู ้ ํากบั อาวโุ สและโปรดวิ เซอรใ์ นวงการบนั เทงิ หลาย คน แลว้ ก็……พระเอกของเรอื่ ง《ความทรงจําทข่ี าดหาย》 จหี้ นาน เฟิง พอเห็นกลมุ่ คนทอ่ี ยดู่ า้ นหลัง ผกู ้ ํากบั เฉนิ ก็หนา้ ซดี ลงทนั ที

ผกู ้ ํากบั อาวโุ สทา่ นหนงึ่ ก็ยนื ขนึ้ “การออดชิ น่ั เมอื่ กน้ี ี้ พวกเราเหน็ หมดแลว้ ” “ผมไมเ่ ขา้ ใจเลย ทําไมทงั้ สามทา่ นไมย่ อมใหก้ ารแสดงทย่ี อดเยยี่ ม ของซสู อื เยวผ่ า่ น แตก่ ลบั ใหเ้ ซยี่ งหวน่ั ฉงิ ทแี่ กลง้ รอ้ งไหค้ ะแนนเตม็ ” “ไมใ่ ชแ่ คพ่ วกเราไมเ่ ขา้ ใจ แมแ้ ตพ่ ระเอกของพวกเราคณุ จหี้ นาน เฟิงก็ยงั แทบไมอ่ ยากจะเชอื่ ” “อธบิ ายเหตผุ ลใหพ้ วกเราหน่อยไดไ้ หม? ” ผกู ้ ํากบั เฉนิ หนา้ ซดี “คอื ……” “คอื ……” ตอนนเี้ อง จห้ี นานเฟิงคอ่ ยๆ ยนื ขนึ้ แลว้ กห็ นั หลงั จะเดนิ ออกไป “ถา้ เกดิ วา่ นักแสดงหญงิ อยรู่ ะดบั นล้ี ะก็” “บทพระเอกของเรอ่ื งน้ี ไมเ่ อากไ็ ดค้ รับ ” ตอนท่ี 66 ก็เพราะวา่ การแสดงของฉนั มนั เละเทะ การกระทําของจห้ี นานเฟิง ทําใหผ้ กู ้ ํากบั เฉนิ ตน่ื ตระหนกทนั ท!ี

หนังเรอื่ งนี้ บทนางเอกเขาอยากไดเ้ ซย่ี งหวนั่ ฉงิ ทเ่ี ป็ นระดบั กลาง ถา้ ยังงนั้ บทพระเอกก็ตอ้ งเป็ นนักแสดงดงั ไมย่ ังงัน้ จะขายตว๋ั ไมไ่ ด ้ เลย สว่ นจหี้ นานเฟิง ก็คอื สง่ิ มชี วี ติ ทน่ี ่าดงึ ดดู ทสี่ ดุ ในวงการบนั เทงิ น้ี แลว้ ! ไมง่ า่ ยเลยกวา่ ทโี่ ปรดวิ เซอรจ์ ะเชญิ ใหจ้ หี้ นานเฟิงมาเลน่ หนังเรอ่ื งนี้ ได ้ แลว้ จะปลอ่ ยใหจ้ หี้ นานเฟิงไปแบบนไ้ี ดย้ งั ไงกนั !? เขารบี ลกุ ขนึ้ และตามไปทนั ที แลว้ ก็ดงึ แขนเสอ้ื ของจห้ี นานเฟิงไว ้ “คณุ นักแสดงจ้ี คณุ ……” ทา่ ทางของจห้ี นานเฟิงปัดมอื ทด่ี งึ แขนเสอ้ื ของเขาออกอยา่ งสงา่ งาม สายตามองไปยงั ซสู อื เยวท่ อ่ี ยไู่ กล “คณุ เยยี่ มมาก” ดวงตาสหี มกึ ของชายคนนัน้ เต็มไปดว้ ยความชนื่ ชม “วนั นลี้ ่วั เยยี น บอกวา่ จะพามาดนู อ้ งใหมท่ ที่ กั ษะการแสดงดี ทจ่ี รงิ แลว้ ผมกไ็ มไ่ ด ้ คาดหวงั อะไรเทา่ ไหรห่ รอก” “ตอนทเ่ี ห็นคณุ นัน้ ผมก็ยงิ่ ไมไ่ ดค้ าดหวงั ไปกนั ใหญ่ ” ซสู อื เยว：่ “……”

