สามีบอสของฉันทั้งเลวทั้งซื่อ0501-1000

เธอเงยหนา้ ทเี่ ป้ือนไปดว้ ยคราบหนา้ ตาขน้ึ “หลักฐานรปู ภาพทซี่ สู อื เยวค่ ลอดลกู อยใู่ นคอมหมดเลยคะ่ ” “ตอนนคี้ อมเปิดไมไ่ ดแ้ ลว้ ……” เฉนิ ฟางยมิ้ แหง้ “ซซู อ่ื กรปุ๊ ของพวกเราหน่ะใหญจ่ ะตาย จะชว่ ยตาม หาแฮกเกอรท์ ล่ี ็อคคอมลกู ไมไ่ ดห้ รอื ไง?” “แมจ่ ะไปบอกพอ่ ใหไ้ ปตามคนมาปลดล็อคคอมลกู เดย๋ี วนเี้ ลย! ” พดู จบ เธอก็ยกเทา้ กา้ วเทา้ ใหญเ่ ดนิ จากไป น่ังอยบู่ นเกา้ อซี้ โู มม่ องแผน่ หลังของเฉนิ ฟางทเี่ ดนิ จากไป มมุ ปาก เกย่ี วยม้ิ อยา่ งเยาะเยย้ …… ซสู อื เยวท่ ําอาหารเย็นอยา่ งเลศิ รส แมแ้ ตล่ กู ชายทงั้ สองก็กนิ อยา่ งมคี วามสขุ พอกนิ อาหารเย็นเสร็จ หลังจากทเี่ ธอทําความสะอาดหอ้ งครัวไป ลวกๆ ก็ไดก้ ลับเขา้ ไปในหอ้ งนอน สว่ นฉนิ โมห่ านไปทํางานตอ่ ทหี่ อ้ งอา่ นหนังสอื แลว้ บนเตยี งใหญท่ ่ี สบายมเี พยี งเธอคนเดยี ว

หญงิ สาวนอนอยบู่ นเตยี ง เธอกลง้ิ ไปมาบนเตยี งอยา่ งมคี วามสขุ พลางเอาโทรศพั ทข์ นึ้ มาดขู า่ วสาร บนเวยป๋ อกด็ สู งบไมม่ อี ะไรเกดิ ขนึ้ มเี พยี งไมก่ คี่ นทจ่ี ะพดู ถงึ เรอ่ื งของเธอกบั จหี้ นานเฟิงบา้ ง แตก่ จ็ ะมี คนตอบกลับพวกเขาวา่ เป็ นเพราะการรว่ มงานของหนังเรอื่ ง 《ความ ทรงจําทขี่ าดหาย》 ซสู อื เยวเ่ ลอื่ นเวยป๋ อไปเรอ่ื ยๆ แลว้ รสู ้ กึ วา่ คนพวกนัน้ ทต่ี ลาดสดเมอ่ื ตอนเย็นคอ่ นขา้ งแปลก ในโซเชยี ลไมม่ ขี า่ วลอื ของเธอกบั จห้ี นานเฟิงแมแ้ ตน่ อ้ ย ทําไมคน พวกนัน้ ถงึ ไดพ้ ดู อะไรแปลกๆกนั ? หลังจากทเี่ ชค็ ขา่ วเสร็จ เธอกเ็ ตรยี มตวั เขา้ นอน แตด่ นั นกึ เรอื่ งทฟี่ ๋ ู เชยี นเชยี นโทรมาเมอ่ื ตอนเย็นขนึ้ มา หญงิ สาวขมวดคว้ิ หาเบอรต์ รงรายชอ่ื ตดิ ตอ่ ทเี่ ธอเมมเอาไวว้ า่ “ท่ี รกั ” แลว้ สง่ ขอ้ ความทหี่ วานแหววไป ภายในหอ้ งอา่ นหนังสอื ชายเย็นชาทด่ี สู งู สงา่ กําลงั ขมวดคว้ิ ฟังคลปิ การรายงานอยา่ งตงั้ ใจ

“ต๊งิ ” เสยี งโทรศพั ทเ์ ขาดงั ขน้ึ ฉนิ โมห่ านขมวดคว้ิ พรอ้ มกดเปิดขอ้ ความ “ทร่ี กั ฉันพักผอ่ นกอ่ นนะ ฝันด!ี ” ในตอนทเี่ ขาเห็นขอ้ ความแถวน้ี หวั ควิ้ ของชายหนุ่มเลกิ ขนึ้ ทนั ที เขายกมอื ขนึ้ แลว้ กดหยดุ คลปิ เสยี งการรายงาน บรรยากาศภายในหอ้ งหนังสอื เงยี บลงทนั ที ฉนิ โมห่ านจอ้ งโทรศพั ทอ์ ยคู่ รหู่ นง่ึ ในทส่ี ดุ กส็ ดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ แลว้ ลกุ ขนึ้ ยนื ซสู อื เยวท่ ร่ี อขอ้ ความตอบกลับของฟ๋ เู ชยี นเชยี นมานาน ทา้ ยทส่ี ดุ ก็ วางโทรศพั ทล์ ง เธอเพงิ่ จะเอนตวั ลงนอน ประตหู อ้ งนอนกลับถกู เปิดออกอยา่ งกะทนั หนั เธอมองไปยังทางประตู ไฟทางเดนิ สอ่ งไปทางตวั ชายหนุ่ม มคี วามเซก็ ซแ่ี บบยวั่ ยวนใจ เขายนื อยตู่ รงนัน้ ราวกบั กําลงั ลงั เลอะไรอยู่

เพยี งไมน่ าน ชายหนุ่มเงยหนา้ ขนึ้ ดวงตาทล่ี กึ จนมองไมเ่ หน็ พน้ื นัน้ จอ้ งไปยงั ใบหนา้ ของซสู อื เยว่ “ฝันด”ี ตอนที่ 87 ฉนั ไมไ่ ดว้ า่ งขนาดนนั้ ซสู อื เยวม่ องฉนิ โมห่ านอยา่ งตกใจ รสู ้ กึ แปลกใจเล็กนอ้ ย “ฝัน…… ฝันด”ี “ฉันไปทํางานกอ่ นนะ” ชายหนุ่มสดู หายใจเขา้ อยา่ งลกึ แลว้ สง่ ยมิ้ ไปทางเธอ จากนัน้ ปิด ประตลู ง แลว้ หนั ตวั เดนิ จากไป ซสู อื เยวม่ องไปยงั ประตทู ปี่ ิดสนทิ อยา่ งงนุ งง ผา่ นไปนานพอสมควร กวา่ จะเรยี กสตกิ ลับมาได ้ เพยี งไมน่ าน เธอกด็ งึ ผา้ หม่ ขน้ึ มาคมุ หวั เอาไว ้ ใบหนา้ เธอรอ้ นผา่ ว แตห่ วั ใจเธอรสู ้ กึ ฟจู นหวั เราะออกมา เป็ นคนื ทห่ี ลับฝันดี เชา้ วนั ทส่ี อง ซสู อื เยวต่ น่ื ตงั้ แตเ่ ชา้ ตรู่

ตอนทเี่ ธอตนื่ มานัน้ ฉนิ โมห่ านกําลงั นอนหลับสนทิ อยขู่ า้ งๆเธอ เธอไมร่ วู ้ า่ เขาเขา้ มานอนเมอ่ื ไหร่ เธอกลัวจะไปรบกวนเวลานอนของ เขา จงึ ออกจากหอ้ งดว้ ยเสยี งเงยี บทส่ี ดุ ตอนทเี่ ธอลงมาทําอาหารเชา้ นัน้ เธอเหน็ ไป๋ ลั่วทนี่ อนอยตู่ รงโซฟา ของหอ้ งรบั แขก ทอ้ งฟ้ายงั ไมค่ อ่ ยสวา่ ง คนรับใชใ้ นบา้ นก็ยงั ไมเ่ รม่ิ ทํางานกนั ซสู อื เยวข่ มวดคว้ิ ลังเลอยชู่ วั่ ขณะ สดุ ทา้ ยก็ยอ่ งเบาเดนิ เขา้ ไป แลว้ หยบิ ผา้ หม่ ขนึ้ มาหม่ ใหเ้ ขา ไป๋ ล่วั เป็ นผชู ้ ว่ ยทตี่ วั ตดิ ฉนิ โมห่ าน ฉนิ โมห่ านทํางานนานแคไ่ หน ไป๋ ลั่วก็จะอยกู่ บั เขานานเทา่ นัน้ ดจู ากทา่ ทางไป๋ ล่วั แลว้ เมอื่ คนื น่าจะทํางานกนั จนดกึ มากแน่ๆ ถงึ ง ไมไ่ ดก้ ลบั บา้ นไป “คณุ นาย” น่าจะเป็ นเพราะไดย้ นิ เสยี งรอบขา้ ง ไป๋ ลว่ั ลมื ตาขน้ึ อยา่ งระแวดระวงั พอเหน็ วา่ เป็ นซสู อื เยว่ เขาถงึ รสู ้ กึ ผอ่ นคลายขนึ้ มา เขาเหลต่ ามองเวลา เพงิ่ จะเชา้ หกโมงครงึ่

ไป๋ ลวั่ หาว “คณุ ตน่ื เชา้ ขนาดนเ้ี ลย?” “เมอื่ คนื พวกคณุ ทํางานกนั จนถงึ กโี่ มงหรอ ?” “ตสี ามกวา่ ครบั ” ไป๋ ลั่วลกุ ขน้ึ น่ัง แลว้ เดนิ ไปลา้ งหนา้ ทหี่ อ้ งน้ํา “คณุ ไมน่ อนตอ่ แลว้ หรอ?” “ไมแ่ ลว้ ครบั เดย๋ี วคณุ ชายจะมปี ระชมุ ตอ่ ตอนประมาณแปดโมงครบั ผมตอ้ งรอปลกุ เขาครบั ” ซสู อื เยวร่ สู ้ กึ สงสารขนึ้ มา “คณุ กบั …… ฉนิ โมห่ านใชเ้ วลาเชา้ มดื สลับกนั หรอ?” “ครับ” ไป๋ ล่วั ยมิ้ บางๆ “ชนิ แลว้ ครบั ” แตก่ ารพักผอ่ นทไี่ มเ่ ป็ นเวลาแบบน้ี จะทํารา้ ยรา่ งกายไปเทา่ ไหร่ ซสู อื เยวเ่ มม้ ปาก เหมอื นอยากจะพดู อะไร แตส่ ดุ ทา้ ยกไ็ มไ่ ดพ้ ดู อะไรไป

เธอสดุ หายใจเขา้ ลกึ ๆ หนั หลังแลว้ เดนิ เขา้ ไปในหอ้ งครวั “ฉันไม่ เขา้ ใจอะไรเลย ชว่ ยอะไรพวกนายกไ็ มไ่ ด ้ งัน้ ทําอาหารอรอ่ ยๆฝี มอื ฉันใหก้ นิ แลว้ กนั ” หญงิ สาวสวมผา้ กนั เปื้อน จากนัน้ กเ็ รมิ่ ยงุ่ กบั การทําอาหาร หลังจากนัน้ ครง่ึ ชวั่ โมง อาหารเชา้ แสนอรอ่ ยถกู เสริ ฟ์ วางบนโตะ๊ เธอหยบิ จานใบเล็กหนง่ึ ในนัน้ มาวางไวห้ นา้ ไป๋ ลั่ว “อนั นขี้ องคณุ ” ไป๋ ลว่ั รสู ้ กึ ปลม้ื ใจ “แบบนคี้ งไมด่ มี งั้ ……” “ไมเ่ ป็ นไรหรอกหน่า” ซสู อื เยวม่ องหนา้ เขาอยา่ งจรงิ จงั “ฉันดอู อก วา่ คณุ ภกั ดตี อ่ ฉนิ โม่ หาน” “ถา้ ไมม่ คี ณุ คอยดแู ล จากการพักผอ่ นไมเ่ ป็ นเวลาของเขาแลว้ รา่ งกายคงแยไ่ ปนานแลว้ ” “ขอบคณุ ครับ” เธอดงึ ผา้ กนั เปื้อนออก “ฉันตอ้ งไปทํางานแลว้ ” วนั นมี้ ฉี ากทตี่ อ้ งถา่ ยชว่ งเชา้ ตอ้ งรบี ถา่ ยใหท้ นั ตอนทพ่ี ระอาทติ ย์ กําลงั จะขนึ้

