สามีบอสของฉันทั้งเลวทั้งซื่อ0501-1000

“คณุ วางใจไดเ้ ลย พวกเราไมม่ ที างใหข้ องพรรคน์ ไ้ี ปทําลายชอ่ื เสยี ง ของคณุ …” “งนั้ กด็ ”ี ฉนิ โมห่ านยกยมิ้ มมุ ปากออกมาจางๆ นวิ้ มอื จับเมาสไ์ ปดว้ ยความ วอ่ งไว ไฟลข์ อ้ มลู นัน้ ไดล้ บไปทงั้ หมด ภายใตส้ ายตาทต่ี นื่ ตกใจของซจู น่ิ เฉงิ แลว้ เขาไดถ้ อื โอกาสเขา้ ไป ลา้ งตรงถงั ขยะไปดว้ ย “เรยี บรอ้ ย ของพวกนี้ ตอ่ จากนไ้ี ปมันกไ็ มอ่ ยู่ แลว้ ” “ถา้ ฉันเหน็ อกี นั่นมนั ก็หมายความวา่ คณุ ยงั มสี ํารองอยู่ คณุ เพง่ิ จะ โกหกฉันไป ฉันจะมาคดิ บญั ชกี บั คณุ ” ตอนที่ 92 เธอไปแลว้ ซจู น่ิ เฉงิ มองใบหนา้ ของฉนิ โมห่ านไปดว้ ยความตนื่ ตกใจ “ทา่ นชาย ฉนิ นม่ี นั …” “ขอบคณุ คณุ ทบ่ี อกเรอ่ื งพวกนก้ี บั ฉัน”

ชายหนุ่มเลกิ สายตาขน้ึ มองซจู นิ่ เฉงิ ไปนงิ่ ๆ ในดวงตาไดป้ ระดบั ไป ดว้ ยความเยอื กเย็นทล่ี ํ้าลกึ จนมองไมเ่ หน็ บงึ้ ลกึ ภายใน “ภาพพวกนี้ คงจะแอบถา่ ยมาตงั้ แตต่ อนทเ่ี ธอยังไมไ่ ดค้ ลอดลกู ” “ตอนทเี่ ธอคลอด ก็ยังฉวยโอกาสชว่ งทเ่ี ธอทกุ ขท์ รมาน เอากลอ้ ง ไปจอ่ หนา้ เธอ” เสยี งของฉนิ โมห่ านเยอื กเย็นเสยี งจนไมม่ คี วามอบอนุ่ เลยแมแ้ ตน่ อ้ ย “ดงั นัน้ แลว้ พวกคณุ ก็ใชว่ า่ จะเพงิ่ จะมารอู ้ ดตี ของเธอเอาตอนนี้ แตร่ ู ้ มาโดยตลอด สบื เสาะมาโดยตลอด” ซจู นิ่ เฉงิ เหน็ ทา่ ไมด่ ขี น้ึ มาทนั ที จงึ รบี แยง้ ออกไปทนั ที “เปลา่ เปลา่ นะครบั !” “ภาพพวกนพี้ วกเราไมไ่ ดเ้ ป็ นคนถา่ ย พวกเราเอามาจากคนอน่ื …” “อยา่ งนัน้ แลว้ ก็เป็ นภาพทคี่ นอนื่ ถา่ ยมา?” ฉนิ โมห่ านเปลย่ี นทา่ ทางทสี่ บายๆออกมา ขายาวพาดลงไปบนโตะ๊ มอื ทงั้ สองขา้ งยกขนึ้ กอดอก แสดงทา่ ทที ต่ี อ้ งการจะคดิ บญั ชกี บั ซู จนิ่ เฉงิ ใหถ้ งึ ทส่ี ดุ “คณุ สามารถบอกฉันมาโดยทไี่ มต่ อ้ งสนใจอะไร ใครเป็ นคนถา่ ยภาพ คณุ ใชเ้ งนิ เทา่ ไหรซ่ อ้ื มันมา” “ไมจ่ ําเป็ นตอ้ งกลวั วา่ คนอนื่ เขาจะแกแ้ คน้ ทเ่ี มอื งหรงนฉี้ ันเป็ นพระ เจา้ ”

ซจู นิ่ เฉงิ นงิ่ อง้ึ ไป “ไม่ ไมจ่ ําเป็ นแลว้ …” “อนั ทจ่ี รงิ มันก็ผา่ นมานานแลว้ ไมจ่ ําเป็ น…ไมจ่ ําเป็ นทจ่ี ะตอ้ ง สบื เสาะแลว้ ” แตฉ่ นิ โมห่ านกลับยกยม้ิ จางๆออกมา “แตฉ่ ันอยากสบื ใหม้ ัน กระจา่ ง” ใบหนา้ ของซจู น่ิ เฉงิ ไดเ้ ปลย่ี นมาซดี ออกมา ไมว่ า่ ยังไงเขาก็นกึ ไมถ่ งึ เลย เรอื่ งมันกลายมาเป็ นอยา่ งนไี้ ปได ้ ยังไง? สดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ แลว้ เขาก็กระแอมออกมาเบาๆทนี งึ “คณุ อยา่ ไป สบื อะไรมากมายเลยดกี วา่ นะครับ” “ผมใหค้ ณุ ดขู องพวกน้ี ก็แคอ่ ยากใหค้ ณุ ไดร้ วู ้ า่ …ซสู อื เยวเ่ ป็ นผหู ้ ญงิ สกปรกแคไ่ หน เป็ นผหู ้ ญงิ ทไี่ รย้ างอายมากแคไ่ หน” ฉนิ โมห่ านใบหนา้ บง้ึ ตงึ กวาดตามองใบหนา้ ของเขาไปดว้ ยสายตาท่ี หยงิ่ เย็นชาออกไป “ซสู อื เยวส่ กปรกยงั ไง?” “เธอ เธอเคยมลี กู น่ะครบั …”

ชายหนุ่มเปลย่ี นทา่ ทสี่ บายๆ กม้ หนา้ เลอื่ นโทรศพั ทใ์ นมอื ไป มมุ ปากยกยมิ้ เยาะหยนั ออกมา “ผหู ้ ญงิ ทเ่ี คยมลี กู มากอ่ นก็สกปรก แลว้ ?” ซจู น่ิ เฉงิ ใบหนา้ ซดี เผอื ดออกมา เขาสดู หายใจลกึ ๆ แลว้ เอย่ พดู ออกมาตอ่ “ผมไมไ่ ดห้ มายความวา่ อยา่ งน้ี…ความหมายของผมกค็ อื ซสู อื เยวเ่ ธอทอ้ งกอ่ นแตง่ ไมว่ า่ จะ ยงั ไงมันก็ดไู รย้ างอายทงั้ นัน้ …” ฉนิ โมห่ านมองเขาไปแวบนงึ “สกปรก ไรย้ างอาย” “คณุ พดู ออกมาวา่ ในสายตาของคณุ ซสู อื เยวไ่ มไ่ ดต้ า่ งไปจากลกู สาว แทๆ้ ของคณุ อยา่ งนัน้ แลว้ ถา้ หากวา่ มวี นั หนงึ่ ทซ่ี โู มเ่ ป็ นแบบน้ี คณุ จะบรรยายเธอออกมาอยา่ งนม้ี ัย้ ?” ซจู นิ่ เฉงิ ใบหนา้ ซดี เผอื ด ไมพ่ ดู อะไร “ในรปู พวกน้ี ซสู อื เยวท่ คี่ ณุ เหน็ นัน้ เป็ นคนทสี่ กปรกและไรย้ างอาย ” “แตใ่ นความคดิ ของฉันแลว้ มนั ไมใ่ ชอ่ ยา่ งนัน้ เลยสกั นดิ ” “ชว่ งทผ่ี หู ้ ญงิ คนนงึ ตอ้ งการใหค้ นในครอบครัวดแู ลและคอยอยเู่ ป็ น เพอ่ื นกนั ทส่ี ดุ นั่นกค็ อื ตอนทเ่ี ธอทอ้ ง”

“แตใ่ นภาพพวกนี้ นอกจากฟ๋ เู ชยี นเชยี นทป่ี รากฏออกมาเป็ นครงั้ คราวแลว้ ฉันก็ไมเ่ ห็นคนในครอบครวั หรอื เพอ่ื นคนไหนของเธอเลย ” “คนตระกลู ซขู องพวกคณุ วา่ งหาคนแอบถา่ ยรปู ของเธอ แตก่ ลบั ไมม่ ี ใครยอมหาเวลาไปเป็ นหว่ งเธอ ไปดแู ลเธอเลย” “นคี่ อื สงิ่ ทค่ี ณุ พดู ออกมาวา่ เหน็ เธอเป็ นเหมอื นลกู สาวแทๆ้ น่ะเหรอ ?” บนใบหนา้ ของซจู น่ิ เฉงิ ในทส่ี ดุ ก็ขม่ กลัน้ เอาไวไ้ มอ่ ยแู่ ลว้ “ทา่ นชาย ฉนิ จะวา่ อยา่ งนไี้ มไ่ ดน้ ะครบั …” “ซสู อื เยวต่ อนนัน้ เพอื่ ทจี่ ะหาเงนิ ไปจัดการเรอ่ื งสญั ญาใหก้ บั เฉงิ เซ วยี นแฟนหนุ่มของเธอ ก็ไดไ้ ปมลี กู ใหค้ นอนื่ อยา่ งไรย้ างอาย ถงึ แมว้ า่ พวกเราจะรู ้ แตก่ ็ไมม่ ที างทจี่ ะไปเป็ นหว่ งเป็ นใยเธอกบั ไอ ้ เด็กทอ่ี ยใู่ นทอ้ งเธอหรอก…” ความเยอื กเย็นบนใบหนา้ ของฉนิ โมห่ านกไ็ ดเ้ พม่ิ ขนึ้ มาโดยอตั โนมัติ เธอทําเรอ่ื งพวกนี้ ทงั้ หมดก็เพอ่ื เฉงิ เซวยี นคนนัน้ งนั้ เหรอ … เขาไดน้ กึ ไปถงึ คนื วนั ทเ่ี ธอเพงิ่ จะแตง่ ใหก้ บั เขาคนื นัน้ วนั นัน้ เธอนั่งอยบู่ นโซฟาอา่ นขา่ วกบั เซย่ี งหวนั่ ฉงิ ไปพลาง ดม่ื เหลา้ ไปพลาง

เขายังจําไดว้ า่ วนั นัน้ เธอกอดเขาเอาไวอ้ ยา่ งเศรา้ ๆ บอกใหเ้ ขา อยา่ ไดร้ งั เกยี จถา้ เธอสกปรก… คดิ มาถงึ ตรงนแ้ี ลว้ แววตาของชายหนุ่มกเ็ ยอื กเย็นขนึ้ กวา่ เดมิ “ตอน นัน้ คา่ ยกเลกิ สญั ญาของเฉงิ เซวยี นเทา่ ไหร่?” เจอเขาถามสงิ่ นอ้ี อกมา ซจู นิ่ เฉงิ ตน่ื ตวั ขนึ้ มาทนั ที เขาพดู แนะนํา ออกมาเป็ นนํ้าไหลไฟดบั “ตอนนัน้ เฉงิ เซวยี นไมม่ ชี อื่ เสยี ง คา่ ยกเลกิ สญั ญาและคา่ ใชจ้ า่ ยทจ่ี ะตอ้ งใชใ้ นการลบลา้ งประวตั ไิ มด่ ที ี่ จะตามมา รวมๆกนั แลว้ ก็ประมาณสองลา้ นหยวนครบั ! ” “คณุ วา่ ซสู อื เยวเ่ ป็ นผหู ้ ญงิ น่ารงั เกยี จมยั้ ละ่ ครบั ?” “ถงึ แมว้ า่ พดู อยา่ งนม้ี ันจะไมค่ อ่ ยจะดนี ัก แตผ่ มก็ตอ้ งพดู ความตํา่ ตมอะไรพรรคน์ ้ี มนั อยใู่ นกระดกู อยใู่ นสายเลอื ดแลว้ !” “เธอเหมอื นกบั ไอพ้ อ่ ขเ้ี มาคนนัน้ ของเธอ เพอื่ เงนิ แลว้ ก็ไมแ่ ครอ์ ะไร เลย!” “ไหนเลยจะเหมอื นกบั โมโ่ มข่ องเรา…” ฉนิ โมห่ านหรต่ี าลง “ประมาณสองลา้ น สําหรับซซู อื่ กร๊ปุ แลว้ อนั ที่ จรงิ มนั กไ็ มไ่ ดม้ ากมายอะไรใชม่ ยั้ ละ่ ?” “แน่นอนอยแู่ ลว้ ครบั !”

