สามีบอสของฉันทั้งเลวทั้งซื่อ0501-1000

แตน่ กึ ไมถ่ งึ วา่ ทําใหเ้ รอื่ งมนั แยล่ งออกมาเอง… ถา้ ฉนิ โมห่ านรวู ้ า่ ซสู อื เยวเ่ ขา้ ใจผดิ เพราะเขา แลว้ ยังเสยี ใจจนกนิ ขา้ วไมล่ งอกี … คดิ ถงึ ตรงนแี้ ลว้ ไป๋ ยหู่ นานก็ไดส้ ดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ “ซสู อื เยว่ เธอ อยา่ ไปใสใ่ จเยเ่ ชยี นจวิ่ น่ันเลย” “ฉันขอบอกเธอเอาไวเ้ ลยวา่ ” “อนั ทจี่ รงิ ฉนิ โมห่ านเขาตกหลมุ รักเธอตงั้ แตแ่ รกเจอเลยละ่ เรมิ่ ตงั้ แตค่ รงั้ แรกทพี่ วกเธอไดเ้ จอกนั เขากบ็ อกกบั ฉันวา่ ชวี ติ นเี้ ขาขาด เธอไมไ่ ด ้ เขารักเธอรกั จนไมม่ วี นั เปลย่ี นใจไปจากเธอไดอ้ กี แลว้ ปรารถนาทจี่ ะอยกู่ บั เธอไปจนแกอ่ ยดู่ ว้ ยกนั ไปชวั่ ฟ้าดนิ สลายไปใน ชวั่ ขา้ มคนื ” “เขายงั …” “ฉันยงั พดู อะไรอกี ?” ทนั ใดนัน้ เอง เสยี งผชู ้ ายทท่ี มุ ้ ตํา่ เสยี งหนงึ่ กไ็ ดด้ งั เขา้ มาจากทาง หนา้ ประตู

ตอนที่ 97 ในสายตาของคณุ ผมใจแคบขนาดนนั้ เลย? รา่ งของไป๋ ยหู่ นานนงิ่ แขง็ ไปทนั ที เขาหนั หนา้ ไปทนั ที ประตทู างเขา้ หอ้ งผปู ้ ่ วย ชายรา่ งสงู ใหญก่ ําลงั ยนื กอดอกอยู่ มอง เขามาดว้ ยดวงตาทป่ี ระดบั ไปดว้ ยความเยา้ หยอก “แคก่ แคก่ ——“ ไป๋ ยหู่ นานกระแอมไอออกมาเบาๆ “จๆู่ ฉันกน็ กึ ขน้ึ มาไดว้ า่ ทางโนน้ ฉันยังมผี ปู ้ ่ วยกําลงั รออยู่ ฉัน…ฉัน ฉันไปทํางานกอ่ นนะ!” พดู จบ กไ็ มส่ นวา่ ฉนิ โมห่ านจะมสี หี นา้ ยงั ไงออกมา ชายหนุ่มก็ไดล้ กุ ขนึ้ พรวดพราดสาวกา้ วยาวๆเดนิ ออ้ มฉนิ โมห่ านออกไปทนั ที “เฮ…้ ” ซสู อื เยวย่ กมอื ขน้ึ มา ไมท่ นั ไดพ้ ดู ออกไปสกั คําเดยี ว รา่ งของไป๋ ยู่ หนานก็ไดห้ ายไปจากระยะสายตาของเธอไปเสยี แลว้ “ทําไม อาลยั อาวรณไ์ มอ่ ยากจากเขา?” ชาํ เลอื งเหน็ สหี นา้ ของซสู อื เยว่ ชายทอ่ี ยตู่ รงหนา้ ประตกู ็ไดย้ กมอื ขน้ึ ไปปิดประตหู อ้ งผปู ้ ่ วยลงไปนงิ่ ๆ

“หลังจากทเ่ี สยี ง “ปัง” ดงั ขนึ้ ภายในหอ้ งทไ่ี ดป้ ิดลง เหลอื เพยี งแค่ ซสู อื เยวก่ บั ฉนิ โมห่ านแคส่ องคน ชายหนุ่มกา้ วเขา้ มาหยดุ อยตู่ รงหนา้ เธออยา่ งสงา่ งาม น่ังลงบนเกา้ อี้ ทอี่ ยขู่ า้ งๆ เปิดกลอ่ งขา้ วใหเ้ ธอดว้ ยทา่ ทที อี่ อ่ นโยน แลว้ ไดส้ ง่ ชอ้ น เขา้ มาในมอื เธออกี ที ซสู อื เยวร่ บั ชอ้ นมา “ขอบคณุ …” พดู จบ เธอก็กม้ หนา้ ลง กนิ ขา้ วตม้ ไปอยา่ งระวงั “ฉันรวู ้ า่ ทไ่ี ป๋ ยหู่ นาน พดู มาเมอ่ื กนี้ ม้ี นั เป็ นเรอ่ื งเหลวไหลทงั้ นัน้ ฉันไมม่ ที างคดิ เป็ นจรงิ เป็ นจังหรอก” ในเสยี งทมุ ้ ตํา่ ของฉนิ โมห่ านไดป้ ระดบั ไปดว้ ยรอยมิ้ อารมณ์ดอี อกมา ดว้ ยเล็กนอ้ ย “สง่ิ ทเี่ ขาพดู มามันกไ็ มใ่ ชเ่ รอ่ื งโกหกไปเสยี หมด หรอก” ซสู อื เยวน่ ง่ิ อง้ึ ไป เงยหนา้ ขน้ึ มองเขา ในดวงตาทล่ี ้ําลกึ คนู่ ัน้ ของชายหนุ่มประดบั ไปดว้ ยรอยยมิ้ อารมณ์ดี ออกมาอยา่ งไมช่ ดั เจนนัก “ทําไมถงึ มองผมอยา่ งนัน้ ?” ซสู อื เยวห่ นา้ แดงออกมา รบี กม้ หนา้ ลงไปกนิ ขา้ วตม้ ตอ่ ทนั ที

ฉนิ โมห่ านหรต่ี าลงเล็กนอ้ ย เขาสามารถรสู ้ กึ ไดว้ า่ เธอระวงั ตวั มาก “ซสู อื เยว”่ ตอนทเี่ สยี งทมุ ้ ตํา่ ของชายหนุ่มเรยี กชอ่ื เธอออกมา มันมคี วามไมร่ น่ื หขู น้ึ มาเล็กนอ้ ย แตเ่ สยี งมันกลับน่าฟังมาก เธอสง่ เสยี งอมื ออกไปเบาๆ แลว้ ตงั้ หนา้ ตงั้ ตากนิ ขา้ วตม้ ตอ่ ไป “คณุ พอ่ มาแลว้ ?” เธอพยักหนา้ ตอบไปเงยี บๆ “คหู่ มัน้ ของคณุ ก็มาดว้ ย” “คหู่ มนั้ ?” ฉนิ โมห่ านยน่ ควิ้ ออกมาเล็กนอ้ ย ผา่ นไปครใู่ หญๆ่ กวา่ จะนกึ ขน้ึ มา ไดว้ า่ คนทเี่ ธอพดู ถงึ คงจะเป็ นเยเ่ ชยี นจวิ่ ชายหนุ่มยกมอื ขนึ้ มายดึ ถว้ ยขา้ วตม้ ของเธอไป “ผมทําใหเ้ ถอะ” เห็นเขาเอาชอ้ นมาจอ่ อยตู่ รงปากของตนแลว้ ซสู อื เยวม่ อี าการระวงั ตวั ออกมาเล็กนอ้ ย “ฉันกนิ เองได”้ “ใชว่ า่ ผมจะไมเ่ คยป้อนคณุ มากอ่ นเสยี หน่อย”

เขาสา่ ยหนา้ ออกมาอยา่ งจนใจ เอาชอ้ นยนื่ ออกไปขา้ งหนา้ อกี นดิ นึ งอกี ครงั้ เธอมองเขาไปแวบนงึ แลว้ ก็ไดก้ ม้ หนา้ ลงไปชา้ ๆ กนิ ขา้ วตม้ ชอ้ นนัน้ เขา้ ไป คําแลว้ คําเลา่ เสยี งทมุ ้ ตํา่ ของฉนิ โมห่ านก็ไดด้ งั ขนึ้ มาเบาๆ “เยเ่ ชยี นจว่ิ เธอไมเ่ คย เป็ นคหู่ มนั้ ของผมเลย” “แตว่ า่ …” “เธอเป็ นคนทพ่ี ร่ี องของผมพากลับมา” “พรี่ องของผมเมอ่ื กอ่ นเคยเป็ นทหารมากอ่ น ภารกจิ ครัง้ สดุ ทา้ ยกอ่ น ปลดประจําการไดเ้ กดิ เรอ่ื งไมค่ าดฝันขน้ึ มา หวั หนา้ ของเขามาบงั สายฟ้าแทนเขา เสยี ชวี ติ ไปจนศพไมเ่ ป็ นรปู เป็ นรา่ ง” “หลังจากทห่ี วั หนา้ เสยี ชวี ติ ไป ภรรยาของเขาทอ่ี ยทู่ ช่ี นบททนรับไม่ ไหวจงึ ไดฆ้ า่ ตวั ตายไป เหลอื เพยี งลกู สาวทย่ี งั ไมบ่ รรลนุ ติ ภิ าวะอยู่ คนนงึ พรี่ องก็เลยพาเด็กสาวทไี่ ดก้ ลายเป็ นเดก็ กําพรา้ คนนกี้ ลับมาท่ี ตระกลู ฉนิ เลย้ี งดมู าเป็ นนอ้ งสาว” ซสู อื เยวช่ ะงกั ไป “เด็กผหู ้ ญงิ คนนกี้ ็คอื เยเ่ ชยี นจวิ่ ?”

“อมื ” ฉนิ โมห่ านพยกั หนา้ ออกมา แลว้ ก็ป้อนขา้ วตม้ เธอตอ่ “ตอนทเี่ ธอ มาถงึ ตระกลู ฉนิ ผมอายสุ บิ แปดปี เธออายสุ บิ หา้ ” การกระทําของชายหนุ่มเป็ นไปอยา่ งออ่ นโยน น้ําเสยี งเองกอ็ อ่ นโยน ไปดว้ ย “ตอนนัน้ พร่ี องพดู เลน่ ๆออกมาวา่ อยากใหห้ ลังจากทเี่ ธอโต แลว้ มาแตง่ งานกบั ผม มันก็เลยเกดิ ขา่ วลอื วา่ เธอเป็ นคหู่ มัน้ ของผม แพรอ่ อกมา” มอื ทงั้ สองขา้ งของซสู อื เยวจ่ บั ผา้ ปทู นี่ อนขา้ งๆตวั แน่นอยเู่ งยี บๆ “เพยี งแคข่ า่ วลอื เหรอ?” “แลว้ คณุ คดิ วา่ ไงละ่ ?” ฉนิ โมห่ านมองเธอ นัยนต์ าสดี ําคนู่ ัน้ ลํ้าลกึ จนมองไมเ่ หน็ กน้ บงึ้ “ถา้ ผมคดิ อะไรกบั เธอจรงิ ๆ คณุ คดิ วา่ คณุ จะยงั มโี อกาสอกี เหรอ ?” ซสู อื เยวช่ ะงักไป ถงึ แมว้ า่ คําพดู นข้ี องเขาจะโหดรา้ ยไปบา้ ง แตเ่ ธอกไ็ ดถ้ กู โนม้ นา้ วให ้ เชอื่ ไปแลว้ ใชแ่ ลว้