“ชว่ ยฉันบอกฉนิ โมห่ านหน่อยนะ วา่ คราวหลงั อยา่ โตร้ งุ่ แบบนอี้ กี แลว้ มนั ไมด่ ตี อ่ รา่ งกาย” พดู จบ เธอก็เดนิ ไปยงั หอ้ งโถง สวมรองเทา้ แลว้ หยบิ เสอ้ื กนั หนาว กอ่ นจะเดนิ ออกไป ไป๋ ลวั่ ทน่ี ั่งอยบู่ นเกา้ อ้ี มองแผน่ หลงั ของเธอทเี่ ดนิ จากไป เขาสติ หลดุ เล็กนอ้ ย “คณุ นา้ ไป๋ ล่ัว” ทนั ใดนัน้ เสยี งใสของเดก็ ดงั ขน้ึ ในหขู องเขา ไป๋ ล่ัวรบี หนั หนา้ ไปดู ดา้ นหลงั ของเขา คอื ซงิ เฉนิ ทส่ี วมชดุ นอนสเี หลอื งยนื อยู่ ……น่าจะเป็ นซงิ เฉนิ มัง้ ? แทจ้ รงิ แลว้ ไป๋ ลว่ั ไมเ่ คยจะแยกซงิ เฉนิ กบั ซงิ หยนุ ออก แต่ เด็กชายทอ่ี ยดู่ า้ นหลงั เขายมิ้ อยา่ งไรเ้ ดยี งสาน่าจะเป็ นคณุ ชาย เล็กซงิ เฉนิ เพราะบคุ ลกิ ของคณุ ชายเล็กซงิ หยนุ นัน้ เป็ นคนคอ่ นขา้ งเกบ็ ตวั และ เงยี บ ไมเ่ คยจะยม้ิ แบบนอ้ี อกมา

เขากระแอมไอ กอ่ นจะยกมอื ขน้ึ ทกั ทาย “คณุ ชายเล็กซงิ เฉนิ ” “ครบั ” เดก็ ชายมองไป๋ ลั่วดว้ ยรอยยม้ิ “คําพดู เมอ่ื กข้ี องหมา่ ม๊ ี คณุ ตอ้ งบอก ตอ่ แดดด๊นี ะครับ” ไป๋ ล่ัวพยักหนา้ “ผมบอกแน่นอนครับ” “คนุ นา้ ไป๋ ลั่ว” เดก็ ชายกะพรบิ ตาใหเ้ ขา “คณุ กร็ ใู ้ ชไ่ หมครับ วา่ แดด๊ ดอี้ ยากให ้ หมา่ ม๊มี นี อ้ งสาวใหพ้ วกเรามาตลอด” “ถา้ คณุ เอาคําพดู เมอ่ื กข้ี องหมา่ ม๊ไี ปบอกแดด๊ ดด้ี ว้ ยวธิ ที แ่ี ดด๊ ชอบ แดด๊ น่าจะมคี วามสขุ มากกวา่ ” ไป๋ ลั่วนง่ิ ไป เพยี งไมน่ านเขาก็รบี พยักหนา้ “เขา้ ใจครบั !” “งัน้ สๆู ้ นะครบั !” ………… พอถงึ แปดโมง ฉนิ โมห่ านโดนไป๋ ลั่วปลกุ ตนื่ ขนึ้ มาทประชมุ การประชมุ ยดื เยอ้ื ไปประมาณครงึ่ ชว่ั โมง

หลังจากทป่ี ระชมุ เสร็จ ไป๋ ลวั่ เดนิ มายนื หลังชายหนุ่มดว้ ยความ เคารพ “คณุ ชายคณุ นายตนื่ มาทํามอ้ื เชา้ ใหค้ ณุ ตงั้ แตเ่ ชา้ ตรเู่ ลยครับ ” “กอ่ นเธอจะออกไปเธอฝากผมมาบอกคณุ ……” ไป๋ ลั่วทก่ี ําลงั จะพดู ออกมา ดนั นกึ ถงึ เรอื่ งท่ี“ซงิ เฉนิ ”เนน้ ยํ้าเขากอ่ น หนา้ นี้ และแลว้ เขาก็สดู หายใจเขา้ อยา่ งลกึ “คณุ นายบอกวา่ เพอ่ื ลกู สาว ของคณุ กบั แก หวงั วา่ จากนค้ี ณุ จะพักผอ่ นใหเ้ พยี งพอ รา่ งกาย จะตอ้ งแข็งแรง แกถงึ จะยอมมลี กู สาวใหค้ ณุ ครับ” ขณะทพ่ี ดู ประโยคนอ้ี อกมา เขาอดไมไ่ ดท้ จี่ ะใชห้ างตาเหลอื บมอง ไปทางชนั้ บน ใบหนา้ ของเด็กชายโผลอ่ อกมา บรเิ วณระเบยี งบนั ได เขายกนว้ิ โป้งขนึ้ ใหก้ บั ไป๋ ลั่ว แลว้ หนั หลังกลับเขา้ หอ้ งนอน เพราะฉะนัน้ ไป๋ ลว่ั ไมม่ ที างเหน็ วา่ หลังจากทเ่ี ดก็ ชายหนั หลังนัน้ รอยยมิ้ ทปี่ รากฏบนหนา้ ไดห้ ายไป กลายเป็ นใบหนา้ ทเี่ ย็นชา เหมอื นเดมิ เขากลบั เขา้ หอ้ งเด็ก มองไปยังซงิ เฉนิ ทน่ี อนหลับสนทิ ไมร่ ตู ้ วั รมิ มมุ ฝี ปากเขายกยมิ้ ขน้ึ

“นอ้ งชาย ไมไ่ ดม้ แี คน่ ายทปี่ ลอมตวั เป็ นฉันเป็ นนะ” พดู จบ เขาเปลยี่ นชดุ นอนกลับคนื น่ังลงบนเกา้ อเ้ี งยี บๆ แลว้ อา่ น หนังสอื ตอ่ …… การถา่ ยทําทงั้ วนั ซสู อื เยวร่ สู ้ กึ เหนอ่ื ยแตก่ ็ตน่ื ตวั พอตกเย็นเลกิ งาน เธอทย่ี นื รอรถอยหู่ นา้ กองถา่ ย ไดย้ นิ เสยี งนนิ ทากนั ไมห่ ยดุ ของนักแสดงหญงิ “พวกเธอวา่ นักแสดงชายยอดเยยี่ มอยา่ งจห้ี นานเฟิงไปทําใหใ้ ครไม่ พอใจกนั ? ทําไมวนั นถี้ งึ ไดม้ ขี า่ วโยงกบั ดาราหญงิ ไปทว่ั แบบน้ี ?” “เมอื่ วานฉันยงั รสู ้ กึ วา่ ทเ่ี ขาเจอกบั ซสู อื เยวค่ งจะไมจ่ รงิ ไมค่ ดิ วา่ วนั น้ี จะมคี นรปู ปลอ่ ยออกมาเยอะขนาดน!ี้ ” “พอแบบนแ้ี ลว้ นักแสดงชายยอดเยย่ี มจน้ี ่าสงสารจรงิ ๆ วนั นด้ี ารา หญงิ พวกนัน้ น่าจะสบิ กวา่ คนเลยมัง้ ทกุ คนคงอยากจะเกาะเขา ดงั ……” …… ซสู อื เยวท่ ฟ่ี ังพวกเธอนนิ ทากนั ขมวดควิ้ แลว้ กดเขา้ ดเู วยป๋ อ

โอโ้ ห ขา่ ววงการบนั เทงิ ทงั้ หมดมแี ตข่ า่ วของจห้ี นานเฟิง แลว้ เนอื้ หาขา่ วทงั้ หมดก็เกยี่ วขอ้ งกบั ดาราหญงิ ทงั้ นัน้ “จห้ี นานเฟิงและหนานจอ่ื ยเี ขา้ ออกพรอ้ มกนั ” “จหี้ นานเฟิงรว่ มดนิ เนอรก์ บั หานซซู่ ู่” “ความสมั พันธร์ ะหวา่ งจหี้ นานเฟิงและลวั่ เยยี น” “จหี้ นานเฟิงคบผหู ้ ญงิ กคี่ นกนั แน่?” …… ทงั้ หนา้ กระดาน มแี ตข่ า่ วของจหี้ นานเฟิงกบั ดาราหญงิ พอเทยี บกบั ขา่ วพวกนแ้ี ลว้ รปู คขู่ องซสู อื เยวก่ บั จห้ี นานเฟิง ดเู ทยี บ กนั ไมไ่ ดเ้ ลย ถงึ ขนั้ ไมม่ กี ารถกเถยี งอะไรกนั ซสู อื เยวร่ สู ้ กึ อยากหวั เราะ เธอนกึ ถงึ พวกแฟนคลบั ผหู ้ ญงิ ทล่ี อ้ มและดกั เธอไวเ้ มอื่ วาน

เมอื่ วานพวกเธอแทบจะบา้ คล่ังเพราะรปู คขู่ องเธอกบั จห้ี นานเฟิง ขา่ ววนั น้ี พวกเธอคงคลั่งกนั ไปแลว้ ? ทนั ใดนัน้ มาเซราตคิ นั สดี ําจอดลงตรงหนา้ เธอ หนา้ ตา่ งรถถกู เลอ่ื นลง เผยหนา้ ใบหลอ่ ของฉนิ โมห่ าน “ขนึ้ รถ” ซสู อื เยวร่ บี เปิดประตเู ขา้ รถ หลังจากทเี่ ขา้ มาน่ังในรถ เธอยังคงเลอื่ นโทรศพั ทข์ า่ ว ยงิ่ ดกู ย็ ง่ิ รสู ้ กึ ตลก ในขา่ วยังมตี อนทน่ี ักขา่ วสมั ภาษณจ์ หี้ นานเฟิงวนั นี้ สหี นา้ จห้ี นาน เฟิงทที่ ําอะไรไมถ่ กู พอเหน็ วา่ เธอเอาแตห่ วั เราะกบั โทรศพั ท์ ฉนิ โมห่ านขมวดควิ้ ขนึ้ เบาๆ “โทรศพั ทน์ ่าดกู วา่ ฉัน?” ซสู อื เยวช่ ะงกั กอ่ นจะเก็บโทรศพั ทล์ ง “กําลังดขู า่ วของจหี้ นาน เฟิงหน่ะ” พอเธอพดู เชน่ นัน้ ออกมา ก็ดนั นกึ ถงึ เรอื่ งบางอยา่ ง “เมอื่ วานนายบอกวา่ ……จะจดั การจหี้ นานเฟิง” “ขา่ วบนโซเชยี ลพวกน้ี นายคงไมไ่ ดเ้ ป็ นคนทําหรอกใชไ่ หม ?”

