ทนายสาว เล่ม8 (1)

ถ้าเกิดนางเป็นเช่นนี้เพื่อเขา ถงึ เขาจะตายกถ็ อื ว่าค้มุ ค่า แล้ว “ทาไมถึงถกู จบั ” ชุนถหู มีถามต่อ จะว่าไปแล้ว เย่ชาควร อย่ใู นสถานท่ีปลอดภยั ท่ีท่ีคนอื่นหาไมพ่ บ “มีคนนาเรอ่ื งไปแจ้งทางการ” ดงั นัน้ หนั อ๋เู วยจึงได้พดู ว่าไม่ใช่เขา! เพราะเขาร้ถู ึงการ คงอยู่และฐานะของเย่ชา ปกติเย่ชาและจิ่นอีระมดั ระวงั ตวั มาก ทาอะไรเป็ นความลบั ดงั นัน้ คนที่ร้เู ร่ืองนี้ควรจะมีน้อยมาก ๆ ถ้าเกิดเย่ชาถกู จบั มีความเป็ นไปได้ที่หนั อู๋เวย ผ้อู ยู่ในฐานะ ศตั รหู วั ใจจะเป็นคนนาเรอื่ งไปแจง้ ทางการมากที่สดุ แต่ไม่ใช่เขา ชนุ ถหู มีแทบจะเช่ือว่าไมใ่ ช่เขาในทนั ที “แล้ว... คนท่ีแจ้งเรื่องนี้คือใคร” นางกดั ฟันแน่นเพ่ือมิให้ เกิดเสียงกึกกกั หนั อ๋เู วยลงั เลเลก็ น้อยเพราะราชวงศถ์ งั ในโลกค่ขู นานนี้ มีหลักการที่เต็มไปสิทธิ มนุษยชนมากที่สุดข้อหน่ึ งก็คือไม่ 9

สนับสนุนให้มีการแจ้งความอย่างลบั ๆ แต่ถ้ามีขึ้นมา ผ้แู จ้ง ความนี้จะไม่ถกู เปิ ดเผยตวั “ตู้ตงเฉิ น” เพราะเร่ืองนี้เก่ียวกบั ชุนถหู มี หนั อ๋เู วยจึงพดู ออกมาในที่สดุ ชนุ ถหู มีน่ิงขึง หนั อ๋เู วยลงั เลไปอีกครงั้ ก่อนเล่าความจริงออกมา “แต่ข้า คิดว่าคนที่อยู่เบือ้ งหลงั น่าจะเป็ นตู้หานอวี้ เพราะอาซูร่ยุ เป็ น ผู้ชาย นางเป็ นคุณหนูที่ ถูกเลี้ยงดูอยู่แต่ฝ่ ายในมีความ เกี่ยวข้องกบั ชายต่างเผา่ จะทาให้ช่ือเสียงเสียหาย ดงั นัน้ จึงให้ตู้ ตงเฉิ นเป็ นหนังหน้ าไฟ แต่เร่ืองท่ีจวนสกุลตู้ถึงกับยอมให้ หลานชายคนโตออกหน้ า จะมีเป้ าหมายเพื่อโจมตีสกุลไป๋ หรอื ไมก่ ย็ งั ไมอ่ าจรไู้ ด้ในตอนนี้” 10

1

ทนายสาว ถึงคราวสู้ 美人谋律 406 ทาให้เรอ่ื งมนั ใหญ่ ชุนถหู มีใจหายวบู ความกงั ขาและความวุ่นวายไม่เป็ น สุขท่ีเกิดขึน้ ก่อนหน้านี้ได้รบั คาตอบแล้ว นางว่าแล้ว! ต้หู านอวี้ ยอมทิ้งศกั ด์ิศรี ว่ิงมาอยู่ใต้ชายคาเดียวกบั ‘ศตั รู’ จะต้องมี จดุ ประสงคท์ ่ีลึกลา้ มากกว่า! เพียงแต่ว่านางไม่คิดว่าจะพ่งุ เป้า มาท่ีเย่ชา ไม่สิน่ีเป็ นการพุ่งเป้ามาท่ีนาง! ตู้หานอวี้ใช้วิธีนี้มา ล้างแค้น แต่ว่านางร้เู รื่องเย่ชาได้อย่างไร อีกทงั้ ตู้หานอวี้พบท่ี ซ่อนตวั ของเย่ชาได้อย่างไร เพราะเย่ชาต้องเปลี่ยนท่ีอยู่ตลอด แม้แต่หนั อู๋เวยกค็ งไม่รู้เรื่อง แม้หลายวนั ก่อนนี้เย่ชาจะเส่ียง อนั ตรายเข้ามาพบนางถึงเรือนพักกลางดึก แต่นางไม่เช่ือว่า หากมีคนสะกดรอยตามแล้วเย่ชาจะไม่รตู้ วั เหน็ คิ้วเรียวบางของชุนถหู มีขมวดเป็ นปม หนั อ๋เู วยร้สู ึก กระอกั กระอ่วนใจ ร้สู ึกเสียใจ เขาอึกอกั อยู่นานกว่าจะเอ่ยว่า “ท่ีข้าคิดว่าคนอยู่เบอื้ งหลงั ครงั้ นี้เป็นต้หู านอวี้กเ็ พราะวนั ท่ีแยก จากกนั ในป่ าไผ่ ขา้ ด่ืมเหล้าจนเมามาย ตอนนัน้ ... ตอนนัน้ ขา้ เหมือนจะเจอตู้หานอวี้เข้า ปกติข้าไม่มีนิ สยั พดู พล่ามหลงั กิน เหล้า แต่วนั นัน้ ข้าเมามาก ไม่แน่ใจว่าได้พูดถึงเรื่องสาคญั อะไรไปไหม จาได้แค่ว่า... เหมือนจะพดู ถึงเจ้า” เขาหลบั ตาลง 2

แล้วลืมขึ้นอีกครงั้ “ขอโทษด้วยถหู มี ข้าขอโทษ ดงั นัน้ ข้าถึง บอกว่าถึงไม่ใช่ข้าทาแต่ข้ากต็ ้องรบั ผิดชอบส่วนหนึ่ง ถหู มี เจ้า จะทากบั ข้าอย่างไร ข้ากไ็ มว่ ่าสกั คา” ชนุ ถหู มีน่ิงขึง้ ไปก่อนจะส่ายศีรษะเบา ๆ หนั อ๋เู วยไม่เหน็ ความโกรธเกลียด ชิงชงั จากสีหน้าของ ชุนถหู มี แต่นัน่ ย่ิงทาให้เขาว่นุ วายสบั สน เขาถามหยงั่ เชิงว่า” เจา้ ไม่โทษข้าหรอื ” “โทษสิ” ชุนถหู มีมองใบหน้าที่ซีดเซียวของหนั อ๋เู วยน่ิ ง ๆ นางไม่อาจโกรธเขา ย่ิงไม่อาจเคียดแค้นเขาด้วย “ข้าโทษท่าน ทาไมต้องด่ืมเหล้าเมาอยู่ข้างนอก ทาไมถึงได้พดู ความทุกขใ์ จ ให้นางฟัง ถ้าท่านคิดไม่ตกกบั ปัญหาระหว่างเราจริง ๆ ก็ยงั มีคงั เจิ้งหยวนไม่ใช่หรือ เขาเป็ นสหายสนิ ทที่สุดแล้วยงั เป็ น ญาติของท่าน ความสุขความเศร้าดีใจเสียใจของท่านไม่ควร แบง่ ปันกบั เขาหรอื ทาไมถึงกลายเป็นต้หู านอวีไ้ ด้” “ถหู มี...” หนั อเู๋ วยจนคาพดู “ใช่ ข้าโทษท่ีท่านทาให้นางเข้ามายุ่งเก่ียวกบั ชีวิตของ ท่าน! ข้าโทษที่ท่านถกู หญิงร้ายกาจอย่างนางใช้ประโยชน์! แต่ 3

ว่า...” นางกมุ มือใหญ่ท่ีเยน็ เฉียบของเขาเอาไว้ “การฆ่าคนกย็ งั มีเจตนากบั ไม่เจตนา การทาอย่างเจตนายงั แบ่งเป็ นเจตนา โดยตรงและเจตนาโดยอ้อม* ข้าร้วู ่าคนที่ทะนงตนอย่างท่าน จะใช้วิธีแบบนี้ทาร้ายอาซูรุ่ยได้อย่างไร แต่ตู้หานอวี้มีความ แค้นกบั ข้า ไม่เพียงเพราะข้าทาให้สกลุ ต้ตู ้องอบั อาย ความจริง ... นางแอบชอบอาซูร่ยุ มาก่อนหน้านี้ แต่เพราะไม่สมหวงั นาง จึงหาทางกดั ตอบ ถ้าไม่ฉวยโอกาสนี้กต็ ้องมีโอกาสอื่น ข้าไม่ มีทางหนีการเผชิญหน้ากบั นางได้เพียงแต่จะช้าหรือเรว็ เท่านัน้ ดงั นัน้ มีหนี้ต้องใช้ มีแค้นกต็ ้องชาระ ศตั รขู องข้าไม่ใช่ท่าน! ไม่ใช่ท่านเลย!” ถ้าอย่างนัน้ ตู้หานอวี้ เจ้าตงั้ ตารอได้เลย ข้าจะให้เจ้า เข้าใจว่ามีคนบางประเภทที่จะหาเร่ืองไม่ได้! แล้วเจ้ายงั แส่หา เรอื่ งจนข้าอภยั ให้ไมไ่ ด้! เป็ นครงั้ แรกที่หนั อู๋เวยได้ยินว่าตู้หานอวี้ชอบองค์ชาย ต่างเผา่ และยงั เป็ นบตุ รแห่งเทพหมาป่ า เป็ นเรื่องท่ีคาดไม่ถึง อย่างมาก เขารบั ผิดชอบหน่วยรกั ษาความปลอดภยั ประจา เมืองหลวงอีกตาแหน่งหนึ่ง แม้ตอนนัน้ เขาไม่ได้เข้าเวร ไมไ่ ด้ เข้ารว่ มการจบั กมุ แต่กไ็ ด้รบั รายงานในทนั ที ตอนนัน้ เขากาลงั สบั สนจนหาทางออกไม่ได้ แล้วยงั รสู้ ึกว่าเป็นความผิดของเขา อีกส่วนหน่ึง ดงั นัน้ ไม่ว่าจะตงั้ ใจหรือไม่ตงั้ ใจ เขากจ็ าเป็นต้อง 4

รีบก้สู ถานการณ์โดยเรว็ เขาไม่ได้ใส่ใจในตวั อาซูรยุ่ แต่เขาไม่ ต้องการทารา้ ยถหู มี ไม่อยากให้นางต้องเสียใจเพราะเขา “ตอนนี้จะทาอย่างไรดี” หนั อู๋เวยถาม “ถ้าเกิดข้าช่วยได้ ขอแค่ไม่เกี่ยวกบั แผ่นดินต้าถงั และฮ่องเต้ ถึงต้องแลกด้วย ชีวิตข้ากเ็ ตม็ ใจท่ีจะช่วยเจ้า” “เจา้ ไม่เข้าใจ” ชนุ ถหู มียิ้มขมพรอ้ มกบั ส่ายหน้า “เขาลอบ เขา้ เมอื งฉางอนั ไม่ได้มีจดุ ประสงคท์ ่ีบอกใครไม่ได้ เขาไม่ชอบ อานาจและเงินทอง เขาแค่ต้องการใช้ชีวิตอย่างคนธรรมดา ที่ เลือกเมืองฉางอนั เพราะหลกั การเงามืดใต้แสงไฟเท่านัน้ ไม่ ว่าพวกเราชาวต้าถงั หรือคนของทูเจี๋ย ไม่มีทางคิดว่าเขาจะ ซ่อนตวั อยู่ใต้สายตาของฮ่องเต้เช่นนี้” อีกอย่างท่ีเขาไม่ไปไหน กเ็ ป็นเพราะนาง ถ้ามองจากมุมนี้ นางต้องรบั ผิดชอบเช่นกนั ถ้าไม่ได้รกั กนั เขาไม่มีทางเผชิญกบั อนั ตรายเช่นนี้ แต่ นางไมไ่ ด้คิดว่าการรกั กนั จะเป็นความผิด “ข้าเช่ือใจการวิเคราะหท์ ี่เจ้ามีต่อเขา ดงั นัน้ ข้ากเ็ ชื่อเขา” หนั อเู๋ วยพดู คาไหนคานัน้ “ว่ามาเถอะว่าจะให้ข้าทาอะไร” “ให้ข้าคิดก่อน! ให้ข้าคิดก่อน!” ชนุ ถหู มีหลบั ตา 5