เยเ่ ชยี นจว่ิ ไมว่ า่ จะยงั ไงก็อาศยั อยทู่ ตี่ ระกลู เยม่ าเป็ นสบิ ปีแลว้ ถา้ เธอเป็ นคหู่ มนั้ ของฉนิ โมห่ านจรงิ ๆ ฉนิ โมห่ านอยากจะแตง่ งานกบั เธอจรงิ ๆละ่ ก็… ทําไมถงึ วนมาทต่ี ระกลู ซเู พอ่ื พาเธอไปอยขู่ า้ งกายเขาอกี ? แตว่ า่ … ฉนิ โมห่ านตกั ขา้ วตม้ สง่ ไปทางปากเธอไปอกี ชอ้ นนงึ “ยง่ิ ไปกวา่ กอ่ นหนา้ ทจี่ ะแตง่ งานกบั คณุ คณุ พอ่ กไ็ ดจ้ ดั เตรยี มคดู่ ตู วั ใหผ้ มมา สองคนดว้ ย” ซสู อื เยวข่ มวดคว้ิ ออกมา กอ่ นหนา้ ทจี่ ะแตง่ งานกบั ฉนิ โมห่ าน อนั ทจ่ี รงิ เธอกเ็ คยไดย้ นิ ขา่ ว ซบุ ซบิ ของเขามาจากซโู มม่ าบา้ งแลว้ เหมอื นกนั แตท่ วา่ ทําไมเธอถงึ จําไดว้ า่ ตอนนัน้ ซโู มบ่ อกวา่ เขาเป็ นคนกําจดั ผหู ้ ญงิ สองคนนัน้ ไป? เหมอื นราวกบั วา่ จะมองทะลไุ ปถงึ สง่ิ ทอ่ี ยใู่ นใจเธอ ฉนิ โมห่ านไดย้ ม้ิ ออกมาอยา่ งจนใจ “ใบหนา้ เสยี โฉม นสิ ยั โหดเหยี้ ม เลน่ ผหู ้ ญงิ จน ตาย…ขา่ วพวกนล้ี ว้ นแลว้ จะเป็ นขา่ วลอื ทซี่ งิ เฉนิ ไดใ้ หค้ น แพรก่ ระจายออกไป”

ซสู อื เยวต่ น่ื ตกใจออกมา “ซงิ เฉนิ แตง่ ขนึ้ มาเอง?” “อมื ” ฉนิ โมห่ านพยักหนา้ ตอบรับออกมาอยา่ งสงบนงิ่ “เขาบอกวา่ มนั สามารถคดั กรองผหู ้ ญงิ ทอี่ ยากจะแตง่ งานกบั ผมเพราะหนา้ ตาของ ผมและเงนิ ของผมออกไปไดเ้ ยอะเลย” ซสู อื เยว่ “…” นม่ี ันเป็ นทฤษฎที ผ่ี ดิ เพยี้ นอะไรกนั เนย่ี ? รา่ งเธอสนั่ ออกมา ภายในใจสงั หรณ์ใจไมด่ ขี นึ้ มา “งัน้ คดู่ ตู วั ทงั้ สอง คนนัน้ ของคณุ …” “ถกู ซงิ เฉนิ ทําใหก้ ลวั จนหนไี ปแลว้ ” ชายหนุ่มไดป้ ้อนขา้ วตม้ ใหก้ บั ซสู อื เยวต่ อ่ ไปอยา่ งไมแ่ ยแส “จําตอน ทมี่ าถงึ วลิ ลา่ ตระกลู ฉนิ ครงั้ แรกเหน็ เขา้ กบั อะไรหรอื เปลา่ ?” ซสู อื เยว่ “…” นกึ ถงึ สตั วป์ ระหลาดนั่นทซ่ี งิ เฉนิ ปลอมตวั มาวนั นัน้ ขน้ึ มา จนถงึ ตอนนเี้ ธอก็ยงั ตกใจไมห่ าย!

วนั นัน้ เธอคดิ จรงิ ๆวา่ ฉนิ โมห่ านมหี นา้ ตาอยา่ งนัน้ จรงิ ๆ และกก็ ลัววา่ จะตอ้ งใชช้ วี ติ กบั คนอยา่ งนัน้ ไปตลอดชวี ติ ดว้ ยเหมอื นกนั …ดงั นัน้ แลว้ คนู่ ัดบอดของฉนิ โมห่ านเมอื่ กอ่ นหนา้ นท้ี งั้ สองคนก็ได ้ ถกู ซงิ เฉนิ หลอกใหก้ ลวั หนไี ปอยา่ งน้ี? “พดู เรอ่ื งพวกนกี้ บั คณุ เพยี งแคอ่ ยากบอกคณุ วา่ กอ่ นทผ่ี มจะรจู ้ กั คณุ ก็ไดเ้ รมิ่ หาแมใ่ หพ้ วกเขาทงั้ สองคนแลว้ ” พดู จบ เขากไ็ ดส้ ง่ ขา้ วตม้ ชอ้ นสดุ ทา้ ยไปทางปากของซสู อื เยว่ “ยงั คดิ วา่ เยเ่ ชยี นจว่ิ เป็ นคหู่ มนั้ ของผมอยหู่ รอื เปลา่ ?” ซสู อื เยวส่ า่ ยหนา้ ออกมาเงยี บๆ เธอเงยหนา้ ขน้ึ ไป มองเขาไปอยา่ งตงั้ อกตงั้ ใจ “แตว่ า่ ถงึ แมว้ า่ เย่ เชยี นจวิ่ จะไมใ่ ชค่ หู่ มัน้ ของคณุ กย็ ังนับวา่ เป็ นนอ้ งสาวของคณุ ดว้ ย เหมอื นกนั สนิ ะ…” “ทําไมเมอ่ื กอ่ นหนา้ นคี้ ณุ ถงึ ไมเ่ คยพดู ถงึ เรอ่ื งนใี้ หก้ บั ฉันเลย ?” ฉนิ โมห่ านยมิ้ ออกมา เขายน่ื มอื ออกไปมอื ใหญท่ ม่ี นี ว้ิ มอื ทเ่ี รยี วยาวไดเ้ ก็บชอ้ นชามสําหรบั กนิ อาหารไป “คนทไี่ มเ่ ป็ นอะไรกนั จะพดู กบั คณุ ไปทําไม ”

“คนทคี่ ณุ แตง่ ดว้ ยคอื ผม ไมใ่ ชพ่ วกเขาสกั หน่อย ” เสยี งทมุ ้ ตํา่ ของชายหนุ่มทําใหห้ วั ใจของซสู อื เยวเ่ ตน้ รวั ขน้ึ มา เธอกม้ หนา้ ลง “ฉันนกึ วา่ …คณุ จงใจใหเ้ ธอมาหาฉัน” “ทําไมถงึ คดิ อยา่ งนัน้ ?” “ฉันนกึ วา่ …” เธอเบะปากออกมาเล็กนอ้ ย นํ้าเสยี งมคี วามนอ้ ยใจออกมาเล็กนอ้ ย “ฉันนกึ วา่ คณุ แครเ์ รอ่ื งทฉ่ี ันเคยมลี กู มากอ่ น กเ็ ลยนกึ วา่ คณุ จงใจให ้ เธอมาเตอื นสตฉิ ันวา่ อนั ทจี่ รงิ แลว้ คณุ เองก็มผี หู ้ ญงิ ชอบมากมาย …” มอื ทก่ี มุ เครอ่ื งจานชามของฉนิ โมห่ านชะงักไปเล็กนอ้ ย ผา่ นไปไดส้ กั พักใหญๆ่ เขาก็ไดห้ นั หนา้ ไป ในดวงตาทลี่ ํ้าลกึ จนมอง ไมเ่ ห็นกน้ บงึ้ คนู่ ัน้ มอี าการหน่ายใจออกมาเล็กนอ้ ย “ไมม่ เี ยเ่ ชยี นจวิ่ คณุ ไมร่ เู ้ ลยหรอื ไงวา่ มผี หู ้ ญงิ มากมายชอบผม?” ซสู อื เยว่ “…” พดู เสยี เหมอื นกบั วา่ …มเี หตผุ ลมากเลย หญงิ สาวเมม้ รมิ ฝี ปากออกมา ผา่ นไปไดค้ รใู่ หญๆ่ กวา่ เธอจะพดู ตอ่ ออกไปอยา่ งอ้ําๆองึ้ ๆ “ขอโทษแลว้ กนั ”

ฉนิ โมห่ านเก็บเครอื่ งจานชามเรยี บรอ้ ยแลว้ ก็ไดเ้ อาไปวางลงบนโตะ๊ เตยี้ ทอ่ี ยขู่ า้ งๆเอาไว ้ “ผมไมไ่ ดโ้ ทษคณุ สกั หน่อย” “เพยี งแตว่ า่ ” เขายกมอื ขน้ึ มาปาดเชด็ นํ้าซปุ ทตี่ ดิ อยตู่ รงมมุ ปากของเธอ “ตอ่ จากน้ี ไปอยา่ คดิ อะไรเหลวไหลอกี หมื ?” “แตว่ า่ …” หญงิ สาวเงยหนา้ ขน้ึ มา “ฉันก็ยังอยากขอโทษคณุ อยดู่ นี ั่นแหละ” “เกย่ี วกบั เรอื่ งในอดตี ของฉัน…” “ซสู อื เยว”่ คําพดู ของเธอยังไมท่ นั ไดพ้ ดู ออกมาจนจบ ก็ไดถ้ กู เขาขดั ออกมา เสยี งเย็น เขาเลกิ สายตาขน้ึ มามองเธอ “ขอถามคณุ สกั คําถามนงึ ” “คะ่ ” “คณุ ถอื สาทผี่ มมซี งิ เฉนิ กบั ซงิ หยนุ เด็กทงั้ สองคนหรอื เปลา่ ?” “ไมค่ ะ่ ”

อนั ทจี่ รงิ เธอชอบพวกเขาทงั้ สองคนมากเลย “ถอื สาทผ่ี มเคยมคี วามสมั พนั ธก์ บั ผหู ้ ญงิ คนอน่ื เมอื่ หา้ ปีกอ่ นหรอื เปลา่ ?” “ไมค่ ะ่ ” ตอนนัน้ เธอยงั ไมร่ จู ้ กั เขา เธอเองกก็ ําลังทมุ่ เทเพอ่ื เฉงิ เซวยี นไป ดว้ ยใจจรงิ ดว้ ยเหมอื นกนั เธอไมม่ เี หตผุ ลไปตําหนอิ ดตี ของเขา “ดงั นัน้ แลว้ ” ฉนิ โมห่ านเชดิ คางเธอขนึ้ มา บงั คบั ใหเ้ ธอสบตากบั เขา “ทําไมคณุ ถงึ ตดั สนิ วา่ ผมจะถอื สากบั อดตี ของคณุ ละ่ ?” “ในสายตาของคณุ ผมมันใจแคบขนาดนัน้ เลย?” ตอนที่ 98 จําไว้ คณุ ตดิ หนผ้ี มครงั้ นงึ ภายในดวงตาสดี ําสนทิ คนู่ ัน้ ของชายหนุ่มประดบั ไปดว้ ยความเผด็จ การและแข็งกรา้ วไรเ้ หตผุ ลทเ่ี ป็ นมาตงั้ แตไ่ หนแตไ่ รแลว้ ของเขา ออกมา

ซสู อื เยวม่ องเขา ภายในใจเกดิ อาการไมม่ ่ันใจออกมาเล็กนอ้ ย เธอ เมม้ รมิ ฝี ปากออกมา “ฉันกแ็ คค่ ดิ วา่ คนสถานะอยา่ งคณุ …” ทจ่ี รงิ แลว้ เขาควรจะถอื สานะ มอื ทฉ่ี นิ โมห่ านจบั คางเธอนัน้ ลงแรงไปเล็กนอ้ ย เรยี่ วแรงนัน้ เจ็บ จนซสู อื เยวต่ อ้ งนวิ่ หนา้ ออกมา “ระหวา่ งสามภี รรยา ความสมั พันธม์ นั เสมอภาคกนั ” “ถา้ ผมควรจะรงั เกยี จอดตี ของคณุ แลว้ งัน้ คณุ กค็ วรรังเกยี จอดตี ของ ผมดว้ ย อยา่ งนม้ี ันถงึ จะยตุ ธิ รรม” “ถา้ อยากครอบครองปัจจบุ นั ของคนคนหนง่ึ แตก่ ลบั ไปสบื เสาะหา อดตี ของคนคนหนงึ่ อยา่ งนัน้ แลว้ ชวี ติ มันก็จะเหนอื่ ยเกนิ ไป ” ซสู อื เยวม่ องเขาไปอยา่ งอง้ึ ๆ เธอสาบานไดเ้ ลยวา่ นเ่ี ป็ นคําพดู ทอ่ี อ่ นโยนทส่ี ดุ เทา่ ทเ่ี ธอเคยไดย้ นิ เขาพดู มาเลย ชายหนุ่มใชน้ ว้ิ มอื ลบู ไลร้ มิ ฝี ปากทช่ี มุ่ ชน้ื ของเธอ ประกาศออกไป อยา่ งเอาแตใ่ จ “อดตี ของคณุ ผมไมถ่ อื สา และกไ็ มอ่ ยากไปยงุ่ ดว้ ยเหมอื นกนั ”

