สามีบอสของฉันทั้งเลวทั้งซื่อ0501-1000

ฉับพลนั นัน้ หญงิ สาวก็ไดเ้ งยหนา้ ขนึ้ มองดฉู นิ โมห่ าน “คณุ …พดู วา่ อะไรนะ?” ผชู ้ ายทอี่ ยตู่ รงหนา้ เธอดนั น้ําผลไมม้ าตรงหนา้ เธอดว้ ยทว่ งทา่ ทส่ี งา่ งาม “ก็บอกวา่ รอใหผ้ มมาถงึ แลว้ คณุ จะเลา่ เรอ่ื งระหวา่ งผมกบั คณุ ไมใ่ ชเ่ หรอ?” ชายหนุ่มมองดหู ญงิ สาว ในดวงตาทลี่ ้ําลกึ จนมองไมเ่ ห็นกน้ บง้ึ นัน้ มี ความขบขนั เล็กนอ้ ย “ตอนนเ้ี ลา่ ใหฉ้ ันฟังไดแ้ ลว้ ” “ผมอยากรมู ้ ากเลยวา่ ผมไลต่ ามจบี คณุ ยังไง” ซสู อื เยว่ “……” เธอเบกิ ตาโตดว้ ยความตนื่ ตระหนก ฉับพลนั นัน้ กจ็ อ้ งมองดฉู นิ โม่ หานอยา่ งองึ้ ๆ “คะ คณุ คณุ …” ลางสงั หรณท์ ไี่ มด่ เี รม่ิ พรั่งพรเู ขา้ มาในจติ ใจ ซสู อื เยวร่ บี ยกนํ้าผลไม ้ ขน้ึ มาแลว้ ดม่ื ลงไปหนัก ๆ หนงึ่ อกึ “ทา่ นชายฉนิ นค่ี ณุ หมายความ วา่ อยา่ งไร?” ชายหนุ่มหวั เราะเล็กนอ้ ย แลว้ หยบิ โทรศพั ทม์ อื ถอื ขน้ึ มา แลว้ แสดง ประวตั กิ ารสนทนาใหเ้ ธอดู “คณุ นายฉนิ ”

ชายหนุ่มเอนกายพงิ กบั เกา้ ออ้ี ยา่ งเกยี จครา้ นและดสู งู สง่ ทงั้ ยังมี รอยยม้ิ ทม่ี มุ ปากไมน่ อ้ ย “ผมก็คอื คนชราทคี่ ณุ วา่ คนนัน้ น่ันเอง ครู ฉนิ ” ซสู อื เยว:่ “……” ตอนท่ี 72 นค่ี ณุ กําลงั สารภาพรกั กบั ฉนั อยเู่ หรอ บรรยากาศภายในหอ้ งรบั รองราวกบั หยดุ ชะงักขนึ้ มาในทนั ที ดวงตากลมโตกระจา่ งใสราวกบั ลกู ผลซง่ิ ของซสู อื เยวม่ คี วามตนื่ ตระหนกอยู่ แมแ้ ตจ่ ะพดู กย็ งั พดู ไมช่ ดั ฉนิ โมห่ านยกนํ้าชาขนึ้ มาจบิ อยา่ งแผว่ เบาหนง่ึ อกึ “เกนิ ความ คาดหมายมากเหรอ?” ซสู อื เยวพ่ ยักหนา้ งกึ ๆ ราวกบั โขลกกระเทยี ม นไ่ี มถ่ อื วา่ เป็ นเรอ่ื งเกนิ ความคาดหมาย แตเ่ รอื่ งทไ่ี มค่ าดฝันราวกบั ฟ้าผา่ ลงมาตอนกลางวนั แสก ๆ เลยละ่ ! ซสู อื เยวร่ สู ้ กึ ราวกบั วา่ ตวั เองถกู ฟ้าผา่ เขา้ ใหแ้ ลว้ ไม่ ไมใ่ ชแ่ คค่ รัง้ เดยี ว แตน่ ับไมถ่ ว้ นเลยละ่ !

ตอนนเี้ ธอกค็ อื คนทถี่ กู ฟ้าผา่ เสยี จนกรอบนอกนุ่มในประหลาดใจขน้ึ สดุ ทว่ั ทงั้ รา่ งดําทะมนึ เสยี จนน่าสงสาร! หวั สมองของหญงิ สาววา่ งเปลา่ “ดมื่ ชาสงบสตอิ ารมณ์กอ่ น” ฉนิ โมห่ านรนิ นํ้าชาใหเ้ ธออยา่ งใสใ่ จ “ไมต่ อ้ งอายขนาดนัน้ ก็ได”้ เขายม้ิ มมุ ปากอยา่ งแผว่ เบา “ความจรงิ แลว้ ผมกถ็ กู เขา้ ใจผดิ ไมน่ อ้ ย เลยเหมอื นกนั ” “หนา้ ตาอปั ลกั ษณ์ เสยี โฉม กดขภี่ รรยา วปิ รติ ” ชายหนุ่มรนิ น้ําชาใหต้ วั เองดว้ ยทว่ งทา่ ทส่ี งา่ งามอกี ครัง้ แลว้ ยกขนึ้ มา “เทยี บกบั พวกนี้…” “อายเุ ยอะ” “คนแก”่ “รักคณุ ปานจะขาดใจ” “ไลต่ ามจบี คณุ อยา่ งบา้ คล่ัง” ทกุ ๆ คําทเี่ ขาพดู ใบหนา้ ของซสู อื เยวก่ จ็ ะแดงกํา่ ขน้ึ มาเป็ นบางสว่ น

เมอื่ รอใหเ้ ขาพดู จนเสร็จ ใบหนา้ ของหญงิ สาวก็รอ้ นผา่ วเสยี จนจะ ทอดไขไ่ ดอ้ ยแู่ ลว้ “เพยี งแต่ สง่ิ ทคี่ ณุ พดู เหลา่ น้ี มบี างสว่ น ทอ่ี าจเป็ นความจรงิ ” ซสู อื เยวอ่ งึ้ ไปสกั พกั แลว้ ขบคดิ ดอู ยา่ งละเอยี ดสกั พัก เธอเคยพดู ถงึ เขาวา่ อายมุ าก รกั เธอ ยงั มี… หญงิ สาวรบี ยกแกว้ นํ้าชาขนึ้ มา แลว้ กรอกใหต้ วั เองแรง ๆ ความจรงิ ทเ่ี ขาพดู คงจะเป็ นปัญหาเรอื่ งอายอุ ยา่ งแน่นอน! ใช่ ตอ้ งเป็ นปัญหาเรอื่ งอายแุ น่ ๆ แตใ่ ครจะไมเ่ ปลย่ี นเป็ นแกบ่ า้ งละ่ จรงิ ไหม? แน่นอน…แน่นอนวา่ ไมม่ ที างเป็ นขอ้ ทเี่ ขารกั เธอปานจะขาดใจน้ี แน่นอน… เมอ่ื น้ําชาอนุ่ รอ้ นลงทอ้ ง ซสู อื เยวก่ ็สงบลงมาไมน่ อ้ ย เธอสดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ แลว้ เงยหนา้ มองฉนิ โมห่ านกอ่ นทจ่ี ะหวั เราะ อยา่ งอาย ๆ “คอื วา่ ฉัน…ฉันกน็ กึ วา่ ครฉู นิ ทคี่ ณุ ลั่วเยยี นแนะนําใหฉ้ ัน จะเป็ นคนอายเุ ยอะเสยี อกี …” “ดงั นัน้ ก็เลย…”

ดวงตาสดี ําขลบั ราวกบั หนิ กม็ ปิ านจอ้ งมองดใู บหนา้ ของเธออยา่ ง ราบเรยี บ “หรอื วา่ จะไมใ่ ชเ่ พราะผมไมร่ จู ้ กั แสดงออกทางสหี นา้ ทงั้ ยงั พดู จาแข็งทอ่ื อกี ตา่ งหาก ถงึ ไดเ้ หน็ ผมเป็ นคนแก่ ?” ซสู อื เยว่ : “……” เธอยกมอื ขนึ้ แสดงการยอมแพ ้ “ฉันใจแคบเอง คดิ ไปเองวา่ ใช!่ ” “ฉัน…” “เอาละ่ ไมต่ อ้ งตน่ื เตน้ ขนาดนก้ี ไ็ ด”้ ชายหนุ่มเอย่ ตดั บทเธออยา่ งเรยี บเฉย ซสู อื เยวเ่ มม้ รมิ ฝี ปาก มองดเู ขาดว้ ยความหวาดกลวั วา่ นอนสอนงา่ ย ไมพ่ ดู ไมจ่ าอกี แลว้ เรอื่ งนเี้ ป็ นความผดิ ของเธอเอง เธอไมเ่ คยนกึ วา่ ครฉู นิ จะเป็ นฉนิ โม่ หานไดเ้ ลยสกั นดิ เดยี ว… ตอนนค้ี วามจรงิ ไดถ้ กู เปิดเผยแลว้ นอกจากเธอจะอบั อายแลว้ กย็ ัง อบั อายอกี หนําซ้าํ ฉนิ โมห่ านยงั เป็ นสามขี องเธอ ตอ่ ใหเ้ ธอจะหลบเขาทน่ี ไ่ี ด ้ แตห่ ลังจากทก่ี ลบั ไปบา้ นละ่ ยังจะหลบไปไดต้ ลอดอยอู่ กี เหรอ ?

พวกเขานอนหอ้ งเดยี วกนั ทกุ วนั แลว้ ยังนอนเตยี งเดยี วกนั อกี แมแ้ ต่ เรอ่ื งลกู สาวกย็ ังคยุ กนั ไวแ้ ลว้ ดว้ ย… พอเหน็ ใบหนา้ แดงของหญงิ สาว ฉนิ โมห่ านก็หวั เราะอยา่ งชว่ ยไมไ่ ด ้ “ไมไ่ ดจ้ ะเอาผดิ อะไรคณุ สกั หน่อย” เสยี งทที่ มุ ้ ตํา่ ของชายหนุ่มดงั ขนึ้ อยา่ งแผว่ เบา “นับตงั้ แตย่ ังเดก็ ผม ก็รวู ้ า่ ในอนาคตผมจะทําอะไร แลว้ ตอ้ งทําอยา่ งไร ” “นอกจากสงิ่ ทผ่ี มสนใจแลว้ อยา่ งอนื่ ผมก็ขเี้ กยี จจะสนใจ ขเ้ี กยี จจะ เขา้ ใจ” “แมแ้ ตก่ ารแตง่ งานกบั เธอ ก็ยงั เป็ นเพราะวา่ ซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ ชอบ คณุ ” มอื ทงั้ สองขา้ งของซสู อื เยวบ่ ดิ เขา้ หากนั แน่นอยใู่ ตโ้ ตะ๊ เธอรวู ้ า่ ทเี่ ขาพดู มานัน้ เป็ นความจรงิ แต…่ ถงึ แมว้ า่ เขาจะพดู คําพดู พวกนอี้ อกมาอยา่ งสบายใจ แตเ่ ธอกม็ ักจะ รสู ้ กึ ไมค่ อ่ ยสบายใจอยบู่ า้ ง “ปีนผี้ มอายยุ ส่ี บิ แปด มากกวา่ คณุ ไปหา้ ปี ”