“ซซู อ่ื กรปุ๊ ของพวกเราถงึ แมว้ า่ จะเทยี บฉนิ ซอ่ื กรปุ๊ ไมไ่ ด ้ แตอ่ ยา่ ง นอ้ ยกเ็ ป็ นบรษิ ัททม่ี มี ลู คา่ กวา่ รอ้ ยลา้ น…” ฉนิ โมห่ านลกุ ยนื ขนึ้ รา่ งสงู ใหญข่ องเขาไดใ้ หค้ วามรสู ้ กึ กดดนั ทมี่ อง ไมเ่ หน็ ใหก้ บั ซจู น่ิ เฉงิ ชายหนุ่มมองชายวยั กลางคนตรงหนา้ จากบนลงลา่ ง “ดงั นัน้ แลว้ ซสู อื เยวเ่ ผชญิ กบั ความยากลําบากตอนนัน้ ตระกลู ซกู ลับไมไ่ ดช้ ว่ ย เธอ” “ถงึ แมว้ า่ สองลา้ นสําหรบั ซซู อ่ื กร๊ปุ แลว้ เพยี งแคเ่ รอ่ื งคําพดู ประโยค เดยี ว พวกคณุ เองก็ไมไ่ ดช้ ว่ ยเธอ สดุ ทา้ ยเธอก็ตอ้ งเลอื กใชว้ ธิ หี า เงนิ ของเธอเอง พวกคณุ ยงั จะมาถา่ ยของพวกนม้ี าอกี เกบ็ ไวม้ า เหยยี บยํ่าเธอในอนาคต ใชม่ ยั้ ?” บรรยากาศภายในหอ้ งหนังสอื ก็ไดน้ ง่ิ คา้ งไปทนั ที ซจู น่ิ เฉงิ มองฉนิ โมห่ านไปดว้ ยสหี นา้ ทซ่ี ดี เผอื ด เขาอา้ ปากพงาบๆ อยากจะพดู อะไรบางอยา่ งออกไป แตก่ ลับถกู แรง กดดนั ทที่ รงพลังของชายหนุ่มคนตรงหนา้ ทําเอาพดู ออกไปไมอ่ อก เลยสกั ประโยคเดยี ว “ไมพ่ ดู กห็ มายความวา่ ยอมรับแลว้ ใชม่ ยั้ ?”

ฉนิ โมห่ านแสยะรมิ ฝี ปากออกมาอยา่ งเยาะหยนั “เมอ่ื กอ่ นฉันคดิ แค่ วา่ เธอกบั พวกคณุ มคี วามสมั พนั ธท์ ไี่ มด่ กี นั แตน่ กึ ไมถ่ งึ วา่ เธออยทู่ ี่ ตระกลู ซู จะมชี วี ติ อยา่ งน้ี” “ตอ่ จากนไี้ ป ไดโ้ ปรดอยา่ ใชส้ ถานะทเ่ี ป็ นพอ่ เลยี้ งซสู อื เยวม่ าคดิ ไป เองอกี บญุ คณุ ทเี่ ธอตดิ คา้ งคณุ มันควรจะคนื กลับไปหมดตงั้ นาน แลว้ ” “และก็อยา่ ไปพดู กบั คนอนื่ อกี วา่ คณุ เป็ นพอ่ ตาของฉันอกี พอ่ ตา จรงิ ๆของฉันควรจะเป็ นคนทอี่ ยใู่ นสลมั คนนัน้ ” พดู จบ ชายหนุ่มก็ยกเทา้ เตรยี มทจ่ี ะเดนิ ออกไป ตอนทเี่ ดนิ ไปถงึ หนา้ ประตู เขาก็ไดห้ นั หนา้ กลบั ไปราวกบั นกึ อะไร บางอยา่ งขนึ้ มาได ้ กวาดสายตามองซจู นิ่ เฉงิ ไปอยา่ งเย็นชา “ตอ่ จากนไ้ี ปถา้ มขี า่ วเกยี่ วกบั ซสู อื เยวม่ ลี กู แพรอ่ อกมา ฉันจะคดิ บญั ชกี บั คณุ ทงั้ หมด” “ตระกลู ซทู างทดี่ ที ส่ี ดุ ก็จําใสห่ วั เอาไวว้ า่ อยไู่ ดพ้ ดู เรอื่ งนอ้ี อกไป ” พดู ไปแลว้ เสยี งดงั “ปัง”ก็ไดด้ งั ขน้ึ ประตหู อ้ งหนังสอื ไดป้ ิดลง ซจู น่ิ เฉงิ ยนื อยตู่ รงทเี่ ดมิ เหน็ บานประตปู ิดเขา้ หากนั แน่น ตวั เขาก็ได ้ ตกอยใู่ นภวงั คไ์ ป

ทําไมถงึ … คนทมี่ สี ถานะอยา่ งฉนิ โมห่ าน ควรจะถอื สาเรอ่ื งทซ่ี สู อื เยวเ่ คยมลี กู มากอ่ นส!ิ ทําไมเขาถงึ ไดป้ กป้องซสู อื เยวอ่ ยา่ งน้ี… ………… “ไป๋ ล่วั ” ออกมาจากตระกลู ซู ฉนิ โมห่ านไมไ่ ดเ้ หน็ ซสู อื เยว่ และก็ไมเ่ หน็ ซโู ม่ ดว้ ยเชน่ กนั “ครับคณุ ผชู ้ าย” ไป๋ ลว่ั มองซอยทอี่ ยทู่ างนัน้ “คณุ ผหู ้ ญงิ กบั คณุ หนูซโู มเ่ ขา้ ไปในซอย นัน้ ครับ เหมอื นกบั วา่ จะตบตคี ณุ หนูซโู มไ่ ปยกนงึ ครับ …” “ผมไมก่ ลา้ จะเขา้ ไปดู ก็เลยคอยเฝ้ าอยตู่ ลอด…” ฉนิ โมห่ านยน่ คว้ิ ออกมา หกู ย็ ังไดย้ นิ เสยี งรอ้ งของผหู ้ ญงิ ทอี่ ยดู่ า้ นใน ซอยไดอ้ ยู่ “พวกเธอเขา้ ไปนานแคไ่ หนแลว้ ?”

“ยสี่ บิ นาทแี ลว้ ครบั ” ยสี่ บิ นาท…ี ฉนิ โมห่ านเดนิ เขา้ ไป “ไปดหู น่อย” ยสี่ บิ นาที คงไมต่ บกนั เสยี เละไปแลว้ เหรอ? แตพ่ อเขาเขา้ ไปในซอย ก็ไดพ้ บวา่ ภายในซอยทม่ี ดื สลัว มเี พยี งซู โมท่ นี่ อนหายใจรวยรนิ อยบู่ นพน้ื “ชว่ ยดว้ ย…” ฉนิ โมห่ านมองลงไปยงั เธอ “ซสู อื เยวล่ ะ่ ?” “เธอไปแลว้ …” ซโู มฉ่ ีกยม้ิ ออ่ นแรงไปใหเ้ ขา “ซสู อื เยวเ่ ธอคดิ วา่ ตวั เองสกปรก เรอ่ื ง พวกนัน้ ถกู คณุ รเู ้ ขา้ แลว้ คณุ จะโกรธ กเ็ ลยไป…” ตอนที่ 93 นกึ ไมถ่ งึ วา่ คณุ จะพดู เรอ่ื งหยา่ กบั ผม “ทา่ นชายฉนิ …?”

ซโู มจ่ บั ขากางเกงของฉนิ โมห่ านเอาไวอ้ ยา่ งออ่ นแรง ดวงตาทงั้ สอง ขา้ งมองเขาไปอยา่ งน่าสงสาร “ตอนนคี้ ณุ คงจะรวู ้ า่ ซสู อื เยวเ่ ป็ น ผหู ้ ญงิ ทสี่ กปรกน่าขยะแขยงมากแคไ่ หนแลว้ ใชม่ ัย้ ละ่ คะ?” “ทงั้ ๆทเี่ รอื่ งพวกนัน้ ลว้ นแลว้ แตจ่ ะเป็ นเธอทท่ี ําลงไปเองทงั้ นัน้ เธอ มาลงความโกรธทฉี่ ัน แลว้ ยังทํารา้ ยฉันจนกลายเป็ นอยา่ งนอี้ กี …” ซโู มร่ อยชา้ํ และรอยบวมแดงบนหนา้ ตวั เอง เอย่ ออกมาทงั้ นํ้าตาวา่ “แตถ่ งึ แมว้ า่ ฉันจะเจ็บมาก แตฉ่ ันก็มคี วามสขุ ” “อยา่ งนอ้ ยฉันก็ไดช้ ว่ ยทา่ นชายฉนิ ใหไ้ ดเ้ หน็ โฉมหนา้ ทแี่ ทจ้ รงิ ของ ซสู อื เยว…่ ” คําพดู ของหญงิ สาว ทําใหฉ้ นิ โมห่ านไดย้ น่ ควิ้ ออกมาจางๆ เขาเตะเอามอื ของซโู มอ่ อกไปอยา่ งไมแ่ ยแส มองลงไปยังใบหนา้ ท่ี บวมชํา้ ของเธอ “ถา้ วนั นเี้ กดิ อะไรขนึ้ กบั สอื เยวข่ นึ้ มา ฉันจะฝังพวก เธอทงั้ ตระกลู ซไู ปใหเ้ ธอ!” พดู จบ ชายหนุ่มก็ไดผ้ ันรา่ งเดนิ ออกไปทางรถ ไป๋ ลว่ั ตน่ื ตกใจ รบี เดนิ ตามเขา้ มา “คณุ ผชู ้ ายครบั ตอ้ งเรยี กคณุ หมอ มาใหเ้ ธอหรอื เปลา่ ครบั ?” ผหู ้ ญงิ คนนไี้ มว่ า่ จะยงั ไงกถ็ กู คณุ ผหู ้ ญงิ ทํารา้ ยมา…

อกี ทงั้ ดจู ากสภาพแลว้ เหมอื นจะบาดเจ็บหนักเลยทเี ดยี ว ฉนิ โมห่ านไมแ่ มแ้ ตจ่ ะเงยหนา้ ขนึ้ มา “เธอไดร้ บั บาดเจ็บในซอย ทางเขา้ บา้ นตวั เอง คดิ วา่ จะตายไดห้ รอื ไง ?” ไป๋ ลั่ว “…” เหมอื นกบั วา่ จะมเี หตผุ ล “สง่ คนออกไปตามหา ตรวจกลอ้ งวงจรปิดไปดว้ ย ฉันตอ้ งการรวู ้ า่ ซสู อื เยวไ่ ปไหน!” ขนึ้ รถไป ฉนิ โมห่ านโทรหาซสู อื เยวไ่ ปพลาง ออกคําสง่ั ไปพลาง “ครบั !” …… บนรถโดยสารสาธารณะ โทรศพั ทข์ องซสู อื เยวด่ งั ขนึ้ มาไมห่ ยดุ เธอมองไปแวบนงึ ชอ่ื ทปี่ รากฏออกมาคอื “ทร่ี ัก” เธอมองไปสกั พกั แลว้ กไ็ ดก้ ดปิดเสยี งไปทนั ที ตอนนหี้ วั ใจเธอกําลังสบั สนไปหมด ไมม่ กี ะจติ กะใจไปเป็ นเพอ่ื นฟ๋ ู เชยี นเชยี นแสดงละครเลยแมแ้ ตน่ อ้ ย

