สามีบอสของฉันทั้งเลวทั้งซื่อ0501-1000

“ดงั นัน้ ……” “ถา้ ยงั งนั้ พวกคณุ ก็ยอมประนปี ระนอมเพราะเงนิ ยังงนั้ เหรอ ? ” ลั่วเยยี นทน่ี ่ังอยตู่ ําแหน่งคณะกรรมการคลย่ี มิ้ เธอกอดอก แลว้ กห็ นั ไปมองผกู ้ ํากบั เฉนิ “ผกู ้ ํากบั เฉนิ ละคะ? คณุ กไ็ ดร้ บั ผลประโยชน์ เหมอื นกนั รเึ ปลา่ ? ” คําพดู ของผหู ้ ญงิ คนน้ี ทําใหผ้ กู ้ ํากบั เฉนิ หนา้ ซดี ลงทนั ท!ี เขาหนั หนา้ ไป หลงั จากสง่ สายตาใหเ้ ซย่ี งหวน่ั ฉงิ แลว้ กก็ ระแอม แลว้ พดู วา่ “ทกุ ทา่ นก็รวู ้ า่ ผมน่ะสายตาสนั้ ” “วนั นผี้ มไมไ่ ดใ้ สแ่ วน่ มา ผมนกึ วา่ ผมใสค่ อนแทคเลนสม์ าแลว้ แตว่ า่ กไ็ มไ่ ดใ้ ส”่ “ดงั นัน้ เมอ่ื กพ้ี อผมไดย้ นิ เสยี งของนักแสดงสาวทา่ นนแ้ี ลว้ กเ็ ลยรสู ้ กึ วา่ เธอแสดงดี ไมไ่ ดส้ งั เกตการณ์แสดงออกทางสหี นา้ ของเธออยา่ ง ละเอยี ด นค่ี อื ความผดิ ของผมเองครับ” ลั่วเยยี นยกมมุ ปาก แลว้ ก็เงยหนา้ ขนึ้ มองเซยี่ งหวนั่ ฉงิ “คๆิ ” มอื ของเซยี่ งหวนั่ ฉงิ กําหมัดแน่น!

ทงั้ ๆ ทผ่ี กู ้ ํากบั เฉนิ รบั ประกนั ตอ่ หนา้ เธอแลว้ วา่ จะจดั การกรรมการ ทงั้ สองคนนัน้ ใหไ้ ด ้ ใหเ้ ธอออดชิ น่ั ไดอ้ ยา่ งสบายใจ! แตไ่ มค่ ดิ เลยวา่ ตอนนพี้ อเกดิ เรอ่ื งขน้ึ แลว้ กโ็ ยนขที้ งั้ หมดมาใหเ้ ธอ! และสง่ิ ทนี่ ่าหดหทู่ ส่ี ดุ ก็คอื ก็คอื เธอไมส่ ามารถโตต้ อบได ้ ถา้ เกดิ วา่ เธอโตต้ อบไป แลว้ พวกเขายอมรับวา่ คนทซี่ อ้ื พวกเขาก็คอื ผกู ้ ํากบั เฉนิ ไมใ่ ชแ่ คว่ า่ ความสมั พันธข์ องเธอกบั ผกู ้ ํากบั เฉนิ จะถกู เปิดเผย อาชพี ในอนาคตของผกู ้ ํากบั เฉนิ ก็ตอ้ งจบลงไปดว้ ย! เธอยังคงคาดหวงั วา่ ผกู ้ ํากบั เฉนิ จะใหบ้ ทบาทนางเอกกบั เธอไดใ้ น อนาคต เธอทํางานหนักมากเพอื่ เกลยี้ กลอ่ มผกู ้ ํากบั เฉนิ จะทําใหผ้ ู ้ กํากบั เฉนิ เสยี หายแบบนไี้ มไ่ ด!้ ดงั นัน้ เซย่ี งหวน่ั ฉงิ เลยทําไดแ้ คห่ นา้ แดง กดั ฟันและพยายามกลนื มันลงทอ้ งไป “นักแสดงจค้ี ะ คณุ อยา่ โทษผกู ้ ํากบั เฉนิ กบั โปรดวิ เซอรท์ งั้ สองทา่ นเลยคะ่ ถา้ จะโทษก็โทษฉันดกี วา่ ” “ฉันไมด่ เี อง ฉันยดั เงนิ ใหโ้ ปรดวิ เซอรท์ งั้ สองทา่ นนี้ ถงึ ได …้ …” จห้ี นานเฟิงคอ่ ยๆ หนั หนา้ ไป มองเซยี่ งหวนั่ ฉงิ แลว้ กย็ มิ้ “คณุ คดิ วา่ ผมเชอื่ เหรอ? ”

อยวู่ งการบนั เทงิ มากต็ งั้ หลายปี มเี รอื่ งอะไรบา้ งทจี่ ห้ี นานเฟิงกบั ล่วั เยยี นไมเ่ คยเห็น? วนั นผี้ กู ้ ํากบั เฉนิ แคเ่ รม่ิ ตน้ กม็ ที า่ ทตี อ่ เซยี่ งหวนั่ ฉงิ เป็ นพเิ ศษแลว้ พวกเขาก็เหน็ กนั อยู่ แตว่ า่ พวกเขาแคไ่ มอ่ ยากจะไปเจาะมันเทา่ นัน้ เอง แววตาของผชู ้ ายคนนัน้ เต็มไปดว้ ยการรเู ้ ทา่ ทนั เซย่ี งหวนั่ ฉงิ ถกู มอง จนรสู ้ กึ ตน่ื ตระหนก “ฉัน……” “คณุ จ”้ี ซสู อื เยวข่ มวดควิ้ กา้ วไปดา้ นหนา้ ขวางสายตาทจี่ ห้ี นานเฟิงมอง เซยี่ งหวนั่ ฉงิ “ในเมอื่ คณุ จคี้ ดิ วา่ เธอไมเ่ หมาะสมกบั บทนางเอก” ผหู ้ ญงิ คนนัน้ พดู เงยหนา้ ขนึ้ มองใบหนา้ ของจห้ี นานเฟิงอยา่ งจรงิ จงั “แลว้ ฉันละ่ ? ” “ถา้ เกดิ วา่ ฉันเกลยี้ กลอ่ มใหผ้ กู ้ ํากบั เฉนิ ใหฉ้ ันเป็ นนางเอกได ้ คณุ จี้ จะยอมแสดงกบั ฉันไหมคะ? ” จห้ี นานเฟิงมองซสู อื เยวอ่ ยา่ งเย็นชา “คณุ แน่ใจเหรอ วา่ จะทําใหผ้ ม หยดุ ในตอนน้ี? ” “ใช”่

ซสู อื เยวพ่ ยักหนา้ อยา่ งจรงิ จงั “คณุ จี้ ฉันแคถ่ ามวา่ คณุ ยอมรเึ ปลา่ ” เธอรวู ้ า่ จห้ี นานเฟิงอยากจะแฉเรอื่ งของเซย่ี งหวนั่ ฉงิ กบั ผกู ้ ํากบั เฉนิ แตว่ า่ ตอนนไี้ มใ่ ชเ่ วลา ละครฉากใหญข่ นาดน้ี เฉงิ เซวยี นจะไมอ่ ยดู่ ว้ ยไดย้ ังไงกนั ละ่ ? ถา้ เกดิ วา่ ไมไ่ ดเ้ หน็ สหี นา้ ของเฉงิ เซวยี นตอนทรี่ วู ้ า่ ตวั เองถกู สวมเขา ดว้ ยตาของตวั เอง ซสู อื เยวก่ ย็ งั รสู ้ กึ ไมพ่ อใจ จห้ี นานเฟิงหรตี่ าลง ไมร่ วู ้ า่ ผหู ้ ญงิ โงค่ นนต้ี อ้ งการทําอะไร ทงั้ ๆ ทรี่ วู ้ า่ ผกู ้ ํากบั เฉนิ กบั เซยี่ งหวนั่ ฉงิ สมรรู ้ ว่ มคดิ กนั สว่ นคนทถ่ี กู กดขข่ี ม่ เหงก็คอื เธอ แตว่ า่ เธอกลบั โงเ่ ขลาแบบน้ี…… ผชู ้ ายคนนัน้ ยกมมุ ปากขน้ึ เล็กนอ้ ย “ได”้ “ถา้ ยงั งนั้ กด็ !ี ” ผกู ้ ํากบั เฉนิ ตบขาของตวั เองอยา่ งตน่ื เตน้ “ถา้ ยังงนั้ ก็เป็ นเธอเนย่ี ละ่ !” “คนทจ่ี ะไดร้ บั ตําแหน่งนางเอกก็คอื เธอ! ”

ฉนิ หนานเซงิ นั่งอยทู่ เี่ ดมิ ดว้ ยสหี นา้ เหมอื นจะยมิ้ แตไ่ มย่ มิ้ “ถา้ ยังงนั้ ทกุ ทา่ น ผมขอพดู ประโยคขน้ึ ในบรรดา 5 นักแสดงสาวทอ่ี อดชิ นั่ วนั นี้ ซสู อื เยวค่ อื คนทแ่ี สดงไดด้ ที ส่ี ดุ ไมม่ ใี ครคดั คา้ นใชไ่ หมครับ ? ” ในหอ้ งเงยี บเชยี บ “ถา้ ยังงนั้ กเ็ อาตามน!้ี ” เหมอื นกบั กลัววา่ จห้ี นานเฟิงจะเปลย่ี นใจ ผกู ้ ํากบั เฉนิ กร็ บี สรปุ ทนั ที “หนังเรอ่ื ง《ความทรงจําทขี่ าดหาย》นี้ พระเอกกค็ อื จห้ี นานเฟิง นางเอกก็คอื ซสู อื เยว่ ผมจะใหค้ นรบี ไปทําสญั ญาทนั ท!ี ” “ห!ึ ” เซย่ี งหวน่ั ฉงิ ทท่ี อ้ แทแ้ ละสนิ้ หวงั กดั รมิ ฝี ปาก แลว้ กเ็ ดนิ ออกไป ตอนทเ่ี ธอมาถงึ หนา้ ประตนู ัน้ กถ็ กู รปภ.ขวางไว ้ “คณุ เซย่ี ง” รปภ.หยดุ เธอไวด้ ว้ ยรอยยม้ิ “ผกู ้ ํากบั ทา่ นอน่ื ยังไมก่ ลบั เลย คณุ ยัง กลบั ไมไ่ ดน้ ะครับ” “ใช”่

นักแสดงทก่ี อ่ นหนา้ นย้ี ังถากถางวา่ ซสู อื เยวไ่ มเ่ ป็ นมอื อาชพี อยู่ กบั เซย่ี งหวนั่ ฉงิ นัน้ มองเซย่ี งหวนั่ ฉงิ อยา่ งเย็นชา “เธอยงั ไมไ่ ด ้ อธบิ ายใหช้ ดั เจนเลย เรอ่ื งทเี่ ธอใหเ้ งนิ กบั โปรดวิ เซอรท์ งั้ สองทา่ น นัน้ ” “อยา่ ทําตวั แบบพอโดนแฉก็รบี กลับสิ ไมต่ อ้ งอธบิ ายกบั พวกเรา หน่อยรไึ ง? ” เซย่ี งหวนั่ ฉงิ กดั ฟันของตวั เองแน่น หนา้ ซดี จนเหมอื นกระดาษ “มนั มี อะไรใหอ้ ธบิ าย!” “ฉันก็แคม่ ที กั ษะการแสดงทเี่ ละเทะกเ็ ลยตดิ สนิ บนเพอื่ ใหค้ นอนื่ มา ชว่ ยฉันไง ไมไ่ ดร้ ไึ ง!” ตอนที่ 67 คณุ ป่ ทู อี่ ายเุ ยอะมากแลว้ เซยี่ งหวนั่ ฉงิ ตอ้ งเอาแตม่ องอยใู่ นหอ้ งออดชิ น่ั และมองดซู สู อื เยวก่ บั จห้ี นานเฟิงเซน็ สญั ญารว่ มงานเรอ่ื ง《ความทรงจําทข่ี าดหาย》 รปภ.ถงึ จะยอมใหอ้ อกมา หนา้ ตกึ สถานโี ทรทศั นเ์ หลยถงิ เฉงิ เซวยี นรออยทู่ น่ี ่ันตลอด