“แตอ่ นาคตของคณุ ทําไดแ้ คเ่ พยี งมแี คผ่ มคนเดยี วเทา่ นัน้ ” เสยี งทมุ ้ ตํา่ ของเขาทําใหห้ วั ใจของเธอกไ็ ดห้ ยดุ ชะงกั ไปชว่ั ขณะ หลังจากทห่ี ยดุ ชะงกั ไป ก็เกดิ ความรสู ้ กึ ซาบซง้ึ เออ่ ลน้ ออกมา เธอจบั มอื ของเขาเอาไวแ้ ทบจะทนั ที “ขอบคณุ นะคะ…” “กบั ผมยังตอ้ งบอกขอบคณุ กนั อกี เหรอ หมื ?” เห็นใบหนา้ เล็กของเธอแดงกํา่ ประดบั ไปดว้ ยน้ําตา ชายหนุ่มก็ไดย้ ม้ิ ออกมาเล็กนอ้ ยอยา่ งจนใจ แลว้ กไ็ ดย้ กมอื ขน้ึ มาโอบรัดเธอเขา้ มาสู่ ในออ้ มกอด “ภาพและวดิ โี อของตระกลู ซพู วกนัน้ ผมลบไปหมดแลว้ ” ชายหนุ่มกอดเธอเอาไว ้ ซมึ ซบั อณุ หภมู ใิ นรา่ งกายของหญงิ สาว “ตอ่ จากนไ้ี ปจะไมม่ ใี ครใชเ้ รอื่ งนม้ี าขม่ ขคู่ ณุ ไดอ้ กี ” “จะวา่ ไปแลว้ ถงึ แมว้ า่ จะมใี ครมาขม่ ขคู่ ณุ คณุ กไ็ มม่ คี วามจําเป็ นท่ี จะตอ้ งกลวั ” “เพราะวา่ ขอเพยี งแคผ่ มไมแ่ คร์ มันก็จะไมม่ ใี ครมาทํารา้ ยคณุ ได ”้ ซสู อื เยวเ่ อาหวั ฝังลงไปในออ้ มอกของเขา เอย่ ออกไปดว้ ยเสยี งออู ้ ้ี “อมื ”

บรรยากาศภายในหอ้ งผปู ้ ่ วยมันทงั้ ดคู ลมุ เครอื และทงั้ อบอนุ่ ฉนิ โมห่ านกอดรา่ งเล็กทน่ี ุ่มนม่ิ ของเธอเอาไว ้ เอย่ ออกไปดว้ ย อารมณ์หมน่ ๆ “อนั ทจี่ รงิ ผมกแ็ ครอ์ ยนู่ ดิ หน่อย” รา่ งของซสู อื เยวแ่ ข็งคา้ งไป คดิ อยากจะผละออกไปจากออ้ มกอด ของเขาทนั ที แตท่ นั ทที ด่ี น้ิ ออกไป เธอก็ถกู เขากดเอาไว ้ ชายหนุ่มกอดเธอเอาไว ้ แลว้ เอย่ พดู ออกมาตอ่ “เดมิ ทผี มนัน้ อยาก ใหค้ ณุ มลี กู ใหผ้ มสกั คน” “แตต่ อนนผี้ มเปลยี่ นความคดิ แลว้ ” “ผมไดร้ บั ความเจ็บช้าํ จากเรอ่ื งในครัง้ น้ี ดงั นัน้ แลว้ ลกู แคค่ นเดยี วไม่ อาจทําใหผ้ มพอใจลงได”้ ซสู อื เยว่ “…” นมี่ ันเป็ นกลยทุ ธท์ จี่ ะฉวยโอกาสตอนทคี่ นอนื่ ออ่ นแอแลว้ ฉกฉวยเอา ผลประโยชนเ์ ขา้ ตวั เองใชม่ ัย้ เนยี่ ? หญงิ สาวเมม้ รมิ ฝี ปากออกมา ในเมอื่ สลัดออกไปจากการพนั ธนาการ ของเขาไปไมไ่ ด ้ เธอจงึ ไดซ้ บลงไปในออ้ มกอดเขาไปอยา่ งวา่ งา่ ย เลยก็แลว้ กนั “แตค่ ณุ กม็ ซี งิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ อยแู่ ลว้ คลอดออกมาให ้ มากมายอกี …”

“ผมชอบความครกึ ครนื้ ” ซสู อื เยว่ “…” “ในเมอ่ื คณุ ชอบความครกึ ครนื้ หลังจากนไี้ ปฉันถา่ ยละครจะพาคณุ ไดด้ ว้ ย กองละครคนเยอะมากเลย” ฉนิ โมห่ านยน่ ควิ้ ออกมา ยกมอื ขนึ้ มาเขกลงไปบนหวั ของเธอ เล็กนอ้ ย “เด็กโง่ หดั ทําเป็ นเบย่ี งประเด็นขนึ้ มาแลว้ ?” ซสู อื เยวถ่ หู วั ทถ่ี กู เขาเขกมาจนเจ็บ ปากกย็ อู่ อกมาดว้ ยอาการ นอ้ ยใจ “ก็คณุ บอกเองนว่ี า่ ชอบความครกึ ครนื้ …” ทา่ ทางทปี่ ากเล็กๆเหมอื นเชอรร์ ไ่ี ดย้ อู่ อกมาเล็กนอ้ ยนัน้ ของหญงิ สาว นกึ ไมถ่ งึ วา่ มันจะดงึ ดดู ใจเป็ นอยา่ งมาก นัยนต์ าของฉนิ โมห่ านเขม้ ขน้ ออกมา ตอ่ จากนัน้ เขาก็กมุ กรามลา่ งของเธอเอาไว ้ จบู ลงมาเบาๆ จบู ทเ่ี กดิ ขน้ึ มาอยา่ งไมม่ ปี ี่มขี ลยุ่ ไดท้ ําใหซ้ สู อื เยวเ่ บกิ ตากวา้ ง ออกมาทนั ที

หลังจากทผ่ี า่ นไปไดส้ กั พกั เธอกไ็ ดถ้ กู ความออ่ นโยนของเขาหลอม ละลายไป ตวั เธอไดจ้ มอยใู่ นจบู ทแ่ี สนยาวนานนแ้ี ยกออกไปไหน ไมไ่ ด ้ จวบจนกระทง่ั —— “หมอไป๋ ทําไมคณุ หมอถงึ ซบเขา้ กบั ประตหู อ้ งผปู ้ ่ วยละ่ คะ ?” ดา้ นนอกประตู พยาบาลทเ่ี พง่ิ มาใหมไ่ ดม้ องไป๋ ยหู่ นานทส่ี งิ เขา้ กบั บานประตดู ว้ ยรปู ลักษณ์ทเี่ หมอื นกบั ปลาหมกึ ไปอยา่ งตน่ื ตกใจ “น่ี มนั สบิ โมงเย็นแลว้ คณุ ยงั ไมเ่ ลกิ งานอกี เหรอคะ?” ตามมาดว้ ยเสยี งของพยาบาลสาว ทงั้ สองคนภายในหอ้ งพักผปู ้ ่ วย ไดแ้ สดงความรักกนั จนแยกออกจากกนั ไมไ่ ดไ้ ดห้ ยดุ ลงทนั ที ไป๋ ยหู่ นานลงออกมาจากบานประตู จอ้ งมองพยาบาลไปดว้ ยใบหนา้ ทไี่ มพ่ อใจ “เธอมาสนวา่ ฉันเลกิ งานหรอื เปลา่ เธอเป็ นแมฉ่ ันเหรอ?” พยาบาลถกู ดา่ อยา่ งไมม่ เี หตผุ ลกลับมาทนี งึ กไ็ ดเ้ บะปากออกมา ดว้ ยความรสู ้ กึ ทไ่ี มไ่ ดร้ บั ความเป็ นธรรม จากนัน้ ก็ผันรา่ งเดนิ ออกไป ทนั ทที พ่ี ยาบาลเดนิ ออกไป ประตหู อ้ งผปู ้ ่ วยก็ไดถ้ กู เปิดออก ฉนิ โมห่ านยนื อยตู่ รงหนา้ ประตดู ว้ ยใบหนา้ มดื ครม้ึ มองไป๋ ยหู่ นานไป อยา่ งเยอื กเย็น “ฉันไมร่ เู ้ ลยวา่ ทแ่ี ทน้ ายยังชอบแอบฟังดว้ ย”

“แคก่ ๆ——“ ไป๋ ยหู่ นานกระแอมไอออกมาเล็กนอ้ ย “นฉี่ ันกแ็ คก่ ลวั วา่ พวกนายจะ ทะเลาะกนั มัย้ ละ่ ?” “นายดสู ิ พวกนายสองคน คนนงึ ก็เป็ นเพอ่ื นสนทิ ของฉันมาหลายปี คนนงึ ก็เป็ นผปู ้ ่ วยทเี่ พง่ิ รบั มาวนั นขี้ องฉัน ถา้ พวกนายทะเลาะกนั ขน้ึ มา ฉันผเู ้ ป็ นหมอและก็ยังเป็ นเพอื่ นสนทิ คนนจ้ี ะหนักใจมาก ” “ฉันกเ็ ลย” เขาเบอื นหนา้ ออกไป ไมก่ ลา้ มองสายตาทอ่ี มึ ครมึ ของฉนิ โมห่ าน “ฉันก็แคล่ องฟังดสู กั หน่อยเทา่ นัน้ เอง เมอ่ื แน่ใจแลว้ วา่ พวกนาย ไมไ่ ดท้ ะเลาะกนั ฉันก็วางใจแลว้ ละ่ !” พดู จบ เขาก็ไดก้ า้ วเทา้ คดิ อยากจะแอบเดนิ หนอี อกไป เดนิ ไดไ้ มถ่ งึ สองกา้ ว คอปกเสอ้ื ของเขากถ็ กู ฉนิ โมห่ านควา้ เอาไว ้ ชายหนุ่มดงึ เขากลับมา “ไปออกใบรบั รองออกจากโรงพยาบาลให ้ เธอ” ไป๋ ยหู่ นานขมวดควิ้ ออกมา หนั หนา้ กลับมา “เย็นขนาดนแี้ ลว้ ยงั จะ ออกจากโรงพยาบาลอกี ?”

