ลิขิตกลกาล เล่ม 4 (จบ)+ ตอนพิเศษ

ลขิ ิตกลกาล (重生之娇女归来) ผู้เขียน : ต้าม่อฉีซี (大漠起兮) ตอนพเิ ศษ ผ้แู ปล : วิจิตรรัก ภาพปก : Panther fam. [重生之娇女归来] / [大漠起兮] จาํ นวนตอนต้นฉบบั จนี : ตอน +

ตอนที หลานสาว “ทา่ นมาทาํ อะไรทนี ี” ผ่านไปพักใหญ่ ต้วนเฉนิ เซวยี นเริมเกบ็ อาการทางสหี น้าได้ แล้วออกไปยนื ทดี ้านหน้าประตูด้วยใบหน้าซดี เผอื ด “ท่านมาหาคนทจี วนของข้ารึ” “น้องสาวของข้าอยู่ทไี หน” ซูมวั เยยี ผลกั ชายรับใช้ทพี ยายามดึงตัว เขาเอาไว้ “ซเู หลยี นอวิน น้องสาวของข้าอยู่ทไี หน! “ เสยี งของซู มัวเยียสนั เครือ เพราะลางสงั หรณ์ไม่ดีนันของเขายิงทวีความ รนุ แรงมากขึนเรือยๆ! ความรู้สกึ นันโจมตที หี วั ใจของเขาจนเขาแทบจะหายใจไม่ออก! “น้องสาวของทา่ นอยู่ทไี หน ข้าจะไปร้ไู ด้อย่างไร” กล่าวได้ว่าฝีมอื การแสดงของต้วนเฉินเซวียนตอนนีจดั ว่าแสดงด้วยความชาํ นาญ รมิ ฝีปากของเขาทแี ย้มยิมได้อย่างพอเหมาะ นาํ เสยี งเยน็ ชาแถมไร้ ซึงความร้สู กึ ใดๆ ราวกบั ว่า…เขาไม่ร้เู รืองอะไรเลยจริงๆ และเขา เป็นเพยี งคนทอี อกมาดูเหตุการณแ์ ละกาํ ลังกล่าวเยาะเย้ยซมู ัวเยยี เท่านัน “เจ้าเปิ ดประตใู ห้ข้าเข้าไปเดียวนี ข้าจะเข้าไปดู” เสยี งของซมู ัวเยีย

แขง็ กร้าว จากนันจงึ หลบั ตาลงชัวคราว แต่เมอื ลืมตาขนึ มาอกี ครัง ซมู ัวเยยี ทอี ารมณเ์ ดือดพล่านผู้นันกไ็ ด้ หายตัวไปแล้ว แทนทดี ้วยซมู ัวเยยี ทมี คี วามดนื รันทะเยอทะยาน และแน่วแน่เดด็ ขาดเข้ามาแทนที “ทา่ นคดิ ว่าท่านเป็นใครกนั ” ต้วนเฉินเซวียนกาํ หมดั แน่น “ทนี ีคือ จวนจิงอนั โหว ส่วนทา่ นเป็นแขกทไี ม่ได้รับเชิญ ข้าไม่จบั ท่านโยน ออกไปกด็ แี ค่ไหนแล้ว แล้วท่านยังจะกล้ามาพูดจาเหลวไหลกบั ข้า เช่นนอี กี หรอื ซมู ัวเยีย ทา่ นเสยี สติไปแล้วหรอื ” ในขณะทตี ้วนเฉินเซวียนกาํ ลงั พูดเขากห็ ันตัวกลบั ไปไม่หนั ไปมองที สหี น้าของซูมัวเยียอกี “หลิวจอื จบั เขาโยนออกไป” นีเขาสบประมาทซมู วั เยยี มากเกนิ ไปหน่อยหรือไม่ ซมู วั เยยี รู้เรืองนี ได้อย่างไร! เพราะต่อให้ข่าวเรว็ แค่ไหนกไ็ ม่มีทาง…ทจี ะเรว็ เช่นนีได้ อกี อย่างเขาเองกไ็ ม่เชือว่าทจี วนของเขาจะมคี นทรยศหกั หลังเขา แล้วคาบข่าวออกไปบอกซมู ัวเยีย “ขอรับ นายท่าน! “ แม้ว่าบางครังหลวิ จอื จะทมึ ทอื ไปบ้าง แต่

สาํ หรบั คาํ สงั ของต้วนเฉินเซวยี นแล้ว เขาปฏบิ ตั ิตามด้วยดีตลอดมา “ทหาร นาํ ตัวขุนพลซอู อกไปจากจวน” สองมอื ยากจะต่อกรสเี ท้าได้ คนเหล่านีไม่ใช่เพียงชายรบั ใช้ที พยายามรังตัวเขาเอาไว้อย่างตอนทซี มู วั เยียเข้ามาตอนแรกแล้ว คน เหล่านีล้วนเป็นผู้ทไี ด้รบั การฝึกวรยุทธม์ าตังแต่เดก็ ดงั นนั ต่อให้ซู มัวเยียจะมฝี ีมือเพียงใด ตอนนกี ค็ งทาํ ได้เพียงหักใจยอมเทา่ นัน แล้ว “ต้วนเฉินเซวียน ให้คนของเจ้าปล่อยข้าเดียวนี! “ แขนทงั สองข้าง ของซมู วั เยยี ถูกจบั เอาไว้ “เจ้ามีเรืองอะไรปิ ดบังอยู่ใช่หรือไม่! พวก เจ้าให้ข้าเข้าไปเดียวนีนะ! “ เงาของต้วนเฉินเซวียนแขง็ ทอื ใช่ เขามีเรืองบางอย่างซ่อนเร้นอยู่! ดังนันเรืองราวทเี กดิ ขึนตอนนี เขาจาํ เป็นต้องปิ ดบังเอาไว้ก่อน! “คณุ ชาย” หมอหลวงสวีทยี ังนังอยู่ด้านในห้องได้ยินเสยี งเอะอะที พวกเขาเถียงกนั ตังแต่ต้นจนจบแล้ว เขายิมแล้วเอ่ยว่า “คุณชาย นันคือพีชายทแี ท้ๆ ของคุณหนูซู” “แล้วอย่างไร? “ ต้วนเฉินเซวียนหรีตา “กเ็ พราะว่าเขาเป็นพีชาย

ของนาง ข้าเลยให้คนลากตวั เขาออกไปกเ็ ท่านัน” หากเป็นคนอืน กล้าเข้ามาเอะอะเสยี งดงั แถมยังกล้าบุกเข้ามาตามหาคนทเี ช่นนีล่ะ ก…็ แค่สงั ฆ่าอย่างเดยี วคงไม่พอ” “เหอะๆ ไม่มอี ะไร” หมอหลวงสวนี วยนาดเกบ็ กล่องยาของตัวเอง “ข้าเพยี งแค่สลดใจเท่านัน เพราะเขาเป็นพีน้องท้องเดียวกนั ดงั นัน…ย่อมมคี วามรู้สกึ บางอย่างทแี ตกต่างออกไปจากผ้อู ืน” ตอนนีต้วนเฉินเซวยี นกลบั ไม่สนใจการบ่นพึมพาํ ของหมอหลวงสวี เขาเพียงคว้าข้อมอื เอาไว้แล้วเอ่ยว่า “หมอหลวงสวี ท่าน หมายความว่าอย่างไร นีท่านจะกลบั แล้วหรือ” “ทาํ ไมหรือคุณชาย” มือของหมอหลวงสวหี ยุดชะงกั แล้วหนั หน้า ไปยิมให้ต้วนเฉินเซวียน “สงิ ทขี ้าพอจะทาํ ได้ ข้าได้ทาํ เสรจ็ ไปตัง นานแล้ว ตอนนีไม่มีอะไรทขี ้าทาํ ได้อกี แล้ว แล้วจะให้ข้าอยู่ทนี ี ต่อไปอกี ทาํ ไมเล่า? “ “ทา่ นยังไม่ได้รักษานางเลย” ต้วนเฉินเซวยี นหรีตา “ข้าต้องการให้ นางฟื นขนึ มา” แม้เวลาจะผ่านพ้นไป แต่กลบั ไม่ได้ทาํ ให้ต้วนเฉินเซวียนได้สติ

ขึนมาเลย แถมยังทาํ ให้เขามีความดือรันขนึ มาอีก ดือรันตรงทเี ขาคิดเพยี งว่าซเู หลียนอวินกาํ ลงั หลับอยู่เท่านัน นาง เพียงแค่หมดสติไป! นางจะฟื นขนึ มาได้ นางยังไม่…ตาย! “นางยังมลี มหายใจอยู่! “ ต้วนเฉินเซวียนยืนมือออกไปดึงตวั หมอ หลวงสวมี าทเี ตียง “นางยงั หายใจอยู่ ชีพจรของนางยงั เต้น! ทา่ น ไม่ได้ยนิ หรอกหรือ อะไรคอื การทที า่ นบอกว่าทาํ ทุกอย่างเทา่ ทจี ะ ทาํ ได้แล้ว ท่านยังไม่ได้ทาํ อะไรเลย! “ “คุณชาย! “ หมอหลวงสวอี อกแรงดึงแขนซ้ายของตัวเองกลบั มา สายตาของเขาเตม็ ไปด้วยแววขาํ ขนั “คณุ ชาย คิดไม่ถึงเลยว่าท่าน จะมีช่วงเวลาทเี ลอะเลือนเช่นนีด้วย” “แม่นางทอี ยู่บนเตียงตอนนีอาการเป็นอย่างไร ทา่ นกับข้าล้วนรู้อยู่ แกใ่ จดี ดังนันท่านตังสติเสยี เถิด จะหลอกตัวเองอย่ทู าํ ไมเล่า ยิงไป กว่านนั …” หมอหลวงสวียิมอย่างเลือดเยน็ “ตอนนีท่านต้องดีใจถงึ จะถกู มิใช่รึ เพราะเดก็ สาวทที า่ นเกลยี ดขีหน้าและคอยพวั พนั อยู่ ใกล้ๆ ทา่ นมาตลอด ในทสี ดุ ตอนนนี างกต็ ายเสยี ท!ี ดังนันท่านควร จะดีใจมใิ ช่หรือ”

