สามีบอสของฉันทั้งเลวทั้งซื่อ0501-1000

พวกเธอจะไดร้ บั รางวลั หรอื วา่ ไมไ่ ดร้ ับ ฉันกจ็ ะมาดใู หเ้ ห็นกบั ตาสกั ครงั้ ” เซยี่ งหวน่ั ฉงิ หวั เราะเยาะ “เธอนม่ี ันรักษาคําม่ันสญั ญาจรงิ ๆ” “แน่นอนอยแู่ ลว้ ” ซสู อื เยว่ ยังคงยม้ิ อยา่ งไมต่ อ้ ยตํา่ หรอื ไมส่ งู สง่ จนเกนิ ไป “ฉันเองกค็ ง จะไมอ่ าจทจี่ ะไมร่ ักษาสจั จะกบั คนทไี่ มต่ า่ งอะไรกบั สตั วท์ งั้ สองคนนี้ หรอกจรงิ ไหม?” เซย่ี งหวนั่ ฉงิ หนา้ ขาวซดี “เธอพดู อะไร!” “เปลา่ น่”ี ซสู อื เยวย่ ังคงน่ังลงบนเกา้ อี้ มมุ ปากโคง้ ขน้ึ ราวกบั จะยม้ิ แตก่ ไ็ มย่ ม้ิ “อยา่ คดิ เองเออเองส”ิ “หรอื วา่ ตวั เธอเองยอมรับวา่ เธอเป็ นอยา่ งทฉ่ี ันพดู ไมต่ า่ งอะไรกบั สตั ว?์ ” สหี นา้ ของเซยี่ งหวนั่ ฉงิ ดไู มน่ ่ามองเป็ นอยา่ งมาก “อยา่ ไปทะเลาะกบั คนทอ่ี ยตู่ ํา่ กวา่ เลย”

เฉงิ เซวยี นแคน่ เสยี งเย็นชา แลว้ กมุ มอื ของเซยี่ งหวน่ั ฉงิ เอาไว ้ “ตอนนหี้ ลอ่ นก็แคป่ ากดไี ปอยา่ งนัน้ แหละ” “อยา่ งไรเสยี หลังจากผา่ นพธิ มี อบรางวลั ในคนื นไ้ี ป สถานะทาง สงั คมของเธอกบั ฉันก็จะเปลยี่ นไปแลว้ จะไปโมโหกบั คนตํา่ ตอ้ ย อยา่ งนที้ ําไมละ่ ?” เซย่ี งหวน่ั ฉงิ หรตี่ าลง “กจ็ รงิ ” “ซสู อื เยว่ ถงึ เธอจะปากดตี อ่ ไป ก็เปลย่ี นแปลงชะตากรรมทจี่ ะถกู พวกเราเหยยี บใหจ้ มดนิ ไมไ่ ดห้ รอก” ตอนที่ 77 พใี่ หญ่ นย่ี งั ไมเ่ รยี กวา่ หงึ อกี เหรอ เมอ่ื มองดใู บหนา้ ทอ่ี วดดขี องเซย่ี งหวนั่ ฉงิ ซสู อื เยวก่ ย็ มิ้ อยา่ งจน ปัญญา “ความมนั่ ใจถอื เป็ นสง่ิ ทดี่ ี” “เพยี งแต”่

มมุ ปากของหญงิ สาวโคง้ ขน้ึ มาเล็กนอ้ ย “ตอนนพ้ี วกเธอยงั ไมไ่ ดร้ ับ รางวลั นี่ เรมิ่ วางแผนเสยี ตงั้ แตต่ อนนี้ ดจู ะเร็วเกนิ ไปหน่อยไหม ?” “ยงั เร็วไปเหรอ?” เฉงิ เซวยี นหวั เราะอยา่ งเย็นชา “อกี ไมถ่ งึ หนง่ึ ชวั่ โมง ฉันกจ็ ะควา้ รางวลั ทสี่ มควรเป็ นของฉันมาไดแ้ ลว้ ” “แลว้ นายมนั่ ใจวา่ ภายในหนงึ่ ชว่ั โมงนจ้ี ะไมม่ กี ารเปลย่ี นแปลงอะไร เลยเหรอ?” เซยี่ งหวน่ั ฉงิ กลอกตามองบน “ซสู อื เยว่ พดู มากขนาดนี้ นเี่ ธอคงจะ ทนรบั ความกระทบกระเทอื นทอ่ี กี เดย๋ี วฉันกบั เฉงิ เซวยี นกจ็ ะได ้ รางวลั ไมไ่ ดส้ นิ ะ?” ไมจ่ ําเป็ นตอ้ งหว่ งเรอื่ งรางวลั ในคนื นเี้ ลยสกั นดิ ไมเ่ พยี งแตผ่ กู ้ ํากบั เฉนิ จา่ ยเงนิ ใหเ้ ธอแลว้ ซโู มย่ งั ใหค้ า่ น้ํารอ้ นนํ้าชา เพอ่ื เธอไวไ้ มน่ อ้ ยเชน่ กนั กอ่ นจะมาทนี่ ี่ เซย่ี งหวน่ั ฉงิ ก็ยงั แอบเปิดดซู องจดหมายของผทู ้ จ่ี ะ ไดร้ บั รางวลั มาแลว้ นักแสดงนําชายยอดเยย่ี มในคนื นก้ี ค็ อื เฉงิ เซวยี น สว่ นนักแสดงนํา หญงิ หนา้ ใหมย่ อดเยย่ี มก็คอื เธอ ดงั นัน้ ไมม่ อี ะไรตอ้ งเป็ นหว่ งอกี !

“แลว้ แตเ่ ธอจะคดิ ” ซสู อื เยวห่ าวหวอด “เพยี งแต่ ในเมอ่ื เธอแน่ใจวา่ ตวั เองจะตอ้ งไดร้ บั รางวลั แน่ ๆ อยา่ งนัน้ ไมส่ เู ้ ธอไดร้ ับรางวลั เสร็จแลว้ คอ่ ยมาคยุ โวโอ ้ อวดกบั ฉันเถอะ” “ทา่ ทางของพวกเธอในตอนน้ี มันทําใหฉ้ ันอยากจะหวั เราะ ” “เธอ!” เซยี่ งหวน่ั ฉงิ จอ้ งมองหลอ่ นอยา่ งดรุ า้ ยแวบหนงึ่ จากนัน้ หวั เราะ “ซสู อื เยว่ นเี่ ธอพดู เองนะ” “หลังจากทงี่ านพธิ จี บลง เธอก็อยา่ เพงิ่ ไปแลว้ กนั ! ” หญงิ สาวยมิ้ อยา่ งแผว่ เบา “วางใจเถอะ ฉันไมไ่ ปไหน” เมอื่ สนิ้ เสยี ง ซสู อื เยวก่ ็มองหลอ่ นอยา่ งเบอื่ หน่ายแวบหนงึ่ แลว้ หลับตาลงเพอื่ พกั สายตา ความจรงิ แลว้ เธอเองกไ็ มร่ วู ้ า่ นักแสดงนําชายยอดเยย่ี มในคนื นจ้ี ะ เป็ นใคร บางทอี าจจะเป็ นเฉงิ เซวยี น หรอื อาจจะเป็ นคนอน่ื กไ็ ด ้ เชน่ กนั

แตท่ เ่ี ธอรกู ้ ค็ อื นักแสดงนําหญงิ หนา้ ใหมย่ อดเยยี่ มของฉันในคนื นี้ ไมม่ ที างเป็ นเซยี่ งหวนั่ ฉงิ เด็ดขาด ไมใ่ ชเ่ พราะเธอรขู ้ า่ วเบอื้ งหลงั อะไรหรอกนะ แตเ่ ป็ นเพราะ … ในบรรดากรรมการตรวจสอบนักแสดงนําหญงิ หนา้ ใหมย่ อดเยยี่ ม มผี ู ้ กํากบั เฉนิ อกี อยา่ งเขาก็มคี ะแนนเสยี งคอ่ นขา้ งมาก เพยี งไมน่ าน ผคู ้ นกพ็ ากนั ทยอยเขา้ มาในทจ่ี ดั งานกนั หมดแลว้ เนอ่ื งจากซสู อื เยวเ่ ป็ นนอ้ งใหมใ่ นวงการบนั เทงิ ดงั นัน้ ไมว่ า่ จะเป็ น พรมแดงหรอื วา่ การพดู คยุ ทกั ทาย เลยไมม่ สี ว่ นของเธอเลยแมแ้ ต่ นดิ ทวา่ เธอเองก็ยนิ ดี เมอ่ื มองดคู วามคกึ คกั อกี ดา้ นหนงึ่ สว่ นอกี ฟากหนง่ึ กเ็ ป็ นฟ๋ เู ชยี นเชยี นทก่ี ําลงั ถา่ ยวดิ โี ออยา่ งโออ้ วด จนกระทงั่ จห้ี นานเฟิงปรากฏตวั ตอ่ หนา้ เธอในตอนนี้ ซสู อื เยวอ่ ง้ึ ไปสกั พกั “คณุ มาไดอ้ ยา่ งไร?” ถา้ เธอจําไมผ่ ดิ ละก็ รางวลั ววั ทองปีนี้ จหี้ นานเฟิงตอ่ หนา้ สอ่ื มวลชน แลว้ วา่ ตวั เองจะไมเ่ ขา้ รว่ มการคดั เลอื ก เพราะอยา่ งไรเสยี หลายปีมานเ้ี ขาเองก็เหมารางวลั มาจนเกอื บ หมดแลว้

เพอื่ เป็ นการเปิดโอกาสใหค้ นอน่ื ไดร้ บั รางวลั เขาจงึ เป็ นฝ่ ายถอนตวั ออกจากการเขา้ คดั เลอื ก “ผมเปลย่ี นใจแลว้ ” จห้ี นานเฟิงนั่งลงดา้ นขา้ งซสู อื เยว่ มองดขู า้ งหนา้ ไปดว้ ย พรอ้ มเอย่ ดว้ ยนํ้าเสยี งทร่ี าบเรยี บไปดว้ ย “ผมอยากมาดนู ักแสดงนําชายหลาย คนทไ่ี ดร้ ับคดั เลอื กใหเ้ ขา้ ชงิ รางวลั ววั ทอง ” “ไมม่ ใี ครเลยทมี่ ฝี ี มอื ในการแสดงเหมาะสมตามมาตรฐานจรงิ ๆ ” เมอ่ื พดู จบแลว้ เขากห็ นั ไปมองซสู อื เยวอ่ ยา่ งเรยี บเฉยแวบหนงึ่ “คน เดยี วทต่ี รงตามมาตรฐานกค็ อื นักแสดงนําชายทช่ี อื่ วา่ เฉงิ เซวยี น ” “เพยี งแตก่ ารแสดงออกของเขายงั ไมค่ งทอ่ี ยอู่ กี มาก ” “ถงึ แมก้ ารแสดงกอ่ นหนา้ นจ้ี ะไมม่ ขี อ้ ผดิ พลาดเลยสกั นดิ แตห่ นง่ึ เดอื นมาน้ี การแสดงกลับดธู รรมดาๆ” “แตน่ ไี่ มใ่ ชเ่ พราะเขาไมใ่ สใ่ จ ผมคดิ วา่ เขาคงจะเปลย่ี นครสู อนการ แสดงใหม”่ จห้ี นานเฟิงถอนหายใจ “ถงึ อยา่ งไรผมเองก็ไดร้ ับรางวลั ววั ทองมา หลายปีแลว้ เลยไมอ่ ยากใหค้ ณุ คา่ ทแี่ ทจ้ รงิ ของมันตอ้ งดอ้ ยคา่ ลง