เก็บโทรศพั ทก์ ลบั ลงไปในกระเป๋ า ซสู อื เยวเ่ ลกิ สายตาขนึ้ มอง ทอ้ งฟ้าทอ่ี ยดู่ า้ นนอกหนา้ ตา่ ง พรอ้ มกบั ทอดถอนหายใจออกมา ทงั้ ๆทเี่ มอ่ื กยี้ งั แดดจา้ อากาศดอี ยเู่ ลย แตต่ อนนกี้ ลบั ครมึ้ ฟ้าครม้ึ ฝน เมฆดําตํา่ ลงมาจนเหมอื นกบั วา่ กําลงั จะทลายลงมากไ็ มป่ าน นเ่ี หมอื นกบั อารมณ์ของเธอไมม่ ผี ดิ ทงั้ ๆทกี่ อ่ นหนา้ ทไี่ ปตระกลู ซู เธอยังมคี วามสขุ สดุ ๆเพราะวา่ ฉนิ โม่ หานบอกมาวา่ ไมร่ งั เกยี จเธอ แตต่ อนนก้ี ลบั เหลอื เพยี งความรสู ้ กึ มดื มน แตแ่ ทจ้ รงิ แลว้ นม่ี ันกเ็ ป็ นผลทเี่ ธอจะตอ้ งรับมนั อยแู่ ลว้ ใครๆก็ตอ้ งชดใชใ้ หก้ บั ความบา้ ระหํา่ ในวยั เยาวข์ องตวั เองกนั ทงั้ นัน้ ใครเขาใชใ้ หต้ อนนัน้ เธอโงอ่ ยา่ งนัน้ ละ่ เพอื่ เฉงิ เซวยี น ไมว่ า่ เรอ่ื งที่ เกนิ ไปแคไ่ หนกย็ อมทําทงั้ นัน้ โทรศพั ทย์ ังคงสนั่ อยใู่ นกระเป๋ าไมห่ ยดุ ซสู อื เยวเ่ ลกิ สายตามองขน้ึ ไป มองทอ้ งฟ้าดา้ นนอกหนา้ ตา่ งไป อยา่ งเหมอ่ ลอย มมุ ปากยกยม้ิ ออกมาอยา่ งขมขนื่ หลังจากวนั นไี้ ป เธอไมอ่ าจเหมอื นกบั เมอื่ กอ่ นไดอ้ กี แลว้ ทท่ี ําราว กบั ไมม่ อี ะไรเกดิ ขนึ้ อยา่ งนัน้

………… ฉนิ โมห่ านโทรไปหาซสู อื เยวป่ ระมาณสบิ สายไปตดิ ๆ แตก่ ไ็ มม่ กี าร ตอบกลบั ใดๆกลบั มา ดา้ นนอกหนา้ ตา่ งรถกม็ ฝี นเทลงมาหา่ ใหญ่ ชายหนุ่มโยนโทรศพั ทไ์ ปขา้ งๆดว้ ยความกระวนกระวาย นว้ิ มอื เรยี ว ยาวของเขาปิดลงไปบนดวงตาทงั้ สองขา้ ง “ทางกลอ้ งวงจรปิดเป็ น ยังไงบา้ ง?” “ตรวจเจอแลว้ ครบั ” เจอกบั เจา้ นายทรี่ ะเบดิ อารมณอ์ อกมาไดท้ กุ เมอ่ื ไป๋ ลว่ั ก็ไมก่ ลา้ แมแ้ ตจ่ ะหายใจแรงๆออกไป “คณุ ผหู ้ ญงิ เธออยบู่ นรถโดยสาร สาธารณะหมายเลข207 ตอนนค้ี งจะอยทู่ สี่ ถานปี ลายทางแลว้ …” ฉนิ โมห่ านยน่ คว้ิ ออกมา “สถานปี ลายทางของหมายเลข207อยทู่ ่ี ไหน?” “อยทู่ …่ี ” ไป๋ ล่ัวลังเลไปชวั่ ขณะ “อยทู่ สี่ สุ านหนานซานครบั ” แววตาของฉนิ โมห่ านเยอื กเย็นออกมาทนั ท!ี

ตรงหนา้ ไดป้ รากฏภาพซสู อื เยวก่ ําลังคกุ เขา่ อยตู่ รงหนา้ หลมุ ฝังศพ เล็กๆดว้ ยใบหนา้ ทซ่ี ดี เซยี ว “ขบั รถ!” ฝนหา่ ใหญท่ ตี่ กลงมาอยา่ งไมม่ ปี ่ีมขี ลยุ่ ทวั่ ทงั้ เมอื งหรงไดก้ ลนื หายไปหมด ทา่ มกลางฟ้ารอ้ งฟ้าผา่ รถทกุ คนั ลว้ นแลว้ แตจ่ ะถกู บงั คบั ใหช้ บั ชา้ ลง แตร่ ถมาเซราตสิ ดี ําคนั นัน้ กลบั ขบั เร็วเหมอื นกบั ดาบคมก็ไมป่ าน มงุ่ ตรงผา่ นใจกลางเมอื งขบั มงุ่ ไปยงั สสุ านหนานซาน ในสสุ านของสสุ านหนานซาน ซสู อื เยวน่ ่ังอยตู่ รงหนา้ หลมุ ศพเล็กๆนัน้ แขนกอดไปทห่ี ลมุ ศพทไี่ ม่ มตี วั อกั ษรนัน้ แน่น ลกู ของเธอเป็ นเด็กทค่ี ลอดกอ่ นกําหนด มอี ายเุ พยี งแปดเดอื น เทา่ นัน้ ไมม่ ชี อื่ ไมม่ หี นา้ ตา เธอรแู ้ คเ่ พยี งวา่ ตวั เองเกดิ อบุ ตั เิ หตเุ ขา้ โรงพยาบาล ตอ่ จากนัน้ มา ตอนทมี่ คี วามทรงจํากลบั มาแลว้ ก็ไดผ้ า่ นไปครง่ึ ปีหลังไปแลว้

เจย่ี นเฉงิ บอกเธอวา่ ลกู ของเธอไมอ่ ยแู่ ลว้ แตเ่ งนิ ไดร้ ับมาแลว้ เฉงิ เซวยี นไมเ่ ป็ นไรแลว้ เธอรอ้ งไหอ้ ยนู่ านมากๆ ถงึ แมว้ า่ ตอนแรกเธอก็รอู ้ ยแู่ ลว้ วา่ ลกู คนนไ้ี ดถ้ กู ลขิ ติ เอาไวแ้ ลว้ วา่ ไม่ มวี าสนากบั เธอ ถงึ แมว้ า่ จะเกดิ มาแลว้ ชว่ั ชวี ติ นกี้ ็จะไมม่ ที างไดม้ า เกยี่ วขอ้ งกบั เธอ แตเ่ ธอนกึ ไมถ่ งึ วา่ ลกู ของเธอจะไมอ่ าจไดล้ มื ตาดโู ลกเลยสกั วนั เดยี ว เธอเองกเ็ คยถามเจยี่ นเฉงิ ไปดว้ ยเหมอื นกนั เกย่ี วกบั รายละเอยี ดชว่ ง ครงึ่ ปีทเ่ี ธอเสยี ความทรงจําไปนัน้ เจย่ี นเฉงิ บอกแคเ่ พยี งวา่ เธอเสยี สตไิ ปเพราะวา่ เสยี ใจมากทไี่ ด ้ สญู เสยี ลกู ไป เขาถงึ ขนาดทใ่ี หเ้ ธอดหู ลกั ฐานทเี่ ธอเขา้ พกั ทโี่ รงพยาบาลบา้ เห็นบนั ทกึ การรกั ษาพวกนัน้ ของตวั เองแลว้ ซสู อื เยวถ่ งึ ไดย้ นื ยันจน แน่ใจแลว้ วา่ ลกู ของเธอไดต้ ายไปแลว้ เจย่ี นเฉงิ บอกวา่ เป็ นเดก็ ผชู ้ าย ตอนทเ่ี กดิ ออกมากม็ สี เี ขยี วชํ้าไปทงั้ รา่ ง ศพกไ็ มไ่ ดเ้ กบ็ เอาไวเ้ ชน่ กนั

ดงั นัน้ แลว้ หลมุ ศพทอ่ี ยใู่ นออ้ มแขนเธอนัน้ มนั วา่ งเปลา่ ลกู ทไ่ี มม่ ชี อื่ ตรงป้ายทหี่ ลมุ ฝังศพกเ็ ลยวา่ งเปลา่ และในตอนนี้ หวั ใจของเธอเองกว็ า่ งเปลา่ ไปดว้ ยเชน่ กนั หญงิ สาวกอดป้ายหลมุ ศพเอาไวแ้ น่น น้ําตาเทลงมาเหมอื นกบั ฝนหา่ ใหญท่ อี่ ยใู่ นอากาศ น้ําฝนกบั น้ําตาไดผ้ สมเขา้ ดว้ ยกนั เธอใชน้ ว้ิ มอื จบั ป้ายหลมุ ศพเอาไว ้ แน่น “ตอนนัน้ แมค่ วรจะไปพรอ้ มกนั กบั ลกู …” นับตงั้ แตน่ าทที เ่ี ธอตอบรบั เรอื่ งนัน้ ไป เธอควรจะรวู ้ า่ เพอ่ื เฉงิ เซวยี น เธอไดท้ ําลายทกุ สงิ่ อยา่ งในอนาคตของเธอไปดว้ ยมอื เธอเอง สดุ ทา้ ยผลลพั ธท์ อ่ี อกมาอยา่ งน้ี เป็ นเธอทท่ี ําตวั ของเธอเองทงั้ นัน้ อนั ทจ่ี รงิ เมอ่ื ตอนนัน้ เธอควรจะตายตามลกู ไปดว้ ย เธอไมค่ วรทจ่ี ะรอ้ งขอใหช้ วี ติ ของตวั เองตอ่ จากนไี้ ปไดม้ ชี วี ติ ทส่ี ดใส ทม่ี นั เกนิ ตวั พวกนัน้ ไมค่ วรคดิ วา่ เจอกบั ซงิ เฉนิ กบั ซงิ หยนุ แลว้ จะเป็ นการชว่ ยชดเชย ใหก้ บั ชวี ติ ทผ่ี า่ นมาของเธอ หญงิ สาวกอดป้ายหลมุ ศพเอาไว ้ รอ้ งไหจ้ นฟ้ามดื

“คณุ ผชู ้ ายครบั น่ันคอื คณุ ผหู ้ ญงิ ละ่ มงั้ ครบั …” รถมาเซราตสิ ดี ําจอดลงตรงหนา้ ประตทู างเขา้ สสุ าน ไป๋ ลั่วมอง ผหู ้ ญงิ ทก่ี ําลงั นั่งกอดป้ายหลมุ ฝังศพอยบู่ นพนื้ คนนัน้ ดว้ ยอาการตน่ื ตกใจ คณุ ผหู ้ ญงิ ถงึ แมว้ า่ บางครัง้ จะดนู ่ารัก แตส่ ว่ นใหญแ่ ลว้ กย็ งั ดสู วยจบั ใจอยดู่ ี นเ่ี ป็ นครงั้ แรกทไ่ี ป๋ ล่วั เห็นเธอมสี ภาพทเ่ี สยี การควบคมุ กริ ยิ าของ ตวั เองไดถ้ งึ ขนาดนี้… “คณุ ผชู ้ าย…” คําพดู ประโยคทสี่ องของเขาไมท่ นั ไดพ้ ดู ออกมา ประตรู ถก็ไดเ้ ปิด ออกทนั ที “ซสู อื เยว”่ ทา่ มกลางฝนตกหนัก เสยี งทมุ ้ ตํา่ ของชายหนุ่มมันสงบนง่ิ และทรง พลงั ซสู อื เยวท่ เ่ี อาแตก่ อดป้ายหลมุ ศพรอ้ งไหม้ าตลอดตน่ื ตกใจขน้ึ มา ไดเ้ งยหนา้ ขนึ้ ไปทนั ที

ตรงหนา้ ไดม้ ชี ายชดุ ดํากําลงั ยนื กางรม่ อยตู่ รงหนา้ เธอ กําบงั เธอให ้ อยใู่ ตร้ ม่ ในดวงตาของเขาเต็มไปดว้ ยความกงั วลและความโกรธเขยี นอยเู่ ต็ม ไปหมด หญงิ สาวนงิ่ องึ้ ไป เขายงั ถอื สากนั อยู่ ไมอ่ ยา่ งนัน้ แลว้ เขาไมม่ ที างไลต่ ามกนั มาถงึ ทน่ี ด่ี ว้ ยอารมณท์ โ่ี กรธ อยา่ งนห้ี รอก ผา่ นไปไดส้ กั พกั ซสู อื เยวก่ ็ไดเ้ งยหนา้ ขนึ้ ไป มองใบหนา้ ของฉนิ โม่ หาน “ทแี่ ทก้ เ็ ป็ นทา่ นชายฉนิ มาเร็วจังเลยนะคะ” เสยี งของหญงิ สาวแหบแหง้ ออกมาเล็กนอ้ ย ประดบั ไปดว้ ยอาการ สน่ั ออกมาเบาๆหลงั จากทรี่ อ้ งไหม้ า “ตอนนเี้ ย็นมากแลว้ ” ฟ้ามดื ขนึ้ มาบา้ งแลว้ ซสู อื เยวม่ องฉนิ โมห่ าน สายตาไมม่ คี วามอบอนุ่ และเยอ่ื ใยทเี่ คยมี “พรงุ่ นเี้ ถอะ”