นี่เป็ นเร่ืองที่สาคญั ถึงกบั ชีวิต ตอนนี้จิตใจนางวุ่นวาย อย่างท่ีสดุ จาเป็นต้องทาใจให้เยือกเยน็ ลง! ผ่านไปอีกชวั่ ขณะชุนถหู มีถึงได้ลืมตาขึ้น ตอนนี้นางฝื น ทาใจให้สงบลงได้บา้ ง “จบั เขาได้อย่างไร เป็นการตามจบั อย่าง เปิ ดเผย หรอื ว่าจบั กมุ อย่างลบั ๆ แล้วใครเป็นคนจดั การเรือ่ งนี้” “เจ้าเองกร็ วู้ ่าต้าหลี่ซื่อของต้าถงั ไม่มีที่คมุ ขงั นักโทษและ ไม่มีมือปราบที่ดาเนิ นการจบั กมุ โดยเฉพาะด้วย อีกทงั้ อาซูร่ยุ เป็นชาวทูเจี๋ยท่ีมีฐานะสูงส่งขนาดนัน้ พอได้รบั รายงานเรื่องนี้ แ ล้ ว ต้ า ห ล่ี ซื่ อ จึ ง ได้ ปร ะ ส า น กับ ส า นั ก หง ห ลู *ที่ ดู แ ล กิ จ ก า ร เก่ียวกบั ดินแดนตะวนั ตกโดยเฉพาะและกองปราบของกรม ราชทัณฑ์นาป้ ายคาสัง่ ของฮ่องเต้ยืมกาลงั ของหน่วยรกั ษา ความปลอดภยั ไปล้อมจบั ” สุดยอด! ใช้คนของสี่หน่วยงานตามรบั สงั่ ของฮ่องเต้ เย่ชา ครงั้ นี้เจ้าถึงกบั ทาให้ฮ่องเต้ต้าถงั สนั่ ไหว นับว่าไม่เลว จริงๆ ถา้ ต้องเสียท่าท่ีเมืองฉางอนั กถ็ ือว่ามีคณุ สมบตั ิพอ! แม้จะคิดเช่นนี้แต่สมองยงั คงรกั ษาความเยือกเยน็ เอาไว้ นางถามต่อไปว่า “ถ้าอย่างนัน้ แสดงว่าไม่ได้จบั กมุ อย่างลบั ๆ นะสิ” หน่วยงานมากมาย อีกทงั้ ใช้คนเยอะขนาดนี้ คิดจะเกบ็ 6

เป็นความลบั คงจะยากมาก แต่ไม่มีการประกาศให้รทู้ วั่ กนั กไ็ ม่ ถอื ว่าเป็นการจบั กมุ อย่างเปิ ดเผย หนั อ๋เู วยพยกั หน้า “เพราะร้วู ่าอาซูร่ยุ เก่งกาจ จึงต้องใช้ กาลงั คนจานวนมาก แต่ดูเหมือนเขาไม่ได้ขดั ขืนรุนแรงสกั เท่าไร ไม่มีใครบาดเจบ็ ล้มตาย” การรบั มือกบั องคช์ ายต่างเผ่า ท่ีแต่งกายอย่างสามญั ชน ต้องใช้หน่วยรกั ษาความปลอดภยั ถึง แปดร้อยนาย แต่ละนายแต่งกายพร้อมรบเหมือนจะออกศึก ครงั้ ใหญ่ พอถงึ ตอนนี้คิดแล้ว ช่างไม่เอาไหนเสียจริง “เขาไม่ได้ขดั ขืนหรือ?” ไม่เหมือนเย่ชาท่ีนางรู้จกั เลย เขามีความหยิ่งทะนงในตนเอง การปะปนตวั เป็นชาวบ้านแม้ จะถกู ชนชนั้ ล่างไล่ตีได้ แต่กไ็ ม่ใช่จะทาอะไรเขาได้ง่าย ๆ “เพราะจบั ตวั ลกู น้องเขาไว้เป็นตวั ประกนั ...” ชุนถหู มีตกตะลึงอีกครงั้ จ่ินอี! จ่ินอีกเ็ สียท่าไปด้วย? แสดงว่าตอนนี้คนท่ีนางจะ ใช้ได้มีไม่มาก โอกาสที่จะช่วยพวกเขาออกมานัน้ ยากแสนยาก แต่ว่าทาไมจ่ินอีที่ระมดั ระวงั ตวั มาตลอดยงั จะพลาดท่าไปด้วย อีกทัง้ ยังถูกจับก่อนเย่ชาอีก? ไม่ว่าอย่างไรนางต้องแน่ ใจ 7

เ สี ย ก่ อ น ว่ า ตู้ ห า น อ วี้ ท า อ ย่ า ง ไ ร จึ ง จ ับ พ ว ก เ ข า ไ ด้ ใ น ค ร า ว เดียวกนั ตู้หานอวี้ไม่ได้เก่งกาจขนาดที่จะเดาเร่ืองทงั้ หมดได้ ทะลุปรโุ ปร่งโดยอาศยั เพียงแค่คาพดู ขณะเมาสุราของหนั อ๋เู วย ไม่ก่ีประโยค! แต่ทว่านี่ไม่ใช่เรื่องสาคญั ท่ีสุดในตอนนี้ ท่ีสาคญั ที่สุดก็ คือต้องรบั รองว่าเย่ชาจะปลอดภยั ในช่วงนี้ ถา้ พิจารณาจากมมุ นี้ การให้เขาตกอยู่ในมือฮ่องเต้จะเป็ นเร่ืองดีที่สุด ฮ่องเต้ไม่มี ทางสงั่ ฆ่าเย่ชาอย่างไรเ้ หตผุ ล สาหรบั คนท่ีอย่เู หนือคน จะต้อง เกบ็ คนที่มีประโยชน์เอาไว้ใช้ในเวลาสาคญั ที่สดุ “ท่านแม่ทพั โปรดช่วยข้าเรื่องหนึ่งได้หรือไม่” นางคิดดี แล้วจงึ พดู อย่างไม่อ้อมค้อม “เจา้ ว่ามา!” “กลยทุ ธข์ องข้าคือ ลงมอื ก่อนได้เปรียบก่อน” “หมายความว่าอย่างไร?” “กค็ ือเราต้องสร้างเรื่องให้ใหญ่โตเข้าไว้ เรื่องนี้ไม่เหมาะ จะทาให้เรื่องใหญ่เป็ นเร่ืองเลก็ เร่ืองเลก็ กลายเป็ นไม่มีเร่ือง 8

แต่จะต้องให้ทุกคนในใต้หล้ารู้เรื่องจึงจะหาทางออกได้ ข้า ต้องการให้ท่านใช้กาลงั ส่วนตวั กระจายข่าวเร่ืองที่เขาถกู จบั ออกไป โดยเฉพาะเรื่องท่ีเขาเป็นบุตรแห่งเทพหมาป่ าของทเู จ๋ีย แต่ถกู ปาเกอถเู อ่อสร้างเรื่องสร้างสถานการณ์ให้แกล้งตาย แต่ความจริงเขายงั มีชีวิตอยู่” ชุนถหู มีพูดต่อ “ต้องกวนน้าให้ ข่นุ ถึงจะจบั ปลาได้งา่ ย ๆ” ความหมายของนางกค็ ือ ต้องสร้างเร่ืองใหญ่โต ถึงจะ บงั คบั ให้ฮ่องเต้ไม่กล้าทาอะไรเย่ชา เพราะเย่ชาเป็ นคนท่ีมี ฐานะอนั สูงส่งและเป็ นที่เทิดทูนของชาวทูเจี๋ยท่ีเป็ นสามญั ชน ทวั่ ไป ถึงต้าถงั จะแขง็ แกร่งไม่กลวั ชนเผ่าต่างๆ ทางตะวนั ตก แต่ฮ่องเต้มีปณิธานกล้าแกร่ง ไม่มีทางสร้างความเจบ็ แค้นท่ี ยากจะลบเลือนในใจชนเผา่ เหล่านัน้ ไมเ่ พียงเท่านัน้ เขาจะต้อง คุ้มครองบุตรแห่งเทพหมาป่ าคนนี้อย่างดี ถ้าเกิดเย่ชาตาย อย่างไม่รสู้ าเหตุ ช่ือเสียงของเขาจะเสื่อมเสียกลายเป็นฮ่องเต้ผู้ ไร้ความสามารถ ส่วนเรื่องที่ว่าจะจดั การเย่ชาอย่างไร กเ็ ป็ น เรอื่ งย่งุ ยากของหนั โหม่ว ซึ่งนางไม่คิดจะสนใจเรอ่ื งนี้ ---------------------------------------------------------- * ตามภาษากฎหมายที่ได้ยินจะเป็ น เจตนาประสงค์ต่อ ผล และเจตนาเลง็ เหน็ ผล เจตนาประสงคต์ ่อผลเป็นเจตนาท่ีให้ 9

เกิดเหตตุ รง ๆ อย่างเช่นการชิงทรพั ย์ เพราะต้องการทรพั ยข์ อง คนคนนัน้ ส่วนเจตนาเลง็ เหน็ ผลเป็นเจตนาให้เกิดเหตทุ างอ้อม คือการทาท่ีเลง็ เหน็ ว่าจะเกิดผลอย่างนัน้ อย่างเอาสายไฟล้อม รวั้ เพ่ือกนั ขโมย ร้วู ่าหากมีคนมาแตะเข้าต้องเสียชีวิตแน่ๆ แต่ ไม่ตัง้ ใจว่าจะทาร้ายใคร โดยเฉพาะ แต่ถ้ามีคนมาโดนแล้ว เสียชีวิตจะถือว่าเป็ นเจตนาฆ่าคนตาย เพราะเลง็ เห็นผลว่า จะต้องเกิดขึน้ อย่างนัน้ มาก่อนหน้านี้ * 鸿胪寺 สานักหงหลูในราชวงศ์ถงั เป็ นหน่วยงานที่ กากับดูแลเกี่ยวกับเรื่องระหว่างประเทศ คนต่างเผ่า และ ขนบประเพณีการฝังศพ 10