“สภาพแวดลอ้ มในชวี ติ ผมตา่ งจากคณุ มาก” “กอ่ นหนา้ นผ้ี มไมเ่ คยคดิ วา่ หา้ ปีนค้ี อื ระยะหา่ ง ทงั้ ยงั ไมค่ ดิ อกี ดว้ ยวา่ สภาพแวดลอ้ มของชวี ติ ทแี่ ตกตา่ งกนั นัน้ จะสง่ ผลกระทบอะไร ” เมอื่ สนิ้ เสยี ง เขากเ็ งยหนา้ ขนึ้ มองเธอแวบหนงึ่ “แตว่ า่ ตอนน้ี ผม สมั ผัสไดแ้ ลว้ วา่ ระหวา่ งคณุ กบั ผมนัน้ ไกลกนั มาก” แสงสวา่ งขา้ งในดวงตาของซสู อื เยวค่ อ่ ย ๆ มดื สลัวลงมา มัน…หา่ งไกลมากเลยเหรอ? ความจรงิ แลว้ กด็ อี ยนู่ ะ… เธอพยายามทจี่ ะขจดั ระยะหา่ งเล็กๆ นอี่ ยา่ งสดุ ความสามารถ แลว้ พยายามทําตวั ใหเ้ หมาะสมกบั ตําแหน่งคณุ นายฉนิ ใหม้ ากทส่ี ดุ … “ดงั นัน้ หลังจากน้ี” ฉนิ โมห่ านเอย่ ปากพดู อยา่ งจรงิ จัง “ฉันจะพยายามหาเวลา ทําความ เขา้ ใจการแสดงออกทางสหี นา้ และการใชภ้ าษาอนิ เทอรเ์ น็ต พยายามเขา้ ใจวงการบนั เทงิ และบรษิ ัทโบรกเกอร์” ซสู อื เยวเ่ งยหนา้ ขนึ้ ดว้ ยความตกตะลงึ

รมิ ฝี ปากบางของชายหนุ่มทอี่ ยตู่ รงหนา้ โคง้ ขน้ึ เป็ นรอยยม้ิ เล็กนอ้ ย “ผมแกก่ วา่ คณุ ทงั้ ยังฉลาดกวา่ คณุ ” “ดงั นัน้ เรอ่ื งระยะหา่ งระหวา่ งพวกเรา ใหผ้ มเป็ นคนทําลายมันเถอะ ” ซสู อื เยวจ่ อ้ งมองเขาอยา่ งองึ้ ๆ รสู ้ กึ วา่ เซลลท์ กุ สว่ นในรา่ งกายกําลงั สนั่ เทาขนึ้ มาเบา ๆ เธอไดย้ นิ นํ้าเสยี งของตวั เองสน่ั เล็กนอ้ ย “ฉัน…ฉันไมเ่ ขา้ ใจทคี่ ณุ พดู ” “ผมอยากลองเขา้ ใจคณุ ” ชายหนุ่มมองเธอนง่ิ ๆ “ตอนทขี่ องคณุ แตง่ งานนัน้ เป็ นเพราะซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ ” “แตท่ อี่ ยากลองเขา้ ใจคณุ เขา้ ใกลค้ ณุ เป็ นความคดิ ของผมเอง ” ซสู อื เยวร่ สู ้ กึ เหมอื นตวั เองลอยไปแลว้ ถอ้ ยคําของฉนิ โมห่ านนี้ ทําใหท้ วั่ ทงั้ ตวั ของเธอดเู หมอื นกบั กําลัง เหยยี บอยบู่ นกอ้ นเมฆ รสู ้ กึ ลอ่ งลอย ไมเ่ ป็ นความจรงิ เธอไมเ่ คยคดิ ไมเ่ คยฝันเลยวา่ ฉนิ โมห่ านจะพดู กบั ตนอยา่ งน้ี

เขาไมไ่ ดใ้ ชค้ ําพดู ทค่ี ลมุ เครอื อะไร แตน่ ํ้าเสยี งทท่ี มุ ้ ตํา่ นัน้ ดวงตาที่ ลกึ ลํ้า อกี ทงั้ ทกุ คําทเ่ี ขาพดู ออกมา… ทงั้ หมดนท้ี ําใหเ้ ธอรสู ้ กึ ตนื่ เตน้ และดใี จ แต่ สง่ิ เหลา่ นยี้ ังไมพ่ อ! เธอเมม้ รมิ ฝี ปาก เงยหนา้ มองดเู ขาดว้ ยความขวญั หนดี ฝี ่ อ “ทา่ นชาย ฉนิ คําพดู พวกนขี้ องคณุ …” “เป็ นการสารภาพรักกบั ฉันเหรอคะ?” ชายหนุ่มยมิ้ อยา่ งแผว่ เบา “ตอนนไ้ี มต่ นื่ เตน้ แลว้ เหรอ?” ซสู อื เยวอ่ งึ้ ไปสกั พัก ดเู หมอื นวา่ …จะไมต่ น่ื เตน้ แลว้ จรงิ ๆ ตอนนหี้ ว้ งสมองของเธอเตม็ ไปดว้ ยคําพดู ทที่ ําใหค้ นรสู ้ กึ สน่ั ไหว เหลา่ นัน้ แลว้ ยังจะตนื่ เตน้ ไดอ้ ยา่ งไรกนั ! “อยา่ งนัน้ ก็ด”ี ชายหนุ่มวางแกว้ ชาลงดว้ ยทว่ งทา่ ทส่ี งา่ งาม “พวกเรามาคยุ กนั ตอ่ เรอื่ งทค่ี ณุ หาวา่ ผมเป็ นคนแก่”

ซสู อื เยว่ : “……” ดงั นัน้ ผชู ้ ายคนนแี้ กลง้ โจมตเี พอื่ ทจ่ี ะถอยอยา่ งนัน้ เหรอ คําพดู เหลา่ นกี้ เ็ พอ่ื คลายบรรยากาศทนี่ ่ากระอกั กระอว่ น ? แตท่ เ่ี ขาพดู …ดเู หมอื นความจรงิ มากเลย เธอเกอื บจะเชอื่ อยแู่ ลว้ เมอื่ คดิ ถงึ ตรงน้ี เธอกม้ หวั ลงดว้ ยความทอ้ ถอย “เอาละ่ เป็ นความผดิ ของฉันเอง” “ฉันไมค่ วรคดิ วา่ ครฉู นิ ไมเ่ ขา้ ใจเรอื่ งการแสดงอารมณ์ พดู จาแข็งทอื่ และสขุ ภาพกเ็ ลยคดิ มคี รฉู นิ เป็ นคนแก่” เมอ่ื สน้ิ เสยี ง เธอก็เงยหนา้ ขนึ้ มองดใู บหนา้ ของเขา “ครฉู นิ อยา่ โกรธ เลยนะ” “ไมไ่ ดโ้ กรธ” “ผมยงั อยากฟังคณุ เลา่ สกั หน่อยวา่ ผมตามจบี คณุ ยงั ไง” ซสู อื เยว่ : “……” ทําไมวกกลบั มาเรอ่ื งนอ้ี กี แลว้ ละ่ ?

เธอเมม้ รมิ ฝี ปากแลว้ สดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ “คอื วา่ ครฉู นิ คะ เพอื่ เป็ น การแสดงความขอโทษจากฉั น ” “ใหฉ้ ันรบั ปากคําเรยี กรอ้ งของคณุ ขอ้ หนง่ึ ดไี หม ?” ฉนิ โมห่ านเลกิ ควิ้ “จรงิ เหรอ?” “จรงิ ส”ิ หญงิ สาวพยกั หนา้ อยา่ งจรงิ จัง “แตบ่ อกไหวกอ่ นนะ ตอ้ งเป็ นสงิ่ ท่ี ฉันมคี วามสามารถถงึ แลว้ กท็ ําได”้ “ถา้ คณุ จะใหฉ้ ันมอบของขวญั ใหค้ ณุ ราคาเป็ นลา้ น ฉันคงใหไ้ มไ่ หว หรอก” พอพดู จบ จู่ ๆ ก็ดเู หมอื นวา่ เธอจะนกึ อะไรขน้ึ ได ้ “ยงั มเี รอ่ื งคลอดลกู สาวอกี ทไ่ี มไ่ ดเ้ หมอื นกนั เพราะฉันรับประกนั ไมไ่ ดว้ า่ ฉันจะคลอดลกู สาวใหค้ ณุ ไดร้ เึ ปลา่ ” ฉนิ โมห่ านยมิ้ อยา่ งแผว่ เบา “วางใจเถอะ” “เธอไดเ้ ซน็ สญั ญาเรอื่ งทจ่ี ะคลอดลกู สาวแลว้ ผมไมช่ อบทําเรอื่ ง อะไรทเ่ี กนิ ความจําเป็ น” ซสู อื เยว่ : “……”

ชายหนุ่มมองดใู บหนา้ ดวงเล็กทแี่ ดงระเรอื่ ของเธอ ดวงตาสดี ําสนทิ หรลี่ งเล็กนอ้ ย “เพยี งแต่ ผมมเี รอ่ื งทตี่ อ้ งใหค้ ณุ ทํา” “อะไร?” “ภายในหา้ ปี ควา้ รางวลั นักแสดงหญงิ ดเี ดน่ มาใหไ้ ด ”้ “ทําไดไ้ หม?” “ตกลงตามน!ี้ ” ตอนท่ี 73 ฉนั ชอ่ื ซูสอื เยว่ ฉนั ชอบดวงดาว หญงิ สาวตอบรับเสร็จสรรพเรยี บรอ้ ย นั่นเลยทําใหฉ้ นิ โมห่ านรสู ้ กึ ประหลาดใจอยบู่ า้ ง “คณุ ดมู คี วามม่นั ใจในตวั เองมากเลยนะ” “แน่นอน มันเป็ นวชิ าชพี เพราะทางของฉัน” ซสู อื เยวเ่ ชดิ หนา้ ขน้ึ ตรงดว้ ยความภาคภมู ใิ จ “เมอ่ื อยใู่ นขอบเขตที่ ตวั เองถนัดแลว้ ไมม่ อี ะไรทไ่ี มม่ ั่นใจหรอื วา่ ทําไมไ่ ดท้ งั้ นัน้ ” ทา่ ทางภาคภมู ใิ จนอ้ ย ๆ ของเธอทําใหฉ้ นิ โมห่ านอดยมิ้ ไมไ่ ด ้ “ใน เมอ่ื มนั่ ใจในความสามารถของตวั เองขนาดน้ี แลว้ ทําไมหลังจากที่

จบจากมหาลัยแลว้ ถงึ ไดเ้ ป็ นผแู ้ สดงฉากตอ่ สแู ้ ทนอยตู่ งั้ หา้ ปีละ่ แต่ กลับไมเ่ คยไดแ้ สดงบทบาทอยา่ งเป็ นทางการเลยสกั ครัง้ ?” สหี นา้ ของซสู อื เยวข่ าวซดี เธอกม้ หนา้ ลง แลว้ พดู อ้ํา ๆ อง้ึ ๆ “เพราะวา่ เฉงิ เซวยี นไมอ่ ยากให ้ ฉันเขา้ วงการบนั เทงิ …” “เพยี งเพราะเหตผุ ลนี้?” เห็นไดช้ ดั วา่ ฉนิ โมห่ านไมเ่ ชอื่ “ตอนนเี้ ซย่ี งหวนั่ ฉงิ แฟนสาวของเฉงิ เซวยี นกอ็ ยใู่ นวงการบนั เทงิ เหมอื นกนั ” “อกี อยา่ ง เฉงิ เซวยี นกพ็ ยายามทมุ่ เทความชว่ ยเหลอื ของเขาเพอื่ ชว่ ยใหเ้ ซย่ี งหวน่ั ฉงิ ยนื ในวงการการแสดงอยา่ งมน่ั คง” เหตผุ ลทว่ี า่ เฉงิ เซวยี นไมส่ นับสนุนนี้ เหน็ ชดั เลยวา่ ไมม่ ที างทําใหฉ้ นิ โมห่ านยอมเชอื่ ได ้ ใบหนา้ ทข่ี าวซดี ของซสู อื เยวก่ ็พลนั เปลย่ี นเป็ นซดี เซยี ว นวิ้ มอื ของเธอพนั กนั อยทู่ ใ่ี ตโ้ ตะ๊ อยา่ งชว่ ยไมไ่ ด ้ โปรดยกโทษทเ่ี ธอไมส่ ามารถบอกถงึ ความกงั วลของเธอใหฉ้ นิ โม่ หานได ้