“หุบปากเดยี วนี” เสยี งของต้วนเฉนิ เซวียนพยายามสะกดความ เดือดพล่านเอาไว้แล้วรีบยืนมอื ออกไปลากคอของหมอหลวงสวเี ข้า มาจ้องตากบั ตน “ข้าไม่อนุญาตให้ผู้ใดเอ่ยคาํ นัน” คอของหมอหลวงสวถี ูกรัดเอาไว้จนสหี น้าของเขาเริมกลายเป็นสี ม่วง ทว่าแม้ว่าเขาจะพดู อะไรไม่ได้ แต่ตาของเขายังสามารถขยับได้ ลกู ตาของเขากรอกกลิงไปมาเพือมองไปยังต้วนเฉินเซวียน แววตา ของเขานนั สอื ความหมายบางอย่างออกมาชดั เจน นันกค็ อื ในทสี ดุ เจ้ากม็ วี นั นี เนอื งจากโดยปกติแล้วซเู หลยี นอวินมกั จะปรากฎตัวในวังหลวง บ่อยๆ แถมยังชอบไปป้ วยเปี ยนแถวสาํ นักหมอหลวงอีกด้วย นัน เป็นเพราะว่าหรงซ่เู ป็นคนทชี อบสะสมยาสมุนไพรเอาไว้ ดงั นนั จึง ชอบไหว้วานซเู หลยี นอวินให้มาสบื ข่าวเกยี วกบั เรืองสมุนไพรให้ บางทกี ใ็ ห้นางเอาของบางอย่างออกไปให้เขาด้วย ดงั นันเวลาผ่านไปนานวนั เข้า ซเู หลียนอวนิ จงึ เป็นทคี ุ้นหน้าคุ้นตา กบั บรรดาหมอหลวงในนนั หมอหลวงสวีกเ็ ป็นหนึงในคนทจี าํ หน้า ค่าตาของซเู หลียนอวนิ ได้เช่นกนั

หมอหลวงสวีมชี ีวิตอยู่มาจนถึงทุกวนั นีโดยทไี ม่เคยมลี กู เลยแม้แต่ คนเดยี ว ดงั นันเขาจึงมคี วามรู้สกึ เหงาใจหาใดเปรยี บ บางครังเขาก็ อดร้สู กึ ไม่ได้ว่าเมอื ก่อน…เขาควรมลี กู ชายทซี ุกซนน่ารกั หรอื หลานสาวทรี ่าเริงสดใสสกั คนหนึง ดังนันการปรากฏตวั บ่อยๆ ของซเู หลยี นอวิน อนั ทจี ริงแล้วกถ็ อื เป็นการเตมิ เตม็ ความปรารถนาสว่ นตัวของเขาด้วยเช่นกนั บ่อยครังหมอหลวงสวจี ึงแอบคิดเอาเองในใจว่าซเู หลยี นอวินกค็ อื หลานสาวของเขา แม้ว่าซูเหลยี นอวินจะไม่เคยรบั รู้เรืองราวนีมาก่อน เพราะซู เหลยี นอวินในครานัน สายตาของนางไม่เคยใสใ่ จผู้ใดที นอกเหนือจากต้วนเฉนิ เซวยี นเลย แม้แต่เดก็ หนุ่มทรี ุ่นราวคราว เดียวกนั กบั นางนางยังไม่สนแล้วนบั ประสาอะไรจะมาสนใจอะไร คนแก่หัวขาวอย่างเขาเลา่ ทว่าหมอหลวงกม็ ิได้ใส่ใจนัก เพราะเขากอ็ ายปุ าไปป่ านนีแล้ว ขอ แค่เขาได้มองนางเพือให้สมความปรารถนาของตัวเองกพ็ อแล้ว ไม่ ว่าจะอย่างไรในใจของเขากแ็ น่วแน่แล้ว ดังนันเรืองราวต่างๆ ของซู เหลยี นอวินเขาล้วนรับรู้ทงั สนิ !

ต้วนเฉนิ เซวียนหรือ? เขาเป็นผู้ทหี มอหลวงสวไี ม่ชอบขีหน้าอย่าง ทสี ดุ ! ดังนันพอเขาพบว่าซเู หลยี นอวินกลายเป็นร่างไร้วญิ ญาณไป อย่างกระทนั หนั เช่นนี อนั ทจี ริงแล้วถอื ได้ว่าหมอหลวงสวคี วบคุม ตัวเองได้ดีมากแล้วทไี ม่ได้ต่อยหน้าต้วนเฉินเซวยี นสกั ยกใหญ่ แต่ เขากลับทาํ เพยี งแค่เยาะเย้ยประชดประชนั เทา่ นัน

ตอนที ขอ้ หา้ ม “นายท่าน! “ หลวิ จืออุทานด้วยความตกใจ นันเป็นเพราะว่ากว่าจะไล่ซมู วั เยียไปนนั ไม่ง่าย สดุ ท้ายเขาจงึ เอย่ ว่า เดียวเขาจะกลบั มาเอาคืน ทว่าเมอื กลบั เข้ามากลบั เหน็ สภาพที เจ้านายของตัวเองกาํ ลังรดั คอหมอหลวงสวเี อาเป็นเอาตายเช่นนี นี มันเกดิ อะไรขึน? “นนี ายท่านกาํ ลงั ทาํ อะไรอยู่! “ หลวิ จอื หวงั ว่าจะช่วยให้ต้วนเฉินเซ วียนปล่อยมือออกจากหลวิ จือได้ เพราะหากมคี นตายทนี เี พิมอีก คน เรืองนีจะยิงกลายเป็นเรืองใหญ่ใช่หรือไม่ เมือต้วนเฉินเซวียนได้ยินหลวิ จอื ร้องรียกเช่นนี เขากค็ ลายมือออก จากนนั หมอหลวงสวีกล็ ้มลงส่พู ืนทนั ที “ไปซะ อย่าให้ข้าเหน็ หน้าเจ้าอกี ” ต้วนเฉินเซวียนเชดิ หน้าขนึ อย่าง แขง็ กร้าว “แต่หลงั จากทเี จ้ากลับไปแล้ว อะไรควรพดู อะไรไม่ควร พูด ข้าเชือว่าหมอหลวงสวคี งร้ดู ี” หมอหลวงสวอี ้าปากสดู อากาศเข้าไปเตม็ ปอดเพือให้อากาศได้เข้า

ไปส่ภู ายในร่างกายของตน หลังจากนันพกั ใหญ่ เมือแน่ใจแล้วว่า คอของตวั เองไม่ได้เป็นอะไรสามารถพดู ได้ตามปกติ หมอหลวงสวี จึงพยักหน้าแล้วเอ่ยว่า “คุณชายอย่าห่วงเลย ข้าจะไม่เข้าใจได้ อย่างไร” ข้าเกดิ มาวาสนาน้อยต้องอยู่ตัวคนเดียว ดงั นันต่อให้ข้า ตายกค็ งจะไม่เป็นไร จะให้เขาตายกไ็ ด้แต่ต้องไม่ใช่การตายไปอย่างสญู เปล่าโดยทไี ม่ เตม็ ใจเช่นนี ดังนันสงิ ทสี าํ คญั ทสี ดุ ตอนนคี อื เขาต้องเอาชีวิตให้รอด แล้วออกจากทนี ีไปให้ได้ จากนนั เขาถงึ จะคร่นุ คิดเรืองราวต่อจากนี ได้ “หลิวจอื ส่งหมอหลวงสวีกลบั สาํ นักหมอหลวงด้วย” “ขอรับนายท่าน” หลวิ จอื ประสานมอื คารวะ “หมอหลวงสวี เชิญ ทางนี” สดุ ท้ายโลกใบนีกก็ ลบั มาสงบลงอกี ครังหนึง คาํ คนื สงดั เงยี บยิงทาํ ให้โดดเดียวอ้างว้างและยาวนานยิงขึน ความสงบเงยี บคล้ายว่า ความวุ่นวายเมือครู่ไม่เคยเกดิ ขนึ จริง นันเป็นเพราะตอนนีคอื ความฝัน ซเู หลยี นอวนิ กาํ ลงั เฝ้ าดู

เหตุการณท์ งั หมดนีจากบนฟ้ า เรืองราวทงั หมดนีเป็นเรืองทนี างไม่ ควรรับร้เู ลย ตอนนีนางบรรยายความอดึ อดั ใจของตนไม่ออก นางเพียงร้สู กึ ว่า… หากนางไม่ได้ตายเล่า นางเองกไ็ ม่ได้โง่ถึงขึนจะไม่รู้ว่าทตี ้วนเฉนิ เซ วยี นทาํ เช่นนีกบั นางเป็นเพราะอะไร เหตุใดจึงต้องทาํ เช่นนี นาง… เข้าใจดี ต้วนเฉนิ เซวยี นเดินกลับมาทเี ตียง จ้องมองไปยังดรณุ ีน้อยทนี อน อยู่บนนนั ใบหน้าของดรุณีน้อยผู้นียังคงแดงระเรือเช่นเคย หากไม่เอ่ยถึงรอย เลอื ดสดี าํ บนชดุ ทแี ห้งกรังอยู่ นางกด็ ูเหมอื นเป็นเพยี งคนทนี อน หลบั อยู่เท่านนั มีความสขุ และสงบใจเช่นนัน “ซเู หลยี นอวิน…” ต้วนเฉนิ เซวียนกระซิบ “เจ้า…พวกเขาล้วนบอก ว่าเจ้าตายแล้ว อนั ทจี ริงเจ้ายังไม่ตายใช่หรือไม่ เมือก่อนเจ้ากเ็ คย ล้อข้าเล่นเช่นนี สดุ ท้ายเจ้ากถ็ ูกข้าจบั ได้ ตอนนีหมดเวลาล้อเล่น แล้ว เจ้าลุกขนึ มาได้แล้ว” เมือซูเหลยี นอวินได้ยนิ ต้วนเฉินเซวยี นเอย่ เช่นนี นางกอ็ ดไม่ได้ทจี ะ

ทบทวนกบั ตวั เองว่ามนั เคยเกิดเรืองเช่นนีเกดิ ขึนด้วยหรือ ในการแข่งขันล่าสตั ว์ทหี นึงปี จัดขึนเพียงหนึงครังตอนนนั นางคิด ว่าต้วนเฉินเซวยี นจะต้องไปด้วย ดังนันแม้ว่าซเู หลียนอวินจะล่า สตั ว์และขีม้าไม่เป็น แต่นางกลับพยายามอ้อนวอนซปู ัวชวนให้พา นางไปด้วย แน่นอนว่าแม้ว่าไม่มคี วามสามารถเหล่านีกไ็ ม่เป็นปัญหาอะไร เพราะในบรรดาคณุ หนูพวกนันโดยส่วนมากแล้วกไ็ ม่แตกฉาน ทางด้านนีเช่นกัน บางคนกไ็ ม่มคี วามสามารถเลยแม้แต่น้อย ทุก คนจงึ มาเพือความบนั เทงิ และเพือเป็นหน้าเป็นตาให้กบั ลีหยวนตี เท่านัน คนทมี ีความสามารถ เมอื ถึงเวลาแข่งขันกจ็ ะพยายามทาํ ให้ตัวเอง เฉิดฉาย สว่ นคนทไี ม่มีความสามารถกจ็ ะนังรักษากริ ิยาอบอบบาง น่าทะนุถนอม ซึงกเ็ ป็นวธิ ที ไี ด้ผลไม่น้อย แต่สาํ หรับซเู หลียนอวิน…ตอนนันแม้ว่านางจะไม่ค่อยชาํ นาญการขี ม้านัก นางทาํ ได้แค่พอขีได้เท่านัน แต่นางกย็ งั ฝืนลากม้าออก มาแล้วประกาศว่านางกจ็ ะขอเข้าร่วมแข่งขนั ล่าสตั วด์ ้วยเช่นกนั

