สามีบอสของฉันทั้งเลวทั้งซื่อ0501-1000

ฟ๋ เู ชยี นเชยี นทอดถอนใจ “ดเู หมอื นวา่ นางเอกของภาพยนตรเ์ รอื่ ง ตอ่ ไปของผกู ้ ํากบั เฉนิ คอื เซย่ี งหวน่ั ฉงิ ” “อาจจะไมก่ ็ได”้ ซสู อื เยวย่ ม้ิ และหยบิ โทรศพั ทข์ นึ้ มา “เชยี นเชยี น เธอคดิ วา่ ถา้ เซย่ี ง หวนั่ ฉงิ เต็มใจทจี่ ะทําลายภาพพจนต์ วั เองแบบน้ี แตส่ ดุ ทา้ ยตําแหน่ง นางเอกของผกู ้ ํากบั เฉนิ กลบั ไมใ่ ชข่ องเซยี่ งหวน่ั ฉงิ เซย่ี นหวนั่ ฉงิ จะ รอ้ งไหฟ้ มู ฟายไหม? “แน่นอนส!ิ ” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นดมื่ น้ําเตา้ หตู ้ อ่ “เธออายเุ ทา่ นค้ี บกบั ผกู ้ ํากบั เฉนิ ถา้ เธอ ไมไ่ ดท้ ําเพอ่ื ตําแหน่งนางเอก เธอจะทําเพอื่ รกั แทง้ ัน้ หรอ ?” “สอื เยว่ แตเ่ ซยี่ งหวน่ั ฉงิ อทุ ศิ ตวั ใหผ้ กู ้ ํากบั เฉนิ ขนาดน้ี ตําแหน่ง นางเอกจะไมต่ กเป็ นของเธอกไ็ มไ่ ดไ้ หม? ” “แลว้ ถา้ ตําแหน่งนัน้ ตกเป็ นของฉันแทนละ่ ?” ซสู อื เยวท่ ําตายบิ หยแี ละกวาดสายไปมองไปทไ่ี กลโพน้ “ฉันจะชงิ ตําแหน่งนางเอกกบั เซยี่ งหวนั่ ฉงิ ” “อยากไดก้ ็ตอ้ งได”้

ซสู อื เยวป่ ลอ่ ยใหเ้ ซย่ี งหวน่ั ฉงิ รงั แกมานานพอแลว้ เมอื่ ซสู อื เยวพ่ ดู คําเหลา่ น้ี ความเด็ดเดยี่ วของน้ําเสยี งเธอ ทําเอาฟ๋ ู เชยี นเชยี นชะงักงนั เธอไมเ่ คยเหน็ ซสู อื เยวใ่ นมมุ นม้ี ากอ่ น ตอนนซี้ สู อื เยวด่ มู เี สน่หม์ ากกวา่ ตอนปกตทิ เ่ี ธอทําตวั น่ารักซะอกี “แตว่ า่ ” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นยงั คงถอนหายใจ “ละครเรอื่ งนข้ี องผกู ้ ํากบั เฉนิ เป็ นแนว ระทกึ ขวญั สอื เยว่ เธอไมไ่ ดแ้ สดงละครมาหลายปีแลว้ เธอทํามนั ได ้ ใชไ่ หม?” ซสู อื เยวพ่ งิ โซฟาอยา่ งเนอื ยๆพรอ้ มกบั หลบั ตาลง “ใครบอกวา่ ฉันจะ ไปแสดงจรงิ ละ่ ?” เพราะเธอไมไ่ ดส้ นใจละครของผกู ้ ํากบั เฉนิ เลยแมแ้ ตน่ อ้ ย เธอเพยี งแคอ่ ยากจะแยง่ ชงิ ตําแหน่งนางเอกทเ่ี ซย่ี งหวน่ั ฉงิ ไดร้ ับ เพราะความไมแ่ ฟรก์ เ็ ทา่ นัน้ จากนัน้ ก็รอดเู ซยี่ งหวนั่ ฉงิ คมุ ้ คลง่ั รอดเู ธอพังไมเ่ ป็ นทา่ สดุ ทา้ ยกเ็ ผยแพรร่ ปู ภาพและวดิ โี อทเ่ี ธอกบั ผกู ้ ํากบั เฉนิ แอบก๊กิ กนั

และใหเ้ ธอหายไปจากวงการบนั เทงิ ตงั้ แตต่ อนนเ้ี ป็ นตน้ ไป! ซสู อื เยวท่ ําตายบิ หยี และกวาดสายตาไปทไี่ กลๆดว้ ยความเย็นชา ตอนแรก เป็ นเธอเองทสี่ อนเซยี่ งหวนั่ ฉงิ และคอยสนับสนุนเซย่ี ง หวนั่ ฉงิ อยเู่ รอ่ื ยมา จากคนดงั ในอนิ เตอรเ์ น็ตกลายมาเป็ นนักแสดง เมอื่ กอ่ นเธอไมอ่ ยากทําเรอ่ื งเล็กใหเ้ ป็ นเรอ่ื งใหญ่ แตใ่ นเมอื่ เซย่ี งหวน่ั ฉงิ และเฉงิ เซวยี นยง่ิ อยยู่ ง่ิ ทํากบั เธอเกนิ ไป เป็ นแบบนแี้ ลว้ กอ็ ยา่ โทษทเี่ ธอตอ้ งกระทําแบบนี้ เพอื่ ใหพ้ วกเขารู ้ วา่ เธอทําใหพ้ วกเขามชี อ่ื เสยี งโดง่ ดงั ได ้ แตก่ ็ทําใหพ้ วกเขามี ชอ่ื เสยี งป่ นปี้ไดเ้ ชน่ กนั ! ตอนที่ 56 นายดถู กู แดด๊ ดเี๊ กนิ ไปแลว้ ซซู อื เยวไ่ ดบ้ อกลัว่ เยยี นเรอ่ื งทอ่ี ยากจะแสดงเป็ นนางเอกภาพยนต์ ของผกู ้ ํากบั เฉนิ เธอไมค่ อ่ ยมคี นทร่ี จู ้ ักในวงการบนั เทงิ สกั เทา่ ไหร่ แตก่ ไ็ มอ่ ยากใช ้ เสน้ สายของตระกลู ฉนิ คดิ ไปคดิ มากม็ เี พยี งเพอ่ื นอยา่ งลว่ั เยยี นนี่ แหละทเี่ ป็ นตวั เลอื กทดี่ ที สี่ ดุ

“ซซู อื เยวเ่ ธอคดิ จรงิ ๆหรอวา่ ฉันจะคยุ กบั ผกู ้ ํากบั เฉนิ ได ?้ ” ปลายสายอยา่ งล่ัวเยยี นหวั เราะอยา่ งชว่ ยไมไ่ ด ้ “ถงึ แมฉ้ ันจะเป็ น นักแสดงหญงิ ยอดเยย่ี ม แตก่ ็เป็ นแคน่ ักแสดงเฉยๆ” “ฉันอาจจะชว่ ยแกไมไ่ ด”้ “แตว่ า่ ” ล่วั เยยี นยกยมิ้ มมุ ปาก “ฉันจะลองถามเพอ่ื นฉันดู วา่ พอจะชว่ ยได ้ ไหม” “งนั้ ขอบคณุ มากนะ!” ซซู อื เยวย่ นื อยตู่ รงระเบยี ง มองไปยังทะเลดา้ นนอกทไ่ี รข้ อบเขต แลว้ ถอนหายใจออกมายาวๆ “ฉันไมไ่ ดต้ อ้ งการเป็ นเด็กเสน้ ของผู ้ กํากบั เฉนิ ฉันแคอ่ ยากมโี อกาสไดส้ อู ้ ยา่ งยตุ ธิ รรม ฉันจะไมท่ ําใหเ้ ขา ผดิ หวงั แน่นอน” “ฉันเขา้ ใจ” ล่ัวเยยี นคดิ ไตรต่ รองอยสู่ กั ครู่ “แตซ่ ซู อื เยว่ ถา้ เธอไดเ้ ป็ นนางเอก หนังเรอ่ื งนจ้ี รงิ อนาคตเธอกจ็ ะไดอ้ ยใู่ นวงการบนั เทงิ อยา่ งสบาย เลย”

“พระเอกหนังเรอื่ งตอ่ ไปของผกู ้ ํากบั เฉนิ ฉันไดข้ า่ ววา่ เป็ นจห้ี นาน เฟิง” “จห้ี นานเฟิงมดี ที งั้ หนา้ ตาและการแสดง เขามบี คุ ลกิ ทเ่ี ย็นชาอยา่ งมี สไตล์ ดาราหญงิ จกิ หวั กนั จนผมรว่ งหมดหวั ก็ไมม่ โี อกาสทจี่ ะได ้ ทํางานรว่ มกบั เขา……” พอไดย้ นิ คําพดู จากลว่ั เยยี น มอื ซซู อื เยวท่ ถ่ี อื โทรศพั ทไ์ วช้ ะงกั ไปครู่ หนง่ึ ในตาเธอปรากฏภาพใบหนา้ เย็นชาเมอื่ เชา้ ขนึ้ ผชู ้ ายคนนัน้ …… “ฉันไมม่ คี วามสนใจตอ่ จหี้ นานเฟิง” ซซู อื เยวห่ วั เราะ พดู ตดั บทล่วั เยยี น “ฉันแคอ่ ยากไดบ้ ทนางเอก” แมก้ ระทง่ั หนังเรอื่ งนเ้ี ธอกไ็ มไ่ ดส้ นใจมากนัก เธอแคไ่ มอ่ ยากเหน็ เซยี่ งหวนั่ ฉงิ ไดบ้ ทนอ้ี ยา่ งงา่ ยดาย “ด”ี ลัว่ เยยี นไมไ่ ดโ้ กรธทซ่ี ซู อื เยวพ่ ดู แทรกเธอ “งัน้ ฉันไปถามเพอ่ื น เดย๋ี วนเ้ี ลย”

หลังจาดทซี่ ซู อื เยวว่ างสายไปไดส้ บิ สามนาที โทรศพั ทฉ์ นิ โมห่ านท่ี อยหู่ อ้ งขา้ งๆกด็ งั ขน้ึ ปลายสายคอื ฉนิ หนานเซงิ ทเ่ี ป็ นคนโทรมานั่นเอง “อาเล็ก อาสะใภ ้ เล็กมเี รอ่ื งจะขอรอ้ งอา” “วา่ มาส”ิ สายตาไมแ่ ยแสของชายหนุ่มคยุ โทรศพั ทไ์ ปดว้ ย ใชส้ ําลกี า้ นทายา บนแผลตรงไหลไ่ ปดว้ ย เมอ่ื คนื เขาอมุ ้ ซซู อื เยวเ่ ดนิ นานเกนิ ไป เขาไมร่ ตู ้ วั เลย วา่ ตอนทอี่ มุ ้ เธอนัน้ จะไปโดนแผลบนไหลเ่ ขา เมอื่ กท้ี ฉ่ี ีกตาขา่ ยพนั แผลออก แผลดา้ นใตค้ อื ดแู ยม่ ากแลว้ ไป๋ ล่ัวทอ่ี ยดู่ า้ นขางพอเหน็ แผลของเจา้ นายตวั เอง อดไมไ่ ดท้ จี่ ะเดนิ กา้ วเขา้ มา “นายครบั หรอื วา่ จะใหผ้ มเรยี กหมอมาดคี รับ ?” ฉนิ โมห่ านเงยหนา้ มองเขาแวบหนงึ่ ไป๋ ลั่วเงยี บทนั ที ชายหนุ่มถงึ จะคยุ กบั ปลายสายอยา่ งฉนิ หนานเซงิ ตอ่ “เธอไมไ่ ด ้ บอกหรอวา่ ทําไม?”