“ไมใ่ ชฉ่ ัน” สายตาทนี่ งิ่ ของฉนิ โมห่ านมองไปยงั นอกหนา้ ตา่ ง “ฉันไมไ่ ดว้ า่ ง ขนาดนัน้ ” เรอ่ื งเล็กนอ้ ยแบบน้ี ตอ้ งเป็ นฝี มอื ของซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ แน่นอน ชายหนุ่มตอบกลับ ทําใหซ้ สู อื เยวร่ สู ้ กึ อดึ อดั เล็กนอ้ ย เธอกระแอมอเสยี งเบา แลว้ เปลย่ี นเรอื่ งคยุ ดอ้ื ๆ “ทําไมวนั นถ้ี งึ มารับ ฉันเองหละ่ ?” “วนั นซี้ จู น่ิ เฉงิ ตดิ ตอ่ ฉันมา” ฉนิ โมห่ านหนั หนา้ มามองเธอ “เขาบอกใหฉ้ ันไปเทย่ี วบา้ นตระกลู ซู แลว้ เนน้ ยํ้าวา่ ไมใ่ หพ้ าเธอไปดว้ ย” “แตน่ อกจากเธอแลว้ ฉันไมม่ อี ะไรทต่ี อ้ งคยุ กบั เขา กเ็ ลยกะจะพา เธอไปดว้ ย” ตอนท่ี 88 พวกเราเจอปญั หาใหญก่ นั แลว้ ซสู อื เยวข่ มวดควิ้ ซจู นิ่ เฉงิ หาฉนิ โมห่ านมเี รอ่ื งอะไร?

กอ่ นหนา้ นท้ี กี่ อ่ นเธอจะแตง่ งานกบั ฉนิ โมห่ าน ไมใ่ ชว่ า่ คยุ กบั ตระกลู ซแู ลว้ หรอื ไง วา่ จะไมย่ งุ่ เกยี่ วขอ้ งกนั อกี แลว้ ? จๆู่ จะชวนใหฉ้ นิ โมห่ านไปทบี่ า้ น แลว้ ยงั เนน้ ยํ้าเขาอกี วา่ ไมต่ อ้ งพา เธอไป จะทําเรอ่ื งอะไรอกี แลว้ ? ขณะทเี่ ธอกําลังสงสยั ไป๋ ล่วั ไดเ้ รม่ิ เคลอื่ นรถแลว้ ฉนิ โมห่ านทพ่ี งิ เบาะหนังแทข้ องรถ มองววิ ทค่ี อ่ ยๆเปลย่ี นไปนอก หนา้ ตา่ งรถ เขาพดู ออกมาเสยี งเบา “เหมอื นวา่ ตงั้ แตเ่ ธอแตง่ งานกบั ฉัน เธอไมเ่ คยกลับบา้ นตระกลู ซอู กี เลย” “ไมม่ อี ะไรใหน้ ่ากลับไป” ซสู อื เยวม่ องววิ นอกรถทค่ี อ่ ยๆเปลยี่ นไป อารมณ์ของเธอก็ไดค้ อ่ ยๆ เปลยี่ นไปอยา่ งซบั ซอ้ น ชว่ งชวี ติ กอ่ นหนา้ อายสุ บิ แปดปีของเธอ เธอคดิ วา่ ตระกลู ซเู ป็ นบา้ น ของตวั เธอเองจรงิ ๆ และเธอก็นับถอื ซจู น่ิ เฉงิ กบั เฉนิ ฟางเหมอื นเป็ น พอ่ แมแ่ ทๆ้ ของเธอ ตอนเธออายสุ บิ แปด ตอนทเี่ ฉนิ ฟางป่ วย เธอจะบรจิ าคเลอื ดใหด้ ว้ ย ความกตญั �ู ถงึ เพง่ิ ไดร้ วู ้ า่ เธอไมใ่ ชล่ กู สาวของตระกลู ซู

หลังจากนัน้ ตระกลู ซถู งึ จะตามหาซโู มก่ ลับมา แตก่ ็ไมไ่ ดไ้ ลเ่ ธอออก จากบา้ นไป เหตผุ ลของเฉนิ ฟางคอื ใหเ้ ธออยบู่ า้ นตระกลู ซตู อ่ เพอื่ ตอบแทนพวก เขา เธอบอกวา่ ตระกลู ซเู ลยี้ งซสู อื เยวม่ าสบิ แปดปี พวกเธอเสยี ทงั้ เหงอ่ื และเงนิ ไป เป็ นสง่ิ ทเ่ี จย่ี นเฉงิ และเธอพอ่ ลกู สองคนจะคนื พวกเขา ไหว พวกเขาใชเ้ หตผุ ลเรอื่ งบญุ คณุ แลว้ ใหเ้ ธอเป็ นคนรบั ใชข้ องตระกลู ซู เพราะอยา่ งนัน้ ตอนทต่ี กลงจะแตง่ งานกบั ฉนิ โมห่ าน จรงิ ๆแลว้ เธอ รสู ้ กึ เหมอื นไดห้ ลดุ พน้ แตไ่ มค่ ดิ วา่ เธอเพงิ่ จะไดใ้ ชช้ วั ติ ดๆี ไปแคเ่ ดอื นกวา่ เธอกต็ อ้ ง กลบั มามเี รอื่ งกบั ตระกลู ซอู กี แลว้ หญงิ สาวหลับตาลงแลว้ ยม้ิ อยา่ งขมขน่ื “ความรสู ้ กึ ของฉันทม่ี ใี ห ้ ตระกลู ซู มันหายไปนานแลว้ ” ………… วลิ ลา่ ตระกลู ซู หอ้ งหนังสอื ชนั้ สอง

“คณุ หนูครบั ยงั คงปลดล็อคไมไ่ ดค้ รับ” โปรแกรมเมอรท์ ใ่ี สเ่ สอ้ื เชติ้ ลายตารางดนั แวน่ ของตวั เอง ลกุ ขน้ึ ยนื ดว้ ยสหี นา้ ทร่ี สู ้ กึ ขอโทษ “ไวรสั ทฝ่ี ่ ายตรงขา้ มปลอ่ ยมาแขง็ แกรง่ มากครับ ความรผู ้ มมจี ํากดั ยังคงถอดรหสั ไมไ่ ดค้ รบั ” ซโู มม่ องหนา้ จอตรงหนา้ ทย่ี ังคงฉายหนังสยองขวญั สหี นา้ เธอเต็ม ไปดว้ ยความโมโห “ไอพ้ วกสวะ! เป็ นสวะกนั ทงั้ หมด!” นเ่ี ป็ นโปรแกรมเมอรค์ นทส่ี บิ ทเี่ ธอเรยี กมาแลว้ ! คนพวกนโ้ี ดนชมวา่ คนหนงึ่ เกง่ กวา่ คนหนง่ึ ทกุ คนโดนชมวา่ เป็ นมอื โปร! แตค่ อมของเธอโดนล็อคมาจะหนงึ่ วนั เตม็ แลว้ ถงึ ตอนนกี้ ็ยงั ไมม่ ใี คร ปลดล็อคได!้ พอเหน็ วา่ เธอโมโห โปรแกรมเมอรค์ นนัน้ หดตวั ลง “คณุ หนูครับ ผม ยงั คงแนะนําวา่ ……ตดิ ตอ่ เบอรน์ ไ้ี ป ใชเ้ งนิ แกป้ ัญหาเถอะครับ” “ฝ่ังนูน้ เขาเกง่ เกนิ ไป ผมไมไ่ ดโ้ อเวอรน์ ะครับ ผมเชอ่ื วา่ ในเมอื ง หรงไมม่ ใี ครทจ่ี ะปลดล็อคไดค้ รบั ……”

ซโู มเ่ หลอื กตาใสเ่ ขา ทา้ ยทส่ี ดุ กย็ อมหยบิ โทรศพั ทอ์ อกมา แลว้ ตดิ ตอ่ เบอรท์ อี่ ยตู่ รงมมุ หนา้ จอ “ตดิ กบั แลว้ ” วลิ ลา่ ตระกลู ฉนิ ซงิ เฉนิ มองโทรศพั ท์ สหี นา้ ของเขาตนื่ เตน้ เป็ น อยา่ งมาก “พนี่ ายพดู ถกู เธอปลดล็อคไมไ่ ดจ้ รงิ ดว้ ย” “พช่ี ายฉันเกง่ ทสี่ ดุ !” ซงิ เฉนิ ทจ่ี ับโทรศพั ทอ์ ยพู่ ดู อวยซงิ หยนุ ไปดว้ ย แลว้ ตอบขอ้ ความซู โมไ่ ปดว้ ย “ทนไมไ่ หวแลว้ หรอ? ฉันคดิ วา่ จะยงั หาคนมาถอดรหสั ตอ่ เสยี อกี ” เด็กนอ้ ยทเ่ี ยาะเยย้ ทําใหซ้ โู มโ่ มโหเป็ นอยา่ งมาก เธอกดั ฟันพรอ้ มมองจอโทรศพั ท์ “วา่ มา แกตอ้ งการเทา่ ไหร!่ ” “หนง่ึ ลา้ น” เธอมองจํานวนเลขในโทรศพั ทซ์ โู มโ่ กรธจนแทบจะเป็ นลม หนงึ่ ลา้ น! เธอจะไปเอาเงนิ หนง่ึ ลา้ นทไี่ หนมาใหเ้ ขา!

“หนง่ึ ลา้ น แกไปปลน้ ไมด่ กี วา่ หรอ!” ซงิ เฉนิ สง่ รปู หนา้ ยม้ิ ไป “นฉ่ี ันก็กําลงั ปลน้ เธออยไู่ มใ่ ชห่ รอื ไง?” “อยา่ ลมื วา่ คอมเธอยงั โดนฉันควบคมุ อยู่” “ไฟลท์ งั้ หมดในคอมของเธอฉันเหน็ หมดนะ เธอไมก่ ลวั หรอวา่ ฉัน จะเผยแพรไ่ ฟลใ์ นคอมของเธอออกไป……” ซโู มก่ ดั ฟันอยา่ งแน่น สง่ิ ทอี่ ยใู่ นคอมของเธอ คอื หลักฐานตอนทซ่ี สู อื เยวค่ ลอดลกู ! มรี ปู ทงั้ ตอนทเ่ี ธอทอ้ งป่ อง ทงั้ ตอนเธอพยงุ ทอ้ งตอนเดนิ เลน่ มี กระทง่ั คลปิ วดิ โี อตอนเธอคลอดคลปิ สนั้ ๆ! พวกน้ี เป็ นหลกั ฐานทเ่ี ธอจะเอามาขซู่ สู อื เยวไ่ ด ้ ถา้ หากคนื นฉ้ี นิ โมห่ านยังคงปกป้องซสู อื เยว่ เธอก็จะเอาหลกั ฐาน พวกนมี้ าปาใสห่ นา้ ของฉนิ โมห่ าน! เธอจะทําใหฉ้ นิ โมห่ านรวู ้ า่ ซสู อื เยวน่ ัน้ เป็ นผหู ้ ญงิ ทน่ี ่าขยะแขยง และสกปรกแคไ่ หน! พอคดิ ไดเ้ ทา่ น้ี เธอก็กม้ หวั ลงดเู วลา

ทา่ นชายฉนิ น่าจะใกลถ้ งึ แลว้ เธอจะตอ้ งรบี ปลดล็อคคอมใหไ้ ด ้ ทนั ใดนัน้ เธอก็ไดต้ ดั สนิ ใจ “หกแสน ฉันมแี คน่ ้ี” “ดลี !” หลังจากทต่ี อ่ รองราคาไดแ้ ลว้ ซงิ เฉนิ ก็ไดส้ ง่ เลขบญั ชไี ป เพยี งไม่ นาน ก็ไดร้ บั เงนิ ทโ่ี อนมาจากซโู ม่ “พ่ี ปลดล็อคใหเ้ ธอไดแ้ ลว้ ครบั ” ซงิ เฉนิ ถอื หลักฐานการโอนมาตรงหนา้ ซงิ หยนุ อยา่ งดใี จ “ดู เหมอื นวา่ ของทอี่ ยใู่ นคอมจะสําคญั กบั เธอจรงิ ๆ!” “โอนมาเร็วขนาดน!้ี ” ซงิ หยนุ มองซงิ เฉนิ เงยี บๆ “ของในคอมของเธอ……สําคญั กบั พวก เราดว้ ยเหมอื นกนั ” ซงิ เฉนิ ชะงัก “หมายความวา่ ไง” ซงิ หยนุ ถอนหายใจ มอื เล็กกมุ เมาสเ์ อาไว ้ แลว้ กดเปิดโฟลเดอร์ เขาสมุ่ กดเปิดรปู ภาพ

“นมี่ นั ……หมา่ ม๊!ี ” ซงิ เฉนิ รสู ้ กึ ตกใจจนยกมอื ขน้ึ ปิดปากอยา่ งธรรมชาติ ผหู ้ ญงิ ในรปู ทเี่ ดนิ บนขนั้ บนั ไดหนิ ในสวนสาธารณะ กค็ อื ซสู อื เยว!่ แตเ่ ธอในรปู ภาพ ทอ้ งกลบั กลมโต ซงิ เฉนิ มองรปู ภาพ แลว้ องึ้ ไป “นม่ี นั ……เรอ่ื งอะไรกนั ?” แมเ้ ขาเพงิ่ จะอายหุ า้ ขวบ แตพ่ วกเขาสองพนี่ อ้ งทอ่ี ยแู่ ตก่ บั แดด๊ ด้ี พวกเขา คอ่ นขา้ งจะโตกวา่ วยั ทอ้ งของซสู อื เยวใ่ นรปู ดกู ร็ วู ้ า่ ทอ้ ง! ซงิ เฉนิ รสู ้ กึ วา่ เธอคดิ อะไรไมอ่ อกแลว้ หมา่ ม๊เี คยทอ้ งมากอ่ นงัน้ หรอ…… งัน้ ม๊คี งเคยคลอดลกู แลว้ ? ลกู ของม๊หี ละ่ ?