เนอื งจากบรรดาบุรษุ สว่ นใหญ่ ทุกๆ ปี จะต้องผ่านการเข้าร่วม แข่งขนั ล่าสตั วเ์ พือหาผู้แพ้ชนะ ดังนนั แม้ว่าพวกเขาจะมารวมกนั อยู่ตรงนีแต่กเ็ ป็นเพียงการรวมตวั ระยะสนั ๆ เท่านนั เมอื การ แข่งขนั เริมขึนอย่างเป็นทางการ พวกเขากจ็ ะไม่รวมกนั อยู่ตรงนีอกี ต่อไป เมือการแข่งขนั เริมต้นขนึ ต้วนเฉนิ เซวยี นเป็นคนแรกทตี ะบึงม้า นาํ ออกไป ในใจผู้ชมต่างสงสยั ว่าทเี ขาทาํ เช่นนีเพราะต้องการได้ อนั ดับหนึงหรือเป็นเพราะว่าซเู หลยี นอวินอยู่ด้านหลังจงึ ทาํ ให้เขา ร้สู กึ เหมือนมผี ีวิงไล่กวดอยู่จึงได้ออกตัวไปอย่างรวดเรว็ ขนาดนัน ซูเหลยี นอวินกลับไม่ได้สนใจว่าผู้อนื จะมองหรือพูดถงึ นางว่า อย่างไร เมือข้าทงั สองข้างของนางคร่อมม้าเอาไว้แล้วและเอาแซ่ ฟาดไปทหี นงึ ร่างของนางกพ็ ุ่งไปราวกบั ลกู ธนูทพี ่งุ ตรงตามต้วน เฉนิ เซวียนไปอย่างรวดเรว็ ทว่าการพุ่งตวั ออกไปนันง่าย แต่การสงั ให้หยุดเล่า? คงจะเป็นเรือง ยากกว่าหน่อย! เพราะการลงแซ่ของนางเมอื ครู่นีคล้ายว่ามไิ ด้ ควบคุมกาํ ลังของตนอย่างดีพอจึงใช้กาํ ลงั ลงแซ่แรงเกนิ ไป!

เมือเหน็ ม้าตวั นีเริมวิงเรว็ ขนึ เรือยๆ แถมยงั วิงออกห่างจากฝงู ชน ไกลขนึ ซเู หลียนอวินจึงกดั ฟันแล้วกระโดดลงมาจากบนหลงั ม้า แต่หากเป็นซเู หลียนอวินในตอนนี…ต่อให้นางมีความกล้ามากกว่า นีสกั ร้อยเทา่ นางกค็ งไม่กล้ากระโดดลงมาจากหลงั ม้าเช่นนี! นันเป็นเพราะนางไม่ร้ผู ลนางจงึ ไม่กลวั ตอนนีหากให้นางกระโดด? นันคงเปรียบเสมือนกับบังคับให้นางไปตายอย่างไรอย่างนัน เพราะ หลังจากกระโดดลงมาจากบนหลังม้าแล้ว นางกก็ ลิงลงไปบนพืน หลายตลบ อกี ทงั หัวของนางยงั กระแทกไปโดนก้อนหินอย่างเตม็ แรง แม้ว่าภายหลังจะไม่มรี ่องรอยแผลเป็น แต่รอยเลอื ดทไี หลทะลกั ออกมานนั กเ็ พยี งพอให้ผู้พบเหน็ หวาดผวา ต้วนเฉนิ เซวียนได้ยนิ เสยี งม้าผดิ ปกติมาจากด้านหลงั เขาจงึ รีบหัน กลับไป เมอื หันกลับไปเขากเ็ หน็ ซเู หลยี นอวินเอามอื กมุ หน้าผาก ของตวั เองพร้อมกับโอบต้นไม้อยู่ ตอนนีต้วนเฉินเซวยี นตะลงึ งนั เพราะเมือคร่นู นี างยงั ดีๆ อยู่เลย มิใช่หรือ? อกี อย่างม้าตัวนยี ังเป็นม้าทซี มู ัวเยียเป็นคนลากมาให้ซู

เหลยี นอวินเองกบั มอื จงึ น่าจะไม่มปี ัญหาอะไรกระมงั ? เหตุใดถงึ ได้พยศเช่นนีได้? ทว่าต่อให้คร่นุ คิดหรือมีคาํ ถามมากเท่าไหร่กไ็ ม่สาํ คญั เทา่ การช่วย พาซเู หลยี นอวนิ สง่ ให้ถงึ มอื หมอหลวงโดยเรว็ ทสี ดุ ต้วนเฉินเซวยี น ลงจากหลงั ม้าแล้วก้มตวั ลงไปอ้มุ ซูเหลยี นอวินขึนมากอดไว้ในอก ตอนนันซเู หลยี นอวินร้สู กึ ว่าหัวสมองของตัวเองมนึ งงอย่างมาก จู่ๆ ภาพเบอื งหน้าของนางกม็ ืดดาํ จากนันนางจงึ ร้สู ึกว่าตวั ของนางลอย ละล่อง เมอื คร่นู นี างอยากกรีดร้องออกไป ทว่าอกี วนิ าทถี ดั มานาง กลับเข้าใจทุกอย่าง นันเป็นเพราะกลินอนั คุ้นเคยอยู่ตรงจมูกของนางแล้ว ดงั นนั ผู้ที กาํ ลังกอดนางอยู่นนั เป็นใคร นางไม่จาํ เป็นต้องเงยหน้าขนึ กร็ ู้ได้แน่ ชัด “น”ี จู่ๆ ซเู หลยี นอวินกห็ ยอกเย้าขนึ มา เพราะตอนนีต้วนเฉินเซ วียนกาํ ลังกอดนางอยู่ เขากอดนางเชียวนะ! ดังนนั ความเจบ็ ปวด ทงั หมดกค็ ล้ายว่าสามารถอดทนให้ผ่านไปได้ นางกระแอมขึนครัง หนึงแล้วเอ่ยว่า “ขอบคุณท่านมากทชี ่วยข้าเอาไว้ เดิมทใี น

สถานการณ์เช่นนี ข้าต้องเอ่ยว่าขอบคุณท่านมากทีช่วยข้าเอาไว้ ดงั นันข้าต้องตอบแทนทา่ นด้วยร่างกายของข้าใช่หรือไม่?” “ทว่าน่าเสยี ดายยิง สภาพของข้าตอนนีคงมอิ าจอยู่ได้จนถงึ ตอน แต่งงานกับท่านได้แล้ว ดังนันทา่ นโปรดอภยั ให้ข้าด้วยเถดิ …” “หุบปาก” มือทงั สองของต้วนเฉินเซวียนปิดปากนางไว้แน่นแล้ว จ้องเขมง็ ไปยังซูเหลยี นอวิน “หากเจ้ากล้าพูดมากกว่านีอกี แม้แต่ คาํ เดยี ว ข้าจะทงิ เจ้าเอาไว้ทนี ตี รงนี เจ้าเชอื ไหมเล่า!” ตายเตย อะไรกนั ! ผู้หญิงคนนที าํ ไมถึงไม่รู้ว่าอะไรควรหรือไม่ควรสกั อย่าง!

ตอนที ยาหยกหิมะ “อ้อ” เมือครู่นีสมองของซเู หลียนอวินคงถูกกระแทกจนเลอะเลอื น ไปเสยี แล้ว นางจึงเอ่ยออกไปอย่างมนึ งงว่า “ท่านจะทงิ ข้าหรือ กด็ ี เหมือนกนั ปล่อยข้าไว้ตรงนีเถิด ได้ยินมาว่าแถวนีหมาป่ าเยอะมาก ดังนันท่านจะปล่อยข้าไว้ตรงนีเพือเป็นอาหารพวกมนั งนั หรือ” หากเป็นซูเหลยี นอวินตอนทมี สี ติดีแล้วถูกต้วนเฉนิ เซวียนโอบ เอาไว้เช่นนี นางคงจะตืนเต้นมากจนไม่กล้าเอ่ยวาจาเย้าแหย่ต้วน เฉินเซวียนเช่นนี ดังนันนีจงึ แสดงว่าตอนนีนางหัวกระแทกจนเลอะ เลอื นไปแล้ว! ต้วนเฉนิ เซวยี นสดู หายใจลกึ ยาว พยายามทจี ะระงบั โทสะของ ตวั เองให้น้อยลงแล้วเอ่ยว่า “อย่าเพิงพูดอะไรได้ไหม เจ้าไม่ร้สู กึ เลยหรอื ว่าการพูดมนั ส่งผลกระทบถงึ แผลของเจ้าด้วย” “อมื ” ซูเหลยี นอวินหลับตาลง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตใุ ด จู่ๆ นางถงึ เริมง่วงขนึ มา ดงั นนั นางจึงพลาดโอกาสทจี ะได้เหน็ ท่าทางของต้วน เฉินเซวียนในตอนนี ท่าทางของเขาทเี ตม็ ไปด้วยความกระวน กระวายผสมปนเปไปด้วยความรู้สกึ ผดิ

“นี ซเู หลยี นอวิน เจ้าอย่าหลบั เชยี วนะ! “ ต้วนเฉนิ เซวียนร้อนใจ พร้อมกับรบี เร่งฝีเท้าของตวั เอง “ข้าจะเป็นเพือนคุยกบั เจ้าเอง เจ้า ห้ามหลบั อย่างเดด็ ขาด! “ นันเป็นเพราะบาดแผลของซเู หลยี นอ วนิ ในตอนนีน่าสยดสยองเป็นอย่างยิง เขาจึงไม่กล้าทจี ะพานาง กลับไปด้วยการขีม้า นันเป็นเพราะแรงสนั สะเทอื นบนหลังม้าอาจจะทาํ ให้อาการยิงแย่ ลงและนนั จะทาํ ให้เกดิ ความว่นุ ววายกนั มากยิงขนึ ครังนีไม่ใช่ครังแรกทตี ้วนเฉินเซวยี นมาล่าสตั ว์ในฤดใู บไม้ผลิ แต่นี เป็นครงั แรกทที าํ ให้เขารู้สกึ ว่า การเดินทางกลบั ในครังนียาวนาน อย่างยิงจนคล้ายไม่มองเหน็ ปลายทางเลยเสยี ด้วยซาํ “เอ่อ…? “ ซูเหลียนอวนิ พยายามทจี ะลืมตาขนึ นางยิม ริมฝีปาก ของนางยงั คงน่ามองเช่นเคย “ต้วนเฉินเซวียน นใี ช่ทา่ หรือไม่” “เป็นข้าเอง” ต้วนเฉนิ เซวยี นเอ่ย “ข้ากาํ ลงั อุ้มเจ้าไว้ ดังนนั เจ้าห้าม หลบั ตืนขนึ มา พวกเรามาคยุ กนั หน่อยกไ็ ด้” ห้ามหลบั อย่าง เดด็ ขาด! ต้วนเฉนิ เซวยี นแอบตะโกนในใจ นนั เป็นเพราะ…เขาเอง กก็ ลวั เหมอื นกัน