“ไมไ่ ดบ้ อก” น้ําเสยี งของฉนิ หนานเซงิ ฝ่ังปลายสายแฝงไปดว้ ยความสะใจ “อา สะใภเ้ ล็กแคบ่ อกลั่วเยยี นวา่ เธออยากไดบ้ ทน้ี” “เมอ่ื กผี้ มลองเชค็ ดแู ลว้ หนังเรอ่ื งนบี้ รษิ ัทเพอ่ื นผมเป็ นคนลงทนุ พอดี เพราะอยา่ งนัน้ ……” น้ําเสยี งของฉนิ หนานเซงิ แฝงไปดว้ ยความชอบใจ “อาเล็ก เงนิ คา่ ขนมทอี่ าใหผ้ มคงตอ้ ง……” “บรษิ ัทเพอ่ื นแกชอ่ื อะไร?” ชายหนุ่มทายาเสร็จ กก็ ดปิดการแจง้ เตอื น ฉนิ หนานเซงิ ：“……” ยอมซอ้ื กจิ การแตไ่ มย่ อมเพม่ิ คา่ ขนมใหเ้ ขา! บนโลกนยี้ ังมคี นทต่ี ระหนกี่ วา่ ฉนิ โมห่ านอกี หรอ! “เถอะหน่า” ฉนิ หนานเซงิ ถอนหายใจอยา่ งชว่ ยไมไ่ ด ้ เขาพดู ดว้ ยน้ําเสยี งทส่ี ลด “ผมคยุ กบั เพอื่ นแลว้ บทนางเอกเรอ่ื งนต้ี อ้ งมกี ารแคสตงิ้ แลว้ กรรมการแคสตง้ิ ก็เขม้ งวดแลว้ ก็ยตุ ธิ รรม”

“แตว่ า่ ……” ชายหนุ่มเมม้ ปากเบาๆ “ผมกําลังคดิ วา่ อาสะใภเ้ ล็กจะเอาบทนไ้ี ด ้ จรงิ หรอ?” ยังไงแลว้ ซซู อื เยวก่ ็เคยเป็ นแคน่ ักแสดงแทนการตอ่ สศู ้ ลิ ปะ ไมเ่ คย ลองแมแ้ ตถ่ า่ ยอยา่ งเป็ นทางการดว้ ยซ้ํา “เธอไมม่ ปี ัญหา” พอฉนิ โมห่ านพันผา้ พันแผลเสร็จ กต็ ดิ กระดมุ เสอื้ เชติ้ อยา่ งสงา่ งาม “มเี รอ่ื งอกี ?” “ม”ี ปลายสายเงยี บไปสกั ครู่ แลว้ มเี สยี งพดู ออู ้ ด้ี งั ขนึ้ “อาสะใภเ้ ล็กไป ขอลวั่ เยยี นใหช้ ว่ ยเธอ แตไ่ มไ่ ดข้ ออาเล็กเอง น่าจะยงั ไมเ่ ชอ่ื ถอื หรอื วา่ สนทิ กบั อาเล็กมากพอสนิ ะ……” พอฉนิ หนานเซงิ พดู จบ ไป๋ ลั่วทอ่ี ยใู่ นหอ้ งรสู ้ กึ ไดอ้ ยา่ งชดั เจนวา่ อณุ หภมู ภิ ายในหอ้ งนัน้ ตํา่ ลง “เพราะอยา่ งนัน้ ผมก็เลยเพงิ่ ไปเปิดบญั ชมี า ผมกะจะแฝงตวั ไปเป็ น พนักงานในบรษิ ัท”

ฉนิ โมห่ านเอนหลังลงอยา่ งสงา่ งามและเกยี จครา้ นบนโซฟา “แลว้ ?” “แลว้ แสรง้ คอยชว่ ยเหลอื อาสะใภเ้ ล็ก สดุ ทา้ ยพออาสะใภเ้ ล็กไดบ้ ท นไ้ี ป คอ่ ยบอกเธอวา่ จรงิ ๆแลว้ อาเล็กเป็ นคนชว่ ยเธอ” “แบบนค้ี วามรสู ้ กึ ของอาสะใภเ้ ล็กทม่ี ตี อ่ อาเล็ก……” “สง่ บญั ชมี า” ขาคยู่ าวของชายหนุ่มไขวห่ า้ งกนั อยา่ งสงา่ งาม มอื ใหญท่ นี่ ว้ิ เรยี ว ยาวยกแกว้ ไวนข์ นึ้ ลม้ิ รสรสชาตขิ องไวน์ “ฉันจะเป็ นคนตดิ ตอ่ กบั เธอโดยตรงเอง” ฉนิ หนานเซงิ ทอี่ ยใู่ นสายตกใจ “แตว่ า่ อาเล็ก……” “ไมอ่ ยากไดเ้ งนิ คา่ ขนม?” “ไดค้ รบั อาเล็ก ผมจะสง่ บญั ชใี หอ้ าตอนนเี้ ลยครบั !” …… ฉนิ โมห่ านล็อคอนิ บญั ชที ฉ่ี นิ หนานเซงิ สง่ มา หนา้ รายชอ่ื ผตู ้ ดิ ตอ่ มี รายการเพม่ิ เพอื่ นเดง้ ขน้ึ มา รปู โปรไฟลเ์ ป็ นรปู เซเลอรม์ นู

โนต้ คอื : “สวสั ดคี ะ่ ดฉิ ันซซู อื เยวค่ ะ่ ” เขาจับโทรศพั ทไ์ ว ้ แลว้ มองรปู โปรไฟลข์ องซซู อื เยว่ สา่ ยหนา้ อยา่ ง ชว่ ยไมไ่ ดแ้ ลว้ ยมิ้ ออกมา ยยั บอ๊ งน่ี อายยุ สี่ บิ สามแลว้ ทําตวั เหมอื นยังเหมอื นเดก็ อายสุ บิ สาม เขากดป่ มุ ยอมรบั เพอ่ื น หอ้ งถัดไปในโรงแรม ซซู อื เยวท่ นี่ อนควํา่ อยบู่ นเตยี ง พจิ ารณาคําพดู อยา่ งระมัดระวงั “เชยี นเชยี น เธอวา่ อาจารยค์ นนเี้ ป็ นคนนสิ ยั ยังไง” “ล่ัวเยยี นบอกวา่ เขากไ็ มไ่ ดร้ จู ้ ักอาจารยค์ นนม้ี าก แตไ่ ดย้ นิ มาวา่ อาจารยค์ นนอ้ี ารมณ์แปรปรวน……” ใบหนา้ ทเ่ี ล็กเทา่ ฝ่ ามอื ยอ้ ยจนเหมอื นซาลาเปาจว๋ิ “ถา้ หากฉันพดู อะไรไปแลว้ ทําใหเ้ ขาไมพ่ อใจหละ่ เขาไมช่ ว่ ยฉันแลว้ จะทํายงั ไง ?” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นขมวดคว้ิ แลว้ ใชค้ วามคดิ “งนั้ กส็ ง่ สต๊กิ เกอรใ์ หเ้ ขาสิ พวกนอ้ งแมวทไี่ มม่ พี ษิ มภี ยั ตอ่ มนุษย์ น่าจะกระชบั ความสมั พันธไ์ ด ้ งา่ ย ไมท่ ําใหร้ สู ้ กึ น่ารําคาญดว้ ย” ซซู อื เยวร่ สู ้ กึ มเี หตผุ ลมาก

ทา้ ยสดุ เธอกส็ ดู ลมหายใจเขา้ ลกึ ๆ แลว้ สง่ สต๊กิ เกอรร์ ปู แมวน่าสงสาร ไปใหเ้ ขา “ไป๋ ลวั่ ” ภายในหอ้ งถัดไป ชายหนุ่มโบกมอื ไปยังไป๋ ลั่ว “หาแมวตวั นใี้ หฉ้ ัน หน่อย” ไป๋ ล่วั ：“……” หลังจากนัน้ ครง่ึ ชว่ั โมง ขอ้ มลู ของแมวตวั นัน้ ถกู สง่ เขา้ คอมของ ไป๋ ลวั่ “นายครับ สงิ่ ทน่ี ายหญงิ สง่ มา น่าจะเป็ นสต๊กิ เกอรใ์ นตํานานนะครับ ” ฉนิ โมห่ านเลกิ คว้ิ ขนึ้ “สง่ นมี่ าหมายความวา่ ไง?” ไป๋ ลัว่ สา่ ยหนา้ สหี นา้ งนุ งง ผชู ้ ายสองคนทไี่ มเ่ คยเลน่ โซเชยี ลหยบิ โทรศพั ทข์ น้ึ มาศกึ ษาอยนู่ าน พอสมควร แตก่ ไ็ มเ่ ขา้ ใจวา่ ทซี่ ซู อื เยวส่ ง่ มานัน้ หมายความวา่ ไง “ซงิ หยนุ กบั คณุ ชายนอ้ ยซงิ เฉนิ สองคนน่าจะรนู ้ ะครับ ” จากนัน้ ไป๋ ล่วั กเ็ สนอความคดิ ทดี่ ฉู ลาดขน้ึ มา

และแลว้ ซงิ หยนุ และซงิ เฉนิ ทอ่ี ยเู่ มอื งหรงไดร้ ับขอ้ ความหนงึ่ อยา่ ง พรอ้ มกนั เป็ นขอ้ ความสต๊กิ เกอรท์ แี่ ดด๊ ดฉี้ นิ โมห่ านของพวกเขาสง่ มาน่ันเอง “พคี่ รบั คนสขุ มุ อยา่ งแดด๊ ด๊ ี ทําไมวนั นถ้ี งึ ไดส้ ง่ สต๊กิ เกอรม์ า ?” ซงิ เฉนิ ทส่ี หี นา้ ดใี จมองไปอยา่ งซงิ หยนุ แวบหนงึ่ “หรอื วา่ แดด๊ กบั หมา่ ม๊จี ะคบกนั แลว้ ?” ซงิ หยนุ ไมส่ นใจเขา ยกโทรศพั ทข์ นึ้ แลว้ สง่ ขอ้ ความเสยี งใหฉ้ นิ โม่ หาน “ความหมายของสต๊กิ เกอรน์ ค้ี อื หมา่ ม๊กี ็คอื แมวตวั เล็กทนี่ ่า สงสารตวั นี้ แลว้ กําลงั ใชส้ ายตาทน่ี ่าสงสารมองมาทแ่ี ดด๊ หวงั ให ้ แดด๊ สนใจม๊แี ป๊ ปหนง่ึ ” เด็กนอ้ ยพดู จบ แลว้ วางโทรศพั ทล์ ง แลว้ มองไปยังซงิ เฉนิ อยา่ งนงิ่ ๆ ซงิ เฉนิ เบป้ าก “นายดถู กู แดด๊ ด๊เี กนิ ไปแลว้ !” “แดด๊ ด๊เี ป็ นถงึ คนทรี่ วยทสี่ ดุ ในเมอื งหรง เป็ นผชู ้ ายทเี่ กง่ ทสี่ ดุ ใน เมอื งหรง! ทําไมถงึ ไมเ่ ขา้ ใจความหมายของสต๊กิ เกอรอ์ นั เล็กๆนี้ ?” หลงั จากทพ่ี ดู จบ ทงั้ สองก็ไดร้ บั สต๊กิ เกอรอ์ กี อนั จากฉนิ โมห่ าน “แลว้ นหี่ มายถงึ อะไร?”