ฐานะและความรํา่ รวยของฉนิ โมห่ าน มนั โดดเดน่ ออกมาเกนิ กวา่ ทกุ คนมาก ดว้ ยฐานะเชน่ นข้ี องเขา ไมค่ วรทจ่ี ะมภี รรยาทแี่ ปดเป้ือนเลย “กอ๊ ก กอ๊ ก กอ๊ ก” ในขณะทบี่ รรยากาศหอ้ งชนั้ พเิ ศษกําลังจะจมดง่ิ สคู ้ วามน่ากระอกั กระอว่ นนัน้ เอง ก็มเี สยี งเคาะประตขู องหอ้ งชนั้ พเิ ศษดงั ขน้ึ มา พนักงานเสรมิ อาหารไดน้ ําอาหารมากมายเขา้ มา “ไมไ่ ดร้ บกวนทา่ น ทงั้ สองใชห่ รอื ไมค่ รับ?” “ไม”่ เสยี งทมุ ้ ตํา่ ของฉนิ โมห่ านมคี วามไมส่ บอารมณ์อยบู่ า้ ง สว่ นซสู อื เยวก่ แ็ อบถอนหายใจอยา่ งโลง่ อก “คณุ ผชู ้ าย คณุ ผหู ้ ญงิ อาหารของพวกคณุ มาครบแลว้ ครบั ” หลงั จากสองนาทผี า่ นไป พนักงานกไ็ ดโ้ คง้ ตวั ทําความเคารพกอ่ นที่ จะออกไป “ขอใหท้ า่ นทงั้ สองรับประทานอาหารใหอ้ รอ่ ย ”

หลังจากทพ่ี นักงานเดนิ ออกไปแลว้ ซสู อื เยวก่ ลวั วา่ ฉนิ โมห่ านจะพดู ถงึ เรอื่ งกอ่ นหนา้ นขี้ น้ึ มาอกี จงึ ไดร้ บี ตกั อาหารใหเ้ ขาอยา่ งเอาใจใส่ “หวิ จังเลยนะคะ” “พวกเรารบี กนิ กนั เถอะ!” ฉนิ โมห่ านมองเธอ ดวงตาดําสนทิ หรล่ี งเล็กนอ้ ย แตส่ ดุ ทา้ ยเขากไ็ มไ่ ดย้ กหวั ขอ้ กอ่ นหนา้ นมี้ าพดู อกี หลังจากทกี่ นิ ขา้ วเสร็จ ฉนิ โมห่ านก็ทําตามคําแนะนําของซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ โดยพาซสู อื เยวไ่ ปดหู นัง สว่ นหนังทแ่ี นะนําก็เป็ นแนวรักโรแมนตกิ ปรากฏวา่ ตอนทห่ี นังฉาย ไปไดค้ รง่ึ เรอ่ื ง นางเอกกไ็ ดส้ ญู เสยี ความทรงจํา ลมื ทกุ อยา่ ง เกยี่ วกบั พระเอกไปแลว้ จากหนังรักโรแมนตกิ ดๆี กลายเป็ นหนัง เศรา้ แทน ซสู อื เยวน่ ่ังฟบุ อยตู่ รงเกา้ อ้ี กําลังรอ้ งไหส้ ะอกึ สะอนื้ น้ําตาไหล กอ่ นหนา้ นเ้ี ธอก็มนั จะรสู ้ กึ เหมอื นสญู เสยี ความทรงจําสง่ิ นม้ี นั ซํา้ ซาก มาก ทงั้ ยงั มเี ลอื ดมากมาย เมอ่ื หนา้ ปีกอ่ นเธอประสบอบุ ตั เิ หตทุ างรถยนต์ เลยทําใหเ้ ธอสญู เสยี ความทรงจําไปประมาณครง่ึ ปี

หลังจากทเี่ ธอสญู เสยี ความทรงจําไปแลว้ จรงิ ๆ ถงึ ไดพ้ บวา่ ไมม่ ี ความทรงจําแลว้ นกึ ไมถ่ งึ เลยวา่ มนั จะทกุ ขท์ รมานอยา่ งนี้ เมอื่ มองดนู างเอกทจ่ี ําไมไ่ ดว้ า่ ตวั เองเคยรจู ้ ักกบั พระเอก ทงั้ ยังจํา ไมไ่ ดว้ า่ ตวั เองเคยใหก้ ําเนดิ ลกู กบั พระเอกมากอ่ น ซสู อื เยวก่ เ็ รม่ิ นํ้าตาไหลทะลกั ออกมาราวกบั สายน้ํากม็ ปิ าน หา้ มอยา่ งนัน้ ก็ไมอ่ ยู่ “ทงั้ หมดนเี้ ป็ นเรอื่ งแตง่ ” เมอื่ เหน็ เธอรอ้ งไหเ้ สยี จนกระหดื กระหอบ มอื ใหญท่ เ่ี รยี วยาวก็ไดย้ น่ื ออกมา แลว้ โอบศรี ษะของเธอเขา้ สอู่ อ้ มกอดทอ่ี บอนุ่ “ไมต่ อ้ ง รอ้ งไหแ้ ลว้ ” เสยี งทที่ มุ ้ ตํา่ ออ่ นโยนของผชู ้ ายดงั ขน้ึ กลบั ทําใหซ้ สู อื เยวร่ อ้ งไห ้ หนักขนึ้ ไปอกี โมฉ่ นิ หานจนปัญญา ไดแ้ ตใ่ ชป้ ลายนวิ้ เชด็ นํ้าตาใหเ้ ธออยา่ งแผว่ เบา ยง่ิ เชด็ กย็ งิ่ ไหล ยง่ิ ไหลก็ยงิ่ เชด็ ตอ่ ถงึ แมต้ วั เขาจะรสู ้ กึ ประหลาดใจมาก คดิ ไมถ่ งึ เลยวา่ ตวั เองจะนสิ ยั ดี ขนาดน้ี ทา้ ยทสี่ ดุ หนังก็จบลงแลว้

นางเอกทสี่ ญู เสยี ความทรงจํานกึ ถงึ ทกุ อยา่ งทเี่ กยี่ วกบั พระเอก ขนึ้ มาได ้ แลว้ ทงั้ สองกไ็ ดอ้ ยรู่ ว่ มกนั อยา่ งมคี วามสขุ แตท่ ําไมซสู อื เยวถ่ งึ ไมอ่ ารมณด์ ขี นึ้ เธอรวู ้ า่ นางเอกไดค้ วามทรงจํากลบั มาแลว้ แตค่ วามทรงจําครงึ่ ปีนัน้ ของเธอกลับไมห่ วนคนื มาอกี แลว้ คณุ หมอบอกวา่ สมองของเธอไดร้ ับความกระทบกระเทอื นอยา่ งหนัก ความทรงจําเหลา่ นัน้ ไมอ่ าจหวนคนื กลบั มาแลว้ ใหเ้ ธอไมต่ อ้ งถาม ถงึ มันอกี หลังจากทก่ี ลบั มาจากโรงหนัง ตลอดการเดนิ ทาง ซสู อื เยวร่ สู ้ กึ กลดั กลมุ ้ ใจ “หมา่ ม๊กี บั แดด๊ ดกี้ ลับมาแลว้ !” เมอื่ ทงั้ สองเขา้ ประตมู า ซงิ เฉนิ ก็เดนิ ยมิ้ ตาหยเี ขา้ มาหา “แดด๊ ดกี้ บั หมา่ ม๊ไี ปเดทกนั มคี วามสขุ ไหมครับ?” ซสู อื เยวย่ มิ้ อยา่ งขม่ ขน่ื เล็กนอ้ ย “มคี วามสขุ มากเลยจะ่ ” “แดด๊ ดรี้ ังแกหมา่ ม๊รี เึ ปลา่ ครับ?”

พอเหน็ อารมณข์ องเธอดผู ดิ ปกตเิ ล็กนอ้ ย ซงิ หยนุ ทอี่ ยดู่ า้ นขา้ งก็ ขมวดคว้ิ แน่น แลว้ มองสํารวจฉนิ โมห่ านทอ่ี ยขู่ า้ งหลงั “เปลา่ ” เธอสดู ลมหายใจเขา้ ลกึ ๆ จากนัน้ คกุ เขา่ ลงแลว้ บบี แกม้ ซงิ เฉนิ เบา ๆ “ลกู รวู ้ า่ คณุ ฉนิ กค็ อื คณุ พอ่ ของลกู ตงั้ นานแลว้ ใชไ่ หมจะ๊ ?” ซงิ เฉนิ เมม้ รมิ ฝี ปาก แลว้ พยกั หนา้ “ครับ…” “ซงิ หยนุ กร็ เู ้ หมอื นกนั ใชไ่ หม?” ซงิ หยนุ ขมวดคว้ิ แน่นมองดเู ธอ แตไ่ มไ่ ดพ้ ดู อะไร “เอาละ่ ไมไ่ ดจ้ ะโมโหใสพ่ วกลกู หรอกจะ่ ” ซสู อื เยวย่ ม้ิ อยา่ งจนปัญญา “เพยี งแคถ่ า้ เกดิ ตอ่ ไปมเี รอ่ื งแบบนอ้ี กี อยา่ ไปชว่ ยเขานะ บางครงั้ กม็ าชว่ ยแมเ่ ถอะ” วนั นมี้ นั น่าขายขหี้ นา้ จรงิ ๆ เลย! หญงิ สาวลกุ ขน้ึ ยนื แลว้ บดิ ขเี้ กยี จ “แมเ่ หนอ่ื ยแลว้ ไปพักผอ่ นแลว้ นะ” เมอื่ พดู จบ ก็ไมส่ นใจวา่ สามพอ่ ลกู ทอ่ี ยใู่ นหอ้ งรบั แขกนัน้ จะทําหนา้ อยา่ งไร จากนัน้ เธอก็ขน้ึ ไปดา้ นบน

“น่ี…” ซงิ เฉนิ อง้ึ ไปสกั พักแลว้ มองไปยงั ทศิ ทางทซ่ี สู อื เยวข่ นึ้ ไป “ทําไมผม ถงึ รสู ้ กึ วา่ คณุ แมไ่ มม่ คี วามสขุ เลยสกั นดิ …” ซงิ หยนุ หนั ไปสบสายตากบั ฉนิ โมห่ านตอ่ “แดด๊ ดี้ ยอมรบั ผดิ มาเสยี ดกี วา่ ” ฉนิ โมห่ านจนปัญญา “พวกลกู เป็ นคนแนะนําหนังเรอื่ งนัน้ ฉากตรง กลางเศรา้ มาก เธอกเ็ ธอไมส่ บายใจมาจนถงึ ตอนน้ี” “จะเป็ นไปไดอ้ ยา่ งไร?” ซงิ เฉนิ ทําหนา้ ไมเ่ ขา้ ใจ “หนังเรอื่ งนัน้ ผมดรู ายละเอยี ดแบบครา่ วๆ แลว้ ถงึ แมว้ า่ ตรงกลางมันจะพลกิ แพลงไปในทางทไี่ มค่ าดฝันมาก แตบ่ ทสรปุ มนั กด็ นี ค่ี รบั ” “แลว้ ทําไมหมา่ มถี้ งึ ไมม่ คี วามสขุ ?” “อกี อยา่ ง” ซงิ หยนุ วางหนังสอื บนเขา่ อยา่ งเครง่ ขรมึ “ตวั หมา่ มเี้ องกเ็ ป็ น นักแสดง เขา้ ใจเรอื่ งการแตง่ ละครดกี วา่ ใคร ๆ ”

