สามีบอสของฉันทั้งเลวทั้งซื่อ0501-1000

เขายอมรับวา่ เขาจงใจหวา่ นเสน่หเ์ ธอ แตใ่ นเมอ่ื เธอบอกวา่ เหนอ่ื ย เขากไ็ มอ่ ยากทําใหเ้ ธอลําบากใจ ชายหนุ่มลกุ ขนึ้ ยนื “ฉันจะใหไ้ ป๋ ลัว่ เตรยี มอาหารใหน้ ะ” “นายอยา่ เพงิ่ ไป!” ซสู อื เยวร่ บี ควา้ มอื ของเขาไว ้ หญงิ สาวเงยหนา้ ขนึ้ คนู่ ัตนต์ าเปลง่ ประกายชอ้ นมองเขา “ฉันบอก วา่ ” “ฉันรสู ้ กึ เหนอื่ ยแลว้ ” “เพราะงัน้ …นายเป็ นคนทําไดไ้ หม….” วนิ าทถี ดั มา รา่ งกายของเธอก็โดนชายหนุ่มจบั พลกิ ควํา่ “ซสู อื เยว”่ เขาขบเมม้ ตงิ่ หขู องเธอ “เธอมนั ปีศาจ” ซสู อื เยวจ่ บู เขากลบั ไปอยา่ งหา้ วหาญ “นายกเ็ หมอื นกนั ” ……

ในชว่ งพลบคํา่ ซสู อื เยวท่ ร่ี า่ งกายออ่ นเปลยี้ กไ็ ดร้ บั โทรศพั ทจ์ าก หวั หนา้ ผกู ้ ํากบั “สอื เยว”่ น้ําเสยี งของ หวั หนา้ ผกู ้ ํากบั ทพ่ี ดู ในโทรศพั ทฟ์ ังดอู อ่ นนอ้ มถอ่ มตน มาก “คณุ ลมื ไปแลว้ ใชไ่ หม วนั นย้ี ังมตี ารางการถา่ ยทําอยู่” “คนทงั้ แผนกมารอคณุ ตงั้ นานแลว้ พวกเราไมร่ ทู ้ ํายังไงแลว้ ถงึ โทร มาหาคณุ …” ซสู อื เยวต่ บหนา้ ผากเขา้ ใหท้ หี นงึ่ เพงิ่ นกึ ขนึ้ ได ้ วนั นเ้ี ธอมตี ารางถา่ ย ทํานนี่ า! ตอ้ งโทษฉนิ โมห่ านน่ันแหละ ทที่ ําใหเ้ ธอลมื การลมื งาน! “ หวั หนา้ ผกู ้ ํากบั ขอโทษดว้ ยนะคะ” ซสู อื เยวร่ บี กลา่ วขอโทษ “พรงุ่ นฉี้ ันจะ….” เธอไมท่ นั พดู จบ เธอพลันนกึ เรอื่ งหนง่ึ ขน้ึ มาได ้ “เมอ่ื วานหลังจากเกดิ เรอ่ื งนัน้ เฉงิ เซวยี นยงั เป็ นนักแสดงนําชายของ เรอื่ งรักนริ นั ดรก์ าลอยไู่ หมคะ?” “เป็ นส”ิ

หวั หนา้ ผกู ้ ํากบั ทอ่ี ยใู่ นสายถอนหายใจเฮอื กหนงึ่ “พวกเราตดิ ตอ่ ไป ทางเฉงิ เซวยี นแลว้ วา่ จะขอยกเลกิ สญั ญา ซ้ําตอนนภี้ าพลกั ษณ์ ของเขาก็ไมค่ อ่ ยดดี ว้ ย ไหนจะเรอื่ งทกี่ ระทบกระทงั่ กบั และคณุ กบั ลั่วเยยี นอกี ” “แตเ่ ฉงิ เซวยี นรับปากกบั ฉันแลว้ นะคะ วา่ จะไมส่ รา้ งความขดั แยง้ กบั คณุ หรอื ลว่ั เยยี น เขาจะตงั้ ถา่ ยใหอ้ อกมาดที สี่ ดุ ” “ทสี่ ําคญั ทส่ี ดุ คอื ตอนนนี้ อกจากงานแสดงเรอื่ งรักนริ ันดรก์ าล เขาก็ ไมม่ รี ายไดท้ างอน่ื แลว้ เพราะงนั้ …” หวั หนา้ ผกู ้ ํากบั ถอนหายใจครัง้ หนง่ึ “เดมิ ทเี ฉงิ เซวยี นน่าจะไดบ้ นิ ทะยานขน้ึ สทู่ อ้ งฟ้าหลังจากรางวลั ววั ทองเมอื่ วาน สดุ ทา้ ยตอนนี้ กลบั ตกตํา่ รว่ งลงเสยี น่ี…” “ความรกั ทําลายชวี ติ คนแทๆ้ ” เมอ่ื พดู จบ เขายังตกั เตอื นซสู อื เยวด่ ว้ ยความหวงั ดี “ซอื เยว่ ในฐานะ ทผ่ี มมปี ระสบการณ์มากอ่ น ผมอยากเตอื นคณุ สกั คํา หลงั จากนเ้ี วลา หาแฟนคณุ ตอ้ งดใู หด้ ๆี กอ่ นละ่ ….” “วางใจไดเ้ ลยคะ่ ” ซสู อื เยวต่ อบดว้ ยรอยยมิ้ “ฉันจะไมห่ าแฟนแลว้ คะ่ ”

“ฉันแตง่ งานแลว้ ” “อกี ทงั้ ชาตนิ กี้ ็ไมค่ ดิ หยา่ ดว้ ยคะ่ ” ตอนที่ 82 คนนา่ สงสารจะตอ้ งมจี ดุ ทน่ี า่ จงเกยี จจงชงั เนอื่ งจากเมอื่ วนั กอ่ นมกี ารผดิ นัด วนั ถัดมาซสู อื เยวก่ ม็ าถงึ กองละคร อยา่ งเชา้ ตรู่ เธอคดิ วา่ เธอมาเชา้ มากแลว้ แตเ่ มอื่ ถงึ สถานทถี่ า่ ยทํา กลบั พบวา่ มี คนมาเชา้ กวา่ เธอ คนๆนัน้ กค็ อื เฉงิ เซวยี น ทอ้ งฟ้ายามรงุ่ สางยังคงมดื ครม้ึ เฉงิ เซวยี นขดตวั อยบู่ นเกา้ อท้ี มี่ มุ ๆ หนง่ึ ในกองละคร เขางอตวั เป็ นกอ้ นกลมๆ ราวกบั กําลังบดบงั ความมี ตวั ตนของเขา ซสู อื เยวข่ มวดคว้ิ แมใ้ นใจจะรสู ้ กึ สงสารเขา แตก่ ็ไมอ่ ยากเห็นใจไป มากกวา่ น้ี คนน่าสงสารก็ตอ้ งมจี ดุ ทนี่ ่าจงเกยี จจงชงั บา้ ง

ถา้ เขาไมไ่ ดห้ กั หลงั เธอตงั้ แตแ่ รก ถา้ เขาไมไ่ ดไ้ ปคบกบั เซย่ี งหวน่ั ฉงิ ตงั้ แตแ่ รก เขาในตอนนก้ี ็คงเป็ นเขาในแบบทเ่ี ธอคดิ ไวเ้ มอ่ื กอ่ น เขากจ็ ะเป็ นนักแสดงนําชายยอดเยยี่ ม ทมี่ ฝี ี มอื การแสดงทเ่ี กง่ กาจ และเป็ นดาวรงุ่ พงุ่ แรงของวงการบนั เทงิ แตโ่ ลกนไี้ มม่ คี ําวา่ ถา้ หาก ซสู อื เยวข่ มวดคว้ิ และเตรยี มหนั หลงั จะเดนิ ออกไปจากกองถา่ ย “สอื เยว่ ! ” เฉงิ เซวยี นรบี ลกุ ออกจากเกา้ อแ้ี ละเรยี กชอื่ เธอ ทจ่ี รงิ เขาเหน็ เธอ ตงั้ แตท่ เ่ี ธอเดนิ เขา้ มาในกองถา่ ยแลว้ เขาตงั้ ใจน่ังอยใู่ นมมุ นัน้ ตงั้ ใจน่ังขดตวั บนเกา้ อ้ี เพอื่ ทําใหต้ วั เองดู น่าสงสาร เขาคดิ วา่ ซสู อื เยวจ่ ะคดิ ถงึ ความสมั พันธห์ า้ ปีระหวา่ งเธอกบั เขา และ เธอจะเดนิ มาคยุ กบั เขาอยา่ งเมตตา ทวา่ เขาคดิ ไมถ่ งึ วา่ ซสู อื เยวจ่ ะไรซ้ งึ่ ความปราณี แมจ้ ะเปรยตามอง เขา กย็ ังขเ้ี กยี จ! “มธี รุ ะอะไรหรอ?”

เธอขมวดคว้ิ อยา่ งเฉยชา กอ่ นจะหนั กลบั ไปมองเขา “ฉัน…..” เฉงิ เซวยี นลังเลชว่ั ครู่ กอ่ นจะแหงนหนา้ มองเธออยา่ งชา้ ๆ “สอื เยว่ เธออภยั ใหฉ้ ันไดไ้ หม?” “เป็ นเพราะเมอื่ กอ่ นฉันโดนเซยี่ งหวนั่ ฉงิ หลอก” ”หลอ่ นบอกฉันวา่ เธอนัน้ แปดเป้ือน บอกฉันวา่ หลอ่ นบรสิ ทุ ธกิ์ วา่ เธอ” “หลอ่ นยังบอกอกี วา่ ครงั้ แรกของเธอไมไ่ ดใ้ หฉ้ ัน แตห่ ลอ่ นใหฉ้ ัน ดงั นัน้ ฉันตอ้ งดกี บั หลอ่ นไปทงั้ ชวี ติ ……” คําพดู ของเขา ทําใหซ้ สู อื เยวย่ มิ้ หยอ่ งอยา่ งเย็นชา ในตอนทเ่ี กดิ เรอ่ื งกบั เฉงิ เซวยี น เธอรอ้ นอกรอ้ นใจมาก จงึ ตอบรับ ขอ้ เสนอของเซย่ี งหวน่ั ฉงิ ไป และเป็ นเพราะวา่ เซย่ี งหวน่ั ฉงิ มอมเมาเขา เขาเลยเดนิ เขา้ ไปในหอ้ ง นัน้ ผลลพั ธท์ อี่ อกมาละ่ …… “ลว้ นเป็ นความผดิ ของเซย่ี งหวน่ั ฉงิ !”