ดงั นัน้ กอ่ นหนา้ นหี้ นงึ่ อาทติ ย์ ผมก็เลยไปหาคณะกรรมการแลว้ สง่ ผลงานของผมไป” เมอื่ สนิ้ เสยี ง เขาก็กวาดสายตามองดซู สู อื เยวแ่ วบหนง่ึ “เกนิ ความ คาดหมายเหรอ?” ซสู อื เยวพ่ ยกั หนา้ “เกนิ ความคาดหมายมาก” ถา้ เป็ นกอ่ นหนา้ นเี้ ธอเองกไ็ มค่ อ่ ยแน่ใจวา่ เฉงิ เซวยี นจะควา้ รางวลั มา ไดห้ รอื เปลา่ แตต่ อนนเ้ี ธอเชอ่ื มัน่ เลยวา่ เฉงิ เซวยี นไมม่ ที างได ้ แน่นอน! “กอ่ นหนา้ นพี้ วกเราเขา้ ใจกนั ผดิ นดิ หน่อย ” จหี้ นานเฟิงเปลยี่ นเป็ นทา่ น่ังทสี่ บาย ๆ และน่ังอยทู่ เ่ี กา้ อด้ี า้ นขา้ ง ซสู อื เยว่ “หลังจากกลับไปวนั นัน้ ซงิ กวงก็ไดอ้ ธบิ ายทม่ี าทไ่ี ปทกุ อยา่ งโดยละเอยี ดใหผ้ มฟังแลว้ ” “ผมตอ้ งขอโทษกบั การกระทําทผี่ มมตี อ่ คณุ และสามขี องคณุ ในวนั นัน้ ดว้ ย” “หลังจากนผ้ี มยังตอ้ งถา่ ยหนังรว่ มกบั คณุ ผมเลยหวงั วา่ ระหวา่ งคณุ กบั ผมจะไมม่ องหนา้ กนั ไมต่ ดิ มากจนเกนิ ไปนัก” ซสู อื เยวอ่ ง้ึ ไปสกั พัก

เธอคดิ ไมถ่ งึ เลยวา่ คนทม่ี ฐี านะอยา่ งจหี้ นานเฟิงจะมาน่ังขา้ ง ๆ เธอ อยา่ งเปิดเผยก็เพอ่ื ทจ่ี ะขอโทษตน หญงิ สาวยม้ิ อยา่ งไมร่ จู ้ ะทําอยา่ งไร “ความจรงิ ฉันลมื ไปตงั้ นานแลว้ คะ่ ” “คณุ ลมื แตผ่ มไมล่ มื ” จหี้ นานเฟิงยมิ้ แลว้ มองดนู ักขา่ วทถ่ี า่ ยรปู พวกเขาจากไกล ๆ “เรอื่ งที่ ผมน่ังขา้ งคณุ คงพอทจี่ ะขน้ึ พาดหวั ขา่ วของคณุ ในวนั นแี้ ลว้ ” “ก็ถอื เสยี วา่ เป็ นคําขอโทษจากผมก็แลว้ กนั ” ซสู อื เยว่ : “……” ถา้ เขาไมพ่ ดู เธอก็คงจะไมเ่ หน็ นกึ ไมถ่ งึ เลยวา่ รอบขา้ งจะมนี ักขา่ ว มากมายกําลงั ถา่ ยรปู เธอกบั จห้ี นานเฟิงอย!ู่ มนิ ่าละ่ เมอื่ ครนู่ เ้ี ธอถงึ ไดร้ สู ้ กึ เย็น ๆ ทด่ี า้ นหลังมาโดยตลอด เธอสดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ จากนัน้ หนั ไปพดู แลว้ กย็ ม้ิ ใหก้ บั จห้ี นานเฟิง บรเิ วณชนั้ สองของทจ่ี ัดงานภายในหอ้ งชนั้ พเิ ศษ มชี ายหนุ่มในชดุ สี ดําคนหนง่ึ กําลงั บบี แกว้ ไวนท์ รงสงู อยู่ สายตาทเี่ ย็นยะเยอื กจอ้ งมอง ไปทผี่ หู ้ ญงิ ในชดุ ราตรสี นี ้ําเงนิ คนนัน้

“โมห่ าน ทําอะไรอยเู่ หรอ?” พอเห็นเขายนื นง่ิ ไมข่ ยับมาโดยตลอด ไป๋ ยหู่ นานกเ็ ดนิ ขมวดคว้ิ เขา้ มา เพยี งพรบิ ตาเดยี ว กม็ องเหน็ ทา่ ทางพดู คยุ กนั อยา่ งสนุกสนาน ระหวา่ งซสู อื เยวก่ บั จหี้ นานเฟิงทชี่ นั้ ลา่ ง “ไมแ่ ปลกใจเลยทมี่ ายนื นง่ิ อยตู่ รงนี้” ไป๋ ยหู่ นานตบไหลฉ่ นิ โมห่ านเบา ๆ แลว้ พดู หยอกลอ้ วา่ “ดจู าก ทา่ ทางแลว้ คงจะคยุ เรอื่ งงานกนั อยู่ พวกเขาตอ้ งแสดงละครรว่ มกนั ไมใ่ ชเ่ หรอ?” “หรอื วา่ นายจะชว่ ยซสู อื เยวไ่ ขวค่ วา้ โอกาส ” “ไมจ่ ําเป็ นตอ้ งหงึ ” ฉนิ โมห่ านหรต่ี าลงเล็กนอ้ ย แลว้ เงยหนา้ มองเขา “ใครบอกวา่ ฉัน หงึ ?” “แลว้ ทําไมนายถงึ ยนื นงิ่ อยตู่ รงนไ้ี มข่ ยบั ?” ไป๋ ยหู่ นานทําปากยนื่ “อยา่ ลมื นะวา่ คนื นพ้ี วกเราไมไ่ ดม้ าดคู วาม สนุก”

ชายหนุ่มหนั ไปมองเขาแวบหนงึ่ “ไมไ่ ดม้ าดคู วามสนุก ถา้ อยา่ งนัน้ มาดอู ะไร?” ไป๋ ยหู่ นาน: “……” การทพ่ี วกเขามาในงานพธิ มี อบรางวลั ของวงการบนั เทงิ เห็นไดช้ ดั เลยวา่ มาเพอ่ื ตรวจสอบสายลบั ทางธรุ กจิ ผหู ้ นง่ึ กอ่ นหนา้ นไี้ ดร้ บั ขา่ วมาวา่ สายลบั ทางธรุ กจิ คนนัน้ จะตดิ ตอ่ กนั ในตอน ทม่ี อบรางวลั ดงั นัน้ พวกเขาจงึ ไดม้ าเฝ้ าตน้ ไมเ้ พอ่ื ดกั รอกระตา่ ย แตก่ ลับนกึ ไมถ่ งึ เลยวา่ หลังจากมาทนี่ แ่ี ลว้ ฉนิ โมห่ านจะไมม่ กี ะจติ กะใจจะตรวจสอบสายลับอกี แลว้ เพราะในสายตาของเขามแี ตซ่ ซู อื เยว!่ “ไมต่ อ้ งมองแลว้ ” ไป๋ ยหู่ นานเออ้ื มมอื ออกมาบดบงั สายตาของเขาเอาไว ้ “หลอ่ นเป็ น ภรรยาของนาย พอกลับบา้ นไปนายก็ไดด้ ตู ามใจชอบอยแู่ ลว้ ไมใ่ ช่ เหรอ?” ฉนิ โมห่ านหรตี่ าลง แลว้ ปัดมอื ของเขาออก ดวงตาทที่ อประกาย ยังคงมองไปทางซสู อื เยวแ่ ละไป๋ ยหู่ นาน

น…ี่ ไป๋ ยหู่ นานกลอกตามองบน “อยา่ งนัน้ นายยงั จะตรวจสอบเรอ่ื ง สายลับอยไู่ หม?” “มนี ายแลว้ ” ฉนิ โมห่ านมองเขานงิ่ ๆ แวบหนงึ่ “นายไปเถอะ” ไป๋ ยหู่ นาน : “……” สรปุ แลว้ ฉนิ ซอื่ กรปุ๊ เป็ นบรษิ ัทของฉนิ โมห่ านหรอื วา่ เป็ นของเขากนั แน่! ทําไมถงึ ตอ้ งใหเ้ ขาหา? แตว่ า่ … ไป๋ ยหู่ นานถอนหายใจ ในความเป็ นจรงิ แลว้ สญู เสยี เงนิ ไปแคไ่ มก่ ล่ี า้ น สําหรับฉนิ โมห่ าน แลว้ ไมค่ วรคา่ แกก่ ารกลา่ วถงึ เขาเป็ นฝ่ ายเสนอเรอ่ื งการตรวจสอบนอี้ อกมาเอง ความจรงิ แลว้ ไป๋ ยู่ หนานกย็ งั รสู ้ กึ เกนิ ความคาดหมายมากอยเู่ หมอื นกนั

คดิ ไมถ่ งึ เลยวา่ ทา่ นชายฉนิ ทปี่ กตแิ ลว้ งานยงุ่ มาก คาดไมถ่ งึ เลยวา่ จะเป็ นฝ่ ายออกโรงมาตรวจสอบสายลบั กระจอกคนหนงึ่ ได ้ บางที นับตงั้ แตแ่ รกเรมิ่ สายตาของฉนิ โมห่ านก็คงแคจ่ ะมาดซู สู อื เยวอ่ ยแู่ ลว้ สนิ ะ… พอพดู ถงึ ตรงนี้ ไป๋ ยหู่ นานกเ็ งยหนา้ ขนึ้ คดิ อยากจะจากไป แตก่ ไ็ ด ้ ยนิ ฉนิ โมห่ านเอย่ เสยี งทมุ ้ ตํา่ ขนึ้ มาวา่ “นายวา่ ถา้ ฉันเขา้ วงการบนั เทงิ จะเป็ นยงั ไง?” ไป๋ ยหู่ นานเกอื บจะสะดดุ ลม้ ลงไปแลว้ เขาหนั หนา้ ไปอยา่ งออ่ นแรง “นนี่ ายไดร้ บั ความกระทบกระเทอื น อะไรรเึ ปลา่ ?” ชายหนุ่มมองไปทางซสู อื เยวอ่ ยา่ งตงั้ ใจ “เห็นเธอคยุ กบั เขาแลว้ รสู ้ กึ ไมส่ บายใจ” ไป๋ ยหู่ นาน: “……” พใี่ หญ่ นยี่ งั ไมเ่ รยี กวา่ หงึ อกี เหรอ? ตอนท่ี 78 เพอื่ เหลา้ ของผมแลว้ ผมเลยตดั สนิ ใจชว่ ยคณุ

จห้ี นานเฟิงไมไ่ ดน้ ั่งอยขู่ า้ ง ๆ ซสู อื เยวน่ านมากนัก ดว้ ยเพราะตําแหน่งและฐานะของเขา ดงั นัน้ ทกุ สอ่ื เลยพงุ่ ความสนใจ มาทเ่ี ขา ซสู อื เยวจ่ งึ รสู ้ กึ ไมค่ อ่ ยเหมาะสมสกั เทา่ ไหร่ ดงั นัน้ หลงั จากทจี่ หี้ นานเฟิงไดพ้ ดู คยุ สนทนากนั งา่ ย ๆ กบั เธอแลว้ ก็ไดล้ กุ ขนึ้ และจากไป เพยี งไมน่ าน เซยี่ งหวนั่ ฉงิ กค็ ลอ้ งแขนเฉงิ เซวยี นเดนิ ขน้ึ พรมแดง กอ่ นหนา้ นค้ี นู่ เ้ี คยคยุ โวโออ้ วดวา่ เลกิ กนั แลว้ แตพ่ อมาวนั นกี้ ลบั มา ปรากฏตวั ดว้ ยกนั อกี ครงั้ ฉับพลนั นัน้ จงึ ทําใหเ้ กดิ ความโกลาหลขนึ้ ภายในงาน เลนสก์ ลอ้ งถา่ ยภาพของนักขา่ วทกุ คนพงุ่ เป้าไปทพี่ วกเขา “คณุ เฉงิ เซวยี น กอ่ นหนา้ นไี้ มน่ านคณุ ไดเ้ ลกิ กบั เซย่ี งหวนั่ ฉงิ ไปแลว้ ไมใ่ ชเ่ หรอ? แลว้ ทําไมจู่ ๆ ถงึ ควงแขนมาปรากฏตวั ดว้ ยกนั ละ่ ?” “หรอื วา่ กอ่ นหนา้ นท้ี บ่ี อกวา่ เลกิ กนั นัน้ เป็ นขา่ วปลอม ?” “หรอื จะบอกวา่ เรอื่ งกอ่ นนัน้ นย้ี ังมคี วามจรงิ ทถ่ี กู ปกปิดเอาไว ?้ ” เมอื่ ตอ้ งเผชญิ หนา้ กบั การถามซกั ไซไ้ ลเ่ ลยี งของพวกนักขา่ ว เฉงิ เซ วยี นก็แคย่ ม้ิ แลว้ เอย่ ปากวา่ “ทกุ คนอยา่ คดิ มากจนเกนิ ไป พวกเรา