“หมา่ ม๊ไี มส่ บายใจถงึ ขนาดน้ี มคี วามเป็ นไปไดเ้ พยี งแคอ่ ยา่ ง เดยี ว…” ฉนิ โมห่ านพยกั หนา้ “คงจะมรี ายละเอยี ดบางอยา่ งในนัน้ ไปกระตนุ ้ ความทรงจําทไี่ มม่ คี วามสขุ ของเธอ” “อมื ” ซงิ หยนุ สดู ลมหายใจ แลว้ หยบิ โทรศพั ทอ์ อกมา “ตอนนผี้ มจะซอื้ ตวั๋ แลว้ พรงุ่ นคี้ อ่ ยไปดกู บั ซงิ เฉนิ อกี รอบ แลว้ คอ่ ยๆ ลองวเิ คราะหด์ ู ” ฉนิ โมห่ านหวั เราะ “หว่ งเธอขนาดนเ้ี ชยี วเหรอ?” “หรอื คณุ พอ่ ไมห่ ว่ งเธอ?” ซงิ หยนุ ทําปากยนื่ “ผมเดาวา่ ตอนนไ้ี ป๋ ลัว่ คงจะกําลังทํางาน ลว่ งเวลาเพอ่ื ตรวจสอบขอ้ มลู กอ่ นหนา้ นข้ี องคณุ แมอ่ ยแู่ น่นอน ” ฉนิ โมห่ านไมส่ นใจเขา แลว้ หมนุ กายขนึ้ ชนั้ บน ภายในหอ้ งนอนชนั้ บน ซสู อื เยวอ่ าบน้ําเสร็จเรยี บรอ้ ยแลว้ ยงั จะหลบั ไปแลว้ ดว้ ย เธอกําลงั ฝันแปลกประหลาดมาก ในความฝันนัน้ เธอเป็ นคณุ แมข่ องเดก็ ทารกทงั้ สอง

เธอนอนอยบู่ นเตยี งของผปู ้ ่ วย ดอู อ่ นแอเป็ นอยา่ งมาก ทารกนอ้ ยทงั้ สองกําลงั นอนอยดู่ า้ นนอก ภายในหอ้ งทตี่ ดิ กบั หอ้ ง ของเธอ ไมร่ วู ้ า่ เพราะอะไร ภายในหอ้ งผปู ้ ่ วยถงึ ไดไ้ ฟไหม ้ มคี วนั หนาทบึ ลอยมา เธอรบี รอ้ นอยากจะลกุ ขนึ้ จากเตยี ง แตไ่ มร่ วู ้ า่ ทําไมถงึ ลกุ ไมข่ นึ้ ในเปลวไฟทโี่ หมลกุ กระหนํ่า เธอเหน็ ผชู ้ ายคนหนงึ่ วง่ิ มาหาเธอ “ไมต่ อ้ งสนใจฉัน ชว่ ยลกู ของฉัน” เพราะควนั ทหี่ นาทบึ เลยทําใหเ้ ธอมองเหน็ ใบหนา้ ของเขาไมช่ ดั เจน แตเ่ ธอมัน่ ใจวา่ เขาอยากจะมาชว่ ยเธอ เธอรบี รอ้ งตะโกนออกไป “ชว่ ยลกู ของฉันกอ่ น!” “ฉันขยับตวั ไมไ่ ด ้ คณุ ชว่ ยฉันไมไ่ ด!้ ” ชายหนุ่มรปู รา่ งสงู ใหญย่ นื อยทู่ า่ มกลางเปลวไฟ ดเู หมอื นวา่ จะลังเล อยบู่ า้ ง ผา่ นไปไดส้ กั พกั เขากอ็ มุ ้ เด็กทารกนอ้ ยสองคนขน้ึ มาจากเตยี ง แลว้ วงิ่ พงุ่ ออกไป

นํ้าเสยี งของชายหนุ่มแหบแหง้ “คณุ รอกอ่ น ผมจะกลบั มาชว่ ยคณุ แน่นอน!” “ไมต่ อ้ งกลับมาแลว้ !” เธอมองดเู ปลวไฟทไ่ี รข้ อบเขต รดู ้ วี า่ พอเขาไปแลว้ จะตอ้ งกลับเขา้ มาลําบากแน่นอน จงึ ไดพ้ ยายามบอกกบั เขาอยา่ งสดุ แรง “ใหล้ กู ลมื ฉันไปซะ แลว้ หา แมใ่ หมใ่ หพ้ วกเขาเถอะ” “ฉันชอ่ื ซสู อื เยว่ ฉันชอบดวงดาว!” ตอนที่ 74 คนื นมี้ ฉี ากตอ่ สกู้ นั แนน่ อน ซสู อื เยวส่ ะดงุ ้ ตนื่ จากฝันรา้ ย เหงอื่ เย็น ๆ ไหลอาบไปทวั่ หมอน เธอเงยหนา้ มองดา้ นนอกหนา้ ตาแวบหนง่ึ ตอนนเ้ี ป็ นเชา้ ของอกี วนั แลว้ ดา้ นนอกหนา้ ตา่ งมแี สงแดดจา้ และแสงก็สอ่ งเพยี งพอเป็ นอยา่ งมาก หญงิ สาวเชด็ เหงอื่ เย็น ๆ แลว้ ถอนหายใจออกมายาว ๆ กอ่ นจะ กลับไปนอนทเี่ ตยี ง

เธอไมร่ วู ้ า่ เพราะอะไรเธอถงึ ไดฝ้ ันอยา่ งน้ี เหน็ ไดช้ ดั วา่ รอบขา้ งของเธอไมเ่ คยมเี รอ่ื งทํานองนเี้ กดิ ขนึ้ ทกุ อยา่ งในความฝันเหมอื นจรงิ มาก ดเู หมอื นเธอจะเคยมี ประสบการณอ์ ยา่ งนัน้ จรงิ ๆ อกี อยา่ ง ไฟทรี่ นุ แรงขนาดนัน้ หากวา่ เป็ นความจรงิ เธอกค็ งจะถกู เผาตายไปแลว้ เธอสดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ แลว้ บอกกบั ตวั เองวา่ หนังเรอ่ื งเมอ่ื วาน จะตอ้ งทําใหเ้ ธอคดิ ฟ้งุ ซา่ นไปแลว้ แน่ ๆ ถงึ ไดฝ้ ันแปลกประหลาด ออกมาแบบนไ้ี ด ้ ซสู อื เยวห่ ลบั ตาลง แตก่ ย็ งั ไมท่ นั จะไดส้ ตดิ ี โทรศพั ทม์ อื ถอื ของเธอ ก็ดงั ขนึ้ มาซะกอ่ น คนทโี่ ทรมาคอื พอ่ บงั เกดิ เกลา้ ของเธอเองเจย่ี นเฉงิ “ไมม่ เี งนิ อกี แลว้ เหรอ?” ซสู อื เยวห่ ลบั ตาลง นํ้าเสยี งมคี วามเบอ่ื หน่ายอยเู่ ล็กนอ้ ย “พอ่ คะ นี่ พอ่ จะดม่ื เหลา้ ทกุ วนั ตอ่ ไปแบบนไี้ มไ่ ดน้ ะคะ”

“ถงึ แมพ้ อ่ จะเคยเป็ นหน่วยรบพเิ ศษ แตถ่ งึ อยา่ งไรก็อายมุ ากแลว้ ดมื่ ขนาดนน้ี ่ะ ไมช่ า้ ก็เร็วรา่ งกายก็ตอ้ งทรดุ โทรม ” “พอ่ ควรจะออกไปทํางาน…” “สอื เยว”่ เธอพดู ยงั ไมท่ นั จบ แตเ่ จย่ี นเฉงิ กเ็ อย่ ตดั บทเธอขนึ้ มา “ทพี่ อ่ โทรศพั ทห์ าลกู กเ็ พราะอยากจะบอกลาลกู ” บอกลา? ฉับพลนั นัน้ ซสู อื เยวก่ ็เบกิ ตาโตทนั ที แลว้ ลกุ ขน้ึ มาน่ังบนเตยี ง “พอ่ จะไปไหน?” “พอ่ เคยบอกลกู แลว้ ไมใ่ ชเ่ หรอ เมอ่ื ในอดตี หลงั จากทพ่ี อ่ ปลด ประจําการจากหน่วยรบพเิ ศษ กเ็ คยเป็ นบอดก้ี ารด์ ใหค้ นอน่ื อยหู่ ลาย ปี ” “เดมิ ทหี ลายวนั มานน้ี ายจา้ งไดเ้ รยี กพอ่ บอกใหพ้ อ่ กลับไปคมุ ้ ครอง เธอตอ่ ” “ตอนนพ้ี อ่ กําลงั อยทู่ ส่ี นามบนิ เป็ นเพราะเวลามันกระชนั้ ชดิ มาก ก็ เลยไมไ่ ดบ้ อกลาตอ่ หนา้ ลกู ”

มอื ทก่ี มุ โทรศพั ทม์ อื ถอื ของซสู อื เยวส่ นั่ เล็กนอ้ ย “พอ่ คะ ความจรงิ แลว้ หนู…ทหี่ นูเพง่ิ พดู ไปเมอ่ื กนี้ กี้ แ็ คเ่ พราะเป็ นหว่ งพอ่ หนูไมไ่ ด ้ รงั เกยี จพอ่ เลย” “พอ่ …อยา่ ไปนะ” “ถา้ พอ่ ไมม่ เี งนิ หนูจะเอาใหพ้ อ่ เอง” “อยา่ ไปเลย…” รา่ งกายของเจย่ี นเฉงิ เพง่ิ จะดี ตอนนกี้ เ็ ป็ นชายชราทอี่ ายหุ า้ สบิ กวา่ แลว้ เธอไมอ่ ยากใหเ้ ขาตอ้ งไปทํางานทเี่ สย่ี งตายแบบนัน้ อกี ถงึ แมห้ ลายปีมานปี้ ากเธอจะบอกวา่ รังเกยี จเจยี่ นเฉงิ แตเ่ ธอรวู ้ า่ เจย่ี นเฉงิ คนนเี้ ป็ นคนทด่ี กี บั เธอทสี่ ดุ ในโลกแลว้ เขาไมไ่ ดม้ สี ว่ นรว่ มในชว่ งเวลาสบิ แปดปีแรกของเธอ แตห่ ลงั จากหา้ ปีทพ่ี อ่ และลกู ไดร้ จู ้ กั กนั เจย่ี นเฉงิ เองกด็ แู ลเธอไวไ้ ม่ นอ้ ย เขาสอนการตอ่ สใู ้ หเ้ ธอ สอนวา่ ควรจะตอ่ สอู ้ ยา่ งไร สอนใหเ้ ธอรวู ้ า่ จะปกป้องตวั เองอยา่ งไร

ถา้ หากไมม่ เี จย่ี นเฉงิ เธอก็คงจะเป็ นนักแสดงฉากตอ่ สแู ้ ทนที่ สมบรู ณข์ นาดอยา่ งนไ้ี มไ่ ดห้ รอก “เดก็ ด”ี เจยี่ นเฉงิ ทอ่ี ยใู่ นอกี ปลายสายถอนหายใจ “ทพ่ี อ่ กลบั ไปครงั้ น้ี ไมใ่ ช่ เพอื่ เงนิ แตเ่ พอ่ื ตอบแทนบญุ คณุ ” “หา้ ปีมานพี้ อ่ กลัววา่ จะทําใหล้ กู เสยี เวลา ก็เลยไมก่ ลา้ ทจ่ี ะตดิ ตอ่ ลกู มากมาโดยตลอด หลงั จากไปตา่ งประเทศแลว้ คงจะยง่ิ ตดิ ตอ่ กนั นอ้ ยลง” “สอื เยว่ ลกู ดแู ลตวั เองดี ๆ นะ” ซสู อื เยวก่ ดั รมิ ฝี ปาก นํ้าตารนิ ไหลโดยทไ่ี มม่ เี สยี ง “อยา่ งนัน้ ตอนท่ี พอ่ อยตู่ า่ งประเทศก็ระวงั ตวั ดี ๆ นะคะ ” “พอ่ รับปาก” เจย่ี นเฉงิ ยมิ้ อยา่ งแผว่ เบา เพยี งไมน่ าน ก็ดเู หมอื นวา่ เขาจะนกึ อะไรขนึ้ ได ้ “จหี้ ยกทใ่ี หล้ กู ไป เมอื่ ครงั้ ทแ่ี ลว้ ลกู ตอ้ งเกบ็ ไวใ้ หด้ นี ะ อยา่ ใหใ้ ครเห็นสมุ่ สส่ี มุ่ หา้ เขา้ ใจไหม?”

