Hunter's Lady ดรุณีสุดที่รัก เล่ม2

ตอนนีเลา่ ? นางเดินไปหยบิ เสอื หนงั มาสวมแลว้ ยกเกา้ อีมา้ นงั มาดนั ประตบู า้ นเอาไว้ จากนนั ก็ไปหยิบขวานมาจากมมุ หนงึ ของบา้ น กอ่ นจะกลบั ขนึ ไปบนเตียงอีกครงั แลว้ นงั เกาะ ขอบหนา้ ตา่ งมองออกไปดา้ นนอกดว้ ยความระแวง ใน ใจคดิ วา่ หากมีหมาป่าหลดุ เขา้ มาสกั ตวั นางกอ็ าจจะ ตอ้ งสกู้ บั มนั ตอนนนั เองไมร่ ูว้ า่ ชายหนมุ่ บา้ นไหนตะโกนเสยี งดงั ขนึ มาวา่ “เรว็ เขา้ หมาป่าอยทู่ างนี! ตีมนั เลย!” ทา่ มกลางเสยี งวนุ่ วายก็มีเสยี งใครอีกคนตะโกน “ดา้ น 2

โนน้ มีคนถกู หมาป่าไลอ่ ย!ู่ ” มีคนถกู หมาป่าวิงไลง่ นั หรอื คนผนู้ นั เป็นใครกนั ? จๆู่ เหมยจือกห็ วนคดิ ถงึ โจรป่าพวกนนั พลนั เขา้ ใจขนึ มา ทนั ที หรอื วา่ คนพวกนนั จะไปเจอกบั ฝงู หมาป่าทีอยใู่ น ป่าลกึ เขา้ สดุ ทา้ ยกถ็ กู ไลจ่ นตอ้ งหนีมาถงึ ทีนี? ทม่ กลางสถานการณท์ ีกาํ ลงั สบั สนอลหมา่ น เหมยจือได้ ยนิ เสียงเขม้ เสยี งหนงึ ตะโกนขนึ มาอยา่ งหนกั แนน่ “รบี จดุ ไฟเรว็ !” แลว้ กไ็ ดย้ ินชายผนู้ นั ตะโกนเสยี งดงั อีกครงั วา่ “วิงมาทางนี เรว็ !” 3

หวั ใจของหญิงสาวกระตกุ วบู อยา่ งแรงอีกครงั เสยี งนนั คือ เซียวจิงซนั ! เมือไดย้ นิ เสียงเตือนทกุ คนจงึ เพิงตงั สตไิ ด้ จากนนั ไม่ นานคบไฟ กองไฟ อะไรทีจดุ ไดก้ ็พากนั จดุ ขนึ มาหมด ทงั หมบู่ า้ นจงึ ปกคลมุ ไดด้ ว้ ยแสงสวา่ ง เหมยจือนกึ ถงึ คาํ ทีเซียวจิงซนั ไดก้ าํ ชบั ไวจ้ งึ เมม้ รมิ ฝีปาก อยา่ งลงั เลใจ สดุ ทา้ ยกต็ ดั สนิ ใจลกุ ขนึ ไปยกมา้ นงั กลบั มาวางทีเดิมแลว้ เดินออกไปนอกประตู หญิงสาวหยิบ ฟื นทอ่ นหนงึ มาราดนาํ มนั และจดุ ไฟใหล้ กุ โชน ในใจคดิ วา่ ขอเพียงมีชายผนู้ นั อยขู่ า้ งนอก นางก็ไมก่ ลวั แลว้ แต่ จะใหห้ ลบอยใู่ นบา้ นอยา่ งไมส่ นใจใยดี นางคงทาํ ไมไ่ ด้ เหมยจือจงึ เดินออกมาจดุ ไฟ อยา่ งนอ้ ยก็จะชว่ ยใหส้ วา่ ง 4

ยงิ ขนึ . ลกึ เขา้ ไปในป่ามีเสยี งฝีเทา้ ดงั แวว่ ออกมา ตามมาดว้ ยเสียงรอ้ งตะโกนและเสียงรอ้ งโอดโอยอยา่ ง เจ็บปวด เสียงทงั หมดนนั คอ่ ยๆ ดงั ใกลเ้ ขา้ มาเรอื ยๆ เหม ยจือรบี ถือคบเพลงิ กลบั เขา้ ไปในบา้ น ยืนอยรู่ มิ หนา้ ตา่ ง แลว้ อาศยั แสงไฟจากคบเพลงิ นนั มองออกไปดา้ นนอก บรรดาชายหนมุ่ ในหมบู่ า้ นถือคบเพลงิ วิงตรงมาทางที นางอยู่ ทงั พวกโจรป่าทีหนีเอาชีวิตรอดกต็ ามมาอยใู่ น 5