เลกิ กนั แลว้ แน่นอน แตก่ ไ็ มม่ ใี ครกําหนดนวี่ า่ หลังจากทเ่ี ลกิ กนั แลว้ จะกลบั มาเป็ นเพอ่ื นกนั ไมไ่ ด?้ ” “อยา่ งนัน้ กห็ มายความวา่ ตอนนพ้ี วกคณุ มารว่ มงานพธิ มี อบรางวลั ดว้ ยกนั ในฐานะเพอ่ื น?” เฉงิ เซวยี นพยกั หนา้ “แน่นอน ทกุ คนจะถอื เสยี วา่ ผมกําลงั ไลต่ ามจบี คณุ เซยี่ งหวนั่ ฉงิ ก็ไดค้ รบั ” “เรอ่ื งทเี่ กดิ ขนึ้ กอ่ นหนา้ นที้ ําใหผ้ มคดิ วา่ เซยี่ งหวน่ั ฉงิ เป็ นผหู ้ ญงิ ทชี่ ว่ั รา้ ย ดงั นัน้ กเ็ ลยเลกิ กบั เธอไปดว้ ยความโกรธ” “หลังจากนัน้ ผมก็มาพบวา่ เซยี่ งหวนั่ ฉงิ เองก็มคี วามลําบากใจอยู่ เหมอื นกนั แตเ่ ธอไมย่ อมกลบั มาคบกบั ผม ผมกเ็ ลยทําไดแ้ คเ่ พยี ง ตามจบี เธอใหม่” “’งานเลย้ี งในคนื น้ี ก็เป็ นผมเองทตี่ ามขอรอ้ งอยนู่ าน เธอถงึ ไดย้ อม ตอบตกลงผม” เซยี่ งหวนั่ ฉงิ ยมิ้ อยา่ งใจกวา้ ง “นเี่ ป็ นเรอ่ื งสว่ นตวั ของพวกเรา ทกุ คน อยา่ ใหค้ วามสําคญั มากจนเกนิ ไปเลยคะ่ สงิ่ ทสี่ ําคญั ในวนั นกี้ ็คอื รางวลั ” สองคนนคี้ นหนงึ่ รอ้ งอกี คนหนงึ่ รับ เพยี งพอทจี่ ะดงึ ดดู สายตาผคู ้ น

สอ่ื จํานวนมากทอ่ี ยใู่ นงานตา่ งก็รบั วา่ ทงั้ สองคนอาจจะไดร้ บั รางวลั ในคนื น้ี ดงั นัน้ จงึ ทมุ่ เทอยา่ งสดุ กําลังเพอื่ ทจี่ ะเล็งกลอ้ งมาทเี่ ฉงิ เซ วยี นและเซย่ี งหวนั่ ฉงิ ซสู อื เยวม่ องดคู นทงั้ สองทย่ี นื อยกู่ ลางพรมแดงอยา่ งสงา่ งาม แลว้ กม้ ลงมองดเู วลาแวบหนง่ึ ไกลออกไป เซยี่ งหวนั่ ฉงิ มองเหน็ ซสู อื เยวท่ นี่ ั่งอยตู่ รงมมุ นัน้ แลว้ กม้ หนา้ ดโู ทรศพั ทม์ อื ถอื อยู่ เธอกย็ งิ่ ยม้ิ กวา้ งขนึ้ ไปอกี เธอรดู ้ วี า่ เมอื่ กน้ี ซ้ี สู อื เยวก่ ําลังปากแขง็ อย!ู่ ตอนนเ้ี ธอกบั เฉงิ เซวยี นถกู สอ่ื มวลชนพากนั จบั จอ้ งอยู่ ก็จะรสู ้ กึ อจิ ฉารษิ ยามากเลยสนิ ะ? เซยี่ งหวนั่ ฉงิ หวั เราะอยา่ งเย็นชาอยใู่ นใจ ทวา่ รอยยม้ิ บนใบหนา้ กลบั ยง่ิ ดงู ดงามมากขนึ้ เพอื่ คํา่ คนื นแ้ี ลว้ เธอไดเ้ ตรยี มตวั มายาวนานมากเหลอื เกนิ เธอแตง่ ตวั ใหด้ สู วยและสมบรู ณแ์ บบมากทสี่ ดุ แมแ้ ตค่ วามโคง้ ของ ขนตากย็ งั ควบคมุ อยา่ งเขม้ งวดทกุ อยา่ ง

เธอตอ้ งการใชภ้ าพลกั ษณ์ทส่ี วยทสี่ ดุ เพอื่ รับรางวลั ในวงการบนั เทงิ เป็ นครงั้ แรกในชวี ติ ของตวั เอง หลังจากทค่ี นื นผ้ี า่ นพน้ ไป เธอกจ็ ะสามารถเหยยี บซสู อื เยวใ่ หจ้ มดนิ โดยสนิ้ เชงิ ใหห้ ลอ่ นลมื ตาอา้ ปากไมไ่ ดไ้ ปอกี ตลอดชวี ติ ! “ต๊งิ ——!” ทนั ใดนัน้ เอง ก็มเี สยี งแจง้ เตอื นอเี มลใหมด่ งั ขนึ้ ภายในงาน ตอ่ เนอ่ื งกนั ไปเป็ นระลอก นักขา่ วแทบจะทกุ คนทอ่ี ยใู่ นงานตา่ งก็ไดร้ บั อเี มลฉบบั ใหมน่ ี้ ทกุ คนตา่ งพากนั กม้ หนา้ ดู บรรยากาศภายในงานยังคงดคู กึ คกั แตใ่ นตอนทนี่ ักขา่ วทกุ คนเงย หนา้ ขนึ้ อกี ครงั้ สายตากลบั มปี ระกายหยอกลอ้ เพม่ิ ขนึ้ เป็ นบางสว่ น เฉงิ เซวยี นกบั เซยี่ งหวน่ั ฉงิ ทย่ี งั ไมเ่ ขา้ ใจกระจา่ งดกี ็ยงั คงยม้ิ และ แสดงความรักใครก่ นั ตอ่ ไป “ผมคดิ วา่ อยา่ งไรเสยี ผมกบั เซยี่ งหวน่ั ฉงิ ก็มคี วามรักเป็ นพนื้ ฐาน การตามจบี เธอคงจะมปี ัญหาแคเ่ พยี งเรอื่ ง ของเวลา” นักขา่ วทตี่ ามตดิ เขาเป็ นกลมุ่ เมอ่ื กอ่ นหนา้ นตี้ า่ งกเ็ งยี บไปเชน่ กนั

เฉงิ เซวยี นผนู ้ ่าสงสารยงั คงถกู ปิดบงั ความจรงิ เอาไวอ้ ยสู่ นิ ะ ? ในเวลานเ้ี อง นักขา่ วสาวคนหนงึ่ ก็ไดไ้ อกระแอมออกมาคําหนงึ่ “คณุ เซยี่ งหวนั่ ฉงิ คณุ เฉงิ เซวยี น ขออนุญาตเรยี นถามหน่อยนะคะวา่ พวก คณุ รจู ้ ักเฉนิ จอื้ ผกู ้ ํากบั เฉนิ ไหมคะ?” “ตอ้ งรจู ้ ักอยแู่ ลว้ ” เซย่ี งหวน่ั ฉงิ ยม้ิ เล็กนอ้ ยแลว้ เอย่ บอกวา่ “ผกู ้ ํากบั เฉนิ ดแู ลฉันเป็ น อยา่ งดคี ะ่ ฉันเองก็ยงั เกอื บจะเป็ นนักแสดงนําหญงิ ในละครเรอื่ งใหม่ ของเขาดว้ ยนะคะ” “แตก่ แ็ คเ่ กอื บไมใ่ ชเ่ หรอคะ?” นักขา่ วหญงิ ยม้ิ อยา่ งเย็นชา แลว้ เปิดรปู ในโทรศพั ทข์ น้ึ มา “คณุ เซย่ี ง หวนั่ ฉงิ คณุ กบั ผกู ้ ํากบั เฉนิ ทํากนั ถงึ ขนั้ นแ้ี ลว้ ยงั คาดไมถ่ งึ อยอู่ กี เหรอคะวา่ จะควา้ ตําแหน่งนักแสดงนําหญงิ เอาไวไ้ มไ่ ด ”้ พอไดย้ นิ นักขา่ วหญงิ พดู ถงึ ผกู ้ ํากบั เฉนิ เซยี่ งหวน่ั ฉงิ ก็คอ่ ย ๆ รสู ้ กึ ตนื่ ตระหนกอยใู่ นใจ แตก่ ็ยงั คงยม้ิ อยา่ งแขง็ ทอื่ เล็กนอ้ ยแลว้ มองดู เธอ “ฉันไมร่ วู ้ า่ คณุ พดู ถงึ อะไร…” ยงั ไมท่ นั จะไดพ้ ดู จบ ใบหนา้ ทถี่ กู แตง่ เตมิ ดว้ ยเครอ่ื งสําอางของเธอ ก็พลันแปรเปลยี่ นไปขาวซดี !

รปู ทอี่ ยใู่ นมอื ของนักขา่ ว ฉับพลนั นัน้ มนั กค็ อื ภาพลับของเธอกบั ผู ้ กํากบั เฉนิ น่ันเอง! ในขณะทเี่ ซย่ี งหวนั่ ฉงิ เห็นรปู น้ี เฉงิ เซวยี นเองกเ็ หน็ เชน่ กนั สหี นา้ ของเขาเปลยี่ นเป็ นขาวซดี ขนึ้ มาทนั ตา “คณุ เฉงิ เซวยี น ขออนุญาตถามหน่อยวา่ ทคี่ ณุ เซยี่ งหวน่ั ฉงิ มี ความสมั พันธท์ ไ่ี มเ่ หมาะสมกบั ผกู ้ ํากบั เฉนิ คณุ ทราบเรอื่ งนห้ี รอื เปลา่ ?” “คณุ เซย่ี งหวนั่ ฉงิ ขออนุญาตถามวา่ คณุ กบั ผกู ้ ํากบั เฉนิ รักษา ความสมั พันธแ์ บบนไ้ี วน้ านแคไ่ หนแลว้ คะ? เป็ นเพราะคณุ ออกนอกลู่ นอกทางเอง หรอื วา่ เฉงิ เซวยี นเห็นดว้ ยกบั สงิ่ ทค่ี ณุ ทําอยเู่ งยี บ ๆ คะ? ” “เฉงิ เซวยี น ไดย้ นิ มาวา่ ชว่ งนคี้ ณุ เองก็ไดร้ ว่ มงานกบั ผกู ้ ํากบั เฉนิ เชน่ เดยี วกนั ทค่ี ณุ ไดร้ บั นัน้ ก็เป็ นเพราะคณุ ยอมมอบแฟนสาวของ ตวั เองใหใ้ ชห่ รอื เปลา่ ?” “เซยี่ งหวน่ั ฉงิ ผกู ้ ํากบั เฉนิ เป็ นผกู ้ บั คนแรกทคี่ ณุ ใชท้ างลดั ดว้ ยหรอื เปลา่ ? หรอื วา่ ยังมคี นอน่ื อกี ?” ……