เมอื่ เห็นแววตาทคี่ อ่ ยๆเปลย่ี นไปของซสู อื เยว่ แววตาของเฉงิ เซวยี น กด็ เู ป็ นประกาย จากนัน้ เขาก็อธบิ ายตอ่ อยา่ งรวดเร็ว “ทจี่ รงิ ฉันยงั รกั เธออย…ู่ ” “สอื เยว่ เรามาเรมิ่ ตน้ กนั ใหมด่ ไี หม?” ซสู อื เยวห่ รตี่ าลงเล็กนอ้ ย “เฉงิ เซวยี น นายลมื ไปแลว้ หรอื วา่ ฉัน แตง่ งานแลว้ ” “ฉันไมแ่ คร!์ ” เฉงิ เซวยี นพงุ่ ปราดไปหาซสู เี ยว่ เพอ่ื ทจี่ ะควา้ มอื ของเธอไว ้ ทวา่ เธอ ก็หลบหลกี ไดอ้ ยา่ งรวดเร็ว เขาจับอากาศทวี่ า่ งเปลา่ เฉงิ เซวยี นเกบ็ มอื อยา่ งเกอ้ เขนิ ‘’ฉันไมส่ นวา่ เธอจะแตง่ งานแลว้ หรอื ยงั ’’ “แตง่ งานแลว้ กห็ ยา่ ได!้ ” “อกี อยา่ ง ไมใ่ ชว่ า่ เธอเป็ นชกู ้ บั ผชู ้ ายคนนัน้ หรอกหรอ? เพมิ่ ฉันมา อกี สกั คนจะเป็ นไรไป ใชไ่ หมละ่ ?” “สอื เยว่ ฉันแครแ์ คเ่ ธอคนเดยี ว ขอเพยี งแคเ่ ธอยังชอบฉันอยู่……”

“ฉันเลกิ ชอบนายนานแลว้ ” ซสู อื เยวข่ มวดคว้ิ และถอยหลังหนง่ึ กา้ ว เพอ่ื รกั ษาระยะหา่ งระหวา่ ง เฉงิ เซวยี น “เลกิ เพอ้ ฝันสกั ท”ี “หา้ ปีกอ่ นทฉ่ี ันประสบอบุ ตั เิ หตุ ตงั้ แตว่ นั นัน้ ทน่ี ายไปคบกบั เซยี่ ง หวน่ั ฉงิ ฉันกม็ องไมเ่ ห็นอนาคตของสองเราแลว้ ’’ “ฉันใชเ้ วลาหา้ ปี กวา่ จะรวู ้ า่ ตวั เองนัน้ โงเ่ งา่ รวู ้ า่ ตวั เองนัน้ ฉลาดนอ้ ย และฉันจะไมใ่ หอ้ ภยั นายเดด็ ขาด” พดู จบ เธอก็หนั ตวั และเดนิ จากไป เฉนิ เซวยี นยนื อยทู่ เี่ ดมิ พลางใชส้ ายตามองตามซสู อื เยวท่ เี่ ดนิ จาก ไป หวั ใจเขาราวกบั ถกู บางสงิ่ บดขยอี้ ยา่ งหนัก ซสู อื เยวไ่ มต่ อ้ งการเขาแลว้ ซสู อื เยวร่ ักเขามากทสี่ ดุ ไมใ่ ชห่ รอ? เซย่ี งหวนั่ ฉงิ หกั หลังเขา เขย่ี เขาทง้ิ แลว้ แมแ้ ตซ่ สู อื เยวก่ ็ยังไมต่ อ้ งการเขาอกี คนหรอ? มสี ทิ ธอ์ิ ะไร!?

เปลวเพลงิ ในดวงตาของเขาเรม่ิ ลกุ โชน และยงิ่ ดยู งิ่ เหมอื นคนทม่ี ี ความผดิ ปกตทิ างจติ สดุ ทา้ ย เขาเดนิ พงุ่ ตรงไปขา้ งหนา้ และเออื้ มมอื ไปกมุ ไหลซ่ สู อื เยว่ ไว ้ “เธอมสี ทิ ธอิ์ ะไรทจี่ ะเทฉัน!” วนั นถ้ี า้ เธออยากไดก้ ็ตอ้ งได ้ ไมอ่ ยากไดก้ ต็ อ้ งเอา! ซสู อื เยวค่ ดิ ไมถ่ งึ วา่ เฉงิ เซวยี นจะมาดนั ทรุ งั กบั เธอขนาดนี้ ? เธอคว้ิ ขมวดเป็ นปม พลางสงั เกตสงิ่ แวดลอ้ มรอบตวั เมอื่ ดวู า่ บรเิ วณ นไี้ รซ้ งึ่ ผคู ้ นแลว้ เธอจงึ ยมิ้ มมุ ปากอยา่ งเย็นชา ความจรงิ แลว้ เธอเป็ นคนทนี่ สิ ยั ดี และไมเ่ คยตอ่ สหู ้ รอื ทํารา้ ยใคร แตก่ ็ไมไ่ ดห้ มายความวา่ เฉงิ เซวยี นจะใชว้ ธิ นี เ้ี อาเปรยี บเธอได!้ ออรา่ ความหนาวเย็นสอื่ ออกมาทางแววตาเธอ “ปลอ่ ยมอื ” นเ่ี ป็ นครงั้ สดุ ทา้ ยทเ่ี ธอจะเตอื นเขา คนทใ่ี กลเ้ ขา้ ขนั้ อาการโรคจติ อยา่ งเฉงิ เซวยี น จะปลอ่ ยมอื เธอไป จรงิ ๆอยา่ งนัน้ หรอ? เขากมุ ไหลซ่ สู อื เยวอ่ ยา่ งไมย่ อมออ่ นขอ้ ให ้ “สอื เยว่ เธอใหโ้ อกาส ฉันหน่อยส”ิ

“ทําไมเธอไมใ่ หโ้ อกาสฉันเลย!” “เธอเคยชอบฉันมากเลยไมใ่ ชห่ รอ!” “สอื เยว่ โอย๊ —!” เฉงิ เซวยี นทย่ี ังไมพ่ ดู ไมจ่ บ กล็ ม้ กองลงไปกบั พนื้ “กรอด”ซสู อื เยวค่ กุ เขา่ ขา้ งหนง่ึ และใชเ้ ขา่ กดทบั ขอ้ มอื เขา ทําเอา ขอ้ มอื เขาเคล็ด เฉงิ เซวยี นเจ็บขอ้ มอื จนตอ้ งใชก้ ําปัน้ ทบุ พน้ื เธอลกุ ขน้ึ พลางมองกราดลงมาทเี่ ขา “อยา่ แตะตอ้ งฉันมั่วซว่ั ” “ฉันจะฟ้ องเธอ!” เฉงิ เซวยี นกดั ฟันกรอด “แคน่ ก้ี จ็ ะฟ้องฉันแลว้ ? ดทู า่ ทแี ลว้ นายกไ็ มไ่ ดร้ ักฉันจรงิ ไมไ่ ดอ้ ยาก คนื ดกี บั ฉัน” ซสู อื เยวเ่ หยยี ดยม้ิ อยา่ งเย็นชา พลางพดู ดว้ ยน้ําเสยี งทเี่ ย็นยะเยอื ก “เฉงิ เซวยี น นายคงไมไ่ ดโ้ กรธเพราะโดนเซยี่ งหวน่ั ฉงิ หกั หลงั หรอก นะ?”

“นายถอื ดี คดิ วา่ นายเกง่ เกง่ จนสามารถทําใหผ้ หู ้ ญงิ ทกุ คนตอ้ งมา ตกหลมุ รักนาย” “ดงั นัน้ เมอื่ นายโดนเซย่ี งหวนั่ ฉงิ หกั หลงั แลว้ นายก็เลยนกึ ถงึ ฉัน นายกระตอื รอื รน้ ทจี่ ะคน้ หาความม่นั ใจทอ่ี อ่ นแอของนายจากตวั ฉัน ” ทกุ คําทเ่ี ธอพดู ออกมา เสมอื นแทง่ เขม็ อนั แหลมคมทที่ ม่ิ แทงลงไป ในใจของเฉงิ เซวยี น เขามองเธอดว้ ยสหี นา้ บดู บงึ้ และพดู อะไรไมอ่ อก “นายน่าจะลมื ไปแลว้ ตอนแรกทเี่ รายงั ไมร่ จู ้ กั กนั นายก็เป็ นเพยี ง เศษสวะทแี่ มแ้ ตจ่ ะสอบเขา้ สถาบนั ภาพยนตรก์ ็ยังสอบไมผ่ า่ น เป็ น เพราะฉันทคี่ อ่ ยชว่ ยใหท้ กั ษะการแสดงของนายดขี นึ้ เรอื่ ยๆ และเป็ น เพราะเมอ่ื หา้ ปีกอ่ น ฉันออกเงนิ กอ้ นหนงึ่ เพอื่ ใหน้ ายผา่ นความ ยากลําบากนัน้ มาได ้ นายถงึ ประสบความสําเร็จมาถงึ วนั น้ี ” ซสู อื เยวม่ องเขาดว้ ยนัยนต์ าทเ่ี ตม็ ไปดว้ ยความเฉยเมย “เป็ นเพราะ ฉันโงเ่ อง ทฉ่ี ันทมุ่ เทความหวงั ดใี หน้ าย เลยทําใหน้ ายถอื ดี จนเลย เถดิ มาถงึ ขนาดน้ี และเรม่ิ รังเกยี จฉัน” “แตน่ ายคงคดิ ไมถ่ งึ สนิ ะ วา่ เหตกุ ารณ์เมอื่ คนื มสี ว่ นทเ่ี กย่ี วขอ้ งกบั ฉันอย”ู่ เฉงิ เซวยี นเบกิ ตาโพลง ไมก่ ลา้ เชอื่ หตู วั เอง

เมอื่ พดู จบ ซสู อื เยวก่ ็สดู ลมหายใจเขา้ อยา่ งลกึ ๆ “ เรอื่ งทฉ่ี ัน อยากจะบอกนายกค็ อื เฉงิ เซวยี น ฉันชว่ ยนายปีนป่ ายมาถงึ ตําแหน่ง นไี้ ด ้ ฉันกท็ ําใหน้ ายตกลงมาจากแทน่ บชู านไี้ ดเ้ หมอื นกนั “อกี เรอื่ ง นายคงจําชดุ สภุ าพทฉ่ี ันใสเ่ มอื่ วานไดใ้ ชไ่ หม ? ชดุ นสี้ วย มากเลยละ่ ” “เพราะฉันใชเ้ งนิ หนง่ึ ลา้ นสองแสนทน่ี ายยดั ใหบ้ รษิ ัทกองทพั เรอื นัน้ มาซอ้ื ชดุ นไ้ี ง” พดู จบ เธอก็เงยหนา้ ขนึ้ และเดนิ จากไปอยา่ งหยง่ิ โส เฉงิ เซวยี นนอนอยบู่ นพนื้ สภาพรา่ งกายเขาราวกบั รา่ งทไี่ รว้ ญิ ญาณ เขามองดซู สู อื เยวจ่ ากดา้ นหลัง ทนั ใดนัน้ เขาก็ตระหนักไดว้ า่ เขา ไดส้ ญู เสยี บางอยา่ งไป ผหู ้ ญงิ ทใ่ี นสายตามเี พยี งเขาคนเดยี วเมอื่ หา้ ปีกอ่ น ไดจ้ ากเขาไป แลว้ จรงิ ๆ…… …… หลงั จากทที่ ง้ิ เฉงิ เซวยี นไวด้ า้ นใน ซสู อื เยวก่ ็คดิ ทจ่ี ะไปรา้ นอาหาร เชา้ บรเิ วณใกลๆ้ เพอ่ื หาอะไรดมื่ และรอใหค้ นอนื่ ๆมากนั กอ่ น