“คนื นฉ้ี ันจะไปนอนทบ่ี า้ นฟ๋ เู ชยี นเชยี นสกั คนื พรงุ่ นฉ้ี ันจะกลับไปเกบ็ กระเป๋ า แลว้ พวกเรากไ็ ปหยา่ กนั ทส่ี ํานักงานกจิ การพลเรอื น …” ในเมอื่ เขาแครอ์ ดตี ของเธอ เธอก็ไมจ่ ําเป็ นจะตอ้ งฝื นอยขู่ า้ งกายเขา อกี ความฝันฉากใหญ่ มันก็ควรจะตน่ื ขนึ้ มาไดแ้ ลว้ จะเสยี ดายกแ็ ตเ่ ธอยงั ไมท่ นั ไดท้ ําอาหารเลยี้ งอําลาใหซ้ งิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ ดๆี เลยสกั มอื้ คว้ิ ของฉนิ โมห่ านขมวดเขา้ หากนั แน่น เขาโยนรม่ กนั ฝนทง้ิ ไป แลว้ ดงึ ซสู อื เยวข่ น้ึ มา จอ้ งมองเธอไปดว้ ย สายตาทเี่ ยอื กเย็น “โทรหาคณุ ไมร่ ับสาย ผมตามหาคณุ เกอื บจะทว่ั ทงั้ เมอื งหรง แตน่ กึ ไมถ่ งึ วา่ คณุ จะมาพดู เรอ่ื งหยา่ กบั ผม ?” “ซสู อื เยว่ ผมบอกคณุ เอาไวเ้ ลยวา่ ผมจะไมม่ ที างหยา่ ชว่ั ชวี ติ นข้ี อง คณุ อยา่ ไดค้ ดิ ทจี่ ะหนไี ปจากผม!” ตอนที่ 94 ไมอ่ าจไปรบกวนการพกั ผอ่ นของเธอได้

ฝนหา่ ใหญต่ กลงมาบนหนา้ ทเ่ี ต็มไปดว้ ยความโกรธเกรยี้ วของชาย หนุ่ม ใหค้ วามรสู ้ กึ มเี สน่หเ์ ซก็ ซเ่ี ป็ นอยา่ งมาก ซสู อื เยวม่ องฉนิ โมห่ านไปดว้ ยอาการนง่ิ องึ้ เสยี งสนั่ ออกมาเล็กนอ้ ย “คณุ …หมายความวา่ อะไร?” หรอื วา่ เขาจะไมไ่ ดม้ าหาเธอเพราะโกรธเรอื่ งในอดตี ของเธองัน้ เหรอ? “ความหมายของผมกค็ อื ” ฉนิ โมห่ านจบั ขากรรไกรลา่ งของเธอ พดู ยํ้าชดั ออกมาทลี ะคํา “ซสู อื เยว่ ผมถอื สาเรอื่ งทคี่ ณุ เคยมลี กู ใหค้ นอน่ื ” หวั ใจของหญงิ สาวเย็นเฉยี บขนึ้ มาทนั ที อยา่ งทค่ี ดิ เอาไวเ้ ลย… อะไรๆทพ่ี ดู ออกมาวา่ ไมม่ ที างจะรงั เกยี จเธอ ไมม่ ที างจะไมต่ อ้ งการ เธอ มันโกหกทงั้ นัน้ ถงึ แมว้ า่ เขาจะพเิ ศษ แตท่ า้ ยทสี่ ดุ แลว้ กย็ ังคงเป็ นชายทว่ั ไปคนหนงึ่ เขารับอดตี ของเธอไมไ่ ด ้ เธอไมโ่ ทษเขาหรอก มันเป็ นความผดิ ของเธอทงั้ หมด ทงั้ หมดเป็ นเธอทป่ี กปิดมันเอาไว …้

“ดงั นัน้ แลว้ ผมไมอ่ นุญาตใหค้ ณุ ไปจากผม” ฉนิ โมห่ านหรตี่ าลง นํ้าเสยี งทมุ ้ ตํา่ ดงั กอ้ งออกมา “คณุ จะตอ้ งอยู่ ขา้ งกายผม ตงั้ ใจชดใชใ้ หผ้ ม มลี กู ใหผ้ มสามคน” “หนงึ่ ปีไมไ่ ดก้ ส็ องปี สองปีไมไ่ ดก้ ็ทงั้ ชวี ติ ไมม่ ลี กู ใหผ้ มก็อยา่ ไดค้ ดิ จะไปจากผม!” พดู จบ ในระหวา่ งทซี่ สู อื เยวแ่ สดงแววตาทตี่ น่ื ตกใจออกมาอยนู่ ัน้ ชายหนุ่มไดก้ อดเธอเขา้ มาสใู่ นออ้ มแขน ความหนาวเหน็บของฝนกบั ความอบอนุ่ ทหี่ นา้ อกของเขา ทําให ้ ซสู อื เยวเ่ คลบิ เคลม้ิ ไปชว่ั ขณะหนง่ึ พอรตู ้ วั อกี ที เธอกไ็ ดค้ วา้ ปกเสอื้ ดา้ นหนา้ ของชายหนุ่มเอาไว ้ เอย่ เสยี งสน่ั ออกไป “ฉนิ โมห่ าน…” “ขอโทษ” “ขอโทษนะคะ” “ขอโทษ…” “ฉันไมไ่ ดอ้ ยากจะหลอกคณุ เพยี งแตต่ อนทแี่ ตง่ งานกบั คณุ เมอื่ ตอน นัน้ …”

เธอไมไ่ ดพ้ จิ ารณาอะไรมากมายเลยจรงิ ๆ เธอเพยี งแคอ่ ยากทําตามความตอ้ งการของตระกลู ซู ลบลา้ งบญุ คณุ ทตี่ ระกลู ซไู ดเ้ ลย้ี งดมู า “คนทค่ี วรจะตอ้ งขอโทษคอื ผมตา่ งหาก ” ฉนิ โมห่ านหลับตาลง กอดเธอแน่น “ผมคดิ วา่ คณุ บรสิ ทุ ธม์ิ าตลอด ก็ เลยไมเ่ คยไดส้ บื เรอื่ งของคณุ เป็ นจรงิ เป็ นจงั ” “ยงิ่ ไมค่ ดิ มากอ่ นเลยวา่ เมอื่ กอ่ นคณุ เคยเผชญิ กบั เรอ่ื งแบบนี้…” คําพดู ทฟ่ี ังดอู มึ ครมึ ของชายหนุ่มทําใหซ้ สู อื เยวร่ สู ้ กึ วา่ ภายในใจมัน รอ้ นผา่ วขนึ้ มาทนั ที “ถา้ คณุ รกู ้ อ่ น แลว้ คณุ จะทํายังไง?” “ผมจะดแู ลคณุ ใหด้ ”ี “อยา่ งนอ้ ย ไมม่ ที างปลอ่ ยใหค้ ณุ เหมอื นอยา่ งตอนน้ี” คนคนนงึ อยใู่ นสสุ านกอดป้ายหลมุ ศพรอ้ งไหอ้ ยเู่ พยี งลําพัง เขาเองกม็ ลี กู เหน็ สภาพของซสู อื เยวแ่ ลว้ เขากอ็ ดทจี่ ะนกึ ถงึ แมข่ อง ซงิ เฉนิ กบั ซงิ หยนุ ขนึ้ มาไมไ่ ด ้ ตรงหนา้ ไดป้ รากฏภาพกองเพลงิ ขนาดใหญเ่ มอ่ื หา้ ปีกอ่ น

ทา่ มกลางควนั ไฟ เขาเหน็ ใบหนา้ ผหู ้ ญงิ คนนัน้ ไดไ้ มช่ ดั ไดย้ นิ เสยี ง แหบแหง้ ออ่ นแรงของเธอบอกเขาวา่ ใหเ้ ขาดแู ลลกู ใหด้ ี ใหเ้ ขาหา แมใ่ หล้ กู ใหม่ แลว้ เธอกย็ งั บอกวา่ เธอชอบดวงดาว เขาขมวดคว้ิ ออกมาโดยทไ่ี มร่ ตู ้ วั “คณุ ชอบดาวมยั้ ?” “ชอบ…” หญงิ สาวพน่ ออกมาคํานงึ อยา่ งซมึ ๆ วนิ าทตี อ่ มา เธอกไ็ ดเ้ ซไปขา้ งหลงั อยา่ งออ่ นแรง ฉนิ โมห่ านจบั เธอเอาไว ้ จงึ ไดพ้ บวา่ เธอสลบไปแลว้ ชายหนุ่มยนื่ แขนออกไป กอดเธอเขา้ มาในออ้ มแขน “ไป โรงพยาบาล!” …… “ขอ้ มลู ประวตั ผิ ปู ้ ่ วยทนี่ ายตอ้ งการฉันหามาไดแ้ ลว้ แทจ้ รงิ แลว้ เธอ น่าสงสารมากเลย ตอนทท่ี อ้ งไดแ้ ปดเดอื นก็เกดิ อบุ ตั เิ หตุ ลกู ได ้ เสยี ชวี ติ ในครรภ์ เธอไมอ่ าจทนรบั มนั ไดจ้ งึ อาละวาดบา้ คลง่ั ออกมา ”

ระหวา่ งทส่ี ะลมึ สะลอื อยนู่ ัน้ ซสู อื เยวก่ ็ไดย้ นิ เสยี งถอนหายใจของ ผชู ้ ายคนหนง่ึ เธออยากลมื ตาออกมา แตไ่ มว่ า่ ยังไงก็ลมื ไมไ่ ดเ้ สยี ที “ขอ้ มลู ทเ่ี ธออยโู่ รงพยาบาลบา้ ทงั้ หมดไดอ้ ยตู่ รงนห้ี มดแลว้ ” “ตามคําอธบิ ายของเจยี่ นเฉงิ พอ่ แทๆ้ ของเธอ ตอนนัน้ เธอคลอดลกู เสร็จแลว้ ไดต้ ามเขากลับไปพักฟื้นทส่ี ลัม นกึ ไมถ่ งึ วา่ เธอจะจดุ ไฟ เตรยี มทจ่ี ะเผาฆา่ ตวั ตายอยทู่ บ่ี า้ น พอ่ ของเธอถงึ ไดร้ บั รวู ้ า่ เธอ แปลกๆไป จงึ สง่ เธอไปทโี่ รงพยาบาลบา้ ” “ในภายหลัง เธออยรู่ ับการรักษาบาดแผลเผาไหมแ้ ละรกั ษาโรค ประสาทอยตู่ ลอด เธอใชเ้ วลาครงึ่ ปีกวา่ ๆ กวา่ จะฟื้นฟสู ตกิ ลับมาได ”้ หลังจากทเ่ี สยี งของชายหนุ่มหยดุ ไป ขา้ งๆใบหกู ็มเี สยี งการเปิด กระดาษดงั ขนึ้ มา ตอ่ จากนัน้ กเ็ ป็ นเสยี งทมุ ้ ตํา่ ของฉนิ โมห่ าน “งนั้ ฉันกบั เธอก็มวี าสนา ตอ่ กนั จรงิ ๆ” “เธอเคยถกู ไฟคลอก ฉันก็เคยถกู ไฟคลอกมาเหมอื นกนั ” “เธอไมม่ ลี กู แลว้ ฉันไมม่ แี มข่ องลกู ”