พอเซย่ี งหวนั่ ฉงิ ออกมา เขากร็ บี พงุ่ เขา้ ไป แลว้ กด็ งึ มอื เธออยา่ ง ออ่ นโยน “หวนั่ ฉงิ เป็ นยังไงบา้ ง? ” “ผา่ นไหม? ไดบ้ ทนไ้ี หม? ” “ซสู อื เยวไ่ ดช้ ว่ ยเธอรเึ ปลา่ ? ” พอไดย้ นิ เขาพดู ถงึ ซสู อื เยว่ เซย่ี งหวน่ั ฉงิ กร็ สู ้ กึ โมโหขน้ึ มาทนั ท!ี ซสู อื เยว่ ซสู อื เยว!่ เฉงิ เซวยี นยงั คดิ วา่ ซสู อื เยวค่ อื ซสู อื เยวค่ นเดมิ ทยี่ อมใหพ้ วกเขา ควบคมุ ไดอ้ ยยู่ ังงนั้ เหรอ? ในฐานะทเ่ี คยเป็ นเพอื่ นรักของซสู อื เยว่ ทจี่ รงิ แลว้ เซย่ี งหวนั่ ฉงิ ก็รดู ้ ี วา่ ซสู อื เยวน่ ัน้ เป็ นคนขใี้ จออ่ น เมอ่ื กอ่ นยอมทน เพราะวา่ เธอไม่ อยากจะมปี ัญหา แตว่ า่ ไมใ่ ชเ่ พราะวา่ เธอยังคงมคี วามรสู ้ กึ ตอ่ เฉงิ เซ วยี นอยอู่ ยา่ งทเี่ ขาคดิ แตว่ า่ ตอนน้ี…… เห็นไดช้ ดั วา่ ซสู อื เยวไ่ มย่ อมทนอกี ตอ่ ไปแลว้ เธอสดู ลมหายใจเขา้ ลกึ ๆ “ซสู อื เยวไ่ มไ่ ดช้ ว่ ยฉัน” “เธอไดบ้ ทนางเอกไป”

“คนทชี่ นะในการออดชิ นั่ ครัง้ นี้ กค็ อื เธอ” เฉงิ เซวยี นอง้ึ ไป ในตอนนเ้ี อง ซสู อื เยวก่ ็ออกมาจากตกึ พรอ้ มกบั ล่วั เยยี น เขาพงุ่ เขา้ ไปทนั ที แลว้ กด็ งึ ซสู อื เยวม่ าดา้ นขา้ ง “สอื เยว่ เธอเป็ น แบบนไ้ี ดย้ ังไง? ” “ฉันบอกเธอแลว้ ไง วา่ หนังเรอื่ งนมี้ นั สําคญั กบั หวนั่ ฉงิ มาก ……” “หนังเรอ่ื งนม้ี นั ก็สําคญั กบั ฉันเหมอื นกนั นี่” ซสู อื เยวม่ องหนา้ เฉงิ เซวยี น จๆู่ กร็ สู ้ กึ วา่ เขาน่าสงสาร เธอหายใจเขา้ ลกึ ๆ หลงั จากควานหาในกระเป๋ าอยนู่ าน สดุ ทา้ ยก็ ควานเจอพวงกญุ แจเตา่ นอ้ ยสเี ขยี ว นค่ี อื สง่ิ ทฟ่ี ๋ เู ชยี นเชยี นซอื้ มาตอนทอี่ ยรู่ มิ ทะเลเมอื งถงเพราะคดิ วา่ มนั น่ารกั ดี แลว้ กเ็ อาใสก่ ระเป๋ าซสู อื เยวไ่ วต้ ลอด เธอยัดเตา่ นอ้ ยเขา้ ไปในมอื ของเฉงิ เซวยี น แลว้ กย็ ม้ิ “ฉันให ้ ใจเย็นๆ นะ” “ตอ่ ใหเ้ ซยี่ งหวน่ั ฉงิ จะเสยี บทนไี้ ป แตว่ า่ เธอกไ็ ดน้ ายนะ ”

“ฉันน่ะ กเ็ หมอื นกบั ทนี่ ายพดู น่ันแหละ ทา่ นชายฉนิ ไมไ่ ดใ้ สใ่ จฉัน ฉันกต็ อ้ งพง่ึ พาตวั เอง ไมเ่ หมอื นกบั เซยี่ งหวน่ั ฉงิ หรอก ทพ่ี ง่ึ พานาย ได”้ “ดงั นัน้ บทนฉ้ี ันเอาไปกอ่ นนะ นายกช็ ว่ ยเธอหาอยา่ งอนื่ เอาแลว้ กนั ” พอพดู จบ ผหู ้ ญงิ คนนก้ี ็ยมิ้ แลว้ ก็เดนิ ออกไป เฉงิ เซวยี นขมวดควิ้ กม้ หนา้ มองพวงกญุ แจเตา่ นอ้ ยสเี ขยี ว แลว้ ก็ควิ้ ก็ขมวดคว้ิ เขา้ หากนั อยา่ งรนุ แรง ซสู อื เยวห่ มายความวา่ ยงั ไง เตา่ สเี ขยี ว หรอื กําลงั แชง่ ใหเ้ ขาโดนสวมเขายงั งัน้ เหรอ? ตลกแลว้ ! เขากบั เซย่ี งหวน่ั ฉงิ คบกนั มาหา้ ปีกวา่ แลว้ ความสมั พนั ธแ์ น่นแฟ้นอ ยา่ งมาก เธอตอ้ งอจิ ฉารษิ ยาแน่ๆ! …… พอทง้ิ เฉงิ เซวยี นมาได ้ ซสู อื เยวพ่ งึ่ จะเดนิ มารมิ ถนน กม็ รี ถคนั หนง่ึ จอดอยดู่ า้ นขา้ งเธอ “อาสะใภเ้ ล็ก ผมไปสง่ ไหม? ”

พอกระจกรถถกู ลดลง ก็เผยใหเ้ ห็นใบหนา้ ทหี่ ลอ่ เหลาและสดใส ของฉนิ หนานเซงิ ซสู อื เยวย่ มิ้ เปิดประตรู ถแลว้ ก็เขา้ ไปน่ัง ทนี่ ่ังดา้ นหลงั รถนัน้ ล่ัวเยยี นก็นั่งอยพู่ อดี พอเห็นซสู อื เยว่ เธอก็ยม้ิ อยา่ งออ่ นโยน “ยนิ ดดี ว้ ย” “ขอบคณุ คะ่ ” ฉนิ หนานเซงิ น่ังอยทู่ นี่ ่ังขา้ งคนขบั เขายม้ิ ไปดว้ ยแลว้ กม็ องผหู ้ ญงิ ท่ี อยใู่ นกระจกหลงั ไปดว้ ย “แตว่ า่ การแสดงของอาสะใภเ้ ล็กในวนั นท้ี ํา ใหผ้ มประทบั ใจมากเลยนะ” “เมอื่ กอ่ นผมแคร่ สู ้ กึ วา่ การแสดงของอาสะใภเ้ ล็กน่าจะไมเ่ ลว แตไ่ ม่ คดิ วา่ มันจะดขี นาดน!้ี ” ซสู อื เยวร่ สู ้ กึ เกอ้ เขนิ เล็กนอ้ ย “เพราะวา่ พวกเขาขบั ใหฉ้ ันเดน่ ขน้ึ มากกวา่ ” “ทจี่ รงิ การแสดงของฉันก็ปกตธิ รรมดามาก ยังหา่ งชนั้ กบั ลั่วเยยี นอกี เยอะ” “ไมต่ อ้ งมาสรรเสรญิ ฉันเลย คณุ แสดงไดด้ มี ากจรงิ ๆ ”

ลั่วเยยี นยมิ้ แลว้ กส็ ง่ นํ้าใหเ้ ธอขวดหนงึ่ “ใชส่ ”ิ ซสู อื เยวเ่ งยหนา้ ขนึ้ มองลว่ั เยยี น “ฉันตอ้ งขอบคณุ ครฉู นิ ทคี่ ณุ ชว่ ย แนะนําใหฉ้ ันดว้ ย” “ถา้ ไมม่ คี รฉู นิ ก็จะไมม่ กี ารออดชิ น่ั ของพวกเราในวนั นี้ และฉันก็คง ไมไ่ ดบ้ ทนม้ี า” ลว่ั เยยี นองึ้ ไป ผา่ นไปนานถงึ จะนกึ ได ้ ดเู หมอื นวา่ ฉนิ หนานเซงิ โกหกวา่ เป็ นครฉู นิ ？ เธอกระแอม “ครฉู นิ ……เขาเป็ นคนทด่ี มี ากเลย” “อมื ” ซสู อื เยวพ่ ยักหนา้ อยา่ งจรงิ จงั “ฉันรสู ้ กึ วา่ ครฉู นิ คอ่ นขา้ งจะใกลช้ ดิ กบั วยั หนุ่มสาวอยา่ งพวกเรานะ” “ฉันชน่ื ชมชายแกค่ นนจ้ี รงิ ๆ เลย” “อบุ ้ ——！” ฉนิ หนานเซงิ ทก่ี ําลงั ดมื่ นํ้าอยดู่ า้ นหนา้ ก็พน่ น้ําออกมา

ถา้ เกดิ วา่ ทายไมผ่ ดิ ละ่ ก็ “ชายแก”่ ทอ่ี าสะใภเ้ ล็กพดู ถงึ นัน้ ก็น่าจะ เป็ นอาเล็ก ฉนิ โมห่ านสนิ ะ! เขากลนั้ ขํา “จรงิ ๆ ดว้ ย ครฉู นิ เป็ นชายแกท่ ม่ี คี วามคดิ คอ่ นขา้ งวยั รนุ่ ” ซสู อื เยวเ่ มม้ ปาก ดเู หมอื นวา่ เธอจะทายไมผ่ ดิ ครฉู นิ คนนเี้ นย่ี น่าจะ เป็ นชายแกอ่ ายปุ ระมาณ50ได ้ ดงั นัน้ เธอก็เลยยม้ิ และพดู ตอ่ “ฉันอยากจะซอื้ ของขวญั ไปใหค้ รฉู นิ หน่อย” “ถงึ แมว้ า่ ฉันจะคดิ วา่ คนสถานะอยา่ งเขาเนย่ี น่าจะไมไ่ ดข้ าดแคลน ของขวญั อะไร แตว่ า่ มันก็แสดงใหเ้ ห็นถงึ นํ้าใจของฉัน ” พอพดู จบ เธอก็มองลวั่ เยยี นอยา่ งจรงิ จงั “ชว่ ยจัดใหฉ้ ันกบั ครฉู นิ เจอ หนา้ กนั หน่อยไดไ้ หมคะ? ” ลวั่ เยยี นอง้ึ ไป แลว้ กเ็ งยหนา้ ขนึ้ มองฉนิ หนานเซงิ “ไดส้ !ิ ” ฉนิ หนานเซงิ ชอบดเู รอ่ื งทนี่ ่าสนุก “ลัว่ เยยี นกบั ครฉู นิ นัน้ สนทิ กนั ให ้ เธอจัดการใหแ้ ลว้ กนั ” ลัว่ เยยี น：“……”