แตค่ ดิ ไมถ่ งึ วา่ เมอื่ เธอเดนิ ออกมาจากกองถา่ ย เธอกเ็ ห็นจหี้ นาน เฟิงทย่ี นื อยหู่ นา้ ประตแู ลว้ เขาใชน้ วิ้ ชแี้ ละนว้ิ กลางของมอื ขวาคบี บหุ รไ่ี ว ้ อกี ทงั้ ขา้ งเทา้ เขาก็มี กน้ บหุ รส่ี องอนั ทเี่ พงิ่ สบู เสร็จ ดทู า่ ทแี ลว้ เขาน่าจะยนื อยทู่ น่ี นี่ านแลว้ ซสู อื เยวร่ สู ้ กึ รอ้ นรนใจ ตําแหน่งทเี่ ขายนื อยนู่ ้ี น่าจะไดย้ นิ และเห็นเรอื่ งราวทกุ อยา่ งระหวา่ ง เธอกบั เฉงิ เซวยี น “ทา่ ทที่ ําเฉงิ เซวยี นลม้ ตงึ ลงไปกองกบั พน้ื นัน้ ฝี มอื ไมเ่ ลวเลยนะ” จหี้ นานเฟิงคาบบหุ รตี่ อ่ กอ่ นจะแสยะยมิ้ ดว้ ยความชว่ั รา้ ย “เรยี นกบั ใครมาละ่ ? เหมอื นเคยเหน็ ทไ่ี หนมากอ่ น” ตอนท่ี 83 หบุ ปากของแกใหพ้ ห่ี นอ่ ย ซสู อื เยวเ่ รมิ่ รกุ รนแลว้

ตอนนัน้ ทเ่ี จยี่ นเฉงิ ไดส้ อนทกั ษะการป้องกนั ตวั ใหก้ บั เธอ กพ็ ดู กําชบั ยํ้าแลว้ ย้ําเลา่ วา่ ทา่ พวกนส้ี ามารถใชไ้ ดแ้ คก่ บั สถานการณ์ทคี่ บั ขนั เทา่ นัน้ จะใหค้ นรกู ้ นั เยอะไมไ่ ด ้ เหตผุ ลกเ็ หมอื นกบั ไฝทหี่ ลังของเธอ : ทจี่ ะนําพาความวนุ่ วายมาให ้ เธอ ในซนี ฉากใหญเ่ มอ่ื กมี้ แี คเ่ ขากบั เฉงิ เซวยี นสองคน ถา้ เธอไมล่ งมอื ก็ ไมม่ ใี ครมาชว่ ยเธอได ้ แลว้ เธอจะปลอ่ ยใหเ้ ฉงิ เซวยี นมารงั แกตวั เอง ไมไ่ ด ้ กเ็ ลยลงมอื แตเ่ ธอนกึ ไมถ่ งึ วา่ ทงั้ หมดนถี้ กู จห้ี นานเฟิงเห็นหมดแลว้ อกี อยา่ งเขากไ็ มไ่ ดแ้ คเ่ ห็นอยากเดยี วดว้ ย แลว้ ก็ยังถามอกี วา่ เธอ เรยี นจบมาจากทไ่ี หน หญงิ สาวเลยกระแอมอยา่ งประหมา่ ไปทนี งึ “คณุ ดผู ดิ แลว้ ละ่ พดู จบ เธอก็รบี เปลยี่ นเรอ่ื งทนั ที “เจา้ ชายแหง่ วงการบนั เทงิ จี้ ทําไม คณุ ถงึ ไดม้ าอยทู่ ก่ี องของพวกเราแตเ่ ชา้ ขนาดนลี้ ะ่ คะ ” “ก็เหมอื นพวกคณุ ไงละ่ ” จห้ี นานเฟิงไมไ่ ดถ้ ามจเ้ี รอื่ งฝี มอื ตอ่ “มาเชา้ เกนิ ไป ในกองถา่ ยไมม่ ี คนเลย น่าเบอื่ เลยมาเดนิ เลน่ น่ะ”

เขาสดู บหุ รเี่ ขา้ ไปทนี งึ “ไมค่ ดิ เลยวา่ เดนิ เทย่ี วแคแ่ ป้บเดยี ว กเ็ ห็น เรอ่ื งลกึ ลบั แบบนไ้ี ด”้ “ไมแ่ ปลกทก่ี อ่ นหนา้ นฉ้ี ันคดิ วา่ เฉงิ เซวยี นนัน้ ทกั ษะการแสดงของ เฉงิ เซวยี นลดลง” “ตอนนพี้ อมาคํานวณดแู ลว้ คงเป็ นเพราะหลงั จากทเ่ี ขาประกาศวา่ คบหากบั เซยี่ งหวนั่ ฉงิ แลว้ ก็มกั จะเกดิ เหตเุ วลาทเี่ ขาถา่ ยทําไม่ หยดุ ” ในขณะทพ่ี ดู นัน้ ชายหนุ่มกม็ องซสู อื เยวอ่ ยา่ งลกึ ซง้ึ ไปทนี งึ “นกึ ไม่ ถงึ เลยวา่ คณุ หนูซจู ะไมย่ อมเผยใบหนา้ ทแ่ี ทจ้ รงิ ฉันรอคอยทเี่ ราจะ ไดร้ ว่ มมอื กนั ไมไ่ หวแลว้ ” ความหมายจากคําพดู นข้ี องเขานัน้ ชดั เจนมากแลว้ บทสนทนาทงั้ หมดกอ่ นหนา้ นข้ี องพวกเขานัน้ เขาไดย้ นิ หมดแลว้ ซสู อื เยวเ่ มม้ ปากดว้ ยความรสู ้ กึ ประหมา่ “นักแสดงชายยอดเยยี่ มจี้ คณุ ทานขา้ วรยึ งั ใหฉ้ ันเลยี้ งอาหารเชา้ คณุ นะ” จห้ี นานเฟิงถงึ กบั หวั เราะ “ก็ด”ี แลว้ ทงั้ สองก็มาทร่ี า้ นอาหารใกลๆ้

เพราะเป็ นรา้ นอาหารเล็กๆตรงทางเขา้ โรงหนัง เพราะฉะนัน้ เรอ่ื งท่ี ดารามาทานขา้ วแบบนี้ สําหรบั พวกเจา้ นายแลว้ ก็เห็นเป็ นปกตไิ ป แลว้ พอเหน็ จห้ี นานเฟิงแลว้ เขายงั เสนอหอ้ งสว่ นตวั บนชนั้ สองใหอ้ กี ดว้ ย “นักแสดงชายยอดเยยี่ มโดง่ ดงั มาก ระวงั ไวก้ อ่ นจะดกี วา่ ” ประตหู อ้ งสว่ นตวั กป็ ิดลง ซสู อื เยวส่ ดู หายใจเขา้ ลกึ ไปทนี งึ แลว้ ก็ วางอาหารไปตรงหนา้ ของจหี้ นานเฟิง “นักแสดงชายยอดเยยี่ ม” “คณุ คงไมใ่ ชค่ นทจี่ ะเอาเรอื่ งสว่ นตวั ของคนอน่ื เปิดเผยออกไหน หรอกนะ” ทซ่ี สู อื เยวเ่ ชญิ เขามาทานขา้ ว กเ็ พราะกลวั วา่ ในกองถา่ ยจะมคี นแอบ ฟังอกี 。 เธอไมอ่ ยากจะมขี า่ วทไ่ี มค่ วรจะแพรอ่ อกไปกบั เฉงิ เซวยี นอกี จห้ี นานเฟิงคอ่ ยๆเงยหนา้ ขนึ้ มามองเขา “อยา่ ลมื สิ วา่ คณุ มคี วามลับ ของผมอยใู่ นมอื อยู่” ซสู อื เยวช่ ะงักไป แลว้ ถงึ นกึ ขนึ้ ไดว้ า่ กอ่ นหนา้ นเ้ี ธอกเ็ คยเหน็ สาวใน สงั กดั ของจห้ี นานเฟิงเหมอื นกนั ……

แลว้ ในทส่ี ดุ หวั ใจของหญงิ สาวทหี่ อ้ ยเอาไวก้ ็หลน่ ลงมากบั พน้ื เธอสดู หายใจเขา้ ลกึ ยมิ้ แลว้ กม็ องจหี้ นานเฟิง “ฉันจะเก็บความลบั ของคณุ เป็ นอยา่ งดเี ลยคะ่ ” “แตว่ า่ ” จหี้ นานเฟิงคอ่ ยๆเงยหนา้ ขน้ึ มองเธอไปทนี งึ “ผมมเี รอ่ื งนงึ อยากจะ ถามคณุ หน่อย” “อะไร” “คณุ เคยมลี กู มากอ่ นรเึ ปลา่ ” ซสู อื เยว่ “……” เธอพดู เบาๆ แลว้ ก็หนั หนา้ ไป “ฉันขอไมต่ อบไดไ้ หม” ถา้ บอกวา่ ไมเ่ คยมี เธอก็จะรสู ้ กึ ขอโทษตอ่ ลกู ทไ่ี ดเ้ สยี ไป แตถ่ า้ ตอบวา่ เคย เธอกไ็ มอ่ ยากจะอธบิ ายใหก้ บั คนทไ่ี มไ่ ดส้ นทิ มาก อยา่ งจห้ี นานเฟิงมากขนาดนัน้ “ไดส้ ”ิ

จหี้ นานเฟิงกม้ หนา้ ลง แลว้ ก็กวนโจก๊ ในถว้ ยไป “ซงิ กวงบอกวา่ อยากใหค้ ณุ เป็ นแมข่ องเธอน่ะ” พดู แลว้ ชายหนุ่ยก็เงยหนา้ ขนึ้ มามองเธอ “สนใจไหม” ซสู อื เยว่ “……” “ไม่ ไมด่ กี วา่ ” เธอกระซบิ เบาๆทนี งึ “ฉันมลี กู อยสู่ องคนแลว้ น่ะ” “แบบนนี้ เี่ อง” จห้ี นานเฟิงถอนหายใจเบาๆ แลว้ กไ็ มไ่ ดพ้ ดู เรอื่ งนต้ี อ่ พอทงั้ สองทานอาหารเชา้ กนั เสร็จแลว้ ก็กลบั ไปทกี่ องถา่ ยของใคร ของมัน ในตอนทซ่ี สู อื เยวก่ ลับมาทก่ี องถา่ ยอกี ครงั้ หมอทจ่ี ดั กระดกู ใหก้ บั เฉงิ เซวยี นก็เพงิ่ จะกลบั ไป เขาพงิ อยทู่ เ่ี กา้ ออี้ ยา่ งออ่ นลา้ แลว้ กม็ องไปทซ่ี สู อื เยวอ่ ยา่ งดดุ นั ไป ทนี งึ การถา่ ยทําในวนั นก้ี ็ถอื วา่ ผา่ นไปดว้ ยดี