1

ทนายสาว ถงึ คราวสู้ 美人谋律 407 ไม่ได้บอก “เจ้าคิดจะโยนเผือกร้อนให้กบั ฮ่องเต้?” หนั อู๋เวยเข้าใจ แล้ว แต่ยงั ตกใจไม่น้อย เด็กสาวคนนี้ใจกล้าบ้าบ่ิน อีกทัง้ ยงั มีความคิดท่ีไม่ว่า ใครกค็ าดไม่ถึง คิดจะกระพือข่าวเรื่องนี้ให้ทุกคนร้แู ล้วยงั ดนั ขนึ้ มาให้เหน็ กนั ชดั เจน “ฮ่องเต้สามารถโยนเผือกร้อนก้อนนัน้ กลบั มาให้ข้าได้ จริงๆ แล้วข้าไม่อยากให้เขายุ่งเก่ียวกบั เรื่องนี้ด้วยซา้ ” ชุนถหู มี ไม่รู้สึกผิดท่ีทาการบีบบงั คบั ประมุขของแผ่นดินแต่อย่างใด “แต่ท่านต้องระวงั อย่าให้ตวั เองเข้าไปพวั พนั ด้วย ถึงฮ่องเต้จะ สงสยั ว่าท่านเป็นคนบงการอยู่เบอื้ งหลงั กอ็ ย่าให้เขาจบั จดุ อ่อน ของท่านได้ จาไว้ หากถึงเวลาจาเป็นกย็ ืนกระต่ายขาเดียวกพ็ อ ท่านเป็นหลานชายแท้ ๆ เขาจะทาอะไรท่านได้” การกระทาของนางเข้าข่ายเล่นลูกไม้กนั โต้งๆ ถึงจะเป็น ยามคบั ขนั หนั อเู๋ วยท่ีกาลงั รสู้ ึกผิดกย็ งั อยากจะหวั เราะออกมา 2

“จากนัน้ ข้าจะต้องหาโอกาสเข้าเฝ้าฮ่องเต้เพื่อพดู เกลี้ย กล่อมว่าจะจดั การกับบุตรแห่งเทพหมาป่ าท่ีลอบเข้ามายงั แผน่ ดินต้าถงั ของเราอย่างไรให้เข้ากบั กฎหมายบา้ นเมอื ง” “เจา้ จะว่าความให้เขาหรอื !” หนั อเู๋ วยตะลึงงนั ชุนถหู มีพยกั หน้า “ใช่ ข้าจะว่าความให้เขา มีแต่ขึ้นศาล เท่านัน้ ข้าจึงจะช่วยเขาได้ แบบนี้ฮ่องเต้กจ็ ะสามารถปลีกตวั จากเร่ืองเผือกร้อนนี้ ได้ เพราะทุกอย่างจะมีกฎหมายเป็ น ตวั ชี้วดั ” การช่วยคนไม่ใช่เป้าหมายสาคญั ท่ีสุด แต่เป็ นการให้เย่ ชาสามารถมีตวั ตนได้อย่างถกู ต้อง มีโชคดีในความโชคร้าย ก่อนหน้ านี้ แม้นางอยากให้เย่ชามีชีวิ ตอยู่ท่ามกลางแสงตะวนั ได้ แต่กไ็ ม่กล้าเสี่ยงใช้วิธีอนั ตรายเช่นนี้ ในเมื่อมาถึงขนั้ นี้ นางกอ็ ยากลองเส่ียงดวงดสู กั ครงั้ ! หนั อู๋เวยมองอย่างตะลึงพรึงเพริด ชนชนั้ สูงของศตั รถู กู จับตัวอยู่ในแผ่นดิ นต้าถังแล้วยังจะใช้กฎหมายต้าถังมา ดาเนินคดีได้หรอื ? 3

“อีกอย่าง ท่านช่วยหาวิธีให้ข้าได้พบหน้าเขาสกั ครงั้ ” ชนุ ถหู มีบอกถึงแผนการขนั้ ต่อไป หลงั จากคุยเร่ืองแผนการกนั แล้วหนั อู๋เวยกร็ ีบร้อนจาก ไป ส่วนชนุ ถหู มีตรงไปยงั ห้องหนังสือใหญ่ นางใจร้อนดัง่ ไฟเผา อยากจะไปจัดการเร่ืองต่าง ๆ พร้อมกบั หนั อู๋เวย อยากจะไปหาเย่ชาที่คุกหลวง แต่นางรู้ว่า ต้องตงั้ สติให้ดี นางต้องทาตามขนั้ ตอน ไม่เช่นนัน้ เย่ชาจะเป็น อนั ตราย เผ่าทูเจ๋ียยึดครองแผ่นดินชาวฮนั่ มานานกว่าร้อยปี ใช้ ความรนุ แรงและความเหี้ยมโหดในการปกครองแผน่ ดิน บดั นี้ ราชวงศ์ถงั เพ่ิงรวบรวมแผ่นดินได้ไม่นาน มีกษัตริย์แค่สอง องค์ แมห้ นั โหมว่ จะเก่งกาจปราดเปรอ่ื ง ใช้นโยบายปรองดอง ระหว่างชนเผ่าต่าง ๆ แม้ชาวบ้านทัว่ ไปจะมีความดูหมิ่นดู แคลนชาวเผา่ นอกด่านอยู่บา้ ง แต่กถ็ ือว่ายงั เปิ ดใจ ยอมรบั ได้ มีการค้าขายระหว่างกนั อย่างคึกคกั สาหรบั เชื้อพระวงศท์ ูเจ๋ีย ชาวบ้านทวั่ ไปยงั คงมีแต่ความเคียดแค้นชิงชงั อยู่เช่นเดิม อีก ทงั้ เผา่ ทเู จ๋ียยงั คอยหาโอกาสรกุ รานชายแดนอย่เู ป็นประจา 4

ในสถานการณ์เช่นนี้ ความรสู้ ึกของปวงประชาเอนเอียง ไปด้านหน่ึง ถ้าเรื่องที่เย่ชาเป็ นหวั หน้าองค์กรนักฆ่ากลุ่มตา หมาป่ าถกู เปิ ดเผยออกไป จะมีความยุ่งยากมากขึน้ เขาเคยฆ่า ขนุ นางใหญ่ของต้าถงั แม้ไม่ใช่ด้วยเจตนาของตวั เขาเอง แต่ก็ เป็นผรู้ บั จ้าง ตามกฎหมายต้าถงั มีโทษตายสถานเดียว ถึงฮ่องเต้จะมีเป้ าหมายด้านการปกครองท่ีต้องการสร้าง ความสมั พนั ธก์ บั ต่างชาติ ทาให้สามารถใช้ข้ออ้างนี้ละเว้นโทษ ตายแก่เย่ชาและคมุ ตวั เขาเอาไว้แทน แต่อย่างไรกต็ ามการทา เช่นนัน้ ก็ยงั ทาให้เย่ชาตกอยู่ในอนั ตรายท่ีถึงแก่ชีวิตได้ วร ยุทธของเขาร้ายกาจ ถ้าจะขงั เขาไว้ ไม่ร้วู ่าต้องรอ้ ยโซ่ท่ีไหปลา ร้า ตัดเส้นเอ็นมือเอ็นเท้า หรือกรอกยาประเภทท่ีทาให้ไม่ ร้สู ึกตวั ให้เขากินทุกวนั หรือไม่ แบบนัน้ จะทาให้เขาไม่มีกาลงั ป้องกนั ตวั เอง ต้องเผชิญหน้ากบั การลอบสงั หารอย่ไู ม่ขาดสาย มีคนคิดจะกาจดั เขาอยู่มากมายเหลือเกิน คนท่ีเขาเคย สงั หารเป็ นขนุ นางใหญ่และชนชนั้ สูงของต้าถงั กไ็ ม่น้อย แม้มี ชาวทูเจี๋ยเป็ นผ้ไู ด้รบั ประโยชน์ แต่ส่วนใหญ่แล้วเป็ นการชิง อานาจระหว่างชาวต้าถงั กนั เอง ถ้าเขาถกู จบั ขงั คกุ คนเหล่านัน้ ไมก่ ลวั ว่าความลบั จะถกู เปิ ดเผยออกมาหรอื 5

มีแต่คนตายที่ไม่อาจคายความลบั ได้ น่ีเป็นเหตผุ ลท่ีคน ชวั่ ช้าตงั้ แต่อดีตจนถึงปัจจุบนั เข้าใจกนั ดี อีกอย่างราชาของ เผ่าทูเจ๋ียคนปัจจุบนั กย็ งั ต้องการกาจดั เย่ชา หนั โหม่วมีความ อดทนพอท่ีจะคุ้มครองเย่ชาหรือไม่ ถึงเขาจะยอม แต่คนที่นัง่ อยู่บนบลั ลงั กม์ งั กรอย่างเขาจะป้องกนั การแทรกซึมอย่างไร้สุ้ม เสียงจากเงามืดได้อย่างไร ถึงตอนนัน้ เย่ชากต็ ายอย่างจบั มือ ใครดมไมไ่ ด้ ดงั นัน้ หากคิดจะช่วยเย่ชากจ็ ะต้องให้เขาได้รบั อิสรภาพ แม้แต่ให้ต้องโทษจาคุกก็ไม่ได้ ถึงขนาดจะต้องช่วยให้เย่ชา ได้รบั แรงสนับสนุนจากอิทธิพลบางอย่างเป็ นการรบั ประกนั ความปลอดภยั แต่ทว่าเรื่องนี้มนั ยากเสียยิ่งกว่าปี นขึน้ สวรรค์ นางไม่มีทางถอย สาหรบั นางและเย่ชาการถอยก้าวหน่ึงมิได้ หมายถึงแผน่ ดินกว้างใหญ่แต่กลายเป็นการถอยตกลงไปในหบุ เหวลกึ นางจาเป็นต้องหาแผนการและวิธีช่วยเขาอย่างรดั กมุ ซ่ึงเรื่องทงั้ หมดจะดาเนิ นไปได้ก็ต่อเมื่อนางได้รบั การ สนับสนุนจากฮ่องเต้เหมือนคดีฮ่องเต้ตวั ปลอม เพราะฮ่องเต้ ต้องการรกั ษาชีวิตอิ่งจือ นางถึงจะแสดงความสามารถและมี โอกาสใช้ได้อย่างเต็มที่ การจะทาเช่นนี้ได้ต้องให้ฮ่องเต้เห็น ว่าเย่ชามีประโยชน์ให้ใช้ได้ หนั โหม่วเป็นฮ่องเต้ที่ดี มีสติปัญญา 6

ปราดเปรื่องและเป็ นคนไร้น้าใจ มีแต่ผลประโยชน์เท่านัน้ ท่ีจะ ทาให้เขาหวนั่ ไหวได้ งานเลี้ยงวนั ไหว้พระจนั ทรย์ งั ไมเ่ ลิกรา เสียงหวั เราะและ เสียงดนตรีสลบั กบั เสียงน้าไหลลอยมาในอากาศ ฟังดบู างเบา และเล่ือนลอย เมื่อครู่นางตกอยู่ในความตึงเครียดและเป็ น กงั วล มาบดั นี้ราวกบั อยู่ในภาพฝันท่ีไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกบั นาง มีแต่ความรนั ทดหดห่ใู จ ห้องหนังสือใหญ่ยงั คงมีตะเกียงให้ความสว่าง มีเงาผอม บางสะท้อนอย่บู นมลู่ ี่ไมไ้ ผ่ หน้าห้องหนังสือมีแต่ไป๋ เว่ย พ่อบา้ นใหญ่เฝ้าอย่คู นเดียว เม่ือเหน็ ชุนถหู มีเขารีบปัดมู่ลี่ขึ้นพร้อมกบั พูดเบาๆ “นายท่าน รออย่นู านแล้ว คณุ หนูหกรีบเข้าไปเถอะขอรบั ” ชนุ ถหู มีพยกั หน้าสดู หายใจลึกๆ ก้าวเข้าไปอย่างมนั่ คง “มีเร่ืองอะไรสาคญั ถึงขนาดต้องให้อ๋องน้อยรีบร้อนมา หาในวนั เทศกาล” ไป๋ จิ้งหย่วนกาลงั เดินวนไปมาในห้อง แม้สี หน้าจะสงบน่ิงแต่กถ็ ามอย่างตรงไปตรงมา 7