ซงิ เฉนิ ：“……” ตอนท่ี 57 สามฉี นั คลง่ั รกั ฉนั มากเลยคะ่ ซซู อื เยวค่ ยุ กบั “อาจารย”์ คนนไ้ี ปทงั้ ชว่ งเย็น ไมใ่ ชเ่ พราะพวกเขามเี รอ่ื งทจี่ ะคยุ ดว้ ยกนั อยา่ งลงตวั แตเ่ พราะการ ตอบขอ้ ความของอาจารยค์ นนี้……ชา้ เกนิ ไปมาก! ทกุ ครงั้ ทสี่ ง่ ขอ้ ความไป ซซู อื เยวก่ ต็ อ้ งรอขอ้ ความจนเกอื บจะนอน หลับไป ถงึ จะไดข้ อ้ ความตอบกลบั จากเขา เธอคดิ อยสู่ กั แป๊ ป เธอรสู ้ กึ วา่ อาจารยค์ นนข้ี องสถานโี ทรทศั นเ์ หล ยถงิ อายนุ ่าจะไมน่ อ้ ยแลว้ อยา่ งนอ้ ยน่าจะประมาณหา้ สบิ กวา่ มงั้ ? ถา้ ไมอ่ ยา่ งนัน้ ทําไมถงึ ตอบหรอื พมิ พช์ า้ ขนาดน้ี ? เพราะฉะนัน้ หลังๆทพ่ี วกเขาคยุ กนั นัน้ เธอจงึ คยุ กบั เขาอยา่ งมี มารยาทและนับถอื มากเธอใชค้ ําวา่ “ทา่ น” แทนสรรพนาม “ความหมายของทา่ นคอื ใหค้ ณุ เป็ นคนในใจ”

ภายในวลิ ลา่ ตระกลู ฉนิ เมอื งหรง ซงิ เฉนิ ใชค้ อมพวิ เตอรค์ วบคมุ โทรศพั ทพ์ อ่ ของเขา พลางใหค้ ําแนะนํานงิ่ ๆ “แดด๊ ด๊ ี แดด๊ เชยมาก น่ี มันเป็ นการแสดงความจรงิ ใจ!” ฉนิ โมห่ านชะงกั ตอนเขาตอบขอ้ ความซซู อื เยวก่ ็เพม่ิ คําวา่ “ทา่ น” เขา้ ไป ซซู อื เยวท่ ไ่ี ดร้ บั ขอ้ ความรสู ้ กึ กลวั จนไมส่ บายใจ จะใหค้ นทอี่ ายุ มากกวา่ ใชค้ ําวา่ “ทา่ น”กบั เธอไดย้ ังไง? “ไมก่ ลา้ คะ่ ไมก่ ลา้ ” เธอคยุ กบั เขาอยา่ งรบี พอตกลงขนั้ ตอนการแคสตง้ิ เสร็จ กร็ บี บอก ลา แลว้ วางโทรศพั ทล์ ง หญงิ สาวถอนหายใจออกมาเฮอื กใหญ่ ไมร่ วู ้ า่ ทําไม เธอถงึ ไดร้ สู ้ กึ วา่ ครฉู นิ ในโทรศพั ทน์ ัน้ ……คอ่ นขา้ ง แปลก? พอวางโทรศพั ทล์ ง สขี องฟ้าดา้ นนอกกเ็ รม่ิ จะมดื แลว้ เพราะวา่ อยแู่ ตใ่ นหอ้ งมาทงั้ วนั ฟ๋ เู ชยี นเชยี นเสนอวา่ จะลงไปหาอะไร กนิ ดา้ นลา่ ง

ตอนกลางคนื พวกเธอตอ้ งเขา้ รว่ มเทศการหนังทสี่ วนนํ้า ตอ้ งรบี กนิ ขา้ วถงึ จะไดไ้ ปจองทด่ี ๆี ซซู อื เยวล่ กุ จากโซฟาแลว้ บดิ ขเี้ กยี จ แลว้ จดั การตวั เองแป๊ ปหนงึ่ ก็ ออกหอ้ งพรอ้ มกบั ฟ๋ เู ชยี นเชยี น ตอนทเ่ี ดนิ ผา่ นหอ้ งของฉนิ โมห่ าน ฟ๋ เู ชยี นเชยี นสะกดิ ใหเ้ ธอเคาะ ประตหู อ้ งฉนิ โมห่ าน “เมอ่ื คนื ตอนเขาไมเ่ จอเธอกร็ บี ไปหาทสี่ วนน้ํา เลย เธอก็ตอ้ งแสดงความรสู ้ กึ อะไรตอบกลบั หน่อยไหม ?” ซซู อื เยวล่ ังเลอยสู่ กั พัก กอ่ นทจ่ี ะยกมอื ขนึ้ มาเคาะประตู แทจ้ รงิ เธอไมค่ อ่ ยอยากจะใหฟ้ ๋ เู ชยี นเชยี นกบั ฉนิ โมห่ านกนิ ขา้ ว ดว้ ยกนั เพราะฉนิ โมห่ านเป็ นคนทคี่ อ่ นขา้ งหยง่ิ นอกเสยี จากบางครงั้ ทเี่ ขาจะ ออ่ นโยนกบั เธอ แตก่ บั คนอน่ื แลว้ เขาเย็นชาใสต่ ลอด เธอกลัววา่ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นจะรสู ้ กึ อดึ อดั แตฟ่ ๋ เู ชยี นเชยี นพดู มาแบบนแ้ี ลว้ เธอคงทําไดเ้ คาะประตแู ลว้ สนิ ะ ไมน่ านมาก ประตหู อ้ งถกู เปิดออก ชายรา่ งสงู ยนื อยหู่ นา้ ประตู “มเี รอื่ ง?”

“ม”ี ซซู อื เยวเ่ งยหนา้ ขนึ้ สบเขา้ กบั ทลี่ กึ ล้ําของเขา “กนิ ขา้ วดว้ ยกนั ไหม?” ใบหนา้ ทหี่ ยงิ่ และเยอื กเย็นของชายหนุ่มเงยี บไปครหู่ นง่ึ แลว้ พยกั หนา้ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นดใี จจนแทบจะกระโดดโลดเตน้ ! เธอจะไดก้ นิ ขา้ วดว้ ยกนั กบั ฉนิ โมห่ านแลว้ ! ฟ๋ เู ชยี นเชยี นดใี จอยา่ งมากเธอรสู ้ กึ วา่ ฉนิ โมห่ านคงจะไมช่ อบ รา้ นอาหารเล็กๆทเ่ี ธอกบั ซซู อื เยวช่ อบ เขาตอ้ งพาพวกเธอไปภตั ตาคารหรๆู แน่นอน! สดุ ทา้ ยแลว้ เขาน่าจะเป็ นคนจา่ ยตงั ค!์ พอนกึ แลว้ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นกร็ สู ้ กึ ดใี จเป็ นอยา่ งมาก เธอยังไมเ่ คยดนิ เนอรเ์ หมอื นพวกสงั คมชนั้ สงู เขากนั เลย! “กนิ อะไร?” หลงั จากทเ่ี ขา้ มาในลฟิ ต์ ชายหนุ่มมองไปทางดา้ นหนา้ นงิ่ ๆ

ซซู อื เยวช่ ะงัก หนั กลับมามองเขา “นายอยากกนิ แบบไหน?” นํ้าเสยี งของฉนิ โมห่ านยังคงนง่ิ “กนิ ของทปี่ กตพิ วกเธอชอบกไ็ ด ้ แลว้ ” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นสง่ สายตาใหซ้ ซู อื เยว่ ความหมายของเธอคอื เดมิ ทอี ยากจะใหซ้ ซู อื เยวร่ ว่ มมอื กบั เธอ พา เธอไปภตั ตคารหรๆู พาเธอไปเปิดโลก แตใ่ นสายตาของซซู อื เยวน่ ัน้ หมายความอกี แบบหนงึ่ หญงิ สาวยมิ้ แยม้ “โอเค งนั้ เย็นนพ้ี านายไปกนิ รา้ นอาหารขา้ งทางละ กนั ” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นถงึ กบั นงิ่ ไป ไปรา้ นอาหารขา้ งทางบา้ ไรกนั ! คนอยา่ งฉนิ โมห่ านไมเ่ หมาะกบั รา้ นอาหารขา้ งทางเลยสกั นดิ ! ไปภตั ตาคารหรๆู ไมด่ หี รอื ไง! และแลว้ เธอก็พยายามสง่ สายตาใหซ้ ซู อื เยวอ่ ยา่ งทสี่ ดุ หวงั วา่ ซซู อื เยวจ่ ะเปลยี่ นใจ

แตซ่ ซู อื เยวแ่ คย่ ม้ิ แลว้ พดู วา่ “เชยี นเชยี นบอกวา่ เย็นนเี้ ขาเลยี้ ง” ฟ๋ เู ชยี นเชยี น：“……” เธอพดู เมอ่ื ไหรก่ นั วา่ เธอจะเลยี้ ง! ฉนิ โมห่ านหนั หนา้ ไปมองฟ๋ เู ชยี นเชยี นนง่ิ ๆ มมุ ปากอมยมิ้ “งนั้ ขอบคณุ คณุ ฟ๋ นู ะ” “ไม…่ …ไมต่ อ้ งเกรงใจ มนั ตอ้ งเป็ นแบบนัน้ อยแู่ ลว้ ” ทงั้ สามออกจากโรงแรมดว้ ยกนั แลว้ ไปถนนเสน้ ทมี่ รี า้ นอาหาร ฉนิ โมห่ านในเสอ้ื สทู สดี ําทงั้ ตวั นั่งอยใู่ นรา้ นอาหารขา้ งทาง ความ เย็นชาและเยอ่ หยงิ่ ของเขา ไมเ่ ขา้ กบั รา้ นอาหารขา้ งทางเลยสกั นดิ เดยี ว แตก่ ลับเป็ นภาพตดั กนั ทด่ี สู วยงามแปลกๆ ทา่ ทางสงา่ ของเขาทก่ี ําลังเลน่ โทรศพั ทด์ ขู เี้ กยี จแตด่ แู พง ไมว่ า่ ใคร จะเดนิ ผา่ น ก็อดไมไ่ ดท้ จ่ี ะหนั กลับมามอง ซซู อื เยวก่ ท็ นไมไ่ ดท้ จ่ี ะมองเขาอยหู่ ลายครัง้ พนักงานนําเมนูอาหารมาใหพ้ วกเขา