ฉับพลนั นัน้ พวกนักขา่ วก็รัวคําถามกนั ราวกบั สาดกระสนุ เป็ นเม็ด ๆ แลว้ ยงิ ตรงดง่ิ ไปทเี่ ฉงิ เซวยี นและเซยี่ งหวน่ั ฉงิ ทงั้ คตู่ า่ งกต็ กตะลงึ กนั โดยฉับพลัน บรรยากาศของการสมั ภาษณท์ ผ่ี อ่ นคลายและคกึ คกั ในตอนแรก ฉับพลนั นกี้ ็ไดก้ ลายเป็ นการทําใหส้ ถานการณ์ทงั้ สองฝ่ ายเกดิ ความ ตงึ เครยี ดกนั เฉงิ เซวยี นแยง่ โทรศพั ทม์ อื ถอื มาจากมอื ของนักขา่ ว แลว้ คน้ หารปู ภาพในโทรศพั ท์ ทกุ รปู ภาพทปี่ รากฏออกมาราวกบั มี มอื ทยี่ น่ื ออกมายาว ๆ กําลงั สะบดั ตบหนา้ ของเขาอยา่ งดเุ ดอื ด! รปู ภาพเหลา่ น้ี มรี ปู ทเ่ี ซยี่ งหวน่ั ฉงิ กบั ผกู ้ ํากบั เฉนิ จบู กนั รมิ ชายหาด มรี ปู ทพี่ วกเขากําลังเลน่ สนุกกนั อยใู่ นพมุ่ ดอกกหุ ลาบ ทงั้ ยังมตี รง ระเบยี ง… “ขอโทษนะคะ ทงั้ หมดนมี้ นั คอื รปู ตดั ตอ่ ฉันสามารถตรวจสอบเรอื่ ง นใ้ี นภายหลังได ้ ขอใหท้ กุ คนอยา่ เพงิ่ คาดเดากนั จนเกนิ ไป! ” เซย่ี งหวนั่ ฉงิ หนา้ ขาวซดี ไปหมดแลว้ พยายามคดิ ทจี่ ะแกต้ า่ งให ้ ตวั เองอยา่ งสดุ ชวี ติ “สหี นา้ ของผหู ้ ญงิ ในรปู ดไู มช่ ดั ขนาดนัน้ ไมม่ ี ทางเป็ นฉันไปไดอ้ ยแู่ ลว้ คะ่ ”

“ไมม่ ที างเป็ นไปไดเ้ หรอ?” เฉงิ เซวยี นกดั ฟันแน่นแลว้ จอ้ งไปทเ่ี ซยี่ งหวนั่ ฉงิ “เธอเป็ นยังไง ฉันรู ้ ดที สี่ ดุ !” ชายหนุ่มควา้ คอเสอ้ื ของเซยี่ งหวนั่ ฉงิ เอาไว ้ แลว้ จอ้ งดว้ ยความเดอื ด ดาล “เซยี่ งหวนั่ ฉงิ ฉันคดิ ไมถ่ งึ เลยวา่ เธอจะหกั หลงั ฉัน!” “ครัง้ กอ่ นฉันกช็ ว่ ยใหเ้ ธอไดเ้ ป็ นคําคน้ หายอดฮติ ขนึ้ มา ฉันไดเ้ อา เงนิ ทงั้ หมดออกมาใหเ้ ธอหมดแลว้ !” “แตส่ ดุ ทา้ ยไมน่ กึ เลยวา่ เธอจะหกั หลงั ฉัน…” “เซวยี น คณุ ฟังฉันกอ่ นนะ ตอ้ งเป็ นความเขา้ ใจผดิ แน่ ๆ เป็ นความ เขา้ ใจผดิ …” เซยี่ งหวนั่ ฉงิ กดั ฟัน แลว้ รบี อธบิ ายกบั เฉงิ เซวยี นอยา่ งรอ้ นใจ พรอ้ ม ทงั้ ยกมอื ขน้ึ ปิดบงั เหลา่ นักขา่ วทกี่ ําลงั ถา่ ยทา่ ทางทน่ี ่าอปั ยศอดสู ของเธอพวกนัน้ “รปู นจี้ ะตอ้ งเป็ นรปู ตดั ตอ่ แน่นอนคะ่ …” “รปู ภาพตดั ตอ่ ได ้ แตว่ ดิ โี อคงจะตดั ตอ่ ไมไ่ ดห้ รอกมัง้ ?” ในขณะนเ้ี อง ล่วั เยยี นทส่ี วมชดุ กระโปรงยาวสชี มพเู ดนิ ควงแขนฉนิ หนานเซงิ เขา้ มา แลว้ เอย่ ดว้ ยน้ําเสยี งทรี่ าบเรยี บ

ประโยคนี้ ทําใหเ้ สยี งทดี่ งั วนุ่ วายภายในงานนัน้ สงบลงทนั ที ทกุ คนมองไปทล่ี ่วั เยยี นอยา่ งองึ้ ๆ ลางสงั หรณ์ทไี่ มด่ พี งุ่ เขา้ มาในหวั ใจ เซยี่ งหวน่ั ฉงิ เงยหนา้ ขนึ้ มา อยา่ งองึ้ ๆ “หมายความวา่ อยา่ งไร…” ลัว่ เยยี นหวั เราะอยา่ งแผว่ เบาเล็กนอ้ ย แลว้ ชไ้ี ปทหี่ นา้ จอขนาดใหญ่ ซง่ึ อยบู่ นเวทที อี่ ยไู่ มไ่ กล “ใหเ้ วลาหนง่ึ นาที ผปู ้ กครองรบี พาเด็ก ๆ ออกไปกอ่ น” ผปู ้ กครองของเหลา่ ดาราเด็กไมก่ คี่ นหนา้ เปลย่ี นสที นั ที แลว้ รบี พา ลกู ของตวั เองออกไป ทกุ คนรวู ้ า่ ตอ่ ไปจะเกดิ อะไรขน้ึ ใบหนา้ ของเซย่ี งหวนั่ ฉงิ ยง่ิ ดขู าวซดี ขน้ึ ไปอกี กอ่ นทจ่ี ะแอบจบั มมุ เสอ้ื ของลว่ั เยยี นเอาไว ้ “พล่ี ั่วเยยี น…” “ตอนนร้ี จู ้ ักเรยี กพแ่ี ลว้ อยา่ งนัน้ เหรอ?” ลั่วเยยี นหวั เราะออกมาอยา่ งเย็นชา “ลมื ไปแลว้ เหรอวา่ กอ่ นหนา้ นี้ เธอเคยกขุ า่ วลอื วา่ ฉันเกาะผชู ้ ายจนไดน้ ่ังในตําแหน่งปัจจบุ นั ?” “นอ้ งสาว รอรบั จดหมายจากทนายเถอะ”

เมอ่ื พดู จบแลว้ หนา้ จอทอ่ี ยไู่ มไ่ กลก็สวา่ งวาบขน้ึ มา …… ทกุ ๆ คนตา่ งก็ตกตะลงึ พดู อะไรไมอ่ อก ซสู อื เยวท่ นี่ ั่งอยมู่ มุ หอ้ งขมวดคว้ิ แลว้ มองดวู ดิ โี อ นม่ี นั เกดิ อะไรขน้ึ ? เธอเพยี งแคอ่ ยากจะใชร้ ปู ของเซย่ี งหวน่ั ฉงิ กบั ผกู ้ ํากบั เฉนิ แลว้ มี วดิ โี อออกมาไดอ้ ยา่ งไร? “ผมใหค้ นแอบถา่ ยเอาไว”้ เสยี งทมุ ้ ตํา่ ของผชู ้ ายดงั ขน้ึ ทด่ี า้ นขา้ งเธอ ซสู อื เยวอ่ ง้ึ ไปสกั พัก แลว้ หนั ไป แลว้ กพ็ บวา่ ฉนิ โมห่ านกําลงั นั่งอยู่ ตรงทจ่ี ห้ี นานเฟิงเคยน่ังเมอื่ กอ่ นหนา้ นดี้ ว้ ยแววตาทเ่ี รยี บเฉย “เพยี ง แคร่ ปู ไมก่ ร่ี ปู ทําใหย้ อมไมไ่ ดห้ รอก” “คณุ โงข่ นาดน้ี ถา้ หากถกู คนอนื่ วางแผนเลน่ งานเขา้ ก็ไมแ่ น่วา่ อาจจะตอ้ งดมื่ เหลา้ ของผมอกี รอบ” ชายหนุ่มยม้ิ มมุ ปาก “เพอื่ เหลา้ ของผมแลว้ ผมเลยตดั สนิ ใจชว่ ย คณุ ”

ตอนท่ี 79 โยนพวกเขาออกไป “แต…่ ” ซสู อื เยวม่ องภาพทจี่ ํากดั อยบู่ นจอขนาดใหญ่ “คณุ รไู ้ ดอ้ ยา่ งไร…” เธอวางแผนเอาไวว้ า่ จะเปิดโปงเรอ่ื งราวความสมั พันธร์ ะหวา่ งเซย่ี ง หวนั่ ฉงิ กบั ผกู ้ ํากบั เฉนิ มเี พยี งฟ๋ เู ชยี นเชยี นคนเดยี วเทา่ นัน้ ทร่ี เู ้ รอื่ ง แลว้ ฉนิ โมห่ านรเู ้ รอื่ งไดอ้ ยา่ งไร? “คณุ วางแผนอะไรเอาไว ้ ผมรอู ้ ยา่ งกระจา่ งแจง้ ดี” ชายหนุ่มน่ังไขวห่ า้ ง จากนัน้ เอนกายพงิ เกา้ อกี ดว้ ยทว่ งทา่ ทส่ี งา่ งาม เหมอื นกบั ตอนทจี่ หี้ นานเฟิงน่ังคยุ กบั ซสู อื เยวเ่ มอ่ื กอ่ นหนา้ นี้ “จู่ ๆ ก็ นกึ ถงึ นักแสดงนําของหนังเรอื่ ง《ความทรงจําทขี่ าดหาย》ขนึ้ มา ท่ี จู่ ๆ กเ็ ป็ นฝ่ ายอยากจะเขา้ รว่ มงานพธิ มี อบรางวลั ในคนื น้ี ” หวั ใจของซสู อื เยวก่ ็พลนั เตน้ ชา้ ลง ฉนิ โมห่ านเขา… เพยี งแคพ่ ฤตกิ รรมสองอยา่ งของเธอ ก็ทําใหค้ าดการณไ์ ดแ้ ลว้ วา่ วนั นเ้ี ธอจะทําอะไร

แมก้ ระทง่ั ยังเพมิ่ หลักฐานเพมิ่ ใหเ้ ธอเป็ นพเิ ศษอกี ดว้ ย … จู่ ๆ หวั ใจกพ็ ลนั สนั่ ไหวขนึ้ มาเล็กนอ้ ย แตพ่ ออา้ ปาก เธอกลบั พดู ได ้ แคเ่ พยี ง “ขอบคณุ ” สองคํา “ขอบคณุ ผมทําไมกนั ” ฉนิ โมห่ านยกมอื ขน้ึ พงิ พนักเกา้ อขี้ องซสู อื เยว่ แลว้ มองดจู ากไกล ๆ แลว้ เหมอื นเขากําลงั โอบซสู อื เยวอ่ ยู่ สว่ นไป๋ ยหู่ นานทกี่ ําลังมอบหมายใหค้ นตามหาตวั สายลับอยไู่ กล ๆ ก็ ถงึ กบั ตอ้ งกลอกตามองบนอยา่ งเย็นชา ความออดออ้ นออเซาะน่าตายน้ี วงิ่ โรไ่ ปนั่งทข่ี องจห้ี นานเฟิงแลว้ จรงิ ๆ ดว้ ย หลังจากทป่ี ลอ่ ยคลปิ วดิ โี อบนหนา้ จอใหญเ่ สร็จแลว้ เฉงิ เซวยี นก็ รสู ้ กึ เหมอื นกบั ถกู ฟ้าผา่ นง่ิ อง้ึ ไปประมาณหนง่ึ นาที หลังจากผา่ นไปหนงึ่ นาที เขาก็ไดส้ ตกิ ลับมา แลว้ พงุ่ ตวั ออกไป เหมอื นกบั คนบา้ จากนัน้ รอ้ งตะโกนราวกบั คนบา้ วา่ “หยดุ ไดแ้ ลว้ หา้ มออกอากาศแลว้ !” “หยดุ นะ!”