ถงึ แมว้ า่ เฉงิ เซวยี นอยากจะลวนลามซสู อื เยวอ่ ยหู่ ลายครัง้ แตเ่ ขาก็ โดน ซสู อื เยว่ หลบได ้ หรอื ไมก่ ็โดนผกู ้ ํากบั จบั ไดแ้ ละดา่ เขาไปทนี งึ พอกลับจากเลกิ งานในตอนกลางคนื ซสู อื เยวก่ ็ไปตลาดสดเพอ่ื ซอื้ ผักตามปกติ เธอไมไ่ ดด้ โู ทรศพั ทข์ องเธอทงั้ วนั ดงั นัน้ เธอเลยไมร่ วู ้ า่ รปู ถา่ ยของ เธอกบั จหี้ นานเฟิง ทอี่ อกมาจากรา้ นอาหารเชา้ ในตอนเชา้ ไดเ้ รมิ่ แพรก่ ระจายอยา่ งเงยี บ ๆ ตงั้ แตเ่ ย็นแลว้ มชี าวเน็ตบางคนทไ่ี มเ่ ชอื่ บางคนกร็ สู ้ กึ วา่ พวกเขากําลงั หารอื กนั อยู่ เพราะยงั ไงพวกเขากต็ อ้ งถา่ ยละครดว้ ยกนั อยดู่ ี แตส่ ว่ นใหญน่ ัน้ กพ็ ากนั ดา่ ซสู อื เยวอ่ ยู่ โยงเธอเขา้ กบั เรอื่ งของเฉงิ เซวยี นกบั เซยี่ งหวนั่ ฉงิ ตอนนม้ี ชี าวเน็ต หลายคน ไดต้ ราหนา้ วา่ “มอื ทสี่ าม”ใหก้ บั ซสู อื เยวไ่ ปแลว้ จนบางคนคดิ วา่ เธอตงั้ ใจออ่ ยเฉงิ เซวยี นไปแลว้ พอเหน็ วา่ กําลังรว่ ง กเ็ รม่ิ ออ่ ยจห้ี นานเฟิงตอ่ อกี แลว้ กม็ คี นนกึ ขนึ้ ไดถ้ งึ คนทช่ี ว่ ยพดู แทนซสู อื เยวท่ ใี่ ชช้ อื่ บญั ชวี า่ “จง้ ซนิ กง่ เยว”่ แลว้ ก็เรม่ิ ดา่ แอคเคาทน์ ี้ แลว้ กไ็ ปดา่ ในหอ้ งแชท สว่ นตวั ดว้ ย

“ใหต้ ายเถอะ” ในคฤหาสนต์ ระกลู ฉนิ พอซงิ เฉนิ เห็นคอมเมนตท์ ไ่ี มเ่ ขา้ ตาแลว้ ก็ โมโหจนเกอื บจะขวา้ งโทรศพั ทไ์ ป “พี่ แบบนจี้ ะทํายังไงตอ่ ละ่ เนยี่ ” “จหี้ นานเฟิงนใ่ี ครกนั ฉันละ่ เกลยี ดจรงิ ๆ” “ทําไมตอ้ งมาทานขา้ วเชา้ กบั แมด่ ว้ ย” ซงิ หยนุ นัน้ กําลงั แคปรปู คอมเมนตอ์ ยา่ งจดจอ่ อยู่ รวมถงึ รปู ภาพ ทงั้ หมดดว้ ย แลว้ ก็ทําเป็ นเอกสสารเลม่ นงึ ขนึ้ มา ซงิ เฉนิ นัน้ ไมเ่ ขา้ ใจจรงิ ๆ “พี่ พเี่ ป็ นแฮกเกอรไ์ มใ่ ชห่ รอ” “พกี่ ช็ ว่ ยแมก่ ็ไดแ้ ลว้ นี่ ทําไมตอ้ งแคปรปู ดว้ ยละ่ พอ่ี ยากจะทํารา้ ย แมห่ รอ” ซงิ หยนุ ใชต้ าดําโตคนู่ ัน้ มองบนใหก้ บั ซงิ เฉนิ ไปทนี งึ แลว้ ก็ทํา หนา้ ตาทดี่ หู มน่ิ ไปทนี งึ “ทพ่ี ที่ ําแบบน้ี แน่นอนวา่ กต็ อ้ งมเี ป้าหมาย ของพอี่ ยแู่ ลว้ ส”ิ พดู จบ เขากเ็ อาเอกสารสง่ ไวใ้ นอเี มลของฉนิ โมห่ าน หลังจากนัน้ หนง่ึ นาที ฉนิ โมห่ านก็โทรศพั ทม์ าทนั ที “เกดิ อะไรขนึ้ ”

“ก็เป็ นแบบทพี่ อ่ เห็นน่ันแหละ” ชายทอี่ ยปู่ ลายสายถามขน้ึ ดว้ ยเสยี งเย็นชา แลวซงิ หยนุ กส็ งบสติ อารมณ์ “แดด๊ ดี้ อยา่ หาวา่ ผมไมเ่ ตอื นแดด๊ ดน้ี ะ” “หมา่ ม๊สี ง่ ขอ้ ความมา บอกวา่ จะไปซอ้ื ผัก” “เธอคงยังไมร่ ู ้ วา่ เธอโดง่ ดงั ในเน็ตไปแลว้ ” แลว้ เสยี งของฉนิ โมห่ านทอี่ ยปู่ ลายสายก็คอ่ ยๆหายไป ยยั โงน่ ี่ แฟนคลบั ของจห้ี นานเฟิงเต็มไปหมดทกุ ที่ เธอไปศนู ยร์ วมตลาดสดทเี่ ป็ นทสี่ าธารณะแบบนัน้ ถา้ โดนแฟนคลับ ของจหี้ นานเฟิงเห็นเขา้ ละ่ ก็…… เขาชะงักไป “เธออยตู่ ลาดใกลๆ้ กบั สตดู โิ อภาพยนตรห์ รอ” “ใช”่ “บอกเธอวา่ อยา่ ไปไปเรอื่ ย พอ่ จะไปหาเธอเดย๋ี วนี้ ” พดู จบ ชายหนุ่มก็วางสายไปทนั ที

ไดย้ นิ เสยี งตดู ้ ๆจากปลายสายแลว้ ซงิ หยนุ ถงึ จะโลง่ ใจไปที แลว้ นวิ้ มอื ก็คอ่ ยๆระบําไปบนแป้นพมิ พ์ ซงิ เฉนิ ทมี่ องอยอู่ กี ฝั่งก็งงไปหมด “พ่ี นพี่ กี่ ําลังทําอะไรอกี ละ่ เนยี่ ” “จัดการพวกชาวเน็ตทล่ี ะเมดิ กฎในกลมุ่ น่ะสิ” ซงิ เฉนิ น่ังงงอยขู่ า้ งๆเขาไปสกั พัก แลว้ กต็ บไปทอี่ กเบาๆ เขา้ ใจแลว้ พช่ี ายของเขาเป็ นเด็กอจั ฉรยิ ะ ตงั้ ใจใหค้ อมเมนตว์ อ่ นอยสู่ กั พกั เพอื่ ใหพ้ อ่ สนใจแม่ จากนัน้ คอ่ ยเรม่ิ ตอ่ สเู ้ พอ่ื หมา่ ม๊ ี พอนกึ ถงึ พวกนแี้ ลว้ เขากอ็ อกแรงตกั น้ําใหก้ บั ซงิ หยนุ แลว้ ก็วางไว ้ ขา้ งๆคอมพวิ เตอร์ “พี่ พน่ี มี่ นั คนแกจ่ อมวางแผนจรงิ ๆ” ซงิ หยนุ แอบมองเขาไปทนี งึ “ฉันเพง่ิ จะหา้ ขวบ” “แตพ่ แ่ี กก่ วา่ ฉัน สําหรับฉันแลว้ พกี่ ค็ อื คนแก่” “แคน่ าทเี ดยี วกถ็ อื วา่ แก่” ซงิ หยนุ “……” “พี่ พเ่ี กง่ มากเลย สๆู ้ นะ” “พ…ี่ …”

ซงิ หยนุ กด็ ม่ื นํ้าไปอกึ หนงึ่ อยา่ งจําใจ “ซงิ เฉนิ ชว่ ยอะไรพห่ี น่อย” พอไดย้ นิ พชี่ ายบอกใหต้ วั เองชว่ ยแลว้ ซงิ เฉนิ กด็ ใี จขน้ึ ทนั ที ลมื ตาโตจอ้ งมองไป“ใหผ้ มชว่ ยอะไรพหี่ รอ” “ชว่ ยหบุ ปากของแกใหพ้ หี่ น่อย” “พดู มากเกนิ ไปแลว้ ” ซงิ เฉนิ “……” ตอนที่ 84 งนั้ ฉนั ก็ขอจดั การกบั จห้ี นานเฟิ งละกนั ไมร่ วู ้ า่ ทําไม ตงั้ แตเ่ ขา้ ตลาดไป ซสู อื เยวก่ ็เอาแตร่ สู ้ กึ วา่ ไมว่ า่ ตวั เอง จะไปทไี่ หน กม็ แี ตค่ นพากนั ทําตวั ลับๆลอ่ ๆจอ้ งเธอไปหมด ความรสู ้ กึ แบบนที้ ําใหเ้ ธออดึ อดั สดุ ๆ ไมน่ าน เธอก็ไดร้ ับโทรศพั ทจ์ ากฟ๋ เู ชยี นเชยี น “สอื เยว่ ฉันจําไดว้ า่ เธอตนื่ เชา้ ทกุ วนั เลยใชไ่ หม” “อมื้ ”

เธอขมวดคว้ิ ไป แลว้ ก็นกึ ถงึ อาหารทจี่ ะทําใหเ้ ด็กนอ้ ยสองคนในตอน กลางคนื ไป “ทําไมหรอ” “ชว่ งนท้ี บ่ี า้ นฉันบงั คบั ใหฉ้ ันไปเจอคู่ ฉันเลยโกหกพวกเขาวา่ ฉันมี แฟนแลว้ ……แตท่ ํายังไงพช่ี ายของฉันกไ็ มเ่ ชอื่ เลย” “ฉันบอกเขาวา่ แฟนของฉันเป็ นดาราของวงการบนั เทงิ งานยงุ่ ทกุ วนั แตกตา่ งกบั ฉันมากเลยไมค่ อ่ ยไดเ้ จอฉันไดง้ า่ ยๆ” “แตพ่ ช่ี ายของฉันรสู ้ กึ วา่ ถงึ จะอยไู่ กลกนั ก็ตอ้ งสง่ ขอ้ ความบอกมอ นง่ิ บอกฝันดกี นั สิ ใหต้ ายยังไงกต็ อ้ งคยุ กนั สกั สองคํา” “แลว้ ……” เสยี งของ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นทอ่ี ยปู่ ลายสายนัน้ ออ่ นหดหสู่ ดุ ๆ แลว้ ซสู อื เยวก่ เ็ ขา้ ใจทนั ที “ใหฉ้ ันแกลง้ เป็ นแฟนเธอหรอ ใหส้ ง่ ขอ้ ความหาเธอหรอ” “ใชใ่ ชใ่ ช”่ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นพยกั หนา้ \"ฉันไดเ้ ปลย่ี นชอ่ื เบอรข์ องเธอแลว้ ถา้ ตอ่ ไป เธอวา่ งๆก็สง่ ขอ้ ความหาฉันหน่อยนะ ถา้ ฉันตอบกลับ เธอกแ็ สรง้ ทํา เป็ นรักฉันหน่อยละ่ \"