จรงิ ๆแลว้ หมา่ ม๊ไี มไ่ ดเ้ ป็ นเพยี งหมา่ ม๊ขี องเขากบั พช่ี าย ม๊ยี งั มลี กู ของ ตวั เองอกี …… เรอ่ื งราวมากมายวนเวยี นอยาในหวั ของซงิ เฉนิ เขารสู ้ กึ วา่ หวั ของเขา กําลังจะระเบดิ ! “คอมเครอื่ งน้ี เป็ นของนอ้ งสาวหมา่ ม๊ ี” เทยี บกบั ซงิ เฉนิ ทอี่ ง้ึ ไมร่ วู ้ า่ ควรตอ้ งทํายงั ไง ซงิ หยนุ นัน้ กลับดนู ง่ิ และสงบมากกวา่ “ลกู ของหมา่ ม๊นี ่าจะไมอ่ ยแู่ ลว้ ” พดู จบ เขากก็ ดเปิดอกี หนง่ึ รปู ในรปู ภาพ คอื ซสู อื เยวท่ ค่ี กุ เขา่ หนา้ หลมุ ศพขนาดเล็กแลว้ กําลงั รอ้ งไหอ้ ยา่ งเจ็บปวด ซงิ เฉนิ ชะงัก แลว้ มองรปู นัน้ และรสู ้ กึ เจ็บปวดเล็กนอ้ ยในใจ “หมา่ ม๊ ี น่าสงสารจัง……” “อมื้ ” “ตอ่ จากนพ้ี วกเราตอ้ งทําตวั ดๆี กบั หมา่ ม๊ ี” ซงิ เฉนิ เมม้ ปาก กําลงั จะพดู แตซ่ โู มไ่ ดส้ ง่ ขอ้ ความมา เรง่ ใหเ้ ขารบี ปลดล็อคคอมของเธอ

“ทําไมเธอถงึ รบี รอ้ นขนาดนี้……” ซงิ เฉนิ ตหี วั ของตวั เอง แลว้ เหมอื นนกึ อะไรขนึ้ มา “เมอ่ื ตอนเย็น แดด๊ ดเ้ี หมอื นจะรบั สาย ทช่ี วนใหแ้ ดด๊ ดไี้ ปตระกลู ซู……” “เพราะฉะนัน้ ทเ่ี ธอเรง่ ใหป้ ลดล็อค เพราะเธอจะเอารปู พวกนใ้ี ห ้ แดด๊ ด?้ี ” “ประมาณนัน้ เพราะพวกผใู ้ หญม่ กั จะใสใ่ จเรอ่ื งทภี่ รรยาของตวั เอง เคยมลี กู มากอ่ นหรอื เปลา่ ” “งัน้ แดด๊ ด…ี้ …” พนี่ อ้ งทงั้ สองคนเงยี บลง พวกเขาเชอ่ื มัน่ ในตวั แดด๊ ดขี้ องพวกเขามาก แตถ่ า้ หากวา่ ……หากวา่ แดด๊ ดใ้ี สใ่ จจะทํายงั ไง? แมจ้ ะมโี อกาสหนง่ึ ในหมน่ื พวกเขากไ็ มอ่ ยากใหแ้ ดด๊ ดเี้ ขา้ ใจหมา่ ม๊ ี พวกเขาผดิ “เรอื่ งแบบน้ี จรงิ ๆแลว้ หมา่ ม๊เี ป็ นคนบอกแดด๊ ดจี้ ะดกี วา่ ” ซงิ หยนุ ลบู ควิ้ ของตวั เอง พดู อยา่ งเครยี ดวา่

“แตว่ า่ หมา่ ม๊ไี มท่ างบอกหรอก” ซงิ เฉนิ จับหมอนกอดเอาไว ้ น้ําเสยี งของเขาออู ้ ้ี “พี่ ทํายงั ไงดี พวก เราเจอปัญหาใหญก่ นั แลว้ ” “ตอ้ งปลดล็อคคอมใหซ้ โู มไ่ หมนะ?” ตอนท่ี 89 โลกของผใู้ หญน่ นั้ ซบั ซอ้ นจรงิ ๆ ในขณะทพ่ี นี่ อ้ งทงั้ สองคนกําลังลังเลอยนู่ ัน้ ซโู มไ่ ดส้ ง่ ขอ้ ความมาอกี แลว้ “ทําไมถงึ ยังไมป่ ลดล็อคคอมใหฉ้ ัน? ฉันใหเ้ งนิ นอ้ ยไปหรอ?” “ฉันใหเ้ พมิ่ อกี หนงึ่ แสน แกชว่ ยปลดล็อคคอมฉันเดย๋ี วน้ี ฉันรบี !” พอดขู อ้ ความทเ่ี ธอสง่ มา ซงิ เฉนิ ขมวดควิ้ แลว้ โทรหาซสู อื เยว่ “หมา่ ม๊ ี เลกิ งานแลว้ หรอครบั ?” “ครับ เลกิ แลว้ ครบั ”

เบาะหลงั ของรถ ซสู อื เยวม่ องไปยงั คฤหาสนห์ ลังใหญต่ ระกลู ซนู อก หนา้ ตา่ งรถ แลว้ ถอนหายใจออกยาวๆ “แตว่ า่ วนั นหี้ มา่ ม๊กี บั แดด๊ ดมี้ ี ธรุ ะนดิ หน่อย น่าจะกลบั ถงึ บา้ นดกึ ๆครับ” “ถา้ รสู ้ กึ หวิ ใหพ้ เี่ ลย้ี งทําอาหารใหพ้ วกลกู กนิ กอ่ นนะ ” “อยบู่ า้ นตอ้ งเป็ นเด็กดเี ชอ่ื ฟังนะครับ” เสยี งของหญงิ สาวนัน้ ออ่ นโยนอยา่ งมาก กอ่ นหนา้ นถ้ี า้ ไดย้ นิ น้ําเสยี งทห่ี ว่ งใยของซสู อื เยว่ ซงิ เฉนิ จะรสู ้ กึ อบอนุ่ เสมอ แตว่ นั นี้ พอไดย้ นิ เธอพดู แลว้ เขากลับรสู ้ กึ เสยี ใจ หมา่ ม๊ไี มม่ ลี กู แลว้ เธอตอ้ งปรบั อารมณ์ของตวั เองยงั ไง ถงึ ไดเ้ อาความรสู ้ กึ ทม่ี ตี อ่ ลกู ตวั เองสง่ ตอ่ มายังพวกเขา ทงั้ หวงั ดแี ละจรงิ ใจกบั พวกเขา ? “หมา่ ม๊ ”ี ซงิ เฉนิ สดู หายใจเขา้ อยา่ งลกึ กอ่ นจะเรยี กเธอเสยี งตํา่ “เป็ นอะไรครบั ?” ความกงั วลทงั้ หมดของซสู อื เยวท่ จี่ ะถงึ บา้ นตระกลู ซู ไมท่ นั ได ้ สงั เกตน้ําเสยี งทต่ี ํา่ ลงของซงิ เฉนิ

“ไมม่ อี ะไรครบั ” ซงิ เฉนิ ขมวดควิ้ เงยหนา้ ขนึ้ มองซงิ หยนุ ซงิ หยนุ ก็กําลงั มองเขาอยพู่ อดี สองพน่ี อ้ งมองตากนั สดุ ทา้ ย ซงิ เฉนิ ก็บบี รอยยม้ิ ทขี่ มขน่ื ออกมา “หมา่ ม๊ ี ขอบคณุ ม๊ที ย่ี อม เป็ นหมา่ ม๊ขี องผมกบั พนี่ ะครับ” “ตอ่ จากนไี้ มว่ า่ จะเกดิ อะไรขน้ึ ผมกบั พจี่ ะอยเู่ คยี งขา้ งม๊เี อง ” “ถงึ แม…้ …” เขากดั ปากตวั เอง และพยายามเอาคําพดู ในใจทเี่ ขาตอ้ งการจะพดู ออกมา “ถงึ แมอ้ านาคตแดด๊ ดจ้ี ะมคี วามคดิ เหน็ กบั ม๊ ี หรอื ทําตวั ไมด่ ี กบั ม๊ ”ี “ผมกบั พกี่ จ็ ะคอยอยเู่ คยี งขา้ งม๊ตี ลอดไปครับ” “พวกผมเป็ นคนทที่ ําใหม้ ๊อี ยเู่ คยี งขา้ งแดด๊ ด้ี พวกผมจะรับผดิ ชอบ เองครบั ” พดู จบ เด็กชายกก็ ดวางสายทนั ที

ทําไมจๆู่ ซงิ เฉนิ ถงึ ไดพ้ ดู แบบนี้? เธอเงยหนา้ มองฉนิ โมห่ านดว้ ยสายตาทว่ี า่ งเปลา่ ชายหนุ่มเลกิ ควิ้ ขนึ้ เบาๆ “ไอต้ วั แสบพดู อะไรอกี แลว้ ?” ซสู อื เยวเ่ มม้ ปาก แลว้ พดู คําพดู ของซงิ เฉนิ ออกมาอกี หนง่ึ รอบ “พดู ไปเรอ่ื ย” ฉนิ โมห่ านยกมอื ขนึ้ กอ่ นจะกอดซสู อื เยวไ่ วใ้ นออ้ มแขน “ทําไมลกู ถงึ ไดพ้ ดู แบบนก้ี บั เธอ?” “เพราะวา่ ……” ดวงตาทค่ี มลกึ ของเขาจอ้ งมองใบหนา้ ของเธอ “เธอกงั วลวา่ ฉันจะ รงั เกยี จเธอ เลกิ กบั เธอ?” ซสู อื เยวห่ นา้ แดง แลว้ รบี สา่ ยหนา้ “ฉันเปลา่ !” เธอจะไปคดิ เรอ่ื งแบบนไ้ี ดย้ ังไง? “โกหก” เขาตดั สนิ ใจเชอื่ แบบนัน้ ซงิ เฉนิ พดู แบบนัน้ ก็เพราะเธอกลัววา่ เขา จะเลกิ กบั เธอ