“ต้าหลี่ซ่ือประสานกาลงั กบั สานักหงหลู กองปราบของ กรมราชทณั ฑ์นาป้ายคาสงั่ ของฮ่องเต้ไปยืมกาลงั หน่วยรกั ษา ความปลอดภยั แปดร้อยนายไปล้อมจบั คนคนหนึ่งเม่ือไม่นาน มานี้เจ้าค่ะ” ชุนถหู มีตอบตามความจริง มีความภาคภมู ิใจใน น้าเสียงอย่ลู ึก ๆ ผชู้ ายของนางมีความเก่งกาจถึงขนาดต้องใช้คนจานวน มาก แล้วยงั ต้องมีตวั ประกนั จึงจะยอมก้มหวั ให้ แต่ทาไมต้อง เป็นวนั นี้ เป็นวนั เทศกาลท่ีอย่พู รอ้ มหน้ากนั ด้วย! ไป๋ จิ้งหย่วนตะลึงงนั ตามคาด “เป็ นใครกนั ถึงได้ต้องใช้ กาลงั มากถงึ ขนาดนี้” “เป็นชายที่หลานชอบ” ชนุ ถหู มีบอกคาตอบท่ีสร้างความ ประหลาดใจอย่างย่ิงยวด “เป็นชายท่ีหลานจะแต่งงานด้วย ถ้า เกิดเขาตายแล้ว หลานกจ็ ะไม่แต่งงานไปตลอดชีวิต เขาเป็ น อนุชาของทูเจี๋ยอ๋องคนปัจจบุ นั บตุ รแห่งเทพหมาป่ า อาซูรยุ่ ” ถ้าต้องการว่าความให้กบั เย่ชา อีกทงั้ ยงั ต้องการการ สนับสนุนจากฮ่องเต้ ดงั นัน้ สิ่งแรกที่ต้องทาคือต้องให้ท่านตา พยักหน้ ารบั เสียก่อน ดังนั้นนางจาเป็ นต้องพูดความจริง ยกเว้นเร่ืองท่ีเย่ชาลอบเข้าห้องนอนของนางบ่อย ๆ น่ี เป็ น 8

เหมอื นการว่าความที่ลกู ความปิ ดบงั ความจริงกบั หมอความจน กลายเป็ นผลลพั ธ์ที่คาดไม่ถึงภายหลงั ดงั นัน้ ไม่ว่าจะลาบาก ใจเพียงใดกต็ ้องพดู กนั ตรง ๆ แต่ชื่อเย่ชา เป็ นชื่อท่ีเรียกกนั ส่วนตวั ระหว่างพวกนาง สาหรบั คนอื่นเย่ชากค็ ืออาซูร่ยุ เป็ นน้องชายของปาเกอถเู อ่อ เป็ นทายาทสืบทอดบลั ลงั กอ์ นั ดบั ส่ีของเผ่าทูเจ๋ียเพราะตอนนี้ ปาเกอถเู อ่อมีลูกชายสามคนแล้ว แต่ในหมู่ชาวบา้ นทวั่ ไปเขา เป็นผเู้ หมาะสมกบั การสืบทอดบลั ลงั กอ์ นั ดบั หน่ึง ท่ีว่าถึงภเู ขาไท่ซนั ถล่มสีหน้ากไ็ ม่แปรเปล่ียนนัน้ เพราะที่ ถล่มลงมายงั ไมม่ ากพอท่ีจะทาให้ตกใจ คนที่ควบคมุ ความสขุ มุ เยือกเย็นมาตลอดอย่างไป๋ จิ้งหย่วน ยามนี้อ้าปากค้างด้วย ความตกตะลึง เขาแทบไม่เช่ือหตู วั เอง “เจ้าว่าอะไร! ไหนพดู อีกทีสิ” เรื่องนี้ไม่มีเหตุผล ไม่มีเค้าลางมาก่อน จ่ๆู กม็ าอย่าง กะทนั หนั ชุนถหู มีพูดซ้าอีกครงั้ อย่างไม่ตกหล่น จากนัน้ เข้ามา ประคองไป๋ จิ้งหย่วนไปนัง่ ลง เพราะดเู หมือนท่านตาของนางจะ ทรงตวั ไมอ่ ยู่ 9

ไป๋ จิ้งหย่วนนัง่ ลงช้า ๆ ไม่พดู อะไรอยู่นาน จนกระทงั่ ชนุ ถหู มียืนจนเมื่อยขาแล้วจึงค่อยบอกให้นางนัง่ ลง จากนัน้ ถาม ว่า “เจา้ รจู้ กั คนอย่างเขาได้อย่างไร แล้วเขามาฉางอนั ทาไม” “รู้จกั ตัง้ แต่อยู่ฟ่ านหยางแล้วเจ้าค่ะ เขาเคยช่วยชีวิต หลานตงั้ หลายครงั้ ดงั นัน้ หลานจึงใช้หวั ใจ ใช้ชวั่ ชีวิตคืนให้ เขา” ชุนถหู มีพดู อย่างไม่ร้สู ึกเขินอายใดๆ “ที่เขามาฉางอนั นัน้ กเ็ พราะหลาน ไม่ได้คิดรา้ ยกบั ต้าถงั แต่อย่างใด” “ทาไมตาถงึ ไมร่ เู้ รอื่ ง” ไป๋ จิ้งหย่วนน่ิวหน้า “เพราะหลานไม่ได้บอก เพราะเขาต้องทาอะไรเป็ น ความลบั ” คาพูดนี้จี้ใจดาของไป๋ จิ้งหย่วนเข้าพอดี ถึงก่อนหน้านี้ เขาให้หลานสาวคนนี้ มาอยู่ข้างกายเพราะต้องการให้นางทา ประโยชน์แก่จวนสกุลไป๋ ก็จริง แต่ต่อมาเขามีความรกั ใคร่ เอน็ ดนู ังหนูคนนี้อย่างจริงใจ 10

1

ทนายสาว ถงึ คราวสู้ 美人谋律 408 ช่วยชีวิต ชุนถหู มีสงั เกตสีหน้าท่าทางของเขาแล้วจึงเสริมขึ้นอีก ประโยคอย่างอดไม่ได้ว่า “ท่านพ่อกบั ท่านป่ ูกไ็ ม่ร้เู รื่องนี้เจ้าค่ะ หลานไม่เคยบอกพวกเขามาก่อน เพราะฐานะของอาซูร่ยุ นัน้ พิเศษมาก หนั อู๋เวยรู้เร่ืองนี้เพราะความบงั เอิญโดยแท้ ดงั นัน้ เขาจึงมาบอกเร่อื งนี้ให้หลานร”ู้ ได้ยินเช่นนี้ไป๋ จิ้งหย่วนกร็ สู้ ึกดีขึน้ ไม่น้อย แต่แล้วหวั คิ้ว ของเขากข็ มวดเข้ามาอีกครงั้ “เจ้าจะทาอย่างไร” นางบอกความ จริงทงั้ หมดกบั เขา สีหน้าท่าทางมีความมุ่งมนั่ เช่นนี้แสดงว่ามี ความคิดบางอย่างแล้ว ชุนถหู มีน่ิ งเงียบไปเลก็ น้อย ร้สู ึกว่าท่านตาพ่ึงพาอาศยั ได้ เขาไม่ได้ซกั ไซ้ไล่เลียงถึงรายละเอียดการคบหากนั ระหว่าง นางและชายอนั ตรายคนนัน้ หากคานึงถึงภาพรวมใหญ่ขึ้นมา ก่อน ดงั นัน้ นางเล่าเหตุการณ์ให้ไป๋ จิ้งหย่วนฟังอย่างไม่ปิ ดบงั สดุ ท้ายพดู ว่า “หลานจะช่วยเขา ให้เขาได้ขึน้ ศาลเจา้ ค่ะ” 2

ไป๋ จิ้งหย่วนไม่ได้ตอบกลบั แต่หลบั ตาเพื่อใช้ความคิด เขาคิดไม่นานพลนั ลืมตาขึ้นอย่างรวดเรว็ “พร่งุ นี้หลงั จากเสรจ็ การประชุมแล้ว ตาจะช่วยถามความเหน็ ของฮ่องเต้ให้” ชุนถหู มีน่ิ งงนั คิดไม่ถึงว่าไป๋ จิ้งหย่วนจะตอบรบั อย่างไม่ อิดออด ทาให้สิ่งที่นางเตรียมตวั สาหรบั โน้มน้าว ขอร้องจนไป ถงึ ขนั้ ข่มข่เู สียไปเปล่าๆ โดยไม่ได้ใช้สกั วิธี “ท่านตาเหน็ ด้วยหรอื เจ้าคะ” “นังหนูน่ี คิดว่าตาไม่ร้หู รือว่าเจ้าใช้กลยุทธ์ประหารก่อน แล้วค่อยกราบทูล” ไป๋ จิ้งหย่วนพดู อย่างไมพ่ อใจ “เจ้าทาให้เรอ่ื ง ใหญ่โตถึงตาจะไม่เหน็ ด้วยแต่จะทาอะไรได้ เกรงว่าอีกไม่ก่ีชวั่ ยามพอฟ้าสาง ทวั่ เมืองฉางอนั จะต้องวิจารณ์กนั ถึงเรื่องนี้ ไม่ ถงึ สิบวนั คนทางเทือกเขาอลั ไตจะต้องรเู้ รอื่ งกนั หมด” วนั นี้เขาเข้าใจได้อย่างแจ่มแจ้งแล้วว่า การท่ีเขาเหน็ ว่า หลานหกคนนี้เป็ นเหมือนร่มค้มุ ภยั ฮ่องเต้เหน็ นางเป็ นดาบลง ทณั ฑ์ เป็นเรอื่ งที่ถกู ต้องกจ็ ริง แต่พวกเขาลืมไปว่าจะเป็นดาบก็ ดี เป็ นร่มก็ดี แต่กม็ ิได้จะถกู พวกเขาควบคุมได้ทงั้ หมด ก่อน หน้านี้ที่นางให้ความร่วมมือเป็ นอย่างดีเพราะว่านางยินยอม ถ้าเกิดนางไม่ยินยอมไม่ว่าอะไรกไ็ มม่ ีทางสาเรจ็ 3

เมื่อคร่นู ี้เองที่เขาคิดจะขงั หลานสาวคนนี้เอาไว้ ไม่ให้ นางยุ่งเก่ียวกบั เร่ืองนี้ แต่เขาถามตัวเองว่าทาอย่างนัน้ จะมี ประโยชน์หรือ คาตอบกค็ ือไม่ สุดท้ายยงั สร้างความผิดใจจนถู หมีห่างเหินไปอีก ยิ่งไปกว่านัน้ เร่ืองนี้ดาเนิ นมาถึงขนั้ ท่ีไม่อาจ ยตุ ิได้แล้ว นังหนูหกพูดถูกต้อง การเกลี้ยกล่อมฮ่องเต้ต้องให้ ฮ่องเต้ได้รบั ประโยชน์จากเร่ืองนี้ และประโยชน์ท่ีเกิดขึ้นต้อง ไม่ใช่เร่ืองส่วนตัว แต่เก่ียวกับชะตาของแผ่นดินต้าถัง ถ้า สามารถนาประโยชน์มาให้ต้าถงั ได้เขาเองกย็ อมตายอย่างไม่ เสียดายชีวิต แน่นอนว่าถ้าทาได้ดีสกลุ ไป๋ กจ็ ะพลอยดีไปด้วย ในเมื่อขัดขวางไม่ได้ก็ไม่สู้ยื่นมือช่วยเหลือ ถึงจะ อนั ตรายไปหน่อยกจ็ ริงแต่กค็ ุ้มค่าที่จะเส่ียง ตอนนี้ฮ่องเต้คง ร้อนใจกบั การจดั การเรื่องนี้เช่นกนั ถ้าถหู มีรบั หน้าท่ีน่ีมาก็ เท่ากบั สกลุ ไป๋ เป็นผรู้ บั มาจดั การ คนที่ช่วยฮ่องเต้แบง่ เบาภาระ ย่อมต้องเป็ นสกลุ ไป๋ เมื่อใดที่ฮ่องเต้ไม่กลดั กลุ้มกงั วล สกลุ ไป๋ จะมีหน้าตาและเกียรติยศไปด้วย “แต่ว่าฮ่องเต้ทรงมีพระปรีชา คนประเภทนี้ส่วนใหญ่แล้ว ไม่ยอมให้ใครมาบงั คบั แม้การลงมือก่อนได้เปรียบก่อนของ 4