“เพราะไมแ่ น่บางทพี ชี่ ายของฉันอาจจะมาแยง่ โทรศพั ทฉ์ ันไป เธอก็ อยา่ รับโทรศพั ทล์ ะ่ ” “ได”้ กแ็ คเ่ รอื่ งเล็กนอ้ ยแคน่ ้ี แตว่ า่ …… “เชยี นเชยี นแกไมค่ ดิ จะหาแฟนแลว้ จรงิ ๆหรอ” “ไมห่ า” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นทอ่ี ยปู่ ลายสายก็ถอนหายใจ “ทไ่ี มห่ ลอ่ ฉันก็ไมส่ นใจ ท่ี หลอ่ เกนิ ไปกไ็ มส่ นใจฉัน ฉันโสดแบบนก้ี ด็ มี ากเหมอื นกนั ” ซสู อื เยวห่ วั เราะ เมอ่ื กค้ี ดิ จะพดู อะไรสกั อยา่ ง แลว้ ซงิ เฉนิ กโ็ ทรศพั ท์ เขา้ มา เธอเลยรบี วางสายของฟ๋ เู ชยี นเชยี นทนั ที “หมา่ ม๊ ”ี เสยี งของซงิ เฉนิ ทอ่ี ยปู่ ลายสายนัน้ ซกุ ซนน่ารกั สดุ ๆ “ตอนนแี้ ดด๊ ดไี้ ป รบั หมา่ ม๊แี ลว้ หมา่ ม๊รี อแดด๊ ดอี้ ยทู่ ปี่ ระตนู ะ อยา่ เดนิ ไปไหนมัว่ นะ ”

“มารบั แมห่ รอ” ซสู อื เยวร่ สู ้ กึ แปลกใจวา่ “เขาไมไ่ ดย้ งุ่ อยรู่ ไึ ง” ทําไมเธอจําไดว้ า่ วนั นเ้ี ชา้ ฉนิ โมห่ านบอกไวว้ า่ เพราะเมอ่ื วานลาพัก ไปวนั นงึ งานวนั นเ้ี ลยแทบจะกองเป็ นภเู ขาอยแู่ ลว้ จะมเี วลามารับเธอไดย้ งั ไง “ถงึ งานยงุ่ ก็ตอ้ งไปรบั หมา่ ม๊สี ”ิ แลว้ ซงิ เฉนิ ทอ่ี ยปู่ ลายสายก็จบี ปากจบี คอ “ก็หมา่ ม๊เี ป็ นภรรยาของ เขาหนคิ รับ” คําพดู ของเจา้ เด็กนอ้ ยนที่ ําใหซ้ สู อื เยวร่ สู ้ กึ ใจฟแู ปลกๆ “แมร่ แู ้ ลว้ หน่า” พอวางสายแลว้ เธอกย็ กขาตรงไปทโ่ี ซนอาหารทะเลทนั ที เธอยงั จําไดว้ า่ ฉนิ โมห่ านชอบกนิ ปลาดว้ ย ซสู อื เยวเ่ ลอื กอยนู่ าน ถงึ จะเลอื กปลาดําทนี่ ่าพอใจกวา่ มาตวั นงึ อมุ ้ ปลาหนักๆเอาไว ้ พอเธอเพง่ิ จะออกมาจากซปุ เปอรม์ ารเ์ ก็ต ก็ โดนผหู ้ ญงิ กลมุ่ หนงึ่ ลอ้ มเอาไวท้ นั ที

“แกคอื ซสู อื เยวใ่ ชไ่ หม” หญงิ สาวทเี่ ป็ นแกนนําจอ้ งเธออยา่ งดดุ นั “อกี ะหร”ี่ “กลา้ ดมี าออ่ ยจห้ี นานเฟิง” “ไมด่ สู ารรปู ตวั เองเอาซะเลย” “จหี้ นานเฟิงของเขาไมไ่ ดส้ นใจผหู ้ ญงิ อยา่ งแกแตแ่ รกเลยสกั นดิ ” แลว้ คนทม่ี าดกู ็เยอะขนึ้ เรอ่ื ยๆ แลว้ กพ็ ากนั ตอ่ วา่ ซสู อื เยว่ ผหู ้ ญงิ หลายคนกพ็ ากนั หวั เราะเยาะ “พวกเราหาแกเจอแลว้ แกกค็ อื ซสู อื เยว”่ “อยา่ คดิ จะปฏเิ สธเลย” “ออ่ ยเฉงิ เซวยี นกอ่ น พอตอนนเ้ี ห็นวา่ เฉงิ เซวยี นเอารางวลั มาไมไ่ ด ้ ก็เรมิ่ มาออ่ ยหนานเฟิง อยากดงั จนบา้ เลยสทิ า่ ” ซสู อื เยวร่ สู ้ กึ วา่ พวกเธอตา่ งหากทบ่ี า้ ไปแลว้ เธออธบิ ายดว้ ยใบหนา้ ทเี่ ย็นชา “ฉันไมไ่ ดอ้ อ่ ยหนานเฟิง” “ฉันแตง่ งานแลว้ ฉันมสี ามแี ลว้ ”

เธอคดิ เอาเองวา่ อธบิ ายแบบนแี้ ลว้ ผหู ้ ญงิ พวกนจ้ี ะปลอ่ ยเธอไป แตห่ ลงั จากทเี่ ธอพดู ออกไปแลว้ พวกผหู ้ ญงิ กลมุ่ นัน้ กลบั แกรง่ ขนึ้ กวา่ เดมิ “แตง่ งานแลว้ ยังจะมาออ่ ยคนอน่ื อกี ดสู วิ า่ แกมันกะหรแ่ี ค่ ไหน” “ผวั แกทําการบา้ นไมพ่ อใชไ่ หม ถงึ ไดม้ าปลดปลอ่ ยความรา่ นขา้ ง นอกแบบนี้” “อยากจะอว้ ก ทําไมถงึ มผี หู ้ ญงิ ทไี่ รย้ างอายแบบแกอยา่ งงไี้ ด ้ ยังจะ มาพดู ปาวๆวา่ ตวั เองแตง่ งานแลว้ อกี ผวั แกรไู ้ หมเนย่ี วา่ แกรา่ นขนาด น”ี้ คําพดู ทท่ี นไมไ่ ด ้ แตล่ ะคํา เป็ นเหมอื นเขม็ แทงเขา้ มาในใจของ ซสู อื เยว่ นวิ้ ของเธอจบั อาหารในมอื แน่น ภายใตแ้ รงผลกั ดนั ของผหู ้ ญงิ เหลา่ น้ี เธอเลยมองถนนขา้ งหนา้ ไม่ ชดั และเธอไมร่ วู ้ า่ ฉนิ โมห่ านมาหรอื ยัง เขาจะมองเห็นเธอไหม ก็นกึ ถงึ ฉนิ โมห่ าน……

หญงิ สาวสดู หายใจไปทนี งึ แลว้ ก็ถอดใจทจี่ ะออกจากฝงู ชนพวกน้ี แลว้ สายตากห็ ยดุ มองไปทหี่ นา้ ประตทู อ่ี ยบู่ นถนนซปุ เปอรม์ ารเ์ ก็ต ตอ่ ผา่ นไปสบิ นาทแี ลว้ ทซี่ งิ เฉนิ โทรหาเธอ ถา้ ตามหลักแลว้ ฉนิ โมห่ านก็ควรจะมาถงึ แลว้ หรอื วา่ อกี วนิ าทเี ดยี วเขาก็จะถงึ แลว้ หรอื ไมเ่ ขากม็ าถงึ แลว้ คดิ วนแบบนอี้ ยใู่ นหวั เธอโดนคนกลมุ่ นหี้ อ่ หมุ ้ ไว ้ แลว้ กเ็ ดนิ ไป ขา้ งหนา้ อยา่ งยากลําบาก แคพ่ วกแฟนคลับบา้ คลง่ั พวกนจ้ี ะปลอ่ ยเธอไปงา่ ยๆไดย้ ังไงละ่ คําพดู ของพวกเธอรนุ แรงขนึ้ เรอื่ ยๆ แลว้ คําพดู ก็คมขน้ึ เรอ่ื ยๆ และ บางคนถงึ ขนั้ ขวา้ งสงิ่ ของใส่ ซสู อื เยวอ่ กี ดว้ ย ซสู อื เยวเ่ กบ็ ความโมโหเอาแลว้ แลว้ กบ็ น่ อยใู่ นใจ หา้ นาที ถา้ ภายในหา้ นาทแี ลว้ ฉนิ โมห่ านยังไมม่ อี กี เธอก็จะไมร่ อแลว้

อกี อยา่ งก็จะเอาปลาตวั นที้ ง้ิ ดว้ ย เวลาผา่ นไปอกี หนงึ่ นาที ในตอนทซี่ สู อื เยวย่ ังเหลอื เวลาอกี หนงึ่ นาทจี ากหา้ นาทที ต่ี วั เอง กําหนดเอาไวน้ ัน้ รถมาเซราตสิ ดี ําก็จอดลงขา้ งทาง ไป๋ ลัว่ วงิ่ ไปพรอ้ มกบั การด์ อกี สองสามคนอยา่ งรวดเร็ว แลว้ กค็ วบคมุ แฟนคลับบา้ คลง่ั พวกนัน้ เอาไว ้ ชายทรี่ า่ งใหญค่ นหนง่ึ เดนิ กา้ วเทา้ ยาวเดนิ เขา้ มา แลว้ กก็ อดซสู อื เยว่ เขา้ ไปไวใ้ นออ้ มอก “ไมเ่ ป็ นไรใชไ่ หม” ลมหายใจบนตวั เขาทคี่ นุ ้ เคยนัน้ ทําใหซ้ สู อื เยวร่ สู ้ กึ ปลอดภยั เธอซบไปบนอกของเขา แลว้ ก็พดู เสยี งเบาๆวา่ “ถา้ คณุ ยังไมม่ า ฉัน ตอ้ งเป็ นอะไรแน่” “ขอโทษที ถนนรถตดิ น่ะ” ฉนิ โมห่ านสดู หายใจเบาๆ แลว้ ก็โอบไหลข่ องเธอเอาไว ้ และพาเธอ ขนึ้ รถไป “คณุ ผชู ้ ายครับ ทํายงั ไงกบั คนพวกนดี้ คี รบั ” “ตอ่ ยไปทนี งึ แลว้ แจง้ ตํารวจ”

ไป๋ ล่วั คอ่ นขา้ งลําบากใจหน่อยๆ “แตพ่ วกนเ้ี ป็ นผหู ้ ญงิ หมดเลยนะ ครบั ” ชายหนุ่มมองไปทไี่ ป๋ ลั่วอยา่ งเย็นชาทนี งึ “คนทรี่ ังแกภรรยาของฉัน ยังตอ้ งแบง่ ชายหญงิ มาจัดการอกี หรอ” ไป๋ ลัว่ “……” “ผมเขา้ ใจแลว้ ครับ” “น่ี” พวกแฟนคลบั ผหู ้ ญงิ ทอ่ี ยทู่ างนัน้ ไดย้ นิ บทสนทนาทพ่ี วกเขาคยุ กนั แลว้ กโ็ มโหขนึ้ “กลา้ รังแกผหู ้ ญงิ แบบนี้ ยังแมนอยไู่ หม” ฉนิ โมห่ านหนั หนา้ ไป แลว้ ก็ขเ้ี กยี จจะมองเธอ แฟนคลบั ผหู ้ ญงิ คนนัน้ ก็กดั ฟัน “ซสู อื เยว่ อยา่ คดิ วา่ พวกฉันจะกลวั แกนะ” “ทฉ่ี ันทําอยกู่ เ็ พอ่ื จห้ี นานเฟิงทงั้ นัน้ ” “ขอแคจ่ หี้ นานเฟิงไมเ่ ป็ นไร แกจะทํายังไงกบั ฉัน ก็ทํารา้ ยฉันไมไ่ ด ้ หรอก” คําพดู ของเธอ ทําใหฉ้ นิ โมห่ านคอ่ ยๆยกั ควิ้ ขน้ึ “หรอ”