ในทสี่ ดุ เขาก็เกย่ี วยมิ้ ขน้ึ แลว้ กอดรัดเธอไวอ้ ยา่ งแน่น “กลับมาใสใ่ จ ทอ้ งของเธอดกี วา่ ” “ไมม่ ที างมวี นั นัน้ หรอก” ลมหายใจทเ่ี ป็ นเอกลักษณ์ของเขาทําใหซ้ สู อื เยวใ่ จสนั่ ขนึ้ มาอยา่ ง ทนั ที ลมหายใจของเธอหยดุ ไปชวั่ ขณะ จากนัน้ ก็เอนหวั พงิ เขา้ ในออ้ ม กอดของเขาอยา่ งธรรมชาติ ถงึ แมเ้ ธอจะไมไ่ ดเ้ ป็ นหว่ งวา่ เขาจะเลกิ กบั เธอ แต่ ณ ตอนน้ี ในใจ ของเธอมแี ตค่ วามเครยี ดทตี่ อ้ งเจอคนตระกลู ซู และตอ้ งการออ้ ม กอดจากเขาจรงิ ๆ เมอื่ รสู ้ กึ ถงึ อณุ หภมู จิ ากเขา ซสู อื เยวเ่ มม้ ปาก กอ่ นจะพดู ออกมา เสยี งออู ้ ้ี “นายพดู จรงิ ทําจรงิ ไหม?” เสยี งหวั เราะของฉนิ โมห่ านทด่ี งั อยเู่ หนอื หวั พดู วา่ “เรอ่ื งไรส้ าระ อยา่ งการโกหก ฉันทําไมเ่ ป็ น” มมุ ปากเธอเกย่ี วยมิ้ ขน้ึ บางๆ แลว้ ยน่ื มอื ออกไป กอดเอวแกรง่ ของ เขาเอาไว ้ ……

ภายในวลิ ลา่ ตระกลู ฉนิ ในวนิ าททที ซ่ี งิ เฉนิ กดวางโทรศพั ทซ์ สู อื เยว่ ซงิ หยนุ ไดป้ ลดล็อค คอมพวิ เตอรใ์ หซ้ โู มแ่ ลว้ พน่ี อ้ งทงั้ สองคนนั่งเงยี บๆอยหู่ นา้ คอม แลว้ เลอื่ นดรู ปู ทซี่ สู อื เยวท่ อ้ ง ทลี ะรปู “ถา้ หากเดก็ ทอ่ี ยใู่ นทอ้ งของหมา่ ม๊ตี อนนัน้ คอื พวกเราสองคนกค็ งดี ” ซงิ เฉนิ กอดหมอนกอดเอาไว ้ ถอนหายใจออกมาอยา่ งรสู ้ กึ เศรา้ ซงิ หยนุ เปลย่ี นทา่ นั่งทสี่ บายกวา่ นั่งอยบู่ นเกา้ อ้ี “บนโลกไมม่ เี รอ่ื งถา้ หากเยอะขนาดนัน้ ” แมข่ องพวกเขาตายแลว้ ก็คอื ตายแลว้ แดด๊ ดบี้ อกวา่ ตอนนัน้ เขาเหน็ เองกบั ตาวา่ รา่ งของแมท่ ถ่ี กู เผาจนดํา นัน้ ถกู สง่ ออกมาจากกองไฟ วนั ครบรอบการเสยี ชวี ติ ของแมใ่ นทกุ ๆปี พวกเขาก็จะไปกราบไหว ้ แมข่ องพวกเขา หลงั จากทซ่ี สู อื เยวแ่ ตง่ งานเขา้ มา ซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ เป็ นคนเสนอ เอง วา่ จะเรยี กเธอวา่ หมา่ ม๊ ี แตไ่ มใ่ ชเ่ รยี กวา่ แม่

เพราะพวกเขามแี มเ่ ป็ นของตวั เอง “ฉันกแ็ คพ่ ดู ไปเรอ่ื ย……” ซงิ เฉนิ เบป้ าก เขารดู ้ วี า่ มันเป็ นไปไมไ่ ด ้ พดู จบ เขากห็ นั หนา้ ไป แลว้ มองหนา้ ซงิ หยนุ อยา่ งตงั้ ใจ “พี่ นายวา่ แดด๊ ดคี้ งไมร่ ังเกยี จหมา่ ม๊จี รงิ ๆหรอกใชไ่ หม?” ซงิ หยนุ ขมวดควิ้ “ฉันไมร่ ”ู ้ แตท่ เ่ี ขารกู ้ ค็ อื แทนทจี่ ะใหแ้ ดด๊ ดรี้ หู ้ ลังจากทตี่ กหลมุ รักหมา่ ม๊แี ลว้ จรงิ ๆ ใหร้ ตู ้ อนนเ้ี สยี เลยคงจะดกี วา่ เรอื่ งแบบนี้ รเู ้ ร็วดกี วา่ รชู ้ า้ ถา้ ไมร่ ักจรงิ ๆ กค็ งจะไมร่ สู ้ กึ แครข์ นาดนัน้ “ฉันคดิ วา่ แดด๊ ดคี้ งไมใ่ สใ่ จหรอก” ซงิ เฉนิ หยบิ นมเปรย้ี วขา้ งๆขน้ึ มา ดมื่ ไปดว้ ยแลว้ ปลอบตวั เองไปดว้ ย “แดด๊ ดก้ี ม็ พี วกเราหนิ มสี ทิ ธอิ์ ะไรไปรังเกยี จทห่ี มา่ ม๊เี คยมลี กู ! ” ซงิ หยนุ ：“……” “โลกของผใู ้ หญน่ ัน้ ซบั ซอ้ นจรงิ ๆ”

“แตน่ ายพดู ถกู ถา้ หากแดด๊ ดกี้ ลา้ รงั เกยี จหมา่ ม๊ ี พวกเรากเ็ อาเหตผุ ล นม้ี าสกู ้ บั ด!้ี ” ………… คฤหาสนต์ ระกลู ซู มาเซราคคิ นั สดี ําจอดลงหนา้ ประตู “ทา่ นชายฉนิ !” ซจู น่ิ เฉงิ เดนิ ออกมาตอ้ นรับพรอ้ มใบหนา้ ทย่ี ม้ิ แยม้ ถงึ แมว้ า่ เขาจะเตรยี มใจมาบา้ งแลว้ แตพ่ อตอนทฉี่ นิ โมห่ านเดนิ ออกมาจากรถ ซจู น่ิ เฉงิ ถงึ กบั นงิ่ ไป ชายตรงหนา้ เขาทงั้ รา่ งสงู หนา้ ตาดี ออรา่ ทด่ี สู งู สง่ และเยอ่ หยงิ่ เทยี บกบั ทา่ นชายฉนิ ตาแกห่ วั โลน้ ทเี่ คยไดย้ นิ นม่ี นั ฟ้ากบั เหวชดั ๆ! ถา้ ตอนนัน้ รวู ้ า่ หนา้ ตาทแี่ ทจ้ รงิ ของทา่ นชายฉนิ เป็ นแบบน้ี ใหต้ าย ยงั ไงเขาก็จะไมย่ อมใหซ้ สู อื เยวแ่ ตง่ งานแทนซโู มห่ รอกนะ! นเี่ ขาดถู กู ซสู อื เยวเ่ กนิ ไปแลว้ ! พอนกึ ถงึ ตรงนี้ เขายมิ้ อยา่ งเจา้ เลห่ ์ “คณุ คอื ทา่ นชายฉนิ หรอครับ?”

ฉนิ โมห่ านยม้ิ ออ่ นๆแลว้ พยักหนา้ “ครบั ” “ทา่ นชายฉนิ ตวั จรงิ นย่ี งั หนุ่มขนาดนเ้ี ลย……” ซจู น่ิ เฉงิ ถอนหายใจ “ผมยงั คงรสู ้ กึ เสยี ใจจรงิ ๆครบั ” ฉนิ โมห่ านขมวดคว้ิ รา่ งสงู ทพี่ งิ ประตรู ถไว ้ ตงั้ ใจบงั ซสู อื เยวท่ ก่ี ําลงั เตรยี มตวั จะลงจากรถ “เสยี ใจอะไรครบั ?” “เสยี ใจทต่ี ดั สนิ ใจไปทงั้ ทไ่ี มเ่ ห็นกบั ตา เชอื่ ขา่ วลอื ทคี่ นอน่ื สรา้ ง ขน้ึ มา ถงึ ไดพ้ ลาดลกู เขยอยา่ งทา่ นชายฉนิ ไป” “แบบนถี้ อื วา่ คณุ ซพู ดู ไมถ่ กู นะครบั ” ชายหนุ่มเกย่ี วยมิ้ ขน้ึ บางๆ นํ้าเสยี งทมุ่ ตํา่ และเย็นชา “ตอนนผี้ มก็ถอื วา่ เป็ นลกู เขยคณุ ครงึ่ หนง่ึ ไมใ่ ชห่ รอครบั ?” “ตอนทคี่ ณุ บอกพอ่ ผมวา่ จะใหซ้ สู อื เยวแ่ ตง่ งานกบั ผม คณุ พดู อยา่ ง จรงิ จงั มากวา่ ถงึ ซสู อื เยวจ่ ะไมใ่ ชล่ กู แทๆ้ ของคณุ แตค่ ณุ ก็สนทิ กบั เธอมากกวา่ ลกู แทข้ องคณุ มาตลอดหนคิ รบั ” คําพดู สองประโยคของเขา ทําใหค้ ําพดู ตอ่ จากนข้ี องซจู นิ่ เฉงิ ถกู กลนื กลับไป

ใช่ ตอนนัน้ ทเ่ี ขาจัดการใหซ้ สู อื เยวเ่ ป็ นคนแตง่ งาน เขาพดู ตอ่ หนา้ คนตระกลู ฉนิ อยา่ งจรงิ จัง…… คดิ ถงึ ตรงนี้ เขากระแอมไอเสยี งเบา แลว้ หนั หนา้ หนี “แน่นอนครับ ในใจของผม สอื เยวเ่ หมอื นเป็ นลกู สาวแทๆ้ ของผม……” “หรอครบั ?” ชายหนุ่มเพง่ิ จะพดู จบ รา่ งบางเดนิ ออกมาจากดา้ นหลังของฉนิ โม่ หาน ซสู อื เยวม่ องหนา้ ของเขาอยา่ งเย็นชา “คณุ ซู นเ่ี ป็ นครงั้ แรกเลยนะ คะ วา่ ในใจของคณุ แลว้ ฉันก็ไมไ่ ดจ้ ากลกู สาวแทๆ้ ” “ถา้ เห็นฉันเป็ นลกู สาวแทๆ้ จรงิ ๆ แลว้ ทําไมหนง่ึ เดอื นกวา่ ทฉี่ ัน แตง่ งานไปนัน้ ถงึ ไมเ่ คยถามไถก่ นั เลยคะ ใหส้ ามฉี ันมาทน่ี ่ี แลว้ ยัง เนน้ ยํ้าเขาไมใ่ หพ้ าฉันมา?” ตอนที่ 90 พวกเธอจะทาํ อะไรกนั แน่ พอเหน็ ซสู อื เยว่ ใบหนา้ ยม้ิ แยม้ เดมิ ทขี องซจู นิ่ เฉงิ ทม่ี ตี อ่ ฉนิ โมห่ าน เปลยี่ นไปในทนั ที