ลานบา้ นดว้ ย เหมยจือไดย้ ินเสยี งของเซียวจิงซนั สงั การ ใหท้ งั หมดหลบอยใู่ นนีกนั ไปก่อน และดเู หมือนจะมีคน ไดร้ บั บาดเจบ็ รวมอยู่ เซียวจิงซนั จงึ ใหช้ ว่ ยกนั พาคนเจบ็ เขา้ ไปในบา้ นของตน พอเหมยจือไดย้ ินก็รบี ผลกั ประตอู อกไป เหน็ เฉินหงอวี เดนิ นาํ พวกโจรป่าเขา้ มา เหมยจือจงึ เรยี กใหพ้ วกเขาเขา้ มาดา้ นใน หญิงสาวถือคบเพลงิ สอ่ งไปทางกลมุ่ คน แลว้ กวาดตามอง ยามนีพวกโจรผา่ ยผอมจนเหลอื แต่ หนงั หมุ้ กระดกู ดนู า่ สงสาร ตอนแรกทีเจอพวกโจรป่า นางก็รูส้ กึ วา่ พวกเขานนั นา่ หวาดกลวั ทวา่ ตอนนีแตล่ ะ คนกลบั ดรู าวกบั ซากศพ หนาํ ซาํ ยงั เป็นซากศพทีไดร้ บั บาดเจ็บอีกดว้ ย บางคนทอ่ นแขนถงึ กบั มีเนือฉีกขาด 6

เหมยจือมองตามคนเจ็บทีถกู พาเขา้ มาในบา้ น กอ่ นจะ รบี ไปจดุ ตะเกียงทีปกติไมค่ อ่ ยไดใ้ ช้ แลว้ หยบิ กลอ่ งยา ของเซียวจิงซนั ออกมา จากนนั ก็ใสย่ าแลว้ ฉีกผา้ ขาวมา พนั แผลใหค้ นเจบ็ เดิมทีเฉินหงอวียงั เป็นกงั วลจงึ ตามเขา้ มา พอเหน็ เหม ยจือจดั การทกุ ไดเ้ รยี บรอ้ ยจนตนเองแทบไมต่ อ้ งยืนมือ เขา้ ไปชว่ ย เขาจงึ ฝากคนทงั หมดใหน้ างดแู ล สว่ นตนเอง ก็หอบฟื นกองหนงึ จากทีลานบา้ นของนาง รวมถงึ คบไฟ อนั ใหญ่ทีเหมยจือวางไวต้ ิดมือไปดว้ ย เดิมทีทงั คนแก่และผหู้ ญิงถกู สงั ใหห้ ลบอยใู่ นบา้ น ทวา่ ตอนนีตา่ งพากนั หอบฟื นจากบา้ นของตนมาเพิมใหพ้ วก ผชู้ ายทีอยดู่ า้ นนอก ยามนีหมบู่ า้ นเลก็ ๆ อยา่ งหมบู่ า้ นลี 7

สยุ่ จงึ สวา่ งไสวไปทวั ทงั ยงั มีเสียงรอ้ งตะโกนดงั กกึ กอ้ ง ไปทวั ทงั ป่าเขา คงเป็นเพราะฝงู หมาป่านนั หวาดกลวั แสงไฟ แลว้ ยงั มี เสียงตะโกนดงั กกึ กอ้ งไปทวั ทกุ ทิศทาง พวกมนั จงึ ไมก่ ลา้ ไลต่ ามเขา้ มา ไดแ้ ตส่ ง่ เสยี งหอนออกมาจากป่าลกึ ทีไกล ออกไป ตา่ งฝ่ายตา่ งเฝา้ ดทู ีทา่ ซงึ กนั และกนั . ภายในกระทอ่ มเลก็ ๆ ของเหมยจือ พวกโจรป่าบางคนนงั อยบู่ นมา้ นงั บา้ งกน็ งั อยบู่ นพืน ทาํ 8