เจ้าจะดี แต่จะทาให้ฮ่องเต้ต้องลาบากพระทยั ไม่น้อย ดงั นัน้ ต้องเตรียมตวั ให้ดี” “หลานทราบแล้วเจ้าคะ” “ถา้ ขึน้ ศาลจริงๆ เจ้ามนั่ ใจว่าจะชนะหรอื ไม่” ไป๋ จิ้งหย่วน ยงั ไมว่ างใจ การว่าความไม่สามารถรบั รองได้ว่าจะชนะได้อย่าง เดด็ ขาด เช่นเดียวกบั หมอรกั ษาคนป่ วยที่ไม่อาจบอกได้ว่าจะ รกั ษาให้หายขาดได้ทงั้ หมด แม้หลกั ฐานท่ีมีทุกอย่างจะเป็ น ประโยชน์กบั อีกฝ่ ายกต็ าม แต่กม็ ีโอกาสถกู พลิกคดี เพราะการ ขึ้นศาลว่าความนัน้ เหมือนการออกรบในสนามรบ สามารถ เปลี่ยนแปลงได้ในชวั่ เวลากะพริบตา ดงั นัน้ ในฐานะหมอความนางไม่อาจพยกั หน้ารบั ได้ แต่ ในฐานะของหญิงที่จะช่วยชายในดวงใจทาให้นางพยกั หน้า “หลานต้องชนะให้ได้!” “ในเม่ือเป็นเช่นนี้... คนท่ีนาเรื่องไปรายงานกค็ ือคนสกลุ ตู้ เจ้าต้องพยายามทาให้เตม็ ที่ อย่าให้คนสกลุ ต้มู ีความหวงั จะ ผงาดขึ้นมาใหม่ได้!” ไป๋ จิ้งหย่วนหร่ีตาลง “ความจริงฮ่องเต้ไม่ 5

พอพระทยั สกลุ ตู้มานานแล้ว ขุนนางท้องถ่ินข้างนอกมีคนใต้ อาณัติของสกลุ ตู้มากมาย มีบางครงั้ ท่ีแนวทางบริหารแผ่นดิน ของฮ่องเต้จะราบร่ืนได้ยงั ต้องยืมมือสกลุ ตู้ แต่เพราะฮองเฮา ทรงเป็ นผ้มู ีความชอบที่ทาให้ฮ่องเต้ขึ้นครองบลั ลงั ก์ได้ จึงไม่ อาจแสดงความขดั แย้งกนั ให้เหน็ เบื้องหน้า คนมกั พูดว่าผ้อู ยู่ เบื้องบนนั้นแล้งน้าใจ แต่ความจริงฮ่องเต้ทรงคิดถึงความ ผกู พนั ท่ีมีมา ถ้าเกิดทาตวั สงบเสง่ียมเรียบร้อย ยงั ทรงไว้หน้า อย่บู า้ ง แต่ถ้าเกิด...” “ท่านตาวางใจเถอะเจ้าค่ะ หลานไม่ปล่อยตู้หานอวี้ไว้แน่ กล้าแย่งผู้ชายของหลาน ช่างไม่กลวั ตายนัก!” ชุนถหู มีเอ่ย แทรกไป๋ จิ้งหย่วนเสียก่อน ไป๋ จิ้งหย่วนหลบั ตา พยายามทาจิตใจให้เยือกเยน็ เข้าไว้ ท่ีเขาพดู นัน้ มิได้หมายความถึงเร่ืองนี้ แต่เมื่อคิดดอู ีกที ความโชครา้ ยของต้หู านอวีก้ เ็ ท่ากบั สกลุ ต้จู ะถกู เหยียบอยู่ใต้ฝ่ า เท้า ดังนั้นไป๋ จิ้งหย่วนจึงไม่ติดใจกับคาพูดของชุนถูหมีอีก ส่วนผ้ชู ายคนนัน้ เขายงั ไม่คิดจะถามถึงความสมั พนั ธ์ที่มีกบั หลานสาว ถา้ จะไมย่ อมรบั กย็ งั ไมใ่ ช่ในตอนนี้ 6

….. หลังอาหารเท่ียงวันรุ่งขึ้น มีขันทีแอบมาพบชุนถูหมี บอกให้นางเขา้ เฝ้า ชุนถหู มีเตรียมตวั มาตงั้ แต่เช้าจึงตามขนั ทีคนนัน้ เข้าวงั ทนั ที สถานท่ีเข้าเฝ้ายงั คงเป็นห้องทรงพระอกั ษร ภายในห้องมี เกากงกงคอยรบั ใช้อย่เู พียงผเู้ ดียว วนั นี้สีหน้าของหนั โหม่วไมด่ ี ย่ิงนัก ชนุ ถหู มีพยายามทาตวั ให้กริ่งเกรงในพระราชอานาจ “เจ้าทาได้ดีจริงๆ!” หลงั จากชุนถหู มีคุกเข่าลงแล้วหนั โหม่วตาหนิ ทนั ที “ถ้าพดู ถึงความกาเริบเสิบสาน ถ้าบอกว่าเจ้า เป็นอนั ดบั สองคงจะไมม่ ีใครกล้าเป็นอนั ดบั หนึ่ง” ถ้าพูดถึงเรื่องกลบั ดาเป็ นขาวในแผ่นดินต้าถงั ข้าบอก ว่าตัวเองเป็ นอนั ดบั สองก็คงไม่มีใครกล้าบอกว่าเป็ นอนั ดบั หนึ่งเช่นกนั ส่วนเรื่องกาเริบเสิบสานกช็ ่างมนั เถอะ ในใจนาง คิดเช่นนี้แต่กลับทาหน้ าตาเหมือนคนข้องใจ ถามเพียงว่า “หม่อมฉันไมเ่ ข้าใจว่าตวั เองทาอะไรให้ฝ่ าบาทพิโรธถงึ เพียงนี้” “ฮึ่ม แกล้งทาเข้าไป!” หนั โหม่วโมโหถึงกบั โยนพดั ลงบน พืน้ เป็นพดั จีบท่ีชุนถหู มี ‘คิดค้น’ เสียด้วย บดั นี้พดั ชนิ ดนี้เป็นที่ 7

นิยมไปทวั่ เมอื งฉางอนั จนออกไปสู่มณฑล ต่าง ๆ อย่างรวดเรว็ ได้ยินว่าแม้แต่นักบวชจากเมืองตงอิ๋ง*ยงั ชื่นชอบมากถึงกบั คิด จะนากลับไปยังบ้านเกิ ด ส่วนช่างฝี มือชาวต้าถังก็ระดม สติปัญญาอนั ชาญฉลาดประดิษฐพ์ ดั ชนิ ดนี้ด้วยวสั ดทุ ี่แตกต่าง กนั และมีระดบั คณุ ภาพท่ีไม่เหมือนกนั ถ้าหากผ้มู ีชื่อเสียงวาด รูปหรือเขียนบทกลอนบนตัวพัด จะกลายเป็ นของท่ี มี คุณภาพสูงไปในทนั ที ซึ่งเร่ืองนี้ต้องขอบคุณพดั ต้นแบบที่หนั โหม่วเป็ นผ้ลู งพู่กนั วาดภาพและเขียนอกั ษรแล้วส่งคืนให้ชุนถู หมี ซ่ึงถอื ว่าเป็นบรรพบรุ ษุ ของพดั ระดบั สงู เหล่านัน้ “เจ้าไม่ร้เู ร่ืองท่ีอาซูรุ่ย อนุชาของทูเจ๋ียอ๋องถกู จบั อย่าง นัน้ หรือ” หนั โหมว่ กดั ฟันถามอย่างไมพ่ อใจ นังเดก็ ร้ายกาจแสดงละครได้ยอดแย่ มองแวบเดียวกร็ ู้ แต่ยงั ทาปากแขง็ ไมย่ อมรบั แต่เขากท็ าอะไรนางไม่ได้ “รู้เพคะ ได้ยินมาตงั้ แต่เช้า แล้วกก็ าลงั กงั วลเร่ืองนี้อยู่ พอดี ฝ่ าบาทกเ็ รียกหม่อมฉันมาเข้าเฝ้าเสียก่อน” ชุนถหู มีตอบ ‘ตามความจริง’ ความสามารถในการทางานของหนั อู๋เวยนัน้ ยอดเย่ียม แค่คืนเดียวบุคคลท่ีมีหน้ามีตามีอานาจในฉางอนั ต่างกร็ ้เู ร่ืองนี้ 8

กนั หมด คิดว่าต้นถนนกบั ท้ายตรอกกค็ งเริ่มวิพากษ์วิจารณ์ เรอ่ื งนี้กนั แล้ว ข่าวลือเป็นส่ิงที่กระจายไปได้เรว็ ท่ีสดุ ในโลก “กงั วล? ทาไม? เจ้าเก่ียวข้องอะไรกบั อาซูรุ่ยคนนัน้ รึ!” หนั โหม่วถามเสียงกระด้าง เม่ือคืนนี้ชุนถหู มีได้ซกั ซ้อมคาพูดกบั ท่านตามาอย่างดี แล้ว ไป๋ จิ้งหย่วนจะแสร้งทาเป็ นว่าได้ยินข่าวระหว่างทางที่มา ประชุม จึงได้ขอเข้าเฝ้าฮ่องเต้เพ่ือเสนอแนวทางจดั การเร่ืองนี้ ตอนนัน้ ยงั อยู่ในท่ีประชุม มีขนุ นางสาคญั คนอื่นๆ อีก ดงั นัน้ การเสนอของไป๋ จิ้งหย่วนจึงดไู ม่กะทนั หนั เกินไป ส่วนชุนถหู มี จะบอกว่าได้ยินข่าวนี้ตอนเช้า ไม่เกี่ยวข้องกบั เรอื่ งท่ีท่านตาได้ ยินมาก่อนหน้านี้ ดงั นัน้ เป็ นความบงั เอิญกบั ท่ีฮ่องเต้เรียกนาง มาโดยแท้ ไมว่ ่าหนั โหมว่ จะเช่ือหรอื ไม่ นางกจ็ ะยืนกระต่ายขาเดียว ถึงตอนนี้ชุนถหู มีแสดงให้เหน็ ถึงความปากร้าย ใจดาหน้าด้าน พดู โกหกหน้าตายอย่างทนายตวั แสบให้เหน็ “เขาเป็ นคนที่หม่อมฉันเจอตอนอยู่ฟ่ านหยาง เคย ช่วยชีวิตหม่อมฉันหลายครงั้ ก่อนหน้านี้หม่อมฉันไม่ร้ถู ึงฐานะ ตวั ตนของเขา เพ่ิงจะร้ถู ึงตวั ตนและอาชีพที่สองนายบ่าวทาก็ 9