เขาพงุ่ ออกไปดว้ ยความโกรธ ยน่ื แขนออกไป เพราะตอ้ งการทจ่ี ะ ปิดบงั ภาพทไ่ี มส่ วมใสเ่ สอื้ ผา้ ของเซย่ี งหวนั่ ฉงิ ทอ่ี ยบู่ นหนา้ จอใหญ่ แตว่ า่ หนา้ จอนัน้ ใหญเ่ กนิ ไปแลว้ เขาจะปิดอยา่ งไรกไ็ มม่ ดิ “ไมต่ อ้ งมองแลว้ !” “ทงั้ หมดนเ่ี ป็ นของปลอม เป็ นของปลอมทกุ อยา่ ง!” “หวน่ั ฉงิ กบั ผมอยดู่ ว้ ยกนั มาหา้ ปี เพอื่ เธอแลว้ ผมถงึ กบั ยอมทรยศ ซสู อื เยวท่ รี่ ักผมมากทส่ี ดุ แลว้ เธอจะหกั หลงั ผมไดอ้ ยา่ งไร! ” “รปู พวกนต้ี ดั ตอ่ ทงั้ นัน้ วดิ โี อเองก็ตดั ตอ่ เสยี งน่ันก็ตดั ตอ่ ดว้ ย! ” พวกนักขา่ วพากนั หนั กลอ้ งไปทเ่ี ขา “เฉงิ เซวยี น คณุ ชว่ ยบอกหน่อย วา่ คณุ กบั ซสู อื เยวม่ คี วามสมั พันธอ์ ะไรกนั ?” เฉงิ เซวยี นเพงิ่ จะรสู ้ กึ ตวั วา่ เมอื่ ครนู่ ต้ี วั เองพดู ผดิ ไปแลว้ สหี นา้ ของเขาดขู าวซดี แลว้ จอ้ งไปทน่ี ักขา่ วแวบหนง่ึ “ผมกบั เธอ ไมไ่ ดเ้ ป็ นอะไรกนั !” ในเวลานเ้ี อง หนา้ จอก็ดบั ลงแลว้ วดิ โี อหยดุ ออกอากาศแลว้ เฉงิ เซวยี นถอนหายใจออกมาเฮอื กใหญ่ คดิ วา่ ฉากเหลา่ นมี้ ันคงจะ สน้ิ สดุ ลงแลว้

แตก่ ลบั นกึ ไมถ่ งึ เลยกค็ อื หนา้ จอเพงิ่ จะดําไปไดส้ องวนิ าที ก็ฉาย วดิ โี ออกี ตอน ยงั คงเป็ นเซย่ี งหวนั่ ฉงิ อกี เชน่ เคย แตค่ รัง้ นี้ คนทอี่ ยบู่ นเตยี งของเธอ กลบั เปลย่ี นเป็ นอกี คน ก็คอื ผกู ้ ํากบั ทเี่ คยรว่ มงานกบั เซยี่ งหวนั่ ฉงิ กอ่ นหนา้ นน้ี ั่นเอง เซยี่ งหวน่ั ฉงิ นั่งนง่ิ อยบู่ นพน้ื แมแ้ ตเ่ รย่ี วแรงทจ่ี ะลกุ ขน้ึ มาก็ยงั ไมม่ ี เลย เป็ นไปไดอ้ ยา่ งไร… มคี นถา่ ยของพวกนไี้ ปไดอ้ ยา่ งไร… เห็นอยชู่ ดั ๆ วา่ เธอปิดบงั เอาไวเ้ ป็ นอยา่ งด!ี “คณุ เซยี่ งหวน่ั ฉงิ …” “คณุ เซยี่ ง!” ราวกบั วา่ พวกนักขา่ วกลวั วา่ เรอื่ งมนั จะวนุ่ วายไมม่ ากพอ กลมุ่ คนจงึ เขา้ ไปลอ้ มเซย่ี งหวน่ั ฉงิ สว่ นอกี กลมุ่ หนงึ่ กเ็ ขา้ ไปลอ้ มเฉงิ เซวยี น

คนสองคนทเี่ ดมิ ทดี สู งา่ งามสมบรู ณแ์ บบทงั้ ยงั ดสู งู สง่ ตอนนก้ี ลบั จน ตรอกจนแทบจะเหมอื นกบั หมาขา้ งถนน ดนู ่าสมเพชเวทนา ขนตาของเซย่ี งหวนั่ ฉงิ หลดุ ออกแลว้ ผมเพา้ ก็ยงุ่ เหยงิ ชดุ กระโปรง ทส่ี วมใสอ่ ยบู่ นรา่ งยังเต็มไปดว้ ยรอยเทา้ ของพวกนักขา่ ว สว่ นเฉงิ เซวยี นก็ดไู มด่ สี กั เทา่ ไหร่ ทวั่ ใบหนา้ ของเขาเหอ่ รอ้ น ดรู าว กบั เจา้ ลงิ ทกี่ ําลงั โกรธ ถา้ แคผ่ กู ้ ํากบั เฉนิ คนเดยี วเขาก็ยงั บอกไดว้ า่ เป็ นการตดั ตอ่ เป็ นเหตุ สดุ วสิ ยั เป็ นเพราะผกู ้ ํากบั เฉนิ บงั คบั เซย่ี งหวนั่ ฉงิ แตม่ าตอนนี้ ยงั มเี พมิ่ มาอกี หนง่ึ คน! จนกระทงั่ ตวั เขาเองก็ยงั ไมร่ ดู ้ ว้ ยวา่ เบอ้ื งหลังจะมอี กี สกั กค่ี น! หา้ ปีมาน้ี เพอ่ื เซย่ี งหวนั่ ฉงิ แลว้ เขาจงึ ทําเมนิ เฉยและหา่ งเหนิ กบั ซสู อื เยว่ ตอ่ ใหเ้ ขาจะรวู ้ า่ ซสู อื เยวท่ มุ่ เทใหเ้ ขาทกุ อยา่ ง แตเ่ ขาก็ยงั ถกู เซย่ี ง หวน่ั ฉงิ ลอ่ ลวงไป กเ็ พราะซสู อื เยวส่ กปรก สว่ นเซยี่ งหวนั่ ฉงิ นัน้ สะอาด!

แตพ่ อมาตอนน้ี ไดส้ วมหมวกเขยี วอยเู่ ต็มหวั ขนาดนี้ มนั เลยทําให ้ เขาตอ้ งการเป็ นทนี่ ่าขบขนั ยกใหญ!่ เขายอมละทงิ้ คนทที่ มุ่ เททกุ สง่ิ ทกุ อยา่ งเพอ่ื เขาอยา่ งซสู อื เยว่ ทงั้ ยังคดิ วา่ จะสามารถครองคกู่ บั เซยี่ งหวนั่ ฉงิ ไดต้ ลอดไป สดุ ทา้ ยละ่ ? เขากําลังเดนิ ผา่ นกลมุ่ พวกนักขา่ ว แลว้ มายนื อยตู่ รงหนา้ เซย่ี งหวน่ั ฉงิ “เซวยี น” เครอ่ื งสําอางบนใบหนา้ ของเซย่ี งหวน่ั ฉงิ หลดุ ออกแลว้ เธอนํ้าตา ไหลพรากมองดเู ฉงิ เซวยี น แลว้ หนั ไปสอู่ อ้ มอกของเขา “เซวยี น ฉัน กลัวมากเลย ฉัน…” “เพ๊ยี ะ——!” เสยี งดงั ลัน่ เซยี่ งหวนั่ ฉงิ ถกู เฉงิ เซวยี นตบหนา้ อยา่ งรนุ แรงไปหนงึ่ ฉาดกอ่ นจะลม้ ลงไปกบั พนื้ ถงึ ขนาดกลง้ิ ไปบนพน้ื ถงึ สองครัง้ ดว้ ย “เซยี่ งหวน่ั ฉงิ !”

เฉงิ เซวยี นจอ้ งมองเธอดว้ ยความโกรธเสยี จนดวงตาจะลกุ เป็ นไฟ “เธอหกั หลงั ฉัน!” “เธอบอกฉันวา่ ซสู อื เยวไ่ มส่ ะอาด บอกวา่ เธอสะอาดกวา่ หลอ่ น! ” “แมง่ เอย๊ นเ่ี หรอความบรสิ ทุ ธข์ิ องเธอ?” “แมง่ เอย๊ เธอบรสิ ทุ ธขิ์ นาดนเ้ี ลยเหรอ!?” ฟันของเซย่ี งหวน่ั ฉงิ หลดุ ไปหนง่ึ ซี่ คกุ เขา่ ถม่ เลอื ดลงบนพนื้ “เฉงิ เซ วยี น นายฟังอธบิ ายกอ่ น…” “ฉันไมอ่ ยากฟังเธออธบิ าย!” เฉงิ เซวยี นพงุ่ เขา้ ไปควา้ คอเสอื้ เธอเอาไว ้ “เพอ่ื เธอแลว้ ฉันถงึ กบั ทงิ้ ผหู ้ ญงิ ทร่ี ักฉันมากทส่ี ดุ รวมถงึ เงนิ ทงั้ หมดของฉัน! ” “ฉันจะฆา่ เธอ!” พอพดู จบแลว้ เขาก็บบี คอของเซย่ี งหวนั่ ฉงิ อยา่ งคลมุ ้ คล่งั เดมิ ทพี วกนักขา่ วทอ่ี ยใู่ นงานกแ็ คร่ อดคู วามสนุก แตพ่ อตอนนเ้ี ห็นวา่ ทะเลาะจนถงึ ขนั้ เอาชวี ติ แลว้ ทกุ คนตา่ งก็พากนั เขา้ ไปดงึ ตวั เฉงิ เซ วยี นออกมา “พอไดแ้ ลว้ ”

จหี้ นานเฟิงทย่ี นื เครง่ ขรมึ ไมพ่ ดู ไมจ่ าออกมาหา้ มฉากทว่ี นุ่ วายนี้ “แจง้ ตํารวจ สง่ โรงพยาบาล” “งานพธิ มี อบรางวลั ของพวกเรายงั ตอ้ งดําเนนิ ตอ่ ไป ” ลั่วเยยี นขมวดคว้ิ แน่น รสู ้ กึ ไมส่ บอารมณท์ ม่ี คี นมาปิดหนา้ จอขนาด ใหญน่ ัน้ เหน็ อยชู่ ดั ๆ วา่ เธอยังชมความสนุกไมห่ นําใจเลย หลังจากผา่ นไปแลว้ สบิ นาที เซย่ี งหวนั่ ฉงิ กถ็ กู รถพยาบาลนําตวั ไป สว่ นเฉงิ เซวยี นกถ็ กู ตํารวจนําตวั ไป “สอื เยว!่ ” ในตอนทถี่ กู ตํารวจคมุ ตวั เดนิ ไปทป่ี ระตนู ั่นเอง เฉงิ เซวยี นกห็ นั กลบั มายมิ้ ให ้ “ฉันรวู ้ า่ เธอจะตอ้ งรักฉันอยแู่ น่นอน” “จําเอาไวว้ า่ ตอ้ งรบี ชว่ ยฉันออกมาเร็ว ๆ นะ หลังจากนฉี้ ันจะทําดกี บั เธอ!” “ฉันไมร่ ังเกยี จทเ่ี มอ่ื กอ่ นเธอไมส่ ะอาด แตเ่ ซย่ี งหวน่ั ฉงิ สกปรกกวา่ เธอเยอะ ใหโ้ อกาสผมสกั ครัง้ ผมจะทําดกี บั คณุ …”