พอไดย้ นิ เขาพดู ถงึ จหี้ ยกนัน้ หวั ใจของซสู อื เยวก่ ็จมดง่ิ ลงอยา่ ง กะทนั หนั “จห้ี ยกอนั นัน้ หนูทําหายไปแลว้ คะ่ ” ครัง้ กอ่ นตอนทเ่ี ธอออกมาจากบา้ นของเจย่ี นเฉงิ กไ็ ดถ้ กู คนของ ประธานหวางลักพาตวั ไป จากนัน้ มาก็ยงุ่ อยตู่ ลอด พอเธอนกึ ถงึ จหี้ ยกนัน้ ขนึ้ มา กห็ าไมเ่ จอเสยี แลว้ เธอเองก็เคยยอ้ นกลับไปยงั ซอยทถี่ กู จโู่ จม ทงั้ ยงั ไดย้ นิ มาวา่ วนั นัน้ มี ตํารวจทสี่ อบสวนคดแี ลว้ แตก่ ็ยังหาไมพ่ บ “ขอโทษนะคะคณุ พอ่ ” ซสู อื เยวไ่ มไ่ ดเ้ ลา่ เรอื่ งทต่ี วั เองถกู จโู่ จม “เป็ นเพราะหนูไมร่ ะวงั เอง…” เจยี่ นเฉงิ ทอ่ี ยใู่ นปลายสายก็เงยี บไปนานเลยทเี ดยี ว “บางทนี อ่ี าจจะเป็ นโชคชะตาก็ได”้ เจยี่ นเฉงิ ถอนหายใจ “ลกู ไมต่ อ้ งโทษตวั เองไป จห้ี ยกนัน้ มรี าคาแค่ ไมก่ ต่ี งั ค”์

“ความจรงิ แลว้ พอ่ เองกไ็ มร่ วู ้ า่ การทเี่ อาจหี้ ยกนัน้ ใหล้ กู เป็ นเรอื่ งทดี่ ี หรอื วา่ ไมด่ …ี ” บางทชี ะตาชวี ติ อาจถกู กําหนดเอาไวแ้ ลว้ ซสู อื เยวก่ บั คนคนนัน้ อาจจะไมไ่ ดพ้ บกนั อกี ตอนนพ้ี อมาคดิ ดแู ลว้ บางทอี าจจะเป็ นเรอื่ งดกี ไ็ ด ้ “ลกู ก็ทําเหมอื นวา่ ไมเ่ คยมจี หี้ ยกนัน้ มากอ่ นกแ็ ลว้ กนั ” “ดแู ลตวั เองดี ๆ ซอ่ นปานของลกู เอาไวใ้ หด้ ี แลว้ กใ็ ชช้ วี ติ ตอ่ ไปให ้ ด”ี ซสู อื เยวเ่ มม้ รมิ ฝี ปาก “พอ่ คะ พอ่ ยังมรี จู ้ หี้ ยกนัน้ อยไู่ หม?” “ทําของทค่ี ณุ แมท่ ง้ิ เอาไวใ้ หห้ ายไป หนูเองกร็ สู ้ กึ ผดิ มากจรงิ ๆ ระยะนห้ี นูเองกไ็ ดโ้ พสตป์ ระกาศขอความชว่ ยเหลอื โดยใหเ้ งนิ รางวลั ในอนิ เทอรเ์ น็ต แตว่ า่ ไมม่ รี ปู หนูเองก็เพงิ่ เคยเห็นแคห่ นง่ึ ครัง้ เลย อธบิ ายไมถ่ กู …” “ไมม่ รี ปู !” น้ําเสยี งทเี่ ครง่ ขรมึ ของเจยี่ นเฉงิ ดงั ขนึ้ มา “บอกแลว้ วา่ ไมต่ อ้ งหาก็ ไมต่ อ้ งหา!”

“ตอ่ ใหไ้ มม่ รี ปู ลกู ก็ไมต่ อ้ งตามหามนั อกี เรอื่ งนห้ี ยดุ ลงไวเ้ ทา่ นี้ แหละ!” พอพดู จบแลว้ เขาก็ถอนหายใจ “ถงึ เวลาขน้ึ เครอ่ื งแลว้ พอ่ ตอ้ งไป แลว้ ” “จําเอาไว ้ ไมต่ อ้ งหาแลว้ !” ซสู อื เยวข่ มวดคว้ิ แน่น ยังอยากทจ่ี ะพดู อะไรบางอยา่ ง แตป่ ลาย สายโทรศพั ทน์ ัน้ กลับเหลอื เพยี งแคเ่ สยี งสายไมว่ า่ งตดู๊ ๆ เทา่ นัน้ เธอถอนหายใจออกมาดว้ ยความสงสยั ในตอนทโ่ี ทรศพั ทอ์ อกไปอกี ครัง้ หนง่ึ นัน้ เจยี่ นเฉงิ กไ็ ดป้ ิดโทรศพั ทไ์ ปแลว้ ดงั นัน้ จงึ ไดว้ างโทรศพั ทม์ อื ถอื ลงอยา่ งชว่ ยไมไ่ ด ้ ซสู อื เยวเ่ ปิดคอม ขนึ้ มา โพสตป์ ระกาศใหร้ างวลั กบั การตามหาจห้ี ยกในครงั้ กอ่ นนัน้ มคี น มากมายตอบกลบั มาแลว้ ทงั้ ยงั มนี ักสบื เอกชนทงิ้ ขอ้ มลู การตดิ ตอ่ ไวใ้ หเ้ ธอโทรหาพวกเขาอกี ดว้ ย ซสู อื เยวส่ ดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ แลว้ ลบประกาศออก เธอไมร่ วู ้ า่ ทําไมบดิ าถงึ ไดม้ ปี ฏกิ ริ ยิ าตอบกลบั ทตี่ นื่ เตน้ ขนาดนไ้ี ด ้

จห้ี ยกชน้ิ นัน้ เป็ นเพยี งแคส่ งิ่ ของทแ่ี มข่ องเธอมอบเอาไวใ้ หก้ ็เทา่ นัน้ เอง ทําไมถงึ ตอ้ งทําลบั ลมคมในขนาดนด้ี ว้ ย? ซสู อื เยวค่ ดิ ไมอ่ อก อยา่ งนัน้ กไ็ มต่ อ้ งคดิ เสยี เลยแลว้ กนั แลว้ เวลานมี้ อี เี มลเ์ ขา้ มาพอดี เธอเปิดอเี มล์ หวั หนา้ นักเขยี นบทเพงิ่ จะสง่ บทละครใหมม่ าใหเ้ ธอ ซสู อื เยวก่ วาดสายตามองดคู รา่ ว ๆ แวบหนงึ่ เนอื้ หาเปลย่ี นไปเยอะ มากเลยทเี ดยี ว เดมิ ทใี นหวั สมองของนางรองมเี รอื่ งความรักกก็ ลายเป็ นบทบาททมี่ ี แตเ่ รอื่ งธรุ กจิ อยเู่ ป่ียมลน้ แทน ฉากแสดงอารมณ์กบั เฉงิ เซวยี นเป็ น เพยี งแคบ่ ทเสรมิ ไปแลว้ แลว้ กเ็ ป็ นเพราะวา่ ไดต้ ดั ฉากแสดงอารมณอ์ อกไปไมเ่ หลอื สกั นดิ เดยี ว ดงั นัน้ ตอ่ ไปนใี้ นเวลาทซ่ี สู อื เยวต่ อ้ งถา่ ยละคร ก็จะไมม่ ฉี ากท่ี จบั คกู่ บั เฉงิ เซวยี นอกี แลว้ วนั ทถี่ า่ ยทําละครครัง้ ตอ่ ไปกบั เฉงิ เซวยี น ก็คอื วนั พธิ มี อบรางวลั ววั ทองสาขานักแสดงนําชายยอดเยยี่ มน่ันเอง พธิ มี อบจะจัดขน้ึ ในชว่ งเย็น

ผชู ้ ว่ ยของเฉงิ เซวยี นเรม่ิ รอ้ งตะโกนใสก่ องถา่ ยตงั้ แตเ่ ชา้ ตรู่ “รบี มา แตง่ หนา้ ใหเ้ จา้ ชายแหง่ วงการบนั เทงิ เฉงิ เร็วเขา้ ! ” “ตอนบา่ ยนเี้ จา้ ชายแหง่ วงการบนั เทงิ เฉงิ จะตอ้ งเตรยี มไปการพธิ ี มอบรางวลั ในตอนเย็นนะ!” “มใี ครไมร่ บู ้ า้ งวา่ นักแสดงนําชายยอดเยยี่ มในปีนกี้ ็คอื เฉงิ เซวยี นของ พวกเรา? ระวงั หน่อยนะ! นเ่ี ป็ นวา่ ทน่ี ักแสดงนําชายยอดเยย่ี มเชยี ว นะ!” …… “มอี ะไรเจง๋ กนั ” ชา่ งแตง่ หนา้ ของซสู อื เยวก่ ระซบิ บน่ พมึ พํา “ยังไมถ่ งึ พธิ มี อบรางวลั ในชว่ งเย็นสกั หน่อย ตอนนท้ี ําอยา่ งกบั ไดร้ างวลั แลว้ อยา่ งไงอยา่ ง นัน้ แหละ เกลยี ดจรงิ ๆ เลย!” พอพดู จบแลว้ ชา่ งแตง่ หนา้ กท็ ําปากยนื่ แลว้ มองดซู สู อื เยว่ “อกี อยา่ งไดย้ นิ มาวา่ แฟนเกา่ ของเฉงิ เซวยี นคนนัน้ น่ะ เดมิ ทถี กู ตดั สทิ ธ์ิ เรอ่ื งคณุ สมบตั ขิ องการเป็ นนักแสดงหนา้ ใหมไ่ ปแลว้ แตไ่ มร่ วู ้ า่ เพราะอะไรถงึ ไดม้ ชี อ่ื ของเธอเพมิ่ เขา้ มาเมอื่ อาทติ ยก์ อ่ น ” “วา่ กนั วา่ มแี ววทจ่ี ะไดร้ างวลั สงู มาก”

หลอ่ นใชแ้ ขนกระแทกตวั ซสู อื เยวเ่ บา ๆ “เธอวา่ วนั นจี้ ะไดเ้ หน็ ฉากท่ี พวกเขาขบั เคยี่ วกนั ไหม?” ซสู อื เยว่ ครนุ่ คดิ เล็กนอ้ ย แลว้ ยมิ้ “คนื นม้ี ฉี ากตอ่ สกู ้ นั แน่นอน” แตไ่ มใ่ ชฉ่ ากทแ่ี ฟนเกา่ กบั แฟนเกา่ มาเจอหนา้ กนั แลว้ ตอ่ สกู ้ นั แบบนัน้ เพราะอยา่ งไรเสยี ซสู อื เยว่ กร็ ดู ้ วี า่ ความจรงิ แลว้ เฉงิ เซวยี นกบั เซย่ี ง หวนั่ ฉงิ ยงั ไมไ่ ดเ้ ลกิ กนั ฉากตอ่ สทู ้ เี่ ธอหมายถงึ นัน้ …เป็ นอกี แบบหนงึ่ ตอนที่ 75 เธอคดิ วา่ เธอโดนสบประมาทเขา้ แลว้ เมอ่ื แตง่ หนา้ เสร็จแลว้ ซสู อื เยวก่ ็เขา้ ฉากตามปกตเิ พอื่ เตรยี มทจ่ี ะ แสดงละครกบั เฉงิ เซวยี น “ซสู อื เยว่ พวกเราเจอกนั อกี แลว้ นะ” เฉงิ เซวยี นมายนื อยตู่ รงหนา้ ของซสู อื เยวด่ ว้ ยทา่ ทางที่ กระฉับกระเฉง ทงั้ ยงั มรี อยยม้ิ ทลี่ ําพองใจอยบู่ นใบหนา้ “รไู ้ หมวา่ วนั นว้ี นั อะไร?”