หญงิ สาวเพงิ่ จะกําลงั เตรยี มสงั่ อาหาร โทรศพั ทก์ ด็ งั ขน้ึ ครฉู นิ คน เมอ่ื เย็นนน้ี ่ันเองทเ่ี ป็ นคนสง่ ขอ้ ความมา: กนิ ขา้ วเสร็จหรอื ยงั ? ซซู อื เยวเ่ มม้ ปาก แลว้ ตอบกลบั อยา่ งรวดเร็ว “กําลังจะทานคะ่ ” “อาจารยห์ ละ่ คะ?” “กําลังสง่ั อาหาร” “งัน้ บงั เอญิ จงั เลยคะ่ ฉันกก็ ําลังสงั่ อาหารคะ่ ฮา่ ๆๆ ” “ซอื เยว่ อยา่ เอาแตเ่ ลน่ โทรศพั ทส์ ”ิ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นทอ่ี ยดู่ า้ นขา้ งแสรง้ ทําเป็ นใจกวา้ งมากๆ “วนั นฉ้ี ันเป็ น คนเลยี้ ง พวกเธอทงั้ สองคนอยา่ เกรงใจกบั ฉันนะ! ” ซซู อื เยวร่ บี วางโทรศพั ทล์ ง เพง่ิ จะหยบิ เมนูอาหารขน้ึ มา โทรศพั ทก์ ็ ดงั อกี ครงั้ เธอทําไดเ้ พยี งหยบิ โทรศพั ทข์ นึ้ มาตอบอกี ครงั้ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นเบป้ าก “ขอ้ ความอะไรถงึ ไดส้ ําคญั กวา่ กนิ ขา้ ว ?” “ครฉู นิ คนเมอื่ เย็นนไ้ี ง”

ซซู อื เยวเ่ ลกิ ควิ้ ขนึ้ เบาๆ ตอบไปดว้ ยบน่ ไปดว้ ย “อาจารยค์ นนเ้ี มอื่ เย็นตอนคยุ เรอื่ งงาน ยังดจู รงิ จงั มากอยเู่ ลย” “แตเ่ มอื่ กเ้ี ขากลบั มาถามฉันวา่ เย็นนก้ี นิ อะไร?” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นเหลอื บมองผชู ้ ายอกี ฝ่ังทก่ี ําลังน่ังเลน่ โทรศพั ทอ์ ยา่ ง ตงั้ ใจ พอเห็นวา่ เขาสงั เกตพวกเธอ เธอจงึ กดเสยี งตํา่ กระซบิ ขา้ งหซู ซู อื เยว่ “ตาแกน่ ั่นเล็งเธอแลว้ หรอ?” “กใ็ ชว่ า่ จะเป็ นไปไมไ่ ด”้ ควิ้ ของซซู อื เยวข่ มวดเขา้ หากนั อยา่ งแน่น ถา้ ไมอ่ ยา่ งนัน้ ทําไมชายอายหุ า้ สบิ กวา่ ถงึ ไดม้ าคยุ กบั เธอในเวลา อาหารเย็นหละ่ ? “แตเ่ ขาเล็งผดิ คนแลว้ ” หญงิ สาวยกมมุ ปากขนึ้ “ถงึ ฉันจะไมเ่ อาบทนางเอกน้ี ฉันก็ไมม่ ที าง ใหโ้ อกาสเขา” พดู จบ เธอหยบิ โทรศพั ทอ์ อกมา “ครฉู นิ ฉันขอตวั กอ่ นนะคะ ฉัน กําลังทานขา้ วกบั สามคี ะ่ ”

“พอดสี ามฉี ันคอ่ นขา้ งขหี้ งึ เขาไมช่ อบใหฉ้ ันเลน่ มอื ถอื เวลาทานขา้ ว คะ่ ” “ฉะนัน้ เราคอ่ ยคยุ กนั ทหี ลังนะคะ!” พอตอบเสร็จ เธอก็วางโทรศพั ทล์ ง หนั หนา้ มาสง่ั อาหารกบั ฟ๋ เู ชยี น เชยี นอยา่ งตงั้ ใจ ระหวา่ งการสง่ั อาหารนัน้ ครฉู นิ คนนัน้ กไ็ มไ่ ดส้ ง่ ขอ้ ความอะไรมาตอ่ แลว้ แตพ่ อซซู อื เยวเ่ พง่ิ จะวางปากกาทสี่ ง่ั อาหารลง เสยี งโทรศพั ทก์ ด็ งั ขน้ึ อกี ยังคงเป็ นครฉู นิ “เธอแตง่ งานแลว้ ?” “ใชค่ ะ่ ฉันแตง่ งานแลว้ ” “ความสมั พันธก์ บั สามเี ป็ นยังไงบา้ ง?” “ดี ดมี ากเลยคะ่ ” ซซู อื เยวก่ ดั ฟัน เงยหนา้ แอบๆมองใครบางคนทนี่ ่ังขเี้ กยี จอยตู่ รงนัน้ ผชู ้ ายทเี่ ลน่ โทรศพั ทอ์ ยา่ งตงั้ ใจ

“สามฉี ันคลัง่ รกั ฉันมากเลยคะ่ ไมเ่ จอฉันหนงึ่ แทบจะคลั่งเลยคะ่ เขา ไมเ่ พยี งแคข่ ห้ี วงมากนะคะ เขาตดิ ฉันดว้ ย ตามตดิ ฉันทกุ วนั เลยคะ่ แมแ้ ตก่ นิ ขา้ วยังป้อนฉัน……” เพอ่ื เป็ นการป้องกนั “ครฉู นิ ”คนนค้ี ดิ กบั เธอมากกวา่ เพอ่ื นรว่ มงาน ซซู อื เยวจ่ งึ จงใจพดู ถงึ ความสมั พนั ธข์ องเธอกบั ฉนิ โมห่ านอยา่ งเกนิ จรงิ มากๆ ฉนิ โมห่ านยมิ้ ออกมา ภรรยาตวั เล็กๆของเขาคนนี้ น่าสนใจกวา่ ทเ่ี ขาคดิ ไว ้ ไมน่ านมาก อาหารก็ถกู เสริ ฟ์ ขน้ึ โตะ๊ ฉนิ โมห่ านเกบ็ โทรศพั ทด์ ว้ ยทา่ ทางทดี่ สู งา่ เขาคบี ซโี่ ครงแลว้ ป้อน ใหซ้ ซู อื เยวอ่ ยา่ งสภุ าพบรุ ษุ “นถี่ อื วา่ ฉันป้อนขา้ วเธอหรอื เปลา่ ?” ตอนที่ 58 สองคนนใี้ ชพ่ อ่ แมข่ องหนไู หมคะ “เออ่ ……นับ!” หลังจากทก่ี ลนื ซโี่ ครงลง ซซู อื เยวถ่ งึ เพง่ิ จะรสู ้ กึ ตวั วา่ เกดิ อะไรขน้ึ ใบหนา้ ของหญงิ สาวแดงขนึ้ มาทนั ที

ฉนิ โมห่ านคบี ผักป้อนขา้ งปากเธออกี รอบ เธอรบี หลบหนถี อยหลงั “ไม…่ …ไมต่ อ้ งแลว้ ” ถงึ แมป้ ากจะปฏเิ สธ แตอ่ กี ครัง้ ทฉี่ นิ โมห่ านคบั ผกั ป้อนเธอนัน้ รา่ งกายของซซู อื เยวก่ ร็ บั มนั อยางอตั โนมัติ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นทอ่ี ยดู่ า้ นขา้ งเอามอื ขน้ึ มาปิดตาเงยี บๆ ดไู มล่ งดไู มล่ ง ทําไมเธอถงึ สน้ิ คดิ แลว้ มากนิ ขา้ วกบั ครู่ ักขา้ วใหมป่ ลามนั คนู่ กี้ นั นะ! พอคดิ ถงึ ตรงน้ี ฟ๋ เู ชยี นเชยี นก็ดมื่ น้ําไปหนงึ่ คํา กระแอมไอเสยี งเบา “ซอื เยว่ อยๆู่ ฉันก็อยากดมื่ นมขนึ้ มา ไปซเู ปอรม์ ารเ์ ก็ตแป๊ ปหนงึ่ นะ ” ซซู อื เยวข่ มวดคว้ิ “กนิ ปิ้งยา่ งแลว้ เธอยังจะดม่ื นมอกี ?” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นใชค้ วามคดิ “กนิ ป้ิงยา่ งแตก่ ต็ อ้ งรบั สารอาหารใหค้ รบ ” พดู จบ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นกล็ กุ ขน้ึ ยนื หนั ตวั แลว้ เดนิ จากไป ตอนทจ่ี ะออกไปนัน้ เธอยงั ไดย้ นิ เสยี งสงสยั เของซซู อื เยวเ่ บาๆ “ฉัน จําไดว้ า่ เชยี นเชยี นไมช่ อบดม่ื นมหนิ” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นเหลอื กตามองบน

ซซู อื เยวเ่ ธอโงห่ รอื ไง! นางฟ้าอยา่ งฉันแคอ่ ยากใหพ้ วกเธอไดใ้ ชโ้ อกาสสองตอ่ สองจะ่ ! “ปัง——!” ทนั ใดนัน้ เสยี งจากตรงหนา้ ทําใหฟ้ ๋ เู ชยี นเชยี นดงึ สตกิ ลับมาได ้ พอตงั้ ใจดแู ลว้ เธอถงึ สงั เกตเหน็ วา่ เธอชนเดก็ ผหู ้ ญงิ ทอี่ ยหู่ ลงั เธอ ลม้ ลง “เป็ นอะไรไหมคะ?” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นรบี ชว่ ยพยงุ เธออยา่ งรวดเร็ว แลว้ สํารวจรา่ งกายของเธอ ยงั ดที ร่ี า้ นอาหารอยรู่ มิ ชายหาด ถงึ แมว้ า่ เจา้ เด็กนอ้ ยจะลม้ ลง แตก่ ็ ไมไ่ ดม้ บี าดแผลอะไร “หนูไมเ่ ป็ นไรคะ่ ” เด็กผหู ้ ญงิ ใสเ่ ดรสกระโปรงจบี สขี าวทงั้ ตวั เปียผมสองขา้ ง น่ารักราว กบั ตกุ๊ ตาพอรซ์ เลน ดวงตาสดี ํากลมโตจอ้ งมองมายงั ฟ๋ เู ชยี นเชยี น “แตว่ า่ นา้ คะ หนูหา คณุ พอ่ กบั คณุ แมไ่ มเ่ จอคะ่ ……”

เด็กหลงทาง? ฟ๋ เู ชยี นเชยี นชะงกั รบี หยบิ โทรศพั ทข์ นึ้ มาเตรยี มแจง้ ความ เด็กผหู ้ ญงิ รบี ยกมอื หา้ ม “หนูรสู ้ กึ วา่ เดย๋ี วคณุ พอ่ คณุ แมก่ ็รบี มาหาหนูทรี่ มิ ชายหาดแลว้ คะ่ ” พดู จบ เธอใชส้ ายตาคทู่ ดี่ นู ่าสงสารนัน้ มองหนา้ ฟ๋ เู ชยี นเชยี น “แตน่ า้ คะ หนูรสู ้ กึ หวิ นดิ หน่อยคะ่ ” พอเห็นทา่ ทางทน่ี ่าสงสารแตก่ น็ ่ารกั ของเดก็ คนนี้ หวั ใจของฟ๋ เู ชยี น เชยี นแทบจะละลาย “อยากกนิ อะไรคะ? เดย๋ี วนา้ ซอ้ื ใหค้ ะ่ ” ซงิ กวงนอ้ ยเหลอื บมองไปยงั อาหารบนโตะ๊ ของซซู อื เยว่ “อยากกนิ ซโ่ี ครงคะ่ ……” กนิ ซโี่ ครง? ฟ๋ เู ชยี นเชยี นขมวดคว้ิ ทนั ใดนัน้ ก็นกึ ไดว้ า่ เมอ่ื กพี้ วกเขาก็ไดส้ งั่ ซโี่ ครงไว!้ เธอจงึ ยมิ้ พรอ้ มกบั อมุ ้ เดก็ นอ้ ยขนึ้ “เรอ่ื งงา่ ยมากคะ่ นา้ พาไปนะคะ!” ขณะพดู เธอกอ็ มุ ้ ซงิ กวงนอ้ ยกลบั โตะ๊ ของเธอ