เขายงั พดู ประโยคนไี้ มจ่ บ ฉนิ โมห่ านกส็ ง่ สายตาทค่ี มปลาบไป ประโยคดา้ นหลังของเฉงิ เซวยี นจงึ ไดห้ ยดุ ชะงักอยใู่ นลําคอ เป็ นเขาอกี แลว้ ! ครัง้ กอ่ นคนทเ่ี ปลยี่ นละครใหซ้ สู อื เยวก่ ็เป็ นเขา! “ไอไ่ กอ่ อ่ น อยา่ คดิ วา่ แกเด็กกวา่ ฉัน หนา้ ตาดแี ลว้ จะมาลอ่ ลวงแฟน ของคนอน่ื ได!้ ” “ในไมช่ า้ กเ็ ร็วฉันจะแยง่ ซสู อื เยวก่ ลับมา…” เฉงิ เซวยี นรอ้ งตะโกนไปดว้ ย พรอ้ มถกู ตํารวจจับกมุ ตวั ไปดว้ ย ซสู อื เยว่ : “……” เฉงิ เซวยี น นน่ี ายคงยังไมร่ สู ้ นิ ะวา่ ฉันเป็ นคนทอี่ ยากสง่ นายเขา้ ไป เอง เรอื่ งนําตวั นายออกมา ไมม่ ที างอยแู่ ลว้ “ไปกนั เถอะ” ฉนิ โมห่ านขมวดคว้ิ เล็กนอ้ ย แลว้ พดู เสยี งตํา่ ซสู อื เยวอ่ งึ้ ไปสกั พัก “ไปไหน?”

“เฉงิ เซวยี นฉลาดมาก” ชายหนุ่มชไี้ ปยังพวกนักขา่ วทกี่ ําลังเกาะกลมุ่ กนั อยไู่ มไ่ กล “เขาพดู ทเี่ ขาเพง่ิ จะพดู ไปพวกนัน้ ไมไ่ ดพ้ ดู ใหค้ ณุ ฟัง แตพ่ ดู ใหพ้ วกเขาฟัง ตา่ งหาก” ซสู อื เยวเ่ มม้ รมิ ฝี ปาก เพราะเพงิ่ จะเขา้ ใจเดย๋ี วนเี้ อง มาถงึ ตอนนแี้ ลว้ เฉงิ เซวยี นยังอยากจะเบนหวั ขอ้ สนทนามาทเี่ ธออยอู่ กี ! กค่ี รงั้ แลว้ ทเี่ ขาจงใจพดู ออกมาวา่ เขาเคยรังเกยี จทเี่ ธอสกปรก ทํานองนอี้ อกมา กเ็ พอื่ ทจ่ี ะดงึ ดดู ความประหลาดใจของทกุ คน เขาอยากจะบอกความจรงิ กบั ทกุ คน เขาอยากจะทําลายเธอ! พอคดิ ถงึ ตรงนี้ สหี นา้ ของซสู อื เยวก่ ็ขาวซดี ฉนิ โมห่ านกมุ มอื เธอเอาไว ้ แลว้ กา้ วยาว ๆ พาเธอขน้ึ ไปทช่ี นั้ บน เหลา่ ผรู ้ ักษาความปลอดภยั ขวางทางนักขา่ วพวกนัน้ เอาไว ้ “คณุ ซู ทเี่ ฉงิ เซวยี นพดู เมอื่ สกั ครนู่ เี้ ป็ นความจรงิ หรอื เปลา่ ?” “กอ่ นหนา้ นค้ี ณุ กบั เฉงิ เซวยี นมคี วามสมั พันธอ์ ะไรกนั ?” “เฉงิ เซวยี นบอกวา่ เคยรงั เกยี จทคี่ ณุ สกปรก หรอื เป็ นเพราะวา่ คณุ เหมอื นกบั เซย่ี งหวนั่ ฉงิ ?”

นักขา่ วทอี่ ยขู่ า้ งนักยงิ่ ถามก็ยงิ่ เกนิ เลย ฉนิ โมห่ านหยดุ เดนิ เล็กนอ้ ย แลว้ หนั ไปมองดผู จู ้ ัดการใหญท่ อี่ ยู่ ดา้ นขา้ ง “โยนพวกเขาออกไป” ผจู ้ ัดการใหญอ่ อกคําสงั่ ใหค้ นไปจดั การนักขา่ วพวกนัน้ และยงั คงอยู่ ดา้ นหลังฉนิ โมห่ าน “คณุ ฉนิ ครับ คนของผมหาคณุ ซสู อื เยวท่ ค่ี ณุ บอกทา่ นนัน้ ไมเ่ จอครบั …” ถอ้ ยคํานที้ ําใหซ้ สู อื เยวอ่ ง้ึ ไป เธอหนั ไปมอง นมี่ ันคนทยี่ นื อยตู่ รงลานจอดรถนัน้ ไมใ่ ชเ่ หรอ? ดงั นัน้ … หญงิ สาวขมวดคว้ิ เล็กนอ้ ย “ทค่ี ณุ พดู ไวก้ อ่ นหนา้ น้ี วา่ ตอ้ งการหา ตวั แทนนักแสดงทที่ งั้ เฉยแลว้ กด็ ธู รรมดา…” “หมายถงึ ฉันเหรอ?” ตอนที่ 80 ฉนั ชว่ ยเธอตอ้ งมเี หตผุ ลดว้ ยเหรอ

ในเวลานเี้ องผจู ้ ัดการใหญเ่ พงิ่ จะสนใจผหู ้ ญงิ ทอี่ ยดู่ า้ นขา้ งฉนิ โม่ หานคนน้ี เธอสวมชดุ ราตรตี วั ยาวสนี ํ้าเงนิ เผยผวิ ทด่ี ขู าวราวกบั หมิ ะ แตง่ หนา้ ออ่ น ๆ ไมฉ่ ูดฉาด ดสู วยงามมาก เขานงิ่ องึ้ ไมไ่ ดส้ ตไิ ปอยนู่ าน “คณุ …คณุ ก็คอื ซสู อื เยว่?” “เธอนแ่ี หละ” พอเหน็ ผจู ้ ดั การใหญจ่ อ้ งเธอไมว่ างตา ใบหนา้ ของฉนิ โมห่ านก็เย็น ชาลงกอ่ นทจี่ ะถอดเสอื้ ตวั นอกคลมุ ลงบนรา่ งเธอ จากนัน้ โอบเธอ เขา้ มาไวใ้ นออ้ มแขนอยา่ งเปิดเผย “ทําไม คณุ คดิ วา่ ภรรยาของผม ควรทจี่ ะขเี้ หรแ่ ลว้ กเ็ ฉยอยา่ งนัน้ ส?ิ ” ผจู ้ ดั การใหญเ่ บกิ ตาโตดว้ ยความตกใจ! เขารแู ้ ลว้ วา่ อะไรคอื เรอ่ื งซบุ ซบิ นนิ ทาทไ่ี มค่ วรร!ู ้ สภุ าพสตรที ช่ี อ่ื ซสู อื เยวท่ า่ นน้ี เป็ นภรรยาของฉนิ โมห่ านจรงิ ๆ เหรอ? เขารบี กม้ หนา้ ลงตํา่ ไมก่ ลา้ สบสายตาซสู อื เยวแ่ มแ้ ตน่ ดิ เดยี ว “เป็ น เพราะผมมอี คตกิ บั อาชพี นักแสดงแทนเองครบั เป็ นความผดิ ของผม เอง”

“ผมเพยี งแคค่ ดิ ไมถ่ งึ วา่ คณุ นายดสู ะอาดบรสิ ทุ ธ์ิ หนา้ ตาสวยถงึ ขนาดน้ี กลับยอมเป็ นแคต่ วั แทนนักแสดงในวงการบนั เทงิ คนหนงึ่ ” “คณุ นายกบั คณุ ผชู ้ ายชา่ งเป็ นคสู่ รา้ งคสู่ ม กง่ิ ทองใบหยก…” ผจู ้ ัดการใหญพ่ ยายามอยา่ งยง่ิ ยวดทจี่ ะหาคําพดู สวยหรเู ทา่ ทเ่ี ขา พอจะนกึ ออก ทา่ ทางทเี่ ปลย่ี นจากหนา้ มอื เป็ นหลงั มอื ของเขา ทําใหซ้ สู อื เยวร่ สู ้ กึ ขําอยบู่ า้ ง แตเ่ ธอคดิ วา่ จะใหย้ มิ้ ตอ่ หนา้ ผจู ้ ดั การใหญก่ ค็ งจะไมด่ เี ทา่ ไหรน่ ัก เธอจงึ เบอื นหนา้ หนไี ป “ทร่ี ักคะ พวกเราขน้ึ ไปดา้ นบนกนั เถอะ” คําพดู ของหญงิ สาว ทําใหร้ า่ งของฉนิ โมห่ านสนั่ ไหวเล็กนอ้ ย เขากม้ มองดเู ธอ “เมอื่ กเ้ี ธอเรยี กฉันวา่ อะไรนะ?” ซสู อื เยวอ่ งึ้ ไปสกั พัก “ทร่ี ักไง…” เมอื่ พดู ออกไป เธอกเ็ พง่ิ จะไดส้ ตกิ ลบั มา นกึ ไมถ่ งึ เลยวา่ เธอพลงั้ ปากพดู คําวา่ “ทรี่ กั ” สองคํานอ้ี อกมา ใบหนา้ ของหญงิ สาวเหอ่ รอ้ น “ทา่ น…ทา่ นชาย พวกเราขนึ้ ไปชนั้ บน กนั เถอะ”

เธอคงจะตอ้ งถกู คําชมของผจู ้ ัดการใหญพ่ วกนัน้ ทําเอาลอยไปแลว้ แน่ ๆ คดิ ไมถ่ งึ เลยวา่ จะตะโกนเรยี กฉนิ โมห่ านกวา่ ทร่ี กั ในทส่ี าธารณะได!้ ชายหนุ่มมองเธออยา่ งลํ้าลกึ แวบหนง่ึ แลว้ จงึ โอบไหลเ่ ธอขน้ึ ไปยัง ชนั้ บน จนกระทง่ั เงาของคนทง้ิ หา่ งไปไกล ฉนิ โมห่ านจงึ ใชน้ ํ้าเสยี งทดี่ ู กดดนั และรักใครเ่ อย่ วา่ “เรยี กวา่ ทร่ี ักนมี่ ันฟังดจู ๊ักจด้ี นี ะ” “ตมู ——!” ซสู อื เยวร่ สู ้ กึ วา่ ตวั เขนิ อายจนหวั แทบจะระเบดิ แลว้ ! เธอกดั รมิ ฝี ปากอยา่ งเอาเป็ นเอาตาย รสู ้ กึ วา่ ตวั เองหนา้ เหอ่ รอ้ นจน จะทอดไขไ่ ดอ้ ยแู่ ลว้ “เพยี งแต”่ ชายหนุ่มขยับเขา้ ไปใกลค้ ขู่ องเธอ อณุ หภมู ทิ อ่ี นุ่ รอ้ นและเสยี งทที่ มุ ้ ตํา่ ของเขาแทรกเขา้ มาในหขู องเธอ “จากนก้ี ลบั ไปทบ่ี า้ นคอ่ ยเรยี ก” “ผมกลวั ผชู ้ ายคนอนื่ จะไดย้ นิ ” เมอื่ สนิ้ เสยี ง เขากโ็ อบเธอเดนิ ไปขา้ งหนา้ ตอ่