ใหก้ ระทอ่ มหลงั เลก็ ดแู ออดั เหมยจือเหน็ เจา้ โจรหนา้ เกลียงทีเคยถกู เซียวจิงซนั ยิงจนปินหลดุ มีแผลบาดเจบ็ นางจงึ ใสย่ าและทาํ แผลใหเ้ ขาดว้ ย หนมุ่ นอ้ ยทงั รูส้ กึ เกรงใจทงั เสียใจ เขากม้ หนา้ กม้ ตากลา่ วอยา่ งรูส้ กึ ผดิ วา่ “เพราะพวกเราเป็นตน้ เหตแุ ทๆ้ พวกหมาป่ากเ็ ลยเขา้ มา ในหมบู่ า้ นของทา่ น แตพ่ วกเราไมไ่ ดต้ งั ใจจรงิ ๆ นะขอ รบั ” เหมยจือสา่ ยหนา้ พลางโบกไมโ้ บกมือ “พดู อะไรอยา่ งนนั พวกเจา้ อยใู่ นป่าลกึ คงลาํ บากไมน่ อ้ ย” หวั หนา้ โจรป่านนั ไดร้ บั บาดเจบ็ อาการหนกั ทีสดุ บรเิ วณ ตน้ ขาของเขาถกู หมาป่ากดั จนเป็นแผลฉกรรจ์ เหมยจือ เองก็ไมก่ ลา้ ทาํ แผลให้ จงึ ไดแ้ ตท่ าํ ความสะอาดรอบๆ 9

บาดแผล ใสย่ าแลว้ พนั แผลให้ ตอนทีไดเ้ หน็ แผลใกลๆ้ นางกย็ งิ สงสาร ทวา่ หวั หนา้ โจรป่ากลบั ไมร่ อ้ งโอดครวญ เลยสกั คาํ ผา่ นไปครูห่ นงึ หวั หนา้ โจรป่าทีนงั นิงในคราแรก จ่ๆู ก็ โพลง่ ออกมา “พวกทา่ นวางใจเถอะ หมาป่าฝงู นี ไมว่ า่ อยา่ งไรพวกเราก็ตอ้ งคิดหาวิธีไลพ่ วกมนั ไปใหไ้ ด้ รบั รอง วา่ จะไมท่ าํ ใหพ้ วกทา่ นเดือดรอ้ นอีกแน่” เหมยจือไดย้ ินกย็ ิงรูส้ กึ สลดใจมากขนึ อนั ทีจรงิ หากผคู้ น ในหมบู่ า้ นรวมถงึ ตนเองไมข่ บั ไลพ่ วกเขาเขา้ ไปในป่าลกึ พวกเขาก็ไมต่ อ้ งเจอกบั เรอื งเชน่ นี 10

“เรอื งนีจะโทษพวกทา่ นก็ไมถ่ กู เมือก่อนช่วงทีฝงู หมาป่า หวิ โหยก็เคยเขา้ มากอ่ กวนในหมบู่ า้ นเช่นกนั เพียงแตไ่ ม่ มากมายถงึ เพียงนี” เหมยจือพดู ดว้ ยทา่ ทีจรงิ จงั หวั หนา้ โจรป่ากลบั ถอนหายใจยาวแลว้ กลา่ ววา่ “หากจะ โทษ...กต็ อ้ งโทษความโงเ่ ขลาของลกู นอ้ งขา้ เอง ทีวา่ ง มากจนไมร่ ูจ้ ะทาํ อะไรกเ็ ลยไปจบั ลกู หมาป่ามา สดุ ทา้ ย ก็ทาํ ใหเ้ กิดเรอื งราวใหญ่โตขนาดนี!” เหมยจือไดย้ ินกอ็ า้ ปากคา้ ง ไปจบั ลกู หมาป่า! มิน่าเลา่ ถงึ ไดถ้ กู หมาป่าไลต่ ามมาทงั ฝงู ! นางไดแ้ ตน่ งั องึ อยตู่ รงขอบเตียง พดู อะไรไมอ่ อก ทา่ ม 11

กลางแสงตะเกียงทีไหววบู โจรป่าบางคนก็นงั ทอดถอน ใจ บา้ งกน็ งั ครุน่ คดิ ไมพ่ ดู จากนั สว่ นดา้ นนอกยงั คงมีแสงไฟสวา่ งจา้ มีเสียงรอ้ งตะโกน เอะอะ มีเสยี งหมาป่าหอน เพียงพรบิ ตาเวลาก็ลว่ งเลยไปกวา่ ครงึ คืน นาํ มนั ใน ตะเกียงใกลจ้ ะหมดแลว้ เหมยจือจงึ รอจนมนั ดบั แลว้ นาํ ไปเก็บ ในใจกเ็ รมิ หว่ งวา่ ฟื นทีพวกเขาเอาไปใชน้ นั หมด กนั ไปหรอื ยงั เพราะหากไมม่ ีไฟแลว้ หมาป่าพวกนนั เขา้ มาอีก จะทาํ อยา่ งไรกนั ดี? คาดไมถ่ งึ วา่ เสยี งเหา่ หอนของฝงู หมาป่าจะคอ่ ยๆ จาง 12