เธอไมไ่ ดส้ นทิ กบั ฉนิ โมห่ านโอเคไหม! แตว่ า่ ในเมอ่ื ฉนิ หนานเซงิ พดู แบบนแี้ ลว้ เธอก็ทําไดแ้ คพ่ ยกั หนา้ อยา่ งกระอกั กระอว่ น “ได ้ เดย๋ี วฉันจัดการให”้ “ถา้ ยังงนั้ ใหฉ้ ันลงทส่ี แี่ ยกดา้ นหนา้ แลว้ กนั ” ซสู อื เยวม่ องไปนอกหนา้ ตา่ ง บงั เอญิ มหี า้ งสรรพสนิ คา้ ใหญอ่ ยตู่ รงส่ี แยกดา้ นหนา้ พอดี “เดย๋ี วตอนนฉ้ี ันจะไปซอื้ ของขวญั จะไดร้ วดซอื้ ของกนิ ใหซ้ งิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ ไปดว้ ยเลย!” ฉนิ หนานเซงิ พยักหนา้ แลว้ ก็สงั่ คนขบั รถใหป้ ลอ่ ยซสู อื เยวล่ ง “ทําไมไมบ่ อกเธอไปละ่ วา่ ทจี่ รงิ แลว้ ครฉู นิ ก็คอื อาเล็ก ？” ลั่วเยยี นขมวดคว้ิ พรอ้ มกบั เอย่ ถามเสยี งเบา “ฉันบอกเธอก็ไมส่ นุกส”ิ ฉนิ หนานเซงิ มองดแู ผน่ หลงั ของซสู อื เยว่ มรี อยยม้ิ เจา้ เลห่ อ์ ยบู่ น ใบหนา้ ของเขา “ใหอ้ าเล็กคาดหวงั วา่ จะไดเ้ จออาสะใภเ้ ล็ก หลังจากนัน้ กพ็ บวา่ อาสะใภเ้ ล็กเห็นเขาเป็ นชายแกค่ นหนง่ึ เธอวา่ เขาจะมที า่ ทยี งั ไง? ”

“ฉันแมแ้ ตว่ า่ อยากจะแอบตามไปในวนั พรงุ่ นี้ ซอ่ นตวั อยใู่ นความมดื เพอื่ แอบถา่ ยรปู สหี นา้ ของอาเล็กตอ้ งยอดเยยี่ มมากอยา่ งแน่นอน ” ล่วั เยยี นกลอกตา “ถา้ ยังงัน้ เงนิ ในกระเป๋ านายในอนาคตกน็ ่าจะยอด เยยี่ มเหมอื นกนั นะ” ฉนิ หนานเซงิ ：“……” ชา่ งเถอะๆ ดเู รอ่ื งตลกมนั จะไปสําคญั เทา่ เงนิ ในกระเป๋ าไดย้ ังไงกนั ! …… พนักงานขายในหา้ งอธบิ ายอยนู่ านมาก สดุ ทา้ ยซสู อื เยวก่ ็ซอื้ ปากกา หนงึ่ แทง่ และชาหนง่ึ กลอ่ งใหค้ รฉู นิ พนักงานขายบอกวา่ นเี่ ป็ นแบบทผ่ี สู ้ งู อายใุ นชนชนั้ สงู ชอบ ถงึ แมว้ า่ ราคามันจะเจ็บนดิ หน่อย ซสู อื เยวก่ ็รสู ้ กึ วา่ มนั คมุ ้ คา่ เธอซอื้ ของอรอ่ ยกลบั ไปใหเ้ ด็กสองคน แลว้ ก็กลบั บา้ น ทบี่ า้ นนัน้ พอ่ ลกู ทงั้ สามคนอยกู่ นั ครบ ฉนิ โมห่ านน่ังอา่ นหนังสอื พมิ พอ์ ยบู่ นโซฟาดว้ ยทา่ ทางทสี่ งา่ งาม ซงิ หยนุ กน็ ั่งเลน่ แล็ปทอ็ ปอยบู่ นโซฟาเหมอื นกนั สว่ นซงิ เฉนิ กน็ ั่งอยบู่ น พรมและตอ่ จ๊กิ ซออยู่

“คณุ นายกลบั มาแลว้ !” พอไดย้ นิ เสยี งเปิดประตู ซงิ เฉนิ กโ็ ยนจ๊กิ ซอในมอื ทงิ้ ซงิ หยนุ กว็ าง แล็ปทอ็ ปลง สว่ นฉนิ โมห่ านก็เงยหนา้ ขนึ้ มา เมอ่ื เผชญิ หนา้ กบั สายตาของผชู ้ ายทงั้ สาม ซสู อื เยวก่ ก็ ระแอมอยา่ ง ประหมา่ “แคก่ ๆ ——ทกุ ทา่ น การออดชิ นั่ ของฉันประสบความสําเร็จ แลว้ !” “ฉันจะไดเ้ ป็ นนางเอกหนังแลว้ !” คําพดู ของผหู ้ ญงิ คนนี้ ทําใหซ้ งิ เฉนิ กระโดดโลดเตน้ ดว้ ยความ ตนื่ เตน้ “ดจี ังเลย!” “กระตา่ ยตน่ื ตมู ” “พอประสบการณน์ อ้ ยและเจอของใหมก่ ็ตนื่ เตน้ แบบนลี้ ะ่ ” พอ่ และลกู ชายอกี คนยังคงดหู นังสอื พมิ พ์ และอกี คนกเ็ ลน่ แล็ปท็อป ตอ่ ไป สอื เยว่ ซสู อื เยว：่ “……” ซงิ เฉนิ กะพรบิ ตาใหเ้ ธอ แลว้ กม็ องดถู งุ ทอี่ ยใู่ นมอื ของซสู อื เยว่ แลว้ แอบพดู วา่ “ทจ่ี รงิ แลว้ พวกเขาเป็ นหว่ งหมา่ ม๊มี ากกวา่ ผมอกี ครบั ”

“ตอนนท้ี ํามาเป็ นไมส่ นใจ ทําเป็ นนง่ิ ไปได!้ ” ซสู อื เยวเ่ ขาเงยหนา้ ขนึ้ และเหลอื บไปทพ่ี อ่ และลกู ชายทย่ี ังคงแกลง้ ทําเป็ นจรงิ จัง และรอยยมิ้ กผ็ ดุ ขนึ้ บนรมิ ฝี ปากของเธอ “หมา่ ม๊ ี นมี่ นั อะไรเหรอ? ” ซงิ เฉนิ หยบิ กลอ่ งชาและปากกาพรอ้ มกบั เอย่ ถาม “อยา่ จับมว่ั ซวั่ นะ” ซสู อื เยวร่ บี เก็บกลอ่ งนัน้ มา “นคี่ อื ของขวญั ทแ่ี มจ่ ะใหค้ รฉู นิ ” พอเธอพดู วา่ “ครฉู นิ ” สองคํานอ้ี อกมา มอื ของฉนิ โมห่ านทถี่ อื หนังสอื พมิ พอ์ ยนู่ ัน้ กห็ ยดุ ลง แลว้ มมุ ปากของเขาก็คลย่ี ม้ิ ขนึ้ มา “ครฉู นิ คอื ใครเหรอ? ” “คอื คณุ ป่ ทู แ่ี กม่ ากแลว้ ” ฉนิ โมห่ าน：“……” ตอนที่ 68 ไดย้ นิ วา่ แกอยากจะลอ่ ลวงอาสะใภเ้ ล็ก

คอื คณุ ป่ ทู แี่ กม่ ากแลว้ …… ฉนิ โมห่ าขมวดควิ้ อยา่ งรนุ แรง วางหนังสอื พมิ พล์ ง แกลง้ ทําเป็ น สบายๆ และถามดว้ ยน้ําเสยี งเรยี บงานวา่ “ครฉู นิ อะไรกนั ? ” “คนทลี่ ั่วเยยี นแนะนําใหฉ้ ันรจู ้ กั น่ะ” ซสู อื เยวเ่ ก็บกลอ่ งของขวญั อยา่ งเรยี บรอ้ ย “ทฉ่ี ันไดเ้ ขา้ รว่ มการ ออดชิ น่ั อยา่ งราบรน่ื ในครัง้ น้ี แถมสดุ ทา้ ยยังไดค้ ะแนนดๆี อกี ทงั้ หมดตอ้ งขอบคณุ ความชว่ ยเหลอื ทคี่ รฉู นิ มใี หฉ้ ัน ” พอพดู จบ เธอก็มองและยม้ิ ใหฉ้ นิ โมห่ าน “ครฉู นิ กค็ อื ผใู ้ หญท่ ่ี น่าสนใจคนหนงึ่ ” “ตอนแรกฉันคดิ วา่ เขาและเราเป็ นคนรนุ่ เดยี วกนั แตแ่ ลว้ ฉันกพ็ บวา่ เขาไมร่ จู ้ กั อโิ มจ\"ิ “ทกุ ครงั้ ทฉ่ี ันสง่ อโิ มจไิ ปใหเ้ ขา ผา่ นไปครง่ึ วนั กวา่ เขาจะตอบ ” ฉนิ โมห่ านขมวดคว้ิ เบาๆ ถอื หนังสอื พมิ พข์ น้ึ มาปิดหนา้ ของตวั เองไว ้ เสยี งทมุ ้ พดู อยา่ งแผว่ เบา “ไมร่ จู ้ ักอโิ มจแิ สดงวา่ เป็ นคนแกย่ ังงัน้ เหรอ? ” ซสู อื เยวข่ มวดคว้ิ “ถา้ ไมง่ ัน้ จะอะไรละ่ ? ”

เธอสง่ อโิ มจใิ หค้ รฉู นิ ทมี่ นั สอื่ ความหมายอยา่ งชดั เจน แตค่ รฉู นิ ใข ้ เวลานานมากในการตอบสนองทกุ ครงั้ ก็น่าจะเป็ นคนแกไ่ มใ่ ชเ่ หรอ ? พอพดู จบ เธอก็มองฉนิ โมห่ านอยา่ งสงสยั “ทําไมจๆู่ พดู เรอื่ งนล้ี ะ่ ? ” มลี างสงั หรณท์ ไ่ี มด่ โี ผลข่ น้ึ มาในใจ…… ผหู ้ ญงิ คนนัน้ เห็นฉนิ โมห่ านถอื หนังสอื พมิ พก์ ลับดา้ น แลว้ ก็พดู เบาๆ “คอื วา่ ……คณุ ฉนิ ” “หรอื วา่ คณุ เอง……ก็ไมร่ จู ้ กั อโิ มจเิ หมอื นกนั ? ” “จะเป็ นไปไดย้ งั ไง” น้ําเสยี งของผชู ้ ายคนนัน้ เย็นชา “ของทไี่ มไ่ ดม้ คี วามหมายอะไร ฉัน กแ็ คข่ เี้ กยี จเสยี เวลาเทา่ นัน้ เอง” พอพดู จบ ฉนิ โมห่ านก็พบวา่ ตวั เองถอื หนังสอื พมิ พก์ ลับดา้ น เขาขมวดควิ้ รบี ลกุ ขน้ึ แลว้ ก็เดนิ ขน้ึ ไปชนั้ บน ซสู อื เยวน่ ั่งอยทู่ เี่ ดมิ มองดแู ผน่ หลังของผชู ้ ายทจี่ ากไป ใบหนา้ ดู งงงวย ไมร่ วู ้ า่ เพราะอะไร ทําไมเธอถงึ รสู ้ กึ เหมอื นวา่ เขา ……โกรธ?

ดา้ นหลงั ของซสู อื เยว่ ซงิ หยนุ และซงิ เฉนิ สบตากนั ดเู หมอื นวา่ แดด๊ ดจ้ี ะถกู รงั เกยี จซะแลว้ ! ดงั นัน้ ซงิ เฉนิ กเ็ ลยกระแอม “หมา่ ม๊ ี ผมคดิ วา่ เราไมส่ ามารถตดั สนิ วา่ ครฉู นิ นัน้ เป็ นคนแกไ่ ดจ้ ากเรอ่ื งทเี่ ขาแคไ่ มร่ จู ้ กั อโิ มจนิ ะ ” “บางที เขาอาจจะเป็ นหนุ่มหลอ่ ทไี่ มช่ อบเลน่ อนิ เทอรเ์ น็ตก็ได!้ ” ซสู อื เยวเ่ มม้ ปาก “แตว่ า่ ……งานของครฉู นิ น่าจะถกู กําหนดไว ้ เขาไม่ เลน่ เน็ตไมไ่ ดม้ ัง้ ” “ปัง!”พอสน้ิ เสยี งของซสู อื เยว่ ก็มเี สยี งปิดประตหู อ้ งอา่ นหนังสอื จาก ชนั้ บน ซงิ หยนุ สา่ ยหนา้ อยา่ งจนปัญญา แลว้ ก็ปิดแล็ปท็อป ลกุ ขน้ึ “ผมไป ขา้ งบนนะ” ตอนนแ้ี ดด๊ ดข้ี องพวกเขาตอ้ งการการปลอบใจ ซงิ เฉนิ สง่ สายตาใหเ้ ขา พดู ตอ่ เพอื่ ใหซ้ สู อื เยวเ่ ตรยี มใจใหพ้ รอ้ ม “ถา้ ยังงนั้ หมา่ ม๊ ี จะไปเจอกบั คณุ ฉนิ คนนัน้ เหรอ? ” ซสู อื เยวพ่ ยักหนา้ “แน่นอนอยแู่ ลว้ !”