ชายคนนัน้ หนั หนา้ ไป แลว้ แววตาของเขากเ็ หลอื บมองเธออยา่ งเย็น ชา \"งนั้ ฉันกจ็ ะยงุ่ กบั จห้ี นานเฟิง\" พดู จบ ในแววตาทสี่ น่ั คลอนของแฟนคลบั ผหู ้ ญงิ พวกนัน้ ก็มองตาม รถมาเซราตสิ ดี ําไป ไป๋ ล่ัวถอนหายใจอยา่ งหมดปัญญา หนั กลบั มามองผหู ้ ญงิ พวกนัน้ ไป ทนี งึ “พวกคณุ คงมกี รรมกบั ไอดอลของพวกคณุ สนิ ะ ” คณุ ผชู ้ ายของเขานัน้ เป็ นคนชอบแกแ้ คน้ มากเลยทเี ดยี ว เหตกุ ารณ์ทต่ี อนทจ่ี ห้ี นานเฟิงน่ังขา้ งภรรยาของเขาในงานมอบ รางวลั ครงั้ กอ่ น กท็ ําใหค้ ณุ ผชู ้ ายของเขาไมพ่ อใจมากแลว้ วนั น…ี้ … เขายงั จะมาแอบทําเรอื่ งวนุ่ วายอกี จห้ี นานเฟิงกช็ า่ งรนหาทตี่ ายจรงิ ๆ “เออ่ ” เบาะหลังของรถมาเซราตทิ กี่ ําลงั แลน่ อยนู่ ัน้ ซสู อื เยวก่ งั วลไปสกั พกั ก็ยังอดไมไ่ ดท้ จี่ ะเอย่ ปาก “คณุ ไมไ่ ดจ้ ะแกแ้ คน้ จหี้ นานเฟิงจรงิ ๆใช่ ไหม”

“เมอื่ กนี้ ัน้ เป็ นแคแ่ ฟนคลับของเขา เขาไมไ่ ดเ้ ป็ นคนออกคําสงั่ ไมไ่ ดเ้ กย่ี วอะไรกบั เขาเลย……” เพราะแฟนคลับของจห้ี นานเฟิงนัน้ หาเรอื่ งแทนจหี้ นานเฟิง ซสู อื เยว่ เลยรสู ้ กึ วา่ ไมค่ อ่ ยยตุ ธิ รรมเทา่ ไหร่ “ตอนนม้ี าพดู แทนเขาแลว้ หรอ หะ้ ” ชายหนุ่มเงยหนา้ ขนึ้ แลว้ ก็มองตรวจไปทหี่ นา้ ของเธออยา่ งละเอยี ด “ในใจคณุ น่ะ เขาคงสําคญั มากเลยสนิ ะ สําคญั จนเจ็บตวั ก็ไมเ่ ป็ นไร ” ตอนที่ 85 ยงั ดที มี่ าทนั เจ็บตวั หรอ ซสู อื เยวข่ มวดคว้ิ พอรสู ้ กึ ตวั กค็ อ่ ยจับไปทใ่ี บหนา้ ของตวั เอง “โอย๊ ——” เมอื่ เธอแตะแกม้ ซา้ ยของเธอ เธอรสู ้ กึ วา่ แกม้ ซา้ ยของเธอโดนล็ บขว่ นอยรู่ อยนงึ ไมไ่ ดล้ กึ มาก แตพ่ อเอานวิ้ แตะ ก็เจ็บอยเู่ หมอื นกนั

\"อยา่ ขยับ\" ชายหนุ่มจับมอื เธออยา่ งเอน็ ดู และอกี มอื หนง่ึ จับหนา้ เธออยา่ ง ระมัดระวงั \"ทําไมคณุ ถงึ ไมห่ นลี ะ่ \" ยังไงซะ เธอเป็ นแสตนอนิ มาตงั้ 5 ปีแลว้ เขาไมเ่ ชอ่ื วา่ เธอจะหนจี าก สถานการณแ์ บบนัน้ ไปไมไ่ ด ้ ทําไมถงึ ตอ้ งยนื โงๆ่ แลว้ ปลอ่ ยใหพ้ วกเขาลอ้ มรอบเธอดว้ ย ซสู อื เยวเ่ มม้ ปาก \"ฉันกลัววา่ ถา้ ฉันไปแลว้ คณุ จะมาพอดี แลว้ ถา้ นาย หาฉันไมเ่ จอขน้ึ มา จะทํายงั ไง\" และผหู ้ ญงิ เหลา่ นัน้ ไมไ่ ดท้ ํากบั เธอมากเกนิ ไป พวกเขาแคล่ อ้ มรอบ ๆ ตวั เธอแลว้ พดู คําหยาบกแ็ คน่ ัน้ จรงิ ๆ แลว้ เธอก็มภี มู คิ มุ ้ กบั เรอ่ื ง พวกนม้ี าตงั้ นานแลว้ ตอนทเ่ี ธอโดน เซย่ี งหวนั่ ฉงิ หลอก เธอไดย้ นิ สงิ่ ทเี่ ลวรา้ ยกวา่ น้ี หลายพันเทา่ และเธอก็ยังรอดชวี ติ มาได ้ ฉนิ โมห่ านโกรธเคอื งกบั เหตผุ ลของเธอมาก \"ถา้ อยา่ งนัน้ คณุ หนี กอ่ นแลว้ คอ่ ยโทรหาผมแลว้ บอกวา่ เปลยี่ นสถานทไ่ี มไ่ ดร้ ไึ ง ?\" ทําไมถงึ ตอ้ งใหผ้ หู ้ ญงิ พวกนัน้ ลอ้ มเอาไวด้ ว้ ย

ไมใ่ ชว่ า่ เขาไมไ่ ดย้ นิ สง่ิ ทผี่ หู ้ ญงิ พวกนัน้ พดู เมอื่ กสี้ กั หน่อย คําพดู ทที่ นไมไ่ ดพ้ วกนัน้ ทําใหเ้ ขา มันลา้ งสมองของเขามากจรงิ ๆ ซสู อื เยวเ่ งยหนา้ ขน้ึ และมองเขาดว้ ยดวงตาทสี่ ดใส \"แตฉ่ ันไมม่ ี ชอ่ งทางตดิ ตอ่ ของคณุ เลยนะ\" ฉนิ โมห่ าน\"…\" เธอไมม่ ชี อ่ งทางตดิ ตอ่ เขาหรอ \"คณุ ไมเ่ คยใหฉ้ ัน\" ซสู อื เยวเ่ มม้ ปาก \"ชอ่ งทางตดิ ตอ่ กบั ซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ น่ะฉันมี ทงั้ นัน้ …\" ฉนิ โมห่ าน: \"…\" ชายคนนัน้ หยบิ โทรศพั ทม์ อื ถอื ของเธอดว้ ยใบหนา้ เย็นชาและเพม่ิ เบอรไ์ ป ในตอนทบี่ นั ทกึ เขาขมวดคว้ิ และบนั ทกึ คําวา่ \"ทรี่ ัก\" อยา่ งเงยี บๆ หลงั จากทําทงั้ หมดนแ้ี ลว้ ชายคนนัน้ กย็ นื่ โทรศพั ทใ์ หเ้ ธออยา่ งเฉย เมย \"ผมใหเ้ บอรค์ ณุ แลว้ นะ\"

“อยา่ ทําเรอื่ งโงๆ่ แบบนัน้ อกี ละ่ ” ซสู อื เยวเ่ บะรมิ ฝี ปากของเธอและวางโทรศพั ทข์ องเธอไวอ้ ยา่ งเงยี บ ๆ บรรยากาศในรถเงยี บลงอยา่ งประหมา่ ซสู อื เยวเ่ มม้ รมิ ฝี ปาก และในตอนทพ่ี ยายามจะหาหวั ขอ้ มาคยุ กโ็ ดน เขาจับคางเอาไว ้ ดวงตาของชายคนนัน้ จอ้ งไปทแี่ ผลทแ่ี กม้ ซา้ ยของเธอ “ยงั เจ็บอยรู่ ึ เปลา่ ” หญงิ สาวสา่ ยหวั อยา่ งรวดเร็ว “ไมเ่ จ็บแลว้ ” เขาจอ้ งมองเธออยนู่ าน \"กลบั รถ ไปโรงพยาบาลไป๋ ยหู่ นาน\" ไปโรงพยาบาล? ซสู อื เยวร่ บี โบกมอื อยา่ งรวดเร็ว \"ไมต่ อ้ งหรอก แคบ่ าดเจ็บนดิ หน่อย เอง\" \"ไมไ่ ด\"้

ฉนิ โมห่ านปฏเิ สธดว้ ยใบหนา้ ทเ่ี ย็นชา \"ซสู อื เยว่ คณุ ตอ้ งจําไวว้ า่ ตอ่ ไปคณุ ตอ้ งเป็ นนักแสดงนะ\" \"ใบหนา้ ของคณุ สําคญั มาก\" \"จะเป็ นแผลไมไ่ ด\"้ ซสู อื เยว:่ \"…\" ทจี่ รงิ แลว้ เธออยากจะบอกวา่ แผลเล็กๆ แบบนปี้ กปิดดว้ ยคอนซลี เลอรก์ ็ได ้ แตน่ ค่ี อื สง่ิ ทเี่ ขาหว่ งใยในตวั เอง เธอกม้ หนา้ ลง แลว้ ก็ยม้ิ ดใี จ เล็กนอ้ ย งนั้ ก็…ไปเถอะ \"โอย้ แผลน!ี่ \" เมอื่ เขามาถงึ โรงพยาบาล ไป๋ ยหู่ นานขมวดควิ้ และมองดบู าดแผล ของซสู อื เยว“่ ยงั ดที แ่ี ปลนย้ี ังรกั ษาทนั อยู่” \"ถา้ มาชา้ กวา่ นอ้ี กี หน่อย…\" ดว้ ยหนา้ ตาทจี่ รงิ จัง ฉนิ โมห่ านก็ขมวดควิ้ อยา่ งดเุ ดอื ด \"จะเกดิ อะไร ขน้ึ หรอ\"