เขาใชส้ ายตาทเ่ี ยอื กเย็นมองไปยังซสู อื เยว่ “ทําไมเธอถงึ กลบั มา?” เขานัดใหฉ้ นิ โมห่ านมาทบี่ า้ นแคค่ นเดยี วหนิ ซสู อื เยวค่ งกงั วลวา่ เขาจะบอกอะไรฉนิ โมห่ าน กเ็ ลยหนา้ ดา้ นตามมา สนิ ะ? พอนกึ ไดเ้ ทา่ น้ี มมุ ปากของเขาก็เกยี่ วยม้ิ เยาะเยย้ “ลกู สาวแตง่ งาน ไปหนงึ่ เดอื นกวา่ แลว้ ไมเ่ คยพาลกู เขยกลบั บา้ นมา ฉันทเ่ี ป็ นพอ่ ก็ เลยออกหนา้ เชญิ ทา่ นชายฉนิ มาเทยี่ วทบี่ า้ นไง” “โมโ่ มบ่ อกวา่ ชว่ งนเี้ ธอยงุ่ อยกู่ บั ขา่ วลอื กบั พวกดาราชาย พอ่ กลัว รบกวนลกู กเ็ ลยไมก่ ลา้ ตดิ ตอ่ ……” พดู จบ เขากม็ องซสู อื เยวอ่ ยนู่ านพอสมควร “แตพ่ อ่ ไมค่ ดิ วา่ เธอยงุ่ ขนาดนี้ แคไ่ ดย้ นิ วา่ พอ่ เชญิ ทา่ นชายฉนิ มาทบ่ี า้ น กเ็ ลยรบั ตามมา เลย?” “ลกู ไวใ้ จได ้ พอ่ ไมเ่ อาเรอ่ื งในอดตี ของลกู มาบอกทา่ นชายฉนิ มวั่ ๆ หรอก เธอไมต่ อ้ งกลัวขนาดน!้ี ” ซสู อื เยวช่ ะงกั เงยหนา้ มองใบหนา้ ของซจู น่ิ เฉงิ จากรอยยม้ิ ทเี่ ยาะเยย้ ของเขา เธอเขา้ ใจเป้าหมายวนั นขี้ องซจู นิ่ เฉงิ ขน้ึ มาทนั ท!ี

กอ่ นหนา้ นท้ี ฉ่ี นิ โมห่ านพาเธอมานัน้ ตลอดทางทมี่ าทนี่ ี่ เธอคดิ ไม่ ออกเลยวา่ ซจู น่ิ เฉงิ จะคยุ เรอื่ งอะไรกบั ฉนิ โมห่ าน แตต่ อนนี้ รอยยม้ิ ของซจู นิ่ เฉงิ เธอเขา้ ใจมันแลว้ ! คนทเี่ ธอนับถอื เป็ นพอ่ นัน้ ตอ้ งการจะฉีกหนา้ ของเธอ โดยการเอา เรอ่ื งในอดตี ทกุ เรอ่ื งบอกใหฉ้ นิ โมห่ าน สหี นา้ ของหญงิ สาวเรมิ่ ไมด่ ี เพยี งไมน่ าน เธอถงึ จะหาเสยี งเธอกลับมาได ้ “คณุ ซอู ยากจะสญู เสยี ทกุ อยา่ งไปพรอ้ มกบั ฉันหรอคะ?” ขอใหเ้ ขาอยา่ ลมื ตอนทเี่ ธอแตง่ งานกบั ฉนิ โมห่ าน เขาซจู นิ่ เฉงิ เป็ น คนจดั การเองทกุ อยา่ ง! ถา้ หากฉนิ โมห่ านรังเกยี จเธอขน้ึ มา หรอื ถามหาความรับผดิ ชอบ ไม่ เป็ นผลดตี อ่ เธอแน่ๆ เขาซจู นิ่ เฉงิ ตอ้ งการสญู เสยี ทกุ อยา่ งจรงิ ๆหรอ ? ซจู น่ิ เฉงิ เกย่ี วยม้ิ ขน้ึ แลว้ มองหนา้ เธออยา่ งเย็นชา เขากําลังจะพดู ตอ่ แตป่ ระตหู นา้ บา้ นถกู เปิดออกเสยี กอ่ น ซโู มเ่ ดนิ ออกมาอยา่ งรา่ เรงิ “พอ่ คะ ใหพ้ กี่ บั ทา่ นชายฉนิ เขา้ ไปเถอะ คะ่ ขา้ งนอกไมใ่ ชท่ ท่ี ค่ี ยุ กนั ”

ซจู นิ่ เฉงิ ขมวดคว้ิ เขา้ หากนั กอ่ นจะจอ้ งตาซสู อื เยว่ กอ่ นจะหนั ไป ทําทา่ ผายมอื เป็ นการ “เชญิ ”ใหเ้ ขา “ทา่ นชายฉนิ เราเขา้ ไปคยุ กนั เถอะ ผมเตรยี มชาไวใ้ หค้ ณุ ดว้ ย” ฉนิ โมห่ านเหลอื บมองเขาเบาๆ หนั ตวั ไปโอบไหลข่ องซสู อื เยว่ “ไป” “ทา่ นชาย” ซโู มร่ บี ยนื่ มาจบั แขนของซสู อื เยว่ “คณุ เขา้ ไปกอ่ นเลยคะ่ ฉันมเี รอื่ ง จะคยุ กบั พนี่ ดิ หน่อย” ฉนิ โมห่ านไมอ่ ยากจะมองเธอเลยไมแ่ ตน้ อ้ ย เขากม้ ลงแลว้ มองตา ของซสู อื เยว่ “จะคยุ กบั เขา หรอื เขา้ ไปกบั ฉัน” ซสู อื เยวเ่ มม้ ปาก กอ่ นจะมองหนา้ ซโู ม่ เพยี งไมน่ าน เธอสดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ แลว้ ดงึ มอื ฉนิ โมห่ านออก “นาย เขา้ ไปกอ่ นเลย” ฉนิ โมห่ านขมวดควิ้ สง่ สญั ญาณใหไ้ ป๋ ลวั่ ทอ่ี ยไู่ กลออกไปวา่ ใหค้ อย ดเู ธอไว ้ แลว้ เดนิ เขา้ ประตตู ามซจู นิ่ เฉงิ เขารู ้ วา่ ซสู อื เยวต่ อ้ งมเี รอื่ งทปี่ ิดบงั เขาไวแ้ น่นอน

เขาไมใ่ ชค่ นโงส่ กั หน่อย คําพดู ของซสู อื เยวก่ บั ซจู น่ิ เฉงิ ทคี่ ยุ กนั เมอื่ ก้ี เขาไดย้ นิ กเ็ ขา้ ใจ น่าจะเป็ นเพราะซจู นิ่ เฉงิ กมุ ความลบั บางอยา่ งของซสู อื เยวอ่ ยู่ แลว้ ความลับน้ี เป็ นเรอื่ งทเี่ ธอกลวั แตก่ ็ทําอะไรไมไ่ ด ้ ชายหนุ่มมองยอ้ นกลบั ไปทห่ี ญงิ สาวทห่ี นา้ ซดี ในระยะไกล กอ่ นจะ หนั กลับแลว้ เดนิ ตามซจู นิ่ เฉงิ เขา้ ประตไู ป “ปัง” เสยี งประตถู กู ปิดลง ซสู อื เยวย่ งั คงยนื อยทู่ เ่ี ดมิ แลว้ มองไปทางทแี่ ผน่ หลังของฉนิ โม่ หานหายไป หวั ใจเธอเหมอื นมอี ะไรมาขดุ ใหว้ า่ งจนรสู ้ กึ ไมส่ บายใจ เธอนกึ ถงึ ตอนทอ่ี ยใู่ นรถเมอ่ื กอ่ นหนา้ น้ี เขากอดเธอไวอ้ ยา่ งแน่น กบั คําพดู ทบี่ อกวา่ จะไมร่ ังเกยี จเธอ กอ่ นทจ่ี ะลงจากรถ เธอยงั รสู ้ กึ วา่ เธอนัน้ มคี วามสขุ อยเู่ ลย แตต่ อนนี้ เธอรสู ้ กึ แคว่ า่ หลังของเธอเรม่ิ หนาวสนั่ เธอคดิ วา่ เธอก็ไมไ่ ดท้ ําอะไรทไี่ มค่ วรทํา ซจู นิ่ เฉงิ ใหเ้ ธอแตง่ งาน เธอกแ็ ตง่

ครัง้ กอ่ นทซี่ โู มว่ างแผนใหป้ ระธานหวางทําเรอื่ งไมด่ กี บั เธอ เธอก็ ไมไ่ ดเ้ รยี กรอ้ งอะไรจากซโู ม่ หลังจากทแี่ ตง่ งาน เธอพยายามทจ่ี ะไมต่ ดิ ตอ่ กบั ตระกลู วู หรอื แมแ้ ต่ ไมเ่ ขา้ ไปเกย่ี วขอ้ งกบั ตระกลู ซอู กี แตค่ วามพยายามเหลา่ นที้ เี่ ธอทํา เหมอื นจะไมไ่ ดท้ ําใหซ้ จู นิ่ เฉงิ รสู ้ กึ พอใจ เขายังจะเอาเรอ่ื งแยๆ่ เมอื่ กอ่ นของเธอ มาบอกฉนิ โมห่ านทงั้ หมดอกี “ซสู อื เยว่ เธอจะตามมาดว้ ยทําไม หาเรอื่ งใสต่ วั หรอื ไง ?” พอเหน็ ฉนิ โมห่ านเดนิ ตามซจู น่ิ เฉงิ เขา้ ประตไู ปซโู มเ่ ดนิ ออกมา พรอ้ มรอยยมิ้ ทเ่ี ยอื กเย็น เธอยนื กอดอกอยทู่ ขี่ นั้ บนั ได และใชส้ ายตามองตํา่ ลงมาทซ่ี สู อื เยว่ “ดทู า่ เธอแลว้ น่าจะรแู ้ ลว้ สนิ ะวา่ วนั นพ้ี วกฉันจะทําอะไร ?” “รปู กบั คลปิ ตอนนัน้ ของเธอ ฉันเอาใหพ้ อ่ หมดแลว้ ” ซสู อื เยวก่ ดั ฟัน เงยหนา้ ขน้ึ จอ้ งมองเธออยา่ งเย็นชา “พวกเธอจะทํา อะไรกนั แน่?” “งา่ ยมาก”

ซโู มย่ กยม้ิ มมุ ปาก หวั เราะจนตวั สน่ั “เดมิ ทคี นทต่ี อ้ งแตง่ งานกบั ทา่ น ชายฉนิ คอื ฉัน” “ตอนนัน้ ฉันคดิ วา่ ทา่ นชายฉนิ จะเป็ นแบบทเ่ี ขาวา่ กนั ทท่ี งั้ แกท่ งั้ นสิ ยั ไมด่ ขี โ้ี มโห” “แตพ่ อฉันเจอทา่ นชายฉนิ ตวั จรงิ ฉันเพงิ่ รวู ้ า่ ทเ่ี ขาวา่ กนั นัน้ มันเป็ น เรอื่ งปลอม ฉันเขา้ ใจเขาผดิ ไปเอง” “แตต่ อนนกี้ เ็ คลยี รห์ มดแลว้ ฉันก็น่าจะกลบั ไปอยเู่ คยี งขา้ งทา่ นชาย ฉนิ แลว้ เป็ นคณุ นายฉนิ ดๆี ” พดู จบ เธอกม็ องไปทางไกลกอ่ นจะเรม่ิ เพอ้ ฝัน “เมอ่ื กอ่ นฉันใจแคบ เกนิ ไป ฉันรสู ้ กึ วา่ ถา้ ทา่ นชายฉนิ ขเ้ี หร่ นสิ ยั กไ็ มด่ ี ถงึ เขาจะรวย ขนาดไหนฉันกจ็ ะไมย่ อมแตง่ งานกบั เขาเดด็ ขาด ” “แตต่ อนนฉ้ี ันรสู ้ กึ วา่ เรอ่ื งพวกนมี้ ันไมใ่ ชเ่ รอ่ื งใหญอ่ ะไร ขอแคเ่ ขา ยอมใหเ้ งนิ ฉัน ยอมเลยี้ งฉัน ถงึ เขาจะไมช่ อบฉัน แคฉ่ ันไดเ้ หน็ ใบหนา้ อนั หลอ่ ของเขาฉันก็มคี วามสขุ แลว้ ” “ซสู อื เยว่ อยา่ คดิ วา่ ฉันทําตวั ไมด่ กี บั เธอเลยนะ ขอแคเ่ ธอไมม่ ายงุ่ แลว้ เซน็ หยา่ กบั เขาเงยี บๆ ฉันยอมใหเ้ ธอหนงึ่ ลา้ น พอทจ่ี ะใหเ้ ธอ กบั พอ่ เธอใชไ้ ปทงั้ ชาตแิ ลว้ ” มอื ทงั้ สองขา้ งของซสู อื เยวท่ แ่ี นบลําตวั กํามอื แน่น