“ฮ่าๆ …” ซูเหลยี นอวนิ ยกมอื เชด็ เลอื ดทจี วนจะไหลเข้าตานางเตม็ ที “ข้ากลัวว่านีจะเป็นความฝัน คนอย่างต้วนเฉินเซวยี นจะอ้มุ ข้าได้ อย่างไรเล่า? ดังนัน…ข้า ข้าง่วงมากจริงๆ “ เมือคร่นู ีทซี เู หลยี นอวินลืมตาขึนโดยฝืนตวั เองเตม็ ที เพราะคาํ พูด กวนประสาทเหล่านัน แม้ว่าตอนนันนางจะไม่ร้สู กึ อะไร ทว่า ตอนนี…เมือร่างกายมเี รียวแรงขึนมา นางกเ็ ข้าใจเรืองราวในตอน นันอย่างทะลุปรุโปร่ง “อวนิ เอ๋อร์! “ อนั เพ่ยองิ ร้องออกมาด้วยความตกใจ เพราะแม้ว่า หน้าของซเู หลยี นอวนิ จะยงั คงซุกอยู่ในอกของต้วนเฉนิ เซวียน ทว่า อาภารณท์ คี ้นุ ตาเหล่านันได้แสดงถึงฐานะของคนผู้นันแล้วว่าเป็น ผ้ใู ด “อวนิ เอ๋อร์ อวินเออ๋ ร์เจ้าเป็นอะไรไป! “ ตอนนเี กาอู่เตียกาํ ลงั นังอย่กู บั อนั เพ่ยอิง ดงั นนั เมอื ได้ยนิ อนั เพ่ยองิ ตะโกนออกไปแบบ นัน เกาอู่เตียจึงเบนสายตามองตามไปยังทศิ นันด้วย “เสดจ็ อา” ตอนนีเสยี งของต้วนเฉินเซวียนยังคงสนั เครือ “หมอ หลวงอยู่ทใี ด รีบตามพวกเข้าออกมาให้หมด” “หมอหลวง หมอหลวง! “ นางกาํ นัลร่นุ พีทยี ืนอยู่ด้านหลงั ฮองเฮา

อย่างซงิ หยวนในเวลานียังคงควบคุมอารมณข์ องตวั เองเอาไว้ได้ อย่าดีเช่นเคย นางรีบตังกระโจมแล้วเรียกให้ต้วนเฉนิ เซวียนรีบอ้มุ เข้าไปไว้ข้างใน “ต้วนเฉนิ เซวียน!” หลงั จากเวลาผ่านไปหนึงถ้วยนาํ ชา76 ซปู ัวชวน และซมู ัวเยียกร็ บี วิงเข้ามา ซมู ัวเยยี เปิ ดม่านออก ภาพแรกทเี ขาเหน็ กค็ ือใบหน้าซดี เผอื ดของซู เหลยี นอวินทนี อนอยู่บนเตยี งทปี ูไว้อย่างา่ ยๆ ด้วยเหตุนีการ ควบคุมอารมณ์ของเขาทถี ูกฝึกฝนมาจึงถกู โยนทงิ เอาไว้ด้านหลัง จากนนั จงึ ใช้ทงั สองมอื ของตนกระชากคอเสอื ของต้วนเฉนิ เซวยี น เข้ามาแล้วชกไปทหี น้าหนงึ หมัด ต้วนเฉนิ เซวยี นใช้ปลายลินแตะเบาๆ ไปยังบริเวณทโี ดนต่อยเมอื ครู่ เขาสะบดั ศีรษะ แต่ทที าํ ให้ทุกคนต้องแปลกใจคือ เขาเพียง เลอื กทจี ะเอ่ยออกมาอย่างสงบนิงว่า “หมัดเมอื คร่นู ี เดียวเราค่อย ว่ากนั ทหี ลงั ตอนนีหมอหลวงอย่ามัวแต่มองพวกเราอยู่ คนเจบ็ ใน มอื ของทา่ นตอนนีรักษาหายแล้วหรือ” 76 เวลาหนึงถ้วยนาํ ชาคือเวลาประมาณ นาที

“ฮะ อ้อๆ จะรักษาเดียวนี!” หมอหลวงได้สตกิ ลับมา เนืองจาก ฉากเหตุการณเ์ มือคร่นู เี กดิ ขึนกระทนั หนั มากเกนิ ไป ดังนนั หากเขา ไม่ระวัง นันคงจะเกิดเรืองยุ่งยากแน่! “หน้าผากเป็นบริเวณทไี ด้รบั บาดเจบ็ หนักทสี ดุ ทว่าเมือครู่นขี ้าได้ จัดการบรเิ วณปากแผลเรียบร้อยแล้ว ดงั นันแผลสว่ นทเี หลอื …” เมือหมอหลวงเอ่ยถึงตรงนีกห็ ยุดชะงักไป “อาจจะยังมรี อยแผลที ยงั ต้องทาํ ความสะอาดเหลืออยู่กระมงั ” ไม่ว่าจะอย่างไร เขากถ็ อื ว่า เป็นผู้ชาย แม้ว่าจะต้องมีจรรยาบรรณแพทย์และไม่หวงั ผลประโยชนอ์ นื แอบแฝง แต่คนนอกจะพดู กันว่ากนั อย่างไร นันคง จะคาดเดายาก เพราะไม่ว่าจะอย่างไรนางกเ็ ป็นสตรีทยี ังไม่ผ่านการ แต่งงาน หากให้เขาเป็นผู้ใสย่ าให้คงจะเป็นภาพทไี ม่น่าดูอย่าง แน่นอน “ข้าเอง” อนั เพ่ยองิ ทยี ืนเงยี บไม่เอ่ยวาจาอยู่ด้านข้างกก็ ล่าวขนึ อย่างเรียบๆ “หมอหลวง ท่านมยี าทเี ตรยี มเอาไว้หรือยงั ส่งมาให้ ข้าเถดิ เดียวข้าจะใสย่ าให้ลกู สาวของข้าเอง” “มๆี ๆ” หมอหลวงพลิกกลอ่ งทอี ยู่ด้านข้างของตัวเองแล้วหยบิ ขวดกระเบืองสขี าวออกมาแล้วรีบเร่งสง่ ให้นาง “วนั หนึงทาเพยี ง

สามรอบกพ็ อแล้ว ไม่เกนิ ห้าวนั หากคอยล้างแผลอยู่ตลอดกจ็ ะ หายดี” “หมอหลวง…” ซมู วั เยยี คล้ายนึกบางสิงออกจึงเอ่ยขนึ อย่างลังเล “หมอหลวง…แผลของน้ องสาวข้ า…ต่อไปจะเป็ นแผลเป็ นหรือไม่” อนั เพ่ยองิ ตัวแขง็ ทอื เหมอื นด้ามพู่กนั นางคดิ ถงึ ปัญหานีแต่แรก แล้วแต่ด้วยความกดดนั ภายในใจของนางทีนางกลวั ว่าตัวเองจะได้ ยินในคาํ ตอบทตี ัวเองไม่อยากได้ยนิ นางจงึ พยายามห้ามตัวเอง ไม่ให้คร่นุ คิดถงึ ปัญหานี “เรืองนี…” สายตาของหมอหลวงมองคนทงั สามด้วยความลังเล แล้วเอ่ยขึนอย่างไม่แน่ใจว่า “เรืองนี หากรักษาดๆี ระวังเรอื ง อาหารการกนิ ดีแล้ว…คงจะไม่ทาํ ให้เกดิ รอยแผลเป็น” ทุกคนในทนี ันล้วนฟังความลังเลทอี ยู่ในนาํ เสยี งของหมอหลวงออก ดังนันพวกเขาจงึ รู้สกึ ราวกบั ว่าหวั ใจของพวกเขาจมดิงลงส่นู าํ อนั เยน็ เฉียบ คงจะไม่ทาํ ให้เกดิ รอยแผลเป็น เช่นนันกค็ งจะ…มีโอกาส เป็นแผลเป็นถงึ แปดส่วน? เพราะคาํ พูดเช่นนขี องหมอหลวง ฟังเพยี งครึงเดียวกเ็ พียงพอแล้ว

เพราะหากสามารถยืนยนั ได้แน่นอน เช่นนนั เหตุใดจะต้องหลบ สายตาและมที า่ ทลี งั เลเช่นนีด้วย “เช่นนนั หากใช้ยาหยกหมิ ะทาแผลทุกวนั เล่า” ต้วนเฉินเซวียนเอ่ย ปากอย่างเยน็ ชา “หากใช้ยาหยกหิมะทาทุกวนั จะยังมีโอกาสเป็น แผลเป็นอกี หรือไม่” “ยาหยกหมิ ะ?” หมอหลวงเอ่ยอย่างตะกกุ ตะกกั “หากมียาหยก หิมะ เช่นนนั กจ็ ะเป็นอกี เรืองหนึงแล้ว ยิงไม่ต้องพดู ถึงหากได้ทา ทุกวัน เพราะการทาทุกวันเมือทานานวนั จนเป็นเวลาทเี หมาะสม แล้วจะต้องไม่มรี อยแผลเป็นเหลือทงิ ไว้อย่างแน่นอน” ยาหยกหมิ ะ! หมอหลวงอดไม่ได้ทจี ะเหลือบมองต้วนเฉินเซวยี น ไม่เสยี แรงทเี ป็นคนจากจวนจิงอนั โหว ยาหยกหิมะเป็นตาํ หรับยา ขันเทพทสี บื ทอดมาจากราชวงศ์ก่อนเชยี วนะ หากใช้ยาตวั นีบาํ รุง ผิวเป็นปกติทกุ วันแล้วจะช่วยปกป้ องผิวให้เนยี นนุ่มชุ่มชืนตลอดไป หากได้รับบาดเจบ็ แล้วใช้มนั เป็นยารักษา นีกถ็ ือเป็นยาเทพทใี ช้ รกั ษาแผลเป็นได้สมบรู ณแ์ บบทีสดุ ทว่ายาตัวน…ี เนืองจากเป็นของทรี าชวงศ์ก่อนทงิ ไว้ ดงั นนั ตาํ หรับ

การปรุงยาคงจะสญู หายไปนานแล้ว แต่หากมวี างขายตาม ท้องตลาดจริง ตอนนรี าคากค็ งจะสงู มากจนมเี งินเป็นพันตาํ ลงึ กไ็ ม่ อาจใช้แลกมาได้ ทว่าต้วนเฉินเซวยี นกลบั เอ่ยปากว่าจะใช้มันทาผิวทุกวัน? เช่นนนั จะต้องมียาหยกหิมะสกั กีขวดกนั เล่า! เขาคง…เป็นพวกเงินหนาเป็น แน่แท้