จากข่าวลือในเมืองเม่ือเช้านี้ พอเชื่อมโยงกบั เรื่องที่สงสยั มา ก่อนหน้านี้ กเ็ ลยรวู้ ่าได้รจู้ กั คนมีช่ือเสียงใหญ่โต ก่อนหน้านี้เขา เคยช่วยชีวิตหม่อมฉันไว้ ดงั นัน้ หม่อมฉันอยากช่วยเขาให้พ้น จากความผิดครงั้ นี้เพคะ” “งนั้ หรือ” หนั โหม่วหวั เราะเยาะ เขาไม่เชื่อในคาพูดของ ชุนถหู มีทงั้ หมด แต่เพราะคาพดู ครึ่งจริงครึ่งเทจ็ ของนางทาให้ เขาเกิดความสนใจ “เล่ามาสิ เขาช่วยชีวิตเจ้าอย่างไร” เรื่องนี้นางได้นัดแนะคาพูดกบั หนั อู๋เวยมาก่อนหน้านี้ แล้ว นางเป็ นคนจบั พิรุธจากคาพูดของคนอื่น ดงั นัน้ จะให้คน นอกวงการมาจบั ผิดนางได้อย่างไร ถึงจะเป็นฮ่องเต้กไ็ ม่มีทาง ------------------------------------ * ประเทศญ่ีป่ นุ ในปัจจบุ นั 10

1

ทนายสาว ถงึ คราวสู้ 美人谋律 409 กฏหมายคือจริยธรรม ดงั นัน้ นางเล่าเรื่องสองเร่ือง เร่ืองแรกคือแม่ทพั หลวั จ้าง นักฆ่ามาสงั หารนาง อีกเรอื่ งหน่ึง เรอ่ื งท่ีนางกบั ต้หู านอวี้ถกู คน จบั ตวั ไปก่อนหน้าที่จะทาคดีรองเท้าปักสีแดง แค่อ้าปากพูดไม่กี่ประโยค กจ็ บั คนที่คิดทาร้ายนางสอง คนมามดั รวมกนั ได้ในทนั ที กล้าหาเรื่องนาง ถ้าอย่างนัน้ กไ็ ด้ อย่าคิดว่าจะหนีรอดเลยสกั คน ทุกคนเหมือนปลาท่ีตกอยู่ใน อ่างเหมือนกนั จะหลบกไ็ ม่ได้ จะซ่อนกไ็ ม่พ้น นอกจากจะปะทะ กนั ซ่ึงๆ หน้า นางแสร้งทาเป็ นไม่ร้วู ่าใครเป็ นผนู้ าเรื่องมาแจ้งทางการ แต่การท่ีตู้หานอวี้ตอบแทนบุญคุณด้วยการทาร้ายอีกฝ่ าย เช่นนี้ย่อมทาให้ฮ่องเต้ไม่ประทบั ใจแน่นอน อีกทงั้ ฮ่องเต้กาลงั จะหาจุดอ่อนเพื่อเล่นงานสกุลตู้อยู่แล้ว ก่อนจากไปนางยงั เสริมอีกหลายประโยคว่า “ท่ีสิ่งหม่อมฉันพดู มาทงั้ หมดนี้ล้วนมี พยานยืนยนั ได้ เรอื่ งแม่ทพั หลวั จ้างนักฆ่ามานัน้ แม่ทพั หนั เป็น พยานได้ ที่ตอนนัน้ ไม่ให้เป็ นเร่ืองขึ้นมาเพราะพยานหลกั ฐาน ไม่เพียงพอ แม่ทพั หนั ยงั ต้องการค้มุ ครองหม่อมฉัน หม่อมฉัน 2

กไ็ ม่อยากมีเร่ือง ส่วนเรื่องถกู จบั ตวั ไปนัน้ ทรงถามตู้หานอวี้ได้ แต่อาจจะยุ่งยากสกั หน่อย เพราะเก่ียวกบั ช่ือเสียงอนั ดีงาม คิดว่านางคงไม่ยอมพูดอะไรแน่เพคะ” ขดุ หลุมพรางขึ้นมาอีก หลุม ดูสิว่าเจ้าจะกระโดดลงไปหรือไม่! นางปูทางเร่ืองนี้ให้ ฮ่องเต้ได้รู้เสียก่อน ถ้าเกิดผู้หญิงต่าช้าคนนัน้ ยงั กล้าพูดว่า ตวั เองหมดสติ ไมร่ เู้ รอ่ื งอะไร แล้วจะมีใครเชื่อนางอีก ถ้านางไม่พูดถึงหนั อู๋เวยกย็ งั ดี แต่พอพูดถึงหนั โหม่วก็ โมโหขึ้นมาทันที หลานชายของเขาคนนี้ ทาอะไรเปิ ดเผย ตรงไปตรงมา เขาไม่เคยทาตัวเจ้าเล่ห์เจ้าแผนการมาก่อน ไม่ใช่ทาไม่ได้ แต่ไม่อยากจะทา เพราะด้วยฐานะและตาแหน่ง ของหนั อเู๋ วยแล้วจะทาอะไรย่อมไมต่ ้องหลบๆ ซ่อนๆ หรือกลบ เกลื่อน แต่มาเช้านี้ พอถามว่าใครเป็ นคนแพร่งพรายข่าวนี้ ออกไป เจา้ หนุ่มนัน่ กลบั ปากแขง็ ยืนกระต่ายขาเดียวอย่ตู ลอด คนที่ไม่เคยมีพฤติกรรมเช่นนี้มาก่อนกลบั มาทาเช่นนี้ ย่อมไม่มีคาอธิบายอื่นนอกจากมีคนออกความเหน็ แล้วเกลี้ย กล่อมให้เขาร่วมมือ ส่วนคนท่ีว่าจะเป็ นใคร ดเู ดก็ สาวเจ้าเล่ห์ แสนกลท่ีกาลงั ทาหน้าตาจริงจงั คนนี้กไ็ มต่ ้องคิดถึงคนอ่ืน 3

ดีมาก คิดจะปากแขง็ ไม่ยอมรบั หรือ! ดีมาก ใช้ได้ผลดี จริงๆ ตอนนี้เขาไม่มีทางทาอะไรเดก็ สองคนนี้ได้เลย “เพิ่งรู้เมื่อเช้านี้ ถ้าอย่างนัน้ ข่าวลือที่สะพดั ไปทวั่ เมือง ฉางอนั ราวกบั ไฟไหม้ฟางว่าอาซูรุ่ยถกู จบั ตวั ไม่เก่ียวกบั เจ้า อย่างนัน้ หรือ แล้วกไ็ ม่เก่ียวกบั อ๋เู วยด้วย แต่ข้าได้ยินมาว่าเมื่อ คืนนี้เขาไปหาเจ้าถึงจวนอนั กวั ๋ กงแล้วยงั อยู่คุยกบั เจ้าอย่าง ลบั ๆ ด้วย” หนั โหมว่ ตบโตะ๊ ถามเสียงดงั “ท่ า น แ ม่ ทัพ ก็แ ค่ เ กิ ดคว า ม คิ ดถึ ง ห ม่ อ ม ฉั นก ะทันหัน เลยมาเย่ียมหม่อมฉันก็เท่านั้นเอง ที่ว่าคุยลับๆ ก็แค่คุย สพั เพเหระเท่านัน้ พวกเราไมไ่ ด้เจอหน้ากนั นานแล้ว ฝ่ าบาทไม่ ทรงอยู่ในเหตุการณ์ เรอื่ งนี้ยงั ไม่ผา่ นการตรวจสอบจะทรงตรสั เช่นนี้ไม่ได้นะเพคะ ถ้าเกิดฝ่ าบาทอยากจะใช้กฎหมายในการ ปกครองแผ่นดิน ถ้าหากฝ่ าบาททรงมีแนวคิดว่ากษตั ริยท์ าผิด กม็ ีโทษเฉกเช่นสามญั ชน ถึงฝ่ าบาทจะทรงปรีชาสามารถเหนือ ผ้ใู ด แต่เร่ืองเก่ียวกบั ชื่อเสียงดีงามเช่นนี้ หม่อมฉันก็มีสิทธ์ิ ฟ้องพระองคน์ ะเพคะ” “พูดจาเหลวไหล! กล้าพูดกบั ฝ่ าบาทอย่างนี้ได้อย่างไร!” หนั โหม่วยงั ไม่ทนั เอ่ยปาก เกากงกงกเ็ ป็ นฝ่ ายตวาดเชิงตาหนิ 4

ขึ้นมาก่อน จากนัน้ กค็ ุกเข่าขอรบั โทษ บอกว่าตวั เองโมโหจน ก้าวล่วงพระราชอานาจ ขอให้ฮ่องเต้ทรงลงพระอาญา ส่วนชุนถหู มีคุกเข่าอยู่เช่นกนั จึงมองเห็นสายตาท่ีเกา กงกงส่งมาให้ยามโขกศีรษะอย่างชดั เจน นางตะลึงงนั ก่อนท่ีจะ เข้าใจอย่างชดั เจน นางกะพริบตาปริบ ให้เขาอย่างรู้กนั แต่ ท่าทางหลบๆ ซ่อนๆ ของพวกเขาแม้จะเพียงเลก็ น้อยมีหรือจะ พ้นสายตาอนั คมกริบของหนั โหม่วไปได้ นัน่ ทาให้เขาทงั้ โมโห ทงั้ ขบขนั ระคนกนั สองป่ ูหลานตัวแสบ ก่อนนี้ไป๋ จิ้งหย่วนปูทางเอาไว้ให้ ล่วงหน้า ถึงกบั หาคนผสมปูนเอาไว้เรียบร้อยเสียด้วย เพราะ คาพูดของเกากงกงทาให้เขาต้องอดกลนั้ แม้จะบนั ดาลโทสะ เพียงใดกต็ าม ไม่เช่นนัน้ จะขาดภาพลกั ษณ์ความเป็ นผ้นู าท่ีดี ในเม่ือขนั ทีคนสนิ ทถึงกับออกปากตาหนิ ไปแล้ว เขายังจะ ซา้ เติมนางอีกได้อย่างไร อีกอย่าง ถึงเขาจะมีโมโห แต่ก็โมโหเพราะถกู นังหนูน่ี ทาท่าว่าไม่รเู้ รอ่ื งเท่านัน้ มิได้โมโหเพราะอย่างอ่ืน สติส่วนท่ีเป็น เหตุผลบอกเขาว่าสิ่งที่เสนาบดีไป๋ พดู มานัน้ ถกู ต้อง เร่ืองนี้มิใช่ จะแก้ไขได้ง่ายๆ เรียกได้ว่าสะกิดคนเดียวสะเทือนไปทงั้ กลุ่ม ก่อนที่เขาจะตัดสินใจอะไรลงไป ให้นังหนูน่ีหาเรื่องดึงเวลา 5