“ไมส่ พู ้ ักสกั คนื พรงุ่ นค้ี อ่ ยกลบั ไปกย็ งั ไมส่ าย” ฉนิ โมห่ านกวาดสายตามองเขาไปอยา่ งเยอื กเย็น “คนื นฉ้ี ันอยาก แสดงความรักกบั ภรรยาของฉัน ทโ่ี รงพยาบาลมพี วกถํ้ามองอยู่ ” ไป๋ ยหู่ นาน “…” ไอพ้ วกชอบโชวค์ วามรักตอ่ หนา้ คนโสด! เจา้ ฉนิ โมห่ านหลานคนนไี้ มเ่ อาคนโสดมาเป็ นคนดสู !ิ หลังจากทไ่ี ป๋ ยหู่ นานเดนิ ออกไป ซสู อื เยวห่ นา้ แดงออกมาจากหอ้ ง ผปู ้ ่ วย “ทา่ นชาย พวกเราตอ้ งกลับไปจรงิ ๆเหรอคะ” คําพดู เมอ่ื กน้ี ข้ี องฉนิ โมห่ านเธอไดย้ นิ มันทงั้ หมด “อมื ” ฉนิ โมห่ านยกมอื ขนึ้ มาพารา่ งของเธอเขา้ มาในออ้ มแขน “ผมไมช่ อบ โรงพยาบาล” “พักอยทู่ น่ี ไี่ มไ่ ด ้ หรอื วา่ จะไมพ่ ักอยทู่ น่ี ่ี” ตอนนัน้ แมข่ องซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ ตอนทน่ี อนอยใู่ นโรงพยาบาลได ้ ถกู เพลงิ ไหมท้ ําให…้ ”

ชายหนุ่มหลับตาลง สง่ิ ทปี่ รากฏออกมาตรงหนา้ เป็ นเพลงิ ไหมเ้ มอื่ ตอนนัน้ เมอ่ื ตอนนัน้ เขาไดย้ นิ พร่ี องบอกวา่ เขาหาผหู ้ ญงิ คนนัน้ ทค่ี า้ งคนื กบั เขาเมอ่ื ตอนนัน้ เจอแลว้ แลว้ ยงั บอกวา่ ผหู ้ ญงิ คนนัน้ คลอดลกู ชายให ้ เขาสองคน ดงั นัน้ แลว้ เขาเลยเลอื่ นตารางงานทงั้ หมดในวนั นัน้ ออกไปทนั ที ขนึ้ เทยี่ วบนิ พเิ ศษบนิ จากตา่ งประเทศกลับไปหาเธอ แตผ่ ลสดุ ทา้ ยพอถงึ โรงพยาบาล สงิ่ ทเ่ี ห็นมเี พยี งทะเลเพลงิ ฉาก หนงึ่ … ตงั้ แตน่ ัน้ มา เขามคี วามขดั แยง้ ตอ่ คําวา่ โรงพยาบาลคํานไี้ ปโดย สญั ชาตญาณ “ได”้ ซสู อื เยวน่ อนอยใู่ นออ้ มแขนของเขา ซมึ ซบั การเตน้ ของหวั ใจและ อณุ หภมู ชิ ายหนุ่ม “แตอ่ นั ทจี่ รงิ แลว้ ฉันยังรสู ้ กึ ไมค่ อ่ ยสบายอยู่…” พดู ไป เธอเลกิ ดวงตาทสี่ อ่ งประกายคนู่ ัน้ ขนึ้ มองเขา “คนื นจ้ี ะปลอ่ ย ฉันไปไดม้ ัย้ ?” ฉนิ โมห่ านยมิ้ ออกมา

เขายกมอื ขน้ึ มาหยกิ จมกู เธอเล็กนอ้ ย “ได ้ จําไวว้ า่ คณุ ตดิ หนผี้ ม เอาไวค้ รัง้ นงึ ” ………… ณ บา้ นตระกลู ซู ซโู มไ่ ดพ้ ยายามลองวธิ ตี า่ งๆ กย็ งั ไมส่ ามารถกเู ้ อกสารทถี่ กู ลบไป กลับมาได ้ เธอมองแฟ้มเอกสารทวี่ า่ งเปลา่ โยนเมาสล์ งไปบนพน้ื ดว้ ยความ โกรธ! จะเป็ นไปไดย้ งั ไง! ฉนิ โมห่ านไมเ่ พยี งแตจ่ ะไมแ่ ครว์ า่ ซสู อื เยวเ่ คยมลี กู มากอ่ น แตย่ ัง ชว่ ยซสู อื เยวล่ บลา้ งหลกั ฐานออกไปดว้ ย! ซสู อื เยวน่ ังแพศยาน่ันกรอกยาวเิ ศษอะไรใหท้ า่ นชายฉนิ ! เธอพังขา้ วของในหอ้ งหนังสอื ลงไปบนพน้ื ดว้ ยความโกรธ ซจู น่ิ เฉงิ ทอี่ ยขู่ า้ งๆน่ังเงยี บอยบู่ นโซฟามาโดยตลอด มองเธอ รนหาทตี่ ายไป

รอจนซโู มพ่ ังของทงั้ หมดเสร็จแลว้ ซจู นิ่ เฉงิ ถงึ ไดจ้ ดุ บหุ รไี่ ปอยา่ ง เออ่ื ยเฉ่อื ย “พังของพวกนเี้ สร็จแลว้ มนั จะทําใหฉ้ นิ โมห่ านหนั มาให ้ คา่ แกไดบ้ า้ งมยั้ ?” “หรอื วา่ มนั จะทําใหซ้ สู อื เยวล่ า่ ถอยออกมาจากเขาเองเมอื่ เหน็ วา่ อยู่ ในสถาการณ์ทไี่ มส่ มควรได?้ ” ซโู มก่ ดั รมิ ฝี ปาก หนั หนา้ ไปมองซจู น่ิ เฉงิ น้ําตาไหลลงมาดว้ ยความ ไมไ่ ดร้ ับความเป็ นธรรม “พอ่ !” “พอ่ อยา่ มาพดู ตดั กําลังใจกนั ส!ิ ฉันถกู ซสู อื เยวบ่ บี จนจนตรอก หมดแลว้ !” “ไมม่ ภี าพกบั วดิ โี อแลว้ ในมอื ฉันไมม่ จี ดุ ออ่ นของซสู อื เยวเ่ ลยสกั นดิ เดยี ว! ตอ่ จากนไี้ ปจะไปควบคมุ มนั ไดย้ งั ไง!” หลายปีน้ี ซสู อื เยวไ่ มก่ ลา้ ใชค้ วามรนุ แรงตอบโตเ้ ธอมาตรงๆมาโดย ตลอด ทงั้ หมดลว้ นแลว้ แตจ่ ะเป็ นเพราะวา่ ในมอื เธอกมุ หลกั ฐานพวก นอี้ ย!ู่ วา่ ตอนนี้ ไมม่ อี ะไรเลยสกั อยา่ ง!… ซจู น่ิ เฉงิ ขมวดคว้ิ ออกมา คบี บหุ รข่ี น้ึ มาสบู ไปอยา่ งแรง “ไมใ่ ชว่ า่ แก ยงั มเี ฉงิ เซวยี นอยไู่ มใ่ ชเ่ หรอ?”

ซโู มย่ น่ คว้ิ ออกมา เฉงิ เซวยี น? ทนั ใดนัน้ เธอกต็ บหนา้ ผากออกมาทนั ที ใชแ่ ลว้ ! เธอยงั มเี ฉงิ เซวยี นทจี่ ะเอามาใชป้ ระโยชนไ์ ด!้ ตอนท่ี 99 คณุ ฉนิ โมห่ าน ขอแนะนําใหค้ ณุ ใจเย็นๆ เชา้ ตรู่ แสงอาทติ ยส์ อ่ งผา่ นหนา้ ตา่ งเขา้ มายังวลิ ลา่ ตระกลู ฉนิ จางๆ ภายในหอ้ งครวั ซงิ เฉนิ สวมชดุ ทเ่ี หมอื นกบั ชดุ เกราะ มอื ขา้ งหนงึ่ ถอื หนา้ กากเหล็ก มอื อกี ขา้ งถอื ตะหลวิ เอาไว ้ ยนื อยบู่ นมา้ น่ังเล็กๆมอง ไขท่ อดในกระทะไปอยา่ งอกสนั่ ขวญั แขวน ไขท่ อดสง่ เสยี งดงั ชๆ่ี ออกมา ซงิ เฉนิ อดไมไ่ ดท้ จี่ ะรอ้ งเรยี กออกมา “พชี่ ายๆ อนั นมี้ ันคงจะไมร่ ะเบดิ หรอกใชม่ ยั้ !” “พระเจา้ มนั น่ากลัวเกนิ ไปแลว้ ! ฉันคงไมไ่ ดเ้ ผาครัวทบ่ี า้ นของเรา หรอกใชม่ ยั้ ?” “ไขท่ อดนม่ี ันจะสกุ เมอื่ ไหรก่ นั อะ่ สามสบิ วแิ ลว้ นะ!”

“หนวกห”ู ในอกี ดา้ นหนงึ่ ของหอ้ งครัว ซงิ หยนุ กําลังเอาผกั และผลไมท้ ห่ี น่ั เสร็จเรยี บรอ้ ยแลว้ มาจัดตามรปู ทรงทม่ี ันดสู บายตาเป็ นอยา่ งมาก เอาไวเ้ รยี บรอ้ ย “พช่ี าย…” เสยี งของซงิ เฉนิ ยงั คงดงั เสยี ดหอู อกมา ในทสี่ ดุ เด็กผชู ้ ายตวั นอ้ ยก็ไดน้ ว่ิ คว้ิ ออกมาอยา่ งไมส่ บอารมณ์ เลกิ สายตาขนึ้ มองเขา “อยา่ งแรก กา๊ ซธรรมชาตมิ ันปลอดภยั ขอเพยี ง แคม่ ันไมร่ ่วั ไหลออกมา มันก็ไมร่ ะเบดิ ออกมางา่ ยๆหรอก ” “อยา่ งทสี่ อง ฉันเปิดไฟออ่ นใหน้ าย หอ้ งครัวทบ่ี า้ นพวกเรามนั คงไม่ เปราะบางขนาดนัน้ หรอก” “อยา่ งทส่ี าม สามสบิ วมิ นั กแ็ คก่ ารเรม่ิ ตน้ นายตอ้ งมคี วามอดทน ” พดู จบ เขากม็ องชดุ เกราะบนรา่ งของซงิ เฉนิ ไปดว้ ยดวงตาทปี่ ระดบั ไปดว้ ยความระอา “ตวั นฉี้ ันจําไดว้ า่ มนั แสนนงึ ใชม่ ยั้ ?” ซงิ เฉนิ ชะงักไป แลว้ ก็ไดพ้ ยักหนา้ ตอบออกมา “เหมอื นวา่ จะใช”่

ชดุ เกราะชดุ นเี้ ป็ นตวั ทถี่ กู ใจในตอนทคี่ ณุ ป่ พู าเขาไปรว่ มงาน นทิ รรศการหนง่ึ เมอ่ื กอ่ นหนา้ นี้ คณุ ป่ โู อเ๋ ขา กเ็ ลยเปิดประมลู ในราคาทสี่ งู มาใหเ้ ขา ซงิ หยนุ มองไปอยา่ งเหยยี ดๆ ดงึ เขาลงมาจากมา้ น่ังเล็กๆ “เพอื่ ไข่ ทอดหนงึ่ ชน้ิ นายตอ้ งโอเวอรข์ นาดนเี้ ลย?” พดู ไป เด็กนอ้ ยกไ็ ดเ้ ขา้ ไปเอง ยนื ขนึ้ ไปบนมา้ น่ังเล็กๆ ในมอื ถอื ตะหลวิ พลกิ ไขท่ อดไปอกี ดา้ นหนง่ึ อยา่ งกลา้ หาญและยงั เงอะๆงะๆ แตไ่ มร่ วู ้ า่ ทําผดิ ไปตรงไหน ไขท่ อดทเี่ ดมิ ทมี ันกย็ ังสมบรู ณด์ อี ยนู่ กึ ไมถ่ งึ วา่ ตรงไขแ่ ดงมันจะแตกไปเสยี แลว้ แลว้ มันก็เป็ นเหมอื นกนั ไป ทกุ จดุ ดงั นัน้ แลว้ เขาก็เลยตกั ไขอ่ กี ใบขนึ้ มาอยา่ งระมดั ระวงั แตกอกี แลว้ ปากเล็กๆของซงิ เฉนิ เบะออกมาอยา่ งไมพ่ อใจ “พชี่ าย! พที่ ําไขข่ อง ฉันพงั !” นเ่ี ป็ นไขแ่ หง่ ความรักทเ่ี ขาเตรยี มเอาไวใ้ หก้ บั หมา่ ม๊!ี ถกู พชี่ ายของเขาทําพงั ไปแลว้ !