ตอนที บาดเจ็บ “หึ” ด้านในกระโจม เสยี งหวั เราะของซมู ัวเยียแสดงออกถึงการ เยาะเย้ยอย่างชัดเจน “มาแสร้งทาํ เป็นห่วงใยตอนนีน่ะหรือ ตระกูลซขู องข้ามิได้ขอให้เจ้าช่วย…” “ท่านพี? “ ซเู หลยี นอวินได้ยนิ เสยี งเอะอะของซมู ัวเยียจนเริมรู้สกึ ปวดหวั ด้วยเหตนุ ีจึงค่อยๆ ลมื ตาขึนและพยายามทีจะพยุงตวั เอง ลกุ ขนึ นงั จากนนั จงึ เอ่ยว่า “ท่านพี ทา่ นกาํ ลงั ทาํ อะไรเจ้าคะ ทา่ น กาํ ลงั ทะเลาะกบั ต้วนเฉินเซวียนอยู่หรอื ” “น้องหญิง เจ้าฟื นแล้ว! “ ซูมวั เยียรบี หนั ตัวกลับมาแล้วรบี วิงไปที เตยี งโดยไม่สนใจคนทีอยู่ด้านหลงั อีก “รีบนอนลงเดียวนีอย่าขยับ ตวั มวั ๆ ตอนนยี งั เจบ็ ตรงไหนอกี หรือไม่ ศรี ษะเป็นอย่างไรบ้าง เจ้ายังเจบ็ อยู่ไหม” “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ” ซูเหลียนกลืนนาํ ลาย “แต่ตอนนนี ้องร้สู กึ เจบ็ คอ เหลอื เกนิ ” “ได้ๆ “ ซมู วั เยียพยักหน้างกึ หงัก “น้องหญิงเจ้านอนต่อเถดิ พีจะ รบี ไปรินนาํ มาให้เจ้า คร่เู ดยี วเทา่ นัน! “

“อมื ” ซเู หลียนอวินพยักหน้าแล้วถอื โอกาสขยับแขนของตน เพราะท่าทางการนอนเมือครู่นที าํ ให้แขนของนางร้สู กึ ไม่ดีเอา เสยี เลย! “โอย๊ …” ซูเหลยี นอวนิ เจบ็ จนต้องพยายามสดู เอาลมหายใจเยน็ ๆ เข้าไป ช่วงเวลาทเี จบ็ ปวดทสี ดุ ได้ผ่านพ้นไปแล้ว ดงั นันตอนน…ี ดู เหมือนว่านางต้องทนรับกบั ความเจบ็ ปวดนันทถี ูกขยายใหญ่ขึน เป็นร้อยเท่าพันเท่า เนืองมาจากตอนนีนางได้สติกลับมาแล้ว “อวนิ เอ๋อร์ ตอนนเี จ้ายังเจบ็ แขนอย่อู กี หรือไม่” อนั เพ่ยองิ ลกุ ขึนมาและจบั แขนของซเู หลยี นอวินขยับดูอย่างระมดั ระวัง “ยังดีที ไม่เป็นอนั ตรายถงึ กระดูก แต่เจบ็ เพยี งแค่ผวิ หนังด้านนอกเทา่ นัน มา แม่จะใส่ยาให้เจ้าเอง” “อ้อ เจ้าค่ะ” ซเู หลยี นอวินแยกเขยี ว เพราะถึงแม้ว่าจะเป็นความ เจบ็ ปวดด้านนอก แต่นางกย็ ังร้สู กึ เจบ็ มากอยู่ดี ต้วนเฉนิ เซวียน ยงั ไม่ยอมออกไปอกี หรือ” ซูเหลยี นอวินค่อยๆ เปิ ดปากพูดแล้วเหลือบตามองต้วนเฉินเซวียนทียนื แขง็ ทอื เป็นเสา อยู่ด้านหลงั นางตังแต่ทนี างตืนขนึ มา “ทา่ นแม่จะใสย่ าให้ข้า”

แม้ว่าสภาพของนางตอนนี สาํ หรับนางแล้วไม่ว่าเขาจะเหน็ หรือไม่ก็ คงไม่มปี ัญหาอะไร แต่ซเู หลยี นอวนิ คิดว่า…สภาพแขนของนาง ตอนนีเลอื ดน่าจะเกาะกันเป็นก้อนหรือไม่กค็ งน่าสยดสยองจนเหน็ เนอื ด้านใน สภาพของนางเป็นเช่นนี ขนาดตัวนางเองยงั รู้สกึ รงั เกยี จเลย แล้วจะปล่อยให้ต้วนเฉินเซวียนเหน็ ได้อย่างไรเล่า “อมื ” ต้วนเฉินเซวียนขมวดคิวแล้วก้มหน้าลงคล้ายคร่นุ คิด บางอย่าง จากนันจงึ สาวเท้าก้าวเดินออกจากห้องไป “อวนิ เออ๋ ร์ เจ้าพูดความจริงกับแม่เถดิ เจ้าได้แผลนีมาได้ อย่างไร!” เมอื ต้วนเฉินเซวียนเดินออกไปแล้ว อนั เพ่ยองิ กร็ ู้สกึ อด รนทนไม่ไหวอกี ต่อไปจึงโพล่งถามออกมา “เกยี วข้องกับเจ้าเดก็ ต้ วนนันด้วยใช่หรือไม่ เขาเป็นคนผลกั ลกู ใช่ไหม เจ้าห้ามโกหกแม่ เดด็ ขาด! สภาพของเจ้าเป็นเช่นนีไปแล้ว เช่นนนั อย่าได้ปิ ดบังอะไร อกี เลย!” เมอื คร่นู ที นี างไม่ได้ถามต้วนเฉนิ เซวยี นออกไปตรงๆ นัน เป็นเพราะนางเหน็ แก่หน้าของเกาอ่เู ตีย เพราะหากทาํ ให้ต้วนเฉนิ เซวยี นร้สู กึ ไม่ดี นนั กเ็ ท่ากบั เป็นการทาํ ให้ เกาอ่เู ตียรู้สกึ ไม่ดีไปด้วย ดงั นัน นางจึงพยายามอดทนรอให้ต้วน เฉิเซวียนออกไปก่อนแล้วค่อยแสดงอาการออกมา

“ไม่ใช่เจ้าค่ะ ท่านแม่” ซเู หลียนอวนิ จบั มอื ของอนั เพ่ยองิ “เป็นลูก เองทไี ม่ระวงั จนผลดั ตกลงมาจากหลังม้า ไม่มอี ะไรข้องเกยี วกบั ต้ วนเฉนิ เซวียนแม้แต่น้อย ทา่ นแม่อย่าคดิ มากไปเลย แต่สดุ ท้าย แล้วคนทชี ่วยลกู เอาไว้คอื ต้วนเฉินเซวียนจริงๆ เจ้าค่ะ” “ไม่มอี ะไรเกยี วข้องกับเขาแม้แต่น้อยเลยหรือ?” อนั เพ่ยอิงมองซู เหลยี นอวินทกี าํ ลงั ก้มหน้าหลบ แล้วเอ่ยถามต่อด้วยความสงสยั “จริงเจ้าค่ะ” ซูเหลยี นอวนิ หลบตา เรืองราวในวนั นีคล้ายว่าไม่ได้ เกยี วอะไรกบั ต้วนเฉนิ เซวียนจริงๆ กระมงั ? เพราะนางเป็นคนตาม เขาไปเองสดุ ท้ายจงึ ตกลงจากหลังม้าเพราะความประมาท เฮ้อ… “ตามใจเจ้ากแ็ ล้วกนั !” เมอื อนั เพ่ยอิงเหน็ ว่าไม่สามารถเปิ ดปาก ลกู สาวของตนได้ได้จงึ เกดิ ความร้สู กึ ข่นุ เคือง แล้วแสดงอาการไม่ พอใจด้วยการยกแขนเสอื ของซเู หลยี นอวินอย่างลวกๆ จากนนั จงึ นาํ ยาโรยลงไปบนแผลแล้วเอ่ยต่อว่า “อวนิ เอ๋อร์ เจ้าว่าเจ้า เฮ้อ…” นางจพดู อย่างไรดี? เพราะทงั ไม้อ่อนและไม้แขง็ นางล้วนพดู ตกั เตือนไปหลายรอบต่อลายรอบแล้ว แล้วผลสดุ ท้ายเป็นอย่างไร เล่า

แม้ว่าทา่ ทางของคณุ ชายต้วนนันจะ…อนั เพ่ยองิ อดไม่ได้ทจี ะสา่ ย หน้า นางแก่ไปแล้วกระมงั ถึงได้มองไม่ออก เพราะท่าทางรงั เกยี จ หยิงผยองของต้วนเฉนิ เซวียนนางเคยเหน็ มาก่อน ทว่าใบหน้าร้อน ใจของต้วนเฉนิ เซวยี นตอนทอี ้มุ ซเู หลยี นอวินมานัน…ดูคล้ายว่าเขา ไม่ได้แสร้งทาํ แต่ของพวกนันเป็นของทมี องไม่เหน็ และสมั ผสั ไม่ได้ ดงั นันสงิ ที มองไม่ได้ด้วยตาจะให้เชือใจได้อย่างไร ช่างเถิด อนั เพ่ยองิ ถอนใจ หากเปรียบเทยี บกนั แล้วการใสใ่ จกับ เรืองราวทไี ม่ร้วู ่าจริงหรือไม่พวกนัน มสิ ้ใู ส่ใจกบั เรืองราวทเี กดิ ขึน จริงแล้วจะดกี ว่า เพราะลกู สาวทรี ักของนางได้รับบาดเจบ็ ในตอนนี คือเรืองทเี กดิ ขนึ จรงิ “เอาล่ะเสรจ็ แล้ว อวินเออ๋ ร์ มีตรงไหนทียงั เจบ็ อยู่อกี หรือไม่” อนั เพ่ยองิ ใส่ยาเรยี บร้อยแล้วเป่ าเบาๆ ไปทีแผล “ยังมตี รงไหน ร้สู กึ เจบ็ บอกแม่มาได้เลย อย่ามวั แต่อดทนเอาไว้ เพราะหาก อดทนจนทาํ ให้เจบ็ หนักขึนมานนั จะกลายเป็นเรืองใหญ่!” “ไม่มีแล้วเจ้าค่ะ” ซูเหลยี นอวินพยายามขยับตัว “เหมอื นจะไม่มี

ตรงไหนเจบ็ อีกแล้ว…?” เนืองจากฝีมอื ของหมอหลวงไม่ใช่สิงที ควรตังคาํ ถามส่งๆ ดงั นนั แผลทไี ม่ได้อยู่ใต้ร่มผ้าของนาง เช่น บริเวณเท้าและทอี นื ๆ ล้วนได้รับการรักษาหมดแล้ว “อวนิ เออ๋ ร์ พีเข้าไปได้ไหม” เสยี งหยังเชิงถามของซมู ัวเยียดังเข้า มาจากข้างนอกม่าน “เข้ามาได้เจ้าค่ะทา่ นพี” เสยี งของซเู หลยี นอวินยังคงแหบแห้ง เหมือนอย่างเคย “เข้ามาเถิดเจ้าค่ะ” “มา ดืมนาํ สกั หน่อย” ซู มัวเยียยืนถุงทบี รรจุนาํ ไว้ให้นาง “ดืมช้าๆ เดียวจะสาํ ลกั ” ซเู หลยี นอวินดืมนาํ อึกๆ จนหมดไปครึงถุงถงึ จะทาํ ให้อาการแสบ คอของตนบรรเทาลงได้ จากนนั จึงเชด็ ปากแล้วเอ่ยว่า “เจ้าค่ะ น้อง ดืมพอแล้ว” “เจ้ายงั อยากได้อะไรเพิมอกี หรือไม่ น้องหญิงเพียงเอ่ยปากมาก็ พอ” “ไม่มแี ล้วเจ้าค่ะ” ซเู หลียนอวินส่ายหน้า “น้องอยากนอนพักสกั ตืนหนึง”