ไป๋ ยหู่ นานถอนหายใจ \"อกี ไมน่ าน มนั จะหายเองแลว้ \" ตามทเี่ ขาพดู เขาเอาผา้ กอ๊ ซมาวางบนแผลของ ซสู อื เยว\"่ เสร็จแลว้ \" ไป๋ ยหู่ นาน\"…\" เมอ่ื มองไปทใ่ี บหนา้ เยอื กเย็นของเขา ซสู อื เยวก่ อ็ ดไมไ่ ดท้ จ่ี ะยม้ิ และกม้ หนา้ ลง \"เห็นไหม ฉันบอกแลว้ วา่ ไมเ่ ป็ นไร\" “ไปรบั ยาเถอะ” ไป๋ ยหู่ นานเขยี นชอ่ื นงึ ลงบนกระดาษอยา่ งไมต่ งั้ ใจแลว้ ยนื่ ใหไ้ ป๋ ยู่ หนาน\"ฉันใหข้ ผี้ งึ้ กบั เธอและทาลงบนแผลหลังจากทม่ี ันตกสะเก็ด มนั จะไมม่ รี อ่ งรอยของมันอะไรเลย\" แลว้ ฉนิ โมห่ านกย็ นื่ ให ้ ไป๋ ลวั่ ดว้ ยใบหนา้ ทเ่ี ย็นชา \"นายไปเอง\" ไป๋ ยหู่ นานเหลอื บมองเขา \"แบบนส้ี ถิ งึ จะถกู \" ฉนิ โมห่ าน ทําใหเ้ ขาดเู หมอื นเย็นชาและไมส่ นใจ แลว้ กห็ นั หลังเดนิ ไปจรงิ ๆ

หลังจากทเ่ี ดนิ ไป ไป๋ ยหู่ นานก็อดไมไ่ ดท้ จ่ี ะยมิ้ และมองไปทซี่ สู อื เยว่ และยน่ื มอื ออกไปหาเธอ “ฉันชอื่ ไป๋ ยหู่ นาน” \"เป็ นหนง่ึ ในเพอ่ื นไมก่ คี่ นของ ฉนิ โมห่ าน\" ซสู อื เยวจ่ ับมอื กบั เขาอยา่ งสภุ าพ \"สวสั ดจี ะ้ \" เธอเคยเห็นหมอไป๋ คนนม้ี ากอ่ น แตเ่ ธอไมค่ ดิ วา่ ความสมั พนั ธ์ ระหวา่ งไป๋ ยหู่ นานและ ฉนิ โมห่ านจะดขี นาดนี้ เขาเป็ นคนแรกทเ่ี ธอเคยเห็นวา่ กลา้ ลอ้ เลน่ กบั ฉนิ โมห่ าน \"เขาใสใ่ จคณุ นะ\" ไป๋ ยหู่ นานหนั หนา้ ไปและเหลอื บมองไปยังทางทฉี่ นิ โมห่ านเดนิ ไป \"ไมอ่ ยา่ งงัน้ คนอยา่ งเขาจะรอ้ นรนเพราะอาการบาดเจ็บเล็กนอ้ ย ของคณุ ไดย้ งั ไงละ่ \" หลังจากพดู จบ เขากห็ นั หนา้ และเหลอื บมองที่ ซสู อื เยว\"่ คนอยา่ ง ทา่ นชายฉนิ นัน้ แสดงออกไมเ่ ป็ นสกั เทา่ ไหร่ มหี ลายอยา่ งทเี่ ขาจะ ไมเ่ อย่ ปากบอกคณุ \" “แตฉ่ ันรจู ้ ักเขาดี หากคณุ มขี อ้ สงสยั หรอื ไมเ่ ขา้ ใจเขา บอกฉันได ้ ฉันน่าจะรทู ้ กุ สง่ิ ทคี่ ณุ พดู ได”้

ซสู อื เยวน่ งิ่ ไปสกั พกั จากนัน้ เขาก็เขา้ ใจวา่ ไป๋ ยหู่ นานตงั้ ใจทําใหฉ้ นิ โมห่ านหวั เสยี เพอ่ื บอกเรอ่ื งนกี้ บั ตวั เอง ในใจของเธอรสู ้ กึ อบอนุ่ \"ขอบคณุ คะ่ \" ฉนิ โมห่ านมเี พอื่ นแบบนี้ เธอรสู ้ กึ ยนิ ดมี ากเหมอื นกนั \"ขอบคณุ อะไรกนั \" ไป๋ ยหู่ นานโบกมอื \"ฉันควรขอบคณุ คณุ มากกวา่ \" \"ถา้ ไมม่ คี ณุ ฉันคงหว่ งวา่ เขาจะตอ้ งตายคนเดยี วแน่ๆ\" \"คณุ เป็ นผหู ้ ญงิ คนแรกทเี่ ขาชอบเลยนะ\" ใบหนา้ ของ ซสู อื เยวแ่ ดงขน้ึ \"เขา… เขาคงไมช่ อบฉันหรอกคะ่ \" ฉนิ โมห่ านดกี บั เธอมาก แตท่ งั้ หมดนเ้ี ป็ นเพราะเธอเป็ นภรรยาของ เขา \"อกี อยา่ ง\" ดวงตาของหญงิ สาวหมองลง \"ผหู ้ ญงิ คนแรกทเ่ี ขาชอบควรเป็ นแม่ ของซงิ หยนุ และซงิ เฉนิ มากกวา่ \" \"ไมใ่ ชเ่ ธอหรอก\"

ไป๋ ยหู่ นานปฏเิ สธทนั ที \"โมห่ านแคต่ อ้ งการเป็ นครอบครัวใหเ้ ธอ พอ เธอเสยี ชวี ติ เขายังสาบานวา่ จะไมแ่ ตง่ งานกบั ภรรยาคนไหนอกี เลย ในชวี ติ น\"ี้ \"แตก่ แ็ ค…่ \" ซสู อื เยวข่ มวดคว้ิ \"ทําไมหรอคะ” \"ก็แคก่ อ่ นทผ่ี หู ้ ญงิ คนนัน้ จะเสยี ชวี ติ เธอขอใหเ้ ขาหาแมใ่ หล้ กู ทงั้ สองคน\" \"แมว้ า่ เขาจะไมต่ อ้ งการทจ่ี ะยอม แตเ่ มอ่ื เดก็ นอ้ ยสองคนโตขน้ึ เขา คอ่ ย ๆ รสู ้ กึ วา่ พวกเขาตอ้ งการแมจ่ รงิ ๆ\" เพราะฉะนัน้ …… นคี่ อื เหตผุ ลทเ่ี ขาเพงิ่ แตง่ งานกบั เธอตามความชอบของซงิ หยนุ และ ซงิ เฉนิ งัน้ หรอ “ชา่ งเถอะ อยา่ พดู ถงึ เรอื่ งนเ้ี ลย” ดเู หมอื นวา่ หวั นจี้ ะตงึ เครยี ดไปหน่อย และไป๋ ยหู่ นานก็หวั เราะ \"ขอ บอกอะไรทมี่ สี าระหน่อยละกนั \"

\"คณุ ตอ้ งไมร่ แู ้ น่นอนวา่ จรงิ ๆแลว้ ฉนิ โมห่ านเคยเป็ นโรคกลัวผหู ้ ญงิ มากอ่ น\" \"ฉันรกั ษาเขามาเกอื บหา้ ปีแลว้ !\" ซสู อื เยวถ่ งึ กบั ตกใจ “กลวั ผหู ้ ญงิ หรอ” “ใช”่ ไป๋ ยหู่ นานมคี วามสขุ มาก \"ผหู ้ ญงิ ในบรษิ ัทของเขาพยายามเกลย้ี กลอ่ มเขา และเธอกส็ วมชดุ นอนเซก็ ซไี่ ปทหี่ อ้ งของเขาตอน กลางคนื และเขาก็โยนมนั ทงิ้ อยา่ งไรค้ วามปราณ\"ี \"ผหู ้ ญงิ คนนัน้ สวยมากเลยละ่ …เป็ นพลงั ทําลายลา้ งจรงิ ๆ…\" \"งนั้ เดย๋ี วฉันจะหาเธอกลับมาใหน้ ายละกนั \" กอ่ นทไี่ ป๋ ยหู่ นานจะพดู จบ เขากถ็ กู ขดั จงั หวะดว้ ยเสยี งเย็นชาของ ชายหนุ่มทนั ที ชายในเสอื้ คลมุ สขี าวตวั สน่ั ทนั ที “กลบั กลับมาแลว้ หรอ” ไป๋ ยหู่ นานยม้ิ อยา่ งแข็งทอ่ื จากนัน้ ก็หนั หนา้ และกระพรบิ ตาใหซ้ สู อื เยว่

ซสู อื เยวเ่ ขา้ ใจและลกุ ขน้ึ อยา่ งรวดเร็วและเดนิ ไปทดี่ า้ นขา้ งของฉนิ โมห่ าน\"ทา่ นชาย กลบั กนั เถอะ” ฉนิ โมห่ านมอง ไป๋ ยหู่ นานอยา่ งเย็นชาและพา ซสู อื เยวอ่ อกไป “เขาพดู อะไรกบั คณุ ” พอกลบั ขน้ึ รถ ชายหนุ่มกถ็ ามดว้ ยสหี นา้ เย็นชา \"ไมม่ อี ะไรหรอก ก็พดู เรอื่ งโรคกลัวผหู ้ ญงิ ของคณุ น่ะ …\" เมอื่ เหน็ ใบหนา้ ของเขาเปลย่ี นเป็ นสดี ําอยา่ งเหน็ ไดช้ ดั ซสู อื เยวเ่ ลย พดู อยา่ งรวดเร็ววา่ \"จรงิ ๆ แลว้ นม่ี ันไมม่ อี ะไรเลย\" \"ฉันก็เคยเป็ นโรคกลัวผชู ้ ายมากอ่ น\" ชายคนนัน้ ขมวดคว้ิ และจอ้ งมองเธอ และเหน็ ไดช้ ดั วา่ ไมเ่ ชอ่ื \"จรงิ ๆ\" ซสู อื เยวม่ องหนา้ เขาอยา่ งจรงิ จงั \"ฉันเคยเขา้ พบจติ แพทยม์ ากอ่ น ดว้ ย และฉันไมส่ ามารถทนใหใ้ ครมาแตะตอ้ งฉันได\"้ \"แลว้ ยงั ไงตอ่ \"

ใบหนา้ ของหญงิ สาวหนา้ แดงขน้ึ เล็กนอ้ ย “ตอ่ มา ฉันแตง่ งานกบั คณุ และรกั ษาโดยไมใ่ ชย้ า” ตอนท่ี 86 ฝนั ดี ฉนิ โมห่ านเลกิ คว้ิ ขนึ้ เล็กนอ้ ย ยกมอื ขนึ้ แลว้ เกยี่ วซสู อื เยวเ่ ขา้ มาใน ออ้ มกอด รมิ ฝี ปากบางแนบขา้ งหเู ธอ “ดขี น้ึ โดยไมต่ อ้ งใชย้ า?” แกม้ ของซสู อื เยวแ่ ดงขน้ึ เธอพยกั หนา้ เงยี บๆ “ใช”่ แทจ้ รงิ เธอไมร่ วู ้ า่ เพราะอะไร เหมอื นวา่ ตงั้ แตแ่ รกเรม่ิ เธอไมเ่ คย รงั เกยี จทฉ่ี นิ โมห่ านจะสมั ผสั โดนตวั ของเธอ สถานการณแ์ บบนน้ี ัน้ ไมเ่ คยเกดิ ขน้ึ กบั เธอมากอ่ น ผชู ้ ายคนน้ี เหมอื นมพี ลงั บางอยา่ ง…… ฉนิ โมห่ านกอดเธอเอาไว ้ มอื ใหญข่ องเขายกคางของเธอขนึ้ จบู ลง บนฝี ปากของเธอเบาๆ “แสดงวา่ เราสองของเป็ นยาของกนั และกนั ” โรคกลัวผหู ้ ญงิ ของเขา หายขาดอยา่ งน่าอศั จรรย์ หลงั จากทไี่ ดเ้ จอ กบั เธอ

