ทนายสาว เล่ม8 (1)

ตอนนี้เกิดเหตกุ ารณ์ประหลาด หมาป่ าฝงู นัน้ ไม่ได้ไล่ล่า พวกเขา แต่พวกมนั ว่ิงเหมือนติดตามอยู่ข้างหลงั เมื่อเขายก มือพวกมนั ก็หยุด พอเขาทิ้งมือ พวกมนั ก็เดินเข้ามาใกล้อีก เป็ นแบบนี้อยู่หลายรอบจนเขาสงั เกตเห็นว่าหมาป่ าพวกนัน้ เหมือนจะกลวั ท่อนกระดกู ในมือของเขา ดงั นัน้ เขาจึงลองโยน กระดกู ท่อนนัน้ ออกไปไกลๆ ฝงู หมาป่ าไล่ตามกระดกู ท่อนนัน้ ไปเหมือนแย่งชิงของ ศักด์ิสิทธ์ิ เขาใช้จงั หวะนี้พาหญิงผู้นั้นหนี ไปยงั ท่ีปลอดภัย หลายวนั หลงั จากนัน้ เขาจะโยนกระดกู หมาป่ าออกไปทีละนิ ด ทาให้ฝงู หมาป่ าไม่ไล่ตามเข้ามา เขายงั รู้สึกประหลาดใจ ไม่มีคาอธิบายกับเร่ืองนี้มา จนถึงปัจจบุ นั ตอนนั้นเม่ือหลบเข้ามาในถ้าเก็บสมบัติ ซ่ึงเป็ นท่ี ปลอดภยั ชวั่ คราวแล้ว เขาตกตะลึงกบั ความงามของสตรีผนู้ ัน้ เส้นผมสีทอง ผิวกายท่ีขาวราวกบั หิมะ ดวงตาสีเขียวมรกต สดใสทุกอย่างบนตวั นางล้วนแต่ทาให้เขาประหลาดใจและหลง เสน่หน์ างอยา่ งถอนตวั ไม่ขึน้ 4

สตรีผู้นั้นพูดภาษาฮัน่ ได้ นางกล่าวขอบคุณที่เขา ช่วยชีวิต จากนัน้ เล่าให้ฟังว่า นางเป็ นชาวหลวั ช่าที่ขึ้นภูเขา หมาป่ าแห่งนี้เพราะสามีของนางต้องการลกู ชาย จึงได้บชู านาง ให้กบั เทพหมาป่ า หากเทพหมาป่ าตอบรบั นางจะไม่ต้องตาย แล้วยงั จะมีลูกชาย ในท่ีแห่งนี้เวลากลางวนั ไม่มีสตั วป์ ่ าขนาด ใหญ่ออกมาหากิน แต่เวลาอื่นจะมีฝงู หมาป่ าฝงู ใหญ่รวมตวั กนั ว่ิงเพ่นพ่านไปมา ลูกน้องของสามีนางหามกรงเข้ามาตอน กลางวนั ขงั นางไว้ข้างใน เมื่อผา่ นไปเจด็ วนั พวกเขาจะกลบั มา รบั นางอีกครงั้ เวลาเท่ียงวนั เม่ือฟังถึงตรงนี้หนั โหม่วอดหวั เราะไม่ได้ เพราะรู้สึกว่า เป็ นความคิดที่เหลวไหลและโง่เขลาทงั้ เพ ถ้าสตรีผ้นู ี้ไม่ได้รบั การช่วยเหลือจากเขาคงจะเป็ นอาหารให้หมาป่ าไปนานแล้วยงั จะตงั้ ครรภเ์ พราะเทพหมาป่ าได้อยา่ งไร แต่เขายงั ไม่ทนั หวั เราะ จบ หญิงสาวคนนัน้ กโ็ ถมตวั เข้าหา บอกว่าในเม่ือเขาเป็ นคนที่ สวรรค์ส่งมา เขากเ็ ป็ นเทพหมาป่ าท่ีสวรรค์ส่งมาให้ ขอร้องให้ เขามอบลกู ชายให้นาง ตอนนัน้ เขายงั เป็ นหนุ่มน้อยวยั กาลงั แตกพาน เลือดลม พลุ่งพล่าน ก่อนหน้านี้เขามุ่งมนั ่ อยู่กบั การทาสงคราม ไม่เคย ยุ่งเก่ียวกบั ความรกั ไม่เหมือนพ่ีน้องคนอ่ืนท่ีมีประสบการณ์ 5

ด้านนี้มาแล้ว หนุ่มน้อยอยา่ งเขาเมื่อถกู หญิงสาวท่ีงดงามและมี เสน่หย์ วั ่ ยวนใจเป็ นฝ่ ายเข้าหามีหรือจะควบคมุ ตวั เองไว้ได้ หลงั จากนัน้ สตรีนางนัน้ บอกเขาว่า นางมีชื่อภาษาทเู จ๋ีย ว่า ‘หม่าลี่’ ในความอ่อนหวานและความร้อนแรงของหญิงสาวผม ทองนี้ทาให้เขาได้ลิ้มรสความปรารถนาเป็ นครงั้ แรก เม่ือได้ลิ้ม รสแล้วกย็ ิ่งไม่เคยอ่ิมเอม หนุ่มน้อยอายสุ ิบเจด็ ปี คิดไปเองว่า การได้โอบกอดหญิงผู้นี้เอาไว้ก็เป็ นทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิต ใ น ช่ ว ง เ ว ล า นั ้น เ ข า ถึ ง กับ ลื ม เ รื่ อ ง ร า ว ภ า ย น อ ก จ น ห ม ด สิ้ น อาศยั อาหารแห้งและน้าท่ีหม่าลนี่ ามา ทาให้พวกเขาผา่ นเวลาท่ี ไม่รู้วนั ร้คู ืน ได้แต่นอนกอดก่ายอยู่ในอ้อมแขนกนั และกนั ถึง เจด็ วนั วนั ท่ีเจ็ดที่เขาตื่นขึ้นมาเป็ นเวลาบ่ายคล้อย เขาพบว่า หม่าลี่หายไป คนั ศรตะวนั ส่องใต้หล้ากห็ ายไปด้วย มีแต่อกั ษร เลือดท่ีนางเขียนไว้บนผา้ ไหมผนื หนึ่งว่า ‘ข้าไปแล้ว หวงั ว่าท่าน จะได้รบั คาอวยพรอนั ยิ่งใหญ่จากสวรรค์ อย่าเกลียดท่ีข้านา ของท่ีท่านต้องการไปด้วย ข้าไม่มีทางแพร่งพรายสถานท่ีแห่งนี้ เพียงแต่ว่าถ้าท่านให้ลกู ชายกบั ข้า วนั หนึ่งถ้าเขานาคนั ศรนี้ไป หาท่านถึงตอนนัน้ ขอให้ท่านให้ความปลอดภยั และสขุ สบายกบั 6

เขาด้วย เพราะนัน่ เป็นหน้าท่ีที่พ่อคนหน่ึงสมควรทา ขอบคณุ ที่ ทาให้ข้าได้ใช้เวลาเจด็ วนั ท่ีมีความสขุ ท่ีสุดในชีวิต’ ไม่เพียงแต่ผ้หู ญิงจะจาคนรกั คนแรกฝังใจ สาหรบั ผ้ชู าย แล้ว หญิงท่ีเป็ นคนแรกกถ็ กู จดจาอย่างไม่มีวนั ลืมเช่นกนั แต่เขาเกลียดการถกู ทรยศหกั หลงั ท่ีสุด เขาคิดว่าการ แอบหนีไปกค็ ือการทรยศ แล้วยงั ถกู ขโมย ‘คนั ศรตะวนั ส่องใต้ หล้า’ ไปด้วย ดงั นัน้ แม้เขาไม่เคยลืมหม่าลี่ แต่ก็ไม่เคยเอ่ยถึง นางอีก เขาร้สู ึกว่าสามีของหม่าลี่จะต้องเป็ นชนชนั้ มีอานาจใน ทูเจ๋ีย แต่เขาไม่เคยหาข่าวจริงจงั ว่าคนคนนัน้ เป็ นใคร ดงั นัน้ เขาจึงไม่ร้เู ลยว่าเขาได้สูญเสียเลือดเนื้อเชื้อไขของตวั เองไว้ที่ แผ่นดิ นอันกว้างใหญ่ทางตะวันตกจากความสัมพันธ์ใน ช่วงเวลาเจด็ วนั นัน้ วนั ท่ีชุนถหู มีนาคนั ศรนี้มามอบให้เขาถึงกับตะลึงงนั รีบรุดไปพบอาซูรุ่ย เมื่อเห็นตาหนิ ตาหมาป่ าบนหน้าอกของ อาซูรุ่ยเขาจึงมนั่ ใจในทุกส่ิง หลงั จากได้ยินอาซูรุ่ยเล่าเร่ืองท่ี เกิดขึ้นเมื่อหลายปี ก่อนอย่างคร่าวๆ ยิ่งทาให้เขาเสียใจและ เคียดแค้นใจอยา่ งท่ีสดุ 7

เขานึกเสียใจอย่างที่สุด เพราะอารมณ์อยากเอาชนะใน ครงั้ นัน้ ทาให้เขาไม่สนใจสืบหาข่าวของหม่าล่ี ทาให้ตวั เองทกุ ข์ ใจไม่พอยงั ทาให้สองแม่ลูกต้องทุกขท์ รมานไปด้วย บดั นี้เขาไม่ มีลูกชาย อาซูรุ่ยเป็ นลูกชายเพียงคนเดียว ถึงอาซูรุ่ยมี สายเลือดผสมคนต่างเผ่าไม่อาจสืบทอดบลั ลงั ก์ได้ แต่ถ้าเกิด เขาหาตวั ลูกชายกลบั มาอยู่ข้างกายได้ตงั้ แต่ลูกเขายงั เลก็ อยู่ อย่างน้ อยอาซูรุ่ยก็จะไม่ต้องมีฐานะที่กระอักกระอ่วนใจ แม้แต่ชื่อแซ่ที่เปิ ดเผยก็ยงั ไม่มี เขาเองก็ไม่อาจประกาศต่อ ผคู้ นภายนอกว่าเขามีลกู ชายแท้ๆ ที่งามสง่าเช่นนี้ อีกประการหนึ่ง สาหรบั หม่าล่ีท่ีจากไปแล้ว... ทาให้เขา หมดโอกาสชดเชยให้นาง ดงั นัน้ หนั โหม่วจึงร้สู ึกว่าโลกนี้คงไม่มี ชายคนใดที่แล้งน้าใจได้มากเท่าเขาอีกแล้ว พ่ีน้องท่ีคิดจะชิงบลั ลงั กใ์ นตอนนัน้ ไม่มีใครร้เู ลยว่าเสดจ็ พ่อได้ตัดสินพระทัยยกบลั ลงั ก์ให้เขานานแล้ว เพราะว่าใน บรรดาโอรสทงั้ หมดของเสดจ็ พ่อมีเขาเพียงคนเดียวท่ีมีไฝตา หมาป่ าที่ไม่เหมือนใครอยู่บนหน้าอกซ้าย คนสกลุ หนั ทงั้ หมด ต่างเชื่อว่านัน่ เป็นสญั ลกั ษณ์ของผ้สู ืบทอดสกลุ หนั อย่างแท้จริง แม้แต่อิ่งจือฝาแฝดของเขาที่มีรปู ร่างหน้าตาเหมือนกบั เขาทกุ อยา่ งแต่กไ็ ม่มีตาหนิพิเศษนี้! 8