“ตกลง อย่างนันพีจะอุ้มเจ้าไปนอนพักทกี ระโจมของพวกเรา” ซู มัวเยียโน้มตวั ลง “เพราะตรงนี…ไม่ใช่ทที เี หมาะจะอยู่นานๆ “ บรเิ วณของผู้บาดเจบ็ แค่ได้ยนิ กร็ ้สู กึ ได้ถึงความไม่เป็นมงคลอย่าง ยิงแล้ว! ซูเหลยี นอวินไม่ได้ต่อต้าน และยอมให้ซมู ัวเยียจงึ อุ้มนางขนึ มา ยงั ไม่ต้องพูดถึงสภาพแวดล้อมของกระโจมนีว่าเป็นอย่างไร ตอนนีมี เพียงแค่อย่างเดียวคือนางรู้สกึ ไม่พอใจและอยากจะรีบกลับไปยงั กระโจมของตนเองให้เรว็ ทสี ดุ ! เนอื งจากเตียงทนี างกาํ ลังนอนอยู่นัน…มที นี อนแขง็ โป๊ ก มิเช่นนนั แล้วลาํ พงั แค่ฟังเสยี งคนทะเลาะกันนางจะตืนขนึ มาได้อย่างไร แต่ นันเป็นเพราะทนี อนนีแขง็ เกนิ ไป ดังนนั หากให้นางนอนอยู่ทนี ีนาง กค็ งนอนไม่หลับ อนั เพ่ยองิ เปิดม่านขนึ เพอื ให้ซูมวั เยียเดนิ ออกไปก่อน เนืองจากซู มัวเยียกาํ ลังอุ้มลกู ของนางอยู่ ดังนันมือทงั สองข้างจงึ ไม่อาจทาํ อย่างอนื เพมิ ได้อกี “ต้วนเฉินเซวียน เหตุใดเจ้าถงึ ยังยนื อยู่ตรงนี?” ดวงตาเหยยี ว

ของซมู วั เยยี หรีเลก็ “หมดั เมอื ครู่ทเี จ้าโดนคงเบาเกนิ ไปกระมงั ถงึ ได้มายนื วอนหาหมดั อยู่ตรงนีอกี ?” เหน็ ได้ชัดว่าซเู หลยี นอวินเองกค็ ิดไม่ถึงว่าต้วนเฉินเซวียนจะยนื รอ อยู่บริเวณด้านนอกมาตลอด ตอนนันเองสมองของนางจงึ สังการให้ นางแสดงสหี น้าดีใจออกมาอย่างไม่ลังเล ทว่าในอีกหนึงวนิ าทถี ดั มา นางกร็ บี ซกุ หน้าของตนเข้าไปอยู่ในอก ของซมู วั เยยี แล้วไม่ยอมโผล่หน้าออกมาอกี นางยังคงไม่ลมื …สภาพของนางตอนนี! ศีรษะของนางถกู พันไว้ด้วย ผ้าผนั แผล นางรีบหายตัวไปจากตรงนีก่อนจะดีกว่า! รอให้นางหาย ดีกอ่ นแล้วค่อยไปเจอต้วนเฉนิ เซวยี นกย็ ังไม่สาย!

ตอนที ภรรยา ซมู ัวเยยี ก้มหน้าเพือมองซูเหลยี นอวินผู้ทกี าํ ลังหดตัวอย่ใู นอกของ เขาโดยไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดแี ล้วกเ็ กดิ ความรู้สกึ สงสารนางจบั ใจจงึ หันไปจ้องต้วนเฉนิ เซวียนเขมง็ “ยงั ไม่รีบไปให้พ้นๆ หน้าข้าอกี รึ” “ข้า…” ต้วนเฉินเซวยี นถอนหายใจยาว ครังนีเขามิได้ก้มหน้าหนไี ป ดือๆ หรือระเบดิ อารมณอ์ อกไปเหมือนอย่างทุกครัง “ซเู หลยี นอ วนิ เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่…” “ข้าไม่เป็นไร” เสยี งของซเู หลยี นอวินอ้อู ี “อย่างไรเสยี ข้ากไ็ ม่ ตาย” “อวนิ เอ๋อร์!” ตอนนซี มู ัวเยยี โมโหขนึ มาแล้ว คาํ พดู เรืองเป็นเรือง ตายเหตใุ ดจงึ ออกมาจากปากนางทกุ วัน! “ท่านพี…น้องอยากนอนแล้ว แถมทนี ีกห็ นาวมากด้วย” ซเู หลยี นอ วนิ พยายามหดร่างกายของตวั เองให้เลก็ ลงไปอีก นนั เป็นเพราะ… ถึงแม้ตาํ แหน่งตรงนีจะอยู่ห่างไกลแต่กย็ ังมีผู้คนเดินผ่านไปผ่านมา อยู่ดี คนทไี ม่ได้เดินผ่านมากม็ กั จะเหลือบมองมาทางนี แม้ว่านาง จะไม่โผล่หน้าออกมาแต่นางกร็ ับร้ไู ด้ถึงสายตาทีทมิ แทงเข้ามาพวก

นัน! “ได้ พวกเราไปกนั เถิด” เมือกลบั ไปถึงกระโจมแล้ว ซเู หลียนอวินไม่ได้พักอยู่ทนี ันนานนักก็ อ้อนวอนขอกลบั จวนซู นันเป็นเพราะ…ข้อแรก ทนี ีไม่ใช่สถานที สาํ หรับการรักษาตัว ข้อสองคนทผี ่านไปผ่านมาแถวนีเพือหัวเราะ เยาะนางนันมีมากเกนิ ไป สดุ ท้ายแล้วจึงพกั อยู่ทนี ีได้เพียงหนึงวันเท่านัน คนจวนตระกูลซู ทงั หมดกก็ ลบั ไปยังจวนของตัวเอง ส่วนต้วนเฉินเซวียนเล่า ซเู หลียนอวินเฝ้ ารอเขามาหลายวัน เขากไ็ ม่ มา แต่กลับสง่ ยาหยกหิมะมาให้ทกุ วนั ตามทรี ับปากเอาไว้ …… เมือภาพความคิดสนิ สดุ ลง ซเู หลียนอวนิ กค็ ่อยๆ หลดุ จากภวังค์ แล้วเอยี งคอจ้องไปยังร่างไร้วญิ ญาณทนี อนอยู่บนเตียงเพราะ โอกาสทจี ะได้เผชญิ หน้ากับร่างไร้วิญญาณของตัวเองนัน ต่อให้เป็น ในความฝนั กพ็ บได้ไม่บ่อยนัก

ซูเหลยี นอวินเมอื เหน็ ต้วนเฉินเซวยี นหยุดทรมานร่างไร้วิญญาณ ของตนและค่อยๆ ลุกขนึ ยนื นางจึงถอนใจ เพราะเมือนางเหน็ เหตกุ ารณท์ ุกอย่าง จิตใจของนางกล็ ่องลอยว่างเปล่า เพราะไม่ว่า นางจะมองภาพเหตุการณน์ ีอย่างไร นางกร็ ้สู กึ ว่าแปลกเป็นอย่าง มาก ไม่นานนกั ต้วนเฉนิ เซวียนกก็ ลบั มาในภาพเหตกุ ารณอ์ กี ครัง แต่ ครังนีในมอื ของเขากลับถอื ของบางสิงกลับมาด้วย ซเู หลยี นอวินพยายามเขยิบเข้าไปใกล้มากขึนเพือให้มองเหน็ ภาพ ชัดเจนยิงขนึ แต่นางกลบั ได้ยนิ ต้วนเฉินเซวยี นเอ่ยว่า “ซูเหลยี นอ วนิ เจ้าจาํ นีได้หรือไม่” ซเู หลยี นอวินหรีตา อ้อ…จาํ ได้ส!ิ แต่มันมาอยู่ในมือต้วนเฉนิ เซวียน ได้อย่างไร นางเข้าใจมาตลอดว่ามนั ถกู หวั ขโมยทีมตี าหามแี ววไม่ ขโมยไปแล้วเสยี อีก! สงิ ทตี ้วนเฉินเซวียนถืออยู่ในมอื เป็นถุงหอมทนี างปักมันด้วยมือ ของตัวเอง ส่วนฝีมอื การปักของนางเป็นอย่างไรนัน…? หากมองใน มุมมองของซเู หลียนอวินแล้วมนั เป็นแบบทนี างไม่ชอบเอาเสยี เลย

ดงั นันตอนนนั นางจงึ ไม่เข้าใจเลยว่าเหตใุ ดขโมยต้องขโมยมนั ไป ด้วย เพราะด้านในว่างเปล่าและไม่มีเงนิ อยู่เลยแม้แต่แดงเดียว “ของชินนเี ป็นของทเี จ้ามอบให้ข้าในตอนแรกใช่หรือไม่” ต้วนเฉนิ เซวยี นเอ่ยขนึ อย่างแผ่วเบา “แต่สงิ ทเี จ้าไม่ร้กู ค็ ือความซุ่มซ่ามของ เจ้าทาํ ให้เจ้าทาํ ของสงิ นหี ล่นเอาไว้ระหว่างทาง” ทาํ หล่นไว้? ซเู หลยี นอวินกระพริบตาปริบๆ เอาล่ะ…นางกว็ ่าแล้ว… ว่าของอย่างนตี ่อให้หล่นอยู่บนพืนกค็ งไม่มผี ู้ใดคดิ จะเกบ็ กระมัง! “ยังดที ขี ้าไปเจอเข้า เจ้าจะทาํ หายทงั ทกี ไ็ ม่ยอมทาํ หายดีๆ แต่ ถงึ กบั ทาํ หล่นไว้หน้าประตูสาํ นักมหาเสนาบดี เจ้าบอกข้ามาว่าเจ้า ตังใจใช่หรือไม่ “ของชินนนั ทเี จ้าปักดขู วางหูขวางตาเสยี ขนาดนัน ข้าเหน็ คราแรกก็ รู้แล้วว่าเจ้าเป็นคนทาํ สดุ ท้ายผู้เกบ็ ได้กลบั เป็นเจ้าหันหงไท่ผู้นัน แล้วบอกว่ามนั อยู่ทเี ขา ซเู หลียนอวิน ตอนทขี ้าเหน็ ท่าทางได้ใจของ หันหงไทใ่ นตอนนัน เจ้าร้ไู หมว่าข้าคิดอะไรอยู่บ้าง ข้าไม่ได้แค่ อยากจะต่อยคนทไี ม่ร้ผู ดิ ชอบชัวดีอย่างมนั เท่านัน แต่ข้าอยากจะ จบั ต้นตอของเรืองนีอย่างเจ้ามาสงั สอนสกั ยก!”