ในตอนทฟ่ี ๋ เู ชยี นเชยี นอมุ ้ เดก็ หญงิ กลบั โตะ๊ นัน้ ซซู อื เยวแ่ ละฉนิ โม่ หานทงั้ สองคยุ กนั ผา่ นทางโทรศพั ทโ์ ดยมโี ตะ๊ คนั่ กลาง ครฉู นิ : “สามเี ธอตกั อาหารใหเ้ ธอไหม?” ซซู อื เยว:่ “แน่นอนคะ่ ! ฉันเป็ นของรักของหวงสามฉี ัน ทกุ ครัง้ ทกี่ นิ ขา้ วเขาจะตกั อาหารใหฉ้ ันตลอด” พอพดู ประโยคนจ้ี บ ซซู อื เยวก่ ถ็ อนหายใจออกมาเฮอื กใหญ่ เธอไดพ้ ดู อยา่ งชดั เจนแลว้ ครฉู นิ ทอี่ ายสุ งู ทา่ นนี้ น่าจะเขา้ ใจวา่ เธอ คงไมพ่ ดู อะไรทไ่ี มใ่ ชค่ วามจรงิ หรอก แตซ่ ซู อื เยวไ่ มค่ ดิ วา่ หลงั จากทเี่ ธอสง่ ขอ้ ความไปไดไ้ มน่ าน ครฉู นิ ทา่ นนกี้ ็สง่ ขอ้ ความกลับมาใหเ้ ธออกี : “เธอจะสมหวงั นะ” ซซู อื เยวข่ มวดควิ้ หมายความวา่ ยังไง? “นา้ คนสวย!” เธอยังไมท่ นั ทจี่ ะทําความเขา้ ใจความหมายของครฉู นิ เสยี งหวาน ของเด็กหญงิ ไดด้ งั ขน้ึ ขา้ งหู ซซู อื เยวร่ บี เงยหนา้ ขน้ึ

เด็กผหู ้ ญงิ ทฟี่ ๋ เู ชยี นเชยี นอมุ ้ ไวน้ ัน้ คอื คนเดยี วกนั กบั คนทแี่ ยง่ ขนม เธอในซเู ปอรม์ ารเ์ ก็ต “เด็กคนนพ้ี ลัดหลงกบั ครอบครวั ของเธอหน่ะ เธอบอกวา่ หวิ อยากกนิ ซโี่ ครง” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นยมิ้ เขนิ อาย กอ่ นจะปลอ่ ยซงิ กวงนอ้ ยลง “ฉันนกึ ขน้ึ ได ้ วา่ เมอื่ กพ้ี วกเราสง่ั ……” “กนิ สคิ ะ” ฉนิ โมห่ านทอ่ี ยดู่ า้ นขา้ งผลักจานซโ่ี ครงใหอ้ ยา่ งนงิ่ เงยี บ “ขอบคณุ คะ่ !” ซงิ กวงปีนขนึ้ บนเกา้ อี้ ขณะทเ่ี ธอแทะซโ่ี ครง เธอก็มองตรงไปยงั ฉนิ โมห่ านดว้ ย คนหลอ่ คนนค้ี อื สามขี องนา้ คนสวยหรอ? เขาดดู จี รงิ ๆ! หลอ่ กวา่ อาจนี้ ดิ หน่อยดว้ ย เธอรสู ้ กึ ทอ้ แมเ้ ล็กนอ้ ย ถงึ แมอ้ าจจี้ ะแมแ่ ยง่ นา้ คนสวยกบั คณุ อาคนน้ี จรงิ ๆ……คงน่าจะแยง่ ไมไ่ ดห้ รอกมงั้ ?

เด็กนอ้ ยยงิ่ คดิ ยง่ิ หดหู่ รสชาตซิ โี่ ครงในปากหายไปทนั ที ทา้ ยสดุ เธอก็หยดุ กนิ แลว้ หยบิ เครอื่ งดม่ื ขา้ งๆขนึ้ ดมื่ คําใหญ่ แตร่ สชาตเิ ครอ่ื งดม่ื นี้…… เด็กหญงิ ดมื่ เขา้ ไปหนงึ่ คํา กร็ สู ้ กึ วา่ มันแปลก แตข่ องเหลวทเ่ี ผ็ดรอ้ น นโี้ ดนกลนื เขา้ ไปในทอ้ งของเธอแลว้ ทนั ใดนัน้ มอื ใหญข่ องใครบางคนแยง่ แกว้ ในมอื ของเธอไปทนั ที เสยี งทมุ ้ ตํา่ และเขม้ งวดดงั ขน้ึ ในหขู องเธอ “ใครอนุญาตใหเ้ ธอดม่ื ?” น้ําเสยี งทจ่ี รงิ จงั มาก ซงิ กวงนอ้ ยคอ่ ยๆหดตวั ลง “หนู……” จบแลว้ จบแลว้ เธอน่าจะทําใหส้ ามขี องนา้ คนเสยี โมโหเขา้ แลว้ แผน ทจี่ ะเขา้ ใกลน้ า้ คนสวยลม่ หมดแลว้ ! ในขณะทเ่ี ดก็ หญงิ ไมร่ วู ้ า่ ควรตอ้ งทํายงั ไง ฉนิ โมห่ านลกุ ขน้ึ ยนื รา่ ง ใหญบ่ งั ตวั ของซงิ กวงนอ้ ยไวอ้ ยา่ งมดิ ชดิ เด็กหญงิ ตกใจจนหวั ใจเตน้ เร็ว รสู ้ กึ เวยี นหวั น้ําตาเธอแทบจะไหล “คณุ อาคนหลอ่ คะ หนูไมไ่ ดต้ งั้ ใจดมื่ เหลา้ ของคณุ อานะคะ ……” ยงั ทนั ทเี่ ธอจะไดพ้ ดู จบ มอื ใหญข่ องชายหนุ่มก็ยน่ื ออกมา แลว้ อมุ ้ เธอขนึ้

อกี ฝ่ังของโตะ๊ ซซู อื เยวก่ ําลังซบุ ซบิ กบั ฟ๋ เู ชยี นเชยี นเรอื่ งของครฉู นิ พอไดย้ นิ เสยี งการเคลอ่ื นท่ี กร็ บี เงยหนา้ ขน้ึ เห็นเพยี งฉนิ โมห่ านอมุ ้ เดก็ หญงิ ขนึ้ แลว้ เดนิ กา้ วใหญไ่ ปยังรถ “เธอ ดม่ื เหลา้ เขา้ ไป ตอ้ งพาไปลา้ งทอ้ ง” ซซู อื เยวช่ ะงัก เธอรบั รถู ้ งึ ความอนั ตรายของปัญหาน้ี รบี หยบิ กระเป๋ า แลว้ วงิ่ ตามไป ฟ๋ เู ชยี นเชยี นกก็ ําลงั จะลกุ ขนึ้ ตามไป แตเ่ จา้ ของรา้ นอาหารดกั ไว ้ กอ่ น “ทงั้ หมด 582 หยวนครับ” ฟ๋ เู ชยี นเชยี น：“……” ไหนบแกวา่ ฉนิ โมห่ านเป็ นคนเลย้ี งไง …… รา้ นอาหารอยไู่ มไ่ กลจากโรงพยาบาล หลงั จากยส่ี บิ นาที ฉนิ โมห่ านทอ่ี มุ ้ เด็กหญงิ ไวก้ ป็ รากฏตวั ใน โรงพยาบาล “หนูไมเ่ ป็ นไรคะ่ หนูไมอ่ ยากลา้ งทอ้ ง!”

เด็กหญงิ ในออ้ มกอดเขาพยายามประทว้ ง นํ้าตาไหลอยา่ งไมม่ ที ที า่ จะหยดุ “ลา้ งทอ้ งเจ็บมากเลยนะคะ!” “หนูไมเ่ อา!!!” ฉนิ โมห่ านกลบั อมุ ้ เธอไวอ้ ยา่ งแน่น “อยา่ ดนิ้ นะ นอี่ าหวงั ดกี บั เธอ” กอ่ นหนา้ นซี้ งิ เฉนิ ก็เคยดมื่ ไวนข์ องทา่ นป่ โู ดยไมไ่ ดต้ งั้ ใจ จากนัน้ ก็ แพแ้ อลกอฮอลเ์ ขาเลยตอ้ งเขา้ โรงพยาบาลนานอยพู่ อสมควร ซงิ กวงทนี่ ํ้าตาไหลไมห่ ยดุ มองไปยงั ชายหนุ่ม “คณุ อาดมุ าก!” “อาดขุ นาดนท้ี ําตวั ไมด่ กี บั นา้ คนสวยแน่เลย!” “หนูจะใหอ้ าจแี้ ยง่ นา้ คนสวยของหนูไป! ฮอื ๆๆๆๆ!” ฉนิ โมห่ านขมวดคว้ิ อยา่ งชว่ ยไมไ่ ด ้ เขาเป็ นพวกทเ่ี กลยี ดเดก็ ขรี้ อ้ งไห ้ ซงิ เฉนิ และซงิ หยนุ เจา้ เด็กแสบ สองคนนัน้ เป็ นเดก็ ทเี่ ชอื่ ฟังมาตลอด นอ้ ยครัง้ มากทรี่ อ้ งไหต้ อ่ หนา้ เขา แต่ ไมร่ วู ้ า่ ทําไม ความรสู ้ กึ ทมี่ ตี อ่ เด็กผหู ้ ญงิ ทกี่ ําลังรอ้ งไหใ้ นออ้ ม กอด เขาถงึ ไมร่ สู ้ กึ รําคาญเลยแมแ้ ตน่ ดิ เดยี ว แตก่ ลบั รสู ้ กึ สงสาร ไมอ่ ยากใหเ้ ธอรอ้ งไห ้

“ฉันดกี วา่ ” ซซู อื เยวเ่ มม้ ปาก เดนิ เขา้ ไปแลว้ อมุ ้ ซงิ กวงเขา้ ในออ้ มกอด “เด็กดมื่ เหลา้ ไมไ่ ดน้ ะ คณุ อาก็แคห่ วงั ดกี บั หนูนะคะ ” พดู จบ กเ็ ดนิ มาถงึ หอ้ งฉุกเฉนิ หมอดนั กรอบแวน่ เงยหนา้ ถามเด็กหญงิ “ชอื่ อะไรคะ?” “จซ้ี งิ กวง” “สองคนนใ้ี ชพ่ อ่ แมห่ นูไหมคะ?” “……ไมใ่ ชค่ ะ่ เขาคอื นา้ คนสวยกบั อาคนหลอ่ แตด่ คุ ะ่ ” ตอนที่ 59 ซงิ กวงคอื ลกู สาวบญุ ธรรมของฉนั “ถงึ แกจะดม่ื เหลา้ ไป แตก่ ไ็ มไ่ ดด้ ม่ื มาก รา่ งกายก็ไมไ่ ดต้ อบสนองวา่ แพห้ รอื ยงั ไง”