ถ้าเกิ ดต่อไปเขาไม่มีลูกชายอีก หรือว่าอาซูรุ่ยเป็ น ทายาทเพียงคนเดียวของสกลุ หนั ท่ีมีไฝตาหมาป่ าบนหน้าอก หากเป็ นเช่นนัน้ จริงๆ เขาควรทาอย่างไรดี แผ่นดินต้าถงั ควร ทาอย่างไร แล้วความยิ่งใหญ่ท่ีเขาเคยคาดฝันไว้นัน้ จะเป็ น อย่างไร แล้วจะจดั การวางอาซรู ่ยุ ไว้ตาแหน่งไหนดี แต่เร่ืองนี้ยงั ไม่ใช่เรื่องท่ีต้องกลดั กลุ้มในตอนนี้ ส่ิงท่ี สาคญั ท่ีสดุ กค็ ือ ให้อาซูร่ยุ สามารถพ้นความผิดได้อยา่ งเปิ ดเผย โดยใช้กฎหมายตดั สิน ไม่ต้องใช้ชีวิตอย่างหลบๆ ซ่อนๆ อีก ต่อไป ส่วนเร่ืองอื่นๆ... ค่อยคิดต่อไปภายหลงั หันโหม่วตกอยู่ในภวงั ค์ ส่วนเกากงกงตกอยู่ในความ กลดั กลุ้ม คนที่ร้เู ร่ืองตาหนิ นี้ของฮ่องเต้ปัจจุบนั มีชีวิตอยู่บน โลกแค่เพียงสองคน คนหน่ึงคือฮ่องเต้ อีกคนหนึ่งคือเขาท่ี ติดตามรบั ใช้ฮ่องเต้มาตงั้ แต่เลก็ ถึงเวลาที่ฮ่องเต้เข้าห้องหอ กบั ฮองเฮาและพระสนมทงั้ หลายก็ยงั เคยชินกบั การใส่เสื้อตวั บนชนั้ ในสดุ เพราะไม่ต้องการให้ความลบั นี้ล่วงร้ไู ปถึงบุคคลที่ สาม วนั นัน้ ที่เขาติดตามฮ่องเต้ไปคกุ หลวง เหน็ ตาหนิ บนตวั องค์ชายน้อยที่เหมือนกบั ตาหนิ ของฮ่องเต้ไม่ผิดเพี้ยนนัน้ ก็ ตกใจจนแทบหมดสติ ไม่ร้วู ่าควรดีใจหรือกล้มุ ใจแทนฮ่องเต้ดี 9

และถ้าคณุ หนุชุนเหน็ ตาหนินี้เข้าจริงๆ ฮ่องเต้จะฆ่าคนปิ ดปาก ไหม เขาไม่ร้วู ่าควรทกั ท้วงอย่างไร แต่กท็ าใจไม่ได้ เพราะเขา เองกช็ อบนิสยั ของคณุ หนุชุนอย่างมาก ไม่อาจทนเหน็ นางต้อง สญู สลายตายจากไปอย่างไม่ตงั้ ใจ 10

1

ทนายสาว ถึงคราวสู้ 美人谋律 436 ทาไมถึงไม่บอก “ฝ่ าบาท กระหม่อมขอบงั อาจพดู สกั ประโยคเถอะพ่ะย่ะ ค่ะ” เม่ือคิดถึงข้อนี้ทาให้เกากงกงแบกหน้าเอ่ยขึ้นว่า “คณุ หนู ชนุ อาจไม่เหน็ อะไรกไ็ ด้ แต่ถึงจะเหน็ ... นางกไ็ ม่ใช่คนท่ีทาอะไร ไม่ร้ขู อบเขต ไม่ส้ใู ห้กระหม่อมไปเตือนๆ บา้ ง ให้นางเกบ็ คาพดู ท่ีไม่ควรพูดเอาไว้ ฝ่ าบาททรงมีพระกรุณาต่อเสนาบดีไป๋ มา ตลอด แม้ไป๋ ซ่ืออวี้และองคห์ ญิงจิ้งหนิงทาเรื่องเนรคณุ เช่นนัน้ กย็ งั ทรงเหน็ แก่หน้าเขา อีกทงั้ คณุ หนูชุนเป็ นเพียงเดก็ สาวคน หน่ึ งเท่ านั้น นางไม่ มี ทางก่ อเร่ืองวุ่นวายอะ ไรได้ สู้ดู สถานการณ์ไปก่อนดีไหมพ่ะยะ่ ค่ะ” “น่ีคือหนึ่งประโยคของเจ้าหรือ เป็ นคาพูดไร้สาระกอง ใหญ่แท้ๆ!” หันโหม่วส่งเสียงไม่พอใจ “นังหนูนัน่ ถือว่ามีคน อปุ ถมั ภด์ ีไม่น้อย แม้แต่เจ้ากย็ งั ร้องขอความเมตตาให้นาง ข้าก็ บอกแล้วว่าอาซูร่ยุ มีใจให้กบั นังหนูหก เจ้าไม่คิดบ้างหรือว่าถ้า ข้าลงมือทาอะไรไปกม็ ีแต่ทาร้ายความสมั พนั ธพ์ ่อลูกที่สายไป ถึงย่ีสิบกว่าปี ปกติเจ้ากฉ็ ลาดหลกั แหลม ไม่เร่ืองมาก พอเป็ น ห่วงกเ็ ลยร้อนใจแทนงนั้ สิ” 2

เกากงกงรีบคุกเข่าอย่างลนลาน “กระหม่อมเป็ นห่วง ฝ่ าบาทจึงได้คิ ดมากไปพ่ะย่ะค่ะ คุณหนูชุนไม่เพียงจะมี ประโยชน์ต่อการใช้กฎหมายปกครองแผ่นดินของฝ่ าบาท แต่ ยงั ทาให้ฝ่ าบาททรงมีพระเกียรติยศก้องหล้า ถือเป็ นการสร้าง ความชอบอนั ใหญ่หลวงให้กบั แผน่ ดินต้าถงั เรา” “วนั หลงั ข้าจะนาคาพดู พวกนี้ไปพดู ให้นังหนูหกฟัง นาง เป็ นคนแยกแยะบญุ คณุ ความแค้นชดั เจน ต่อไปจะต้องเหน็ เจ้า เป็ นคนกนั เอง” หนั โหม่วพ่นเสียงอย่างไม่พอใจอีกครงั้ หาก มิได้มีโทสะแต่อย่างใด “คงเพราะข้าตามใจเจ้ามากไป แค่ขนั ที คนหน่ึงถึงกบั กล้าก้าวก่ายเร่ืองของข้า เจ้านี่อาศยั ว่าคอยรบั ใช้ ข้ามาตัง้ แต่เล็ก เคยร่วมเป็ นร่วมตายด้วยกันมาหลายครัง้ ตงั้ แต่อยู่ในสนามรบจนถึงตอนขึ้นครองบลั ลงั ก์ เลยคิดว่าข้า ทาใจลงโทษเจ้าไม่ลงสินะ” “กระหม่อมมิบงั อาจ” เกากงกงรีบขดตวั เป็ นก้อนกลม ๆ แสดงวิชา ‘มนุษยล์ ่องหน’ ให้เหน็ อีกครงั้ หากหนั โหม่วเอ่ยขึ้นว่า “ส่วนเร่ืองที่ว่านังหนูนัน่ จะเห็น หรือไม่ เจ้ากใ็ ห้คนไปดสู ิว่านางออกจากวงั หลวงแล้วไปท่ีไหน ต่อกพ็ อ ถ้านางตรงไปคกุ หลวงแสดงว่าต้องเหน็ เลยไปยืนยนั ให้มนั่ ใจ เด็กนี่อะไรก็ดีไปหมด มีแค่ไม่ยอมให้ทรายเข้าตา 3

แม้แต่เมด็ เดียว ถ้ามีหลกั ฐานอะไรกต็ ามท่ีช่วยไขข้อสงสยั ของ นางได้ นางจะไม่เสแสร้งแกล้งวางท่าอย่างปกติ จะเผยพิรธุ ให้ เห็นอย่างง่ายดาย แล้วยงั ใจร้อนอดทนรอไม่ได้ อีกอย่าง ถ้า นางไม่เคยเหน็ ไฝเมด็ นี้บนตวั อาซูร่ยุ แล้วจะตกใจกบั สิ่งที่เหน็ บนตวั ข้าได้อยา่ งไร แต่ถ้านางตรงกลบั จวนอนั กวั ๋ กง ทกุ คนกว็ างใจได้ว่านาง ไม่เห็นอะไรทงั้ นัน้ ไม่ว่าจะเป็ นบนตวั ของข้าหรือของอาซูร่ยุ ” แต่ว่าถ้าเกิดนังหนูนัน่ รู้เรื่องนี้ แล้วไปเปรียบเทียบแสดงว่า ความสมั พนั ธ์ระหว่างนางกบั ลูกชายเขาไม่ธรรมดา หลงั จาก นัน้ เขาจะทาอยา่ งไรกบั คนทงั้ สองจึงจะเป็ นการดีท่ีสดุ “ฝ่ าบาททรงพระปรีชา!” ความจริงเกากงกงอยากพดู ว่า ฝ่ าบาททรงเจ้าแผนการยิ่งนัก “ประจบให้น้อยหน่อย!” หนั โหม่วทิ้งความคิดอื่นไปก่อน ยิ้มให้อย่างโมโห “เรียกคนมาร่างราชโองการ ส่วนเจ้ากไ็ ปตาม ดรู ่องรอยของนังหนูหกไป” เป็นไปอย่างที่หนั โหม่วคาดไว้ 4

ชนุ ถหู มีมิได้สงบสติให้เยือกเยน็ แล้วตรงกลบั จวนอนั กวั ๋ กง แต่นางกลับไปหาเย่ชาที่ คุกหลวง เพราะนางมีป้ าย พระราชทานที่สามารถเข้าออกคกุ หลวงได้ตามสบาย อีกทงั้ คน ท่ีเฝ้ายงั เป็ นหนั อ๋เู วย ดงั นัน้ นางจึงเข้าพบคนท่ีนางอยากพบได้ ตลอดเวลา ทัง้ สองคนมองตากนั ผ่านลูกกรงเหล็ก แม้มีคาพูดนับ ร้อยนับพนั แต่กน็ ่ิงเงยี บอยา่ งไม่ร้จู ะเอ่ยปากอยา่ งไร มีสายตาท่ี ประสานกนั อย่างด่ืมดา่ กลางอากาศท่ีมีความหมายเหนือคาพดู ทงั้ หมดทงั้ มวล ในท่ีสุดชุนถูหมีเป็ นฝ่ ายขยบั ตัวเข้าใกล้ห้องขงั นาง กระดิกนิ้วให้เย่ชา พฤติกรรมเช่นนี้ดแู ล้วเหมือนกาลงั ยวั ่ ยวน อีกฝ่ าย แต่สีหน้าของนางดจู ริงจงั และพยายามควบคมุ ตวั เอง มิให้เคลิบเคลิ้มอยา่ งสดุ กาลงั เย่ชาก้าวเข้ามาอย่างเชื่องช้า ชุนถหู มีจบั สาบเสื้อของเขาอย่างเบามือ นางลงั เลไป เลก็ น้อยก่อนแยกมนั ออกจากกนั 5