คําพดู ของเขาทําใหภ้ ายในใจของซสู อื เยวน่ ง่ิ คา้ งไปเล็กนอ้ ย “ดงั นัน้ แลว้ พวกนายทงั้ สองคนก็ไดเ้ ตมิ เตม็ ใหแ้ กก่ นั และกนั สนิ ะ ” ไป๋ ยหู่ นานทอดถอนหายใจออกมาเบาๆ “พวกคณุ ทงั้ สองคนสามารถ ชว่ ยชดเชยใหแ้ กก่ นั และกนั ได”้ “ชว่ ยชดเชยกนั คํานม้ี นั ใชก้ นั อยา่ งนงี้ ัน้ เหรอ?” ฉนิ โมห่ านวางขอ้ มลู พวกนัน้ ลง มองเขาไปนง่ิ ๆ “โรคทางประสาท ของเธอตอ่ จากนไ้ี ปมนั จะกําเรบิ ขน้ึ มาอกี มยั้ ?” “ดจู ากอาการแลว้ ในสถานการณท์ ไ่ี ดร้ ับการกระตนุ ้ ทร่ี นุ แรงจะมี โอกาสกําเรบิ ขน้ึ มาได”้ พดู จบ เขากย็ น่ ควิ้ ออกมา “นายกําลงั เป็ นกงั วลอะไรอยู่?” ฉนิ โมห่ านหนั หนา้ ไป มองหญงิ สาวทห่ี ลับตาแน่นอยบู่ นเตยี ง “ฉัน กลัววา่ หลังจากนเ้ี ธอจะทํารา้ ยตวั เองอกี ” บาดแผลจากการเผาไหมก้ ารบาดเจ็บจําพวกนัน้ เขาเขา้ ใจ ความรสู ้ กึ นัน้ ดี ยงั ดที เี่ ธอเสยี ความทรงจําไป และจําความเจ็บปวดในตอนนัน้ ไมไ่ ด ้

“อกี เดย๋ี วฉันจะไปลองถามคณุ หมอจติ เวชดู เบกิ ยาทตี่ อ้ งใชพ้ นื้ ฐาน มาสกั หน่อย ของแบบนมี้ ันไมม่ วี ธิ ที จ่ี ะป้องกนั มนั ได”้ พดู จบ ไป๋ ยหู่ นานเหมอื นกบั นกึ อะไรขน้ึ มาได ้ “จรงิ สิ เมอื่ กน้ี พี้ อ่ ของ นายโทรเขา้ มาใหฉ้ ันไปทค่ี ฤหาสนเ์ พอ่ื ตรวจรา่ งกายใหก้ บั เขา ฉัน ปฏเิ สธไป บอกวา่ ซสู อื เยวก่ ําลังเกดิ เรอ่ื งอยู่” “อกี เดย๋ี วคณุ ป่ กู ็คงเขา้ มาเยยี่ มเธอดว้ ยตวั เอง นายจะอยตู่ อ้ นรับทนี่ ่ี หรอื วา่ จะเลยี่ งสกั หน่อย?” ฉนิ โมห่ านเลกิ สายตาขนึ้ ไปมองไป๋ ยหู่ นานอยา่ งไมส่ บอารมณ์ เล็กนอ้ ย จากนัน้ กผ็ ันรา่ งเดนิ ออกไปดา้ นนอก “เลยี่ ง” เขาไมอ่ ยากถกู พดู จจู ้ ใี้ สห่ รอกนะ ไป๋ ยหู่ นานกลนั้ ยม้ิ ออกมา “งนั้ กด็ ี นายไปทําธรุ ะของนายกอ่ น รอให ้ คณุ ป่ ไู ปแลว้ ฉันจะบอกนาย” ฉนิ โมห่ านหลบุ ตาลงไปมองเวลาเล็กนอ้ ย มนั เป็ นเวลาแปดโมงเย็น กวา่ ๆแลว้ เขาเองกค็ วรจะกลบั ไปรายงานเรอ่ื งวนั นใี้ หก้ บั เด็กทงั้ สองคนดว้ ยสกั หน่อยเหมอื นกนั

ไมอ่ ยา่ งนัน้ แลว้ ดว้ ยระดบั การใหค้ วามสนใจทซี่ งิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ มตี อ่ ซสู อื เยว่ คนื นเ้ี ธอไมก่ ลบั ไป พวกเขาทงั้ สองคนเกรงวา่ พวกเขาคง เอาแตค่ ดิ ไมห่ ยดุ จนไมเ่ ป็ นอนั นอนไป หลังจากทฉี่ นิ โมห่ านเดนิ ออกไป ไป๋ ยหู่ นานยนื อยตู่ รงหนา้ ประตู มองใบหนา้ ของซสู อื เยวอ่ ยา่ งเงยี บๆ ผา่ นไปนานสกั พกั หนง่ึ เขาก็ไดถ้ อนหายใจออกมา “ชว่ั ชวี ติ นข้ี อง ทา่ นชายฉนิ คงตอ้ งอยใู่ นมอื คณุ แลว้ ” พดู จบ เขาก็ผนั รา่ งเดนิ ออกไป ซสู อื เยวน่ อนอยบู่ นเตยี งผปู ้ ่ วย ดวงตาทงั้ สองขา้ งปิดสนทิ หวั ใจสน่ั ออกมาเล็กนอ้ ย ฉนิ โมห่ านเขา… เหมอื นกบั วา่ จะไมไ่ ดถ้ อื สาเรอื่ งทเี่ ธอเคยมลี กู มากอ่ น สง่ิ ทเี่ ขาแครน์ กึ ไมถ่ งึ เลยวา่ จะเป็ นเรอื่ งทอี่ าการป่ วยของเธอจะ กําเรบิ ขน้ึ มาอกี หรอื เปลา่ นํ้าตาหยดหนง่ึ ไดไ้ หลลงมาจากมมุ ขอบตาลงมาชา้ ๆ

เธอชา่ งโชคดเี สยี เหลอื เกนิ ชวี ติ นสี้ ามารถเจอกบั ผชู ้ ายอยา่ งฉนิ โม่ หานได ้ “นม่ี ันเกดิ อะไรขนึ้ ?” ไมร่ วู ้ า่ ผา่ นไปนานแคไ่ หน ตรงประตหู อ้ งผปู ้ ่ วยไดม้ เี สยี งทด่ี เู ป็ น กงั วลของทา่ นป่ ฉู นิ ดงั ขนึ้ มา “คณุ อาฉนิ คณุ อาเบาเสยี งหน่อย อยา่ สง่ เสยี งรบกวนใหเ้ ธอตนื่ สคิ ะ ” ทนั ทที เี่ สยี งของคณุ ทา่ นหลดุ ออกไป เสยี งของผหู ้ ญงิ เสยี งหนงึ่ ก็ ไดด้ งั ขน้ึ มา ฟังจากเสยี งแลว้ เป็ นหญงิ สาวคนหนง่ึ “หนูพดู ถกู ” คําพดู ของลกู สาวพดู ออกมาจบ ทา่ นป่ ฉู นิ ก็เบาเสยี ง ออกมาทนั ที “จะไปรบกวนการพักผอ่ นของเธอไมไ่ ด”้ ซสู อื เยวข่ มวดคว้ิ ออกมา ใจรดู ้ วี า่ คนผนู ้ คี้ งจะเป็ นพอ่ ของฉนิ โมห่ าน ในตอนนเ้ี ดมิ ทแี ลว้ เธอควรจะลกุ ขนึ้ ไปตอ้ นรบั เขา แตท่ งั้ รา่ งของเธอ ไมม่ เี รยี่ วแรงอยเู่ ลยสกั นดิ หญงิ สาวพยายามฝื นดน้ิ รนอยหู่ ลายครงั้ แตก่ ็ยังคงลมื ตาออกไป ไมไ่ ด ้

ดงั นัน้ แลว้ เธอกต็ อ้ งนอนอยบู่ นเตยี งไปอยา่ งไรเ้ รยี่ วแรง สมองยงั สะลมึ สะลอื อยู่ แตท่ วา่ ผหู ้ ญงิ คนนเ้ี ป็ นใคร? “เชยี นจว่ิ ยงั คงเป็ นหนูทรี่ ใู ้ จกนั ดี” ทา่ นป่ ฉู นิ ทอดถอนหายใจออกมา “ตงั้ แตห่ นูถกู หลงิ ยพ่ี ากลบั ตระกลู ฉนิ มา มันก็สบิ ปีแลว้ ใชม่ ัย้ ?” เยเ่ ชยี นจว่ิ ตอบรับออกมานงิ่ ๆ “คะ่ ตอนนัน้ พรี่ องสงสารฉัน พาฉัน กลับตระกลู ฉนิ มา คณุ ลงุ ดแู ลฉันเหมอื นกบั เป็ นลกู สาวแทๆ้ พใ่ี หญพ่ ่ี รองเองกเ็ หน็ ฉันเป็ นนอ้ งสาวแทๆ้ ดว้ ยเหมอื นกนั ” ซสู อื เยวข่ มวดคว้ิ ออกมา แตไ่ หนแตไ่ รมาเธอไมเ่ คยจะรชู ้ ดั ในเรอ่ื งของโครงสรา้ งครอบครวั ของฉนิ โมห่ านเลย รเู ้ พยี งแตว่ า่ ฉนิ โมห่ านเป็ นลกู ชายคนทส่ี ามของ บา้ น แตก่ ็ไมเ่ คยรมู ้ ากอ่ นเลยวา่ ตระกลู ฉนิ ยงั มลี กู สาวบญุ ธรรมดว้ ย อกี คน พวกเขาไมเ่ คยพดู ออกมาตอ่ หนา้ เธอมากอ่ นเลย “เฮอ้ ”

ทา่ นป่ ู ทอดถอนหายใจออกมาอกี ครงั้ “ตอนนัน้ ทกุ คนตา่ งก็นกึ วา่ หนูกบั โมห่ านจะไดค้ บกนั เสยี อกี ใครจะรวู ้ า่ โชคชะตาจะเลน่ ตลก ตอนแรกก็มแี มข่ องซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ ในตอนหลงั กม็ ามเี ด็กคนนี้ อกี …” “มันก็ไดผ้ า่ นไปแลว้ ทงั้ นัน้ ” เสยี งของเยเ่ ชยี นจวิ่ ออ่ นโยนเป็ นอยา่ งมาก “คณุ อาฉนิ คณุ ลงุ อยเู่ ป็ น เพอื่ นเธอทน่ี กี่ อ่ นนะคะ ฉันจะไปสอบถามพยาบาลถงึ สาเหตทุ ่ี พส่ี ะใภเ้ ล็กสลบไปดสู กั หน่อย” ทา่ นป่ ฉู นิ ขมวดคว้ิ ออกมา “ไป๋ ยหู่ นานบอกมาแลว้ ไมใ่ ชห่ รอื ไง วา่ มนั เกดิ มาจากการตากฝน?” เยเ่ ชยี นจวิ่ ยมิ้ ออกมาอยา่ งน่ารกั “คณุ อาฉนิ คณุ ลงุ คดิ งา่ ยเกนิ ไปแลว้ คะ่ ” “ใครจะโงว่ งิ่ ออกไปขา้ งนอกขณะทฝ่ี นกําลังตกหนักอยา่ งนัน้ กนั คะ?” ทา่ นป่ ฉู นิ คดิ ไปสกั พกั “ดี งัน้ หนูไปเถอะ” เยเ่ ชยี นจว่ิ ผันรา่ งออกไป

ในนาทที เี่ ธอผันรา่ งออกไปนัน้ เอง ความเป็ นหว่ งเป็ นใยบนใบหนา้ ของเธอไดแ้ ปรเปลย่ี นมาเป็ นความเย็นชาทนั ที เธอเฝ้ าคอยอยขู่ า้ งๆฉนิ โมห่ านมาตงั้ หลายปี มสี ทิ ธอิ์ ะไรมายดึ ครอง ตําแหน่งภรรยาของฉนิ โมห่ านไปกนั ? วนั นเี้ กดิ เรอื่ งใหซ้ สู อื เยวก่ บั ฉนิ โมห่ านมปี ัญหากนั สําหรบั เธอแลว้ มนั เป็ นโอกาสดที จี่ ะทําใหพ้ วกเขาเลกิ กนั ! ตอนที่ 95 ซูสอื เยวก่ ็คอื ผหู้ ญงิ เมอื่ ตอนนน้ั หรอื ในทางเดนิ ของโรงพยาบาล พยาบาลสาวสองคนกําลงั กระซบิ กระซาบกนั “เมอ่ื กท้ี า่ นผอู ้ ํานวยการยังโมโหอยเู่ ลย บอกวา่ หมอไป๋ ใชใ้ นนาม องคก์ รมาควบคมุ จดั การเขา ใหค้ นมารวบรวมเอาขอ้ มลู ผปู ้ ่ วยของ โรงพยาบาลบา้ ไปโดยไมไ่ ดร้ บั อนุญาต…” “ทําไมจๆู่ หมอไป๋ ถงึ ไดเ้ ป็ นหว่ งเป็ นใยผปู ้ ่ วยของโรงพยาบาลบา้ ขนึ้ มา?”