หายไป ดวงตาสฟี า้ ลดจาํ นวนลง นนั หมายถงึ พวกหมา ป่าเรมิ ลา่ ถอยกลบั ไปแลว้ ทวา่ พวกผชู้ ายทีอยดู่ า้ นนอกกย็ งั ไมก่ ลา้ ละทิงเวรยาม กระทงั ทอ้ งฟา้ ทางทศิ ตะวนั ออกเรมิ มีแสงสวา่ งสวา่ งา ฝงู หมาป่าจงึ ลา่ ถอยกลบั ไปจนหมด พวกโจรป่าออกมาจากบา้ นดว้ ยสหี นา้ หอ่ เหียว ชายหน่มุ ในหมบู่ า้ นตา่ งพากนั มาทีบา้ นของเหมยจือ ทาํ ใหล้ าน บา้ นคบั คงั ดว้ ยผคู้ นจนแมแ้ ตน่ าํ กย็ งั ไหลผา่ นเขา้ ไปไมไ่ ด้ ชาวบา้ นทีมาพากนั ถามพวกโจรป่าวา่ เกิดเรอื งอะไรขนึ กนั แน่ 13

พวกโจรป่านนั ตา่ งมองหนา้ กนั เองไปมา แตไ่ มม่ ีใครกลา้ พดู เลยสกั คน สดุ ทา้ ยกเ็ ป็นหวั หนา้ โจรป่าทีพยายามลกุ ขนึ ยืนทงั ทีขายงั บาดเจ็บอยู่ แลว้ เลา่ ถงึ ตน้ สายปลาย เหตทุ งั หมด “หลงั จากทีพวกขา้ เขา้ ไปอยใู่ นป่า ในตอนแรกกอ็ อกลา่ กระตา่ ยป่า ไก่ป่า ยามวา่ งไมม่ ีอะไรทาํ กห็ าปลาบา้ ง ใช้ ชีวติ กนั อยา่ งอสิ รเสรี พอตอนคาํ ทีอากาศเรมิ เยน็ ลงก็จะ หาโพรงถาํ เป็นทีหลบั นอน เอาหนงั กระตา่ ยป่า หมปู ่ามา ทาํ เสอื ผา้ สวมใสก่ ็พอจะประทงั ชีวิตอยกู่ นั ได้ แตใ่ ครเลย จะรูว้ า่ สองสามวนั มานี ลกู นอ้ งของขา้ กลบั หาเรอื งใสต่ วั เขา้ ไปในโพรงหมาป่า อาศยั จงั หวะทีพวกมนั ไมอ่ ยใู่ น โพรง จบั ลกู หมาป่ามาหลายตวั ” 14

เหมยจือนนั รูเ้ รอื งทงั หมดอยกู่ อ่ นแลว้ ยามนีกถ็ ือวา่ ได้ รบั ฟังอีกรอบ นางไดแ้ ตม่ องพวกเขาอยา่ งจนใจ หลงั กิน อิมทอ้ งแลว้ ไมม่ ีอะไรทาํ พอวา่ งก็ช่างสรรหาเรอื งใสต่ วั จรงิ ๆ ผคู้ นในหมบู่ า้ นไดย้ ินเขาเลา่ ความเป็นมาตา่ งกม็ ีสหี นา้ บดู บงึ เหยียนถามขนึ ดว้ ยใบหนา้ ดดุ นั วา่ “พวกเจา้ คดิ วา่ พวกหมาป่านนั จะเหมือนชาวบา้ นอยา่ งพวกเราทียอม ใหร้ งั แกไดง้ า่ ยๆ ร?ึ พวกเจา้ คงเป็นโจรจนติดเป็นนิสยั แลว้ สนิ ะ!” คราวนีแมแ้ ตห่ วั หนา้ โจรป่ากไ็ มร่ ูจ้ ะพดู เชน่ ไรดี ไดแ้ ตก่ ม้ หนา้ สลด ทาํ ทา่ สาํ นกึ ในความผดิ 15

เซียวจิงซนั ไมพ่ ดู ไมจ่ า เพียงมองพวกโจรป่าแวบหนงึ แลว้ หนั กลบั ไปมองป่าลกึ ใบหนา้ ดเู ครง่ ขรมึ เหมือนยงั กงั วลวา่ หมาป่าฝงู นนั จะกลบั มาอีก เหมยจือสงั เกตเหน็ วา่ ขาซา้ ยทีไดร้ บั บาดเจบ็ ของหวั หนา้ โจรป่าสนั ระรกิ ขนึ มาเลก็ นอ้ ยจงึ เดนิ ออกมาพดู ดว้ ยเสียง แผว่ เบาวา่ “เขาไดร้ บั บาดเจ็บเป็นบาดแผลฉกรรจ์ ให้ เขาไดพ้ กั กินอะไรสกั หนอ่ ยเถอะ” สงิ ทีเหมยจือพดู ออก มาราวกบั ไดช้ ่วยชีวิตของหวั หนา้ โจรป่าใหร้ อดพน้ จาก ช่วงวิกฤต 16