เข้าส่ฤู ดใู บไม้ร่วงแล้ว คกุ ใต้ดินทงั้ เยน็ ทงั้ ชื้น ทว่าเย่ชา ยงั คงสวมเสื้อคลมุ ยาวตวั เดียว ดงั นัน้ การดึงอย่างเบามือกเ็ ผย ให้เหน็ หน้าอกของเขาอยา่ งง่ายดาย เย่ชาตัวแข็งทื่อ ราวกับไม่อาจคาดเดาได้ว่านางใน ดวงใจของเขาต้องการทาอะไรกนั แน่ ต่อมาเขาถึงกบั ตกใจจน ลมหายใจสะดดุ เพราะมือเลก็ ๆ นัน้ ยื่นเข้าไปแตะที่ตาหนิ ตา หมาป่ าแถวหวั ใจ กล้ามเนื้อที่เต็มแน่นและแขง็ แรง มีความนุ่มนวลและ เนียนลื่นอย่างพอประมาณ ผิวกายของเขาอุ่นร้อนเลก็ น้อย หวั ใจท่ีถกู ห่อห้มุ อยู่ภายใต้กล้ามเนื้ออกเต้นเป็ นจงั หวะท่ีเรว็ บ้างช้าบ้างเน่ืองจากการเข้าใกล้ของนาง สนั่ สะเทือนจนฝ่ ามือ ของนางร้สู ึกได้ “ถหู มี...” เย่ชาส่งเสียงแหบพร่าพร้อมกบั คว้ากรงเหล็ก เอาไว้แน่ นเพื่อมิ ให้ ดึ งตัวนางเข้ามากอดด้ วยอารมณ์ ที่ พลุ่ง พล่าน “ข้าเห็นแล้ว” ชุนถหู มีโพล่งขึ้นอย่างไม่มีป่ี มีขลุ่ยเสียง ของนางแผว่ เบาแต่ชดั เจน 6

“อะไรนะ” สติและความนึกคิดของเย่ชาถกู ดึงกลบั มา เลก็ น้อย แม้มือของนางยงั วางอย่ทู ่ีเดิม แม้บริเวณหน้าอกจะยงั ร้อนระอรุ าวกบั มีเหลก็ เผา “ข้าเหน็ ตาหนิ แบบนี้ตรงหน้าอกซ้ายของ ‘ท่าน’ ท่ีอย่ใู น วงั ” เยช่ าเบิกตาโพลงด้วยความตกตะลึง ชุนถหู มีชกั มือกลบั “เขาเป็ นบิดาแท้ๆ ของเจ้าใช่ไหม เดิมทีข้าไม่เชื่อตานานบตุ รแห่งเทพหมาป่ าอยแู่ ล้ว แต่ข้าคิดไม่ ถึงว่าบิดาที่ไม่รบั ผิดชอบคนนัน้ จะเป็ นเขา” “เขาไม่ร้เู รื่อง” สีหน้าของเยช่ าหม่นหมอง “นี่เจ้ากาลงั แก้ตวั แทนเขาหรือ พ่อลูกใจเดียวกนั จริงๆ” ชุนถหู มีเลิกคิ้ว ถอยหลงั ไปสองก้าว ไม่ใช่จะรกั ษาระยะห่าง กบั เย่ชา แต่อยากจะดูสีหน้าของเขาให้ชดั กว่านี้ “เจ้าไม่ถาม หรือว่าทาไมข้าถึงเหน็ ร่างกายท่ีสงู ส่งไร้ท่ีเปรียบนัน่ ได้” เย่ชาตะลึงก่อนกากรงเหล็กเข้าหากนั แน่น ถามอย่าง ร้อนใจว่า “ทาไมถึงเหน็ หรือว่าเขา...” 7

“นี่ เจ้ากาลงั คิดอะไรของเจ้า! เขาเป็ นลงุ ห่างๆ ของข้านะ ถึงจะห่างจนแทบไม่เก่ียวข้องกนั แล้วกจ็ ริง แต่เขากเ็ ป็ นฮ่องเต้ ที่ไม่เลว ไม่ใช่พวกบ้ากามแบบนัน้ ” ชุนถหู มีช่ืนชมความต่ืน ตระหนกของเย่ชาอย่างคนใจร้าย “เพราะข้ายืนไม่ดี แล้วเขาก็ รีบร้อนช่ วยประคองตัวข้าไว้เลยทาให้ ข้าเห็นหน้ าอกเปล่ า เปลือยของเขาอยา่ งไม่ตงั้ ใจ” เยช่ าหน้าบงึ้ ตึง ยงั จะบอกว่าหน้าอกเปล่าเปลือยอีกด้วย! คนที่กล้าพดู ถึงฮ่องเต้อยา่ งนี้ ใต้หล้าคงจะมีเดก็ สาวตวั แสบคนนี้คนเดียว! แต่เห็นได้ชัดว่าความคิดของเขาตามชุนถหู มีไม่ทัน เพราะนางถามต่อไปอีกว่า “เยช่ า เจ้าชอบข้าไหม?” เย่ชาจ้องหญิงสาวที่อย่ใู กล้แค่เอื้อมหากไม่อาจแตะต้อง ได้ เขาไม่ได้พยกั หน้าแต่ร่างกายทกุ ส่วนกาลงั ตะโกนร้องว่า ‘ใช่ ข้าชอบเจ้า ข้าชอบเจ้าจากใจจริง นอกจากเจ้าแล้วข้าไม่มีอดีต และไม่มีอนาคตต่อไป’ “ระหว่างคู่รกั แต่ละฝ่ ายสามารถรกั ษาความลบั เล็กๆ หรือเร่ืองส่วนตวั เอาไว้ได้” ชุนถหู มีพดู อย่างจริงจงั “แต่เรื่องนี้ 8

ไม่เหมือนกนั ทาไมถึงไม่บอกข้า เพราะไม่เช่ือใจข้าหรือ หรือ คิดว่าข้าจะเปล่ียนท่าทีท่ีมีต่อเจ้าเพราะเรื่องนี้?” คาพดู เหล่านี้มีทงั้ คาติเตียนและความข้องใจ ถึงจะเป็ น คาพดู ที่ค่อนข้างแรงแต่นางกถ็ ามด้วยอาการสงบนิ่ ง เย่ชากลวั ว่านางจะเข้าใจผิดจึงรีบตอบว่า “ไม่ใช่ ไม่ใช่ทงั้ นัน้ !” “เจ้าเกลียดเขาหรือ?” “ไม่เกลียด” เยช่าส่ายหน้ า “ข้าบอกแล้วว่าเขาไม่รู้ว่า ตวั เองมีลกู ชาย” “แล้วทาไมถึงไม่บอกข้าล่ะ?” “เพราะว่าข้าไม่เคยคิดที่จะแสดงตวั กบั เขา” เย่ชาย่ืนมือ ผา่ นลกู กรงเหลก็ มาหาชนุ ถหู มี รอจนกระทงั่ นางเดินเข้ามาใกล้ กมุ มือกนั และกนั ไว้แล้ว เขาค่อยร้สู ึกวางใจลงได้และเล่าต่อไป ว่า “เจ้าก็รู้ว่าข้าอยากมีชีวิตอย่างคนธรรมดา แต่ชาติกาเนิ ด ของข้ามนั ซบั ซ้อนไม่อาจเปิ ดเผยได้ หากข้าแสดงตวั กบั เขา อาจมีเรื่องยุ่งยากมากกว่าตามมาอีก ข้าไม่อยากเสียเวลาท่ีมี อย่”ู 9

เขาไม่อาจบอกว่าเขามีเวลาอีกแค่ห้าปี เท่านัน้ ! ตอนนี้มี ดาบแห่งความตายลอยอยู่เหนื อศีรษะของเขาคนเดียวก็ พอแล้ว แต่ชุนถหู มีกลบั เข้าใจความหมายนี้ผิด คิดว่าท่ีเสียเวลา เพราะการแสดงตวั นัน้ ไร้ประโยชน์ นางอดถอนใจไม่ได้ “ถ้าเกิด ไม่ใช่ครัง้ นี้ เจ้าตกเป็ นนักโทษ เจ้าก็คงไม่แสดงตัวกับเขา ตลอดไปใช่ไหม” ก่อนหน้านี้เขาลอบเข้าวงั หลวงอย่หู ลายครงั้ คงเพราะอยากจะเห็นว่าบิดาที่ให้กาเนิ ดตวั เองนัน้ หน้าตาเป็ น อย่างไรกระมงั โธ่ เดก็ น้อยท่ีแสนน่าสงสารข้า “นี่ เป็ นลิขิตของสวรรค์” เย่ชาพูดอย่างจนใจ ราวกับ โชคชะตาผลกั ดนั เขาให้เผชิญกบั ความจริงในตอนนัน้ ไม่หยุด หย่อน “ไม่เป็ นไร กท็ าตามลิขิตสวรรคแ์ ล้วกนั ” ชุนถหู มีตบหลงั มือใหญ่เบาๆ พูดอย่างผ่อนคลายว่า “ลิขิตของสวรรค์ถือว่า ใหญ่ท่ีสดุ แล้ว” นางไม่อาจบอกอะไรเขาได้ ต้องทาให้เย่ชาคิดว่านาง ท่มุ เทด้วยความยากลาบากสารพดั แบบนี้จึงจะทาให้เขารกั นาง มากขึน้ 10

คดีความครงั้ นี้ ฝ่ ายตรงข้ามพบกบั หมอความท่ีมีความรู้ ในโลกอนาคตอีกกว่าพนั ปี ให้หลงั อย่างนาง ถือว่าเป็ นโจทยท์ ่ี ยากแสนสาหสั แล้ว แต่น่ียงั มาเจอกบั ผ้ทู าหน้าท่ีตลุ าการท่ีมีใจ เอนเอียงขนาดนี้ ผลของคดีนี้จะออกมาเป็ นอย่างไรไม่ต้อง บอกกค็ งจะรู้ วนั ร่งุ ขึน้ ไป๋ จิ้งหยว่ นนารบั สงั ่ ของฮ่องเต้มาบอกหลงั จาก เสรจ็ การประชมุ ในวงั “อะไรนะเจ้าคะ จะให้หลานเข้าวงั เพื่อเตรียมตวั ก่อนว่า ความหรือ” ชนุ ถหู มีประหลาดใจ 11