“เธอไมร่ ู ้ มันมผี หู ้ ญงิ คนนงึ อนาถสดุ ๆ…ตอนนัน้ เพราะวา่ ลกู เสยี ชวี ติ ไป เลยเป็ นบา้ ไมง่ า่ ยเลยกวา่ จะรกั ษาใหด้ ขี น้ึ ได ้ แตผ่ ลสดุ ทา้ ยใน วนั นสี้ ามคี นปัจจบุ นั ดนั มารเู ้ รอื่ งในอดตี ของเธอขน้ึ มาอกี …” “เธอทงั้ ตากฝนและทงั้ ยังเศรา้ เสยี ใจมา ตอนนน้ี อนสลบอยทู่ ่ี โรงพยาบาลเราอยเู่ ลย…น่าสงสารจรงิ ๆ…” คําพดู ของเหลา่ พยาบาลทําใหฝ้ ี เทา้ ของเยเ่ ชยี นจวิ่ หยดุ ลง เธอนกึ ไตรต่ รองขนึ้ มาเล็กนอ้ ย รมิ ฝี ปากกย็ กยมิ้ เย็นออกมา ผหู ้ ญงิ ทน่ี ่าสงสารคนนัน้ ทอ่ี อกมาจากปากของเหลา่ พยาบาลพวกนี้ คงไมใ่ ชภ่ รรยาคนใหมค่ นนัน้ ของฉนิ โมห่ านหรอกนะ ? เธอสาวกา้ วใหญๆ่ เขา้ ไป “ผหู ้ ญงิ คนนัน้ ทพ่ี วกเธอพดู ถงึ เป็ นใคร กนั ?” เหน็ เยเ่ ชยี นจวิ่ เดนิ เขา้ มา เหลา่ พยาบาลพวกนัน้ ก็พากนั มองหนา้ กนั ตา่ งไมก่ ลา้ ทจ่ี ะพดู กนั ออกมา เยเ่ ชยี นจว่ิ ขมวดคว้ิ ออกมา เอาองั่ เปาออกมาจากในกระเป๋ าปึกหนง่ึ ออกมา “พดู มาส”ิ

หลังจากทต่ี กอยใู่ นความเงยี บอยนู่ าน พยาบาลคนหนง่ึ กไ็ ดย้ นื ออกมาอยา่ งกลา้ หาญ “พวกเราหมายถงึ ผปู ้ ่ วยหญงิ ทพี่ กั อยทู่ ห่ี อ้ ง 302กนั คะ่ …” 302 กค็ อื หอ้ งทซี่ สู อื เยวพ่ ักอยู่ เยเ่ ชยี นจวิ่ หรต่ี าลงอยา่ งเย็นชา แลว้ กไ็ ดค้ วกั เงนิ ออกมาอกี ปึกหนง่ึ “ยงั มขี อ้ มลู ทล่ี ะเอยี ดกวา่ นอ้ี กี มัย้ ?” เหลา่ พยาบาลไดเ้ มม้ ปากกนั ออกมาเล็กนอ้ ย ไมส่ ง่ เสยี งออกมา เยเ่ ชยี นจวิ่ ทง้ิ เงนิ ใหต้ กลงไปบนพนื้ อยา่ งไมแ่ ยแส ผันรา่ งเดนิ ไปยัง โถงบนั ไดทอ่ี ยสู่ ดุ ทางเดนิ หลังจากทแี่ น่ใจแลว้ วา่ รอบๆไมม่ ใี คร เธอกไ็ ดห้ ยบิ โทรศพั ทอ์ อกมา ตอ่ สายไปยงั หมายเลขหนงึ่ “พเ่ี หลยี ง ชว่ ยฉันเชค็ เรอ่ื งผหู ้ ญงิ คนหนงึ่ หน่อย” เสยี งผหู ้ ญงิ ทางปลายสายเย็นชาไมแ่ สดงอารมณ์ใดๆออกมา “เอา ไปทําอะไร?” “ผหู ้ ญงิ ทฉ่ี ันตอ้ งการจะเชก็ ดชู อ่ื วา่ ซสู อื เยว่ เมอ่ื กอ่ นเธอเคยเกดิ ลกู มาคนหนงึ่ ฉันตอ้ งการขอ้ มลู ทชี่ ดั เจนเกยี่ วกบั เรอ่ื งนี้ ”

มเี พยี งแคค่ ําพดู ปากเปลา่ ไมม่ หี ลักฐาน ตอนนเี้ ธอเพยี งแคไ่ ดย้ นิ การ เมา้ มอยจากปากของพวกพยาบาลเกย่ี วกบั ซสู อื เยวเ่ พยี งเทา่ นัน้ ของพวกนไี้ มอ่ าจจะเอามาเป็ นหลกั ฐานได ้ เธอจะตอ้ งเอาหลักฐานทเี่ ป็ นจรงิ มา ถงึ จะสามารถทําใหค้ ณุ ลงุ เชอื่ ได ้ ทา่ นป่ ตู ระกลู ฉนิ ถงึ แมว้ า่ จะใจดี แตท่ า้ ยทสี่ ดุ แลว้ ก็ยงั เป็ นคนแกท่ ี่ หวั โบราณคนนงึ ถา้ เกดิ มหี ลักฐานทชี่ ดั เจนแลว้ เธอก็ไมจ่ ําเป็ นตอ้ งลงมอื คณุ ลงุ ก็จะ ไลม่ นั ออกไปเอง “ตอนนฉ้ี ันยงุ่ มาก” เสยี งของผหู ้ ญงิ ทอี่ ยปู่ ลายสายมอี าการไมส่ บอารมณ์ออกมา “เรอื่ ง จําพวกนเี้ ธอไปเชก็ เอาเองมันก็จบแลว้ ไมใ่ ชห่ รอื ไง ?” “พเ่ี หลยี ง นานๆทฉี ันจะหาพส่ี กั ครัง้ พจ่ี ะมาทําอยา่ งนกี้ บั ฉันไมไ่ ด ้ นะ?” “เยเ่ ชยี นจวิ่ ฉันไมใ่ ชค่ นใชข้ องเธอ” เยเ่ ชยี นจวิ่ ยกยม้ิ จางๆออกมา “พเี่ หลยี ง ดพู พ่ี ดู ออกมาสิ แน่นอนวา่ ฉันรอู ้ ยแู่ ลว้ วา่ พยี่ งุ่ อยนู่ ่ะ”

คําพดู ของหญงิ สาวทําใหผ้ หู ้ ญงิ ทเ่ี ธอเรยี กวา่ พเี่ หลยี งเงยี บอยนู่ าน ผา่ นไปไดส้ กั พกั ใหญๆ่ ทางปลายสายกม็ เี สยี งการกดแป้นพมิ พด์ งั เขา้ มา “ฉันจะลองชว่ ยเธอหาดู” “ลําบากพแี่ ลว้ พเ่ี หลยี ง” เยเ่ ชยี นจว่ิ ยม้ิ ประจบออกมา “ฉันกร็ อู ้ ยแู่ ลว้ วา่ เรอ่ื งเล็กๆอยา่ งนพ้ี ่ี จะตอ้ งชว่ ยฉันอยแู่ ลว้ ” “เพราะถงึ ยงั ไงเรอ่ื งเมอ่ื หา้ ปีกอ่ นกเ็ ป็ นพที่ งั้ นัน้ ทชี่ ว่ ยฉันแกไ้ ข ปัญหาให”้ ไดย้ นิ เธอหยบิ ยกเรอ่ื งเมอื่ หา้ ปีกอ่ นขนึ้ มา หญงิ สาวทช่ี อ่ื วา่ พเ่ี หลยี ง ทอ่ี ยทู่ างปลายสายคนนัน้ ก็ไดม้ อี ารมณด์ งิ่ ลงไปทนั ที “เรอ่ื งเมอื่ หา้ ปีกอ่ นเป็ นตวั เธอเองทจ่ี ดั การไมเ่ รยี บรอ้ ย ” “ฉันก็บอกไปแลว้ วา่ เธออยา่ วง่ิ วนุ่ ไปทว่ั เธอหลดุ ความจรงิ เรอื่ งที่ ไมไ่ ดท้ อ้ งออกไปเอง จะมาโทษฉันไมไ่ ด”้ เยเ่ ชยี นจว่ิ ยมิ้ เย็นออกมา “ฉันกไ็ มไ่ ดบ้ อกนวี่ า่ จะโทษพี่ เพยี งแคพ่ ดู เรอื่ งเกา่ ๆกบั พไ่ี ปเทา่ นัน้ เอง ทําไมถงึ ตอ้ งออ่ นไหวงา่ ยขนาดนัน้ ดว้ ย”

พเ่ี หลยี งไมไ่ ดพ้ ดู ไรส้ าระกบั เธอออกไปอกี “ผหู ้ ญงิ คนนัน้ ทเ่ี ธอ อยากใหเ้ ชก็ ชอ่ื วา่ อะไร?” “ซสู อื เยว”่ “สอื ตวั เดยี วกบั คําทแ่ี ปลวา่ ลากอ่ น กบั เยวท่ แี่ ปลวา่ พระจนั ทร์?” “ใช”่ ปลายสายตกอยใู่ นความเงยี บอกี ครัง้ ผา่ นไปไดส้ กั พักใหญๆ่ พเี่ หลยี งกเ็ อย่ เสยี งเบาออกมา “ตดั ใจเสยี เถอะ” เยเ่ ชยี นจวิ่ เลกิ ควิ้ ออกมา เสยี งเย็นขน้ึ มาทนั ที “พหี่ มายความวา่ อะไร?” “ขอ้ มลู ทลี่ กู หลอ่ นเสยี ชวี ติ ในครรภม์ นั เป็ นของปลอม เธอเอาขอ้ มลู ปลอมพวกนไี้ ปโจมตหี ลอ่ น ไมช่ า้ กเ็ ร็วมันกจ็ ะทําใหเ้ ธอดแู ยล่ ง ” “ขอ้ มลู ปลอม?” เยเ่ ชยี นจวิ่ ขมวดควิ้ แน่น “จะเป็ นขอ้ มลู ปลอมไปไดย้ ังไง…” “มนั เป็ นขอ้ มลู ปลอม”

เสยี งของพเ่ี หลยี งจากทางปลายสายฟังดไู มส่ บอารมณ์ขน้ึ มา เล็กนอ้ ย “ยังจําขอ้ มลู ผปู ้ ่ วยของผหู ้ ญงิ ทลี่ กู ไดเ้ สยี ชวี ติ ในครรภท์ ฉ่ี ัน เคยปลอมแปลงใหเ้ ธอเมอื่ หา้ ปีกอ่ นชดุ นัน้ ไดม้ ัย้ ?” “ผหู ้ ญงิ คนนัน้ …กค็ อื ซสู อื เยว่” “ถา้ เกดิ ฉนิ โมห่ านรเู ้ รอื่ งทงั้ หมด เธอลองเดาดสู วิ า่ เธอจะยงั มชี วี ติ อยู่ ไดห้ รอื เปลา่ ” เยเ่ ชยี นจว่ิ กําโทรศพั ทแ์ น่น ตวั เธอเหมอื นกบั ถกู ฟ้าผา่ ลงมาก็ไมป่ าน นง่ิ ขยับรา่ งกายไปไหนไมไ่ ด ้ จะเป็ นไปไดย้ ังไง… ซสู อื เยวก่ ค็ อื ผหู ้ ญงิ เมอ่ื ตอนนัน้ !? บนโลกนที้ ําไมมนั ถงึ ไดม้ เี รอ่ื งทบี่ งั เอญิ ไดถ้ งึ ขนาดน!ี้ “พเี่ หลยี ง พแี่ น่ใจ…วา่ เป็ นหลอ่ นใชม่ ยั้ ?” “เรอ่ื งทงั้ หมดในตอนนัน้ ลว้ นแลว้ แตจ่ ะผา่ นมอื ฉันมาทงั้ นัน้ ฉัน จะตอ้ งแน่ใจอยแู่ ลว้ !”