ทแี ท้เป็นเช่นนีนีเอง…ซเู หลียนอวินไร้คาํ พูดใด มนิ ่าเล่าตอนนนั นาง ถงึ ร้สู กึ ว่าต้วนเฉนิ เซวียนคล้ายดินปืนทีพร้อมระเบดิ ตลอดเวลาแม้ จะขยบั เพยี งนิดเดียว นางไม่ร้เู ลยว่านางไปทาํ ผิดเช่นนเี อาไว้ “แม้ว่าทุกๆ ครังข้าจะมีท่าทดี ูแคลนของของเจ้ามากถึงขนั นัน แต่ อนั ทจี ริงแล้ว…ซเู หลยี นอวินข้าผิดไปแล้ว อนั ทจี ริงแล้วในใจข้ามไิ ด้ คดิ เช่นนนั เลย ข้าเกบ็ ของทุกอย่างของเจ้าเอาไว้เป็นอย่างดี สาํ หรับ นาํ ใจของเจ้า ข้าเองก…็ ทผี ่านมาข้าไม่ยอมพูดจาดๆี กบั เจ้า นันเป็น เพราะข้าคดิ ว่าหากข้ายอมลดความระมดั ระวงั ในตวั เจ้าลง ข้าคงไม่ ร้จู ะทาํ ตัวอย่างไรกบั เจ้าดี “เจ้ามเี สน่ห์ทสี ามารถเปลียนคนๆ หนึงเอาได้ง่ายๆ ….ดงั นนั ข้าจงึ พยายามเตรยี มแรงกายและแรงใจของข้าเอาไว้ป้ องกนั เจ้าอย่าง เตม็ ท”ี นันเป็นเพราะข้ากลัว ข้ากลวั ว่าหากข้าไม่ทนั ระวงั ตวั ข้าจะเดินตก ลงไปในเหวลกึ โดยทไี ม่ร้ตู ัว แต่ทแี ท้แล้ว…ตัวข้าเองได้ตกลงไปตัง นานแล้วแต่กลับมริ ้ตู ัว? “เพราะฉะนนั นะซเู หลยี นอวนิ ” ต้วนเฉินเซวียนไม่ยอมปล่อยมือ

ออกจากร่างไร้วญิ ญาณนัน “ข้าพดู กบั เจ้าตังมากมายขนาดนีแล้ว เจ้าตืนขนึ มาได้หรอื ไม่ เจ้าอย่าเอาแต่นอนเช่นนี! ขอแค่เจ้าฟื น ขึนมา เรืองราวทกุ อย่างเราค่อยว่ากนั ทหี ลังได้!” ขอแค่เจ้าตืนขนึ มา ซเู หลยี นอวินถอนหายใจยาว สภาพของนางตอนนีคงตืนขนึ มาไม่ ไหวแล้ว แต่ต้วนเฉนิ เซวียนผู้นี…? กลบั แปลกประหลาดเสยี จนทาํ ให้นางรู้สกึ กลัว ไม่ใช่คนร้ายกาจและไม่ใช่คนทมี กั จะรังเกียจนาง และไม่ใช่คนที ชอบมาก่อกวนนางเวลาว่างอย่างเช่นปัจจุบนั นี แต่กลบั เป็นอีกคน… ต้วนเฉนิ เซวียนทกี าํ ลงั ตกอยู่ในสภาพดือรัน โดยไร้เหตผุ ลใด ระหว่างทนี างกาํ ลงั มองภาพภาพนีอย่นู ัน ซู เหลยี นอวินกค็ ดิ ถงึ วลหี นึงทมี สี คี าํ ขนึ มาได้คอื ‘หน้ามืดตามวั ’ ภาพภาพนีทาํ ให้ผู้เหน็ รู้สกึ สยดสยองอย่างยิง! ภาพทเี หน็ เปลยี นฉากไป เมอื ซเู หลยี นอวนิ เหน็ อกี ที พวกเขาก็ ไม่ได้อยู่ในห้องนอนของต้วนเฉินเซวียนอีกต่อไปแล้ว แต่กลบั มา อยู่ทที พี ักของหรงซู่

“ศษิ ย์พี” สภาพของต้วนเฉินเซวยี นในตอนนีไร้ซงึ โทสะใดคล้าย เป็นตกุ๊ ตาผ้าทไี ร้ซึงจิตวญิ ญาณ สายตาล่องลอยว่างเปล่า เสยี งแหบ แห้งตาํ แหบแห้ง เสอื ผ้าเองกเ็ ช่นกนั แม้ว่าเมอื ดเู ผนิ ๆ แล้วเขาจะ แต่งตวั ดีมาก แต่ซเู หลยี นอวินกลบั ดูออกว่าของวจิ ติ รประณตี หลายๆ อย่างทตี ้วนเฉินเซวยี นชอบใส่ เขากลับไม่ได้ใสพ่ วกมนั ในตอนนี ผ้ทู ไี ด้รับความรักความเอาใจใสผ่ ู้นัน ผ้ทู เี มนิ เฉยต่อทุกๆ คนเสมอ ผ้ทู มี พี ลงั เตม็ เปี ยมตลอดเวลาอย่างต้วนเฉินเซวยี น…จะมีช่วงเวลา เช่นนดี ้วยหรอื “ศษิ ย์น้อง…” หรงซ่ยู ืนมอื ออกมาคดิ จะพยุงต้วนเฉินเซวียนเอาไว้ เนอื งจากสภาพของเขาในตอนนีเกรงว่าผ้ใู ดกต็ ามทคี ุ้นเคยกบั เขา เมือเหน็ แล้วกค็ งจะอดไม่ได้ทจี ะถามว่า ‘เจ้ายังไหวอยู่หรือไม่’ “ศิษย์น้อง ทเี จ้าแบกเอาไว้ข้างหลงั คือ…” หรงซ่ชู ีไปยังลงั ไม้ขนาด ใหญ่ทตี ้วนเฉินเซวยี นแบกเอาไว้ “ด้านในมอี ะไร สภาพเจ้าเป็น เช่นนเี จ้ายังจะแบกของแบบนีมาตลอดทางหรือ” ซเู หลยี นอวินมองไปยังลังไม้ขนาดใหญ่ จากนนั จงึ เกดิ ความ

สงั หรณ์ใจบางอย่างขนึ มาอย่างรุนแรง นางร้สู กึ ว่า…ของทอี ยู่ข้างใน คงจะมใิ ช่…? “ด้านในคือภรรยาของข้า” ต้วนเฉนิ เซวยี นเงยหน้าขนึ ด้วยสายตาที หนกั แน่นมนั คง “แต่ดูเหมือนว่าตอนนีนางหลบั อยู่ เพราะฉะนัน แล้วศษิ ย์พี ทา่ นช่วยข้าหน่อยได้หรือไม่ ช่วยทาํ ให้นางตืนขนึ มาท”ี หรงซ่กู ลนื นาํ ลาย เนืองจากสภาพของต้วนเฉินเซวยี นเป็นเช่นนี… ล้วนทาํ ให้ทุกคนทพี บเหน็ ต่างต้องสลดใจอย่างยิง! ทว่าหรงซ่กู ็ เข้าใจดี ตอนนีต้วนเฉินเซวยี นเป็นเช่นนีไปเสยี แล้ว ดงั นนั แล้วตน อย่าพดู อะไรทมี นั แทงใจเขาเพิมอกี จะเป็นการดีทสี ดุ

ตอนที ความเจ็บปวด “ได้ๆ” หรงซ่พู ยักหน้างกๆ “ข้าเข้าใจแล้ว ภรรยาของเจ้าน่ะหรือ… ต้วนเฉนิ เซวยี นเจ้ารีบวางลงเถดิ แบกเอาไว้อย่างนีแขนคงล้าแย่ แล้ว” ต้วนเฉินเซวยี นไม่ได้เอ่ยอะไรแล้วค่อยๆ วางลงั ลงอย่างเบามอื ทา่ ทางของเขาอ่อนโยน ราวกับว่ากาํ ลงั จัดวางของทีเปราะบางทสี ดุ บนโลกใบนี “เปิดดูได้หรือไม่” หรงซ่กู ้าวขึนไปข้างหน้าสองก้าวแล้วเอ่ยถาม อย่างลงั เล “ได้” ต้วนเฉินเซวียนพยักหน้า “แต่มิใช่ตรงนี ตอนนนี างไม่ชอบ แสงแดดเอาเสยี เลย ห้ามโดนแดดเดด็ ขาด” ซเู หลยี นอวินเลิกคิว นางกลวั แสงแดดตังแต่เมอื ไหร่กนั ทาํ ไมตัว นางเองถึงไม่รู้ ช่างเถดิ ดูภาพเหตกุ ารณ์ตรงนีก่อนดกี ว่าว่าคืออะไร เพราะเมอื คร่นู นี างอาจจะคดิ เข้าข้างตวั เองกเ็ ป็นไปได้! ต้วนเฉนิ เซวียนยกลงั เข้าไปด้านในบ้านอย่างเชืองช้าระมดั ระวัง

จากนนั จึงออกแรงยกฝาลังใบนันเปิ ดออก ด้านในของลงั เป็นไปตามทซี เู หลียนอวินคิดเอาไว้ไม่มผี ดิ นันกค็ ือ ร่างไร้วญิ ญาณของนาง! กระแสความเยน็ ยะเยอื กพ่งุ เข้าใส่หรงซ่จู นเขาต้องผงะถอยหลังไป ครึงก้าว ผ่านไปพักหนึงเมือมองภาพชัดเจนแล้วจงึ เอ่ยพรวด ออกมาว่า “อวินเอ๋อร์…?” ด้านล่างของลังใบนมี หี ยกพันปีชันดีรองเอาไว้หลายก้อนรวมทงั ใน ปากของนางกม็ อี ยู่ด้วยอีกก้อนหนึง ดงั นนั สภาพของศพร่างนีจึงยงั ไม่เน่า ดรุณนี ้อยนางนีขดตวั อยู่ในลงั ไร้วาจา เมือมองเช่นนีแล้วกเ็ ป็น เหมอื นอย่างทตี ้วนเฉินเซวยี นเอ่ยจริงๆ นันกค็ ือนางแค่หลบั ไป เท่านัน “ต้วนเฉนิ เซวียน เจ้า…!” หรงซ่ชู ีไปทตี ้วนเฉนิ เซวยี น ทว่าสดุ ท้าย แล้วเขากท็ าํ ได้เพียงเอามอื ลงอย่างเงียบๆ “เฮ้อ ในทสี ดุ วนั นกี ็ มาถงึ จนได้”