เธอเงยหนา้ ขนึ้ แลว้ จอ้ งซโู มด่ ว้ ยสายตาทดี่ รุ า้ ย “เพราะฉะนัน้ เธอ เห็นวา่ ฉนิ โมห่ านหนา้ ตาดกี วา่ ทเ่ี ธอคดิ กเ็ ลยรสู ้ กึ เสยี ใจทหี ลัง แลว้ อยากแตง่ งานกบั เขา?” “ประมาณนัน้ ” ซโู มเ่ กย่ี วยม้ิ เบาๆ “พอ่ เขา้ ไปกบั เขา ตอนนนี้ ่าจะเอาหลักฐานทเี่ ธอ เคยคลอดลกู ใหเ้ ขาดหู มดแลว้ แหละ” “เหอ้ ซสู อื เยว่ เธอดสู วิ า่ ฉันหว่ งใยเธอแคไ่ หน” “ฉันรวู ้ า่ ถา้ เธอเขา้ ไปกบั ทา่ นชายฉนิ เธอคงทําใจไมไ่ ดท้ เี่ ห็นภาพ พวกนัน้ ฉันกเ็ ลยตงั้ ใจขวางเธออยหู่ นา้ ประตู” มอื ของซสู อื เยวก่ ําแน่นกวา่ เดมิ เพยี งไมน่ าน เธอก็หวั เราะออกมาอยา่ งเยอื กเย็น “งัน้ ฉันตอ้ ง ขอบคณุ ทเ่ี ธอเป็ นหว่ งนะ” เธอหนั หนา้ แลว้ มองไปยังซอกมมุ หนง่ึ ทอี่ ยไู่ กลจากตรงน้ี มมุ ปาก ของเธอยกยมิ้ ขน้ึ “เรอื่ งมาถงึ ขนาดนแ้ี ลว้ ฉันกไ็ มส่ ามารถจะไป เปลยี่ นใจฉนิ โมห่ านไมใ่ หท้ ง้ิ ฉันได”้ “แตว่ า่ ชว่ งนี้ ฉันกไ็ ดร้ คู ้ วามชอบมากมายของฉนิ โมห่ าน ”

“ประสบการณ์พวกนฉี้ ันเป็ นคนสรปุ เอาเอง น่าจะชว่ ยใหเ้ ธอมัดใจ เขาได ้ ถา้ ไมอ่ ยา่ งนัน้ เธอกร็ ู ้ วา่ คนอยา่ งเขา อารมณร์ า้ ยแคไ่ หน ถา้ เธออยากใหเ้ ขาสนใจเธอ เธอตอ้ งเปลอื งแรงมาก” ซโู มช่ ะงกั สว่ นใหญน่ ่าจะเป็ นเพราะไมค่ ดิ วา่ ซสู อื เยวจ่ ะบอกเธอเรอ่ื ง นี้ แตว่ า่ เธอรสู ้ กึ สนใจความชอบของฉนิ โมห่ านเป็ นอยา่ งมาก! “วา่ มา เงนิ เทา่ ไหรถ่ งึ จะบอกฉัน?” “หนงึ่ แสน” แคห่ นงึ่ แสน? “ดลี !” ซโู มไ่ มพ่ ดู อะไรตอ่ แลว้ โอนเงนิ หนงึ่ แสนใหซ้ สู อื เยวท่ นั ที “วา่ มา” พอเหน็ แจง้ เตอื นเงนิ เขา้ ในโทรศพั ท์ มมุ ปากของซสู อื เยวย่ กยมิ้ ขนึ้ อยา่ งเยอื กเย็น แตเ่ ธอใชส้ ายตาทจ่ี รงิ ใจมองซโู ม่ “เรอ่ื งความลับพวกน้ี เราคยุ กนั ทนี่ ค่ี งจะไมด่ ”ี

พดู จบ เธอกช็ ไี้ ปทางซอกดา้ นหลังทนั ที “ไปคยุ ทนี่ ่ันดกี วา่ ทนี่ ่ัน เงยี บกวา่ เธอจะไดอ้ ดั เสยี งดว้ ย” ซโู มห่ วั เราะเยาะเยย้ “ไมค่ ดิ วา่ เธอจะใสใ่ จขนาดนี้” ซสู อื เยวย่ กยม้ิ ขนึ้ แน่นอนวา่ เธอใสใ่ จมาก! ทงั้ สองเดนิ เขา้ ไปในซอกมมุ หนงึ่ ไป๋ ลว่ั ทค่ี อยสงั เกตซสู อื เยวอ่ ยทู่ างไกลรบี ตามไป เขาเพง่ิ จะเดนิ มาถงึ หนา้ ทางเขา้ ของซอกตรงนัน้ กไ็ ดย้ นิ เสยี งกรดี รอ้ งของผหู ้ ญงิ ทด่ี งั ขนึ้ เสยี งกร๊ดี นม่ี นั ……เหมอื นไมใ่ ชเ่ สยี งของคณุ นาย…… ตอนที่ 91 นกึ ไมถ่ งึ วา่ ซูสอื เยวจ่ ะเกนิ ไปอยา่ งน้ี ภายในหอ้ งหนังสอื ของคฤหาสนต์ ระกลู ซู ซจู นิ่ เฉงิ มองฉนิ โมห่ านไปดว้ ยความสภุ าพ ยกถว้ ยนํ้าชามาวางไว ้ ตรงหนา้ เขาอยา่ งนอบนอ้ ม “ทา่ นชายฉนิ เมอื่ กน้ี ค้ี ณุ คงจะเจอโมโ่ ม่ ลกู สาวแทๆ้ ของผมแลว้ ”

“โมโ่ มเ่ ธอลําบากมาเยอะมากตงั้ แตเ่ ด็ก พอ่ แทๆ้ ของซสู อื เยวม่ ันก็ แคส่ ตั วเ์ ดรจั ฉานตวั หนง่ึ ตงั้ แตเ่ ด็กกม็ กั จะทบุ ตดี า่ วา่ โมโ่ มอ่ ยเู่ สมอๆ ทงั้ จนทงั้ โหดเหยี้ ม” “โมโ่ มไ่ ดร้ บั ผลกระทบจากเขาจนเรยี นไมจ่ บแมแ้ ตม่ .ตน้ เลยดว้ ย ซ้าํ …” “ยังดที เี่ มอื่ หา้ ปีกอ่ นโมโ่ มไ่ ดถ้ กู พวกเราพากลบั มาดแู ล ถงึ แมว้ า่ เธอ จะมวี ฒุ กิ ารศกึ ษาไมส่ งู แตเ่ ธอทําธรุ กจิ ไดย้ อดเยย่ี มอยา่ งมาก ตงั้ แตท่ เี่ ธอเขา้ มาทํางานทซี่ ซู อ่ื กรปุ๊ เธอตดิ ตอ่ กบั ลกู คา้ รายใหญ่ ใหก้ บั บรษิ ัทมากมายเลย” “ทา่ นชายฉนิ มฉี นิ ซอ่ื กรปุ๊ ในเครอื ของคณุ ยงั มบี รษิ ัทขา้ มชาตอิ กี หลายแหง่ เมอื่ เทยี บกบั ซสู อื เยวผ่ หู ้ ญงิ ทร่ี งั แตจ่ ะมขี า่ วฉาวกบั นักแสดงชายในวงการอยทู่ กุ วนั พรรคน์ ัน้ โมโ่ มน่ ัน้ เหมาะสมกบั คณุ ยงิ่ กวา่ มากเลยจรงิ ๆ!” ฉนิ โมห่ านแสยะยม้ิ ออกมาจางๆ รอยยม้ิ ไปไมถ่ งึ ดวงตา “ในเมอ่ื ซโู ม่ เหมาะกบั ฉันขนาดนี้ แลว้ ทําไมตอนนัน้ คณุ ซถู งึ ตอ้ งใหซ้ สู อื เยวม่ า แตง่ งานกบั ฉัน?” คําพดู ของชายหนุ่ม ทําใหซ้ จู นิ่ เฉงิ นงิ่ องึ้ ไป

“หรอื วา่ คณุ ซจู ะเหมอื นกบั คนอนื่ ๆทไี่ ดย้ นิ ขา่ วลอื จากขา้ งนอกแลว้ ก็ คดิ วา่ ฉันทงั้ แกแ่ ละทงั้ น่าเกลยี ด แลว้ ก็ยังเป็ นคนทชี่ อบทรมาน ผหู ้ ญงิ ?” “ตอนนัน้ คณุ ซไู มอ่ ยากใหล้ กู สาวแทๆ้ ไดร้ บั ความเจ็บปวด กเ็ ลยผลัก ไสลกู เลยี้ งเขา้ ไปในกองเพลงิ ” “ทําไมตอนนจี้ ๆู่ ถงึ สํานกึ ขนึ้ มาได ้ แลว้ มาพดู เรอื่ งพวกนกี้ บั ฉัน ?” ในนํ้าเสยี งทมุ ้ ตํา่ ของเขาไดป้ ระดบั ไปดว้ ยความรสู ้ กึ เยาะหยนั สดุ ๆ ซจู นิ่ เฉงิ ขมวดควิ้ ออกมา เรม่ิ โตแ้ ยง้ ออกไปดว้ ยใบหนา้ ซดี เผอื ด “อนั ทจี่ รงิ …อนั ทจ่ี รงิ มนั ไมใ่ ชอ่ ยา่ งทที่ า่ นชายฉนิ พดู เลยนะครับ” “เป็ นเพราะ…เป็ นเพราะวา่ ซสู อื เยวแ่ ยง่ คณุ ไป!” พดู ไปแลว้ เขาเหมอื นกบั จะนกึ อะไรออกขน้ึ มา ตรงหนา้ ก็ไดส้ อ่ ง สวา่ งออกมาทนั ที “ใช่ เป็ นเพราะวา่ ซสู อื เยวเ่ ป็ นคนแยง่ ทจ่ี ะ แตง่ งานกบั คณุ ไป!” “ตอนนัน้ ซสู อื เยวใ่ ชข้ า่ วลอื พวกนัน้ มาขพู่ วกเราใหก้ ลัว บงั คบั พวก เราใหห้ ลอ่ นไดแ้ ตง่ งานกบั คณุ !” “ตอนนัน้ เพราะวา่ ไดพ้ ลาดผชู ้ ายดๆี อยา่ งคณุ ไป โมโ่ มก่ ย็ งั ขงั ตวั เอง รอ้ งไหอ้ ยใู่ นหอ้ งมาหลายวนั เลย!”