“ถา้ ไมเ่ พราะในตอนหลงั ฉันไดห้ าคนมาทําการวนิ จิ ฉัยการป่ วยทาง จติ ใหห้ ลอ่ น บงั คบั ใหล้ บลา้ งความทรงจําในชว่ งครงึ่ ปีนัน้ ของหลอ่ น ออกไป เธอนกึ วา่ ตอนนเ้ี ธอจะยังไดอ้ ยใู่ นตระกลู ซอู ยอู่ กี มัย้ ละ่ ?” เยเ่ ชยี นจวิ่ ลนลานขน้ึ มา “งัน้ จะทํายังไงด…ี ” “ไมย่ งั ไง” พเี่ หลยี งหยดุ ไปสกั พกั แลว้ พดู ออกมาตอ่ “ไมห่ ลอ่ นตาย เธอก็ตาย ไมม่ ที างเลอื กอนื่ ” “เรอ่ื งนม้ี ันตอ้ งคอ่ ยๆคดิ วางแผนไป ไมส่ ามารถทําการโดยทไ่ี มค่ ดิ ใหร้ อบคอบแลว้ ไปแหวกหญา้ ใหง้ ตู น่ื ได ้ ถา้ เธอไปกระตนุ ้ ใหห้ ลอ่ น จําเรอ่ื งทกุ อยา่ งขน้ึ มาได ้ ถงึ ตอนนัน้ แลว้ คนทจี่ ะตายกเ็ ป็ นเธอ! ” พดู มาเทา่ นัน้ แลว้ พเ่ี หลยี งทอี่ ยทู่ างปลายสายก็ไดว้ างสายไปทนั ที เยเ่ ชยี นจวิ่ นงิ่ แข็งอยตู่ รงทเี่ ดมิ รสู ้ กึ ไดว้ า่ เรยี่ วแรงทงั้ หมดมนั ไดถ้ กู สบู ออกไปหมด เมอ่ื กอ่ นหนา้ วนั นี้ เธอไมเ่ คยใสใ่ จซสู อื เยวอ่ ะไรเป็ นจรงิ เป็ นจงั เลย

นักแสดงแทนทไ่ี มน่ ับวา่ เป็ นนักแสดงดว้ ยซํา้ มนั จะทําอะไรขน้ึ มา ได?้ เมอ่ื กอ่ นเธอคดิ เสมอวา่ เธอใชช้ วี ติ อยทู่ ต่ี ระกลู ฉนิ มาสบิ ปี และไดถ้ กู คนยกยอ่ งดว้ ยสถานะคหู่ มนั้ ของฉนิ โมห่ านมาสบิ ปี ดงั นัน้ แลว้ ซสู อื เยวก่ ็เป็ นเพยี งแคข่ องใหมท่ ฉี่ นิ โมห่ านจะลมิ้ ลองเป็ นการชว่ั คราว เทา่ นัน้ แตเ่ ธอนกึ ไมถ่ งึ เลยวา่ ซสู อื เยวด่ นั มาเป็ นผหู ้ ญงิ เมอื่ หา้ ปีกอ่ นคนนัน้ เสยี ได…้ ถา้ หลอ่ นนกึ ถงึ เรอื่ งในอดตี ขนึ้ มา ถา้ ฉนิ โมห่ านรวู ้ า่ ผหู ้ ญงิ คนเมอ่ื หา้ ปีกอ่ นยังไมต่ าย… เยเ่ ชยี นจว่ิ รสู ้ กึ วา่ สมองของตวั เองแทบจะระเบดิ ออกมาอยแู่ ลว้ ! ทําไมถงึ ได…้ ไมไ่ ด ้ ไมอ่ าจปลอ่ ยใหซ้ สู อื เยวอ่ ยขู่ า้ งๆฉนิ โมห่ านตอ่ ไปไดอ้ กี แลว้ ผหู ้ ญงิ คนนัน้ ก็เหมอื นกบั ระเบดิ เวลาลกู หนงึ่ ทจ่ี ะเปิดโปงเรอื่ งเมอื่ หา้ ปีกอ่ นออกมาไดท้ กุ ทท่ี กุ เวลา! ถา้ ฉนิ โมห่ านรวู ้ า่ ไฟไหมเ้ มอ่ื ตอนนัน้ เธอเป็ นคนวางเพลงิ เอง อกี ทงั้ เธอกย็ ังเอาลกู สาวของเขาไปให…้

เยเ่ ชยี นจวิ่ ไดม้ เี หงอ่ื เย็นไหลอาบออกมาทวั่ ทงั้ หวั “โยว่ นม่ี นั คณุ เยไ่ มใ่ ชเ่ หรอ?” เหงอ่ื เย็นของเยเ่ ชยี นจวิ่ ยงั ไมห่ ายไป ขา้ งหกู ไ็ ดย้ นิ เสยี งเยา้ หยอก ของชายหนุ่มดงั เขา้ มา เธอเรยี กสตคิ นื กลับมา รบี หนั ไปมองตามเสยี งทนั ที ตรงปากทางทางขน้ึ ลงบนั ได ไป๋ ยหู่ นานกําลังยกมอื ขน้ึ กอดอก มอง เธอมาดว้ ยสายตาทนี่ งิ่ เรยี บ “สหี นา้ ดแู ยอ่ ยา่ งนี้ ทําไม ถกู ใครทงิ้ มา?” เยเ่ ชยี นจว่ิ มองเขาไปดว้ ยสายตาทเ่ี หยยี ดหยาม เก็บโทรศพั ท์ เตรยี มทจี่ ะเดนิ ออ้ มเขาออกไป แตเ่ ธอนกึ ไมถ่ งึ วา่ คําพดู นัน้ ของพเ่ี หลยี งเมอ่ื กน้ี ไี้ ดท้ ําใหข้ าของเธอ ออ่ นเปลย้ี ไปเสยี แลว้ ทนั ทที เี่ ธอเดนิ ออกไปกา้ วหนง่ึ ทงั้ รา่ งกไ็ ดล้ ม้ เขา้ ไปในออ้ มกอด ของไป๋ ยหู่ นานทนั ท—ี — ไป๋ ยหู่ นานถอยไปขา้ งหลงั กา้ วหนงึ่ อยา่ งรวดเร็ว เสยี ง “ปัง” ดงั ขนึ้ รา่ งของเยเ่ ชยี นจว่ิ ไดล้ งไปจบู กบั พนื้

“จๆุ๊ ๆ ไมร่ ะวงั เลยจรงิ ๆ” ไป๋ ยหู่ นานแสยะยมิ้ เยาะเยย้ ตรงมมุ ปากออกมา “ยงั ดที ฉี่ ันหลบเร็ว ไมอ่ ยา่ งนัน้ แลว้ คงถกู เธอทบั ตายแน่เลย” ตอนที่ 96 ฉนั ยงั พดู อะไรอกี ละ่ เยเ่ ชยี นจวิ่ ลม้ ลงไปขา้ งหนา้ ลงไปอยบู่ นพน้ื เธอเจ็บจนลกุ ขน้ึ มาดว้ ย ทา่ ทที แ่ี ยกเขย้ี วยงิ ฟันออกมา “ไป๋ ยหู่ นาน ทําไมนายถงึ ไมไ่ ปตาย เสยี !” “ถา้ ฉันไปตาย ใครจะเหน็ หนา้ สวยๆตอนทลี่ ม้ ลงไปของเธอกนั ละ่ ” ไป๋ ยหู่ นานยกยม้ิ ออกมาจางๆ พงิ เขา้ กบั ราวบนั ไดไปอยา่ งเกยี จ ครา้ น “คณุ ทา่ นตอ้ งการจะกลบั แลว้ ใหฉ้ ันมาหาเธอเพอ่ื กลบั ไปเป็ น เพอื่ นทา่ น” “ไมอ่ ยา่ งนัน้ เธอนกึ วา่ ฉันจะยอมมาหาเธอ?” เยเ่ ชยี นจว่ิ เมม้ รมิ ฝี ปากออกมาเล็กนอ้ ย เมอ่ื แน่ใจแลว้ วา่ ไป๋ ยหู่ นาน ไมไ่ ดย้ นิ บทสนทนาระหวา่ งเธอกบั พเ่ี หลยี งเมอ่ื กอ่ นหนา้ น้ี จงึ ไดส้ ดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ เดนิ ออ้ มเขาออกไปดว้ ยอาการโกรธกระฟัดกระเฟียด

“คณุ เย”่ มองเงารา่ งเบอ้ื งหลงั ของเธอไดเ้ ดนิ ออกไป ไป๋ ยหู่ นานจงึ เอย่ ปาก พดู ออกมานง่ิ ๆ “โมห่ านชอบซสู อื เยวม่ าก” ฝี เทา้ ของหญงิ สาวไดช้ ะงักไป ตอ่ จากนัน้ เยเ่ ชยี นจวิ่ ก็ไดห้ นั หนา้ ไป จอ้ งมองเขาไปอยา่ งเยอื กเย็น “บอกเรอ่ื งนก้ี บั ฉันมาเพอ่ื อะไร?” “ฉันหวงั วา่ เธอจะเขา้ ใจดี” ไป๋ ยหู่ นานบดิ ขเ้ี กยี จออกมา “ตอนนัน้ พชี่ ายคนรองของฉนิ โมห่ าน พาเธอกลบั มาทตี่ ระกลู ฉนิ เพอ่ื ใหเ้ ธอเป็ นลกู สาวบญุ ธรรมของตระกลู ฉนิ ” “ไมม่ ใี ครเห็นเธอเป็ นคหู่ มัน้ หรอื วา่ เอามาเลย้ี งดเู ป็ นลกู สะใภใ้ น อนาคตของฉนิ โมห่ านหรอกนะ ดงั นัน้ แลว้ อยา่ งมากเธอก็เป็ น นอ้ งสาวทไี่ มม่ คี วามสมั พันธท์ างสายเลอื ดคนหนงึ่ ของฉนิ โมห่ าน อยา่ ไปคดิ อะไรใหม้ ากมาย” “เดมิ ทแี ลว้ เขาไมไ่ ดช้ อบอะไรเธอนัก ถงึ แมว้ า่ ตอนนัน้ เธอจะชว่ ย ตามหาซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ จนเจอ เขาเองกไ็ มไ่ ดม้ องเธอดขี น้ึ เลย ”

“แตถ่ า้ เธอแตะตอ้ งซสู อื เยว่ ฉันวา่ ระหวา่ งนอ้ งสาวทเ่ี ดมิ ทกี ็ไมช่ อบ อยแู่ ลว้ กบั ภรรยาสดุ ทรี่ กั เขาคงเลอื กอยา่ งหลัง” “ถงึ ตอนนัน้ แลว้ เกรงวา่ พรี่ องของเขาอยา่ งฉนิ หลงิ เยวค่ งปกป้อง เธอเอาไวไ้ มไ่ ด”้ สหี นา้ ของเยเ่ ชยี นจว่ิ ซดี เผอื ดไปเล็กนอ้ ย หลังจากทผ่ี า่ นไปไดส้ กั พัก เธอกไ็ ดค้ วบคมุ สตอิ ารมณ์เอาไว ้ แลว้ ยมิ้ ใหก้ บั ไป๋ ยหู่ นานไป “นายหมายความวา่ อะไร?” “ซสู อื เยวเ่ ป็ นพส่ี ะใภเ้ ล็กของฉัน ฉันออกจะชอบเธอนะ จะไปแตะ ตอ้ งเธอไดย้ ังไง?” “อกี อยา่ ง” เยเ่ ชยี นจว่ิ มองเขาไปนงิ่ ๆแวบนงึ “นายเองกพ็ ดู นว่ี า่ ฉันก็แคล่ กู สาว บญุ ธรรมของตระกลู ฉนิ เทา่ นัน้ จะมอี ะไรใหไ้ ปแตะตอ้ งภรรยาของพ่ี สามกนั ละ่ ?” พดู จบ เธอก็ผันรา่ งเดนิ ออกไปดว้ ยทว่ งทา่ ทส่ี งา่ งาม ไป๋ ยหู่ นานยนื อยตู่ รงทเี่ ดมิ มองไปยังทศิ ทางทเ่ี ธอเดนิ ออกไปอยา่ ง เยอื กเย็น