เอาไว้ก่อน เป็ นการซื้อเวลาให้เขาได้สงั เกตพฤติกรรมและการ ตอบสนองของทุกฝ่ าย เขาครองราชยม์ าหลายปี อิทธิพลและอานาจท่ีสามารถ สัน่ คลอนแผ่นดินของตระกูลใหญ่หลายตระกูลเริ่มถูกเขา ควบคมุ เอาไว้อย่างลบั ๆ เขาไม่กลวั แมลงรา้ ยเหล่านี้รวมตวั กนั เพ่ือสรา้ งความว่นุ วาย กลวั แต่พวกเขาจะไม่ทา ต่อหน้าคนอื่นก็ ทาตัวสงบเสงี่ยมเจียมตัวเป็ นแถวจนเขาไม่อาจดึงอานาจ กลบั มาได้ดงั ใจคิด นัน่ เพราะไม่มีข้ออ้างท่ีถกู ต้องและฟังขึ้น เขาคิดจะใช้กฎหมายปกครองแผ่นดินดงั นัน้ จาเป็ นต้องอาศยั เหตุการณ์บางอย่างเพ่ือจะได้ยืมมาใช้เพื่อจดั การตระกลู ใหญ่ เหล่านัน้ ดงั นัน้ นังหนูตวั แสบอย่างชุนถหู มีจึงมีความสาคญั อย่าง ย่ิง ตระกลู ใหญ่ท่ีมีอิทธิพลเหล่านี้มีใครท่ีมือสะอาดกนั บ้าง ขอ แค่หาจดุ อ่อนของพวกนี้เอาไว้ได้ ด้วยความสามารถของนังหนู นี่ สามารถกดพวกเขาให้โงหัวขึ้นมาไม่ได้อี ก การถอด บรรดาศักด์ิเป็ นเรื่องแน่ นอนอยู่แล้ว เพราะนัน่ เป็ นการใช้ กฎหมายดาเนิ นการ เมื่อขุนนางหรือชนชัน้ สูงต้องสยบต่อ กฎหมายแล้วชาวบา้ นทวั่ ไปจะไมร่ กั ษากฎหมายได้อย่างไร 6

เสนาบดีไป๋ บอกว่าเผือกร้อนหัวนี้ ให้สกุลไป๋ เป็ นคน จดั การ ให้เขาและหลานสาวเป็นผแู้ บง่ เบาภาระของฮ่องเต้ ถ้าอย่างนัน้ กไ็ ด้ เสนาบดีไป๋ เข้าใจเขา เขาย่อมให้ความ รุ่งโรจน์และเกียรติยศศกั ด์ิศรีกับสกุลไป๋ อย่างเต็มที่ รอจน ตระกลู ใหญ่ตระกลู อื่นเข้าใจถึงประเดน็ สาคญั นี้ ยอมศิโรราบ ให้กบั พระราชอานาจ เหลือไว้เพียงแต่ความรา่ รวยมีเงินมีทอง ไม่คิดจะมีอานาจในการบริหารจดั การแผ่นดิน ตอนนัน้ ต้าถงั จะมีแต่ความเจริญร่งุ เรืองและย่ิงใหญ่ และเพราะชุนถหู มีเข้าใจ ในข้อนี้ดี จึงทาให้นางถึงกบั โอหงั บงั อาจ แล้วที่น่าประหลาดก็ คือเขากลบั ไมร่ สู้ ึกขดั เคืองกบั การกระทาของนางเสียด้วย อีกประการหน่ึงกค็ ือท่าทางของนังหนูถหู มีท่ีมีต่ออาซูรยุ่ เป็ นแค่หนี้บุญคณุ ที่ช่วยชีวิตเท่านัน้ จริงหรือ เขายงั ไม่เคยเหน็ ตวั นักโทษคนนี้ แต่จากคาบอกเล่าของคนอ่ืนคงจะเป็ นชาย หนุ่มหน้าตาดีมีความองอาจ ถ้าเกิดไม่มีใจ นังหนูนี่จะทุ่มเทให้ ถึงเพียงนี้หรือ ถึงกบั ขยบั มือขยบั เท้ามาหาเขาเองเชียวนะ! เรอื่ งนี้จะนามาเป็นประเดน็ สาคญั ได้หรอื ไม่? “ลุกขึ้นมาคุยกนั ” หนั โหม่วเอ่ยเสียงขรึมหลงั จากนิ่ งไป คร่หู นึ่ง “อาซูร่ยุ เป็นผมู้ ีพระคณุ ของเจ้า เขาถกู จบั เจ้าทุกขร์ ้อน 7

ถ้าอย่างนัน้ เจ้าคิดจะทาอย่างไรต่อไป คงไม่คิดจะชิงตวั นักโทษ หรอกใช่ไหม” “หม่อมฉันต้องบ้าไปแล้วถึงจะทาอย่างนัน้ ได้” ชุนถหู มี ปฏิเสธทนั ควนั “ข้อแรก ร้กู ฎหมายแล้วยงั ทาผิด จะต้องได้รบั โทษเพิ่มอีกหน่ึงระดบั ข้อสอง หม่อมฉันไม่มีความสามารถ ขนาดนัน้ และข้อสาม หม่อมฉันเชื่อมนั่ ว่าฝ่ าบาทและกฎหมาย ล้วนแต่มีความยตุ ิธรรมเพคะ!” “กฎหมาย? เจ้าคิดจะนาเรื่องนี้ขึ้นศาลหรือ” หนั โหม่ว ถาม แม้เสนาบดีไป๋ จะแย้มพรายให้ร้บู ้างแล้วกจ็ ริง แต่เม่ือได้ ยินคาพดู จากปากชุนถหู มีชดั ๆ หนั โหม่วกย็ งั ประหลาดใจอยู่ดี แม้กฎหมายต้าถงั มีข้อบญั ญตั ิเกี่ยวกบั ตวั แทนของแคว้นอ่ืนก็ จริง แต่เผ่าทูเจี๋ยเป็ นศตั รูของต้าถงั อาซูรุ่ยเป็ นนักโทษท่ีถกู ประกาศจบั เป็ นอนั ดบั หน่ึงของต้าถงั อีกทัง้ ยงั แฝงตัวอยู่ใน แผ่นดินนี้อย่างลบั ๆ ตวั เขาอยากร้เู หลือเกินว่าเดก็ สาวคนนี้จะ แก้สถานการณ์อย่างไร เพราะนี่เป็นเหตกุ ารณ์ที่ไรท้ างออก “ฝ่ าบาท บ้านมีกฎบ้าน เมืองมีกฎเมือง เมื่อมีคนทาผิด กฎหมาย ไม่ว่าจะเป็ นใคร ขอแค่ยืนอยู่บนแผ่นดินต้าถงั ของ 8

เราย่อมใช้กฎหมายของเราได้ การจดั การเช่นนี้ไม่ว่าใครก็ หาทางโต้แย้งไม่ได้” ชุนถหู มีพดู สีหน้าจริงจงั “อีกประการหนึ่ง ส่ิงที่เรียกว่ากฎหมาย ความจริงแล้วกเ็ ป็นพืน้ ฐานของจริยธรรม คุณธรรมท่ีไม่อาจทาผิดต่อมนั ได้เลย แต่ทว่าในทางกลบั กนั คนเลวกย็ งั มีสิทธ์ิในการยื่นคารอ้ งขอแก้ต่างให้ตวั เอง ถ้าแมแ้ ต่ สิทธ์ิของคนเลวยงั ถกู ค้มุ ครอง แล้วใครจะกล้าฝ่ าฝื นกฎหมาย ใครจะกล้าไม่เคารพกฎหมาย ใครจะกล้าไม่ยอมรับต่อ กฎหมายที่ถกู บญั ญตั ิขึน้ โดยฝ่ าบาท” แนวคิดของชุนถหู มีดูล้าหน้าและพิสดารเกินกว่าคน โบราณจะคิดตามได้ทนั แต่ทว่าหนั โหม่วฟังแล้วร้สู ึกถกู ใจอย่าง มาก นังหนูนี่ประจบประแจงได้เข้าท่าทีเดียว “ขอให้ข้าคิดดูก่อน เจ้ากลบั ไปได้แล้ว” หนั โหม่วโบกมือ ให้สญั ญาณ ไม่อาจเดาความคิดของเขาได้จากสีหน้าแม้แต่ น้อย ความจริงเขาเอนเอียงไปทางให้อาซูรุ่ยขึ้นศาล แต่เขา ไม่อาจตอบตกลงในทันที เขาจาเป็ นต้องรอให้น้าขุ่นกว่านี้ จาเป็ นต้องรอผลการตรวจสอบท่ีเขาส่งคนออกไปจดั การ เขา ต้องแน่ใจถึงเป้าหมายที่อาซูร่ยุ มาเมืองฉางอนั แล้วดปู ฏิกิริยา ตอบสนองของคนรอบข้าง... 9

“ฝ่ าบาท ขอให้หม่อมฉันเจอเขาสักครงั้ ได้ไหมเพคะ หมอ่ มฉันอยากขอพบอาซูรยุ่ ” 10

1

ทนายสาว ถงึ คราวสู้ 美人谋律 410 ศตั รู หนั โหม่วยงั คงรบั ปากตามคาขอของชนุ ถหู มี เพราะชุนถู หมีร้จู กั พูด นางไม่ได้บอกว่าอยากพบหน้าเขาเพราะเร่ืองการ ว่าความ แต่บอกว่าเพราะอาซูรุ่ยเป็ นคนรู้จกั ท่ีนางจะไปหยงั่ เชิงเขาแทนฮ่องเต้ “คืนนี้ให้หันอู๋เวยพาเจ้าไป พวกเจ้าคุ้นเคยกนั ดีไม่ใช่ หรือ ดีถึงขนาดเทศกาลไหว้พระจนั ทรเ์ ขายงั ออกจากตาหนัก ไปคุยเรื่องสพั เพเหระกบั เจ้าถึงบ้าน” หนั โหม่วเหน็บแนมด้วย ท่าทีเรียบเฉย ส่วนชุนถหู มีทาหน้าทนเหมือนคนไม่ได้ยินอะไร นางยงั แสดงความสานึกในบุญคณุ จาก ‘ใจจริง’ “ขอบพระทยั ฝ่ าบาท ไม่ว่าจะได้ข่าวอะไรหม่อมฉันจะรีบมาทูลรายงานให้ทราบเป็ น คนแรกเพคะ” ออกจากห้องทรงพระอักษรแล้วชุนถูหมีลอบถอนใจ นางร้ดู ีว่าไม่มีทางปิ ดหนั โหม่วได้ แต่ทาให้อีกฝ่ ายได้แต่ร้แู ต่ไม่ อาจพดู ได้กพ็ อแล้ว 2

แต่ทว่า ขณะที่ นางเดิ นก้มหน้ าพลางขบคิ ดอะไร บางอย่าง ก็เกือบชนเข้ากบั คนผ้หู น่ึงที่เดินสวนทางมาพอดี เป็ นคุณหนูตระกูลใหญ่ท่ีแม้จะมิได้มีบรรดาศกั ด์ิใดๆ แต่ก็ ยงั คงวางตวั รกั ษาความเป็นสตรีชนั้ สูงเอาไว้ได้ เป็นคณุ หนูผมู้ ี รูปร่างอวบอัดเต็มอิ่ม แต่งหน้าแต่งกายด้วยเครื่องประดบั อย่างงดงามและประณีต สวสั ดี ต้หู านอวี!้ ชุนถหู มียิ้มให้ เสียดายท่ีใบหน้ายิ้มแย้มของนางมีไอ สงั หารแฝงอยู่เตม็ เป่ี ยม ทาให้ตู้หานอวี้ถึงกบั ตวั สนั่ เทิ้มขึ้นมา ครงั้ หน่ึง แต่นางไม่มีทางยอมแสดงความอ่อนด้อยออกมาให้ ชุนถหู มีเหน็ เดด็ ขาด นางยิ้มเยาะและเอ่ยว่า “น้องชุนนี่งานยุ่ง เหลือเกินนะ นานๆ ทีข้าจะเข้าวงั สกั ครงั้ แต่กย็ งั ได้เจอเจ้าจน ได้” “เจ้าคงไม่ได้ตงั้ ใจมาเจอข้าหรอกนะ” ชุนถหู มีเอียงคอ มอง ขนั ทีน้อยที่รบั คาสงั่ ให้ส่งนางออกนอกวงั รีบถอยหลงั ไป ไกลสิบกว่าก้าวอย่างร้หู น้าที่ เป็นระยะท่ีรบั รองว่าไม่ได้ยินส่ิงที่ พวกนางสนทนากนั อย่างแน่นอน นางกานัลที่อย่ขู ้างกายต้หู าน อวีก้ ท็ าเช่นเดียวกนั 3