บนโลกใบนี้ คนทจี่ ะมปี ัญหาเดยี วกบั ตวั เอง แลว้ ยงั สามารถชว่ ย รกั ษาอกี ฝ่ ายไดน้ ัน้ นค่ี งถอื วา่ เป็ นพรหมลขิ ติ สนิ ะ ? ทา่ ทางหวานแหววของพวกเขาทงั้ สองทน่ี ั่งอยเู่ บาะหลัง ทําใหไ้ ป๋ ลว่ั ทขี่ บั รถอยนู่ ัน้ รสู ้ กึ อดึ อดั ขนึ้ มา เขาปลอ่ ยทค่ี นั่ ระหวา่ งในรถลงเงยี บๆ แลว้ มองตรงไปขา้ งหนา้ โดยที่ ไมม่ องพวกเขา พอทค่ี น่ั ถกู ปลอ่ ยลง หอ้ งโดยสารภายในรถถกู แบง่ เป็ นสองสว่ น ซสู อื เยวต่ กใจ “นค่ี อื ……” “คนโสดบางคนไมอ่ ยากมองหน่ะสิ” น้ําเสยี งทมุ ้ ตํา่ ของฉนิ โมห่ านแฝงไปดว้ ยความเยาะเยย้ พดู เสร็จ เขาก็เอนตวั ลง แลว้ วางซสู อื เยวไ่ วร้ ะหวา่ งบนรา่ งกายของ เขากบั เบาะหนังของรถ แลว้ จบู รมิ ฝี ปากของเธอ ความรสู ้ กึ ทลี่ กึ ซง้ึ และไมอ่ ยากแยกออกจากกนั ชว่ งเวลาโรแมนตกิ มักจะผา่ นไปเร็วเสมอ

แมว้ า่ ไป๋ ลัว่ จะเรง่ คนั เรง่ ใหช้ า้ ลงแลว้ กต็ าม แตย่ ังไงโรงพยาบาลของ ไป๋ ยหู่ นานกบั วลิ ลา่ ของตระกลู ฉนิ ไมไ่ ดไ้ กลกนั มาก ใชเ้ วลาไมถ่ งึ ครงึ่ ชว่ั โมงกถ็ งึ แลว้ หลังจากทร่ี ถหยดุ ลง ฉนิ โมห่ านกไ็ ดล้ งจากรถดว้ ยสหี นา้ หงดุ หงดิ แลว้ ออ้ มไปทางซสู อื เยวก่ อ่ นจะปิดประตรู ถ หญงิ สาวทห่ี นา้ แดงกํา่ ลงจากรถ กําลงั จะกา้ วเทา้ ไปเอาวตั ถดุ บิ ท่ี หลังรถ ฉนิ โมห่ านขมวดคว้ิ เบาๆ “ไป๋ ล่วั ” ไป๋ ลว่ั ตอบรบั รบี เขาไปหา้ มเธอเอาไว ้ “คณุ นาย เดย๋ี วผมจดั การเอง ครบั ” ภายในหอ้ งรับแขกของวลิ ลา่ ซงิ หยนุ วางโน๊ตบคุ๊ ลง “หวิ นํ้า” ซงิ เฉนิ รบี เทนํ้าใหเ้ ขาอยา่ งขยนั ขนั แข็ง “เป็ นไงบา้ ง พี่ จดั การ เรยี บรอ้ ยไหม?” “เรยี บรอ้ ยแลว้ ”

ซงิ หยนุ ยกแกว้ ขน้ึ มาจบิ น้ําหนงึ่ คํา เหมอื นผใู ้ หญท่ ไ่ี มค่ อ่ ยเขา้ ใจ เทคโนโลยี “ฉันเจอIPหลักทปี่ ลอ่ ยขา่ วลอื แลว้ ฉันแฮกคอมคนนัน้ ไปดว้ ย” “ฉันล็อคคอมเขาเอาไว ้ แลว้ ทง้ิ ชอ่ งทางตดิ ตอ่ ไวใ้ หเ้ ขา รอเขามอบ ตวั กเ็ ทา่ นัน้ ” ซงิ เฉนิ ยกนว้ิ ใหเ้ ขาเงยี บๆ “พเี่ กง่ มาก!” “ชมไดแ้ บบไมเ่ ตม็ ใจมาก” ในเวลาเดยี วกนั ภายในหอ้ งชนั้ สองของวลิ ลา่ ตระกลู ซู ซโู มม่ องคอมพวิ เตอรท์ คี่ วบคมุ ไมไ่ ดข้ องตวั เอง กอ่ นทจี่ ะขวา้ งแกว้ น้ําใสห่ นา้ จอดว้ ยอารมณโ์ มโห! เธอเพง่ิ จะเปิดคอมมา ตอนแรกเธอกะจะมาเชค็ วา่ ขา่ วลอื ที่ เกย่ี วกบั ซสู อื เยวไ่ ปถงึ ไหนแลว้ แตเ่ ธอยังไมท่ นั ทจ่ี ะไดก้ ดเปิดเวยป๋ อ หนา้ จอคอมของเธอกลับดบั สนทิ พอภาพจอปรากฏอกี ครงั้ กลบั กลายเป็ นหนังสยองขวญั ทฉ่ี าย วนอยบู่ นจอ!

มมุ ลา่ งซา้ ยของหนังสยองขวญั มอื ตวั หนังสอื เล็กๆแถวหนง่ึ “คอม ของเธอโดนฉันควบคมุ แลว้ ถา้ อยากจะปลดล็อค ตดิ ตอ่ ฉันพรอ้ มกบั เงนิ ” เธอกวาดของทกุ อยา่ งทอี่ ยบู่ นโตะ๊ ลงพน้ื อยา่ งรสู ้ กึ โมโห โครม้ —— ! เสยี งทดี่ งั มากทําใหเ้ ฉนิ ฟางทก่ี ําลงั เดนิ ผา่ นเปิดประตอู ยา่ งชว่ ย ไมไ่ ด ้ พอเดนิ เขา้ มา เธอกเ็ หน็ กบั ภาพหนังสยองขวญั ทฉ่ี ายบนจอ เธอ ตกใจจนวญิ ญาณแทบออกจากรา่ ง! เธอรบี เขา้ ไปปิดคอม “โมโ่ ม่ เกดิ อะไรขนึ้ ?” “แมค่ ะ คอมหนูโดนแฮก!” ซโู มท่ ส่ี หี นา้ เศรา้ สรอ้ ยโผลเ่ ขา้ กอดเฉนิ ฟาง รอ้ งไหจ้ นพดู ไมเ่ ป็ น ศพั ท์ “ทําไมหนูทําอะไรกไ็ มร่ าบรนื่ เลย!” “เดมิ ทคี นทค่ี วรแตง่ งานกบั ทา่ นชายฉนิ คอื หนู แตพ่ อ่ กด็ อ้ื รัน้ ใหซ้ สู อื เยวแ่ ตง่ กบั เขา ทําใหห้ นูพลาดการแตง่ งานทด่ี ขี นาดนัน้ ไป! ”

“ประธานหวางทหี่ นูเพงิ่ เซน็ สญั ญากบั เขาไปเมอื่ ไมน่ านนเ้ี พราะซสู อื เยวไ่ ปทําใหเ้ ขาไมพ่ อใจ กเ็ ลยไมต่ อ่ สญั ญากบั ซซู อื่ กรปุ๊ ของพวก เราอกี แลว้ !” “แลว้ กอ่ นหนา้ นม้ี ดี าราสองคนทหี่ นูเป็ นคนลงทนุ เพราะไปพวั พนั กบั คนหนง่ึ โดนเรอื่ งออ้ื ฉาวจนหวนกลับคนื วงการไมไ่ ด ้ แลว้ อกี คนก็ พงั ทลายจนลกุ ไมไ่ ด…้ …” “ทําไมหนูถงึ ลําบากแบบน้ี……” แมแ้ ตไ่ ดร้ ปู ซสู อื เยวม่ านดิ หน่อยกะปลอ่ ยขา่ วลอื คอมก็ยงั โดนแฮ กอกี ! พอไดย้ นิ เสยี งรอ้ งไหข้ องลกู สาว หวั ใจของเฉนิ ฟางรสู ้ กึ เจ็บปวด อยา่ งมาก เธอยกมอื ขนึ้ ลบู หลงั ซโู มเ่ บาๆ “โมโ่ ม่ ทล่ี กู พดู คอื เรอื่ งจรงิ หรอ?” “เรอ่ื งทที่ ําใหล้ กู อารมณ์ไมด่ ชี ว่ งน้ี เกยี่ วขอ้ งกบั ซสู อื เยว่?” “ใชค่ ะ่ !” น้ําตาของซโู มท่ ค่ี วบคมุ ไวไ้ มไ่ ดจ้ นไหลเหมอื นเขอ่ื นแตก “ทงั้ หมด เป็ นเพราะซสู อื เยว!่ มนั เป็ นตวั กาลกณิ ี!”

เฉนิ ฟางหรตี่ าลง สายตาทด่ี รุ า้ ยมองไปยงั ดา้ นหนา้ “แมว่ า่ มันไม่ น่าจะใชต่ วั กาลกณิ ี แตม่ ันตอ้ งการขดั ขวางลกู ” “โมโ่ ม่ ไมต่ อ้ งกลัวนะ ลกู ยงั มพี อ่ กบั แมซ่ พั พอรต์ นะ ยังมคี นทงั้ ตระกลู ซ!ู ” “ซสู อื เยวม่ นั อกตญั �ู เรากไ็ มจ่ ําเป็ นตอ้ งไปไวห้ นา้ มัน! ” พดู จบ เฉนิ ฟางกม้ หวั ลง มองใบหนา้ ของซโู มอ่ ยา่ งรสู ้ กึ สงสาร “แบบน้ี แมจ่ ะใหพ้ อ่ เป็ นคนออกหนา้ หาโอกาสนัดทา่ นชายฉนิ มาที่ บา้ นแลว้ กนั ” “ถา้ ทา่ นชายฉนิ ตกลงทจี่ ะลงโทษและสง่ั สอนซสู อื เยวด่ ๆี พวกเราก็ จะไมถ่ อื โทษโกรธมัน” “แตถ่ า้ เขาไมย่ อมตกลง เราก็เอาหลกั ฐานทซ่ี สู อื เยวเ่ คยทอ้ งกบั คน อนื่ มาใหเ้ ขาด!ู ” ซโู มท่ ซ่ี กุ อยใู่ นอกของเฉนิ ฟาง นํ้าตาไหลอยา่ งไมห่ ยดุ มแี ตเ่ สยี ง รอ้ งไหข้ องเธอดงั ไปทวั่ แตม่ มุ ปากของเธอกลบั ยม้ิ อยา่ งเจา้ เลห่ ์ “คะ่ ทําตามทแี่ มว่ า่ เลยคะ่ ” “แตว่ า่ ……”