ครฉู นิ ชว่ ยเหลอื เธอครงั้ ใหญข่ นาดนัน้ จะไมไ่ ปขอบคณุ ตอ่ หนา้ ได ้ ยงั ไงกนั ? ซงิ เฉนิ สดู ลมหายใจเขา้ ลกึ ๆ เหมอื นกบั วา่ นกึ อะไรขน้ึ มาได ้ แลว้ ก็ คลยี่ มิ้ ขน้ึ มา “ถา้ ยังงนั้ หมา่ ม๊ ี พอถงึ เวลาผมจะชว่ ยหมา่ ม๊เี ลอื กเสอ้ื ผา้ ทจ่ี ะไปเจอครฉู นิ นะ!” ซสู อื เยวอ่ ง้ึ ไป “ไมจ่ ําเป็ นหรอกมัง้ ? ” ก็แคไ่ ปเจอผใู ้ หญค่ นหนง่ึ เทา่ นัน้ เอง…… “จําเป็ นส!ิ ” ใบหนา้ ของซงิ เฉนิ ดเู ครง่ ขรมึ “ยังไงครฉู นิ สําหรบั หมา่ ม๊แี ลว้ ก็คอื คน ทส่ี ําคญั มากนะ!” และตอนน้ี ก็อยใู่ นหอ้ งอา่ นหนังสอื ชนั้ บนดว้ ย ซงิ หยนุ ปันขนึ้ ไปบนโตะ๊ ทํางานของฉนิ โมห่ าน แลว้ ก็นั่งลงบนโตะ๊ ทํางาน หลงั จากนัน้ กเ็ ปิดแล็ปทอ็ ปของตวั เองขนึ้ มา ในแล็ปท็อปของเขานัน้ มรี ปู ภาพอโิ มจนิ ับพนั “แดด๊ ดี้ เป็ นคนจรงิ จัง เกนิ ไปแลว้ ” “เพอ่ื ทจี่ ะหลกี เลย่ี งการเคอะเขนิ ครงั้ ตอ่ ไป ”

เด็กนอ้ ยหนั หนา้ จอไปหาฉนิ โมห่ าน “นค่ี อื สง่ิ ทพ่ี วกวยั รนุ่ เขาชอบใช ้ กนั ลองศกึ ษาดสู ”ิ ฉนิ โมห่ านมองอยา่ งเย็นชา “ไมเ่ รยี น” เขาจะไมล่ ําบากตวั เองเพราะผหู ้ ญงิ คนเดยี วขนาดนัน้ หรอก แกก่ แ็ กส่ ิ เขาจะไมเ่ สยี เวลากบั เรอ่ื งไรส้ าระแบบน!้ี ซงิ หยนุ กอดอก ดวงตาสดี ําจอ้ งมาทเ่ี ขา “แดด๊ ด้ี ไมเ่ รยี นจรงิ เหรอ? ” ผชู ้ ายคนนัน้ มองเธอนงิ่ ๆ หนั หนา้ ไป เปิดคอมพ์ แลว้ ก็คลกิ ทรี่ ายงาน การเงนิ ในเมล และอา่ นอยา่ งจรงิ จัง ซงิ หยนุ เองก็ไมไ่ ดร้ บี รอ้ น เดก็ นอ้ ยเทนํ้าใหต้ วั เอง น่ังอยบู่ นโตะ๊ ทํางาน หยบิ โทรศพั ทอ์ อกมา เหมอื นผใู ้ หญต่ วั นอ้ ย โทรหาฉนิ หนานเซงิ “พหี่ นานเซงิ ” “ซงิ หยนุ ！” อกี ดา้ นหนง่ึ ของโทรศพั ทน์ ัน้ น้ําเสยี งของฉนิ หนานเซงิ เต็มไปดว้ ย ความตกใจ “โทรหาพไ่ี ดย้ ังไงกนั !”

“ในทสี่ ดุ นอ้ งชายทเ่ี ย็นชาของฉันก็มวี นั หนง่ึ ทโี่ ทรมาหา! ” “ฉันรสู ้ กึ เป็ นเกยี รตมิ าก……” “พหี่ นานเซงิ พน่ี เี่ สยี งดงั เอะอะจรงิ ๆ เลยนะ” ประโยคเดยี วของเด็กนอ้ ย ฉนิ หนานเซงิ ทอ่ี ยปู่ ลายสายนัน้ ก็รบี ปิด ปากทนั ที “ปีศาจนอ้ ย คงไมไ่ ดต้ ดิ ตอ่ มาเพอื่ กระชบั ความสมั พนั ธ์ หรอกใชไ่ หม? ” “มเี รอ่ื งอะไรทตี่ อ้ งการความชว่ ยเหลอื ก็บอกพห่ี นานเซงิ ไดเ้ ลย พจี่ ะ พยายามใหถ้ งึ ทสี่ ดุ !” ฉนิ หนานเซงิ เขา้ ใจดวี า่ เดก็ นอ้ ยอยา่ งซงิ หยนุ เนย่ี วา่ เขาไดก้ อ๊ บปี้ ฉนิ โมห่ านมาเลย อนาคตไมม่ ที สี่ นิ้ สดุ ! เขาตอ้ งอาศยั ตอนทเี่ ดก็ นอ้ ยคนนย้ี งั ไมโ่ ต เกาะขาเขาเอาไว ้ “อยากถามอะไรพห่ี น่อย” ซงิ หยนุ คลยี่ ม้ิ เบาๆ นํ้าเสยี งก็นง่ิ เรยี บ “ผชู ้ ายทอ่ี า่ นอโิ มจไิ มอ่ อก จะ จบี ผหู ้ ญงิ ทชี่ อบสง่ อโิ มจไิ ดไ้ หม? ” ปลายสายเงยี บไปอยคู่ รหู่ นงึ่ ผา่ นไปครหู่ นงึ่ ฉนิ หนานเซงิ กย็ มิ้ “แคน่ เ้ี หรอ? ”

“อมื ” “ลอ้ เลน่ อะไรกนั ! จบี ไมไ่ ดอ้ ยแู่ ลว้ ส!ิ ” น้ําเสยี งฉนิ หนานเซงิ ทอ่ี ยปู่ ลายสายเตม็ ไปดว้ ยการดถู กู “เขาอา่ นอิ โมจไิ มอ่ อกก็ถอื วา่ เชยสนิ ะ? ” ซงิ หยนุ ยกมมุ ปากขน้ึ อยา่ งเย็นชา แลว้ กเ็ อามาไวท้ ขี่ า้ งกายของฉนิ โมห่ าน “ไดโ้ ปรดเถอะ ผชู ้ ายทไี่ มเ่ ขา้ ใจอโิ มจิ อยากจบี ผหู ้ ญงิ ทชี่ อบใชอ้ โิ ม จิ นก่ี ําลงั ฝันอยเู่ หรอ\" “สาวๆ ตอ้ งไมช่ อบเขาเพราะวา่ ดอุ ยา่ งแน่นอน เรอื่ งนแี้ ทบไมต่ อ้ ง คดิ เลยมงั้ ? ทนั ใดนัน้ อากาศในหอ้ งอา่ นหนังสอื ก็เรม่ิ เย็นลง ทป่ี ลายสายนัน้ ฉนิ หนานเซงิ ก็ยังคงพดู ตอ่ ไมห่ ยดุ เขารวู ้ า่ ซงิ หยนุ ถามเขาแบบนี้ ก็เพราะวา่ ตอ้ งการใหเ้ ขาตอบแบบนี้ เพอื่ ทจี่ ะเอาใจซงิ หยนุ ฉนิ หนานเซงิ ก็จงใจพดู เกนิ จรงิ “ตอนน้ี แมแ้ ตว่ ยั คนแกอ่ ยา่ งคณุ ป่ กู ็ยังสามารถใชอ้ โิ มจเิ ป็ น คนทหี่ นูพดู ถงึ วา่ ไมเ่ ขา้ ใจอโิ มจนิ ัน้ แยก่ วา่ คนแกอ่ กี !”

“ทําไมนายไมแ่ นะนําผหู ้ ญงิ คนนัน้ ใหพ้ ดี่ ลู ะ่ พเ่ี ขา้ ใจอโิ มจแิ ละใชไ้ ด ้ ดี เธอจะตกหลมุ รกั พอี่ ยา่ งแน่นอน! \" “งัน้ เหรอ? ” เสยี งทมุ ้ ตํา่ ทพ่ี ยายามกดความเยอื กเย็นเอาไวด้ งั ขน้ึ “แกตาย แน่นอน” เสยี งของฉนิ หนานเซงิ หยดุ ลงทนั ที “อา…… อาเล็ก？” “ฉันเอง” ฉนิ โมห่ านหรต่ี าอยา่ งเย็นชา “ไดย้ นิ มาวา่ แกจะลอ่ ลวงอาสะใภเ้ ล็ก ？” ฉนิ หนานเซงิ ：“！！” เขาปากสน่ั ดว้ ยความตกใจ อา อา อาเล็ก！” “อาฟังผมเถยี งกอ่ น ไมส่ ิ ฟังผมอธบิ ายกอ่ น!” “ผม……” ฉนิ โมห่ านขมวดคว้ิ อยา่ งเย็นชา แลว้ กต็ ดั สายทนั ที

ซงิ หยนุ กอดอกแลว้ ก็เงยหนา้ ขนึ้ มองเขา “แดด๊ ด้ี ยังคดิ วา่ มันไร ้ ประโยชนท์ จ่ี ะเรยี นรสู ้ งิ่ นหี้ รอื ไม่? \" ผชู ้ ายคนนเ้ี งยหนา้ ขน้ึ มามองเขา ไมไ่ ดพ้ ดู อะไร พอ่ และลกู ชายจอ้ งตากนั ทา่ ทางไมย่ อมแพเ้ หมอื นกนั และทา่ ทาง ดอ้ื รัน้ ก็เหมอื นกนั ยังกบั แกะ “ต๊งิ ——！” ทนั ใดนัน้ โทรศพั ทท์ ฉ่ี นิ โมห่ านวางไวใ้ นลน้ิ ชกั กด็ งั ขน้ึ ซสู อื เยวส่ ง่ ขอ้ ความมาวา่ “ครฉู นิ ” เป็ นอโิ มจกิ ระตา่ ยน่ารัก ผชู ้ ายคนนัน้ ยนื่ โทรศพั ทใ์ หซ้ งิ หยนุ ดดู ว้ ยใบหนา้ ทเี่ ย็นชา “จะตอบ ยังไง? ” ตอนท่ี 69 จะเหมอื นไปเดทไดย้ งั ไง ซงิ หยนุ กลนั้ ยม้ิ ไว ้ และเรมิ่ แนะนําฉนิ โมห่ าน