ซงิ หยนุ ยน่ คว้ิ ออกมา “ก็แคไ่ ขใ่ บเดยี วเองไมใ่ ชห่ รอื ไง ฉันทอดให ้ นายใหมอ่ กี ใบนงึ ” “ฉันไมเ่ อา ฉันจะเอาไขใ่ บน!ี้ ” ซงิ เฉนิ โวยวายขน้ึ มา เรม่ิ แหกปากตะโกนเสยี งดงั ในครวั ขนึ้ มา “พชี่ าย พชี่ ดใชไ้ ขข่ องฉันมาเลย!” “พมี่ สี ทิ ธอิ์ ะไรมาทําไขข่ องฉันพัง!” บนตกึ ซสู อื เยวเ่ พงิ่ จะสวมเสอื้ ผา้ เสร็จเรยี บรอ้ ยเตรยี มจะเดนิ ลงไปชนั้ ลา่ ง ก็ไดย้ นิ เสยี งดงั ของซงิ เฉนิ ทชี่ นั้ ลา่ ง ทงั้ รา่ งของเธอไดช้ ะงกั ไปอยา่ งจงั “ฉันมแี คไ่ ขส่ องใบ พที่ ําไขฉ่ ันพังไปหมดแลว้ !” “ฉันเจ็บ!” “พชี่ าย พช่ี ดใชไ้ ขข่ องฉันมา!” ซสู อื เยว่ “…” …คําพดู ชวนใหค้ ดิ ลกึ นม่ี นั อะไรกนั ?

“เป็ นอะไรไป?” เห็นซสู อื เยวห่ ยดุ อยตู่ รงบนั ไดไมข่ ยบั ชายทอี่ ยดู่ า้ นหลงั เธอก็ยน่ ควิ้ ออกมาเล็กนอ้ ย กา้ วเดนิ เขา้ มาอยา่ งสงา่ งาม ดงั นัน้ แลว้ เขาเองกไ็ ดย้ นิ เสยี งโกรธเกรย้ี วของซงิ เฉนิ ทดี่ า้ นลา่ งดว้ ย เชน่ กนั ฉนิ โมห่ าน “…” ชายหนุ่มยน่ คว้ิ ออกมา เดนิ ออ้ มซสู อื เยวอ่ อกไป สาวกา้ วใหญๆ่ ลง ไปชนั้ ลา่ ง “เกดิ อะไรขนึ้ ?” ไดย้ นิ เสยี งแดด๊ ดขี้ องตนแลว้ ซงิ เฉนิ กเ็ หมอื นกบั เจอผชู ้ ว่ ยชวี ติ ขน้ึ มาทนั ที เขาวงิ่ เขา้ มาในออ้ มแขนของฉนิ โมห่ านดว้ ยใบหนา้ ทไี่ มไ่ ดร้ ับความ เป็ นธรรม “แดด๊ ดี้ พช่ี ายเขาทําไขข่ องผมพังหมดเลย!” “เขาทํารา้ ยผม จากนัน้ ก็หวั เราะแลว้ ปลอ่ ยผา่ นไป ไมข่ อโทษผม แลว้ กไ็ มช่ ดใชค้ วามเสยี หายของผมดว้ ย!” ฉนิ โมห่ านมแี ววตาทต่ี กใจออกมา เขาไดอ้ มุ ้ ซงิ เฉนิ ขน้ึ มา สาวกา้ วใหญๆ่ เดนิ ออกไปขา้ งนอก

ซงิ เฉนิ ทสี่ วมเสอ้ื เกราะอยบู่ นรา่ งลนลานขนึ้ มา นแ่ี ดด๊ ดขี้ องเขาจะ ทําอะไร? “เตรยี มรถ ไปโรงพยาบาล” เสยี งทมุ ้ ตํา่ ของชายหนุ่มออกคําสงั่ ไปอยา่ งเย็นชา ซงิ เฉนิ งงงวยขน้ึ มา ซงิ หยนุ ขมวดคว้ิ ออกมาเล็กนอ้ ย จากนัน้ ก็เขา้ ใจขน้ึ มาวา่ แดด๊ ดข้ี อง เขาเขา้ ใจผดิ อะไรขนึ้ มาทนั ที เด็กนอ้ ยหวั เราะออกมาหนักมาก “แดด๊ ดี้ ซงิ เฉนิ ไมเ่ ป็ นอะไร ไมต่ อ้ ง ไปโรงพยาบาล” “ไขท่ เี่ ขาพดู ถงึ ก็คอื ไขไ่ กท่ อดของเขาทผ่ี มทําพังไป ” ฉนิ โมห่ าน “…” อาศยั ชว่ งทร่ี า่ งของชายหนุ่มนง่ิ แข็งไป ซงิ เฉนิ กร็ บี กระโดดลงมา จากออ้ มแขนของเขาไปทนั ที เขา้ ไปหลบอยดู่ า้ นหลังของซงิ หยนุ อ ยา่ งระมดั ระวงั “แดด๊ ด้ี ผมทําไขท่ อดไดไ้ มด่ ี…ไมต่ อ้ งไปหาคณุ หมอ หรอกมงั้ ?” ซสู อื เยวท่ ยี่ นื อยดู่ า้ นบนในทสี่ ดุ ก็เหมอื นจะเขา้ ใจขนึ้ มา

เธอคํ้าราวบนั ไดหวั เราะออกมาจนเหนอื่ ยหอบ “ซงิ เฉนิ ครงั้ หนา้ พดู จากพ็ ดู ออกมาใหเ้ ต็มๆ ไมอ่ ยา่ งนัน้ แลว้ จะทําใหค้ นอนื่ เขา้ ใจผดิ ได!้ ” บนใบหนา้ ของเด็กนอ้ ยทอ่ี ยใู่ นชดุ เกราะรปู ทรงนักรบกลับเต็มไป ดว้ ยความรสู ้ กึ ไมไ่ ดร้ บั ความเป็ นธรรมออกมา “ทําไมผมถงึ ไมร่ เู ้ ลย วา่ ทกุ คนกําลงั พดู อะไรกนั อยู่…” “นายไมต่ อ้ งรหู ้ รอก” ซงิ หยนุ ยกั ไหลอ่ อกมานง่ิ ๆ ลากเขาเขา้ ไปในหอ้ งครวั “ยกมอื้ เชา้ ไป” “…ออ้ ” ซงิ เฉนิ ยกมอื้ เชา้ ไปเสริ ฟ์ บนโตะ๊ ไปพลาง แลว้ ยังมคี วามสงสยั ไป พลาง หมา่ มก้ี บั พช่ี ายกําลังหวั เราะอะไรอยกู่ นั แน่ ? ทําไมสหี นา้ ของแดด๊ ดถี้ งึ ไดน้ ่าเกลยี ดอยา่ งนัน้ … เพยี งไมน่ าน เดก็ นอ้ ยทงั้ สองคนก็ไดย้ กมอื้ เชา้ ทงั้ หมดขนึ้ ไปเสริ ฟ์ บนโตะ๊

มอ้ื เชา้ ทจี่ รงิ แลว้ มันเรยี บงา่ ยอยา่ งมาก ผักผลไมเ้ รยี กน้ํายอ่ ยทซี่ งิ หยนุ ทํา ไขท่ อดเละเทะทซี่ งิ เฉนิ ทํามา แลว้ ยงั มขี นมปังป้ิงทเี่ ครอ่ื งป้ิงขนมปังไดอ้ นุ่ เสร็จแลว้ และนมทผ่ี า่ น ความรอ้ นจากไมโครเวฟมา ไมน่ ับวา่ มากมาย แตล่ ะอยา่ ง ลว้ นแลว้ แตจ่ ะเป็ นสง่ิ ทเี่ ด็กนอ้ ยทงั้ สองคนทํากนั มาเองกบั มอื ทงั้ นัน้ “ไดย้ นิ แดด๊ ดบี้ อกวา่ เมอ่ื เย็นวานหมา่ มตี้ ากฝนแลว้ ยังเขา้ โรงพยาบาล” น่ังกนั อยบู่ นโตะ๊ รับประทานอาหาร ซงิ หยนุ มที า่ ทางเป็ นผใู ้ หญท่ อ่ี ยู่ ในรา่ งเด็ก เอย่ พดู ออกมาอยา่ งเครง่ ขรมึ “ดงั นัน้ แลว้ วนั นผี้ มกบั นอ้ ง กเ็ ลยตน่ื นอนกนั มาตงั้ แตเ่ ชา้ ตรู่ อยากจะเตรยี มอาหารเชา้ ดว้ ยความ รักใหก้ บั หมา่ มี้ แสดงความเป็ นหว่ งทพ่ี วกเรามใี หก้ บั หมา่ มก้ี นั สกั หน่อย” “ใช!่ ”

ซงิ เฉนิ ทไ่ี ดถ้ อดชดุ เกราะออกเป็ นทเ่ี รยี บรอ้ ยแลว้ ไดด้ นั ไขท่ อดไป ทางมอื ของซสู อื เยวด่ ว้ ยใบหนา้ ยมิ้ แยม้ “หมา่ มี้ ผมน่ะตอ้ งฝ่ า อนั ตรายถงึ ชวี ติ เพอ่ื ทําไขท่ อดใหห้ มา่ มเี้ ลยนะ!” ซสู อื เยวม่ องไขท่ อดสขี าวๆเหลอื งๆทอ่ี ยใู่ นจาน ไดย้ นิ เขาพดู ออกมาวา่ “ฝ่ าอนั ตรายถงึ ชวี ติ ” ภายในใจมันก็เกดิ ความอบอนุ่ ใจ ขนึ้ มาอยา่ งไมเ่ คยเป็ นมากอ่ น ถงึ แมว้ า่ เธอจะไมร่ วู ้ า่ แมข่ องซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ เป็ นคนยงั ไง แตว่ า่ สามารถคลอดลกู ทรี่ คู ้ วามเป็ นเด็กดอี ยา่ งนอ้ี อกมาได ้ เธอจะตอ้ งเป็ น คนทมี่ จี ติ ใจดแี น่เลยละ่ มงั้ ? คดิ ถงึ ตรงนแี้ ลว้ เธอกไ็ ดห้ ายใจเขา้ ลกึ ๆ มองเด็กนอ้ ยทงั้ สองคนได ้ ดว้ ยความจรงิ ใจ “ขอบคณุ พวกหนูนะ” “ความเป็ นหว่ งของพวกหนู หมา่ มรี้ ับมันมาแลว้ ” “อยา่ งนัน้ แลว้ ตอ่ จากนไ้ี ปหมา่ มจี้ ะออกจากบา้ นไปไกลๆอกี ไมไ่ ด ้ นะ!” ซงิ เฉนิ เบะปากออกมา เอย่ เตอื นออกมาเบาๆ “จะมาเพราะวา่ ตวั เองคดิ ไมต่ ก แลว้ กไ็ มบ่ อกอะไรกบั พวกเราสามคน ก็เลยไปเสยี ใจอยเู่ องกไ็ มไ่ ดน้ ะ”