หลังจากทตี่ รวจเชค็ รา่ งกายซงิ กวงงา่ ยๆ หมอถอนหายใจเบาๆ “ไม่ จําเป็ นตอ้ งลา้ งทอ้ งนะ แตถ่ า้ จะใหด้ คี งตอ้ งดม่ื นมเปรยี้ วแกส้ กั หน่อย เด็กขนาดน้ี เมาอยแู่ บบนคี้ งไมด่ ี” ฉนิ โมห่ านเงยหนา้ มองไป๋ ลว่ั ทอ่ี ยหู่ นา้ ประตู ไป๋ ล่ัวรบี หนั ตวั “ผมจะไปซอื้ นมเปรยี้ วเดย๋ี วนคี้ รับ!” ซซู อื เยวย่ อ่ ตวั ลง ลบู หลังปลอบเด็กหญงิ ทม่ี ไี ขเ้ บาๆ “ซงิ กวง ไม่ สบายมากไหม?” เด็กหญงิ คอ่ ยๆลมื ตาขนึ้ อยา่ งสะลมึ สะลอื “คณุ แม…่ …” รา่ งกายซซู อื เยวช่ ะงกั ไปนดิ หน่อย “หนูอยากจะมแี มจ่ ังเลย……” เป็ นเพราะฤทธแิ์ อลกอฮอลท์ ําใหเ้ ด็กหญงิ ทส่ี ะลมื สะลอื กอดแขน ของซซู อื เยวเ่ อาไว ้ “อาจบ้ี อกวา่ คณุ พอ่ คณุ แมข่ องหนูยังมชี วี ติ อยู่ แน่นอนคะ่ พวกเขากําลังตามหาหนูกลับบา้ น ……” “แตพ่ วกเขาอยไู่ หนคะ……” เด็กหญงิ ทพ่ี ดู อยนู่ ัน้ นํ้าตาเรม่ิ ไหล “คณุ นา้ คนสวยคะ เป็ นแมห่ นูได ้ ไหมคะ?”

พดู จบ เธอเงยหนา้ ขนึ้ ใชส้ ายตาทเี่ ปื้อนคราน้ําตามองไปยงั ฉนิ โม่ หาน “อาเป็ นพอ่ หนู” ฉนิ โมห่ านเลกิ ควิ้ ขน้ึ เบาๆ ไมไ่ ดพ้ ดู อะไร ไมร่ วู ้ า่ ทําไม เขากลับรสู ้ กึ วา่ ……มมุ บางมมุ ของเดก็ หญงิ คนนก้ี บั ซู ซอื เยว่ และซงิ เฉนิ ซงิ หยนุ พวกเขาแอบคลา้ ยกนั “คณุ แม่……” ซงิ กวงนอ้ ยโผลเ่ ขา้ กอดซซู อื เยว่ น้ําตาไหลพราก “ซงิ กวงมแี ม่ แลว้ ……” รา่ งกายอนั อบอนุ่ ของเดก็ หญงิ โผลเ่ ขา้ มา ซซู อื เยวเ่ มม้ ปาก แลว้ กอดเธอเอาไวใ้ นออ้ มกอด “คณุ แม่……” เธอพดู แตส่ องคํานี้ จนหลับไปในออ้ มกอดของซซู อื เยว่ พอไดย้ นิ เสยี งหายใจทค่ี งทข่ี องเดก็ หญงิ ซซู อื เยวถ่ งึ จะถอนหายใจ ออกมายาวๆ แลว้ วางเธอลงบนเตยี ง

ในตอนทซ่ี ซู อื เยวจ่ ะชกั มอื ออกนัน้ เด็กหญงิ ก็ยนื่ มอื ออกมากมุ มอื เธอเอาไว ้ “คณุ แม่ อยา่ ไป……” ซซู อื เยวเ่ มม้ ปาก แลว้ ปลอบเธอเสยี งเบา “แมไ่ มไ่ ปนะ……” พดู จบ เธอนั่งลงบนหวั เตยี งอยา่ งชว่ ยไมไ่ ด ้ เธอหนั หนา้ มามองฉนิ โมห่ านแวบหนงึ่ “ฉัน……อยเู่ ป็ นเพอ่ื นเดก็ คนนไี้ ดไ้ หม?” “อม้ื ” ฉนิ โมห่ านหยบิ เกา้ อแี้ ถวนัน้ มา แลว้ ใหซ้ ซู อื เยวน่ ั่งลง “ฉันอยเู่ ป็ น เพอ่ื นเธอเอง” เสยี งทมุ ้ ตํา่ ของชายหนุ่ม ทําใหใ้ บหนา้ ของซซู อื เยวแ่ ดงกํา่ อยา่ ง ชว่ ยไมไ่ ด ้ เธอเมม้ ปาก กดเสยี งตํา่ ลง “นายคงไมโ่ กรธใชไ่ หม?” เพราะยงั ไงแลว้ เด็กคนนก้ี ็ไมไ่ ดเ้ กย่ี วขอ้ งอะไรกบั เขา เป็ นเพยี งคน ผา่ นทางเฉยๆ และฉนิ โมห่ านในตอนนที้ เ่ี ดมิ ทคี วรจะกลบั ไปทํางานหลงั กนิ ขา้ ว เสร็จ

แตเ่ พราะความสงสารของเธอ เขาเลยตอ้ งทง้ิ งานมาอยเู่ ป็ นเพอื่ น เธอแทน “ไมห่ รอก” ดวงตาทลี่ ้ําลกึ ของชายหนุ่มมองไปยงั ซงิ กวงนอ้ ยนงิ่ ๆ “จรงิ ๆแลว้ ฉัน คอ่ นขา้ งชอบลกู สาวนะ” ซซู อื เยวน่ ง่ิ ไป แลว้ รบี หนั หนา้ กลับมามองเขาทนั ที ไมร่ วู ้ า่ ทําไมจๆู่ เขาถงึ พดู ออกมาแบบน้ี พอเห็นสายตาทเ่ี มนิ ฉยของเธอ เขาคอ่ ยๆยกยม้ิ มมุ ปาก “ซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ กอ็ ยากไดน้ อ้ งสาว” พอพดุ แลว้ สายตาของเขาก็ไปหยดุ ลงตรงทอ้ งของซซู อื เยว่ “เอกสารสญั ญานัน้ ……เธอเซน็ แลว้ ใชไ่ หม?” ซซู อื เยวน่ ง่ิ ไปพกั หนงึ่ ทนั ใดนัน้ กน็ กึ ถงึ เอกสารทซี่ งิ หยนุ ยน่ื ใหเ้ ธอ เนอ้ื หาในสญั ญาคอื เธอตอ้ งใชเ้ วลาในหนงึ่ ปีนี้ คลอดลกู ใหฉ้ นิ โม่ หานหนงึ่ คน! พอนกึ ถงึ ตรงน้ี แกม้ ของซซู อื เยวแ่ ดงขน้ึ มาทนั ท!ี เธอรบี หนั หนา้ หนที นั ที “คอื วา่ ……”

ในหวั ของซซู อื เยวโ่ ลง่ ไปหมด ลนิ้ เรม่ิ จะพนั กนั “ฉัน……” ในขณะทบ่ี รรยากาศของทงั้ สองนัน้ กําลงั หวานแหวว เสยี ง “ป่ัง”ดงั ขนึ้ ประตหู อ้ งถกู เปิดออก จห้ี นานเฟิงทสี่ วมเสอื้ สําหรบั โชวร์ บี ผลักประตเู ขา้ มา “ซงิ กวง!” ซซู อื เยวร่ บี ยกมอื ขนึ้ ทําทา่ “ช”ู่ ใหเ้ ขาเงยี บ “แกหลับไปแลว้ ” พดู จบ เธอกเ็ งยหนา้ ขนึ้ “จหี้ นานเฟิง?” จหี้ นานเฟิงพยักหนา้ เบาๆ ยกเทา้ กา้ วใหญเ่ ดนิ เขา้ มา กม้ ลงมองดู ใบหนา้ เล็กของซงิ กวง “แกเป็ นยงั ไงบา้ ง?” “ไมไ่ ดเ้ ป็ นอะไรแลว้ ” ซซู อื เยวเ่ มม้ ปาก ลดเสยี งใหเ้ บาลงแลว้ เลา่ เรอื่ งราวทเี่ กดิ ขน้ึ ทงั้ หมด “ตอนนัน้ พวกเราไมท่ นั ไดส้ งั เกต กเ็ ลยทําให…้ …” จหี้ นานเฟิงขมวดควิ้ สหี นา้ ของเขาทงั้ จรงิ จงั และเย็นชา “นไ่ี มไ่ ดท้ ํา ใหเ้ ลกิ สงสยั วา่ พวกเธอลักพาตวั เด็กมา” ซซู อื เยวค่ นทงั้ คนนงิ่ ไป ลักพาตวั เดก็ ?

จหี้ นานเฟิงดงึ มอื ซซู อื เยวท่ ก่ี มุ มอื ของซงิ กวงออกอยา่ งเยอื กเย็น “พวกเราแจง้ ตํารวจไปแลว้ ” “คณุ แม่……” ในตอนทห่ี ญงิ สาวดงึ มอื ออก เดก็ หญงิ ทน่ี อนบนเตยี งผปู ้ ่ วยเรยี กเธอ อยา่ งน่าสงสาร หวั คว้ิ ของจหี้ นานเฟิงเหมอื นจะล็อคกนั ไวอ้ ยา่ งแน่น ฉนิ โมห่ านเดนิ เขา้ มา แลว้ โอบไหลซ่ ซู อื เยวไ่ ว ้ เขาพดู ดว้ ยน้ําเสยี ง เยาะเยย้ “พวกทที่ ําเดก็ หาย เป็ นพวกสมองไมด่ จี รงิ ดว้ ย” คําพดู ของชายหนุ่ม ทําใหจ้ หี้ นานเฟิงขมวดคว้ิ หนักกวา่ เดมิ ไมว่ า่ เขาจะอยตู่ ระกลู จที้ รี่ ํ่ารวยแหง่ ยโุ รปหรอื วา่ ในวงการบนั เทงิ เขา เป็ นพวกทม่ี เี กรยี ตดิ สู งู สง่ มาตลอด ไมเ่ คยมใี ครกลา้ วา่ เขาขนาดนม้ี า กอ่ น! เขาลกุ ขนึ้ ยนื หนั กลับไปมองฉนิ โมห่ าน “ฉันกแ็ คง่ านยงุ่ มาก” งานเทศกาลหนังคนื นท้ี สี่ วนนํ้า ตอนทเ่ี ขาไปเขา้ รว่ มงานนัน้ เขาสง่ั ใหผ้ จู ้ ัดการดแู ลซงิ กวงไวแ้ ลว้ แทๆ้ แตต่ อนทเ่ี ขาเพงิ่ จะขน้ึ เวที ผจู ้ ดั การก็หาซงิ กวงไมเ่ จอเสยี แลว้