ฉนิ โมห่ านคอื อจั ฉรยิ ะทางธรุ กจิ เมอ่ื กอ่ นไมร่ จู ้ ักอโิ มจิ ทงั้ หมดเป็ น เพราะไมเ่ ขา้ ใจมนั อยา่ งถอ่ งแท ้ ซงิ หยนุ แนะนําอยสู่ องสามครงั้ เขากส็ ามารถเรยี นรไู ้ ดด้ ว้ ยตนเอง ดา้ นลา่ ง ซสู อื เยวน่ ั่งอยบู่ นโซฟา ขมวดควิ้ และมองดอู โิ มจทิ คี่ รฉู นิ สง่ มาให ้ เธอขอคําพดู ของเธอกอ่ นหนา้ นท้ี บี่ อกวา่ ครฉู นิ ไมร่ จู ้ กั อโิ มจคิ นื ! ครฉู นิ คนนไ้ี มใ่ ชแ่ คร่ จู ้ กั อโิ มจิ สามารถใชไ้ ดอ้ ยา่ งคลอ่ งตวั เขามี การอโิ มจมิ ากมายทเ่ี ธอไมเ่ คยเหน็ มากอ่ น! ผหู ้ ญงิ ถอื โทรศพั ท์ แลว้ ก็คยุ กบั ครฉู นิ อยา่ งตน่ื เตน้ อยนู่ าน แลว้ สดุ ทา้ ยก็ถงึ เวลากนิ ขา้ ว เธอเลยจําเป็ นตอ้ งวางโทรศพั ทล์ งอยา่ งไม่ เต็มใจ ไมร่ วู ้ า่ ทําไม ครฉู นิ ทเี่ มอื่ กอ่ นคยุ ไมเ่ กง่ นัน้ เหมอื นกบั เปลยี่ นคน ยงั ไงยงั งัน้ ตอนทกี่ นิ ขา้ วนัน้ ฉนิ โมห่ านน่ังอยตู่ รงขา้ มซสู อื เยว่ กนิ ขา้ วไปดว้ ย แลว้ กถ็ ามแบบสง่ ๆ ไป “งัน้ เธอนัดเวลาเจอกบั ครฉู นิ แลว้ รยึ ังละ่ ? ” “อมื ”

ซสู อื เยวพ่ ยกั หนา้ “มอื้ เย็นน่าจะไมไ่ ดก้ นิ ขา้ วทบี่ า้ นนะ ฉันนัดไปกนิ ขา้ วเย็นกบั ครฉู นิ ” พอพดู จบ เธอก็ยม้ิ และคบี ผักใหซ้ งิ หยนุ “กนิ เยอะๆ หน่อย” ผชู ้ ายทนี่ ั่งอยตู่ รงขา้ มเธอขมวดคว้ิ เล็กนอ้ ย เขาคยุ กบั เธอในฐานะ ของครฉู นิ ตงั้ นาน เธอแคพ่ ดู แคน่ ก้ี จ็ บแลว้ เหรอ ? ผชู ้ ายคนนยี้ ังเสแสรง้ ทําเป็ นคบี ผกั อยา่ งไมใ่ สใ่ จ “คยุ อะไรกบั เขา บา้ งละ่ ? ” “ก็ไมไ่ ดอ้ ะไรหรอก เกยี่ วกบั เรอื่ งการถา่ ยทําในอนาคตน่ะ ” พอซสู อื เยวพ่ ดู จบ กม็ องไปทฉ่ี นิ โมห่ านอยา่ งอธบิ ายไมถ่ กู “ทําไม ถงึ ไดส้ นใจครฉู นิ จงั ? ” จติ ใจของผหู ้ ญงิ คนนเ้ี ปลย่ี นไป หรอื วา่ ฉนิ โมห่ านคดิ วา่ เธอกบั ครู ฉนิ …… ดงั นัน้ เธอเลยกระแอมหนงึ่ ที แลว้ ก็พยายามไขขอ้ สงสยั ยของเขา “เมอ่ื กอ่ นฉันนกึ วา่ ครฉู นิ ใชอ้ โิ มจไิ มเ่ ป็ น แตต่ อนนก้ี ลบั พบวา่ ครฉู นิ สามารถใชไ้ ดด้ ที เี ดยี ว” คําพดู ของเธอ ทําใหฉ้ นิ โมห่ านอดไมไ่ ดท้ จ่ี ะคลยี่ มิ้ ออกมา

เขาเหลอื บมองซงิ หยนุ อยา่ งมชี ยั ซงิ หยนุ สา่ ยหนา้ อยา่ งจําใจ แลว้ ก็กนิ ขา้ วตอ่ ไป แตว่ า่ ประโยคตอ่ ไปของซสู อื เยว่ เกอื บทําใหเ้ ด็กสองคนบนโตะ๊ หวั เราะ เธอพดู อยา่ งจรงิ จงั “ดเู หมอื นวา่ ถงึ แมว้ า่ ครฉู นิ จะแก่ แตว่ า่ ทศั นคติ ยงั วยั รนุ่ มากอยเู่ ลย” “ฉันหวงั วา่ ตอนทฉี่ ันอายเุ ทา่ ครฉู นิ จะมที ศั นคตทิ ว่ี ยั รนุ่ แบบนบี้ า้ ง ซงิ เฉนิ ：“……” ซงิ หยนุ ：“……” สองพนี่ อ้ งมองหนา้ กนั พวกเขาหยบิ ชามขา้ วขน้ึ มาแลว้ ใชข้ า้ วกนั้ เสยี งหวั เราะทพี่ วกเขาแทบกลนั้ ไวไ้ มอ่ ยู่ ฉนิ โมห่ านอกี ดา้ นหนง่ึ นัน้ หนา้ ซดี ทนั ที ซสู อื เยวม่ องซงิ หยนุ และซงิ เฉนิ ทพี่ ยายามกนิ ขา้ วอยา่ งสดุ ชวี ติ “กนิ ชา้ ๆ หน่อย อยา่ สําลักนะ” “ไมห่ รอกครบั ”

ซงิ เฉนิ วางชามลง เคย้ี วขา้ วไปดว้ ย พรอ้ มกบั มองหนา้ ฉนิ โมห่ านไป ดว้ ย “แดด๊ ด้ี ผมพยายามสดุ ความสามารถแลว้ ” ฉนิ โมห่ านมองซสู อื เยวอ่ ยา่ งเย็นชา พยายามเก็บอารมณ์ของตวั เอง ไว ้ มองไปทซี่ สู อื เยวแ่ ลว้ ยม้ิ อยา่ งเสแสรง้ “ฉันเองก็หวงั วา่ เมอื่ เธอ อายเุ ทา่ ครฉู นิ ” “จะมคี วามใจเย็นทไ่ี มค่ อ่ ยโกรธ สงบนงิ่ เหมอื นกบั ครฉู นิ ดว้ ย ” พอพดู จบ ผชู ้ ายก็วางตะเกยี บลงแลว้ ก็เดนิ จากไป ซสู อื เยวม่ องดแู ผน่ หลงั ของผชู ้ ายทเ่ี ดนิ ออกไปอยา่ งงนุ งง เหมอื นกบั วา่ เธอพดู อะไรทไี่ มค่ วรจะพดู ยังงนั้ เหรอ …… ทําไมเขาดเู หมอื นโกรธอกี แลว้ ละ่ “เขาเจอปัญหานดิ หน่อยน่ะครบั ” ซงิ หยนุ พดู นง่ิ ๆ ซสู อื เยวข่ มวดควิ้ “เรอ่ื งธรุ กจิ ของเขาน่ะเหรอ? ” “ประมาณน่ันแหละครบั ” ซงิ หยนุ ปลอบเธอ “แตว่ า่ หมา่ ม๊วี างใจเถอะ”

“ปัญหาของแดด๊ ดคี้ นื นกี้ ็ถกู แกไ้ ขแลว้ ” พอพดู จบ เขาก็หนั ไปมองซงิ เฉนิ “หมา่ ม๊ไี มไ่ ดบ้ อกวา่ เตรยี มจะไป เจอครฉู นิ ตอนเย็นนไี้ มใ่ ชเ่ หรอ? ” “อยา่ ลมื ชว่ ยหมา่ ม๊เี ลอื กเสอ้ื ผา้ นะ” “ไดเ้ ลย！” ซงิ เฉนิ ยม้ิ แฉ่ง “ปลอ่ ยใหผ้ มทําไดเ้ ลย!” …… 16.30 น. ชว่ งบา่ ย. ซสู อื เยวม่ องดตู วั เองในกระจก แลว้ กค็ อ่ ยๆ ขมวดคว้ิ เขา้ หากนั “ซงิ เฉนิ หมา่ ม๊จี ะไปเจอผใู ้ หญ่ แบบนมี้ นั ไมเ่ หมาะสมมัง้ ? ” ในกระจก เธอสวมกระโปรงผา้ ซาตนิ ผา้ ไหมสชี มพตู วั เล็ก เอวแคบ เอวเรยี ว ขายาวสขี าว ทส่ี ําคญั ทส่ี ดุ กค็ อื กระโปรงตวั เล็กตวั น้ี คอื เกาะอก …… ซสู อื เยวไ่ มช่ นิ กบั การเผยผวิ กระดกู ไหปลารา้ และลําคอ ก็เลยจะรสู ้ กึ อดึ อดั เล็กนอ้ ย

ชดุ เล็กๆ นจ้ี บั คกู่ บั รองเทา้ สน้ สงู ครสิ ทลั ผมหยกิ ยาว และตา่ งหผู า้ ไหมซาตนิ และของประดบั ตกแตง่ เธอไมค่ ดิ วา่ เธอเหมาะกบั การแตง่ ตวั ไปเจอผใู ้ หญ่ แตเ่ หมาะกบั การ ออกเดตมากกวา่ “โถเ่ อย้ เชอ่ื ผมเถอะ！” ซงิ เฉนิ หยบิ รบิ บนิ้ พันรอบขอ้ มอื ของซสู อื เยว่ “หมา่ ม๊กี ็บอกเอง วา่ ครู ฉนิ ทา่ นนัน้ เป็ นครจู ากบรษิ ัทภาพยนตร์ ความตอ้ งการดา้ นความงาม ตอ้ งสงู มาก” “หมา่ ม๊ตี อ้ งแสดงดา้ นทหี่ วานทส่ี ดุ ของตวั เอง ถงึ จะทง้ิ ความ ประทบั ใจทลี่ กึ ซง้ึ ใหค้ รฉู นิ ได!้ ” ซสู อื เยวข่ มวดควิ้ เธอรสู ้ กึ วา่ ซงิ เฉนิ พดู บางอยา่ งไมถ่ กู ตอ้ ง แตว่ า่ เธอก็ไมร่ จู ้ ะโตต้ อบยังไง กเ็ ลยสวมใสเ่ สอ้ื ผา้ ทซี่ งิ เฉนิ เลอื กให ้ แลว้ กเ็ ดนิ ออกมาจากหอ้ งอยา่ งไมาคอ่ ยเตม็ ใจเทา่ ไหรน่ ัก ครฉู นิ กบั เธอนัดกนั ทร่ี า้ นอาหารหลนั ซี คนขบั รถบา้ นของฉนิ พาเธอไปทปี่ ระตรู า้ นอาหารเป็ นการสว่ นตวั ซสู อื เยวถ่ อื กลอ่ งอยใู่ นมอื ยนื อยหู่ นา้ ประตรู า้ นอาหาร รสู ้ กึ ตน่ื เตน้ อยา่ งบอกไมถ่ กู

ไมใ่ ชแ่ คเ่ พราะวา่ ครฉู นิ เป็ นผใู ้ หญ่ แตม่ ากกวา่ นัน้ กเ็ ป็ นเพราะวา่ ครู ฉนิ เป็ นคนใหญค่ นโตของสถานโี ทรทศั นเ์ หลยถงิ มที รพั ยากร ภาพยนตรแ์ ละโทรทศั นม์ ากมายอยใู่ นมอื ถา้ เกดิ ไมใ่ ชเ่ พราะวา่ ตวั ตนของเขาใหญพ่ อ เขาจะเกลยี้ กลอ่ มใหผ้ ู ้ กํากบั เฉนิ ทมี่ นี างเอกอยใู่ นใจอยแู่ ลว้ ยอมออดชิ นั่ ไดย้ ังไงกนั ? ซสู อื เยวแ่ ตง่ ตวั คอ่ นขา้ งฉูดฉาด คนทผ่ี า่ นไปผา่ นมาทร่ี า้ นอาหารห ลนั ซมี องเธออยา่ งอง้ึ ทง่ึ “พโี่ มน่ ่าทงึ่ มาก เจรจาสําเร็จอกี แลว้ ! “แน่นอน! พโ่ี มค่ อื ลกู สาวของประธานซขู องพวกเรา ถา้ พอ่ เป็ นเสอ้ื ลกู กต็ อ้ งไมเ่ ป็ นหมาอยแู่ ลว้ !” ทนั ใดนัน้ เสยี งประจบสอพลอกด็ งั ขน้ึ ในหขู องเธอ ซสู อื เยวข่ มวดควิ้ แลว้ ก็มองเขา้ ไป แลว้ กเ็ ห็นซโู มถ่ กู ลอ้ มรอบดว้ ยผหู ้ ญงิ สองสามคน กําลังเดนิ เขา้ ไป ในรา้ นอาหาร “วนั นเ้ี จรจาธรุ กจิ สําเร็จ ฉันดใี จมาก คนื นฉ้ี ันเลยี้ งเอง!”