ซงิ หยนุ เสรมิ ออกมาเงยี บๆ “และกย็ ง่ิ ไมส่ ามารถไมเ่ ชอ่ื ใจพวกเรา ดว้ ย ไมว่ า่ คนอนื่ เขาจะวา่ ยงั ไง ผมกบั นอ้ งก็เลอื กแลว้ วา่ คณุ เป็ น หมา่ มข้ี องพวกเรา” ฉนิ โมห่ านทอ่ี ยขู่ า้ งๆคบี อาหารใหซ้ สู อื เยวไ่ ปนงิ่ ๆ “ผมก็ดว้ ย” ซงิ เฉนิ มองซงิ หยนุ สองพน่ี อ้ งแลกเปลย่ี นสายตาใหก้ นั “แดด๊ ด้ี แดด๊ ดก้ี ด็ ว้ ยอะไร?” “อาหารมอื้ นเี้ ป็ นพวกเราทําใหห้ มา่ มกี้ นิ จะสารภาพความรสู ้ กึ ออกไปมันกเ็ ป็ นพวกเราสารภาพความรสู ้ กึ ไปใหก้ บั หมา่ ม้ี แดด๊ ดจ้ี ะ มาฉวยโอกาสไปไมไ่ ด!้ ” “แดด๊ ดอ้ี ยากแสดงความรสู ้ กึ ของตวั เอง ทําไมไมอ่ าหารเอง ?” “แลว้ ยังมาบอกวา่ ผมกด็ ว้ ย สามคํานม้ี ันจะไมจ่ รงิ ใจกนั เกนิ ไปแลว้ ! ” ฉนิ โมห่ าน “…” เขากวาดสายตามองเด็กทงั้ สองคนทอ่ี ยฝู่ ่ังตรงกนั ขา้ มของโตะ๊ ไป ดว้ ยสายตาเยอื กเย็น “ดเู หมอื นวา่ วนั นพี้ วกนายทงั้ สองคนจะวา่ งกนั มากเลย”

“ไมส่ ใู ้ หค้ นนงึ ไปเลน่ หมากรกุ เป็ นเพอื่ นคณุ ป่ ู แลว้ อกี คนนงึ ก็ไปซอ้ ม มวยกบั ลงุ รองไมด่ กี วา่ เหรอ?” ซงิ หยนุ “…” ซงิ เฉนิ “…” เดก็ ทงั้ สองคนมสี หี นา้ ซดี เผอื ด หนั หนา้ ไปมองซสู อื เยวก่ นั อยา่ ง พรอ้ มเพรยี ง “หมา่ มี้ หมา่ มจี้ ัดการสามขี องหมา่ มห้ี น่อยส!ิ ” ซสู อื เยวท่ ก่ี ําลังกนิ ขา้ วอยไู่ ดช้ ะงกั ไปเล็กนอ้ ย “เออ่ …” เธอเมม้ รมิ ฝี ปาก กําลังจะพดู อะไรออกไป มอื ถอื ของเธอกด็ งั ขน้ึ มา เป็ นสายของหวั หนา้ ผกู ้ ํากบั ทเ่ี ป็ นคนโทรเขา้ มา หญงิ สาวเอาโทรศพั ทม์ าวางสายไป “เออ่ ฉันจะตอ้ งไปทํางานแลว้ ” พดู จบ เธอก็กนิ ขา้ วเชา้ เสร็จไปอยา่ งรวดเร็ว ถอื กระเป๋ าเดนิ ออกจาก ประตไู ป ภายในหอ้ งรบั ประทานอาหารสามคนพอ่ ลกู ตา่ งฝ่ ายตา่ งมองตากนั “ซงิ หยนุ ไปเลน่ หมากรกุ กบั คณุ ป่ ู ซงิ เฉนิ ไปซอ้ มมวยกบั ลงุ รอง ”

“พวกเราไมไ่ ป!” ซงิ เฉนิ เถยี งคอขนึ้ เอ็นออกมา “พวกเราไมไ่ ดท้ ําผดิ !” ซงิ หยนุ เอย่ ออกมาดว้ ยความสงบ “คณุ ฉนิ โมห่ าน คณุ ชว่ ยใจเย็น หน่อย” “ถา้ คณุ ลงโทษพวกเรา…” เดก็ นอ้ ยเชดิ หนา้ ขน้ึ สบตากบั ฉนิ โมห่ านไปอยา่ งไมม่ คี วามกลัวเลย แมแ้ ตน่ อ้ ย “พวกเราจะทําใหค้ ณุ ไดร้ จู ้ ักกบั อะไรทเ่ี รยี กวา่ ทกุ คนื ไม่ อาจไดน้ อนกบั ภรรยาได”้ ตอนท่ี 100 ฉนั ขอเตอื นนาย จากนไ้ี ปอยใู่ หห้ า่ งจากฉนั สกั หนอ่ ย! ตอนทซ่ี สู อื เยวม่ าถงึ สตดู โิ อภาพยนตร์ นักแสดงทรี่ ว่ มงานกนั คน อน่ื ๆไดม้ าถงึ กนั หมดแลว้ นเ่ี ป็ นวนั สดุ ทา้ ยทเ่ี ธอจะอยทู่ ก่ี องถา่ ยเรอ่ื ง《ชว่ั ฟ้ากาลเวลา》 ดงั นัน้ แลว้ ควิ ถา่ ยวนั นข้ี องเธอก็เลยเยอะมาก ตอนเย็นยังมงี านเลย้ี ง ปิดกลอ้ งดว้ ย

เสยี งเรยี กเขา้ ดงั ขน้ึ ตอนแปดโมง ซสู อื เยวเ่ รมิ่ เขา้ สกู่ ารถา่ ยทําอยา่ ง เป็ นทางการ การถา่ ยทําราบรนื่ อยา่ งมาก ตอนบา่ ยสามโมง ซสู อื เยวไ่ ดท้ ําการถา่ ยทําในสว่ นทงั้ หมดสําเร็จลง อยา่ งสมบรู ณ์ “สอื เยว่ ตอ่ จากนเี้ ธอสามารถเตรยี มตวั ใหพ้ รอ้ ม《ความทรงจําที่ ขาดหาย》เรอื่ งนัน้ อยา่ งสบายใจไดแ้ ลว้ !” ภายในหอ้ งแตง่ หนา้ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นน่ังอยขู่ า้ งๆซสู อื เยว่ ชว่ ยเธอลา้ ง เครอ่ื งสําอางไปพลางพรอ้ มทงั้ เอย่ ออกมาอยา่ งเต็มไปดว้ ยความ คาดหวงั ออกมาพลาง “ถงึ แมว้ า่ เรอื่ ง《ชว่ั ฟ้ากาลเวลา》จะเป็ นหนัง เรอ่ื งแรกทเ่ี ธอไดก้ ลายมาเป็ นนักแสดงเตม็ ตวั เป็ นครัง้ แรก แตถ่ งึ ยงั ไงมนั กเ็ ป็ นแคห่ นังตน้ ทนุ ตํา่ เทยี บกบั 《ความทรงจําทข่ี าดหาย 》ทม่ี กี ารลงทนุ สงู ประเภทนัน้ ไมไ่ ดเ้ ลยสกั นดิ !” “ยง่ิ ไปกวา่ นัน้ นักแสดงนําชายของ《ความทรงจําทข่ี าดหาย》ก็ เป็ นจหี้ นานเฟิงเสยี ดว้ ย!” “จหี้ นานเฟิงเคยถา่ ยหนังหว่ ยๆทไ่ี หนกนั ? หนังเรอื่ งนจี้ ะตอ้ งเป็ น หนังทมี่ กี ําหนดรับรางวลั ของปีหนา้ แน่ๆ!”

“สอื เยว่ เธอเตรยี มตวั ใหด้ ๆี รอหลงั จากทหี่ นังเรอ่ื งนไี้ ดถ้ า่ ยทําออก มาแลว้ เธอจะสามารถทะยานขนึ้ ไปยนื บนจดุ สงู สดุ ในวงการบนั เทงิ ไดเ้ ลย!” ซสู อื เยวล่ า้ งเครอื่ งสําอางไปพลาง ฟังคําพดู ทอี่ อกนอกเรอ่ื งไปไกล พวกนข้ี องฟ๋ เู ชยี นเชยี นไปพลาง “เธอคดิ มากไปแลว้ ” “ฉันขอแคฉ่ ันสามารถทํางานทฉี่ ันควรทําใหม้ นั เสร็จสมบรู ณไ์ ดก้ ็พอ ” ยงิ่ ไปกวา่ นัน้ 《ความทรงจําทข่ี าดหาย》หนังเรอ่ื งน้ี อนั ทจี่ รงิ แลว้ แรกเรมิ่ ตอนทเี่ ธอเขา้ แขง่ ขนั เพอ่ื ใหไ้ ดเ้ รอ่ื งนม้ี า เพยี งแคเ่ พอ่ื เซย่ี ง หวนั่ ฉงิ เทา่ นัน้ จรงิ ๆ เธอไมไ่ ดม้ คี วามทะเยอทะยานอะไรเลย ยง่ิ ไมค่ ดิ ทจ่ี ะไดร้ ับรางวลั เลยดว้ ยซํ้า ไมอ่ ยากจะโผบนิ ขนึ้ ไปอยทู่ ส่ี งู ๆ ไมว่ า่ จะอยสู่ ายงานไหน เธอก็เชอื่ ม่นั อยา่ งแรงกลา้ วา่ การเดนิ ไปที ละกา้ วๆ มันถงึ จะน่าวางใจมากกวา่ มนั จะถกู ทําใหแ้ ตกพา่ ยไปได ้ ไมใ่ ชง่ า่ ยๆกวา่ เดมิ “แตว่ า่ …” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นขมวดคว้ิ ออกมา ทนั ทที คี่ ําพดู สองคํานัน้ ไดห้ ลดุ ออกไป กไ็ ดห้ ยดุ ไปในทนั ที

เธอมองไปทางประตหู อ้ งแตง่ หนา้ ไปอยา่ งตน่ื ตกใจ ไมพ่ ดู อะไร ซสู อื เยวย่ น่ ควิ้ ออกมาเล็กนอ้ ย หนั ไปมองตามสายตาของเธอไป ทนั ท—ี — ทางประตทู างเขา้ หอ้ งแตง่ หนา้ เหน็ เพยี งเฉงิ เซวยี นทอี่ ยใู่ นชดุ สทู รองเทา้ หนังกําลังถอื ดอกกหุ ลาบสฉี ูดฉาดชอ่ ใหญช่ อ่ หนง่ึ อยู่ เดนิ เขา้ มาหาเธออยา่ งชา้ ๆ ขา้ งๆเขายังตามมาดว้ ยนักขา่ วทแ่ี บกกลอ้ งกนั มาจํานวนมาก! ฟ๋ เู ชยี นเชยี นตกตะลงึ ไป “สอื เยว่ นมี่ นั เรอื่ งอะไร…” ซสู อื เยวย่ น่ คว้ิ ออกมา หนั หนา้ ไปมองดา้ นหลงั ของตน หอ้ งแตง่ หนา้ มเี พยี งทางออกเดยี ว ตอนนตี้ รงทางออกนัน้ เฉงิ เซวยี นกําลงั เดนิ เขา้ มาหาเธอ หญงิ สาวสดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ พรอ้ มกบั ลกุ ยนื ขน้ึ เฉงิ เซวยี นกไ็ ดเ้ ดนิ มาอยตู่ รงหนา้ เธอเป็ นทเี่ รยี บรอ้ ยแลว้ “สอื เยว”่ ชายหนุ่มมองเธอมาดว้ ยใบหนา้ ทเ่ี ตม็ ไปดว้ ยความรสู ้ กึ ทลี่ กึ ซงึ้

เสยี ง “ปัง” ดงั ขน้ึ เฉงิ เซวยี นไดค้ กุ เขา่ ขา้ งนงึ ออกมาอยตู่ รงหนา้ ของซสู อื เยว่ ในมอื ของเขากําลังชชู อ่ ดอกกหุ ลาบชอ่ ใหญน่ ัน้ ขน้ึ มา ใบหนา้ เตม็ ไปดว้ ยความจรงิ จงั “สอื เยว่ ไดโ้ ปรดยกโทษใหผ้ มดว้ ยเถดิ นะ” ซสู อื เยวย่ น่ คว้ิ ออกมา “ยกโทษอะไรใหค้ ณุ ?” เฉงิ เซวยี นคนนเ้ี ลน่ ลกู ไมอ้ ะไรออกมาอกี ? เฉงิ เซวยี นเมม้ รมิ ฝี ปากออกมาเล็กนอ้ ย กม้ หนา้ ไมก่ ลา้ มองหนา้ เธอ “ยกโทษใหก้ บั เรอื่ งทผี่ มเคยทําลงไป” “ผมไมค่ วรจะรังเกยี จคณุ เพยี งเพราะสงิ่ ทค่ี ณุ ไดพ้ ลาดพลงั้ ไปใน อดตี แลว้ ไปคบกบั เซยี่ งหวนั่ ฉงิ ” “จวบจนตอนนผี้ มถงึ ไดร้ วู ้ า่ ผมมนั โงม่ ากแคไ่ หน ผมปลอ่ ยใหค้ นทร่ี กั ผมทส่ี ดุ ในโลกหลดุ มอื ไป” พดู จบ เขากไ็ ดเ้ งยหนา้ ขนึ้ มา มองใบหนา้ ซสู อื เยวไ่ ปดว้ ยใบหนา้ ทด่ี ู จรงิ จงั “ผมรวู ้ า่ คณุ ยงั มคี วามรสู ้ กึ ดๆี กบั ผมอยู่” “เพราะถงึ ยังไงพวกเรากค็ บกนั มาหา้ ปีกวา่ คณุ เลกิ กบั ผมไป เพราะวา่ ผมนอกใจไปคบกบั เซย่ี งหวนั่ ฉงิ ”