หญงิ สาวมองเขาอยา่ งราบเรยี บแวบหนงึ่ “รสู ้ ิ วนั พธิ มี อบรางวลั ววั ทองสาขานักแสดงนําชายยอดเยย่ี ม” แลว้ กเ็ ป็ นวนั ทนี่ ายสวมเขาใหฉ้ ันดว้ ย! “รกู ้ ด็ ”ี เฉงิ เซวยี นยม้ิ อยา่ งอวดดแี ลว้ ยดั การด์ เชญิ ไวใ้ นมอื ของซสู อื เยว่ “ตามกฎแลว้ คนทเี่ พงิ่ เขาวงการมาใหมอ่ ยา่ งเธอ ถา้ ไมม่ คี ําเชญิ จากกองถา่ ย กจ็ ะไมม่ โี อกาสเขา้ รว่ มงานเลยี้ งทใี่ หญโ่ ตขนาดน้ี ” “การด์ เชญิ ใบนห้ี วนั่ ฉงิ ตงั้ ใจหาพนักงานมาอนุมตั ใิ หเ้ ธอผา่ นเป็ น พเิ ศษเลยนะ” “จรงิ สิ เธอคงยังไมร่ สู ้ นิ ะวา่ คนื นหี้ วน่ั ฉงิ ก็ไปเขา้ รว่ มดว้ ย ” “รางวลั ววั ทองสาขานักแสดงนําหญงิ ยอดเยย่ี มทกุ สดุ ในปีน้ี หลอ่ น จะตอ้ งควา้ มาไดแ้ น่นอน” เมอื่ พดู จบแลว้ เขาก็ถอนหายใจ แลว้ ขยับเขา้ ไปใกลซ้ สู อื เยว่ แลว้ กระซบิ เสยี งตํา่ วา่ “เธอทมุ่ เทกําลังไปมากขนาดนี้ กเ็ พอื่ ทจี่ ะแยง่ บทบาทนักแสดงนําหญงิ จากหวนั่ ฉงิ แลว้ เป็ นอยา่ งไรละ่ ?”

“หลังจากทหี่ ลอ่ นไดร้ บั รางวลั แลว้ จากนัน้ หลอ่ นกจ็ ะมภี าพยนตร์ ตดิ ตอ่ เขา้ มาไมห่ ยดุ จะตอ้ งมบี ทนางเอกทยี่ งิ่ ดแี ลว้ กย็ งิ่ เยอะกวา่ แยง่ กนั เพราะตอ้ งการตวั หลอ่ น” ซสู อื เยวถ่ อยหลังไปหนงึ่ กวา่ อยา่ งเงยี บ ๆ แลว้ มองดเู ฉงิ เซวยี นทํา เหมอื นจะยมิ้ แตก่ ็ไมย่ มิ้ “พดู เรอื่ งพวกนใี้ นตอนนคี้ งจะเร็วเกนิ ไป หน่อยมงั้ ” “ยังไมถ่ งึ ตอนจบ ไมม่ ใี ครรทู ้ งั้ นัน้ แหละวา่ สดุ ทา้ ยแลว้ รางวลั ในคนื น้ี จะเป็ นของใครกนั แน่ ไมใ่ ชเ่ หรอ?” เธอนําการด์ บตั รเชญิ นัน้ ยัดใสเ่ ขา้ ไปในมอื ของเฉงิ เซวยี นใหมอ่ กี ครัง้ “นายวางใจเถอะ ฉันจะตอ้ งไปเขา้ รงู ้ านพธิ มี อบรางวลั ในคนื นี้ แน่นอน” “ไมจ่ ําเป็ นทจี่ ะตอ้ งใชก้ ารด์ เชญิ จากพวกนาย” พอพดู จบ เธอก็หนั หลงั เดนิ จากไป เฉงิ เซวยี นมองดแู ผน่ หลงั ของเธอแลว้ แคน่ เสยี งอยา่ งเย็นชาออกมา คําหนง่ึ เขารอู ้ ยแู่ ลว้ วา่ ซสู อื เยวจ่ ะตอ้ งอจิ ฉาแน่นอน!

แน่นอนเขาเองกไ็ มไ่ ดค้ าดหวงั วา่ เธอจะตอ้ งแสดงความยนิ ดใี หก้ บั เขาและหวนั่ ฉงิ แตข่ อเพยี งซสู อื เยวย่ ังอยใู่ นวงการนแ้ี คห่ นงึ่ วนั เขา จะตอ้ งหาโอกาสทําใหซ้ สู อื เยวอ่ ดึ อดั ใหไ้ ด!้ พอคดิ ถงึ ตรงนแี้ ลว้ เขาก็หนั ไปมองพนักงานทอี่ ยดู่ า้ นหลงั แวบหนงึ่ “เรมิ่ ถา่ ยทําเมอื่ ไหร่?” “ฉันตอ้ งรบี ถา่ ยละครในตอนเชา้ ใหเ้ สร็จ ตอนบา่ ยยงั ตอ้ งนอนหลบั เพมิ่ เพอื่ เตรยี มตวั สําหรบั งานพธิ ใี นตอนเย็นอยนู่ ะ!” พนักงานรบี ยมิ้ “เร็วเขา้ !” ทมี งานเตรยี มการยงุ่ มากตลอดทงั้ เชา้ ตอ่ ใหจ้ ะไมม่ Nี Gเลย แตซ่ สู อื เยวก่ บั เฉงิ เซวยี นก็ยงั คงถา่ ยทํากนั จนถงึ ตอนเทย่ี งกวา่ ภายหลงั จากทเี่ ลกิ งานแลว้ ซสู อื เยวก่ ็มายนื รอรถอยทู่ ห่ี นา้ ประตู รถบเี อ็มดบั เบลิ้ ยสู แี ดงคนั หนง่ึ มาจอดอยทู่ ดี่ า้ นขา้ งเธอ ซสู อื เยวจ่ ําได ้ รถคนั น้ี… เป็ นรถของซโู ม่ เธอขมวดควิ้ แน่น ซโู มม่ าทําอะไรทก่ี องถา่ ย ?

ในขณะทเ่ี ธอกําลังมคี วามสงสยั อยเู่ ต็มเปี่ยม กระจกรถก็ไดเ้ คลอ่ื น ลง เซยี่ งหวนั่ ฉงิ ทสี่ วมผา้ ปิดปากและแวน่ ตากนั แดดโบกมอื ไปทางเฉงิ เซวยี น เฉงิ เซวยี นรบี กม้ หนา้ แลว้ สงั่ การกบั ผชู ้ ว่ ยสองสามประโยค แลว้ กา้ ว เทา้ เขา้ ไป กอ่ นทจี่ ะเปิดประตรู ถแลว้ เขา้ ไปในรถ ซสู อื เยวส่ งสยั วา่ ตวั เองคงจะตาฝาดเสยี แลว้ หลังจากทร่ี ถไป เธอก็กลับมาคดิ พจิ ารณาอกี ครัง้ รถบเี อ็มดบั เบล้ิ ยสู แี ดงคนั นัน้ เป็ นของซโู มแ่ น่นอน แตซ่ โู มไ่ ปสนทิ กบั เซย่ี งหวน่ั ฉงิ ขนาดนต้ี งั้ แตต่ อนไหนกนั ? แมแ้ ตร่ ถก็ยังเอาใหห้ ลอ่ นยมื ? ในขณะทซ่ี สู อื เยวก่ ําลงั สงสยั อยนู่ ่ันเอง ก็มรี ถมาเซราตคิ นั สดี ํามา จอดอยขู่ า้ ง ๆ เธอ กระจกทน่ี ั่งดา้ นหลงั เคลอ่ื นลงมา เผยใหเ้ ห็นใบหนา้ ดวงเล็กของซงิ เฉนิ ทก่ี ําลงั ยม้ิ ตาหยี “หมา่ ม๊ ี ขนึ้ รถเร็ว!” ซสู อื เยวเ่ ปิดประตแู ลว้ เขา้ ไปขา้ งในรถ

แตส่ งิ่ ทอี่ ยเู่ หนอื ความคาดหมายของเธอกค็ อื ภายในรถไมไ่ ดม้ แี ต่ ซงิ เฉนิ แตย่ ังมซี งิ หยนุ ทไ่ี มค่ อ่ ยชอบออกจากบา้ นอกี ดว้ ย ในเวลานเี้ อง ซงิ หยนุ กําลังน่ังอยฝู่ ั่งดา้ นขา้ งของคนขบั ราวกบั ผใู ้ หญ่ ตวั นอ้ ย แลว้ น่ังอา่ นหนังสอื อยา่ งตงั้ ใจ สว่ นซงิ เฉนิ ทนี่ ่ังอยดู่ า้ นขา้ งก็เอาหวั นอนหนุนตกั ของซสู อื เยวอ่ ยา่ ง ออดออ้ น ดวงตากลมโตกระจา่ งใสแวววาวคหู่ นงึ่ จอ้ งมองเธอ “หมา่ ม๊ ี ผมกบั พช่ี ายจะพาหมา่ ม๊ไี ปทานขา้ ว พอทานขา้ วเสร็จกไ็ ป ซอื้ ชดุ ราตร!ี ” ซสู อื เยวข่ มวดคว้ิ “ชดุ ราตร?ี ” “ใชแ่ ลว้ ” เด็กนอ้ ยพยักหนา้ อยา่ งตงั้ อกตงั้ ใจ “คนื นหี้ มา่ ม๊จี ะตอ้ งไปรว่ มงานพธิ ี มอบรางวลั ววั ทองไมใ่ ชเ่ หรอครับ?” “ผมดใู นตเู ้ สอ้ื ผา้ ของหมา่ ม๊แี ลว้ ไมม่ ชี ดุ ราตรที เ่ี ป็ นทางการเลย ” “ดงั นัน้ พชี่ ายกเ็ ลยรอ้ื เอาบตั รหนง่ึ ลา้ นสองแสนนัน้ ออกมา เพอื่ ไป ซอื้ ชดุ ราตรใี หห้ มา่ ม๊คี รบั ” ซสู อื เยวอ่ ง้ึ ไปสกั พัก “บตั รหนง่ึ ลา้ นสองแสน?”