ตอนที 58 ดา่ นหน้า...ระวังภัย หลงั จากทีเหมยจือพดู จบ บรรดาชาวบา้ นถงึ ไดส้ งั เกต เหน็ อาการบาดเจบ็ พวกโจรป่าผนู้ า่ สงสาร คนทีจิตใจดีอยา่ งพวกเขาพอไดเ้ หน็ สภาพอีกฝ่ายก็ คลายความโกรธลงไปมาก ตา่ งถอนหายใจยาว แลว้ กลา่ ววา่ “เฮอ้ ... ช่างเถอะ เชน่ นนั กใ็ หพ้ วกเขาอาศยั อยใู่ นหมบู่ า้ นเราไปกอ่ นแลว้ กนั ” “นนั สิ ช่วงนีก็อากาศหนาวเหลือเกิน ใหก้ ลบั เขา้ ไปอยใู่ น ป่าก็คงไมไ่ ดแ้ น่” 1

บรรดาชาวบา้ นปรกึ ษาหารอื กนั พกั หนงึ สดุ ทา้ ยสายตา ทกุ คกู่ ห็ นั มาจบั จอ้ งทีเซียวจิงซนั รอใหเ้ ขาเป็นคนตดั สนิ ใจ เซียวจิงซนั หนั ไปมองฝเู กอทีอยขู่ า้ งๆ แลว้ กลา่ วดว้ ยนาํ เสียงเรยี บเฉย “ฝเู กอ รบกวนเจา้ ไปบอกกบั ผใู้ หญ่บา้ น สกั หน่อยวา่ ใหพ้ วกเขาเขา้ มาอาศยั อยใู่ นหมบู่ า้ นไป ก่อน” ถงึ ตอนนีเหมยจือจงึ เพิงเหน็ วา่ ฝเู กอกอ็ ยใู่ นฝงู ชนดว้ ย ขณะทีนางปรายตามองเขากเ็ ป็นจงั หวะเดียวกบั ทีอีก ฝ่ายหนั มามองนางพอดี พอดวงตาทงั คสู่ บกนั ทงั สองก็ รบี เบือนหนา้ หนี ระยะเวลาแคค่ รงึ ปีทวา่ คนทงั คกู่ ลบั หา่ งเหินราวกบั มีภผู าและสายนาํ มากางกนั จนอยกู่ นั คน 2

ละฟากฝัง ฝเู กอตอบรบั แค่ “อืม” คาํ เดียวแลว้ พดู ตอ่ วา่ “ทา่ นพอ่ ของขา้ รูส้ กึ ครนั เนือครนั ตวั ตงั แตเ่ มือคืน คงเป็นเพราะ วติ กกงั วลมากเกินไป วนั นีเขาก็เลยไมไ่ ดอ้ อกมา ขา้ จะ รบี กลบั ไปบอกเรอื งนีกบั ทา่ นพอ่ โดยเรว็ ” ทกุ คนไดย้ ินฝเู กออธิบายกแ็ สดงสหี นา้ วา่ ไมเ่ ชือ โดย เฉพาะเหยียน เขาถงึ กบั สง่ เสยี ง “เฮอะ!” ขนึ จมกู อยา่ ง แรงทีหนงึ เรอื งทีตอ้ งเผชิญกบั ฝงู หมาป่านนั ทกุ คนในหมู่ บา้ นไมว่ า่ จะเป็นผชู้ ายผหู้ ญิงไปจนถงึ ผเู้ ฒา่ ผแู้ ก่ตา่ งก็ ออกมาช่วยเหลอื กนั แลว้ เหตใุ ดผใู้ หญ่บา้ นจะตอ้ งทาํ ตวั มากเรอื ง ซาํ ยงั บอกวา่ ครนั เนือครนั ตวั อีก? ทีตอนเรยี ก เก็บภาษีไมเ่ หน็ เขาจะครนั เนือครนั ตวั ไมส่ บายเลย! 3