1

ทนายสาว ถึงคราวสู้ 美人谋律 437 อนุญาตให้เจ้าพาสาวใช้ทงั้ สองไปด้วยได้ “อืม ทรงประกาศให้รวมคดีของสว่ีเหวินชงและจหู ล่ีเข้า ด้วยกันเป็ นคดีเดียว ยังไต่สวนในห้องโถงใหญ่ของกรม ราชทณั ฑ์และเป็ นการไต่สวนแบบเปิ ดกว้าง จบั ฉลากเพื่อคดั สรรชาวบา้ นและผมู้ ีความร้เู ข้าร่วมฟังการพิจารณาคดีด้วย” ไป๋ จิ้งหย่วนพดู อย่างขึงขงั ถ้าเป็ นก่อนหน้านี้ ผ้ทู ี่จะได้เห็นพระพกั ตร์ฮ่องเต้มีแต่ ขุนนางใหญ่ในราชสานักเท่านัน้ แต่มาบดั นี้ แม้แต่ชาวบ้าน สามญั ชนกม็ ีโอกาส ขอแค่โชคดีจบั ฉลากได้กส็ ามารถเข้าร่วม ฟังการพิจารณาคดีของฮ่องเต้ เป็ นบญุ กศุ ลท่ีบรรพชนทามาให้ โดยแท้ เร่ิมแรกเขาเคยไม่เหน็ ด้วยกบั การกระทานี้ เพราะความ ปลอดภยั ของฮ่องเต้นัน้ ต้องมาเป็ นอนั ดบั หนึ่ง ความน่าเกรง ขามของพระราชอานาจกต็ ้องรกั ษาเอาไว้ ถึงจะเป็ นความเหน็ ของหลานสาวกต็ าม แต่เขายงั ถวายฎีกาทดั ทาน แต่ปรากฏว่า วิธีการ ‘ประชาธิปไตย’ ของชุนถหู มีนัน้ กลบั ให้ผลท่ีดีย่ิง พระ เกียรติยศของฮ่องเต้ไม่ลดลง แต่กลบั เพ่ิมขึน้ อยา่ งมาก ถหู มียงั 2

แนะนาให้ทาในส่ิงที่เรียกว่า ‘การออกเสียงโดยราษฎร’ ปรากฏ ว่าชาวบ้านทงั้ หลายกลบั มีความช่ืนชมและเทิดทูนฮ่องเต้มาก ขึ้นจนเหมือนคาท่ีถหู มีพูดว่า เปี่ ยมล้นเหมือนธารน้าไหลไม่ ขาดสาย เม่ือฮ่องเต้ได้ใจจากราษฎรก็สามารถชักจูงความ คิดเหน็ ของพวกเขาได้ น่ีเป็ นสิ่งที่ไป๋ จิ้งหย่วนไม่เคยคิดถึงมาก่อน ดงั นัน้ เขา สงสยั อย่างยิ่งว่าในสมองของหลานสาวคนนี้มีอะไรอยู่บ้าง ถึง ได้มีความคิดประหลาดๆ มากมายเช่นนี้ แต่ละเร่ืองท่ีนางเสนอ มกั จะพิสูจน์ได้ถึงความถกู ต้อง แต่ละครงั้ ท่ีเป็ นเช่นนี้เขาจะ ร้สู ึกแค้นใจจนอยากโขกหวั กบั กาแพง ถ้าถหู มีเป็ นผ้ชู ายจะดี เพียงใด! “ถึงอย่างนัน้ ก็ไม่ถึงขนาดต้องเรียกหลานเข้าวงั น่ีนา” ชนุ ถหู มีพดู อย่างขดั ใจ หากนางอย่ใู นวงั ย่อมไม่มีอิสรเสรีอย่าง มาก อีกทงั้ ตอนนี้นางถือว่าจวนอนั กวั ๋ กงเป็ นเหมือนบ้านของ ตวั เองอย่างไม่ร้ตู วั โดยเฉพาะเวลาที่สตรีฝ่ ายในและสมาชิกใน บา้ นคนอื่นๆ ไม่กล้ามาหาเร่ืองกบั นาง นางไม่คิดว่าถ้าเกิดมีอานาจเบด็ เสรจ็ เดด็ ขาด มีอิทธิพล มากพอแล้วจะชิงความเป็ นใหญ่กบั สตรีฝ่ ายในขึ้นมา ตอนนี้ นางเป็ นหลานสาวคนสาคัญเสนาบดีไป๋ เป็ นเด็กรุ่นหลังที่ 3

ฮ่องเต้ให้ความสาคญั ใครยงั ไม่มีตากล้ามาหาเรื่องนางอีก? นางไม่รงั แกคนอื่น คนอ่ืนกค็ วรสวดมนต์ขอบคณุ สิ่งศกั ด์ิสิทธ์ิ แล้ว ดงั นัน้ บดั นี้นางอย่ทู ี่ ‘บา้ น’ ดีๆ สบายๆ จึงไม่อยากย้ายไป ท่ีท่ีไม่ค้นุ เคย เวลาที่ไม่ทางานนางเป็นหญิงสาวที่เอาแต่เกบ็ ตวั ในบา้ น โดยแท้ พอมาในยุคโบราณกย็ งั อย่ตู ิดบ้านอยู่ดี แต่เมื่อมีรบั สงั่ มาแล้ว นางกต็ ้องทาตาม แค่บน่ ไปเร่ือยเปื่ อยเท่านัน้ “ฝ่ าบาททรงหวงั ดี ดาริถึงความปลอดภยั ของเจ้าเป็ น อนั ดบั แรก” ไป๋ จิ้งหย่วนนิ่วหน้าเลก็ น้อย “เดิมทีการปรากฏตวั ของอาซูรุ่ยในเมืองฉางอนั ก็ดึงความสนใจของคนอ่ืนมาก พอแล้ว แล้วนี่เจ้ายงั จะช่วยเขาจนดึงคดีใหญ่อย่างคดีสวี่เหวิ นชงถกู ลอบสงั หารกบั คดีกบฏจูหล่ีท่ีร้ายแรงยิ่งกว่าออกมา ด้วย” “ท่านป่ ู ไม่ใช่ว่าหลานอยากช่วยคน แต่เป็ นฝ่ าบาท ต่างหากท่ีอยากช่วย” ชุนถหู มีแก้ความเข้าใจของไป๋ จิ้งหย่วน ในทนั ที ไป๋ จิ้งหย่วนได้รบั สมญาว่าเป็ นขนุ นางผไู้ ม่เคยล้มในราช สานัก แม้ไม่เข้าใจถึงความจริงท่ีลึกซึ้งกว่านัน้ แต่เขาจะมองไม่ 4

เหน็ พิรธุ เชียวหรือ เมื่อได้ยินหลานสาวพดู เช่นนี้อีกจึงรีบพยกั หน้า แสดงให้เห็นว่าเข้าใจ หากปากกลบั บอกว่า “ต้นไม้ใหญ่ ต้นหนึ่งถ้าเกิดเติบโตมีกิ่งก้านสาขามากมาย จะต้องมีรากแก้ว รากฝอยท่ีแตกระแหงอย่ใู ต้ดินอย่างซบั ซ้อนจึงจะเป็ นอย่างนัน้ ได้ ส่วนเจ้าต้องการเปิ ดโปงเรื่องนี้ จะต้องขุดดิ นพวกนั้น ออกมา ดงั นัน้ ต้องใช้กาลงั ให้พอเหมาะ อย่าได้ทาร้ายรากของ มนั แล้วยงั ต้องจดั การส่วนท่ีเน่าเฟะให้สะอาดหมดจด นี่เป็ น เร่ืองที่ขุนนางใหญ่จานวนมากยงั ทาไม่ได้ แต่มาบดั นี้ไม่ว่าจะ เป็ นเวลาและชะตากรรมกด็ ีล้วนแต่ตกอย่ใู นเงือ้ มมือกฎหมาย ให้เจ้าได้จดั การตามใจชอบ ระหว่างนี้เจ้าคงร้วู ่ามีคนต้องการ เอาชีวิตเจ้ามากแค่ไหน ใต้หล้านี้มีกล่มุ นักฆ่ามากมาย ไม่ใช่มี แค่กล่มุ ‘ตาหมาป่ า’ กล่มุ เดียว” “ข้างนอกมีการเคล่ือนไหวแล้ว?” แม้ชุนถหู มีจะเตรียม ใจมาก่อนหน้านี้แต่กย็ งั อดตกตะลึงไม่ได้ “หลายวนั นี้นอกจวนเราคึกคกั มาก จนองครกั ษ์ประจา จวนย่งุ จนไม่มีเวลาพกั เชียวล่ะ” ไป๋ จิ้งหย่วนหวั เราะเยาะ “แต่นี่ ยงั เป็ นแค่การหยงั่ เชิง ถ้าเกิดโดนบีบหนักขึ้นจนสุนัขกระโดด กาแพง คิดว่าคนพวกนัน้ คงกระโดดมาที่จวนของเราเป็ นแน่” 5

ชนุ ถหู มีเม้มปากแน่น ในปัจจบุ นั ข่าวการทาร้ายทนายความมีจานวนมาก มีคา ฟ้ องของอัยการท่ี ศาลไม่ รับฟ้ องก็หาทางล้ างแค้ นกับ ทนายความ ยงั มีลูกความที่ไม่พอใจกบั ผลที่เกิดขึ้นก็โทษว่า เป็นความผิดของทนายความ เม่ือลกู ความเป็นฝ่ ายแพ้ความจึง เกิดความเคียดแค้น จ้างวานคนมาทาร้ายทนายความก็มีมาก คิดไม่ถึงว่านางอุตส่าห์เกิดใหม่ในต้าถงั มิติค่ขู นานแล้ว ความ ปลอดภยั ในชีวิตกย็ งั ไม่มีเหมือนเดิม ตอนนี้เองท่ีนางร้สู ึกโชคดี ท่ีตัวเองเป็ นถึงคุณหนูของจวนอันกัว๋ กง ยังมีคนให้การ ค้มุ ครอง ไม่ถึงกบั ต้องตายเรว็ เกินไป “แต่ว่าฝ่ าบาทให้ยอดฝี มือหลานมาตงั้ หลายคนนะเจ้า คะ” นางยงั ไม่อยากไป “แล้วยงั รบั ปากให้หลานไปขอยืมคน จากเสียนอ๋องและแม่ทพั หนั ได้ด้วย ให้พวกเขาส่งยอดฝี มือมา ช่วยหลานอีกจานวนหนึ่ง” ไป๋ จิ้งหยว่ นถึงกบั หวั ใจกระตกุ แรง ในฐานะขนุ นางคนสนิ ทของหนั โหม่วเขาร้ดู ีว่าเสียนออ๋ ง กมุ กาลงั ลบั ที่ไม่มีใครร้อู ยู่ แต่คนอย่างเขามีข้อดีอย่อู ย่างหนึ่ง ร้จู กั วางตวั อย่างเหมาะสม รกั ษาขอบเขตและพื้นที่ของตวั เอง 6