เขาพดู มาเสยี เหมอื นกบั เป็ นเรอื่ งจรงิ กไ็ มป่ าน ฉนิ โมห่ านแสยะรมิ ฝี ปากออกมาจางๆ ไมไ่ ดเ้ ปิดโปงเขาออกไป ในทนั ที “ทแี่ ทซ้ สู อื เยวก่ ท็ ําเกนิ ไปขนาดนเ้ี ลย” “ใชแ่ ลว้ ครับ เธอมันเกนิ ไปจรงิ ๆ!” ซจู นิ่ เฉงิ คลอ้ ยตามออกมาทนั ที เปิดคอมพวิ เตอรไ์ ปพลางพดู พลา่ ม ออกมาพลาง “เมอ่ื กอ่ นพวกเรากลํ้ากลนื ความรสู ้ กึ กนั เอาไว ้ ถงึ แมว้ า่ จะคดิ วา่ การทคี่ ณุ กบั โมโ่ มไ่ มไ่ ดค้ บอยดู่ ว้ ยกนั มันจะน่า เสยี ดายนดิ หน่อย แตก่ ็ไมก่ ลา้ จะไปรบกวนชวี ติ ของคณุ ” “เพยี งแตว่ า่ …” เขากดเปิดเอกสารในคอมออกมา “เมอื่ หลายวนั กอ่ นพวกเราพบสง่ิ เหลา่ นที้ บ่ี า้ น…” “ทแี่ ทแ้ ลว้ ซสู อื เยวเ่ ธอก็แคผ่ หู ้ ญงิ สกปรกคนหนงึ่ นเ่ี อง มนิ ่าแฟนเกา่ ของเธอถงึ ไดร้ ังเกยี จเธอ แตไ่ หนแตไ่ รมาก็ไมเ่ คยจะแตะตอ้ งเธอ เลย!” พดู ไปแลว้ เขากไ็ ดส้ ง่ เมาสไ์ ปใหฉ้ นิ โมห่ าน “คณุ …ดเู องเถอะครบั ” ชายหนุ่มนวิ่ ควิ้ ออกมาจางๆ กดเขา้ ไปทภี่ าพหนงึ่ ในนัน้

บรรยากาศภายในหอ้ งหนังสอื กไ็ ดเ้ ย็นยะเยอื กขน้ึ มาทนั ที ดวงตาทล่ี ้ําลกึ มองไมเ่ หน็ กน้ บงึ้ คนู่ ัน้ ของชายหนุ่มไดม้ องจอ้ งหนา้ จอคอมพวิ เตอรไ์ ปอยา่ งไมว่ างตา ควิ้ ดกดําไดข้ มวดเขา้ หากนั แน่น ในภาพนัน้ เป็ นภาพทซี่ สู อื เยวก่ ําลงั ประคองทอ้ งโตยนื อยบู่ น ทางเดนิ เล็กๆทป่ี ไู ปดว้ ยหนิ ทอ้ งของเธอกลมออกมา มองไปแลว้ อยา่ งนอ้ ยๆก็คงจะมอี ายหุ า้ หก เดอื นไปแลว้ “เมอื่ หา้ ปีกอ่ นซสู อื เยวเ่ พงิ่ จะไดเ้ จอกนั กบั ไอพ้ อ่ เวรนั่นของเธอ แลว้ ก็ไดอ้ อกไปจากตระกลู ซขู องพวกเราไปสกั พกั หนงึ่ พวกเราก็นกึ วา่ เธอจะไปทําตวั เป็ นลกู กตญั �ู แตน่ กึ ไมถ่ งึ วา่ เธอจะหนไี ปทอ้ งเสยี ได!้ ” “พอ่ ของเด็กคนนถี้ งึ ตอนนแ้ี ลว้ ผมกย็ งั ไมร่ เู ้ ลยวา่ เป็ นใคร แมแ้ ตต่ วั เดก็ เองไปอยทู่ ไ่ี หนพวกเรากไ็ มร่ !ู ้ ” ซจู นิ่ เฉงิ พดู ออกมาอยา่ งไมพ่ อใจอยขู่ า้ งๆรา่ งของฉนิ โมห่ าน “ทา่ น ชาย คณุ วา่ คนทมี่ สี ถานะอยา่ งคณุ จะไมอ่ าจถกู ใครรเู ้ ขา้ เลยวา่ ไป แตง่ งานกบั ของมอื สองทเ่ี คยมลี กู กบั คนอนื่ มากอ่ นไดเ้ ลย?” “ดงั นัน้ แลว้ เรอื่ งนกี้ ็เลยผมแนะนําใหเ้ รารอเวลาทจ่ี ะจดั การมัน …คณุ หยา่ กบั ซสู อื เยวไ่ ปเงยี บๆ แลว้ คอ่ ยแตง่ งานกบั โมโ่ ม่”

“ถงึ ยงั ไงโมโ่ มก่ ็เป็ นลกู สาวของตระกลู ซขู องพวกเรา ถงึ ตอนนัน้ แลว้ ถา้ คนอน่ื ถามขน้ึ มา กไ็ มม่ ที างจะรไู ้ ดว้ า่ เคยเปลย่ี นคนไป …” ฉนิ โมห่ านไมไ่ ดส้ นใจเขา ไมว่ า่ ซจู น่ิ เฉงิ จะพดู อะไรออกมาเขากไ็ มไ่ ดย้ นิ อะไรทงั้ นัน้ ความสนใจทงั้ หมดของเขาอยทู่ ห่ี นา้ จอไปหมด มอื ใหญท่ เ่ี รยี วบางของชายหนุ่มกดเมาสไ์ ปเบาๆ กดเลอ่ื นไปทภี่ าพ ถัดไป ภาพน้ี เป็ นภาพทซ่ี สู อื เยวก่ ําลังยนื ตอ่ แถวอยตู่ รงทางเดนิ ใน โรงพยาบาล เธอทก่ี ําลังทอ้ งอยนู่ ัน้ ไดอ้ ว้ นกลมกวา่ ตอนน้ี ดไู ปแลว้ ดเู จา้ เนอื้ น่ารัก เอามากๆ เธอแบกทอ้ งโตยนื ตอ่ ควิ อยตู่ รงหนา้ แผนกผปู ้ ่ วยนอกสตู -ิ นรเี วช และคนทยี่ นื ตอ่ แถวดว้ ยกนั กบั เธอทงั้ หนา้ ทงั้ หลังเธอ ลว้ นแลว้ แตจ่ ะ เป็ นผชู ้ ายทงั้ นัน้ นอกจากเธอแลว้ คนทอ้ งทกุ คนลว้ นแลว้ แตจ่ ะน่ังกนั อยบู่ นเกา้ อ้ี และจะมคี นทไ่ี ปดว้ ยกนั คอยดแู ลอยู่

มเี พยี งแคเ่ ธอทต่ี วั คนเดยี ว ถอื กระเป๋ าเอง ถอื ใบตรวจเอง เขา้ แถวตอ่ ควิ เอง เขาไดก้ ดดรู ปู อน่ื ๆไปอกี หลายรปู แตล่ ะรปู ลว้ นแลว้ จะมเี ธอแคเ่ พยี งคนเดยี ว ขา้ งกายเธอไมม่ แี ฟนหนุ่มคอยดแู ล ไมม่ ญี าติ ไมม่ เี พอ่ื น มเี พยี งบางภาพประปรายทจี่ ะมรี า่ งของฟ๋ เู ชยี นเชยี นอยู่ ไมว่ า่ จะเป็ นการตรวจครรภห์ รอื วา่ จะเดนิ เลน่ แมแ้ ตก่ ารเดนิ ซอ้ื ของท่ี รา้ นสําหรบั แมแ่ ละเดก็ เองซสู อื เยวก่ ย็ ังอยคู่ นเดยี ว ความรสู ้ กึ เจ็บปวดทมี่ ันยากเกนิ จะอธบิ ายออกมาไดม้ ันไดข้ นึ้ ไปถงึ หวั ใจ ฉนิ โมห่ านในอดตี นัน้ ไมเ่ ขา้ ใจผหู ้ ญงิ และกไ็ มเ่ ขา้ ใจหรอกวา่ ตอนที่ ผหู ้ ญงิ ทอ้ งนัน้ ลําบากมากแคไ่ หน จวบจนในภายหลงั ทเ่ี ขาไดม้ ซี งิ หยนุ กบั ซงิ หยนุ เขาเห็นแมข่ องซงิ หยนุ กบั ซงิ หยนุ ตายอยใู่ นกองเพลงิ กบั ตาตวั เอง

เขาก็ไดค้ อ่ ยๆเขา้ ใจแจม่ ชดั ขนึ้ มาชา้ ๆ ตอนทผี่ หู ้ ญงิ คนหนง่ึ ทอ้ งนัน้ มนั ตอ้ งมกี ารดแู ลเอาใจใสม่ ากแคไ่ หน แตท่ วา่ ซสู อื เยว่ ผหู ้ ญงิ ทเ่ี ขาเลอื กคนนี้ กลบั เคยมลี กู มากอ่ น แลว้ ยังถกู ละเลยอยา่ งนม้ี ากอ่ น… ชายหนุ่มมองไปทลี ะรปู ดว้ ยความเจ็บปวดใจ ชว่ งสดุ ทา้ ยของเอกสารไมใ่ ชร่ ปู ถา่ ย แตเ่ ป็ นวดิ โี อ เป็ นภาพทซี่ สู อื เยวก่ ําลังนอนอยบู่ นเตยี งผปู ้ ่ วย แสดงทา่ ทางท่ี พยายามคลอดลกู ไปอยา่ งเต็มท่ี เลนสก์ ลอ้ งไดจ้ อ่ ตรงไปยงั ใบหนา้ ทเี่ ธอแสดงสหี นา้ น่ากลวั ออกมา ทงั้ หวั ของเธอเต็มไปดว้ ยเหงอื่ ผมกเ็ ปียกชนื้ ไปหมด แนบลอู่ ยบู่ น ใบหนา้ มคี วามเจ็บปวดอยเู่ ต็มใบหนา้ เธอในตอนนไ้ี มส่ วยเลยแมแ้ ตน่ อ้ ย แตว่ ดิ โี อในตรงทอ่ นนม้ี ันกลับทําใหห้ วั ใจของฉนิ โมห่ านไดถ้ กู ฉุด กระชากเอาไวอ้ ยา่ งแรง เขาถงึ กบั ไมใ่ จแข็งพอทจ่ี ะดวู ดิ โี อจนจบ แลว้ ไดก้ ดปิดไป “ทา่ นชาย คณุ เองกท็ นดตู อ่ ไปไมไ่ หว ใชม่ ัย้ ละ่ ครับ?”

ซจู น่ิ เฉงิ นกึ วา่ ฉนิ โมห่ านปิดคลปิ ไปเป็ นเพราะวา่ ผดิ หวงั กบั ซสู อื เยว่ ก็เลยเขา้ ไปใสไ่ ฟเพอ่ื ทําใหไ้ ฟลกุ โชนขน้ึ มายงิ่ กวา่ เดมิ “คณุ อยา่ เพงิ่ โกรธเคอื งไปเลยครับ คําแนะนําเมอื่ กน้ี ขี้ องผม คณุ ก็ลอง พจิ ารณาดใู หด้ ๆี นะครับ” “นเ่ี ป็ นวธิ ที ค่ี ณุ จะเสยี หายนอ้ ยทสี่ ดุ ” “เพราะถงึ ยังไงสถานะอยา่ งคณุ แลว้ ถา้ เรอ่ื งมนั เผยแพรอ่ อกไปแลว้ มันจะกระทบตอ่ ชอื่ เสยี งของคณุ …” ฉนิ โมห่ านยกยม้ิ ออกมาจางๆ “งนั้ ความหมายของคณุ กค็ อื ฉันควรจะ ขอบคณุ คณุ ?” “ไมไ่ มไ่ ม่ ผมก็แค่…” “ภาพและวดิ โี อพวกน้ี มสี ํารองเอาไวห้ รอื เปลา่ ?” คําพดู ของซจู นิ่ เฉงิ ยังไมท่ นั ไดพ้ ดู ออกมาจนจบ กไ็ ดถ้ กู ฉนิ โมห่ าน เอย่ ขดั เสยี งเย็นออกมา ซจู น่ิ เฉงิ นง่ิ คา้ งไป พรอ้ มกบั สา่ ยหนา้ ออกมาทนั ที “ไม่ ไมม่ คี รบั !” “ของพวกนห้ี ลงั จากทผ่ี มเจอมนั แลว้ กร็ กั ษามาอยา่ งดโี ดยตลอด ตอนนมี้ เี พยี งแคค่ ณุ กบั พวกเราคนตระกลู ซเู ทา่ นัน้ ทรี่ ู ้ คนอน่ื ไมม่ ใี คร รเู ้ ลย!”