ซโู มห่ วั เราะออกมา พงึ่ จะเดนิ ไปไมก่ ก่ี า้ ว ก็เห็นซสู อื เยวท่ ยี่ นื อยหู่ นา้ ประตรู า้ นอาหาร เธอแตง่ ตวั เหมอื นตกุ๊ ตากระเบอื้ ง แคย่ นื อยตู่ รงนัน้ กเ็ หมอื นววิ ทวิ ทศั นแ์ ลว้ “วา้ ว……” เสยี งตกใจของพนักงานหญงิ พวกนัน้ ดงั ขน้ึ “เธอสวยจังเลย……” “ขาน้ี เอวน้ี อวยั วะบนใบหนา้ ……เลศิ ลํ้าเกนิ ไปแลว้ !” “เลศิ ล้ําอะไรกนั ” ซโู มห่ วั เราะอยา่ งเยอื กเย็น “มนั ก็แคค่ นขข้ี ลาดจากสลมั ใสเ่ สอื้ ผา้ แบรนดเ์ นม ก็ไมส่ ามารถปกปิดความบา้ นนอกและความจนได ้ หรอก!” เธอพดู แบบนี้ พนักงานหญงิ ทชี่ มซสู อื เยวเ่ มอ่ื กน้ี ก้ี ็มองหนา้ กนั แลว้ กร็ บี พดู เสรมิ วา่ “ใชค่ ะ่ ” “ธรรมดา และบา้ นนอกมาก!” “ยังใสส่ ชี มพอู กี ทกุ วนั นผ้ี หู ้ ญงิ ทโ่ี ตแลว้ ไมใ่ สส่ ชี มพหู รอกนะ low มาก!”

พวกเธอพดู แบบนี้ ในทสี่ ดุ ควิ้ ของซโู มก่ ค็ ลายออกจากกนั เธอฮมั เพลงและเดนิ ไปหาซสู อื เยว่ “จ๊ๆึ ๆ ” “ซสู อื เยว่ เธอใสเ่ สอื้ ผา้ แบบนแี้ ลว้ มายนื อยตู่ รงน้ี……หรอื วา่ มาหา แขก? ” ตอนที่ 70 คนอปั ยศอดสจู ะทนไมไ่ ดถ้ า้ ถกู ทําใหเ้ สยี หนา้ พอซโู มพ่ ดู จบ คนรอบๆ กห็ วั เราะออกมา ผหู ้ ญงิ ขา้ งๆ หวั เราะแลว้ ก็เยย้ หยัน “รา้ นอาหารหลันซlี owขนาดนี้ ตงั้ แตเ่ มอื่ ไหรก่ นั !” “น่าจะใหร้ ปภ.มาไลเ่ ธอออกไป！” “จ๊ๆึ ๆ สาวนอ้ ย ทนี่ ไี่ มใ่ ชท่ ท่ี เี่ ธอจะมาทําธรุ กจิ นะ” เสยี งของผหู ้ ญงิ พวกนัน้ ไมเ่ บาเลย กเ็ ลยดงึ ดดู สาวตาของคนรอบ ขา้ งใหม้ องมา ในชว่ งเวลาเพยี งสนั้ ๆ รอบกายของซสู อื เยวก่ เ็ ตม็ ไปดว้ ยคนทมี่ าดู ความตน่ื เตน้ แลว้ กว็ พิ ากษ์วจิ ารณ์เธอ

ซสู อื เยวก่ ไ็ มไ่ ดร้ สู ้ กึ รําคาญ เธอเงยหนา้ ขน้ึ มองพวกซโู ม่ สายตาเตม็ ไปดว้ ยความสงสยั “คําวา่ ‘มาหาแขก’ของพวกเธอนัน้ มันหมายความวา่ ยังไง? ” “กค็ อื ผหู ้ ญงิ ทข่ี ายตวั ยนื อยรู่ มิ ถนนเพอ่ื ใหผ้ ชู ้ ายมาอดุ หนุนตวั เอง ไง!” ผหู ้ ญงิ คนหนง่ึ ทมี่ ากบั ซโู มย่ ม้ิ แลว้ กอ็ ธบิ าย “ทําไม เธอทํางานนี้ ไม่ เคยไดย้ นิ เหรอ? ” “ออ้ หมายความวา่ แบบนนี้ เี่ อง” รอยยมิ้ ปรากฏบนใบหนา้ อนั บอบบางของหญงิ สาวราวกบั ตกุ๊ ตา กระเบอื้ ง “โมโ่ ม”่ เธอมองซโู มด่ ว้ ยสายตาสงสาร “พรี่ วู ้ า่ เมอื่ กอ่ นเธอเคยมชี วี ติ อยใู่ น สลัม ทงั้ ๆ ทเ่ี มอ่ื กอ่ นเธอเคยเป็ นอนั ธพาล แตว่ า่ ตอนนกี้ ลบั กลายเป็ นคณุ หนูแหง่ ตระกลู ซู คําพดู พวกน้ี ตอ่ ไปอยา่ พดู เลยนะ ” ซโู มเ่ ลกิ คว้ิ “ซสู อื เยว！่ เธอหมายความวา่ ยงั ไง!” ซสู อื เยวม่ องเธออยา่ งไรเ้ ดยี งสา “โมโ่ ม่ พร่ี วู ้ า่ เธอไมช่ อบใหพ้ สี่ ง่ั สอน”

“แตว่ า่ ในสถานทแี่ บบนเี้ ธอกค็ วรจะรขู ้ อบเขตหน่อย ” “ถงึ แมว้ า่ เธอจะเรยี นมธั ยมตน้ ไมจ่ บ ตอนเรยี นก็โดนเรยี นแลว้ ไปกนิ เหลา้ ทกุ วนั แตว่ า่ ตอนนไ้ี ดก้ ลบั ไปอยตู่ ระกลู ซแู ลว้ ตอ้ งเปลย่ี น ความเคยชนิ ในการพดู คําพดู ทม่ี นั แยเ่ กนิ กวา่ จะพดู ดา้ นนอก ตอ่ ไป กอ็ ยา่ พดู เลยนะ” คําพดู ของผหู ้ ญงิ คนนี้ ทําใหพ้ วกผหู ้ ญงิ ทคี่ อยประจบซโู มอ่ ยนู่ ัน้ อง้ึ ไป การรับสมคั รในซซู อื่ กร๊ปุ นัน้ เขม้ งวดมาก พวกเธอทงั้ หมดจบ การศกึ ษาจากโรงเรยี นทม่ี ชี อื่ เสยี ง! แตว่ า่ ซโู ม่ คณุ หนูแหง่ ตระกลู ซทู ถี่ กู พวกเธอยกยอ่ งนัน้ กลับเป็ น อนั ธพาลทไี่ มจ่ บแมแ้ ตม่ ัธยมตน้ ดว้ ยซํ้า! คนรอบขา้ งกเ็ รมิ่ พดู ถงึ เรอ่ื งนี้ “ก็วา่ ทํามถงึ ไดพ้ ดู จาแยแ่ บบนี้ ทแ่ี ทก้ ารศกึ ษาตํา่ ขนาดนน้ี เ่ี อง ” “แตง่ ตวั เหมอื นคนธรรมดา แตว่ า่ ธาตแุ ทก้ ็ไมส่ ามารถปกปิดไดด้ ว้ ย แบรนดด์ งั หรอกนะ”

“รา้ นอาหารหลนั ซคี อื รา้ นอาหารตะวนั ตกทด่ี ที ส่ี ดุ ในเมอื งหรง คนท่ี จะสามารถใสร่ า้ ยคนอน่ื วา่ มารอแขกทหี่ นา้ ประตรู า้ นอาหารหลันซนี ัน้ ตอ้ งไมม่ สี มองแน่ๆ ” ลกู คา้ สว่ นใหญท่ มี่ าทร่ี า้ นอาหารหลนั ซจี ะคอ่ นขา้ งรวย พอซสู อื เยว่ พดู แบบนี้ พวกเขาก็เรม่ิ ดถู กู เหยยี ดหยามซโู ม่ ซโู มก่ ําหมดั แน่น “ซสู อื เยว！่ ” ผหู ้ ญงิ คนนก้ี ลา้ เปิดเผยเกย่ี วกบั เรอ่ื งทเี่ ธอไมม่ มี ารยาททดี่ งี ามตอ่ หนา้ คนมากมาย! ทา่ ทางจะเบอื่ ชวี ติ แลว้ สนิ ะ！ เธอจอ้ งเธออยา่ งรา้ ยกาจ “ตงั้ แตเ่ มอื่ ไหรก่ นั ทผี่ หู ้ ญงิ ตํา่ ๆ อยา่ งเธอ ตอ้ งมาสอนฉัน!” “ไมว่ า่ จะยังไง ฉันก็คอื คณุ ผหู ้ ญงิ ใหญแ่ หง่ ตระกลู ซทู แ่ี ทจ้ รงิ แตว่ า่ เธอมันก็เป็ นแคค่ นชนั้ ตํา่ ทถ่ี กู ตระกลู ซเู อาไปเลย้ี งผดิ เป็ นเวลา 18ปี เธอกลา้ ดยี ังไงมาชนี้ วิ้ ใสฉ่ ัน!” ซสู อื เยวถ่ อนหายใจ กม้ หนา้ ลง “พรี่ วู ้ า่ ภมู หิ ลังของพไ่ี มด่ ี และก็ ไมไ่ ดม้ คี ณุ สมบตั อิ ะไรทจี่ ะไปสอนเธอ”

“ฉันก็แคค่ ดิ วา่ โมโ่ ม่ ยังไงเธอกค็ อื ลกู สาวแทๆ้ ของตระกลู ซู ตอนท่ี ออกมาขา้ งนอกทําอะไรก็รจู ้ ักขอบเขตหน่อย อยา่ ใหต้ ระกลู ซตู อ้ ง ขายหนา้ ” “เมอ่ื กอ่ นตอนทฉี่ ันยงั อยตู่ ระกลู ซนู ัน้ ตอ้ งคงความรงุ่ โรจนข์ อง ตระกลู ซไู วใ้ นใจตลอดเวลา ไมเ่ คยกลา้ พดู จาม่วั ซว่ั ดา้ นนอกเลย ฉัน ไมร่ แู ้ มแ้ ตท่ พี่ วกเธอพดู วา่ ‘รอแขก’วา่ มันแปลวา่ อะไร” ซสู อื เยวก่ ม้ หนา้ ลง นํ้าเสยี งดเู ศรา้ โศกเป็ นอยา่ งมาก “พอ่ กบั แม่ เลย้ี งดฉู ันมา ฉันทนไมไ่ หวทจ่ี ะเห็นเธอทําใหช้ อ่ื เสยี งของพวก ทา่ น……” คนรอบขา้ งเรมิ่ พดู คยุ กนั ดงั ขน้ึ เรอื่ ยๆ “เมอ่ื กอ่ นฉันเคยรจู ้ ักซสู อื เยวม่ ากอ่ น ถงึ แมว้ า่ เธอจะเป็ นลกู จาก ตระกลู ยากจน แตว่ า่ เมอื่ กอ่ นตอนทอี่ ยทู่ ต่ี ระกลู ซนู ัน้ แทจ้ รงิ แลว้ เขา เป็ นคนใจกวา้ งและสภุ าพ และไมเ่ คยทําใหต้ ระกลู ซอู บั อาย \" “แตแ่ ลว้ กอ็ ยา่ งทเ่ี หน็ คณุ หญงิ ใหญท่ แี่ ทจ้ รงิ ของตระกลู ซตู อนน้ี นัน้ ……คๆิ ๆๆ ” “ใชเ่ ลย คําวา่ ‘รอแขก’ยงั พดู ออกมาได ้ ดเู หมอื นวา่ เมอ่ื กอ่ นน่าจะ สมั ผสั กบั เรอื่ งพวกนม้ี าไมน่ อ้ ยเลย……” ซโู มโ่ กรธจนหนา้ แดงจนซดี ซดี จนแดง