ส่ิงท่ีเขาไม่ควรแตะต้อง ก็ไม่เคยลา้ เส้น มาตอนนี้เขามีความ ประหลาดใจอย่ไู ม่น้อยว่าอาซรู ่ยุ เป็ นใคร จึงทาให้ฮ่องเต้มีท่าที เช่นนี้! แล้วฮ่องเต้มีแผนที่จะจดั การกบั เร่ืองนี้อย่างไร ถึงขนาด ยอมใช้กาลงั ในมือของเสียนอ๋องอย่างไม่เสียดาย หรือว่าเพียง เพราะต้องการช่วยอาซูรุ่ยออกมาเท่านัน้ หรือว่าจะเกี่ยวกบั แผนรวบรวมดินแดนตะวนั ตก ถ้าอย่างนัน้ ความสมั พนั ธข์ อง หลานสาวกบั อาซูร่ยุ ยอ่ มไม่ธรรมดา ไม่ร้วู ่าเป็ นเร่ืองดีหรือไม่ดี อยา่ งไร เขาอยากถามหลานสาวเก่ียวกบั เร่ืองของฮ่องเต้และ อาซูรุ่ยเหลือเกิน แต่คิดไปคิดมาก็ควรอดทนไว้ เขาแก่แล้ว คิดจะรกั ษาชื่อเสียงและเกียรติยศของตระกลู ไป๋ ให้อย่ไู ด้ตลอด รอดฝัง่ ภายใต้การปกครองแผ่นดินของสกลุ หนั ส่วนเร่ืองอื่น นัน้ ... หากฮ่องเต้ต้องการให้เขารู้ กย็ อ่ มบอกเขาเอง “นัน่ ไม่เหมือนกนั เพราะอย่างไรในวงั หลวงกป็ ลอดภยั ที่สุด” เขาปลอบหลานสาว “ฮ่องเต้ทรงควบคุมวงั หลวงอย่าง แน่นหนา หลงั จากมีนักฆ่าลอบเข้าไปครงั้ ท่ีแล้วยงั เพิ่มกาลงั พล มากขึน้ เจ้าเข้าวงั อย่างสบายใจด้วยฐานะของหลานสาวห่างๆ รอให้เรื่องนี้ยตุ ิแล้ว... พวกสารเลวท่ีร้อนใจจนต้องกดั คนอ่ืนถกู ถอนรากถอนโคนแล้วย่อมไม่เป็ นอนั ตรายกบั เจ้าได้อีก” 7

“แล้วท่านป่ ลู ่ะเจ้าคะ” ชนุ ถหู มีเป็ นห่วง ก่อนหน้ านี้ นางคิ ดแต่ ว่าพยายามไม่ทาเร่ืองให้ พ่อลูก สกลุ ชุนต้องเดือดร้อนไปด้วย แต่มาตอนนี้การทางานของนาง ทาให้ท่านตาต้องพลอยเดือดร้อนไปจนถึงทวั ่ ทงั้ จวนสกลุ ไป๋ เร่ืองนี้ทาให้นางเกิดความละอายใจ แม้นางจะไม่ชอบสมาชิก คนอื่นๆ ในจวนสกลุ ไป๋ นอกจากท่านป่ ูกบั น้องแปดก็จริง แต่ ไม่ได้หมายความว่านางคิดถึงแต่ความปลอดภยั ของตวั เองโดย ไม่สนใจความปลอดภยั ของคนอื่นๆ “คิดจะจบั ป่ หู รือคนอื่นเพื่อมาข่มข่เู จ้าหรือ” ไป๋ จิ้งหย่วน ยิ้มน้อยๆ ก็จริงแต่กลบั มีรงั สีอามหิตท่ีไม่ใช่วิสยั ปกติของเขา ฉายออกมาให้เหน็ “วางใจเถอะ จวนอนั กวั ๋ กงไม่ใช่ว่าหมาแมว ท่ีไหนจะเข้าออกได้ตามสบาย ป่ รู ้วู ่าเจ้าปลอดภยั อยใู่ นวงั หลวง ป่ ูกส็ บายใจแล้ว ส่วนเร่ืองการรบั มือกบั เศษเดนพวกนัน้ กย็ ่อม ไม่ใช่เรื่องใหญ่” “ท่านป่ ูกาลงั บอกว่าหลานเป็ นตวั ถ่วงหรือเจ้าคะ” ชุนถู หมีบน่ อยา่ งไม่พอใจ ไป๋ จิ้งหย่วนหวั เราะ เป็ นเสียงหวั เราะอย่างเอน็ ดู “ไม่เสีย ทีที่เป็ นหมอความ สามารถจบั ประเด็นคาพูดของคนอ่ืนได้ 8

อย่างชดั เจน แต่ว่าความเก่งกาจของเจ้าอย่าเอามาใช้กบั ป่ ู จง ใช้ในการว่าความให้ดีๆ ถ้าเกิดชนะแล้ว สกลุ ไป๋ จะได้รบั ความ ดีความชอบเพราะเจ้ามากมาย แล้วเจ้ายงั จะขอพระราชทาน ความชอบจากฮ่องเต้ได้อีกเรื่องหน่ึง” ดวงตาของชุนถหู มีเป็ นประกายแวววาว แม้นางไม่พดู อะไร แต่ในใจร้อนระอุ ก่อนเกิดเรื่อง นางยินดีเป็ นอาวธุ ให้ฮ่องเต้ใช้ ยอมเป็ น สะพานให้หนั โหม่วใช้ข้ามแม่น้ากเ็ พ่ือสะสมความชอบเพื่อจะ ได้ใช้สาหรับขอสิ่ งตอบแทน ซ่ึงนางต้องการขออภัยโทษ ให้กบั เย่ชา ให้เขาได้มีฐานะที่เปิ ดเผย แต่มาตอนนี้ในเมื่อร้วู ่า พวกเขาเป็ นพ่อลูกกนั นางจะไม่ยอมเสียคะแนนท่ีตวั เองมีไป เปล่าๆ ต่อไปจะต้องขอเปล่ียนเป็ นผลประโยชน์ท่ียิ่งใหญ่กว่า นัน้ “ฮ่องเต้มีรับสัง่ กลัวว่าเจ้าจะไม่คุ้นเคยกับคนในวัง นอกจากคดั เลือกนางกานัลและขนั ทีคนสนิ ทให้เจ้าใช้จานวน หน่ึง ยงั อนุญาตให้เจ้าพาสาวใช้ทงั้ สองไปด้วยได้” ไป๋ จิ้งหย่วน พูดต่อไป “เส่ียวฟ่ งมีวรยุทธ มีนางอยู่ข้างกายเจ้าป่ ูก็วางใจ หน่อย ส่วนต้าเหมิงกบั อีเตานัน้ เพราะเป็ นผ้ชู าย ปกติจะไม่ได้ รบั อนุญาตให้อยู่ในวงั แต่ป่ ูแนะนาให้เจ้าส่งพวกเขาไปอยู่กบั 9

ราชองครกั ษ์ท่ีฮ่องเต้ทรงให้ยืมมา แบบนี้จะเข้าออกประตูวงั ทางานให้เจ้ากจ็ ะได้สะดวกกว่า” ชนุ ถหู มีได้ยินคาแนะนาของไป๋ จิ้งหย่วนและคาสงั่ ท่ีใส่ใจ ของหนั โหม่วแล้วกไ็ ม่อิดออด กาชบั ให้กวั้ เอ๋อและเส่ียวฟ่ งไป เกบ็ ของจาเป็ นติดตวั หลงั จากกินข้าวแล้วค่อยเข้าวงั ส่วนนาง ไปหาหวั หน้าหมวดราชองครกั ษ์ท่ีฮ่องเต้ส่งมาช่วยงานที่ช่ือ เฟิ งข้วง ปรึกษาหารือเรื่องต้าเหมิงและอีเตา 10

1

ทนายสาว ถงึ คราวสู้ 美人谋律 438 ข้าน้อยวาสนาไม่ถึง รบั ไมไ่ หว ก่อนออกจากจวนอนั กวั ๋ กงไป นางฉุกใจคิดบางอย่าง ขึ้นมา ออกจากเรือนพกั แล้วก็ยงั กลบั เข้ามาใหม่ เรียกให้กวั้ เอ๋อเปิ ดหีบไม้ท่ีไม่ค่อยได้เปิ ดเพ่ือหยิบกล่องใส่เครื่องประดบั ใบเลก็ สองใบออกมา... เป็นกล่องไม้สีแดงที่มีกญุ แจทองเหลือง มีลวดลายท่ีสวยงามประณีต แม้จะมีความเก่าแก่ไม่น้อยแต่ก็ ยงั คงคณุ ค่าของมนั ได้เหมือนกนั ทงั้ สองใบ จากนัน้ เปิ ดฝาออก กล่องใบหนึ่งมีป่ิ นทองรปู ดอกโบตนั ๋ พนั กิ่ง อีกใบหนึ่งมีป่ิ นทอง รูปดอกถหู มี เป็ นเครื่องประดบั ที่มีความงามตามแบบฉบบั ภาคเหนือด้วยการใช้วสั ดุหลกั เป็ นทองคากบั พลอยสีที่ดเู รียบ ง่ายและมีราคา แต่ยงั คงความหรูหราซบั ซ้อนตามแบบฉบบั ภาคใต้ด้วยรปู ดอกไม้ที่มีความละเอียดและอ่อนช้อย เวลาปกตินางยงั ไม่ร้สู ึกอย่างลึกซึ้งเช่นนี้ ยามนี้มาเทียบ ดแู ล้ว จึงเชื่อที่หนั โหม่วบอกว่าเครื่องประดบั สองชิ้นนี้เป็ นฝี มือ นายช่างคนเดียวกนั ต่อมาหนั โหม่วพระราชทานให้กบั ท่านตา แล้วท่านตามอบให้กบั ลูกสาวท่ีเกิดจากหญิงคนรกั ของท่าน ต่อมาก็ตกอยู่ในมือนาง ส่วนอีกชิ้นหนึ่งนัน้ เป็ นของจูหล่ี ถกู มอบต่อให้เถา้ แก่เนี้ยฟาง จากนัน้ กม็ าถึงมอื ของนาง 2

แต่ว่าท่านพ่อเคยบอกไว้ว่าปิ่ นปักผมท่ีท่านแม่ทิ้งไว้ให้ นางนั้นมีกลไก สามารถบิ ดไปมาแล้วจะเปล่ียนรูปร่าง สามารถเกบ็ ซ่อนส่ิงของในนัน้ ได้ ถ้าอย่างนัน้ ของเถ้าแก่เนี้ย ฟางเล่า แต่ทาไมเมื่อวานหลังจากฟังฮ่องเต้พูดแล้วนางก็ กลบั มาพิจารณาอย่ตู ลอดทงั้ คืนแต่ไม่พบความพิเศษตรงไหน เป็ นของพระราชทานที่มาจากฝี มือนายช่างคนเดียวกนั ไม่น่าจะแตกต่างกนั มากขนาดนี้ อีกทงั้ เร่ืองนี้ดไู ม่เกี่ยวกบั คดี เลยแม้แต่น้อย แต่ทาไมนางยงั ติดค้างในใจอยู่ตลอด อีกทงั้ นางเชื่อสมั ผสั ท่ีหกของตัวเอง ในเมื่อคิดอะไรไม่ออกก็บอก ให้กวั้ เออ๋ นาป่ิ นประดบั ที่งดงามทงั้ สองอนั ติดตวั ไปด้วย “กล่องกเ็ อาไปด้วย” ชุนถหู มีออกคาสงั่ ไปเรอื่ ยๆ เหมือน ไม่ทนั ได้คิดอะไร “รวมทงั้ กล่องเปล่าท่ีไม่มีอะไรอยู่ในนัน้ ด้วย” กล่องใบนัน้ เป็ นของที่เถ้าแก่เนี้ยฟางให้นาง แต่เป็ นการให้ หลงั จากตายไปแล้ว บิดาของนางได้มาจากสองสามีภรรยาแซ่ ซ่งอีกที แล้วยงั ไมม่ ีคาพดู ใดท่ีเก่ียวข้องทิ้งไว้ให้ กล่องเปล่าใบนี้ นางเคยหยิ บขึ้นมาดูอย่างละเอียดแล้ว ไม่เห็นชนั้ ที่แทรกอยู่ข้างใน แล้วกไ็ ม่ได้กลวงข้างใน แต่นาง ร้สู ึกเหมือนมีอะไรที่เก่ียวโยงหรือรายละเอียดบางอย่างที่นาง มองข้ามไป 3