ซสู อื เยวร่ สู ้ กึ วา่ ทกุ กา้ วราวกบั ไดเ้ ดนิ อยบู่ นเมฆกม็ ปิ าน ในหว้ งสมองเกดิ เสยี งสน่ั สะเทอื น สว่ นรา่ งกายนัน้ ถงึ หวั จะหนักแต่ เทา้ กลบั เบา ฉนิ โมห่ านเขา… หมายความวา่ อยา่ งไร? หวั ของเธอสบั สนและมนึ งงอยนู่ าน เมอ่ื รอใหไ้ ดส้ ตกิ ลับมาอกี ครัง้ ฉนิ โมห่ านกไ็ ดพ้ าเธอมานั่งตรงทนี่ ่ัง ชนั้ สองแลว้ สว่ นภายในหอ้ งโถงชนั้ ทหี่ นงึ่ ก็ไดเ้ รมิ่ งานพธิ มี อบรางวลั แลว้ เนอื่ งจากฉากความวนุ่ วายของเฉงิ เซวยี นและเซย่ี งหวน่ั ฉงิ กอ่ นหนา้ น้ี จงึ ทําใหก้ ําหนดการในพธิ ไี ดล้ า่ ชา้ ไปถงึ ครงึ่ ชวั่ โมง ผลปรากฏวา่ กลบั ไมน่ ่าเป็ นหว่ งเลยสกั นดิ เพราะเรอ่ื งของเฉงิ เซวยี นกบั เซย่ี งหวนั่ ฉงิ รางวลั นักแสดงนําชาย ยอดเยย่ี มทกี่ ําหนดไวต้ ามเดมิ กค็ อื จห้ี นานเฟิง สว่ นรางวลั นักแสดง หญงิ หนา้ ใหมย่ อดเยย่ี มตามเดมิ กใ็ หก้ บั นักแสดงหญงิ หนา้ ใหมอ่ กี คน

ซสู อื เยวเ่ คยไดย้ นิ ชอื่ นักแสดงหญงิ หนา้ ใหมค่ นนมี้ ากอ่ น เป็ น นักแสดงหญงิ ทท่ี ํางานภายใตส้ งั กดั ของจห้ี นานเฟิง ชอื่ วา่ หนานจอื่ ยี เมอ่ื มองดทู า่ ทางทจี่ หี้ นานเฟิงและหนานจอ่ื ยยี นื ถอื รางวลั เคยี งคกู่ นั อยทู่ กี่ ลางเวที ซสู อื เยวก่ พ็ ลันขมวดควิ้ เล็กนอ้ ย รสู ้ กึ วา่ มบี างอยา่ ง ไมถ่ กู ตอ้ ง ฉนิ โมห่ านยกไวนแ์ ดงขน้ึ จบิ อยา่ งแผว่ เบาคําหนงึ่ “ผมใหค้ นไป ตรวจสอบมาแลว้ จหี้ นานเฟิงคนนี้ ระยะนไ้ี ดต้ รวจสอบคณุ มาโดย ตลอด” ซสู อื เยวอ่ ง้ึ ไปสกั พกั “ตรวจสอบฉัน?” “แน่นอน” ฉนิ โมห่ านหรต่ี าลง “คณุ คดิ วา่ ทําไมจู่ ๆ เขาถงึ ไดต้ ดั สนิ ใจเขา้ รว่ ม การพธิ มี อบรางวลั ?” “นักแสดงหญงิ หนา้ ใหมท่ อ่ี ยสู่ ตดู โิ อเดยี วกบั เขา เดมิ ทกี ไ็ มไ่ ดม้ ี พรสวรรคห์ รอื วา่ คณุ สมบตั อิ ะไรอยแู่ ลว้ ตอ่ ใหไ้ มม่ เี ซย่ี งหวน่ั ฉงิ คนท่ี ไดร้ างวลั ตอ้ งไมใ่ ชเ่ ธอแน่นอน”

“พอเกดิ เรอื่ งของเฉงิ เซวยี นกบั เซย่ี งหวนั่ ฉงิ เขากเ็ ป็ นฝ่ ายออกมา คลค่ี ลายความกระอกั กระอว่ นและแน่นอนวา่ การเสนอตวั เป็ น ผจู ้ ดั การเรอ่ื งมันทําใหเ้ ขาไดห้ นา้ ” คําพดู ของชายหนุ่ม ทําใหซ้ สู อื เยวต่ วั แขง็ ทอื่ ไปแลว้ “อยา่ งนัน้ …จห้ี นานเฟิงกร็ มู ้ ากอ่ นแลว้ วา่ วนั นจี้ ะ…” “อมื ” ฉนิ โมห่ านวางแกว้ ไวนล์ งดว้ ยทว่ งทา่ ทสี่ งา่ งาม “เมอื่ กนี้ ท้ี เ่ี ขาน่ังอยู่ ขา้ งคณุ ก็คงจะเป็ นเพราะวา่ มเี ป้าหมาย” ซสู อื เยวร่ สู ้ กึ หนาวเหน็บหวั ใจเล็กนอ้ ย เธอก็นกึ วา่ จห้ี นานเฟิงอยากจะมาขอโทษตนเองจรงิ ๆ “หลังจากนี้ อยใู่ หห้ า่ งจากเขาหน่อย” “ไมม่ ใี ครชว่ ยใครอกี คนโดยทไ่ี มห่ วงั ผล” “อมื ” ซสู อื เยวพ่ ยักหนา้ แรง ๆ บางท…ี เธออาจจะใสซอื่ เกนิ ไปกไ็ ด ้

เธอคดิ ไมถ่ งึ เลยวา่ การทจ่ี หี้ นานเฟิงมาทนี่ ี่ จะยังมคี วามหมายทน่ี อี่ ยู่ อกี ดว้ ย เพยี งแต…่ หญงิ สาวหนั ไปมองดฉู นิ โมห่ าน “ในเมอื่ ไมม่ ใี ครทช่ี ว่ ยเหลอื อกี คน โดยทไี่ มห่ วงั ผล ถา้ อยา่ งนัน้ คณุ ละ่ ?” “แลว้ คณุ ละ่ ? ทําไมคณุ ถงึ ชว่ ยฉัน?” ถงึ แมว้ า่ คนื นเี้ ธอจะมแี ผนการเป็ นของตวั เอง แตถ่ า้ ไมไ่ ดร้ บั ความ ชว่ ยเหลอื จากฉนิ โมห่ าน บางทที กุ อยา่ งอาจจะไมร่ าบรนื่ อยา่ งนกี้ ไ็ ด ้ “ผมชว่ ยคณุ ตอ้ งมเี หตผุ ลดว้ ยเหรอ?” ฉนิ โมห่ านหนั ไปมอง ดวงตาสดี ําสนทิ คนู่ ัน้ มองดใู บหนา้ ของซสู อื เยวอ่ ยา่ งเงยี บ ๆ “เธอเป็ นภรรยาของชนั้ ” “เหตผุ ลนเี้ พยี งพอไหม?” ซสู อื เยวอ่ งึ้ ไป ใบหนา้ เหอ่ รอ้ นขนึ้ มา เพยี งไมน่ าน เธอกย็ น่ื มอื ออกไปอยา่ งระมัดระวงั แลว้ เกย่ี วนวิ้ เขาเบา ๆ “ขอบคณุ คะ่ ทร่ี กั ”

ผวิ หนังของหญงิ สาวเย็นและออ่ นนุ่ม สมั ผัสทเ่ี กลยี้ งเกลาและมนี ํ้ามี นวลนัน้ ราวกบั มกี อ้ นหนิ หนง่ึ ถกู โยนเขา้ มาในหวั ใจทเ่ี ดมิ ทสี งบนงิ่ เหมอื นทะเลสาบของฉนิ โมห่ าน จากนัน้ ก็ทําใหเ้ กดิ ระลอกคลน่ื เป็ น ชนั้ ๆ อกี ทงั้ เสยี งสดุ ทา้ ยทเี่ ธอบอกวา่ “ขอบคณุ ทรี่ กั ” กย็ งิ่ ทําใหค้ วามคดิ และจติ ใจของฉนิ โมห่ านซง่ึ เดมิ ทนี ัน้ กําลงั สงบนง่ิ อยกู่ พ็ ลนั ยงุ่ เหยงิ ขน้ึ มา ชายหนุ่มไมม่ กี ะจติ กะใจจะดพู ธิ รี บั รางวลั ดา้ นลา่ งแลว้ เขาลกุ ขน้ึ แลว้ เอย่ ปากดว้ ยสหี นา้ ทเ่ี ย็นชาวา่ “กลับบา้ น” “กลับตอนนเ้ี ลยเหรอ?” ซสู อื เยวร่ สู ้ กึ มนึ งงเล็กนอ้ ย “ไมร่ อใหจ้ บกอ่ นเหรอ?” “ไมร่ อแลว้ ” ชายหนุ่มสะกดกลนั้ อารมณ์ทพี่ ลงุ่ พลา่ น แลว้ ดงึ แขนของเธอ กอ่ น จะลากเธอเดนิ ออกไปขา้ งนอก ซสู อื เยวส่ วมรองเทา้ แกว้ ครสิ ทลั เลยทําใหเ้ ดนิ ชา้ ในตอนทถ่ี กู เขา ลากใหเ้ ดนิ ไปตามทางนัน้ ก็เลยเดนิ ซวนเซ ดรู าวกบั จะลม้ ได ้ ตลอดเวลา

เดนิ ไปเพยี งไมก่ กี่ า้ ว ฉนิ โมห่ านกต็ อ้ งหยดุ ลง “ชา้ จะตายอยแู่ ลว้ ” ชายหนุ่มขมวดคว้ิ อยา่ งรอ้ นใจ แลว้ อมุ ้ เธอขนึ้ มาเสยี เลย “วา๊ ย——” จู่ ๆ ก็ถกู ชายหนุ่มอมุ ้ ขน้ึ มา ซสู่ อื เยวก่ ็เออ้ื มมอื ไปโอบรอบลําคอของ เขาดว้ ยความตกใจเล็กนอ้ ย ฉับพลนั นัน้ กลน่ิ หอมสดชน่ื จากรา่ งของหญงิ สาวโชยออกมา ทท่ี กี่ ําลงั โอบเธออยกู่ ็เรม่ิ แน่นขนึ้ ฝี เทา้ กย็ ง่ิ กา้ วเดนิ ยาวขนึ้ สดุ ทา้ ยแลว้ เขากไ็ มไ่ ดพ้ าเธอกลับบา้ น แตก่ ลับพาขน้ึ มาบนหอ้ งชดุ ชนั้ บนสดุ ของโรงแรมซงิ ฮน่ั ชายหนุ่มใชเ้ ทา้ เปิดประตหู อ้ งออก วนิ าทที ซ่ี สู อื เยวถ่ กู โยนลงบนเตยี งถงึ ไดเ้ ขา้ ใจวา่ ทฉี่ นิ โมห่ านบอกวา่ ไมร่ อแลว้ นัน้ มนั หมายความวา่ อะไร เธอพยายามดนิ้ รน “คอื วา่ …ใหฉ้ ันอาบน้ํากอ่ นเถอะ” “ดว้ ยกนั ”

ฉนิ โมห่ านดงึ เนคไทออก แลว้ ดงึ เธอเขา้ ไปทอี่ า่ งอาบนํ้า ซสู อื เยวร่ สู ้ กึ เหมอื นตวั เองจะขาดอากาศหายใจแลว้ “เสอื้ ผา้ …” ตอ่ ใหบ้ รรยากาศจะคลมุ เครอื แคไ่ หน แตเ่ ธอกย็ ังไมล่ มื วา่ ตวั เองยงั สวมชดุ ราตรรี าคาหลายแสนอย!ู่ จะใหแ้ ชจ่ นพังไมไ่ ด!้ การถอดเสอื้ ผา้ ในน้ํานัน้ ยงุ่ ยากมาก เมอื่ ไมร่ ะวงั เธอกเ็ ผลอไปโดน สตกิ เกอรก์ นั นํ้าทปี่ ิดปานตรงหลงั เอวออก “นค่ี อื …” ฉนิ โมห่ านหยบิ สตกิ เกอรแ์ ผน่ นัน้ แลว้ ขมวดควิ้ ซสู อื เยวเ่ มม้ รมิ ฝี ปาก ในเมอื่ เธอกบั ฉนิ โมห่ านมคี วามสมั พันธก์ นั อยา่ งนแ้ี ลว้ ถา้ บอกเขา ไป…คงจะไมม่ ปี ัญหาอะไรใชไ่ หม? ตอนท่ี 81 ชาตนิ ไ้ี มค่ ดิ หยา่ แลว้ คะ่