ทวา่ ในเมือทกุ คนลงความเหน็ วา่ จะใหพ้ วกโจรป่าพกั อาศยั อยใู่ นหมบู่ า้ นไปกอ่ น ความเหน็ ของผใู้ หญ่บา้ นจงึ ไรค้ วามหมาย พวกชาวบา้ นตา่ งปรกึ ษาหารอื กนั ถงึ ปัญหาวา่ จะใหพ้ วกโจรป่านนั พกั อาศยั ทีไหนดี เซียวจิงซนั ครุน่ คดิ อยคู่ รูห่ นงึ แลว้ ตดั สนิ ใจพดู วา่ “ขา้ ง ลานบา้ นของขา้ ยงั มีวา่ ง ใหพ้ วกเขาสรา้ งกระทอ่ มพกั อาศยั ชวั คราวอยตู่ รงนนั กนั ก่อนเถอะ” ทกุ คนไดย้ นิ กพ็ ากนั เหน็ ดว้ ย แคส่ รา้ งกระทอ่ มไมก่ ีหลงั ในหมบู่ า้ นกาํ ลงั คนก็มี และหากจะวา่ ไปแลว้ แมพ้ วกโจร ป่าจะไดร้ บั บาดเจบ็ กนั บา้ งแตก่ ย็ งั พอทาํ งานไดอ้ ยู่ การ สรา้ งกระทอ่ มพกั ชวั คราวยอ่ มไมใ่ ชป่ ัญหา ทกุ คนจงึ เรมิ 4

ลงมือทาํ ตามแผน พวกโจรป่าเองยอ่ มไมค่ ดั คา้ น อนั ทีจรงิ ตงั แตท่ ีพวกเขา เขา้ มาในหมบู่ า้ น แตล่ ะคนกเ็ อาแตก่ ม้ หนา้ กม้ ตาราวกบั ติดหนีพวกชาวบา้ นเสียอยา่ งนนั พอตอนนีสามารถ อาศยั อยใู่ นหมบู่ า้ นได้ พวกเขาก็แอบดีใจ สหี นา้ จงึ เปียม ไปดว้ ยความละอายระคนความตืนตนั ใจอยา่ งไมอ่ าจ ปิดบงั เดิมทีพวกเขากไ็ มใ่ ชช่ าวป่าชาวเขา ใครจะไปยนิ ดีเขา้ ไป ใชช้ ีวติ อยใู่ นป่าลกึ กนั เลา่ มาอยใู่ นทีทีมีกลนิ อายของผู้ คนนนั ดีกวา่ กนั เยอะ! 5

ทวา่ แทจ้ รงิ แลว้ เซียวจิงซนั นนั ไดว้ างแผนการบางอยา่ ง ไวใ้ นใจ เพราะฝงู หมาป่าอาจจะกลบั มาอีกก็เป็นได้ หาก อาศยั เพียงชาวบา้ นคงไมอ่ าจใชไ้ ฟทาํ ใหพ้ วกมนั ตกใจ แลว้ ลา่ ถอยไปเองไดท้ กุ ครงั แน่ สว่ นพวกโจรป่าถา้ ได้ รกั ษาตวั ไดก้ ินขา้ วปลาอาหารรอ้ นๆ แลว้ แตล่ ะคนกจ็ ะ กลบั มาเป็นชายฉกรรจก์ าํ ยาํ แขง็ แรงอีกครงั ดงั นนั การใหพ้ วกเขามาอยใู่ กลๆ้ กบั บา้ นของตนก็คืออยู่ ตรงปากทางเขา้ หมบู่ า้ น จงึ ถือวา่ เป็นดา่ นแรกในการปก ปอ้ งผคู้ นในหมบู่ า้ นไดด้ ว้ ย . 6

หลงั จากชาวบา้ นทกุ คนแยกยา้ ยกลบั ไปแลว้ เหมยจือก็คิดวา่ พวกโจรป่าคงจะหวิ กนั แลว้ นางจงึ รบี ไป จดุ ไฟในเตาเตรยี มตม้ โจ๊กทาํ อาหาร เซียวจิงซนั มองไปที โจรป่าสบิ กวา่ คนนนั ก็รูว้ า่ เพียงโจ๊กหมอ้ เดียวคงไมพ่ อ กินแน่ๆ เขาจงึ อาสาเป็นคนหงุ ขา้ วเองแลว้ ใหเ้ หมยจือไป ขอยืมหมอ้ มาจากบา้ นของมารดา เหมยจือไดย้ ินอีกฝ่ายบอกก็เขา้ ใจทนั ที นางรบี ถอดผา้ กนั เปือนออกแลว้ ตรงไปทีบา้ นของมารดา พอหวั หนา้ โจรป่าไดย้ ินสองสามีภรรยาพดู คยุ กนั กร็ ูส้ กึ ไมส่ ดู้ ีทีตอ้ ง ใหเ้ ขามาหงุ หาอาหารใหต้ นกบั พวกลกู นอ้ ง หวั หนา้ โจร จงึ หนั ไปทางหน่มุ นอ้ ยหนา้ เกลยี งกลาทีไดร้ บั บาดเจ็บ นอ้ ยทีสดุ แลว้ สงั เสยี งดดุ นั “หโู หยว่ รบี ไปช่วยงานส!ิ ” 7