แทจ้ รงิ จห้ี นานเฟิงกร็ สู ้ กึ แปลก เพราะซงิ กวงเป็ นเด็กดเี ชอ่ื ฟังมา ตลอด ทําไมจๆู่ ถงึ ไดห้ นอี อกไป? “งนั้ หรอ” ดวงตาทล่ี ํ้าลกึ ของฉนิ โมห่ านมองไปยังจหี้ นานเฟิงนง่ิ ๆ “งานฉันกย็ งุ่ เหมอื นกนั ” “แตว่ า่ ลกู ชายสองคนของฉัน ไมเ่ คยหลงทางหายไป” น้ําเสยี งทภ่ี าคภมู ใิ จของเขา ทําใหซ้ ซู อื เยวถ่ อนหายใจอยา่ งชว่ ย ไมไ่ ด ้ เจา้ เดก็ แปลกประหลาดสองคนทบ่ี า้ นนัน้ ถงึ เธอจะเดนิ หลงทาง หายไป พวกเขาก็ไมม่ ที างเดนิ หายไปหรอก? ถา้ จะเทยี บซงิ หยนุ และซงิ เฉนิ กบั เดก็ ผหู ้ ญงิ คนน้ี จะเป็ นการเอา เปรยี บกนั หรอื เปลา่ ? จห้ี นานเฟิงเลกิ ควิ้ ขน้ึ แลว้ เงยี บไปสกั พกั ถงึ ตอบกลับดว้ ยเสยี งเย็น ชา “ใครจะไปรวู ้ า่ นายพดู จรงิ หรอื เปลา่ ” “รอตํารวจมาเถอะ”

ฉนิ โมห่ านมองเขานงิ่ ๆ “ถา้ พวกฉันไมไ่ ดล้ ักพาตวั เด็ก งัน้ แกก็หมน่ิ ประมาทพวกฉัน” “ตามใจ” จห้ี นานเฟิงกอดซงิ กวงเอาไว ้ พดู ดว้ ยน้ําเสยี งเย็นชา “ในฐานะทเี่ ป็ น พอ่ ฉันยอมทําทกุ อยา่ งทจ่ี ะปกป้องลกู ฉันได”้ คําพดู ของชายหนุ่ม ทําใหซ้ ซู อื เยวช่ ะงักเบาๆ จหี้ นานเฟิงคอื พอ่ ของจซ้ี งิ กวง? เพราะฉะนัน้ เดก็ คนนท้ี ช่ี อื่ ซงิ กวง ก็คอื ลกู สาวของจห้ี นานเฟิง ทขี่ น้ึ ฮอตเสริ ช์ เมอื่ ไมก่ วี่ นั กอ่ น? งัน้ แมข่ องเดก็ คนนค้ี อื ใครกนั ? ไฟเมา้ ทม์ อยในใจของซซู อื เยวก่ ําลงั ลกุ ไหม ้ พอเห็นวา่ สายตาทซี่ ซู อื เยวม่ องเขาไมป่ กติ จหี้ นานเฟิงขมวดควิ้ นกึ ไดว้ า่ เมอื่ กท้ี เี่ ขาเขา้ หอ้ งมา ผหู ้ ญงิ คนนรี้ จู ้ กั ตวั ตนของเขา …… เขาถอนหายใจ “ซงิ กวงคอื ลกู สาวบญุ ธรรมทฉี่ ันเกบ็ มาเลย้ี ง”

ชายหนุ่มลบู หลังซงิ กวงอยา่ งรสู ้ กึ เจ็บปวด “หมอบอกวา่ แกตวั เล็ก เกนิ ไป เหมอื นจะเป็ นคนทเี่ ล็กทสี่ ดุ ในแฝดหลายคน แกเลยโดน ทอดทงิ้ ” “รา่ งกายของแกไมค่ อ่ ยดี หลายปีมานฉ้ี ันพยายามปกป้องแกอยา่ ง ทส่ี ดุ ไมอ่ ยากใหแ้ กไดร้ บั บาดเจ็บใดๆ” พดู จบ เขามองตาของซซู อื เยว่ “ทฉี่ ันบอกเรอ่ื งนกี้ บั เธอ ก็เพราะฉันรู ้ วา่ เธอรจู ้ กั ฉัน” “แตฉ่ ันไมอ่ ยากใหเ้ ธอเอาเรอ่ื งซงิ กวงไปบอกพวกสอ่ื ” “แน่นอนวา่ ถงึ เธอจะเปิดเผยเรอื่ งนี้ ฉันก็ไมก่ ลัว” ตอนท่ี 60 ปลอ่ ยคณุ ไปกอ่ นละกนั ซสู อื เยวห่ วั เราะ “ฉันไมบ่ อกออกไปหรอก” เธอไมไ่ ดแ้ ฉเรอ่ื งสว่ นตวั ของใครเพอื่ ความสนุก อกี อยา่ ง เรอ่ื งแบบนี้ ถา้ เกดิ วา่ ปลอ่ ยขา่ วออกไป ทจ่ี ะโดนทําลายมากทสี่ ดุ นัน้ ไมใ่ ชจ่ ้ี หนานเฟิง แตเ่ ป็ นเดก็ ผหู ้ ญงิ คนนงึ ทช่ี อ่ื วา่ จซี้ งิ กวง

แตแ่ คส่ งสยั กบั นสิ ยั ของเธอ จหี้ นานเฟิงมองดหู นา้ เธอ แลว้ ทนั ใด นัน้ ก็พดู ไมอ่ อกทนั ที ฉนิ โมห่ านยักควิ้ เล็กนอ้ ย แลว้ กด็ งึ ซสู อื เยวเ่ ขา้ มาในออ้ มกอด และไมน่ าน ตํารวจกม็ า “คณุ อาจ…้ี …” ในตอนทซ่ี สู อื เยวแ่ ละในตอนทฉ่ี นิ โมห่ านเตรยี มตวั จะไปทําบนั ทกึ กบั ตํารวจ ซงิ กวงทอ่ี ยบู่ นเตยี งนัน้ กลบั ลมื ตาขน้ึ เธอดงึ แขนเสอื้ ของจห้ี นานเฟิงดว้ ยสายตาพรา่ ม่ัว “คณุ อาจ…้ี …” “พวกเขาไมไ่ ดท้ ําอะไรหนู หนูแอบหนไี ปเอง อยากจะเขา้ ใกลค้ ณุ นา้ คนสวยน่ะ……” คําพดู ของเด็กนอ้ ย ทําใหจ้ ห้ี นานเฟิงขมวดคว้ิ อยา่ งแรงๆ เขาหนั กลับไปมองซสู อื เยวโ่ ดยอตั โนมตั ทิ นี งึ ผหู ้ ญงิ คนนี้……กค็ อื คนทซี่ งิ กวงบอกเขาวา่ “คณุ นา้ คนสวย” หลายๆ ครัง้ งัน้ หรอ “คณุ นา้ คนสวย ขอโทษนะคะ”

ในดวงตาคนู่ ัน้ ของเด็กนอ้ ยนัน้ มนี ํ้าตาคลอเบา้ อยดู่ ว้ ย “หนูแคค่ ดิ วา่ คณุ เหมอื นหมา่ ม๊ขี องหนูมากๆ เลย……” แววตาทที่ ว่ มไปดว้ ยนํ้า ทําเอาใจของซสู อื เยวน่ ัน้ แทบจะสบายอยู่ แลว้ เธอจะถอื โทษเธอลงไดย้ งั ไง หญงิ สาวยมิ้ ใหซ้ งิ กวง “ไมเ่ ป็ นไรจะ้ ” “ดแู ลว้ คงจะเป็ นเรอ่ื งเขา้ ใจผดิ กนั นะครบั ” ตํารวจยม้ิ แลว้ ตบไปทไ่ี หลข่ องจห้ี นานเฟิงเบาๆ “คณุ ดาราครบั ตอ่ ไปตอ้ งดแู ลลกู ของตวั เองใหด้ หี น่อยนะครบั แลว้ กต็ รวจสอบให ้ แน่ชดั กอ่ นจะแจง้ ความดว้ ยนะครบั ” พดู จบ ตํารวจกจ็ ากไป จหี้ นานเฟิงยนื อยทู่ เี่ ดมิ แลว้ อารมณ์บนใบหนา้ ก็ดไู มไ่ ดห้ น่อยๆ “ไปไดแ้ ลว้ ” ฉนิ โมห่ านเหลอื บไปทจี่ หี้ นานเฟิงดว้ ยใบหนา้ ทเี่ ย็นชาทนี งึ แลว้ ก็ ดงึ ซสู อื เยวห่ นั หลังแลว้ เดนิ ไป ในตอนทเี่ ดนิ ไปถงึ หนา้ ประตแู ลว้ ชายหนุ่มกย็ ักคว้ิ หนั กลับมามอง เด็กผหู ้ ญงิ ทนี่ อนอยบู่ นเตยี งไปทนี งึ

“เป็ นอะไรไป” พอเห็นวา่ เขาไมห่ ยดุ ซสู อื เยวข่ มวดควิ้ แลว้ ก็ถามเสยี งเบา ชายหนุ่มชะงกั ไป แลว้ ก็หนั กลับมาจับมอื ของเธอ แลว้ เดนิ ไปขา้ ง นอกตอ่ ซงิ หยนุ และซงิ เฉนิ พดู อยตู่ ลอด วา่ จะใหเ้ ขากบั ซสู อื เยวม่ นี อ้ งสาวให ้ พวกเขาคนนงึ สําหรบั เรอ่ื งนแี้ ลว้ เมอ่ื กอ่ นเขาก็ไมไ่ ดเ้ คยสนใจมากอ่ น แตค่ นื นี้ เด็กผหู ้ ญงิ ทอ่ี อ่ นโยนคนนัน้ กลับทําใหฉ้ นิ โมห่ านรสู ้ กึ ขนึ้ อยา่ งกะทนั หนั วา่ มลี กู สาวสกั คน……ก็ดเู หมอื นจะไมแ่ ย่ พอกลับไปถงึ โรงแรมแลว้ ซสู อื เยวแ่ ละฉนิ โมห่ านก็ลงลฟิ ตไ์ ปพรอ้ ม กนั ฉนิ โมห่ านยนื อยหู่ นา้ ประตหู อ้ งของเขาไป๋ ลั่ว แลว้ ก็รบี คน้ คยี ก์ ารด์ ออกมาจากกระเป๋ า “ราตรสี วสั ด”ิ์ ซสู อื เยวโ่ บกมอื ไปทเ่ี ขา กม้ หนา้ แลว้ หยบิ คยี ก์ ารด์

จากนัน้ เธอยงั ไมท่ นั ไดเ้ ปิดประตู ชายหนุ่มกย็ น่ื มอื มา แลว้ กล็ ากเธอ เขา้ ไปทหี่ อ้ งขา้ งๆ ทนั ที “ปึง” ดงั ขน้ึ ทนี งึ แลว้ ประตกู ป็ ิดไป ไป๋ ลัว่ ทน่ี ังคงหาคยี ก์ ารด์ อยนู่ ัน้ ตกใจไปที พอเงยหนา้ ขน้ึ อกี ที ตรงหนา้ กไ็ มไ่ ดม้ เี งาของคณุ ผชู ้ ายและคณุ ผหู ้ ญงิ อกี แลว้ มแี คห่ อ้ ง ทแี่ งม้ ๆ ประตไู ว ้ ไป๋ ลั่วยกมอื ขน้ึ มาเคาะประตู “คณุ ผชู ้ ายครบั คณุ ผชู ้ าย……” ในประตนู ัน้ มเี สยี งของชายหนุ่มทแ่ี หบๆ ดงั ขน้ึ วา่ “ออกไป” ไป๋ ลั่วองึ้ ไปทนั ที แลว้ จๆู่ กเ็ ขา้ ใจขนึ้ “ครบั ” “งนั้ ก็ขอใหค้ ณุ ผชู ้ ายและคณุ ผหู ้ ญงิ มคี วามสขุ ในคํา่ คนื นนี้ ะครบั ” พดู จบ เขาก็ยังใสใ่ จและเขยี นการด์ ใหใ้ บหนง่ึ ดว้ ยตวั เอง แลว้ ก็ หยอ่ นไปในหอ้ งของฟ๋ เู ชยี นเชยี น แลว้ ในหอ้ งในตอนนัน้ ซสู อื เยวก่ ็โดนกางอยทู่ ปี่ ระตู ดา้ นหลังเป็ นแผน่ ประตทู เี่ ย็นเฉียบ ดา้ นหนา้ คอื ฉนิ โมห่ านทเ่ี รา่ รอ้ น