“คณุ หนูนี่เหลือเกิน ไม่ได้จะเข้าวงั ตลอดชีวิตเสียหน่อย ชอบปิ่ นสองอนั นี้มากถึงขนาดนี้ต้องพกติดกายเอาไว้เลยหรือ เจา้ คะ” กวั้ เอ๋อพดู หยอก “ใช่ๆ” ชุนถหู มีพยกั หน้าให้อย่างเกินจริง “ถ้าข้าไม่ได้ดู ของสวยๆ งาม ๆ แบบนี้สกั วนั หน่ึง จิตใจกไ็ ม่กระช่มุ กระชวย” “บ่าวไม่เชื่อหรอกเจ้าค่ะ” เส่ียวฟ่ งเอ่ยแทรกพร้อมกบั ท่าทีที่เป็นการเป็นงานอย่างย่ิงจนทาให้ชนุ ถหู มีขบขนั เสี่ยวฟ่ งคงจะเป็นห่วงจ่ินอีเหมือนกนั สินะ หันโหม่วจัดท่ีพักให้ชุนถูหมีและสาวใช้ทัง้ สองอยู่ท่ี ตาหนักโยวหลนั อยู่ห่างจากตาหนักบรรทมของเขาไม่ไกลนัก และอยู่ห่างจากตาหนักของหนั จ่ินอว๋ีหรือองคห์ ญิงเก้า แค่สระ น้าเลก็ ๆ สระหน่ึงกนั้ สระน้านี้มีชื่อว่าสระชุ่ยอวี่ ริมสระน้าไม่มี ต้นท้อต้นหลิวปลูกอยู่ แต่มีต้นหอมหมื่นลี้สีแดงพันธ์ุดีอยู่ หลายต้น ละแวกนี้มีการรกั ษาความปลอดภยั อย่างเข้มงวด ที่สุด ทัศนวิสัยดีมองเห็นรอบด้าน ไม่มีท่ีให้กาบงั ซ่อนตัว ลาบาก แม้ยามนี้จะพ้นเดือนแปด เวลาที่ออกดอกของต้นหอม หม่ืนลี้แล้ว แต่ยงั มีกลิ่นดอกไม้ท่ียงั หลงเหลืออยู่อย่างเข้มข้นท่ี ถกู สายลมพดั ผา่ นสระน้ามาให้ความหอมกรนุ่ ชื่นใจ 4

การรกั ษาความปลอดภยั ให้กบั ชุนถหู มีย่อมเป็ นหน้าท่ี ของหวั หน้าหมวดเฟิ งข้วง แต่ทว่าเมื่อเกากงกงพาชุนถหู มีและ คนอื่นๆ เข้าไปพกั ท่ีตาหนักโยวหลนั กเ็ จอคนค้นุ เคยคนหน่ึงม่งุ หน้ามาหา “เสี่ยวถหู มี!” จอมยุทธแ์ ขนเดียวถลนั ออกมาจากระเบยี ง ทางเดินสร้างความตกใจให้กบั ทุกคน เฟิ งข้วงถึงกบั วางมือบน ดาบที่อย่ขู ้างเอวอย่างเตรียมพรอ้ ม “ท่านลุงอ่ิงจือ! คนหลอกคนน่ีหลอกจนตกใจตายกนั ไป หลายคนแล้วนะ” ชุนถหู มีพูดอย่างโมโห “อย่าคิดว่าหลอกคน ตายแล้วจะไม่ต้องชดใช้ชีวิตนะ อย่างไรก็ต้องรบั โทษตาม กฎหมายต้าถงั อย่ดู ี!” “โธ่เอ๊ย ใต้เท้าอิ่งจือ ท่านโผล่มาจากที่ไหน แล้วจะไปท่ี ไหนหรือขอรับ” เกากงกงหายใจแรงๆ อย่างตกใจ “ท่าน กระโดดออกมาแบบนี้เกิดถกู ทาให้บาดเจ็บเพราะเข้าใจผิด ขึน้ มาจะเป็นเรอ่ื งใหญ่นะขอรบั ” ถ้าเป็ นคนนอกฟังคาพูดของเกากงกงกค็ งคิดว่าเขาพูด ไปเร่ือยเปื่ อยอย่างน่าฟัง แต่ไม่รู้ว่าเขาเป็ นหน่ึงในคนที่รู้ถึง ฐานะแท้จริงของอ่ิงจือ และยงั รู้ดีว่าฮ่องเต้มกั รู้สึกติดค้างต่อ 5

พ่ีชายฝาแฝดคนนี้อยู่เสมอ จึงค่อนข้างตามใจ ตวั เขาเองกใ็ ห้ ความเคารพจากใจไม่กล้าล่วงเกิน เพราะอย่างไรคนผ้นู ี้ก็มี สายเลือดมงั กรเช่นกนั “ข้ากม็ ารอเสี่ยวถหู มีนะสิ จะว่าไปแล้วพวกเราไม่เจอกนั นานเลย ได้ยินว่านางจะมาอย่ใู นวงั ระยะหนึ่ง ข้ากบั นางกจ็ ะได้ ใกล้ชิดกนั หน่อย” อ่ิงจือยงั พูดจาไม่ระวงั ปาก อะไรที่เรียกว่าใกล้ชิดกนั หน่อย? ความจริงการทาตวั เช่นนี้ของเขาเป็ นบทบาทที่ค้มุ ครอง ตวั เอง เป็ นวิธีท่ีทาให้เขาอยู่รอดมาได้ แม้วฒั นธรรมต้าถงั จะ เปิ ดกว้างอย่างไร การทาตวั และพูดจาอย่างไม่แบ่งหญิงชาย ของเขากย็ งั เกินเลยมากไป ยงั ดีท่ีชนุ ถหู มีไม่คิดอะไรมาก นางตอบกลบั อย่างไม่ร้สู ึก รู้สา “ข้ามาทางาน ที่อยู่ในวงั ก็เพื่อให้ฮ่องเต้ชี้แนะได้สะดวก ไม่ได้มาเท่ียวเล่นเสียหน่อย ข้าเตือนท่านก่อน อย่ามาว่นุ วาย เวลาข้าทางานเดด็ ขาด” นางพดู อย่างไมเ่ กรงใจ 6

อ่ิงจือหวั เราะคิกคกั เขาชอบท่าทางของนางท่ีทาตวั ตาม สบายอย่างเป็ นธรรมชาติ มองอิทธิพลและชนชนั้ อานาจอย่าง เท่าเทียม “ใครบอกว่าข้าจะมาทาเสียงดงั กบั เจ้า ไม่แน่ว่าข้า อาจจะช่วยอะไรได้บ้างกไ็ ด้ จะขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม” เป็ น คาพดู ที่มีความหมายซ่อนอยู่ ชุนถหู มีลงั เลไปเลก็ น้อย ขบคิดว่าแม้นางอยากทาตวั ให้ ไม่เป็ นท่ีสนใจของใครกท็ าไม่ได้ เพราะถกู หนั โหม่วยกขึ้นเสีย จนเด่นดงั ไปหมดแล้ว จึงไม่มีอะไรต้องกงั วลและหลบซ่อน นางหนั ไปคานับให้เกากงกงพร้อมกบั เอ่ยว่า “รบกวนเกากงกง พาคนของข้าไปที่ตาหนักก่อน ทิ้งคนนาทางให้ข้าสกั คน แบบนี้ จะได้หรอื ไม่” นางขออย่างนี้แล้ว อีกทงั้ ท่านท่ีมีแขนเดียวกย็ งั ยืนจ้อง อย่างไม่วางตาอยู่ข้างๆ เกากงกงจะไม่ตอบรบั ได้อย่างไร เขา จึงคิดเสียว่าช่วยพวกเขาสกั ครงั้ พยกั หน้ารบั ว่า “คุณหนูชุนมี กิจอนั ใดกเ็ ชิญทาตามสบาย กใ็ ห้...” เขายงั ไมท่ นั พดู จบ เฟิ งข้วงรดุ ขึน้ หน้า “เกากงกงทิ้งกงกง น้อยไว้ที่น่ีคนหน่ึงกพ็ อ ข้าจะคอยติดตามคณุ หนูชนุ เอง” 7

ท่ีเขาเสนอเช่นนี้เพราะต้องการคุ้มครองนางเป็ นหลกั เพราะฮ่องเต้เคยตรสั ไว้ว่าข้างกายของคุณหนูชุนจะต้องมีคน คอยติดตามไม่ว่าจะเวลาไหน อีกอย่าง เพื่อไม่ให้เกิดคาครหา ขึ้น แม้ชายแขนเดียวที่มีหน้าตาเหมือนฮ่องเต้จะมีวยั แก่คราว พ่อของนางก็จริง แต่ก็ยังถือว่าเป็ นผู้ชายที่มิใช่ญาติ พ่ีน้ อง ดงั นัน้ จึงต้องระมดั ระวงั เรอ่ื งข่าวลือท่ีไมด่ ีด้วย เกากงกงเป็นคนฉลาด เมือ่ ฟังแล้วกเ็ ข้าใจในความหมาย ของอีกฝ่ าย จึงเรียกช่ือขนั ทีน้อยที่ดูไม่สะดุดตาคนหน่ึงให้อยู่ ที่น่ี จากนัน้ ค่อยจากไป ชุนถหู มีคิดจะถามอิ่งจือว่ามีอะไรจะพูด แต่เขากลบั พา นางเดินเลี้ยวไปมาจนกระทัง่ ถึงริมสระน้าที่ค่อนข้างไร้ผ้คู น ผา่ นไปมา “จวนไป๋ มีหญิงงาม อยู่เหนือกฎทัง้ ปวง มีเร่ืองอาจล่ม เมือง หาเรื่องอาจล่มชาติ ไม่รู้หรือว่าล่มเมืองกบั ล่มชาติ แต่ เหน็ นงคราญอย่าหาเร่ือง” ชุนถหู มียงั ไม่ทนั ได้ถามว่าเขาจะทา อะไร อิ่งจือพลนั ร้องเพลงขึน้ เสียก่อน แม้พฤติกรรมดพู ิลึกพิลนั่ แต่เขารอ้ งได้น่าฟัง เพียงแต่เนื้อเพลง... 8