หน่มุ นอ้ ยทีชือวา่ หโู หยว่ รบี ถลาไปหนา้ เตาไฟแยง่ เอาไม้ เขียฟื นมา เซียวจิงซนั เหลือบมองหโู หยว่ แวบหนงึ ก็จาํ ได้ เป็นคนทีตนยิงลกู ธนไู ปเกียวทีปักผมออกมาจงึ ยืนไมเ้ ขีย ฟื นใหก้ บั เขา หโู หยว่ เหมือนจะไมเ่ คยติดเตามาก่อน เพราะพอเขารบั ไมเ้ ขียฟื นมาไดก้ ็เขียจนหนา้ เตาไฟนนั มีขีเถา้ ฟงุ้ ไปหมด ไฟในเตากใ็ กลจ้ ะมอดเตม็ ที โจรป่าอีกคนทียืนอยขู่ า้ งๆ ทนดตู อ่ ไปไมไ่ หวจงึ รบี เขา้ มาช่วย จากนนั ทกุ คนกเ็ ขา้ มา ช่วยคนละไมค้ นละมือ ไมน่ านเปลวไฟในเตากล็ กุ โชนขนึ อีกครงั เซียวจิงซนั นงั ลงขา้ งๆ หวั หนา้ โจรป่า ทงั สองตา่ งกน็ ิง 8

เงียบไมไ่ ดพ้ ดู อะไรกนั ในทีสดุ หวั หนา้ โจรป่ากเ็ ป็นฝ่าย ทนตอ่ ไปไมไ่ หว เอย่ ปากถามขนึ ก่อนวา่ “ทา่ นคงไมใ่ ช่ ชาวบา้ นธรรมดาแน่ เหตใุ ดทา่ นจงึ มาอยใู่ นหมบู่ า้ นเลก็ ๆ ทีอยใู่ นป่าลกึ เชน่ นีได”้ ตงั แตต่ อนทียิงธนดู อกนนั แมช้ ายผนู้ ีจะแคข่ ่มขไู่ มไ่ ด้ หมายจะเอาชีวิต อีกฝ่ายก็ยงั ทาํ ใหพ้ วกตนหวนั เกรงได้ หรอื ตอนทีสงั ผคู้ นสกู้ บั หมาป่าจนพวกมนั ลา่ ถอย ชายผู้ นีก็สงั การไดอ้ ยา่ งเฉียบขาด หวั หนา้ โจรป่านนั พบเจอผู้ คนภายนอกมามากมาย เขาหวนคดิ ถงึ ตอนทีตนอยใู่ น กองทพั กไ็ ดเ้ จอพวกคนใหญ่คนโตมาไมน่ อ้ ย ตอนนีกลบั รูส้ กึ วา่ หากชายผนู้ ีไปอยรู่ วมกบั คนพวกนนั กค็ งจะโดด เดน่ กวา่ มาก 9

เซียวจิงซนั เหน็ แววตาของหวั หนา้ โจรป่ากเ็ พียงกลา่ ว เสยี งเรยี บวา่ “ขา้ แซเ่ ซียว” หวั หนา้ โจรป่าเงยหนา้ ขนึ ขมวดควิ แลว้ ครุน่ คดิ พกั หนงึ สดุ ทา้ ยก็ถอนหายใจยาว “แซเ่ ซียว... ขา้ รูจ้ กั แมท่ พั ใหญ่ ผสู้ ยบฟา้ ดิน ปราบปรามกบฏชว่ ยใหบ้ า้ นเมืองสงบสขุ นบั ไดว้ า่ เป็นวีรบรุ ุษผยู้ งิ ใหญ่ทา่ นหนงึ ” เซียวจิงซนั ไดย้ ินก็กลา่ วอยา่ งไมแ่ ยแส “อะไรคือสยบฟา้ ดนิ เป็นเพียงแคจ่ งั หวะและโอกาส” หวั หนา้ โจรป่าไดย้ ินเซียวจิงซนั เอย่ ถงึ คนผนู้ นั อยา่ งไม่ เคารพสกั เทา่ ไรกร็ ูส้ กึ ไมค่ อ่ ยพอใจ แตพ่ อคิดวา่ อีกฝ่า 10

บเป็นผมู้ ีพระคณุ ของตนก็พยายามสะกดกลนั ไมพ่ ดู อะไรอีก ตอนนนั เองเหมยจือทีไปขอยืมหมอ้ ก็กลบั มาพอดี มารดาของนางก็ตดิ ตามมาดว้ ยเชน่ กนั หนาํ ซาํ ยงั เอา แผน่ แปง้ ทีเพิงทาํ เมือคืนมาดว้ ย จากนนั สองแมล่ กู ก็ สาละวนกบั การทาํ ขา้ วปลาอาหารใหก้ บั พวกโจรป่า โดย มีหโู หยว่ และคนอืนๆ ทีไดร้ บั บาดเจ็บเพียงเลก็ นอ้ ยคอย เป็นลกู มืออยขู่ า้ งๆ หวั หนา้ โจรป่าเหน็ กย็ งิ รูส้ กึ เกรงใจ “ตอ้ งรบกวนครอบ ครวั ของพีชายแลว้ ตอ่ ไปหากมีเรอื งใดทีขา้ พอจะตอบ แทนไดก้ ็โปรดบอกมาเถิด” 11