“ตอนนผี้ มสํานกึ ผดิ แลว้ ผมอยากยอ้ นกลบั ไป อยากจะตามจบี คณุ ใหมอ่ กี ครัง้ ” “ผมไมข่ อใหต้ อ้ งมาคบกบั ผมตอนน้ี แตห่ วงั วา่ คณุ จะสามารถให ้ โอกาสผมไดจ้ บี คณุ ” ซสู อื เยวม่ องเขาไป ผา่ นไปครใู่ หญๆ่ มมุ ปากก็ไดแ้ สยะออกมาอยา่ ง เยอื กเย็น “นายกําลงั ฝันอยเู่ หรอ?” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นทอ่ี ยขู่ า้ งๆก็ยง่ิ เดอื ดขนึ้ มา เธอเตะไปทรี่ า่ งของเฉงิ เซ วยี นอยา่ งแรงไปทนี งึ ทนั ที “นายมนั นับวา่ เป็ นตวั อะไรกนั ?” “นายบอกวา่ นอกใจกน็ อกใจ นายบอกวา่ จะตามจบี ใหมก่ จ็ ะตามจบี ใหม่ นายใหค้ วามสําคญั กบั ตวั นายเองเกนิ ไปแลว้ มัย้ ?” “สอื เยวไ่ ดม้ ชี วี ติ ใหมข่ องเธอแลว้ เธอเองก็มคี วามสขุ ของเธอ นายก็ ไสหวั ออกไปใหไ้ กลๆหน่อยเถอะ!” พดู จบ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นไดย้ กมอื ขนึ้ มา ลากซสู อื เยวเ่ ตรยี มทจี่ ะเดนิ ออกไป “เดย๋ี วกอ่ น”

ซสู อื เยวย่ น่ ควิ้ ออกมาเล็กนอ้ ย ผันรา่ งมา มองใบหนา้ ของเฉงิ เซวยี น ดว้ ยความเย็นชา “ฉันจําไดว้ า่ ฉันพดู กบั นายชดั เจนไปตงั้ นานแลว้ นะ” “ตอนทถ่ี า่ ยทําเมอื่ หลายวนั กอ่ น นายเองก็พยายามรกั ษาระยะหา่ ง กบั ฉันอยา่ งระวงั ๆดว้ ย” “รวมถงึ เรอื่ งทดี่ งั ครกึ โครมทเี่ ซยี่ งหวนั่ ฉงิ ฟ้องนายเมอ่ื ไมน่ านมาน้ี นายเองก็ไมเ่ คยจะเอาอดตี ของนายกบั ฉันมาสรา้ งกระแสดว้ ย ” “วนั นสี้ รา้ งเรอ่ื งอยา่ งนอี้ อกมาเสยี เอกิ เกรกิ …” เธอหรต่ี าลงเล็กนอ้ ย “มใี ครขม่ ขนู่ ายหรอื เปลา่ ?” สหี นา้ ของเฉงิ เซวยี นซดี เผอื ดออกมาทนั ท!ี เขากม้ หนา้ ลงไปทนั ที พยายามปฏเิ สธออกมาอยา่ งสดุ ชวี ติ “ไมม่ ี ไมม่ ”ี “ผมก็แค…่ กแ็ คค่ ดิ ไดข้ น้ึ มาอยา่ งกะทนั หนั !” ซสู อื เยวม่ องใบหนา้ ของเขา ผา่ นไปครใู่ หญๆ่ กไ็ ดผ้ ันรา่ งเดนิ ออกไป

เฉงิ เซวยี นยังคงยนื อยตู่ รงทเี่ ดมิ มองเงารา่ งเบอื้ งหลังของเธอกบั ฟ๋ ู เชยี นเชยี นทไ่ี ดเ้ ดนิ ออกไป มมุ ปากกฝ็ ื นยม้ิ เจอ่ื นๆออกมา อนั ทจ่ี รงิ แลว้ เขาเองก็ไมใ่ ชค่ นทไ่ี มร่ จู ้ กั ผดิ ชอบชวั่ ดี เมอื่ กอ่ นหนา้ น้ี เขาคดิ มาโดยตลอดวา่ ในใจของซสู อื เยวม่ เี ขาอยู่ เขาก็เลยมองเธอ เป็ นเหมอื นของประดบั ทจี่ ะสง่ั ใหไ้ ปทําอะไรก็ไดต้ ามอําเภอใจ ในภายหลัง เขาเขา้ ใจชดั เจนแลว้ วา่ ในใจของเธอ เขาไมส่ ถานะ อะไรอยเู่ ลยแมแ้ ตน่ อ้ ย ถา้ ไมเ่ พราะซโู ม่…เขาไมม่ ที างจะมาทําเรอ่ื งทจี่ ะสรา้ งความอปั ยศ ใหก้ บั ตวั เองหรอก “คณุ เฉงิ ” ในตอนทเี่ ขามองเงารา่ งเบอื้ งหลงั ของซสู อื เยวท่ เี่ ดนิ ออกไปอยา่ ง เหมอ่ ลอยอยนู่ ัน้ ในหฟู ังบลทู ธู ทเ่ี ฉงิ เซวยี นสวมมาโดยตลอดไดม้ ี เสยี งเย็นชาของซโู มด่ งั ขนึ้ มา “นายปลอ่ ยใหซ้ สู อื เยวเ่ ดนิ ออกไป อยา่ งนเ้ี ลย?” “จดุ จบของคนทขี่ ดั ใจฉันมนั คอื อะไร ตอ้ งการใหฉ้ ันบอกนายอกี รอบมยั้ ?” รา่ งของเฉงิ เซวยี นนง่ิ คา้ งไปอยา่ งจงั

วนิ าทตี อ่ มา เขาก็ไดโ้ ยนกหุ ลาบทอี่ ยใู่ นออ้ มแขนทง้ิ ไป แลว้ สาวเทา้ ใหญๆ่ ตามซสู อื เยวไ่ ป “สอื เยว่ เธอจะไปไมไ่ ด!้ ” ชายหนุ่มเดนิ หนา้ เขา้ ไปอยา่ งรวดเร็ว ดงึ แขนขา้ งหนง่ึ ของซสู อื เยว่ เอาไว ้ “พวกเรารักกนั มาหา้ ปีเลยนะ!” “ความรสู ้ กึ หา้ ปีเธอปลอ่ ยมนั ไปงา่ ยๆอยา่ งนเี้ ลยเหรอ? ทําไมเธอถงึ ไดเ้ ลอื ดเย็นอยา่ งน!ี้ ” ซสู อื เยวร่ สู ้ กึ วา่ มันน่าตลกมาก เธอเลอื ดเย็น? เพราะวา่ เธอไดค้ ํานงึ ถงึ ความรสู ้ กึ ของเธอกบั เขาเมอ่ื หา้ ปีกอ่ นแลว้ ก็ เลยไมไ่ ดท้ ําใหม้ ันเดด็ ขาดอะไรนัก เธอไดใ้ หโ้ อกาสเขามากเทา่ ทจี่ ะเป็ นไปไดแ้ ลว้ แลว้ เขาละ่ ? ถา้ ไมเ่ พราะเซยี่ งหวน่ั ฉงิ ทรยศเขา เขาจะสํานกึ ผดิ กลบั มาอยา่ ง รวดเร็วมยั้ ? หญงิ สาวสลดั มอื ของเขาออกไปอยา่ งแรง “ก็ฉันมันเลอื ดเย็นนั่น แหละ!”

“เฉงิ เซวยี น ฉันขอเตอื นนายเอาไวว้ า่ ตอ่ จากนไ้ี ปอยใู่ หห้ า่ งฉัน หน่อย!” เฉงิ เซวยี นกดั ฟัน ตงั้ มน่ั อยา่ งแน่วแน่วา่ จะไมย่ อมแพเ้ ด็ดขาด ถงึ ยังไงนักขา่ วในทแ่ี หง่ นก้ี ม็ เี ยอะมาก วนั นเี้ ขาจะตามเธอไปใหถ้ งึ ทสี่ ดุ ! ถงึ ตอนนัน้ แลว้ ถงึ แมว้ า่ ซสู อื เยวจ่ ะปฏเิ สธ การแสดงความคดิ เหน็ กนั ในอนิ เทอรเ์ น็ตมนั คงจะไมน่ อ้ ยเลย อยา่ งนัน้ แลว้ เป้าหมายของซู โมก่ น็ ับไดว้ า่ ไดบ้ รรลผุ ลแลว้ ! คดิ มาถงึ ตรงนแ้ี ลว้ เขากไ็ ดย้ นื่ มอื ออกไปควา้ แขนเสอ้ื เธอเอาไวอ้ กี ครงั้ “สอื เยว!่ ” “ปลอ่ ยเธอ” ในตอนทมี่ อื ของเฉงิ เซวยี นไดค้ วา้ ไปทซ่ี สู อื เยวอ่ กี ครงั้ นัน้ เสยี งท่ี เยอื กเย็นเสยี งหนงึ่ กไ็ ดด้ งั ขนึ้ วนิ าทตี อ่ มา มอื ของเฉงิ เซวยี นกไ็ ดถ้ กู มอื ใหญข่ องชายหนุ่มดงึ ออกไปอยา่ งแรง พละกําลังของชายหนุ่มนัน้ แรงมาก เฉงิ เซวยี นถกู เขาเหวย่ี งออกไป อกี ทางนงึ จนเกอื บจะทรงตวั ไมอ่ ยู่

ผา่ นไปไดส้ กั พักใหญๆ่ เขาถงึ จะจบั ผนังทอ่ี ยขู่ า้ งๆเพอื่ ทรงตวั เอาไว ้ “แกเป็ นใครกนั หะ้ ?” “ฉัน นายไมร่ จู ้ กั เลย?” เฉงิ เซวยี นเงยหนา้ ขนึ้ มา ผชู ้ ายทกี่ ําลังยนื ปกป้องซสู อื เยวอ่ ยขู่ า้ งหนา้ คนนี้ นกึ ไมถ่ งึ วา่ จะเป็ น นักแสดงนําชายยอดเยยี่ มอยา่ งจหี้ นานเฟิง!? เฉงิ เซวยี นตกตะลงึ ทําอะไรไมถ่ กู จห้ี นานเฟิงดงึ กระดาษชาํ ระทผ่ี ชู ้ ว่ ยสง่ มาให ้ เชด็ ไปดว้ ยทว่ งทา่ ที่ สงา่ งาม ทา่ ทางทดี่ รู งั เกยี จนัน้ เหมอื นกบั เพงิ่ จะจับคางคกมากไ็ ม่ ปาน เฉงิ เซวยี นชะงักไปเล็กนอ้ ย “จหี้ นานเฟิง ทําไมคณุ ถงึ ได…้ ” “ซสู อื เยวเ่ ป็ นเพอื่ นของฉัน” จหี้ นานเฟิงมสี ว่ นสงู 188 ยนื อยตู่ รงหนา้ เฉงิ เซวยี นทส่ี งู 170 ดสู งู กวา่ เขาไปหนง่ึ ชว่ งตวั เตม็ ๆ ชายหนุ่มมองตํา่ ลงไป มองเฉงิ เซวยี นไปดว้ ยความเหยยี ดหยาม “ฉันวา่ ฉันไมจ่ ําเป็ นตอ้ งแนะนําตวั แลว้ หรอกมัง้ ”