ก็แคไ่ ปซอ้ื ชดุ ราตรเี ทา่ นัน้ เอง ไมเ่ หน็ จําเป็ นจะตอ้ งพกเงนิ ไปมาก ขนาดนห้ี รอกมงั้ ? “เงนิ นไ้ี มส่ ะอาด” ซงิ หยนุ ทน่ี ่ังอา่ นหนังสอื อยแู่ ถวหนา้ เงยหนา้ ขน้ึ มา “ใชไ้ ดต้ ามใจ ชอบ ไมเ่ สยี ดาย” เงนิ หนง่ึ ลา้ นสองแสนนี้ กค็ อื เงนิ ทย่ี บุ บรษิ ัทโฆษณาป่ันกระแสท่ี เซย่ี งหวน่ั ฉงิ นํามาสรา้ งกระแสเมอ่ื ครงั้ กอ่ นน่ันเอง แทบจะเป็ นทรพั ยส์ นิ ทงั้ หมดภายในบา้ นของเฉงิ เซวยี นแลว้ ซสู อื เยวร่ สู ้ กึ วา่ ไมเ่ หมาะสมอยบู่ า้ ง “ไอห้ ยา หมา่ ม๊ ”ี ซงิ เฉนิ กลอกตามองบน “นเี่ ป็ นเงนิ ของผชู ้ ายเฮงซวย” ซสู อื เยวย่ งิ่ รสู ้ กึ สงสยั ขน้ึ ไปอกี “ผชู ้ ายเฮงซวย?” “เงนิ ของเฉงิ เซวยี น!” ซงิ เฉนิ ถอนหายใจออกมา แลว้ อธบิ ายทม่ี าทไี่ ปของเงนิ กอ้ นนใ้ี ห ้ ซสู อื เยวฟ่ ังอยา่ งชดั เจน

ซสู อื เยว่ : “……” “หมายความวา่ บรษิ ัทโฆษณาปั่นกระแสน่ัน…พวกลกู เป็ นคนควบคมุ เอาไว?้ ” “เจา้ ของบรษิ ัทโฆษณาปั่นกระแสนัน้ รจู ้ กั กบั พห่ี นานเซงิ ครับ ” “จากนัน้ พชี่ ายก็เขยี นโปรแกรมทเี่ ป็ นประโยชนใ์ หก้ บั บรษิ ัทโฆษณา ปั่นกระแสแหง่ นัน้ พวกเขาตดิ ขา้ งหนนี้ ํ้าใจของพช่ี าย ดงั นัน้ กเ็ ลย ชว่ ยพวกเรา” ซสู อื เยวก่ ลนื น้ําลายดว้ ยความตกตะลงึ นมี่ ันลกู เทพอะไรกนั เนยี่ ! วนั นัน้ ซงิ หยนุ ใหเ้ ธอไปซอื้ มะเฟืองมาใหเ้ ขาอยนู่ ่ันแหละ เธอเองก็ ไมร่ อู ้ ยแู่ ลว้ วา่ เบอื้ งหลงั ของคนทล่ี งมอื ในวนั นัน้ นอกจากโมฉ่ นิ หาน แลว้ ยงั มเี ด็กนอ้ ยสองคนนด้ี ว้ ย! อกี อยา่ งนกึ ไมถ่ งึ เลยวา่ เดก็ สองคนนจ้ี ะมบี ทบาทสําคญั ดว้ ยอกี ตา่ งหาก เธอมองดพู วกเขา “พวกลกู เป็ น…อจั ฉรยิ ะอยา่ งทเ่ี ขาลอื กนั ใช่ ไหม?”

ซงิ หยนุ ใชส้ ายตาทดี่ รู าวกบั กําลังมองคนโงม่ องดเู ธอแวบหนงึ่ แต่ ไมพ่ ดู อะไร ทวา่ ซงิ เฉนิ กลับหนั มาหวั เราะฮิ ๆ สองคํา “หมา่ ม๊ลี องเดาส”ิ ซสู อื เยว่ : “……” เธอคดิ วา่ เธอโดนสบประมาทเขา้ แลว้ โชคดที เ่ี ดก็ สองนไ้ี มใ่ ชล่ กู ทเ่ี ธอคลอดออกมา ถา้ เธอคลอดลกู สอง คนทแ่ี หกกฎธรรมชาตขิ นาดนอ้ี อกมา เธอคงจะตอ้ งตน่ื เตน้ จนแทบ จะบนิ ไปแลว้ ! แตต่ น่ื เตน้ ก็สว่ นตนื่ เตน้ เงนิ ของผชู ้ ายเฮงซวยอยา่ งเฉงิ เซวยี นตอ้ ง เอามาใชใ้ หเ้ ต็มที่ หลังจากทแ่ี มล่ กู ทงั้ สามคนไดท้ านอาหารมอื้ งา่ ย ๆ ทรี่ า้ นอาหาร เสร็จแลว้ ก็เรมิ่ เดนิ เทย่ี วเตรท่ ร่ี า้ นคา้ ชดุ ราตรสี ดุ หรใู น หา้ งสรรพสนิ คา้ เพอ่ื ใหค้ นื นซ้ี สู อื เยวเ่ ป็ นทนี่ ่าตกใจของทกุ คน ซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ เลย เลอื กชดุ ราตรรี าคาสองแสนใหก้ บั เธอ รวมถงึ กระเป๋ า รองเทา้ เครอ่ื งประดบั จนใชเ้ งนิ หนง่ึ ลา้ นสองแสนนัน้ ไปเกนิ ครงึ่

เมอ่ื ซอื้ ของพวกนเี้ สร็จแลว้ ซงิ เฉนิ ก็มองดยู อดเงนิ ทเี่ หลอื แลว้ บน่ “หมา่ ม๊ยี ังเก็บไวเ้ ยอะเกนิ ไปแลว้ ” ตามความคดิ ของเขา ตอ้ งใหซ้ สู อื เยวส่ วมเสอื้ ผา้ ราคาหนง่ึ ลา้ นสอง แสนยนื ตอ่ หนา้ เฉงิ เซวยี นกบั เซยี่ งหวน่ั ฉงิ อยา่ งนถ้ี งึ จะสบายใจ ซสู อื เยวย่ มิ้ อยา่ งจนปัญญา “ไมเ่ หน็ จําเป็ นตอ้ งฟ่ มุ เฟือยขนาดนัน้ เลย” “ใหห้ มา่ ม๊ ”ี ซงิ หยนุ นําบตั รธนาคารใบนัน้ ยัดใสใ่ นมอื ของซสู อื เยว่ “ตอนแรกก็กะ ใหม้ อบเงนิ กอ้ นนใ้ี หห้ มา่ ม๊อี ยแู่ ลว้ ” “หมา่ ม๊สี ามารถใชไ้ ดต้ ามใจชอบเลย” ซสู อื เยวล่ ังเลอยสู่ กั พัก แลว้ จงึ รับมา เมอ่ื ออกมาจากหา้ งสรรพสนิ คา้ ซสู อื เยวก่ ถ็ กู เดก็ นอ้ ยทงั้ สองจบั ยดั เขา้ ไปทร่ี า้ นทําผม เพอื่ ไปแตง่ หนา้ และทําผม ในขณะทนี่ ั่งอยบู่ นเกา้ อ้ี ซสู อื เยวก่ ถ็ กู ชา่ งแตง่ หนา้ แตง่ ไปดว้ ย กไ็ ด ้ หยบิ โทรศพั ทม์ อื ถอื ออกมาสง่ ขอ้ ความหาเจย่ี นเฉงิ ไปดว้ ย “พอ่ คะ ลงจากเครอ่ื งบนิ รยึ ัง? ถงึ รยึ ังคะ?”

“อยทู่ น่ี ั่นกร็ ะวงั ตวั ดว้ ยนะคะ” “หนูโอนเงนิ เขา้ บญั ชพี อ่ หา้ หมน่ื ตอ้ งทานขา้ วใหต้ รงเวลา แลว้ ก็ หา้ มทําใหต้ วั เองลําบากนะคะ” สนามบนิ อกี ฟากหนงึ่ ของโลก เจย่ี นเฉงิ มองดขู อ้ ความใน โทรศพั ทม์ อื ถอื กอ่ นจะหลบั ตาลงเงยี บๆ “ไปไดแ้ ลว้ ” ผชู ้ ายคนทอ่ี ยดู่ า้ นขา้ งสง่ั การดว้ ยนํ้าเสยี งทเ่ี ย็นชา “มัวชกั ชา้ อยู่ ทําไม? อยา่ คดิ วา่ นายมาทน่ี เ่ี พอ่ื จะเสวยสขุ นะ!” ตอนท่ี 76 อยา่ คดิ เองเออเองสิ พธิ มี อบรางวลั ววั ทองในปีนจี้ ัดขน้ึ ทโ่ี รงแรมซงิ ฮนั่ โรงแรมซงิ ฮน่ั เป็ นโรงแรมระดบั หา้ ดาวทใ่ี หญท่ สี่ ดุ ในเมอื งหรง เจา้ ของเป็ นคนทล่ี กึ ลับไมค่ อ่ ยทจ่ี ะปรากฏตวั สกั เทา่ ไหร่ แมแ้ ต่ ผจู ้ ดั การใหญข่ องโรงแรมซงิ ฮน่ั กย็ ังไมเ่ คยเจอตวั เจา้ ของเลย แตก่ อ่ นจะถงึ เวลาประกาศรางวลั กอ่ นครง่ึ ชวั่ โมง เจา้ ของผอู ้ ยู่ เบอื้ งหลังของโรงแรมกไ็ ดโ้ ทรศพั ทไ์ ปหาผจู ้ ัดการใหญ่

“ไปทล่ี านจอดรถ รบั ผหู ้ ญงิ คนทชี่ อื่ ซสู อื เยว่ เชญิ เธอเขา้ ไปในงาน หาทนี่ ่ังทม่ี องเห็นชดั ทส่ี ดุ แลว้ บรกิ ารใหด้ ี” “ครบั !” ผจู ้ ัดการใหญต่ อบรับอยา่ งขยนั ขนั แข็ง “เจา้ นายครบั คณุ ผหู ้ ญงิ ที่ ชอื่ ซสู อื เยวท่ า่ นน้ี มเี อกลกั ษณเ์ ฉพาะอะไรไหมครบั ?” ปลายสายนัน้ เงยี บไปสกั พกั หนงึ่ “เธอสวยมาก” พอพดู จบแลว้ เขาก็วางสายไป ผจู ้ ัดการใหญ:่ “……” เอกลักษณเ์ ฉพาะกค็ อื สวยมาก!? ดาราสาวทม่ี ารว่ มงานพธิ มี อบรางวลั ววั ทองในวนั นม้ี ใี ครทไี่ มส่ วย บา้ งละ่ ? แลว้ อยา่ งนเี้ ขาจะหาคนเจอไดอ้ ยา่ งไร! เมอื่ จนปัญญา ผจู ้ ัดการใหญก่ ็ทําไดเ้ พยี งแคค่ น้ หาขอ้ มลู ของซสู อื เยวใ่ นอนิ เทอรเ์ น็ต พรอ้ มทงั้ รบี ลงลฟิ ตไ์ ปดว้ ย แลว้ ไปรบั ทล่ี านจอด รถดว้ ยตนเอง

ทท่ี ําใหเ้ ขารสู ้ กึ ตกใจก็คอื ซสู อื เยวค่ นทเ่ี จา้ นายใหเ้ ขาดแู ลนัน้ เมอ่ื กอ่ นนน้ี กึ ไมถ่ งึ เลยวา่ เป็ นแคน่ ักแสดงแทนในฉากตอ่ สคู ้ นหนงึ่ ! ? ไมใ่ ชว่ า่ บนอนิ เทอรเ์ น็ตไมม่ รี ปู ของเธอ เพยี งแตไ่ มร่ วู ้ า่ เพราะอะไร รปู ทกุ ใบทม่ี ใี บหนา้ ของเธอกลับดคู ลมุ เครอื สดุ ทา้ ยแลว้ ก็มองไม่ ออกเลยวา่ เธอหนา้ ตาเป็ นเชน่ ไร! ในขณะทผี่ จู ้ ัดการใหญก่ ําลงั ตามหาคนทลี่ าดจอดรถอยา่ งกระวน กระวายนัน้ กไ็ ดม้ รี ถมาเซราตคิ นั สดี ํามาจอด ซสู อื เยวส่ วมชดุ ราตรเี ปิดไหลส่ นี ํ้าเงนิ เดนิ รถมาจากรถ เป็ นครงั้ แรกทเ่ี ธอสวมชดุ ทเ่ี ปิดเผยขนาดน้ี เธอจงึ รสู ้ กึ ไมค่ อ่ ยชนิ อยู่ บา้ ง หญงิ สาวน้ําเสอื้ คลมุ สขี าวมาคลมุ ไวบ้ นรา่ งแลว้ ยมิ้ เล็กนอ้ ยเพอ่ื บอก ลาเดก็ นอ้ ยทงั้ สองทอ่ี ยบู่ นรถ “เป็ นเด็กดแี ลว้ กลับไปกอ่ นนะ” ซงิ เฉนิ เกาะอยทู่ ก่ี ระจกรถราวกบั ไมไ่ ดร้ ับความเป็ นธรรม ดวงตาคโู่ ต ปรม่ิ น้ําเตม็ ไปดว้ ยความไมย่ นิ ยอม “ถา้ ตามหมา่ ม๊ไี ปเขา้ รว่ มไดก้ ค็ ง จะด”ี กอ่ นหนา้ นไี้ มใ่ ชว่ า่ ตระกลู ฉนิ ไมเ่ คยผา่ นงานเลย้ี งคอ็ กเทลปารต์ ห้ี รอื การเลย้ี งทเ่ี ป็ นทางการแบบนี้