ฝ่ังตรงขา้ มรา้ นอาหารมรี ถ Maserati สดี ําจอดอยทู่ นี่ ั่น ชายในชดุ สทู สดี ําพงิ เบาะหลงั ของรถและมองดเู หตกุ ารณ์ทท่ี างเขา้ รา้ นอาหาร ทกุ คนกําลงั พดู ถงึ ธาตแุ ทข้ องซโู ม่ แตไ่ มม่ ใี ครสงั เกตเลยวา่ ตอนท่ี ซสู อื เยวก่ ม้ หนา้ ลงนัน้ มรี อ่ งรอยของความเจา้ เลห่ ใ์ นดวงตาของเธอ ฉนิ โมห่ านเอามอื ทเ่ี รยี วยาววางทห่ี นา้ ตา่ งรถทล่ี ดตํา่ และรอยยมิ้ ท่ี ทะนุถนอมก็ปรากฏขนึ้ ทร่ี มิ ฝี ปากของเขา ไมโ่ งน่ ี่ ฝั่งซโู มม่ คี นเยอะ แตฝ่ ั่งซสู อื เยวน่ ัน้ อยแู่ คค่ นเดยี ว ถา้ เกดิ วา่ เรม่ิ แรกกต็ วั ตอ่ ตวั เลย ก็จะมแี ตเ่ ธอทเี่ สยี เปรยี บ ดงั นัน้ เธอกเ็ ลยใชก้ ลยทุ ธน์ ้ี ตอนแรกทพี่ วกซโู มพ่ ดู จารงั เกยี จพวกเธอนัน้ เธอกเ็ สแสรง้ ทําเป็ น ไมไ่ ดย้ นิ รอใหส้ ายตาของคนรอบขา้ งมองมา ถงึ ไดเ้ รม่ิ โตก้ ลบั ตอนนม้ี วี งแสดงความคดิ เห็นสาธารณะเล็กๆ เกดิ ขน้ึ ทท่ี างเขา้ รา้ น รา้ นอาหารหลนั ซี ภายใตส้ ายตาของคนหมมู่ าก ซโู มก่ ็ไมก่ ลา้ รังแก เทา่ ไหรแ่ ลว้

ใชเ้ วลาแคไ่ มถ่ งึ สบิ นาที ในการทําใหซ้ โู มท่ ภี่ าคภมู ใิ จทงั้ โกรธเคอื ง และหมดหนทาง ดเู หมอื นวา่ เธอจะฉลาดกวา่ ทเี่ ขาคดิ ไวม้ าก “ซสู อื เยว！่ ” ซโู มจ่ อ้ งหนา้ ซสู อื เยวอ่ ยา่ งโหดรา้ ย เธอแทบจะทนไมไ่ หวทจี่ ะบดิ หวั ของซสู อื เยวอ่ อกมา เอาไวใ้ ตเ้ ทา้ แลว้ กเ็ หยยี บเป็ นรอ้ ยครัง้ พัน ครงั้ ! แตว่ า่ ตอนนคี้ นรอบขา้ งกําลังมองเธออย!ู่ ทา่ มกลางผคู ้ นทม่ี องดผู คู ้ น มคี นรจู ้ ักครอบครัวของตระกลู ซดู ว้ ย! ถา้ เธอเป็ นโรคโรคฮสิ ทเี รยี กต็ รงกบั คําพดู ของซสู อื เยวพ่ อดี วา่ เธอ เป็ นอนั ธพาลทไ่ี รก้ ารศกึ ษา! “เธอรอดเู ลยนะ!” พอทงิ้ ประโยคนไ้ี ว ้ ซโู มก่ ็พาพวกทต่ี ามมานัน้ เขา้ ไปในรา้ นอาหาร ทนั ที “นอ้ งสาว อยา่ ลมื คําพดู ของพสี่ าวนะ！”

เธอยม้ิ และโบกมอื ไปทางทซี่ โู มจ่ ากไป รอยยมิ้ บนรมิ ฝี ปากของเธอ ก็กวา้ งขนึ้ เรอ่ื ยๆ “ฮา่ ๆๆๆๆ ——！” รอใหท้ กุ คนแยกยา้ ยกนั ไป ซสู อื เยวก่ ็ยนื อยหู่ นา้ ประตู ยงิ่ คดิ ยง่ิ มี ความสขุ แลว้ กอ็ ดไมไ่ ดท้ จ่ี ะหวั เราะออกมา เพราะวา่ หลายปีทผี่ า่ นมาเธอนสิ ยั ดี เลยทําใหซ้ โู มเ่ กดิ ภาพลวงตาวา่ เธอเป็ นคนรงั แกไดง้ า่ ยๆ ยังงัน้ เหรอ? แมแ้ ตซ่ สู อื เยวย่ งั นกึ ไมถ่ งึ วา่ ซโู มจ่ ะประเมนิ ศตั รตู ํา่ ไปแบบน้ี ผหู ้ ญงิ คนนส้ี ดู ลมหายใจเขา้ เรอ่ื ยๆ หยบิ โทรศพั ทอ์ อกมาสง่ ขอ้ ความ หาครฉู นิ อยา่ งอารมณ์ดี “ครฉู นิ ฉันรอคณุ อยทู่ ที่ างเขา้ รา้ นอาหาร เกอื บครง่ึ ชวั่ โมงแลว้ คณุ จะมาเมอื่ ไรเหรอคะ \" ครฉู นิ ตอบชอ้ ความไวมาก “ใกลถ้ งึ แลว้ ” พอไดร้ ับคําตอบซสู อื เยวก่ ส็ ดู ลมหายใจเขา้ ลกึ ๆ แลว้ กย็ นื รอตรงนัน้ ตอ่ ไป “สอื เยว่ ซสู อื เยว！่ ” ทนั ใดนัน้ ดา้ นหลงั กม็ เี สยี งผหู ้ ญงิ คนหนงึ่ ดงั ขนึ้

เธอขมวดคว้ิ แลว้ ก็หนั หนา้ ไปทนั ที พอหนั หนา้ ไป ก็มฝี ่ ามอื หนง่ึ กําลังจะตบลงมาทใ่ี บหนา้ ของเธออยา่ ง แรง—— อยากจะหลบตอนนก้ี ็ไมท่ นั แลว้ สญั ชาตญาณสงั่ ใหซ้ สู อื เยวห่ ลบั ตา ลง แตว่ า่ ความเจ็บทคี่ าดการณ์ไวน้ ัน้ มนั ไมไ่ ดเ้ กดิ ขน้ึ ทนั ใดนัน้ ก็ไดย้ นิ เสยี งทที่ มุ ้ ตํา่ และเฉยเมยของผชู ้ ายคนหนงึ่ “คณุ ซู คนอปั ยศอดสจู ะทนไมไ่ ดถ้ า้ ถกู ทําใหเ้ สยี หนา้ นโ่ี มโหเพราะวา่ อบั อายเหรอครับ? ” เสยี งน…้ี … ซสู อื เยวเ่ งยหนา้ ขน้ึ ดว้ ยความชอ็ ก แลว้ กล็ มื ตาทงั้ สองขา้ ง ตรงหนา้ เธอนัน้ ชายรา่ งสงู ปกป้องอยตู่ รงหนา้ เธอเหมอื นกบั ตน้ ไม ้ ตระหงา่ น มอื หนาจับมอื ของซโู ม่ ใบหนา้ ทเี่ ยอื กเย็นเหมอื นจะยมิ้ แต่ ก็ไมย่ ม้ิ “การลอบโจมตี ก็สอดคลอ้ งกบั ตวั ตนทไ่ี รก้ ารศกึ ษาของคณุ ดนี ะครบั ”

ตอนที่ 71 ผมก็คอื คนชราทค่ี ณุ วา่ คนนนั้ นน่ั เอง ซโู มอ่ ง้ึ ไปสกั พัก สหี นา้ แดงซดี สลับไปมา เธอแคเ่ พยี งอยากทจ่ี ะมาซมุ่ โจมตซี สู อื เยวเ่ ทา่ นัน้ แตก่ ลับคดิ ไมถ่ งึ เลยวา่ จะถกู ฉนิ โมห่ านเห็นเขา้ ! หญงิ สาวมองดใู บหนา้ ทมี่ ดื ครมึ้ ของฉนิ โมห่ าน น้ําเสยี ง กระอกึ กระอกั อยใู่ นลําคอ “ทา่ นชายฉนิ คณุ …คณุ ฟังฉันอธบิ าย กอ่ น…” เธอยังคงมคี วามคดิ ทเ่ี พอ้ ฝันกบั ฉนิ โมห่ านอยู่ จงึ ไมอ่ ยากใหเ้ ขามี ความทรงจําทไี่ มด่ กี บั ตนเอง เมอื่ คดิ ถงึ ตรงนี้ เธอก็ฝื นยมิ้ แลว้ หวั เราะออกมาเล็กนอ้ ย “ความจรงิ แลว้ ฉัน ความจรงิ แลว้ ฉันกําลงั ลอ้ เลน่ กบั พสี่ าวน่ะ” “ฉันจะไปตบเธอไดอ้ ยา่ งไรกนั ละ่ คะ ซสู อื เยวเ่ ป็ นพส่ี าวของฉันนะ คะ!” พอพดู จบแลว้ เธอก็ยงั แสรง้ ทําเป็ นมองฉนิ โมห่ านดว้ ยความขวยเขนิ แวบหนงึ่ “ทา่ นชายฉนิ นเี่ ป็ นครงั้ ทสี่ องทฉี่ ันและคณุ ไดพ้ บเจอกนั ฉันสามารถ…”

ฉนิ โมห่ านปลอ่ ยมอื ของเธออยา่ งเย็นชา แลว้ หนั ไปมองซสู อื เยว่ แวบหนง่ึ “เขา้ ไปเถอะ” ซสู อื เยวเ่ มม้ รมิ ฝี ปาก จากนัน้ หนั ไปมองทถ่ี นนนัน้ แวบหนง่ึ ครฉู นิ เพงิ่ จะบอกวา่ เขากําลงั รบี มา แตท่ ําไมตอนนไี้ มเ่ หน็ แมแ้ ตเ่ งา ? เพยี งแตจ่ ะใหย้ นื ตรงนก้ี ็คงจะไมค่ อ่ ยดมี ากนัก เธอสดู ลมหายใจเขา้ ลกึ ๆ จากนัน้ พยักหนา้ ปลอ่ ยใหฉ้ นิ โมห่ านโอบไหลเ่ ธอเขา้ ไปขา้ ง ใน ทงั้ สองเดนิ ผา่ นซโู มแ่ ละกา้ วยาว ๆ เขา้ ไปในรา้ นอาหาร ทําราวกบั ซโู มเ่ ป็ นมนุษยล์ อ่ งหนกม็ ปิ าน พวกเขาตา่ งก็มองไมเ่ ห็น เธอเลยสกั นดิ ซโู มอ่ ตุ สา่ หป์ ระจบเอาใจแตก่ ลับโดนเพกิ เฉยเสยี อยา่ งนัน้ ความ โกรธแลน่ เขา้ สหู่ วั ใจ ซสู อื เยว!่ เธอจะตอ้ งแยง่ ฉนิ โมห่ านกลบั มาในไมช่ า้ ก็เร็วแน่! เมอ่ื คดิ ถงึ ตรงน้ี เธอก็ควกั เอาโทรศพั ทม์ อื ถอื ออกมา จากนัน้ โทร หาเซย่ี งหวนั่ ฉงิ “ฉันชว่ ยเธอตอ่ ก็ได”้