“ข้าเขียนการแสดงให้เจ้าเชียวนะ นี่เป็ นแค่ท่อนเลก็ ๆ ในบทเพลงเท่านัน้ ” อ่ิงจือยงั คงเป็ นคนที่เข้าใจในความคิดคน อื่นได้ดี ชิงอธิบายขึน้ เสียก่อน “รอให้เจ้าว่าความคดีที่สะเทือน แผน่ ดินนี้เสรจ็ สิ้นแล้ว การแสดงกค็ งจะซ้อมเสรจ็ พอดี ถึงตอน นัน้ ข้าจะบอกกบั ฮ่องเต้ ขอเดินสายแสดงไปทวั่ แผ่นดินต้าถงั เจ้ากร็ ้วู ่าตอนนี้ข้าเป็ นหวั หน้ากองดนตรีในสงั กดั สานักไท่ฉาง เรอ่ื งนี้ขา้ สามารถพดู ได้” ชุนถหู มีเป็ นคนปากคอเราะร้ายอยู่แล้ว แต่คราวนี้กลบั ฟังอย่างตะลึงงนั พดู ไม่ออก นางไมเ่ คยคิดเลยว่าวนั หนึ่งตวั เอง จะกลายเป็นตวั เอกในการแสดงขึน้ มาได้ นางเก่งกาจขนาดนัน้ จริงหรอื “ดีใจแย่ละสินังหนูเอ๊ย ถ้าการแสดงนี้ได้แสดงเม่ือไร เจ้าจะกลายเป็ นคนมีช่ือเสียงจริงจงั แล้ว” อ่ิงจือจิ้มหน้าผาก กลมเกลี้ยงท่ีอยู่ใต้ผมหน้าม้าของชุนถหู มีอย่างไม่ใส่ใจ “แต่ ก่อนอ่ืนเจ้าต้องว่าความให้ชนะเสียก่อน” “ขอบคณุ แต่ข้าไม่อยากเป็นคนที่คนอื่นรจู้ กั ไปทวั่ ” ชนุ ถู หมีถอยหลงั กรดู ราวกบั กลวั ความบ้าระหา่ ของอ่ิงจือจะระบาด ใส่นาง “เรื่องให้ชาวบ้านยกย่องนัน้ เป็ นความรบั ผิดชอบของ ฮ่องเต้ ข้าน้อยวาสนาไม่ถงึ รบั ไม่ไหว” 9

ในรชั สมยั ของฮนั่ อู่ตี้ หล่ีเหยียนเหนียนพ่ีชายของหล่ีฟู เหรินได้แต่งบทเพลง ‘โฉมสะคราญ’ ซ่ึงมีเนื้อรอ้ งว่า ‘แดนเหนือ มีหญิงงามหน่ึงเดียวในใต้หล้า ชม้ายตาพาล่มเมือง ยลอีกครา พาล่มชาติ แม้โฉมฉายพาชาติล่มเมืองสลาย ไม่เสียดายเท่ากบั ปล่อยนงคราญให้ผา่ นไป’ นี่ เป็ นบทเพลงที่หล่ีเหยียนเหนี ยนเขียนชมน้ องสาว ตวั เอง แต่น่ีเป็ นแผ่นดินต้าถงั ในมิติคู่ขนาน ก่อนหน้านี้แม้มี ราชวงศ์ฮนั่ แต่ฮ่องเต้มิได้แซ่หลิว ดงั นัน้ จึงไม่มีบทเพลงนี้ นี่ เป็นเพลงที่ชุนถหู มีพดู ให้เขาฟังอย่างไม่ตงั้ ใจ แต่คิดไม่ถึงว่าอ่ิง จือจะจาได้ นาเนื้ อเพลงมาดัดแปลงแล้วยังจะร้องไปทัว่ แผน่ ดินต้าถงั ! แต่หลี่ฟเู หรินคนนัน้ มีจดุ จบที่ไมค่ ่อยดีสกั เท่าไร 10

1

ทนายสาว ถึงคราวสู้ 美人谋律 439 เจ้าไม่สงสยั ในคาพดู ของข้าหรอื “แต่เสียดายการแสดงนี้จะได้แสดงหรือไม่ ไม่ใช่เร่ืองที่ เจ้าจะตดั สินใจ” อิ่งจือพลนั หมุนตวั หลบสายตาของเฟิ งข้วง และขนั ทีน้อยคนนัน้ ทงั้ สองคนเดินตามอยู่ไกลๆ แม้ไม่ได้ยิน ว่าพวกเขาพดู อะไรแต่มองเหน็ พฤติกรรมต่างๆ ได้อย่างชดั เจน ชนุ ถหู มีคิดๆ แล้วกเ็ ขา้ ใจขึน้ มาทนั ที ดูอิ่งจือเหมือนคนทาอะไรเหลวไหล แต่ความจริงเขา รจู้ กั การวางตวั ซึ่งต้องให้เขายินดีจะทาด้วย ถ้าเกิดการแสดงนี้ สามารถไปทวั่ แผน่ ดินต้าถงั คนท่ีได้รบั การสรรเสริญในเพลงใช่ นางที่ไหนกนั แต่เป็นกฎหมายต้าถงั ต่างหาก เป็นฮ่องเต้ผปู้ รีชา สามารถต่างหาก น่ีเป็ นการปูทางสาหรบั นโยบายการปกครอง ของหนั โหม่ว ดสู ิ ไม่ว่าตอนไหนนางยงั ถกู หนั โหม่วใช้ประโยชน์ ได้ทุกครงั้ สมกบั เป็นฮ่องเต้! “ท่านกห็ าเรอ่ื งให้ข้าเข้าไปเถอะ!” นางพดู อย่างไมพ่ อใจ 2

“เดก็ โง่เอย๊ นี่เป็นการปกป้องเจ้าต่างหาก” อ่ิงจือพ่นเสียง อย่างไม่พอใจเช่นกนั “เจ้าเป็ นสาวเป็ นนาง มีช่ือเสียงมากแค่ ไหนกไ็ ม่มีทางสร้างความไม่พอใจให้คนอื่นได้ สาหรบั ผ้ชู าย แล้วถือว่าเป็ นคาชมเชียวนะ แล้วยงั เป็ นยนั ต์ค้มุ ภยั ใครคิดจะ แตะต้องเจ้ากต็ ้องคิดให้ดีๆ ว่าอยากจะตายไปพร้อมกนั หรือไม่ แหม เจ้าน่ีกไ็ ม่คิดเลยนะว่าวนั ๆ ได้แต่ทาอะไร เอาแต่หาเรื่อง ใส่ตวั แท้ๆ ถ้าไม่มีแผนการอนั แยบยลของข้า เจ้าต้องป้องกนั โจรทุกๆ วนั บางครงั้ ชื่อเสียงกเ็ ป็นเกราะกาบงั ได้เหมือนกนั นะ แมห่ นูน้อย” “อ้อ ดีกบั ข้าอย่างนี้เชียว” ชนุ ถหู มียอมรบั ว่าอิ่งจือพดู ถกู เม่ือคิดว่าเขาเป็ นคนอีกประเภทหนึ่งแต่มีความห่วงใยจากใจ จริงกอ็ บอ่นุ ใจไม่น้อย ตงั้ แต่เกิดใหม่ในโลกใบนี้ นางพบเจอเรื่องมากมาย แม้ จะเจอคนไม่ดี เรื่องไม่ดีอยู่มาก แต่ในฐานะวิญญาณของคนใน ยุคปัจจุบนั ท่ีเย็นชาโดดเด่ียว นางเร่ิมไว้ใจคนนอกที่ไม่ใช่ ครอบครวั ตวั เอง ในโลกใบนี้ยงั คงมีความซื่อสตั ยแ์ ละภกั ดีให้ เหน็ อย่ทู วั่ ไป ไม่เหมือนโลกปัจจบุ นั ท่ีหาแทบไมเ่ จอ “คดีฮ่องเต้ตัวปลอมข้าทาใจไว้แล้วว่าคงต้องตายแน่ ดงั นัน้ ถึงได้ก่อเรื่องใหญ่โตขนาดนัน้ ” ใบหน้าที่ดไู ม่จริงจงั ของ 3

อ่ิงจือมีความเข้าใจในสจั ธรรมแห่งชีวิตพาดผ่านอย่างรวดเรว็ จากนัน้ แปรเปลี่ยนเป็ นความเศร้าโศกบนความสงบน่ิ ง “แต่ว่า เส่ียวถหู มี เจ้าให้โอกาสยืนอยู่ใต้ดวงอาทิตย์กบั ข้า ดงั นัน้ ข้า ซาบซึ้งในตัวเจ้าที่ไม่ทาให้ข้าเกิดมาอย่างไม่มีใครรู้ จากไป อย่างไม่มีใครเหน็ ” “เจ้าให้แสงสว่างกบั ข้า” ชุนถหู มีตะลึงงนั พลนั นึกได้ว่า เย่ชากเ็ คยพดู เช่นนี้ ใช่นางหรอื ไม่ สาหรบั เย่ชาคงจะใช่ แต่สาหรบั คนอื่น... ส่ิงท่ีให้แสงสว่างกบั คนอื่นนัน้ ไม่ใช่นาง แต่เป็นกฎหมาย เป็ นกฎหมายที่ดี และผู้ท่ีใช้กฎหมายที่ดีที่สมควรให้การ ค้มุ ครอง และปลอบประโลมแก่ผทู้ ่ีมีจิตใจที่ดีทงั้ หมด โชคดีที่นางเกิดใหม่ในแผ่นดินที่มีการเปิ ดกว้าง เจอ ฮ่องเต้ที่ให้ความสาคญั กบั กฎหมาย โชคดีท่ีนางมีโอกาสและมี ความสามารถพอที่จะได้ยืนอยู่ในศาลยุติธรรม ดงั นัน้ นางถึง ยอมเป็นอาวธุ ให้หนั โหมว่ ใช้ 4

“มา มานัง่ เรือเล่นกบั ลุงคนนี้สกั หน่อย” ขณะท่ีชุนถหู มี กาลงั ราพึงราพนั เงียบๆ อ่ิงจือพลนั พูดอย่างไร้หลกั การขึ้นมา ฟังแล้วเหมือนตาแก่กาลงั ล่อลวงเดก็ สาวตวั น้อยๆ “ไม่ไป! แต่ว่า... ทาไมท่านถึงกล้ามาเดินเพ่นพ่านอยู่ ตาหนักในแบบนี้!” ชุนถหู มีปฏิเสธทนั ควนั พร้อมกบั มองอ่ิงจือ ขนึ้ ๆ ลงๆ อย่างประเมิน อิ่งจือเข้าใจผิด ดึงแขนเสื้อชุนถหู มีพลางกดเสียงต่าๆ พดู ว่า “นังหนูน่ี ข้ากเ็ ป็นลงุ ห่างๆ ของเจา้ เหมอื นกนั ถึงจะแสดง ตวั จริงไม่ได้ แต่สายเลือดกไ็ ม่เคยเปลี่ยน” จากนัน้ เขาพดู เสียง ดงั ขึน้ ว่า “นอกจากสระไท่เย่แล้ว ท่ีไหนท่ีมีน้า คนในวงั กไ็ ปเล่น กนั ได้ทงั้ นัน้ แล้วนับประสาอะไรกบั ข้าที่ฮ่องเต้ทรงอนุญาตให้ ไปมาตามสบาย ท่ีน่ีกม็ ีน้า ปกติกไ็ ม่ค่อยมีใครมา” ว่าแล้วเขา หยิบไม้ไผ่ท่ีซ่อนอยู่ในพุ่มไม้ออกมาแล้วจ้วงไปในน้าสองสาม ครงั้ มีเรอื เลก็ ท่ีนัง่ ได้แค่สองคนลอยออกมา “กล้านัง่ ไหม” อ่ิงจอื เลิกคิ้ว ชุนถหู มีเลิกคิ้วตอบ ทงั้ สองคนมองตากนั ความจริงควร บอกว่าเป็ นการเผชิ ญหน้ ากันต่างหาก แต่ต่อมาชุนถูหมี กระโดดขึ้นเรือเลก็ บอกกบั เฟิ งข้วงและขนั ทีน้อยที่เดินตามมา 5