แตเ่ ป็ นเพราะซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ เด็กสองคนไมไ่ ดร้ สู ้ กึ สนใจรว่ ม โอกาสเชน่ นเี้ ลย ดงั นัน้ จงึ ไมเ่ คยคดิ ทจ่ี ะไปเขา้ รว่ มมากอ่ น แตต่ อนน้ี เมอื่ ไดเ้ ห็นซสู อื เยวท่ งี่ ดงามสงา่ ผา่ เผยและเซก็ ซด่ี งึ ดดู ใจ ผคู ้ น จู่ ๆ ซงิ เฉนิ กร็ สู ้ กึ อยากไปเขา้ รว่ มขนึ้ มา เขาอยากจะจงู มอื เธออยตู่ อ่ หนา้ ของทกุ คน บอกพวกเขาอยา่ ง ภาคภมู ใิ จวา่ ผหู ้ ญงิ แสนสวยคนนเี้ ป็ นหมา่ ม๊ขี องเขา! “เด็กด”ี ซสู อื เยวย่ กมอื ลบู ศรี ษะเขาอยา่ งจนปัญญา “คนื นเ้ี ป็ นพธิ มี อบรางวลั ของวงการแสดง มนี ักขา่ วและสอ่ื อยเู่ ต็มไปหมด” “ถา้ หมา่ ม๊พี าหนูเขา้ ไปก็อาจจะถกู คนเหน็ เขา้ ” “แดด๊ ดข้ี องลกู ไมอ่ ยากใหพ้ วกลกู เปิดเผยตวั ตน ดว้ ยกลวั วา่ จะถกู คนทไี่ มเ่ กย่ี วขอ้ งตามรงั ควาน” “ดงั นัน้ เป็ นเดก็ ดแี ลว้ กลบั ไปกอ่ นนะ หมา่ ม๊จี ะดแู ลตวั เองดี ๆ วางใจ เถอะ!” ซงิ เฉนิ เมม้ ปาก กอ่ นทจ่ี ะมดุ หวั เล็ก ๆ กลับเขา้ ไปในรถ “รบี กลับบา้ น เร็ว ๆ นะครบั !”

เมอ่ื พดู จบแลว้ ก็ไดส้ ตารท์ รถ แผน่ หลงั ของซสู อื เยวเ่ รมิ่ ไกลหา่ งออกไปจากกระจกรถขน้ึ ทกุ ที จวบจนรา่ งของหญงิ สาวหลงเหลอื ไวแ้ คเ่ พยี งจดุ เล็ก ๆ ในสายตา ซงิ เฉนิ จงึ ไดถ้ อนหายใจแลว้ กลับเขา้ ไปน่ังในรถใหม่ “พช่ี าย” “หรอื วา่ จะโทรศพั ทห์ าพห่ี นานเซงิ ดี ใหเ้ ขาชว่ ยดแู ลคณุ แมห่ น่อย ?” ซงิ หยนุ เงยหนา้ ขนึ้ ใชส้ ายทรี่ าวกบั กําลงั มองคนโงอ่ ยมู่ องไปทซี่ งิ เฉนิ แวบหนง่ึ “ยงั ไมถ่ งึ ควิ ของเขา” “หมายความวา่ ยังไง?” เด็กนอ้ ยกลอกตามองดซู งิ เฉนิ แวบหนงึ่ “นายไมเ่ ห็นเลยหรอกวา่ ตลอดทงั้ บา่ ยนไี้ มม่ ขี า่ วคราวจากแดด๊ ดเี้ ลย?” ซงิ เฉนิ ไมเ่ ขา้ ใจ “ไป๋ ลวั่ บอกวา่ บา่ ยนคี้ ณุ พอ่ กําลังยงุ่ อยกู่ บั การ ประชมุ ทบ่ี รษิ ัท” “พยายามทํางานและประชมุ อยา่ งสดุ ชวี ติ กเ็ พอื่ ทจ่ี ะไดม้ เี วลา ออกมารว่ มงานเลยี้ งในคนื น้ี” พอพดู จบแลว้ เขากม็ องดซู งิ เฉนิ อยา่ งราบเรยี บแวบหนง่ึ “โงข่ นาดนี้ หลังจากนกี้ ค็ งจะหาแฟนไมไ่ ด”้

ซงิ เฉนิ : “……” พชี่ ายเขาก็ยังเด็กเหมอื นกนั แตท่ ําไมในหวั ถงึ เรมิ่ รเู ้ รอื่ งพวกนแ้ี ลว้ ละ่ ? …… เมอ่ื เดนิ ไปสง่ ซงิ หยนุ และซงิ เฉนิ แลว้ ซสู อื เยวย่ กกระโปรงเดนิ ออกไปจากลานจอดรถอยา่ งเชอื่ งชา้ แตว่ า่ ลานจอดรถของทนี่ ก่ี วา้ งใหญเ่ กนิ ไป ฉับพลนั นัน้ ซสู อื เยวก่ ็เลย ไมร่ วู ้ า่ ทางออกอยตู่ รงไหน ทลี่ านจอดรถมผี คู ้ นมากมายทกี่ ําลังยงุ่ อยู่ ราวกบั ตอ้ งการหาใครบาง คน “เมอื่ กอ่ นเธอเป็ นนักแสดงแทน ดงั นัน้ ก็คงจะไมค่ อ่ ยสวยแลว้ ก็ไม่ คอ่ ยมอี อรา่ สกั เทา่ ไหร่ หาใหล้ ะเอยี ด อยา่ งปลอ่ ยใหผ้ หู ้ ญงิ หนา้ ตา ธรรมดาผา่ นไปแมแ้ ตค่ นเดยี ว!” น้ําเสยี งทเี่ ยยี บเย็นของชายผเู ้ ป็ นหวั หนา้ เอย่ เตอื น ผรู ้ กั ษาความปลอดภยั ทกุ คนตอบรับคําหนงึ่ แลว้ เรมิ่ พากนั แยกยา้ ย

ในตอนทท่ี กุ คนเดนิ ผา่ นเธอไปนัน้ ตา่ งก็ไมเ่ หลอื บมองเลยแมแ้ ตค่ น เดยี ว ซสู อื เยวข่ มวดควิ้ แน่น รอจนบอดก้ี ารด์ แยกกนั ไปแลว้ จงึ ไดเ้ ดนิ ไปท่ี ขา้ งกายของชายผเู ้ ป็ นหวั หนา้ อยา่ งระมดั ระวงั “ขออนุญาตถามคะ่ ทางออกอยตู่ รงไหน?” ชายคนนัน้ ชน้ี ว้ิ อยา่ งกระสบั กระสา่ ย ๆ ไปยงั ทศิ ทางหนงึ่ “เดนิ ตรง ไปจากตรงนกี้ ถ็ งึ แลว้ ” “ขอบคณุ คะ่ ” ซสู อื เยวพ่ ยกั หนา้ ในตอนทคี่ ดิ วา่ จะจากไปนัน้ จู่ ๆ กห็ นั กลับไปราว กบั นกึ อะไรบางอยา่ งขนึ้ มาได ้ “คอื วา่ ” เธอมองใบหนา้ ของผจู ้ ดั การใหญอ่ ยา่ งจรงิ จังแวบหนงึ่ “ฉันอยาก บอกวา่ …” “คนทเี่ ป็ นตวั แทนนักแสดง ทกุ คนตา่ งกส็ วยมากแลว้ กม็ อี อรา่ มาก ไมไ่ ดธ้ รรมดาเลยสกั นดิ ” อยา่ งเชน่ เธอ

เพยี งแต่ ซสู อื เยวไ่ มไ่ ดพ้ ดู ประโยคนอี้ อกไป เมอื่ เธอพดู ประโยคนจี้ บแลว้ ก็หมนุ กาย แลว้ กา้ วเทา้ ยาว ๆ เดนิ จาก ไป ผจู ้ ัดการใหญม่ องไปยังทศิ ทางทหี่ ญงิ สาวจากไป แลว้ แอบกลอกตา อยเู่ งยี บ ๆ “ประสาท” …… ในตอนทซี่ สู อื เยวอ่ อกมาจากลานจอดรถนัน้ หลงิ หยวนทเี่ ป็ นผชู ้ ว่ ย ของลั่วเยยี นนัน้ ก็ไดร้ อเธออยทู่ หี่ นา้ ประตนู านแลว้ พอเห็นซสู อื เยวเ่ ดนิ มา หลงิ หยวนกร็ บี เขา้ มาแลว้ ยัดการด์ เชญิ ใสใ่ น มอื ของซสู อื เยว่ “ล่ัวเยยี นเขา้ ไปขา้ งในแลว้ ” “คนื นเ้ี ธอเป็ นหนง่ึ ในนักแสดงเอกผหู ้ ญงิ ก็เลยมคี นตามหาตวั เธอ คอ่ นขา้ งมาก” “อมื ” ซสู อื เยวย่ ม้ิ อยา่ งแผวเ่ บาแลว้ เก็บการด์ เชญิ จากนัน้ ตามหลงิ หยวน เขา้ ไปในงานเลยี้ งดว้ ยกนั ภายในงานดคู กึ คกั เหลอื เกนิ

งานพธิ มี อบรางวลั ยังไมเ่ รมิ่ นักแสดง ผกู ้ ํากบั เหลา่ โปรดวิ เซอรต์ า่ ง กพ็ ากนั ทยอยเขา้ มาจับกลมุ่ พดู คยุ กนั ซสู อื เยวห่ าทน่ี ่ังมมุ หนง่ึ น่ังลงไปตามใจชอบ “วา้ ว เธอมาจรงิ ๆ ดว้ ย” กน้ เธอนั่งยังไมท่ นั จะไดร้ อ้ นดี ดา้ นหลังก็มเี สยี งทเ่ี ตม็ ไปดว้ ยความ เยาะเยย้ ของผหู ้ ญงิ คนหนง่ึ ดงั ขน้ึ เป็ นเซยี่ งหวน่ั ฉงิ นั่นเอง ซสู อื เยวห่ นั กลับไปโดยไมร่ ตู ้ วั ทางดา้ นหลัง เซยี่ งหวนั่ ฉงิ กําลังควงแขนเฉงิ เซวยี นเดนิ ตรงเขา้ มา หาเธอ เซย่ี งหวน่ั ฉงิ สวมชดุ กระโปรงตวั ยาวบางเบาราวกบั นางฟ้า สว่ นเฉงิ เซวยี นสวมชดุ สทู สขี าวเลย่ี มทอง สงา่ งามและดมู ฐี านะ เมอ่ื ทงั้ สองยนื อยดู่ ว้ ยกนั เปรยี บดง่ั คสู่ รา้ งคสู่ ม ซสู อื เยวย่ มิ้ มมุ ปากเบา ๆ “ฉันจําไดว้ า่ ตอนทยี่ ังไมร่ เู ้ รอ่ื ง ความสมั พนั ธร์ ะหวา่ งพวกเธอ ฉันเคยบอกกบั พวกเธอเอาไว ้ ไมว่ า่