นํ้าเสยี งจากปลายสายของเซยี่ งหวนั่ ฉงิ กําลังดใี จกบั ขา่ วดที คี่ าดไม่ ถงึ “จรงิ เหรอ!” “ซโู ม่ ฉันรวู ้ า่ เธอดที สี่ ดุ แลว้ !” ซโู มม่ องดแู ผน่ หลงั ทจ่ี ากไปของซสู อื เยว่ แลว้ หรตี่ าลงอยา่ งดรุ า้ ย “ฉันจะซอ้ื รางวลั ววั ทองสาขานักแสดงนําหญงิ ยอดเยย่ี มมาใหเ้ ธอ แตฉ่ ันมขี อ้ เรยี กรอ้ ง แลว้ เธอกต็ อ้ งทําไดใ้ ห”้ “ไมม่ ปี ัญหา!” เซย่ี งหวน่ั ฉงิ ยม้ิ “ฉันจะทําใหซ้ สู อื เยวก่ บั เฉงิ เซวยี นเขา้ กนั ใหไ้ ด ้ อยา่ งสดุ ความสามารถ!” เมอ่ื พดู จบแลว้ เธอก็ตดั สายไป ใหเ้ ฉงิ เซวยี นเขา้ กนั ไดด้ กี บั ซสู อื เยว่? เห็นเธอเป็ นคนบา้ หรอื อยา่ งไรกนั ! อยา่ งไรเสยี เธอก็แคก่ ําลังประเมนิ ซโู มก่ เ็ ทา่ นัน้ อยา่ งไรเสยี พอเมอื่ ถงึ เวลาทเ่ี ธอไดร้ างวลั มาครองแลว้ ไดภ้ าพยนตร์ กลับมาแลว้ ตอ่ ใหท้ ําไมส่ ําเร็จ ซโู มจ่ ะทําอะไรเธอได?้ ……

“ทําไมคณุ ถงึ มาอยทู่ นี่ ไี่ ด?้ ” หลังจากทเี่ ขา้ มาในรา้ นอาหารกบั ฉนิ โมห่ าน ซสู อื เยวก่ ็เดนิ ไปดว้ ย พรอ้ มกระซบิ ถามไปดว้ ย “มนี ัดเจรจาธรุ กจิ ?” ฉนิ โมห่ านตวั สนั่ ไปทว่ั ทงั้ รา่ งเล็กนอ้ ย เดก็ โงค่ นนี้ มาจนถงึ ตอนนแ้ี ลว้ ยังมองไมอ่ อกอกี เหรอวา่ เขาก็คอื ครู ฉนิ ของเธอนั่นเอง? เพยี งแตเ่ ขาเองกไ็ มไ่ ดร้ บี ชายหนุ่มยมิ้ มมุ ปากอยา่ งแผว่ เบา กอ่ นจะพาเธอเดนิ ไปขา้ งหนา้ ตอ่ “นัดคนไว”้ “บงั เอญิ จรงิ ๆ” ซสู อื เยวส่ ดู ลมหายใจเขา้ ลกึ ๆ แลว้ หยดุ กา้ วเดนิ “ครฉู นิ เพง่ิ จะบอก กบั ฉันวา่ มาถงึ แลว้ แตป่ รากฏวา่ รอนานขณะนแี้ ลว้ กย็ งั ไมม่ า …” หญงิ สาวพดู ไปดว้ ย พรอ้ มสง่ ขอ้ ความหาครฉู นิ ไปดว้ ย เสยี งโทรศพั ทม์ อื ถอื ของฉนิ โมห่ านดงั ขน้ึ ชายหนุ่มหยบิ โทรศพั ทอ์ อกมาปิดเสยี ง “ไปนั่งกนั กอ่ นเถอะ”

ซสู อื เยวข่ มวดควิ้ แน่น “ฉันตอ้ งไปรออยทู่ หี่ นา้ ประตนู ะ…” ฉนิ โมห่ านคอ่ ยๆ หรตี่ าลง สายตาจับจอ้ งไปทลี่ ําคอขาวเนยี นและไห ปลารา้ เซก็ ซข่ี องเธอ …เจา้ ตวั แสบซงิ เฉนิ เหน็ อยชู่ ดั ๆ วา่ เพงิ่ จะอายไุ ดแ้ คห่ า้ ขวบ ทําไมถงึ ไดแ้ ตง่ ตวั ซสู อื เยว่ ใหไ้ ดน้ ่าดงึ ดดู ใจผคู ้ นอยา่ งนนี้ ะ? ในตอนทเ่ี ขาเพง่ิ จะอยถู่ นนอกี ฟากหนง่ึ แลว้ มองชดุ ทเ่ี ธอสวมนัน้ ก็ ยงั รสู ้ กึ ตกตะลงึ ไปแลว้ พอมาตอนนไ้ี ดอ้ ยใู่ นระยะใกล ้ กย็ ง่ิ รสู ้ กึ วา่ ผหู ้ ญงิ คนนม้ี เี สน่หเ์ ยา้ ยวน คนแบบทมี่ องไมเ่ ห็น ชายหนุ่มขมวดควิ้ ถอดเสอื้ สทู ทสี่ วมอยบู่ นรา่ งมาปิดคลมุ ไหปลารา้ และลําคอของเธอเอาไว ้ ซสู อื เยวอ่ งึ้ ไปสกั พัก เขาดงึ เธอเอาไปในหอ้ งชนั้ พเิ ศษ แลว้ ปิดประตู “รอทนี่ เ่ี ถอะ” “ฉันใหไ้ ป๋ ลั่วรออยทู่ ดี่ า้ นนอกแลว้ ถา้ เกดิ ครฉู นิ ของเธอมาแลว้ เขาก็ จะบอกเอง”

ซสู อื เยวย่ งั รสู ้ กึ วา่ ไมเ่ หมาะสมอยบู่ า้ งเล็กนอ้ ย พอเห็นสหี นา้ ทรี่ อ้ นใจของเธอ ชายหนุ่มกก็ ม้ ตวั เขา้ ไปใกล ้ กกั ขงั เธอไวร้ ะหวา่ งตวั เขาและประตู “ซสู อื เยว”่ เขากม้ หนา้ ลงมา มองดใู บหนา้ รปู ไขข่ องเธอ ขยบั เขา้ ไปทข่ี า้ งหู ของเธอ แลว้ พดู เสยี งตํา่ “คณุ กไ็ ดย้ นิ ทผี่ มพดู แลว้ ไมใ่ ชเ่ หรอ หมื ?” ซสู อื เยวอ่ งึ้ ไปสกั พัก ใบหนา้ กพ็ ลันแดงเถอื กไปถงึ ใบหู “ก็…ก็ไมไ่ ด ้ บอกวา่ จะไมน่ ั่งสกั หน่อย” พอพดู จบแลว้ เธอกร็ บี ออกจากรอบวงแขนของเขา แลว้ กลับเขา้ ไป นั่งที่ แตท่ ค่ี ดิ ไมถ่ งึ เลยก็คอื ฉนิ โมห่ านจะน่ังลงบนเกา้ อดี้ ว้ ยเหมอื นกนั เธอไมเ่ ขา้ ใจ “คณุ บอกวา่ จะไปเจอเพอื่ นไมใ่ ชเ่ หรอ?” เขาเอนพงิ พนักเกา้ อดี้ ว้ ยทา่ ทางทส่ี งา่ งามแลว้ มองเธอแวบหนง่ึ “เพอ่ื นของผมคนนัน้ ก็เหมอื นกบั ครฉู นิ ของคณุ สายแลว้ ” ซสู อื เยวต่ อบ “ออ้ ” คําหนง่ึ แตไ่ มไ่ ดร้ สู ้ กึ ผดิ ปกตอิ ะไร เธอนั่งอยบู่ นเกา้ อี้ ครนุ่ คดิ ไปมา แลว้ สง่ ขอ้ ความใหค้ รฉู นิ

“ครฉู นิ ฉันกบั ทา่ นชายกําลังคยุ กนั รอคณุ อยทู่ หี่ อ้ งชนั้ พเิ ศษนะคะ ถา้ คณุ มาแลว้ ฉันจะไปรบั คณุ !” ฉนิ โมห่ านทนี่ ั่งอยหู่ า่ งจากเธอทโี่ ตะ๊ เดยี วกนั มองดโู ทรศพั ท์ แลว้ ยม้ิ ทม่ี มุ ปาก “ทา่ นชายคอื ใคร?” “คอื …” ซสู อื เยวห่ นา้ แดงเล็กนอ้ ย แลว้ ชําเลอื งมองฉนิ โมห่ านแวบหนงึ่ จากนัน้ กม้ หนา้ ลงแลว้ ตอบ “ทา่ นชายคอื สามขี องฉันเอง” “กอ่ นหนา้ นฉี้ ันเคยบอกกบั ครฉู นิ แลว้ ” “ออ้ กค็ อื สามที รี่ กั คณุ มาก ๆ คนนัน้ ใชไ่ หม?” “ใชแ่ ลว้ คะ่ เขารกั ฉันมาก ๆ เลย ตามจบี ฉันอยตู่ งั้ นานกวา่ จะจบี ตดิ ” ซสู อื เยวแ่ อบชําเลอื งมองฉนิ โมห่ าน แลว้ กแ็ อบเพมิ่ บทละครให ้ ตวั เอง อยา่ งไรเสยี ฉนิ โมห่ านกบั ครฉู นิ ก็ไมร่ จู ้ ักกนั ชวั่ ชวี ติ นต้ี า่ งก็คงจะไมม่ ี โอกาสทจี่ ะไดเ้ จอกนั ดว้ ย! ดงั นัน้ ตอ่ ใหเ้ ธอจะคยุ โมห้ น่อยกค็ งไมเ่ ป็ นอะไร! ซสู อื เยวเ่ คยมคี วามฝันทอี่ ยากจะถกู พช่ี ายสดุ หลอ่ ไลต่ ามจบี

หลังจากทไี่ ดเ้ จอฉนิ โมห่ าน จู่ ๆ เจา้ ชายในฝันของเธอกม็ ตี วั ตน ขน้ึ มา ดงั นัน้ เธอจงึ ไดม้ คี วามคดิ เล็ก ๆ ทค่ี ลมุ เครอื ตอ่ หนา้ ครฉู นิ เชน่ น้ี แต่ เธอมกั จะไมพ่ ยายามทมุ่ เทความคดิ ในเรอื่ งความสมั พันธร์ ะหวา่ งเธอ กบั ฉนิ โมห่ าน อยากจะใหท้ า่ นชายรจู ้ กั ถอยเมอ่ื เหน็ สถานการณ์แค่ คนเดยี ว เมอ่ื คดิ ถงึ ตรงน้ี หญงิ สาวก็ยังคงแอบสรา้ งเรอ่ื งเหลวไหลลบั ๆ ลอ่ ๆ ตอ่ ไป “รอใหอ้ กี เดย๋ี วครฉู นิ มาแลว้ ฉันจะเลา่ เรอ่ื งสามขี องฉันใหค้ ณุ ฟังดี ๆ นะคะ!” “คณุ เลา่ ตอนนก้ี ็ได”้ ซสู อื เยวเ่ พงิ่ จะสง่ ขอ้ ความเสร็จเรยี บรอ้ ย ก็ไดย้ นิ เสยี งทมุ ้ ตํา่ เยยี บ เย็นของผชู ้ ายดงั ขน้ึ ทข่ี า้ งหู “ไอห้ ยา ไวร้ อครฉู นิ มาแลว้ คอ่ ยพดู ดกี วา่ คะ่ ! ” แทบจะเป็ นไปตามสญั ชาตญาณ ซสู อื เยวเ่ อย่ ปากตอบกลับ เมอื่ พดู ออกไปแลว้ กอ็ ง้ึ ไปสกั พกั จู่ ๆ เธอก็รสู ้ กึ วา่ มบี างอยา่ งไม่ ถกู ตอ้ ง