ดเู หมอื นวา่ ตอนทอ่ี ยทู่ เ่ี มอื งถงนัน้ ไมใ่ ชแ่ คจ่ ห้ี นานเฟิงมคี วาม ประทบั ใจทไ่ี มด่ ตี อ่ เธอ แตว่ า่ ในสายตาของจห้ี นานเฟิงนัน้ เธอกไ็ ม่ เทา่ ไหรเ่ หมอื นกนั “แตว่ า่ ตอนนผี้ มมองเปลยี่ นไปแลว้ ” จหี้ นานเฟิงยมิ้ จางๆ “คณุ สามารถรบั คําชมของล่วั เยยี นไดจ้ รงิ ๆ ” “ตอ่ ไปถา้ เกดิ วา่ มโี อกาส ผมจะแนะนําใหค้ ณุ รจู ้ กั กบั ผกู ้ ํากบั ทผี่ ม คนุ ้ เคยดว้ ย” “คณุ คคู่ วร” พอพดู จบ เขาเหลอื บมองผกู ้ ํากบั เฉนิ ทย่ี นื อยขู่ า้ งๆ เขาอยา่ งเฉยเมย “หนังเรอื่ งน้ี ไมค่ คู่ วร” ผกู ้ ํากบั เฉนิ หนา้ ซดี ลงทนั ที อกี สองคนทมี่ ากบั ผกู ้ ํากบั เฉนิ ทใ่ี หค้ ะแนนซสู อื เยวต่ ํา่ และใหค้ ะแนน เซย่ี งหวนั่ ฉงิ เต็มนัน้ มองหนา้ กนั แลว้ ก็รบี ลกุ ขนึ้ ทนั ที “คณุ จ!ี้ ” พวกเขาเป็ นบคุ คลทมี่ ชี อ่ื เสยี งในวงการ วนั นก้ี ็คอื ยอมขายชอ่ื เสยี ง ใหผ้ กู ้ ํากบั เฉนิ ถงึ ไดใ้ หค้ ะแนนตามขอ้ เรยี กรอ้ งของผกู ้ ํากบั เฉนิ พวกเขาไมไ่ ดค้ ดิ เลยวา่ คนอยา่ งจหี้ นานเฟิงจะแอบดอู ยดู่ า้ นหลัง!

ถา้ เกดิ รวู ้ า่ จห้ี นานเฟิงอยดู่ ว้ ย ตอ่ ใหผ้ กู ้ ํากบั เฉนิ ใหเ้ งนิ พวกเขา มากกวา่ นสี้ บิ เทา่ พวกเขากไ็ มม่ ที างรับปากหรอก! “คณุ จี้ ทจี่ รงิ แลว้ พวกเรากไ็ มไ่ ดร้ สู ้ กึ วา่ เซย่ี งหวน่ั ฉงิ แสดงดหี รอก ครบั !” จหี้ นานเฟิงขมวดควิ้ หยดุ เดนิ แตว่ า่ ไมไ่ ดห้ นั หนา้ “ถงึ แมจ้ ะรวู ้ า่ เธอ แสดงไมด่ ี ทําไมถงึ ใหค้ ะแนนสงู ละ่ ครบั ? ” โปรดวิ เซอรท์ งั้ สองคนมองหนา้ กนั อกี ครงั้ แน่นอนวา่ พวกเขาไมส่ ามารถบอกไดว้ า่ เพราะวา่ ผกู ้ ํากบั เฉนิ ใหเ้ งนิ พวกเขา พวกเขาถงึ ไดใ้ หค้ ะแนนเซยี่ งหวนั่ ฉงิ เต็ม ยังไงผกู ้ ํากบั เฉนิ ก็ยงั เป็ นคนทม่ี บี ารมแี ละประสบการณ์มากในวงการ บนั เทงิ ดงั นัน้ …… ทงั้ สองคนกช็ น้ี ว้ิ ไปทเ่ี ซย่ี งหวนั่ ฉงิ “เพราะเธอ!” “นักแสดงหญงิ ทชี่ อื่ วา่ เซย่ี งหวนั่ ฉงิ เนยี่ เมอ่ื วานมาเคาะประตหู อ้ ง พวกเรา แลว้ กใ็ หเ้ งนิ พวกเรากอ้ นหนงึ่ คกุ เขา่ ออ้ นวอนขอคะแนน เตม็ ……”