“ศิษย์พีร้จู ักนางหรอื ” เขาเอ่ยถามเสยี งแขง็ โดยไม่เหลอื บตาขึนมา มอง สายตาของเขายังคงจดจ้องอยู่ทดี รุณนี ้อยทอี ยู่ลงั เช่นเดิม “จะไม่รู้จักได้อย่างไร” หรงซ่เู ค้นรอยยิมออกมา ทว่ารอยยิมนนั นับว่าเป็นรอยยิมทที าํ ให้ร้สู กึ ว่าลกึ ซึงอย่างยิง “อวินเออ๋ ร์เป็นลูก ศษิ ย์ของข้า และเป็นลูกศษิ ย์เพยี งคนเดียวทขี ้ามี” “อย่างนเี องหรอื …” แววตาของต้วนเฉนิ เซวยี นไร้การเคลือนไหว ราวกบั ว่าสงิ ทหี รงซ่พู ดู ไม่ใช่เรืองใหญ่อะไร แต่หากเป็นต้วนเฉนิ เซวียนในอดีต ถ้าได้ยินหรงซ่ใู ช้นาํ เสยี งที ละเอยี ดอ่อนเอ่ยกับเขาว่าร้จู ักกบั ซเู หลยี นอวนิ แถมยังคล้ายเป็น ความสมั พันธท์ ลี กึ ซึงไม่ธรรมดาเช่นนีด้วยแล้ว…เกรงว่าคงจะ วางมอื จากทุกอย่างแล้วไล่ต้อนถามหรงซู่ว่าเรืองมนั เป็นมาอย่างไร กนั แน่ ทว่าตอนนเี ขากลบั ไม่ได้เอย่ อะไรต่ออกี เลย ไม่มีคาํ ถามใดหลุด ออกมาเพอื ไล่ถามหรงซู่ เขาเพียงเอ่ยประโยคนขี ึนเรียบๆ แล้วไม่พดู อะไรต่ออกี

“อมื ” หรงซ่คู ้อมตวั แล้วคุกเข่าลงเพือสาํ รวจสหี น้าของซเู หลยี นอ วนิ จากนนั จงึ เอ่ยขึนราวกบั กาํ ลังพดู กับตวั เอง “อวนิ เออ๋ ร์…ข้ารู้แต่ แรกแล้วว่าจะต้องเกดิ เรืองเช่นนกี บั นาง แต่น่าเสยี ดายทขี ้าไม่รู้ เวลาทจี ะเกดิ ทแี ท้…วันนีกลบั มาถงึ เรว็ เพียงนี” “ข้าทาํ ผดิ ต่อนาง” แววตาของต้วนเฉนิ เซวยี นปรากฏแสงวบั ไหว ทว่าความวบั ไหวนันกลบั เป็นแสงสดี าํ “ศิษย์พี ข้ามาหาทา่ นเพราะ อยากจะขอร้องท่านว่าพอจะมีวิธกี ารใดทที าํ ให้นางตนื ขนึ มาได้บ้าง หรือไม่ ข้ารู้ว่าท่านทาํ ได้ ท่านคอื ศิษย์คนโปรดทสี ดุ ของอาจารย์ แล้ว” หรงซ่กู ้มหน้าลงจากนันจึงตอบว่า “อาจจะ” ทว่าคาํ ว่า ‘อาจจะ’ นี ไม่ได้บ่งบอกว่าหมายถึงอะไร ‘อาจจะ’ มี วิธกี าร หรือหมายถึงประโยคของต้วนเฉนิ เซวยี นทวี ่าปกติแล้วเขา เป็นศษิ ย์คนโปรดทสี ดุ “มวี ิธกี ารจริงๆ หรอื ” ต้วนเฉนิ เซวยี นหนั ควบั กลบั มาแล้วคว้าไหล่ ของหรงซ่เู อาไว้ด้วยมอื ทงั สองข้างของเขา “จริงๆ ด้วย มจี ริงๆ ด้วย…แล้วต้องทาํ อย่างไรเล่า”

หรงซ่โู ดนจบั ไหล่ไว้เช่นนีกเ็ ริมรู้สกึ เจบ็ ขึนมา แต่กท็ าํ ได้เพียงขมวด คิวและอดทนเอาไว้ จากนันจงึ เอย่ ว่า “วิธกี ารกค็ อื แลกชวี ติ ด้วย ชีวติ ดีหรือไม่” “แลกชีวติ ด้วยชีวิต?” มอื ของต้วนเฉนิ เซวียนคลายออก ปากของ เขาพมึ พาํ คาํ พูดนีซาํ แล้วซาํ เล่า คร่หู นึงเขาจงึ เอ่ยว่า “กด็ ี หากการ แลกชีวติ ด้วยชีวิตทาํ ให้นางฟื นกลบั มาได้กไ็ ม่มีอะไรเสยี หาย” เพราะถงึ อย่างไรตอนนีเขากเ็ หมอื นคนทตี ายไปตังนานแล้ว เมือจิตวิญญาณตายไปแล้ว กเ็ หลอื เพียงร่างกายทเี ป็นเพียงเปลอื ก นอกเอาไว้ หากสามารถแลกชีวิตด้วยชีวติ ได้จริงๆ นันกลับเป็น เรืองดีด้วยซาํ ให้ตัวเขาตายไปอย่างมคี วามสขุ แถมตอนทซี เู หลยี นอวินฟื นขนึ มา ยังไม่ต้องเหน็ หน้าเขา ไม่ต้องให้เขาต้องเผชิญกบั สายตาทเี ริมมี แววตาํ หนขิ องซูเหลยี นอวิน เมือคดิ ๆ ดูแล้วกถ็ อื ว่าเป็นเรืองทดี ไี ด้ เช่นกัน “ไม่ใช่ให้เจ้าตาย” หรงซู่หัวเราะ “เพราะหากใช้เพียงความตายแต่ เพียงอย่างเดยี วได้ล่ะก็ นันจะไม่ง่ายเกนิ ไปหน่อยหรือ”

“เช่นนนั ต้องทาํ อย่างไรอกี ” “อมื …ยังต้องเอาความทุกขใ์ จทงั หมดของอวินเออ๋ ร์ในชาตินใี ห้เจ้า ได้ลมิ รสดูบ้าง ทผี ่านมานางรู้สึกอย่างไรบ้าง เจ้ากต็ ้องรับรู้ ความร้สู กึ นันเป็นหมนื เท่าหรืออาจจะมากกว่านัน และบางท…ี อาจจะไม่ได้มีเพียงแค่นีด้วยกระมงั เพราะความเจบ็ ปวดบาง ประเภท ไม่สามารถบรรยายออกมาเป็นคาํ พดู ได้” หรงซ่เู อ่ย “ใน เมือเป็นเช่นนี ศษิ ย์น้องยังยืนยนั จะลองดูอกี หรือไม่ อกี อย่างศิษย์ พีขอออกตวั เอาไว้ตรงนีเลยว่าวิธกี ารนขี ้าอ่านเจอมาจากตาํ ราที อาจารยเ์ หลอื ไว้ให้พวกเราเล่มสดุ ท้ายเล่มนัน “นกี เ็ ป็นเพยี งทฤษฎีทคี ล้ายๆ กบั การวางแผนรบบนกระดาษ เท่านัน ผลจริงจะออกมาเป็นอย่างไร ศษิ ย์พีกไ็ ม่เคยทดลองมา ก่อน ดงั นันหากเจ้ายืนกรานว่าจะลองจริงๆ ข้าเองกไ็ ม่อาจ รบั ประกนั ได้ว่าจะประสบผลสาํ เรจ็ เพราะนีเป็นครังแรกของศษิ ย์พี เช่นกัน แต่สดุ ท้ายแล้วหากไม่สาํ เรจ็ ความขมชืนทเี จ้าจะได้รับกค็ ง จะไม่ลดน้อยลงไปมากกว่านี” “ข้ารับได้” ต้วนเฉินเซวยี นตอบ “ข้ารับทงั หมดได้” ไม่ง่ายเลยที โอกาสจะมาหยุดอยู่ตรงหน้าได้ เช่นนนั เขาจะมีเหตผุ ลอะไรเล่าทีจะ

ไม่รับและไม่ลองดูสกั ตัง? เขาไม่สนใจว่าจะมโี อกาสเผชญิ ความล้มเหลวถงึ เก้าสบิ เก้า ส่วน ในขณะทโี อกาสทจี ะสาํ เรจ็ มีเพียงหนึงสว่ นเทา่ นนั ดังนันเขา กล้าพนัน เพราะเขาเองกไ็ ม่มอี ะไรให้เสยี ไปมากกว่านีอกี แล้ว? ดังนันตอนนีไม่ว่าหรงซ่จู ะพดู เงือนไขออกมาอกี กขี ้อกต็ าม เขากจ็ ะ ยอมรับแต่โดยดี นันเป็นเพราะความเจบ็ ปวดทางกายนับเป็นเรือง ใหญ่เสยี ทไี หนกนั เล่า ทที เี จบ็ ทสี ดุ คงจะหนีไม่พ้นความเจบ็ ปวดทหี วั ใจ ความตายที ร้ายแรงทสี ดุ คงหนีไม่พ้นหัวใจทสี ญู สลาย “เช่นนนั กด็ ี” หรงซ่หู มนุ ตัวกลับไปแล้วไม่มองไปทตี ้วนเฉนิ เซวยี น อกี “เจ้าตามข้ามา” “ได้” ต้วนเฉินเซวยี นเอ่ยตอบ เขาก้มตวั ลงแล้วสมั ผสั ไปทใี บหน้า ของซเู หลยี นอวินเบาๆ ราวกบั เป็นการบอกลาครังสดุ ท้าย “รอข้ากลับมานะ” ข้าจะกลับมา เจอกนั ชาตหิ น้า

อนั ทจี ริงแล้วซเู หลยี นอวินเองกอ็ ยากตามไปดูเช่นกนั ทว่าตอนนีไม่ รู้ว่าเกดิ อะไรขึน แม้ว่านางจะอยากไป แต่นางกลบั ตามไปไม่ได้ ไม่ ว่านางอยากจะขยับเพยี งใด นางกร็ ้สู กึ คล้ายกบั ว่าเบอื งหลังประตู บานนนั มีบางสงิ บางอย่างพยายามทจี ะขัดขวางนาง นางจงึ ผ่านเข้า ไปไม่ได้ ดงั นันภาพในสายตาของนางจึงอยู่ทปี ระตบู านนันเท่านัน ท่ามกลาง ความสงบ นางได้แต่หวงั ว่าจะสามารถใช้หูของนางจบั ใจความอะไร ออกมาได้บ้าง ผ่านไปครู่ใหญ่ ในทสี ดุ กค็ ล้ายว่ามเี สยี งดังลอยออกมาจากห้องๆ นัน เสยี งนนั เป็นเสยี งโอดครวญเทา่ นัน ซึงยงั ถือได้ว่าเสยี งนนั ยงั เบานักจึงเดาได้ว่ายังพอมสี ตคิ วบคุมได้ แต่เสยี งทลี อยออกมา ต่อจากนันกลับเป็นเสยี งร้องดงั ทอี อกมาอย่างไร้สติหรืออาจกล่าว ได้ว่าไร้หนทางจะควบคมุ ได้จึงร้องตะโกนออกมาอย่างสดุ เสยี ง เช่นนนั ซูเหลยี นอวินแอบฟังอยู่อย่างสงบ เสยี งนีเป็นเสยี งทนี างคุ้นหูมาก เป็นทสี ดุ ทว่า…ต้วนเฉนิ เซวยี นทนี างเคยรู้จกั ต่อให้เขาโดนฟันแขน เละจนเหน็ ถงึ กระดูก เขากไ็ ม่มที างร้องโอดครวญออกมา