…… ภายในหอ้ งพักผปู ้ ่ วย ทา่ นป่ ฉู นิ กบั ซสู อื เยวก่ ําลังคยุ กนั อยา่ ง สนุกสนาน เหน็ เยเ่ ชยี นจวิ่ เขา้ มา คณุ ทา่ นกไ็ ดแ้ นะนําออกมาดว้ ย รอยยม้ิ จางๆ “เอาละ่ เย็นมากแลว้ เธอพกั ผอ่ นใหเ้ ยอะๆ!” “จรงิ ส”ิ คณุ ทา่ นยมิ้ ออกมา “ฉันยังไมไ่ ดแ้ นะนํากนั ดๆี เลยนะเนยี่ ” “คนนนี้ ่ะชอ่ื วา่ เยเ่ ชยี นจวิ่ เป็ นนอ้ งสาวทพี่ รี่ องของโมห่ านเขาพากลบั บา้ นมาเมอ่ื ตอนนัน้ อยทู่ ต่ี ระกลู ฉนิ มาสบิ ปีแลว้ นับไดว้ า่ เป็ นกง่ึ ๆลกู สาวฉันเลย!” พดู จบ เขาก็หนั ไปมองเยเ่ ชยี นจว่ิ “เชยี นจวิ่ ยงั ไมเ่ รยี กพส่ี ะใภอ้ กี ?” ในดวงตาของเยเ่ ชยี นจว่ิ ไดม้ คี วามเกลยี ดชงั แวบผา่ นออกมา แตส่ ายตาแบบนม้ี ันก็แคแ่ วบผา่ นออกมาแคแ่ วบเดยี วเทา่ นัน้ จากนัน้ เธอกไ็ ดม้ องซสู อื เยวไ่ ปดว้ ยแววตาทเี่ ตม็ ไปดว้ ยความ ออ่ นโยน “พสี่ ะใภเ้ ล็กสวสั ดคี ะ่ ”

“ฉันไดย้ นิ ซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ บอกมากอ่ นแลว้ วา่ พสี่ ามแตง่ พสี่ ะใภ ้ เล็กคนสวยคนหนงึ่ ฉันยังคดิ เลยวา่ ถงึ แมว้ า่ จะสวยแตจ่ ะสวยไดถ้ งึ ระดบั ไหนกนั ?” ดวงตาเฉ่ยี วคมคนู่ ัน้ แสรง้ ทําเป็ นมองประเมนิ ซสู อื เยวอ่ ยา่ งตงั้ อก ตงั้ ใจ “แตน่ กึ ไมถ่ งึ เลยวา่ สวยจรงิ ๆ คคู่ วรกบั พส่ี ามเลย” ซสู อื เยวถ่ งึ แมว้ า่ จะไมไ่ ดถ้ กู ใครชมวา่ สวยเป็ นครัง้ แรก แตไ่ มร่ ทู ้ ําไม เธอถงึ ไดร้ สู ้ กึ วา่ คําพดู นข้ี องเยเ่ ชยี นจว่ิ มันไมร่ น่ื หเู ลย ถงึ แมว้ า่ จะรสู ้ กึ ไมส่ บายใจ แตซ่ สู อื เยวก่ ็ยงั ยมิ้ ทกั ทายเธอไปอยา่ งมี มารยาท “สวสั ด”ี “โมห่ านก็ไดพ้ ดู ถงึ คณุ ใหฉ้ ันฟังอยบู่ อ่ ยๆ” คําพดู ของหญงิ สาว ทําใหน้ ัยนต์ าของเยเ่ ชยี นจวิ่ สวา่ งวาบออกมา ทนั ท!ี เธอเมม้ รมิ ฝี ปากออกมาเล็กนอ้ ย”พสี่ ามเคยพดู ถงึ ฉันใหเ้ ธอฟัง?” ซสู อื เยวน่ ง่ิ อง้ึ ไป “ใช…่ ใชแ่ ลว้ ” อนั ทจี่ รงิ ไมเ่ พยี งแตฉ่ นิ โมห่ าน แมแ้ ตซ่ งิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ เด็กทงั้ สอง คนเองกไ็ มเ่ คยพดู ถงึ ลกู สาวบญุ ธรรมของตระกลู ฉนิ คนนใี้ หเ้ ธอได ้ ยนิ มากอ่ นเลย

ถา้ ไมเ่ พราะทา่ นป่ ฉู นิ …เธอก็ไมร่ เู ้ ลยวา่ ตระกลู ฉนิ จะมคี นคนนอ้ี ยดู่ ว้ ย เธอจงึ โกหกออกไปวา่ ฉนิ โมห่ านเคยพดู ถงึ เยเ่ ชยี นจว่ิ ใหเ้ ธอไดย้ นิ ไปตามมารยาทเทา่ นัน้ เอง นกึ ไมถ่ งึ วา่ ผหู ้ ญงิ คนนจ้ี ะคดิ จรงิ จงั … คงเป็ นเพราะมองออกไดถ้ งึ ความกระอกั กระอว่ นของซสู อื เยว่ ทา่ นป่ ู ฉนิ จงึ ยน่ ควิ้ ออกมาจางๆ “มอี ะไรคอ่ ยวา่ กนั เถอะ คนครอบครวั เดยี วกนั ทงั้ นัน้ หลังจากนก้ี ย็ ังมเี วลา” “เย็นมากแลว้ พวกเราควรไปกนั ไดแ้ ลว้ ” เยเ่ ชยี นจว่ิ เมม้ รมิ ฝี ปาก ลังเลอยนู่ าน สดุ ทา้ ยก็ไดส้ ดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ ระงับอารมณเ์ อาไว ้ แสรง้ ทําเป็ นมองหนา้ ซสู อื เยวไ่ ปอยา่ งสงบนงิ่ “ฉันกร็ อู ้ ยหู่ รอกวา่ ฉันก็มนี ้ําหนักในใจพส่ี ามดว้ ยเหมอื นกนั ” “พสี่ ะใภเ้ ล็ก พวกเราคอ่ ยคยุ กนั ครงั้ หนา้ !” พดู จบ เธอก็หนั ไปประคองทา่ นป่ ฉู นิ เดนิ ออกไป ซสู อื เยวพ่ งิ เขา้ กบั เตยี งนอนผปู ้ ่ วย มองเงารา่ งเบอื้ งหลังของทงั้ สอง คนทไ่ี ดเ้ ดนิ ออกไป เกดิ ความสบั สนขน้ึ มาเล็กนอ้ ย ฉนิ โมห่ านหมายความวา่ อะไรกนั แน่…

เธออยกู่ บั เขามาหลายเดอื น เขาไมเ่ คยจะพาเธอไปพบคนทบ่ี า้ น ของเขาอยา่ งเป็ นทางการเลย และก็พดู ใหเ้ ธอไดย้ นิ นอ้ ยมาก แตว่ นั นเ้ี กดิ เรอ่ื งแบบนขี้ นึ้ มา…นกึ ไมถ่ งึ วา่ เขาจะใหท้ า่ นป่ ฉู นิ มาเยย่ี ม เธอ? หญงิ สาวไมว่ า่ จะคดิ ยังไงกไ็ มเ่ ขา้ ใจเลย “เยเ่ ชยี นจวิ่ คนนัน้ เธอไมจ่ ําเป็ นตอ้ งไปใสใ่ จหรอก” ในตอนทซ่ี สู อื เยวก่ ําลังเหมอ่ ลอยอยนู่ ัน้ เอง ไป๋ ยหู่ นานกไ็ ดย้ ก อาหารมอ้ื เย็นชดุ หนง่ึ มาวางลงตรงหนา้ ของซสู อื เยว่ “อยา่ ไปฟังคน อนื่ พดู ไรส้ าระเลย โมห่ านไมเ่ คยมองเธอเป็ นคหู่ มนั้ เลย” มอื ของซสู อื เยวท่ กี่ ําลังใหค้ วามสนใจอยกู่ บั กลอ่ งขา้ วอยนู่ ัน้ ไดช้ ะงัก ไปเล็กนอ้ ย “ทแ่ี ทเ้ ธอกเ็ ป็ นคหู่ มนั้ ของฉนิ โมห่ านนเี่ อง” ไมน่ ่าทา่ ทางของผหู ้ ญงิ คนเมอ่ื กมี้ ันถงึ ไดแ้ ปลกๆ แลว้ กย็ ังเนน้ หนัก เป็ นพเิ ศษวา่ เธอมนี ้ําหนักในใจฉนิ โมห่ าน “เธอไมใ่ ช!่ ”

เขาน่ังลงไปบนเกา้ อที้ อ่ี ยขู่ า้ งๆ “เป็ นสงิ่ ทค่ี นอน่ื เขาพดู กนั พวกเขา ไมเ่ คยมกี ารหมัน้ หมายกนั มากอ่ น โมห่ านเองกไ็ มเ่ คยมองเธอเลย ” ซสู อื เยวก่ ม้ ลงไปเปิดกลอ่ งขา้ ว น้ําเสยี งไมค่ อ่ ยจะดเี ทา่ ไหรน่ ัก “อยา่ งนัน้ เหรอ?” ความทรงจํากอ่ นทจี่ ะสลบไปเธอจําไดไ้ มเ่ ยอะ เธอจําไดแ้ คเ่ พยี งวา่ ฉนิ โมห่ านบอกวา่ จะไมห่ ยา่ แตว่ า่ ตอนนเ้ี ธอรสู ้ กึ ไมเ่ ขา้ ใจขน้ึ มาอกี แลว้ ถา้ เขาแครเ์ รอื่ งทว่ี า่ เธอเคยมลี กู มากอ่ น ทําไมถงึ ไดป้ ฏเิ สธทจี่ ะหยา่ กบั เธอ? ถา้ เขาไมแ่ ครแ์ ลว้ ละ่ ก็ ทําไม…ตอนทเี่ ธอฟื้นขน้ึ มา ถงึ ไดใ้ หเ้ ธอมา เผชญิ หนา้ กบั อดตี คหู่ มนั้ ของเขากนั ? เขากําลงั เตอื นเธอ วา่ ความจรงิ แลว้ เขาเองไมใ่ ชว่ า่ จะไมม่ ผี หู ้ ญงิ คน อน่ื อยดู่ ว้ ยงนั้ เหรอ? คดิ มาถงึ ตรงนแี้ ลว้ ซสู อื เยวก่ ็ไดก้ ํามอื ทกี่ ําลงั ถอื ชอ้ นอยขู่ องตวั เอง แน่น ผา่ นไปครใู่ หญๆ่ เธอก็วางกลอ่ งขา้ วลง “ฉันไมอ่ ยากกนิ ”

ไป๋ ยหู่ นานตบหนา้ ผากไปอยา่ งจนใจ “เธออยา่ ไปคดิ อะไรมากมาย เลยดมี ัย้ ?” “ในใจในหวั ของฉนิ โมห่ านมแี คเ่ ธอคนเดยี ว” “เธออยา่ ไปรบั ผลกระทบจากคนอนื่ มาสิ” ซสู อื เยวเ่ ลกิ สายตาขน้ึ ไปมองเขา “ในเมอ่ื กอ่ นหนา้ นเี้ ขากม็ คี หู่ มนั้ อยแู่ ลว้ ทําไมถงึ มาแตง่ งานกบั ฉันอกี ?” ฉนิ โมห่ าน “…” เขา…เหมอื นกบั วา่ จะพดู อะไรผดิ ไป เมอ่ื กน้ี อ้ี นั ทจี่ รงิ แลว้ ไป๋ ยหู่ นานก็อยากจะตามมาพรอ้ มกบั เยเ่ ชยี นจว่ิ แตเ่ ขาเดนิ ไปไดเ้ พยี งไมก่ ก่ี า้ วก็ไดถ้ กู พยาบาลรงั้ เอาไว ้ กเ็ ลยลา่ ชา้ ไปเล็กนอ้ ย รอจนตอนทเี่ ขารบี ตามมาเยเ่ ชยี นจว่ิ ก็ไดไ้ ปเสยี แลว้ อาการพงึ พอใจบนใบหนา้ ของหญงิ สาวทําใหใ้ นใจของไป๋ ยหู่ นาน สะดดุ กกึ ไปเล็กนอ้ ย เขากงั วลวา่ เยเ่ ชยี นจวิ่ ไปพดู เรอ่ื งมโนอะไรตอ่ หนา้ ซสู อื เยว่ จงึ ได ้ เขา้ มาปลอบเธอดว้ ยความรอ้ นใจ