ว่า “พวกเจ้ารออยู่ที่ฝัง่ ข้าว่ายน้าเป็ น ถ้าเกิดมีอะไรขึ้นมาข้า ไม่ช่วยคนแขนเดียวคนนี้หรอก” นี่ไม่ใช่การตอบสนองเพราะทนการท้าทายไม่ได้ แต่ชุน ถหู มีพลนั เข้าใจว่า อิ่งจือทาการกลบเกลื่อนร่องรอยมากมาย ขนาดนี้เพราะมีเรื่องสาคญั จะพูดกบั นาง มีแต่อยู่บนเรือ พาย ออกไปกลางสระน้า จึงจะไม่มีใครแอบฟังได้ เพราะว่าท่ีนี่คือวงั หลวง มีแต่ดวงตาและใบหซู ่อนอย่เู ตม็ ไปหมด ไม่รอให้มีเสียงทดั ทาน เรือน้อยกล็ อยออกจากฝัง่ เฟิ ง ข้วงทาอะไรไม่ได้ เหน็ สีหน้าที่ดเู ปิ ดเผยผ่อนคลายของชุนถหู มี และอิ่งจือแล้วก็ไม่เหมือนจะมีเรื่องเกิดขึ้น อีกทงั้ รอบด้านก็ มีทัศนวิสัยที่ดี มองเห็นกิริยาอาการของคนบนเรือได้อย่าง ชดั เจน จึงยอมปล่อยพวกเขาไป “มีเรื่องสาคญั อะไรจะบอกหรือ” เรือลอยไปถึงกลางสระ น้า ชุนถหู มีถามทงั้ ๆ ท่ียงั มีรอยยิ้มบนหน้า ถ้ามียอดฝี มือที่มี สายตาแหลมคมประดุจนกอินทรีจบั ตามองอยู่ในตอนนี้ก็คง คิดว่าพวกนางคยุ เรอ่ื งสพั เพเหระกนั “เจ้านี่ฉลาดจริงๆ” อิ่งจือชมจากใจ 6

“ไม่ฉลาดไม่ได้สิ” ชุนถหู มีรบั คาชมอย่างไม่รีรอ นางยกั ไหล่ “พวกท่านร้ายกาจกนั ทงั้ นัน้ ถ้าข้าไม่ทาตวั ให้ฉลาดหน่อย คงตายอย่างไมเ่ หลือซากไปนานแล้ว” “อย่ากลุ้มใจกบั เรื่องนี้เลยแม่หนูน้อย การเสียเปรียบถือ เป็ นโชค ข้าอายุมากแล้วจึงเข้าใจความหมายนี้ แน่นอนว่าข้า เพ่ิงจะอายุมากเอากต็ อนปี สองปี ท่ีผ่านมานี้” อ่ิงจือแสดงความ เข้าใจ “ท่านผนู้ ัน้ เป็นคนจริงใจ ดเู หมือนเยน็ ชากจ็ ริง ความจริง เจ้าทาเรื่องอะไรเขาจดจาเอาไว้ เจ้าไม่ต้องพูดไม่ต้องบอก ไม่ จาเป็ นต้องคิดว่าตอนนี้ไม่ได้รบั ความเป็ นธรรมมากแค่ไหน สรปุ ได้ว่าต่อไปจะต้องมีเร่ืองดีๆ ตามมา ย่ิงโชคร้ายมากเท่าไร ต่อไปกย็ ิ่งโชคดีมากเท่านัน้ ” “ท่านคงไมค่ ิดจะพดู แค่เรอื่ งนี้ใช่ไหม” “ไม”่ อ่ิงจือทาหน้าตาขึงขงั “ข้าอยากถามเจา้ ว่า เจา้ รไู้ หม ว่านโยบายสิบประการในคดีกบฏจูหล่ีตอนนั้นใครเป็ นคน เขียน” ชุนถหู มีตะลึง 7

คนที่เขียนนโยบายฉบบั นัน้ ถือว่าสาคญั มาก และเป็ น กญุ แจดอกสาคญั เพราะนโยบายสิบประการฉบบั นัน้ กลายเป็น หลกั ฐานแน่นหนาหาว่าจหู ล่ีร่วมมือกบั ศตั รู ท่านตาเคยเล่าให้ ฟังว่าตอนนั้นในท้องพระโรง หันโหม่วหยิบนโยบายฉบบั นี้ ขึน้ มาถาม พระราชอานาจสาคญั หรอื กระดาษไม่กี่แผน่ นี้สาคญั ความแขง็ แกร่งทางการทหารนัน้ สาคญั หรือว่ากระดาษไม่ก่ี แผน่ นี้สาคญั เป็นสภาพอากาศที่เป็นไปตามฤดกู าลสาคญั หรือ กระดาษไมก่ ี่แผน่ นี้สาคญั ไมม่ ีใครกล้าตอบ ปรากฏว่าหนั โหม่ววางกระดาษไม่ก่ีแผ่นนัน้ บนโต๊ะทรง พระอกั ษรอย่างแรงพร้อมกบั เอ่ยอย่างหนักแน่นว่า กระดาษ พวกนี้ หนักกว่า! เพราะมนั เป็ นนโยบายของแผ่นดิน! เป็ น นโยบายบริ หารแผ่นดิ นท่ียอดเยี่ยม! เมื่อมีมันแล้วชาติ บา้ นเมืองจะยิ่งใหญ่ เมอ่ื มีชาติท่ียิ่งใหญ่ยงั กงั วลพระราชอานาจ ท่ีมนั่ คงอีกทาไม! จะกลุ้มใจกบั กาลงั พลยิ่งใหญ่ท่ีมาโจมตีไป ทาไม! ถึงสภาพอากาศไม่เป็นไปตามฤดกู าล จะกล้มุ ใจเร่ืองทา ให้ราษฎรผา่ นพ้นทกุ ขย์ าก อย่อู ย่างสงบสขุ ไปทาไม! 8

สุดท้ ายแล้ว หันโหม่วยังเผากระดาษท่ี มีเนื้ อหา มหัศจรรย์เหล่านัน้ กบั มือต่อหน้าขุนนางทัง้ หมด เพราะเขา ท่องจาอกั ษรเป็ นพนั คาท่ีเขียนเอาไว้ในนัน้ ได้ทุกคา ต่อไปเขา จะเปลี่ยนต้าถงั ให้เป็นไปตามนโยบายในกระดาษนัน้ อย่างช้าๆ ค่อยๆ ดาเนินการต่อไป แต่ไมอ่ าจให้คนอื่นรมู้ ากไปกว่านี้ นโยบายฉบบั นัน้ กลายเป็ นความลบั ระดบั ชาติ ที่ไม่อาจ นามาเป็นหลกั ฐานสาคญั ในการไต่สวนคดีนี้ได้อีก “หรือว่าท่านลุงรู้ว่าคนผู้นัน้ เป็ นใคร” ชุนถหู มีถามขึ้น อย่างรอ้ นใจ “อ้อ พอคิดจะถามข่าวคราวก็เรียกเป็ นลุงขึ้นมาเชียว เม่ือกี้ยงั ไม่เคารพข้าอยู่เลย” อิ่งจือทาเสียงไม่พอใจ แต่เขาร้ถู ึง สถานการณ์หนักเบา จงึ พยกั หน้าอย่างมนั่ ใจ “เป็ นใครหรือ บอกข้ามาเรว็ !” เมื่อได้รบั คาตอบท่ีแน่ใจ ชนุ ถหู มีย่ิงประหลาดใจมากขึน้ “เจ้าไม่สงสัยในคาพูดของข้าหรือ” อิ่ งจือหรี่ตาลง ในตอนนี้เขาดเู หมือนกบั หนั โหม่วไม่ผิดเพี้ยน ทาให้คนอ่ืนร้สู ึก เหมือนว่าเขามีฐานะสองอย่างซ้อนกนั อยู่ ถ้าไม่ใช่เพราะแขนท่ี 9

มีเพียงข้างเดียวของเขา ชุนถหู มีคงคิดว่าหนั โหม่วปลอมตวั มา แกล้งนางด้วยซา้ “ข้าไม่สงสยั ” ชุนถหู มีนิ่ วหน้าน้อยๆ “พดู อย่างไม่เคารพ ท่านลงุ ท่านทาตวั เกะกะเกเร แต่จิตใจละเอียดอ่อน แสรง้ ทาตวั เป็นคนไม่เอาไหน แต่ความจริงต้องการให้อย่หู ่างจากความถกู ผิดเพื่อตอบแทนท่านผู้นั้น วันนี้ ท่านก็ทาเร่ืองประหลาด มากมาย พาข้ามาถงึ กลางสระน้าท่ีห่างหหู ่างตาคนอ่ืน แสดงว่า มีเรื่องสาคัญท่ีจะพูด อีกทัง้ ยงั เป็ นเร่ืองสาคัญมากๆ อีกทัง้ สถานการณ์ตึงเครียดอย่างนี้ท่านจะล้อเล่นอะไรอีก” “นังหนูคนเก่ง” อิ่งจอื ถงึ กบั รสู้ ึกเหมอื นชนุ ถหู มีเป็นสหาย ร้ใู จต่างวยั เลยทีเดียว “แต่เจ้าไม่สงสยั จริงหรือ ว่าเมื่อก่อนข้า ถกู กกั บริเวณไม่ให้ไปไหน แล้วทาไมถงึ รเู้ รอ่ื งสาคญั ขนาดนี้ได้” ชุนถหู มีนิ่ งขึง พูดไม่ออกไปชวั่ ขณะ นางรู้สึกว่าคาพูด ของอ่ิงจือมีความนัยแฝงอยู่ มนั คืออะไรกนั แน่ แต่ไม่นานนาง ถึงกบั สูดหายใจลึกๆ ถามอย่างตกใจว่า “เกี่ยวกบั สกลุ ไป๋ ของ พวกเราหรอื ” ตอนนัน้ อ่ิงจือถกู กกั ตวั ไว้ในสกลุ ไป๋ อย่างลบั ๆ มานาน ลุงใหญ่ ไป๋ ซ่ืออวี้รู้ถึงการดารงอยู่และฐานะที่สูงส่งจนไม่อาจ 10

บอกใครได้ของเขาจึงได้เกิดความคิดที่ไม่สมควรขึน้ คิดก่อการ กบฏในวงั อย่างลบั ๆ ด้วยการสงั หารหนั โหม่วแล้วยกอิ่งจือขึ้น แทนที่ให้เป็นห่นุ เชิดของเขาและองคห์ ญิงผเู้ ป็นภรรยา 11

1