ชนุ ถหู มีทาท่าอาเจียนอย่างเกินจริง “เจ้าแค้นจนอยากจะ สบั ข้าเป็นแปดท่อนขนาดนี้กไ็ ม่จาเป็ นต้องเรียกพ่ีเรียกน้องกนั อย่างนี้แล้ว มนั น่าคล่ืนไส้รไู้ หม” “ได้เลย ถ้าเจ้าอยากแสดงให้เหน็ กนั ชดั ๆ กไ็ ด้” ต้หู านอวี้ ยิ้มเยาะ “คาว่ายางอายน่ีเจ้าร้จู กั ไหม” ชุนถหู มีเลิกคิ้ว “ข้ารวู้ ่าเจ้า เป็นคนนาเร่ืองไปฟ้องทางการ ไม่ต้องมาเสแสร้งทาตวั เป็ นแม่ ดอกไมข้ าวหรอก” ดอกไม้ขาวหมายถึงอะไรตู้หานอวี้ไม่รู้ แต่นางพอจะ เข้าใจความหมายกว้างๆ คาพดู ของอีกฝ่ ายทาให้นางถึงขนาด บันดาลโทสะ มาถึงขัน้ นี้ แล้วนางแพศยาชุนถูหมียังไม่ เดือดรอ้ น ทาตวั โอหงั บงั อาจได้ถึงเพียงนี้ หรอื ว่านางมาขอรอ้ ง ฮ่องเต้? แต่เรื่องเก่ียวพนั ไปถึงเผา่ ทเู จ๋ีย ฮ่องเต้ไม่มีทางเข้าข้าง ชนุ ถหู มีได้! “ถ้าไม่อยากให้คนรู้ก็จงอย่าทา” มีความยินดีพาดผ่าน แววตาของตู้หานอวี้ “ชุนถหู มี เจ้าเก่งนักไม่ใช่หรือ คราวนี้เจ้า จะทาอย่างไร นัน่ คนเป็ นๆ ฐานะตาแหน่งของเขาก็เป็ นของ 4

จริง ถึงเจ้าจะพดู จนดอกไม้ตกจากฟ้าได้ แต่จะลบความจริงได้ อย่างไร เจา้ เป็นคนพดู เองว่าความจริงไม่มีทางถกู ปกปิ ดได้” “ครพู กั ลกั จาได้ดี” ชุนถหู มีพยกั หน้า “ใช้ได้นี่ คาพดู ของ ขา้ เจ้าจาได้หมด แต่ว่าส่ิงที่ต้องเรียนรยู้ งั มีอีกมาก” “ทาปากเก่งกไ็ ม่มีประโยชน์หรอกนะ ข้าจะรอดวู ่าเจ้าจะ ปากเก่งได้ถึงไหน” ตู้หานอวี้ไม่ยอมแพ้ “แต่ว่าเจ้าไม่อยากรู้ หรอื ว่าทาไมข้าถงึ ได้ข่าวของเขาจนหาที่ซ่อนตวั ของเขาได้” ชุนถหู มีไม่พูด แม้นางอยากร้มู ากแค่ไหนกต็ าม ในเม่ือ ตู้หานอวี้มีใจอยากโอ้อวด นางกจ็ ะสะกดความอยากรู้เอาไว้ นางจะทาให้อีกฝ่ ายอึดอดั ตายไปเลย ต้หู านอวีท้ นไมไ่ หว นับตงั้ แต่เจอชุนถหู มีนางไม่เคยเป็ นฝ่ ายได้เปรียบ นาง เป็ นถึงลูกสาวสายตรงของเฟ่ิ งกวั ๋ กง เป็ นหลานสาวแท้ ๆ ของ ฮองเฮา นอกจากองค์หญิงแล้วถือว่าฐานะของนางอยู่เหนือ สตรีชนั้ สูงทัง้ แผ่นดินต้าถงั แต่ชุนถหู มีถือดีอย่างไรถึงได้ดึง ความสนใจของคนในเมืองฉางอนั ไปจนหมด ไม่ว่าจะดีหรือไม่ ดี นางกลายเป็นจดุ สนใจของทกุ ๆ คน 5

ก่อนหน้านี้ ฮ่องเต้ยงั มีความเป็ นกนั เองกบั นาง แต่พอ ชุนถหู มีมาแล้ว แม้ฮ่องเต้มกั ตาหนิ นางแพศยาคนนี้อยู่บ่อยๆ แต่คนที่มีตาทงั้ หลายก็ดูออกว่าทรงโปรดปรานและให้ความ สาคญั กบั ชุนถหู มีมากแค่ไหน แม้แต่บุรษุ คู่แห่งฉางอนั ขนาด พ่ีชายท่ีนางภาคภมู ิใจกย็ งั ให้ความสนใจนางแพศยาคนนี้ นางแพศยานี่ มีอะไรดีนัก! เสนอหน้าขึ้นศาล ทาลาย หน้าตาของวงศ์ตระกลู ทาอาชีพหมอความท่ีต่าต้อยและน่า รงั เกียจ แต่คนจานวนมากกลบั ให้ความช่ืนชม คนอ่ืนก็ช่าง เถอะ แต่ทาไมนางแพศยาน่ียงั จะแย่งชายในดวงใจของนางไป ด้วย บุรษุ ตาเขียวคนนัน้ ซ่อนอยู่ในใจของนางมานานถึงห้าปี นางชอบของนางมาห้าปี นางไม่ร้วู ่าเขาเป็ นใคร แต่เชื่อแน่ว่า ตวั เองมีวาสนากบั เขา นางจะต้องได้พบเขาอีกครงั้ ดงั นัน้ นาง ถึงได้หาเรื่องดึงการแต่งงานของตวั เองเอาไว้ ถึงขนาดเคยคิด จะหนีตาม ทิ้งชีวิตสขุ สบายเอาไว้เบอื้ งหลงั ในท่ีสุดสวรรคก์ ใ็ ห้ความเมตตา ในขณะท่ีนางหมดหวงั คิดว่าจะต้องตดั สินใจเลือกคู่หมายจากตระกลู ใหญ่สกั ตระกลู แน่แล้ว เขากป็ รากฏตวั ขึ้น แม้จะเป็ นการพบกนั อย่างบงั เอิญ แม้หน้าตาของเขาจะเปลี่ยนเป็ นอปั ลกั ษณ์ แต่ท่าทางของเขา ไมเ่ คยเปล่ียน ตอนนัน้ หวั ใจของนางเต้นเรว็ และแรงขึน้ มาทนั ที 6

เพราะนางร้วู ่าคนที่อยู่เบือ้ งหน้ากค็ ือเขาคนนัน้ ! เป็ นคนท่ีนาง รอคอย! จากนัน้ นางโง่เขลาถึงขนาดทิ้งศกั ด์ิศรีไปขอร้องชุนถหู มี ให้ช่วยสืบหาชายในดวงใจ ความจริงนางควรร้แู ต่แรกแล้วว่า แม้ชุนถหู มีจะมีพฤติกรรมที่ต่าช้า ทาตามอาเภอใจเพียงใด แต่กไ็ ม่มีทางใช้อารมณ์ถึงขนาดไปทะเลาะกบั ชาวบ้านกลาง ถนน นอกจากคนคนนัน้ จะเป็นคนท่ีนางรจู้ กั ! “นี่เป็ นลิขิตสวรรค์” ตู้หานอวี้ทนไม่ไหว นางพูดอย่าง เคียดแค้น “เจ้ากบั ข้าถกู กาหนดให้เป็ นศตั รกู นั คนที่ข้าคิดถึง มานานหลายปี เจ้ากร็ ้จู กั แล้วยงั แย่งเขาไปจากข้า ตอนนัน้ ข้า ไ ป ข อ ใ ห้ เ จ้ า ช่ ว ย สื บ เ ร่ื อ ง ข อ ง เ ข า ก า ร ต อ บ ส น อ ง ข อ ง เ จ้ า ประหลาดมาก ส่วนคดีลกั พาตวั นัน้ เขาต้องเป็นคนช่วยพวกเรา ออกมา แต่เจา้ กลบั ไม่พดู อะไร ทาให้ขา้ สงสยั โดยเฉพาะเม่ือข้า หาร้านเย่จี้พบ เขาก็จากไปแล้ว น่ี ย่ิงทาให้ข้าสงสัยมากขึ้น เพราะว่ามนั บงั เอิญเกินไป ข้าแค่รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่ไม่มีหลกั ฐานอะไร ไม่อาจร้อยเรียงความสงสยั ทงั้ หมดเข้า ด้วยกนั จนกระทงั่ วนั ท่ีพ่อเลี้ยงของเจ้าไปจากฉางอนั ข้าเหน็ เจ้ากบั เขาอย่ใู นรถม้า... กาลงั ทาเรอื่ งไรย้ างอาย!” 7

ชุนถูหมีเป็ นฝ่ ายตะลึงงนั ความจริงควรบอกว่านาง เข้าใจแจ่มแจ้งก็คราวนี้ มิน่ าตู้หานอวี้จึงสามารถเอาเร่ือง ของเย่ชาไปแจ้งทางการได้ จริงๆ แล้วไม่ใช่เพราะนางพบ เบาะแสอะไร ไม่ใช่เพราะนางมีสติปัญญายอดเย่ียม แต่เพราะ สวรรค์ลาเอียง เปิ ดโอกาสให้ตู้หานอวี้ ให้นางได้เห็นส่ิงท่ีไม่ ควรเหน็ ให้นางได้พบหนั อเู๋ วย ฟังในสิ่งที่ไมค่ วรฟัง เมื่อเห็นสายตาท่ีไม่แยแสของชุนถหู มี ทาให้ตู้หานอวี้ ร้สู ึกเหมือนถกู หยาม นางจึงเป็ นฝ่ ายเอ่ยปากอีกครงั้ “สิ่งท่ีเข้า เหน็ ในวนั นัน้ ทาให้ข้าคิดถึงเร่ืองที่เกิดขึ้นเม่ือไม่นานมานี้ อืม วนั นัน้ เป็นวนั ท่ีหกเดือนห้า ข้ามีธรุ ะออกนอกเมือง กลบั มาเยน็ มากแล้ว ไม่ทนั เวลาเข้าเมือง ดงั นัน้ ต้องพกั อย่ทู ี่รา้ นนอกเมือง แห่งหนึ่ง ข้าเหน็ อ๋องน้อยหนั ด่ืมเหล้าจนเมามาย อย่างน้อยก็ คนรู้จกั กนั ข้าจึงเข้าไปทกั ทายเขาแต่กลบั ได้ยินเขาพรา่ พูด ความในใจออกมา เขาพรา่ พดู ไม่หยุดว่า ถหู มี ทาไมถึงไม่ใช่ข้า อาซูร่ยุ ชายตาเขียวคนนัน้ มีอะไรดี เขาเป็นคนในเงามืด เขาได้ แต่หลบอยู่ในร้านเครื่องเหลก็ ไปตลอดชีวิต ถหู มี ทาไม ทาไม ถึงไมใ่ ช่ข้า!” ได้ยินถึงตรงนี้ชนุ ถหู มีปวดใจยิ่งนัก สดุ ท้ายนางยงั คงทา ร้ายหนั อู๋เวย แม้จะพยายามหลบเล่ียง แต่สุดท้ายกย็ งั ทาร้าย เขาอย่ดู ี 8