นับตงั้ แตถ่ กู เฉงิ เซวยี นและเซยี่ งหวนั่ ฉงิ หกั หลงั ซสู อื เยวไ่ มก่ ลา้ เผ 6 ยความรสู ้ กึ นกึ คดิ สมุ่ สสี่ มุ่ หา้ อกี แลว้ ยงิ่ ไปกวา่ นัน้ ปานบนเอว คณุ พอ่ กําชบั ไวอ้ ยา่ งเครง่ ครดั วา่ อยา่ ให ้ ใครเหน็ เป็ นอนั ขาด ทวา่ ฉนิ โมห่ านเป็ นสามขี องเธอ เขาทําสงิ่ ตา่ งๆ เพอ่ื เธอมาตงั้ มากมาย…… ซสู อื เยวส่ ดู ลมหายใจเขา้ ลกึ ๆ เสรมิ สรา้ งกําลงั ใจ กอ่ นจะเอย่ ปาก อยา่ งเชอ่ื งชา้ “จรงิ ๆ แลว้ .…..ออ้ื ” เธอไมท่ นั ไดพ้ ดู ประโยคสว่ นทา้ ย ก็ถกู รมิ ฝี ปากของฉนิ โมห่ าน ประกบเรยี วปากไว ้ คําพดู ทงั้ หมดของหญงิ สาวลว้ นถกู เขาดดู กลนื ไปหมดเสยี แลว้ แสงไฟอนั สลวั ละอองไอนํ้าในบรรยากาศ ในบรรยากาศทแี่ สนจะคลมุ เครอื สตสิ มั ปชญั ญะของซสู อื เยวถ่ กู ปิด กนั้ ลง “เป็ นเด็กดนี ะ” เขาเชยคางของขนึ้ กอ่ นจะมอบจมุ พติ อนั รอ้ นแรง

คํา่ คนื ทวี่ นุ่ วาย ภายในหอ้ งโถงบนชนั้ หนงึ่ ของโรงแรม ไป๋ ยหู่ นานกวาดมองสายลบั ผลู ้ ว้ งความลับทางธรุ กจิ ทถ่ี กู ร.ป.ภจบั กมุ ไวน้ ัน้ กอ่ นจะหยบิ โทรศพั ทข์ น้ึ มาตอ่ สายหาฉนิ โมห่ าน ไมม่ คี นรับสาย กอ่ นจะตอ่ สายอกี ครงั้ แตก่ ย็ งั ไมม่ คี นรบั สาย เขาขมวดควิ้ พลางหนั หนา้ ไปมองผจู ้ ัดการครหู่ นงึ่ “ฉนิ โมห่ านไป ไหน?” เขาทมุ่ แรงกายตงั้ มากมายเพอื่ จับสายลับคนนี้ เพอื่ กอบกคู ้ วาม เสยี หายนับลา้ นกลับมาใหฉ้ นิ โมห่ าน แตเ่ จา้ หมอนก่ี ลบั เลน่ หายตวั กบั เขาเนยี่ นะ? ผจู ้ ดั การกระแอมเบาๆ ครัง้ หนงึ่ “ทา่ นชายไปหอ้ งดลี กั ซช์ นั้ บนสดุ ครับ” “ไปนอนหลับงนั้ เหรอ?” ไป๋ ยหู่ นานรสู ้ กึ ขนุ่ เคอื ง พลางยกขาเตรยี มจะเดนิ ขนึ้ ไปชนั้ บน แต่ กลับถกู ผจู ้ ดั การหา้ มไวก้ อ่ น

“ทา่ นชายอมุ ้ คณุ หญงิ ขน้ึ ไปครับ” ไป๋ ยหู่ นาน” ……” ใหต้ ายสิ เขารักษาโรคกลวั ผหู ้ ญงิ ใหฉ้ นิ โมห่ านตงั้ หา้ ปี ตอนนหี้ มอนเ่ี พงิ่ แตง่ งานไดห้ นง่ึ เดอื น เพง่ิ มาแสดงความรกั กนั เนย่ี นะ ? ชายหนุ่มสะบดั แขนเสอื้ ฟึดฟัดพลางเดนิ ออกไป “คณุ หมอไป๋ คณุ จะไปไหนครบั ?” “ไปหาทท่ี ไ่ี มม่ คี รู่ กั สงบสตอิ ารมณ์” ………… ในตอนทซ่ี สู อื เยวต่ น่ื ขนึ้ ในเชา้ วนั ตอ่ มา พรอ้ มกบั อาการปวดเอวเจ็บ หลัง เธอรสู ้ กึ ราวกบั รา่ งกายแทบจะแตกสลาย “ตน่ื แลว้ เหรอ?” สรุ เสยี งของชายหนุ่มดงั มาแตไ่ กล

เธอยน่ ควิ้ พลางมองไปยงั ทศิ ทางของเสยี งอยา่ งไมร่ ตู ้ วั ฉนิ โมห่ านน่ังอยขู่ า้ งหนา้ ตา่ งยาวจรดพนื้ เขาสวมเสอ้ื เชติ้ สขี าวตวั เมอ่ื วาน ไมส่ วมเนคไท เสอื้ เชติ้ มรี อยยบั ยน่ เล็กนอ้ ย กระดมุ ก็กลัดเพยี งเม็ดลา่ งไมก่ เ่ี ม็ด เขาแตง่ ตวั แบบสบายๆ กระทง่ั ทา่ นั่งเหยยี ดแขง้ เหยยี ดขากย็ ังดู สบาย ในตอนนัน้ เอง เขามองเธอดว้ ยสหี นา้ อม่ิ เอมใจ ยกยม้ิ มมุ ปาก “อรณุ สวสั ด”ิ์ นํ้าเสยี งนุ่มลกึ น่าหลงใหลราวกบั ไวนแ์ ดงทําเอาหวั ใจของซสู อื เยว่ กระตกุ อยา่ งรนุ แรง ตอ้ งยอมรับเลยวา่ วนั นชี้ ายคนนดี้ เู หมอื นมเี สน่ห์…..เป็ นพเิ ศษ ถา้ ไมใ่ ชว่ า่ ตอนนเ้ี ธอไรซ้ งึ่ เรยี่ วแรงละก็ เธอคงตา้ นทานไมไ่ หวแน่ๆ เลย! เพอ่ื ไมใ่ หต้ วั เองลมุ่ หลงในรปู ลักษณ์ของเขา ซสู อื เยวจ่ งึ เบอื นหนา้ หนี “อรณุ สวสั ด”ิ์ “ตอนนก้ี โ่ี มงแลว้ ?”

“สบิ โมง” ฉนิ โมห่ านลกุ ขนึ้ พลางเดนิ ไปทเี่ บอ้ื งหนา้ ของเธออยา่ งมสี งา่ ผา่ เผย คนู่ ัยนต์ าอนั ลกึ ล้ําไรก้ น้ บงึ้ คนู่ ั่นมองเธออยา่ งเฉยชา “ยงั เจ็บอยอู่ กี เหรอ?” “เจ็บอะไร?” “กเ็ มอ่ื คนื เธอเอาแตร่ อ้ งวา่ เจ็บ” นํ้าเสยี งทมุ ้ ลกึ ของชายหนุ่มราวกบั แฝงไวด้ ว้ ยมนตค์ ลัง ทําเอาหวั ใจ ของซสู อื เยวว่ า้ วนุ่ ไปหมด เธอหนา้ เหอ่ แดง หนั กลบั ไปอกี ครัง้ ทวา่ ไมก่ ลา้ สบสายตากบั เขา “กะ….ก็ดขี น้ึ แลว้ ” คยุ หวั ขอ้ นตี้ อ่ ไมไ่ หวแลว้ หญงิ สาวขบเมม้ รมิ ฝี ปาก “นกี่ ็สบิ โมงแลว้ ทําไมนายยงั อยทู่ นี่ อ่ี กี ” “ไมท่ ํางานรไึ ง?” “ฉันลางานแลว้ ” “ลางาน?”

ซสู อื เยว่ เหลอื บตามองเขาอยา่ งตกใจ “นายจําเป็ นตอ้ งลางานดว้ ย เหรอ?” ไมใ่ ชว่ า่ เขาเป็ นบอสของฉนิ ซอื่ กรปุ๊ เหรอ? “ประธานบรษิ ัทก็ตอ้ งลางานนะ ไมง่ นั้ โดนพวกพนักงานระดบั สงู พวก นัน้ โกรธเอาหรอก” ฉนิ โมห่ านลงทขี่ า้ งเตยี ง พลางเอยดว้ ยนํ้าเสยี งนุ่มนวล “เมอ่ื คนื เลน่ รังแกเธอตงั้ นาน กลวั วา่ เธอจะนอนหลบั ไมเ่ พยี งพอ แลว้ กก็ ลัววา่ เธอตน่ื มาไมเ่ หน็ จะคดิ วา่ ฉันไมร่ บั ผดิ ชอบอกี ” ยามทเี่ ขาพดู ออกมา นัยนต์ าทล่ี กึ ลํ้าไรก้ น้ บงึ้ นั่นจอ้ งมองทซี่ สู อื เยว่ เขม็งเกลยี ว ดวงตาไปไวด้ ว้ ยความลกึ ซง้ึ ความหว่ งใย ยง่ิ ไปกวา่ นัน้ ยังดลู กึ ลบั ไรท้ สี่ น้ิ สดุ อกี ดว้ ย พอไดเ้ ผชญิ หนา้ กบั เขาแบบนแี้ ลว้ ซสู อื เยวถ่ งึ กบั ตอ้ งแอบกลนื นํ้าลาย ไมร่ วู ้ า่ เพราะเหตใุ ด เธอมกั รสู ้ กึ วา่ ชายคนนเ้ี หมอื นจะจงใจ ….หวา่ น เสน่หเ์ ธอ?

เธอสดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ ขม่ ใจตวั เองไมใ่ หโ้ ผตวั เขา้ ไปหาเขา “เออ่ ฉันไมเ่ ป็ นไรหรอก” “นายไปทํางานเถอะ…..ไมจ่ ําเป็ นตอ้ งอยกู่ บั ชนั้ หรอก” “จะทําแบบนัน้ ไดย้ ังไง?” ชายหนุ่มเออ้ื มมอื มาลบู พวงแกม้ ของเธอ พลางลบู ไลอ้ ยา่ งเบามอื “เมอ่ื คนื เธอเอาแตร่ อ้ งไห”้ เธอเงยหนา้ ขน้ึ จอ้ งมองทใ่ี บหนา้ ของฉนิ โมห่ าน เธอม่ันใจแลว้ ชายคนนกี้ ําลงั หวา่ นเสน่หเ์ ธอจรงิ ๆ ดว้ ย แต…่ ดเู หมอื นเธอจะเป็ นหญงิ สาวทที่ นตอ่ การหวา่ นเสน่หไ์ มไ่ ดซ้ ะ ดว้ ย “ฉนิ โมห่ าน” หญงิ สาวหนั หนา้ หนพี รอ้ มรว้ิ แดงบนใบหนา้ “ฉันรสู ้ กึ เหนอื่ ยแลว้ ” พอไดเ้ ห็นแผน่ หลงั อนั เล็กบางของหญงิ สาว นัยนต์ าของฉนิ โมห่ าน พลนั ดํามดื “ไดส้ ”ิ