“ในวงการบนั เทงิ นี้ ฉันคอื พระเจา้ ” “คดิ จะมากอ่ กวนซสู อื เยวต่ อ่ ลองถามฉันกอ่ นสวิ า่ จะใหน้ ายไดอ้ ยใู่ น วงการนตี้ อ่ ไปหรอื เปลา่ ” ตอนท่ี 101 คณุ ซู ผมชอบคณุ เฉงิ เซวยี นหนา้ ซดี ลงทนั ที ทําไมจห้ี นานเฟิงตอ้ งเขา้ มาขดั จังหวะพอดดี ว้ ย! เขาจอ้ งจหี้ นานเฟิง เดนิ เจา้ มาดว้ ยใบหนา้ ทหี่ นักอง้ึ “คณุ ซปุ ตารจ์ ี้ ครับ พวกเราไมไ่ ดม้ เี รอ่ื งคบั ขอ้ งใจกนั ทําไมคณุ ถงึ ตอ้ งมาเกยี่ วขอ้ ง กบั เรอ่ื งของผมกบั แฟนเกา่ ผมดว้ ยละ่ ครับ? ” ถงึ แมว้ า่ เฉงิ เซวยี นจะพยายามลดเสยี งใหเ้ บาทสี่ ดุ แลว้ แตว่ า่ นักขา่ ว หลายคนกย็ ังไดย้ นิ เขา ชว่ั พรบิ ตาเดยี ว เลนสก์ ลอ้ งสบิ กวา่ ตวั ก็เล็งมาทเี่ ฉงิ เซวยี นกบั จี้ หนานเฟิงทนั ที

จห้ี นานเฟิงยม้ิ จางๆ มองดกู ลอ้ งสบิ กวา่ ตวั นัน้ อยา่ งสขุ มุ และใจเย็น และพดู อยา่ งสงา่ งาม “ในเมอ่ื คณุ เฉงิ กพ็ ดู เอง วา่ ซสู อื เยวค่ อื แฟน เกา่ ของคณุ ” “ในเมอื่ ไมไ่ ดเ้ ป็ นแฟนคนปัจจบุ นั เพราะฉะนัน้ ใครก็มโี อกาสจบี ได ้ ทงั้ นัน้ ” พอพดู จบ เขาก็คลยี่ ม้ิ แลว้ กา้ วคอ่ ยๆ เดนิ ไปหยดุ อยตู่ รงหนา้ ของ ซสู อื เยว่ แลว้ กย็ น่ื มอื ไปหาซสู อื เยวด่ ว้ ยทา่ ทางทเ่ี ป็ นสภุ าพบรุ ษุ มาก “คณุ ซู ผมชอบคณุ ” “คณุ ยนิ ยอมทจี่ ะมอบโอกาสใหผ้ มไดจ้ บี คณุ ไหม” ซสู อื เยวม่ องผชู ้ ายทอ่ี ยตู่ รงหนา้ ณ เวลานัน้ เธอไมร่ ตู ้ วั วา่ ควรทํา อยา่ งไรดี ถงึ แมว้ า่ ในใจของเธอจะปฏเิ สธ แตว่ า่ อยา่ งไรกต็ ามจหี้ นานเฟิงก็เป็ น คนทมี่ หี นา้ มตี าในวงการบนั เทงิ ถา้ เกดิ วา่ เธอปฏเิ สธจหี้ นานเฟิงไป แลว้ จหี้ นานเฟิงก็จะลําบาก ยงั ไงเขากม็ าเพอื่ กหู ้ นา้ ใหเ้ ธอ ซสู อื เยวก่ ็ไมอ่ ยากจะทําเรอ่ื งทมี่ นั ตดั สมั พนั ธไมตรขี นาดนัน้ เธอสดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ และมองหนา้ จห้ี นานเฟิงพรอ้ มกบั คลย่ี มิ้ “เป็ น เกยี รตอิ ยา่ งมากคะ่ ”

เธอไมไ่ ดย้ น่ื มอื ไปจบั มอื ของจห้ี นานเฟิง และกไ็ มไ่ ดต้ อบเขาอยา่ ง ตรงไปตรงมา แตก่ ลบั ใหค้ ําตอบทคี่ ลมุ เครอื เชน่ นแ้ี ทน ดา้ นหนงึ่ กเ็ พอื่ หลกี เลยี่ งทต่ี อ้ งสนทิ ชดิ เชอ้ื กนั อกี ดา้ นหนงึ่ ก็ หลกี เลย่ี งความอดึ อดั ในอนาคต อกี ดา้ นหนง่ึ ก็คอื เมอื่ กเ้ี ธอพง่ึ จะปฏเิ สธการสารภาพรกั ของเฉงิ เซวยี นอยา่ งเย็นชา แลว้ ตอนนมี้ าบอกกบั จห้ี นานเฟิงวา่ เป็ นเกยี รตสิ ําหรบั เธอนัน้ กไ็ ดแ้ สดงจดุ ยนื ของเธออยา่ งชดั เจนแลว้ ในตอนนัน้ กเ็ กดิ เสยี งดงั เกรยี วกราวขนึ้ ในหอ้ งแตง่ ตวั “ถา้ ยงั งนั้ คณุ ซู ผมพอจะไดร้ ับเกยี รตใิ หไ้ ปสง่ คณุ กลับบา้ นไหม ครับ? ” พอพดู จบ จหี้ นานเฟิงก็หนั ไปมองเฉงิ เซวยี นทยี่ นื อยไู่ มไ่ กลเทา่ ไหร่ นัก “ทนี่ คี่ นทไ่ี มเ่ กย่ี วขอ้ งเยอะ ผมกลวั วา่ คนทนี่ ่ารําคาญจะตามคณุ ไปดว้ ย” ซสู อื เยวห่ ยดุ ไปชว่ั คราว ผา่ นไปครหู่ นง่ึ ถงึ จะพยักหน่าอยา่ งสองจติ สองใจ จห้ี นานเฟิงสวมบทบาทอศั วนั ปกป้องซสู อื เยวแ่ ละฟ๋ เู ชยี นเชยี นเดนิ ออกมาจากหอ้ งแตง่ หนา้

ระหวา่ งทางนัน้ นักขา่ วกต็ ามมาอยา่ งเงยี บๆ และก็ถามคําถามจ้ี หนานเฟิงบา้ งเป็ นครัง้ เป็ นคราว แตว่ า่ กไ็ มม่ ใี ครกลา้ เอย่ ถงึ คําถามที่ ดเุ ดอื ดอะไร ยงั ไงกต็ ามฐานะอยา่ งจหี้ นานเฟิงนี้ เขาสามารถทําในสง่ิ ทตี่ อ้ งการ ทํา และพดู ในสง่ิ ทต่ี อ้ งการพดู ไดโ้ ดยทไี่ มล่ งั เลเลย ก็เหมอื นกบั ทเี่ ขาพดู เองวา่ วงการบนั เทงิ ในเมอื งหรงน้ี เขาอยสู่ งู ทสี่ ดุ ถา้ เกดิ วา่ เขาไมม่ คี วามสขุ เมอื่ ไหร่ แมแ้ ตน่ ักขา่ วกต็ อ้ งตกงาน! แตน่ ักขา่ วบางคนกย็ ังไมย่ อมแพ ้ “คณุ จคี้ รบั คณุ อยใู่ นวงการบนั เทงิ มาหลายปีขนาดนี้ ไมเ่ คยมขี า่ ว ออ้ื ฉาวอะไรมากอ่ นเลย จๆู่ ตอนนก้ี ็มาแสดงความรสู ้ กึ ชอบพอตอ่ ซสู อื เยว่ แสดงวา่ คณุ ตดั สนิ ใจจะคบกบั เธออยา่ งแน่นอนแลว้ ใชไ่ หม ครบั ? ” จหี้ นานเฟิงมองไปทท่ี างดา้ นหนา้ และกา้ วเดนิ อยา่ งสงา่ งาม “น่ี ไมใ่ ชเ่ รอื่ งทค่ี ณุ ควรจะสนใจ” “ผมทมุ่ เทหวั ใจใหค้ ณุ ซนู ัน้ เป็ นเรอื่ งจรงิ แตว่ า่ จะไดค้ บกนั หรอื ไมน่ ัน้ กต็ อ้ งดวู า่ คณุ ซวู า่ ยงั ไง”

นักขา่ วคนนัน้ ยมิ้ “คณุ จคี้ รบั คณุ พดู แบบนี้ ทงั้ เมอื งหรงเนยี่ ยังมี ผหู ้ ญงิ คนไหนสามารถตา้ นทานเสน่หข์ องคณุ ไดอ้ กี เหรอครบั ? ” “ในเมอ่ื คณุ ทมุ่ เทหวั ใจ คณุ ซกู ต็ กอยใู่ นกํามอื คณุ แลว้ ละ่ สคิ รบั ! ” จห้ี นานเฟิงชะงกั ไปเล็กนอ้ ย เขาหนั หนา้ ไป ขมวดคว้ิ แน่นพรอ้ มกบั มองนักขา่ วคนนัน้ “ผหู ้ ญงิ ทกุ คนชอบผมหมดงนั้ เหรอ? ” “คณุ เอาขอ้ สรปุ นมี้ าจากไหนกนั ? ” นักขา่ วคนนัน้ คลยี่ ม้ิ “นมี่ ันเป็ นเรอ่ื งจรงิ ทม่ี กี ารยอมรบั กนั โดยทวั่ ไป นะครับ!” พอพดู นัน้ เขาก็ดงึ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นเขา้ มา “คณุ ผหู ้ ญงิ ครบั คณุ ชอบจ้ี หนานเฟิงไหม? ” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นตน่ื เตน้ มากทไี่ ดย้ นื ขา้ งจหี้ นานเฟิง ตอนทนี่ ักขา่ วลากเธอเขา้ มานัน้ เธอกแ็ ทบจะไมไ่ ดค้ ดิ อะไรเลย “ชอบคะ่ !” “ฉันชอบจหี้ นานเฟิงมากทสี่ ดุ แลว้ !”

นักขา่ วคนนัน้ มองหนา้ จห้ี นานเฟิง “คณุ จ้ี เหน็ ไหมครบั มันเป็ นความ คดิ เห็นของประชาชน” ซสู อื เยวร่ สู ้ กึ ขํากบั การกระทําของนักขา่ วคนนัน้ เธอหยดุ เดนิ อยากจะรอฟ๋ เู ชยี นเชยี น แตว่ า่ ทเ่ี ธอนกึ ไมถ่ งึ ก็คอื พอเธอหยดุ จห้ี นานเฟิงเองก็หยดุ เหมอื นกนั ผชู ้ ายคนนัน้ รกั ษาจงั หวะ และกา้ วเดนิ ไปพรอ้ มกบั เธอ นักขา่ วถา่ ยภาพดา้ นทอ่ี อ่ นโยนของจหี้ นานเฟิงเอาไว ้ ซสู อื เยวด่ งึ มอื ฟ๋ เู ชยี นเชยี น อยากจะไปถงึ ทจ่ี อดรถใหเ้ ร็วๆ อยา่ งไรก็ตาม ทนั ทที เี่ ธอออกจากกองถา่ ย เธอกเ็ ห็นรถมาเซราติ จอดอยขู่ า้ งถนน กระจกหลังของรถมาเซราตนิ ัน้ ถกู ลดลงตํา่ มาก จากมมุ มองของเธอ น้ี ก็สามารถเหน็ ใบหนา้ ดา้ นขา้ งของผชู ้ ายคนนัน้ ทก่ี ําลังนั่งทํางาน อยอู่ ยา่ งเลอื นราง นเี่ ขามารับเธออกี แลว้ !