ชายหนุ่มจบั ไปทคี่ างของเธอ แลว้ แววตานัน้ ทล่ี กึ ซงึ้ นัน้ กม็ คี วามใคร่ อยดู่ ว้ ย “ซสู อื เยว”่ ใจของเธอเตน้ แรงขน้ึ ใบหนา้ แดงขน้ึ แลว้ เนอ้ื ตวั กเ็ รมิ่ ควบคมุ ไมไ่ ด ้ เธอไดย้ นิ เสยี งสน่ั ๆ ของตวั เองกําลังพดู วา่ “เป็ นอะไรไป……” “เด็กผหู ้ ญงิ คนนัน้ น่ารักไหม” เขาหอมไปทห่ี ขู องเธอ แลว้ เสยี งทมุ ้ มเี สน่หร์ ดมาทหี่ ขู องเธอ เสยี งหนาทมุ ้ ตํา่ ทเี่ หมาะกบั ลมหายใจทเี่ รา่ รอ้ นและพน่ ออกมาจาก ชายหนุ่ม แลว้ ซสู อื เยวก่ ห็ ดคอโดยสญั ชาตญาณ เธอเมม้ ปากทแ่ี หง้ “น่ารัก” “เรามาคลอดกนั สกั คนเถอะ” มอื ของชายหนุ่มโอบไปทเ่ี อวคอดของเธอ พดู น้ําเสยี งโนม้ นา้ ววา่ “ซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ อยากมนี อ้ งสาวน่ะ” ซสู อื เยวร่ สู ้ กึ วา่ สตปิ ัญญาของตวั เองนัน้ ตามฉนิ โมห่ านไมท่ นั แลว้ เธอเหมอื นปลาทอ่ี ยตู่ รงชายฝ่ัง ทน่ี ้ําใกลจ้ ะแหง้ แลว้ แตก่ ลับหลง ระเรงิ อยทู่ ที่ น่ี ้ําตนื้ ๆ

ในตอนทเ่ี ขากดเธออยบู่ นเตยี งนัน้ เธอควา้ ไปทม่ี อื ของเขา “ฉนิ โม่ หาน” มอื ของชายหนุ่มคอ่ ยๆ นง่ิ ไป เธอมองเขาดว้ ยดวงตาทเ่ี ป้ือนนํ้าตา “ฉัน……กลวั อยหู่ น่อยๆน่ะ” พวกเขาเคยมสี มั พันธก์ นั ตงั้ แตค่ นื ทแี่ ตง่ งานแลว้ แตค่ รงั้ นัน้ เป็ นเพราะเธอเมา สมองเลอะเลอื น แตเ่ ธอในตอนนน้ี ัน้ มสี ตชิ ดั เจนดี ในสมองนัน้ มแี ตส่ งิ่ ทผ่ี ชู ้ ายคนนัน้ ทํากบั เธอทงั้ หมดเมอ่ื หา้ ปีกอ่ น ขนึ้ มาโดยอตั โนมัต…ิ … ความเจ็บปวดนัน้ ตอนนัน้ ยังสลักอยใู่ นกระดกู ของเธอ “ไมต่ อ้ งกลวั นะ” เขาพดู ดว้ ยนํ้าเสยี งทท่ี มุ ้ ตํา่ และมคี วามอดทนอยู่ “เธอทําได”้ หนา้ ของซสู อื เยวร่ อ้ นผา่ วไปจนหมด เธอกดั รมิ ฝี ปาก “แต…่ …” “เธอก็ตอบตกลงกบั ซงิ หยนุ และซงิ เฉนิ ไปแลว้ ไมใ่ ชห่ รอ”

เขาจับไปทคี่ างของเธอ แลว้ ดวงตาสดี ํากท็ ําใหค้ นหลงเสน่ห์ “จะ เป็ นผใู ้ หญท่ โ่ี กหกไมไ่ ดน้ ะ” เสยี งของเขานัน้ มยี าพษิ อยู่ ซสู อื เยวก่ เ็ ชอ่ื เธอโดนวางยาแลว้ เธอพยกั หนา้ เบาๆ “อมื้ ” ไดค้ ําตอบตกลงของเธอแลว้ ชายหนุ่มหวั เราะเบาๆ แลว้ ก็กม้ หนา้ จบู ลงไปทรี่ มิ ฝี ปากของเธอ “ทรี่ ัก เธอหวานจงั ” ………… คํา่ คนื ทแ่ี หลกรา้ ว พอตนื่ เชา้ มาวนั รงุ่ ขน้ึ ซสู อื เยวร่ สู ้ กึ วา่ ตวั เองนัน้ กลายเป็ นคนทไ่ี รป้ ระโยชนไ์ ปแลว้ เจ็บป่ วยมาทงั้ คนื บนตวั ของเธอนัน้ ปวดไปทกุ ท่ี เมอื่ ยไปทกุ ที่ เธอหลับตาดา่ ไป “สตั วเ์ ดรจั ฉานชดั ๆ ……” “หรอ” เธอเพงิ่ จะพดู จบ กม็ เี สยี งทมุ ้ ตํา่ เฉือ่ ยชากด็ งั มาจากในหอ้ ง แลว้ ซสู อื เยวก่ ็ตวั แขง็ ทอ่ื ไปทนั ที

เธอลมื ตาขนึ้ ดว้ ยความองึ้ แลว้ กม็ องไป ทนั ใดนัน้ เขาก็น่ังลงแลว้ ไขวห่ า้ งอยบู่ นเกา้ ออี้ ยา่ งสงา่ งาม แลว้ แวว ตาก็มคี วามอยากหวั เราะอยดู่ ว้ ย แสงอาทติ ยใ์ นยามเชา้ สาดสอ่ งมาบนตวั ของเขา มคี วามขเี้ กยี จแลว้ ก็เยอ่ หยงิ่ อยู่ ชายหนุ่มมองเธอ แลว้ รมิ ฝี ปากก็เปิดขนึ้ “คณุ นายฉนิ ฉันวา่ ฉันยับยงั้ ชง่ั ใจไวม้ ากแลว้ นะ” พดู จบ เขากล็ กุ ขนึ้ เดนิ มาขา้ งเตยี ง แลว้ แววตาทเ่ี ยอ่ หยงิ่ ก็กวาดมา ทห่ี ญงิ สาวตวั เล็กๆ ทนี่ อนอยบู่ นเตยี ง “ถา้ สนใจกล็ องมาลม้ิ รส หน่อยกไ็ ดน้ ะ วา่ อะไรทเี่ ป็ นวา่ แทจ้ รงิ ……” เขาโนม้ ตวั ลง แลว้ ก็ขยบั มาใกลห้ ขู องเธอ “สตั วเ์ ดรจั ฉานหรอ” ซสู อื เยวส่ ะดงุ ้ ทนั ที แลว้ กข็ ยับถอยหลังไป “ไม…่ …ไมต่ อ้ งแลว้ ” แลว้ ในตอนนี้ เสยี งโทรศพั ทข์ องซสู อื เยวก่ ็ดงั ขน้ึ เธอเหมอื นควา้ ความหวงั สดุ ทา้ ยมาไดย้ ังไงอยา่ งงัน้ ก็รบี ควา้ โทรศพั ท์ แลว้ กร็ ับ “ฮลั โหล เชยี นเชยี น”

เสยี งของฟ๋ เู ชยี นเชยี นทอี่ ยปู่ ลายสายนัน้ พดู หดหสู่ ดุ ๆ “สอื เยวส่ าม ทมุ่ แลว้ นะ วนั นเ้ี ธอยงั จะออกไปเทย่ี วกบั ฉันอยไู่ หมเนยี่ ” “พรงุ่ นกี้ จ็ ะกลับแลว้ พวกเราเหลอื เวลาอกี แคว่ นั เดยี วเองนะ ” เมอ่ื คนื ทไี่ มเ่ จอจหี้ นานเฟิงทเี่ ทศกาลดนตรี ฟ๋ เู ชยี นเชยี นก็เสยี ใจจน แทบจะขาดใจอยแู่ ลว้ ถงึ ตอนนแี้ มแ้ ตเ่ สยี งก็หมดแรงแลว้ “ไปเร็วๆๆ ไปเดย๋ี วนเ้ี ลย” ซสู อื เยวร่ บี เอย่ ปาก กลวั วา่ ถา้ ชา้ กวา่ นฉ้ี นิ โมห่ านจะหา้ มเธอ “ฉันจะรบี ไปหาเธอเดย๋ี วนเี้ ลย” พดู จบ เธอกร็ บี วางสายทนั ที เงยหนา้ ขน้ึ แลว้ มองไปทฉ่ี นิ โมห่ าน แลว้ ยม้ิ อยา่ งดรุ า้ ย “ฉัน……ฉันจะพาเชยี นเชยี นไปมคี วามสขุ บนทอ้ ง ทะเลแลว้ ” ความระแวดระวงั ทงั้ หมดไดเ้ ขยี นเอาไวบ้ นหนา้ ของเธอแลว้ มมุ ปากของฉนิ โมห่ านเหมอื นจะยมิ้ ขนึ้ “ปลอ่ ยเธอไปกอ่ นละกนั ” “แต…่ …” เขายกมอื ขนึ้ แลว้ ก็เอาผมทดั ไปทข่ี า้ งหขู องเธอ “ผมกไ็ มส่ ามารถ ทําใหต้ ดิ ไดใ้ นครัง้ เดยี ว ถกู ไหมละ่ ”

“จะผลติ ลกู ผหู ้ ญงิ นัน้ ตอ้ งคอ่ ยเป็ นคอ่ ยไป” ซสู อื เยว:่ “……” จะมใี ครมาชว่ ยชวี ติ เธอไดไ้ หมเนยี่ ตอนท่ี 61 บทบาทนส้ี ําคญั สําหรบั หวน่ั ฉงิ มาก “ทําไมเธอหงอยเหงาซมึ เซา” บนเกา้ อข้ี องสวนน้ํา ฟ๋ เู ชยี นเชยี นทห่ี งอยเหงาซมึ เซามองซสู อื เยวท่ ่ี กห็ งอยเหงาซมึ เซาเหมอื นกนั ซสู อื เยวถ่ อนหายใจเบาๆ “คดิ ถงึ ซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ ” แน่นอวา่ เธอบอกไมไ่ ดว้ า่ เหตผุ ลทแี่ ทจ้ รงิ ทเ่ี ธอไมส่ ดใสรา่ เรงิ นัน้ เพราะวา่ ถกู ฉนิ โมห่ านทรมานทงั้ คนื ! พอพดู จบ เธอกเ็ งยหนา้ ขน้ึ มองฟ๋ เู ชยี นเชยี น “เธอละ่ ? ” “เฮอ้ ”