เซียวจิงซนั ยมิ นอ้ ยๆ “ขา้ เซียวจิงซนั เป็นเพียงนายพราน เลก็ ๆ ในหมบู่ า้ นบนป่าเขา ไหนเลยจะมีเรอื งอนั ใดได้ ทวา่ ตอนนีบา้ นเมืองไมส่ งบสขุ ดว้ ยความสามารถเช่น พวกทา่ นหากมาหลบซอ่ นตวั อยใู่ นป่าลกึ กน็ า่ เสยี ดายกาํ ลงั และวรยทุ ธทีมี หนาํ ซาํ พีนอ้ งของทา่ นจะไมม่ ีโอกาส ไดแ้ สดงฝีมืออีกดว้ ย” หวั หนา้ โจรป่ารูด้ ีวา่ เซียวจิงซนั นนั ตา่ งจากชาวบา้ นทวั ไป พอไดย้ ินคาํ พดู เขาจงึ ไมป่ ระหลาดใจ เพียงถอนใจ แลว้ กลา่ ววา่ “เช่นนนั กช็ ่วยไมไ่ ด้ ครงั หนงึ ขา้ เคยเป็น ทหารสงั กดั อยทู่ พั หนา้ ของแมท่ พั หลู่ ตอ่ มาเพราะมีการ ปรบั เปลยี นหลายครงั สดุ ทา้ ยโชคไมเ่ ขา้ ขา้ งตอ้ งไปเป็น ทหารชายแดนในสงั กดั ของเผงิ ออ๋ ง ยามนีเผิงออ๋ งคดิ ก่อ 12

การกบฏ ขา้ ไมอ่ ยากเป็นศตั รูกบั พีนอ้ งทีเคยรว่ มรบเคียง บา่ เคียงไหลจ่ งึ จาํ ตอ้ งแตกทพั หนีออกมา” เซียวจิงซนั ไดฟ้ ังกร็ ูส้ กึ นบั ถือในนาํ ใจของหวั หนา้ โจรป่าผู้ นีขนึ มาทนั ที “ใหค้ วามสาํ คญั กบั สหายรว่ มรบและ มิตรภาพในครงั เก่า กลา่ วไดว้ า่ เป็นผมู้ ีคณุ ธรรม ขา้ เซียว จิงซนั นบั ถือยิงนกั !” หวั หนา้ โจรป่ายกมือขนึ ลบู บาดแผลทีตน้ ขาตนเอง แลว้ ถอนหายใจอีกครงั “ชา่ งนา่ ละอาย สดุ ทา้ ยก็ตอ้ งหาเลียง ชีพดว้ ยการจีปลน้ ชาวบา้ น ถงึ จะบอกวา่ ทาํ เพือเลยี ง ปากทอ้ ง ไมเ่ คยทาํ รา้ ยชีวติ ผคู้ นก็เถอะ” 13

ตามจรงิ แลว้ เซียวจิงซนั ก็พอจะดอู อกวา่ คนพวกนีไมใ่ ช่ พวกเกินจะเยียวยา จงึ เสนอความเหน็ ไปวา่ “ในเมือ สหายทงั หลายหลบหนีมาจากทพั ของเผงิ ออ๋ ง เหตใุ ดจงึ ไมก่ ลบั ไปสวามภิ กั ดกิ บั แมท่ พั หลเู่ ลา่ ? เช่นนีแลว้ พวก เจา้ ก็จะมีทีพาํ นกั อาศยั อีกทงั จะไดแ้ สดงฝีมือดว้ ย” หวั หนา้ โจรป่าพลนั ขมวดคิว ทาํ หนา้ ขมขืน “ไหนเลยจะ ง่ายดายปานนนั ในเมือพวกเราเคยเป็นทหารในสงั กดั ของเผิงออ๋ ง แลว้ จๆู่ กก็ ลบั ไปขอสวามิภกั ดกิ บั แมท่ พั หลู่ คงไมพ่ น้ ตอ้ งถกู เคลอื บแคลงสงสยั ซาํ รา้ ยอาจจะถกู จบั ไปสอบสวนอีกดว้ ย” เซียวจิงซนั ไดย้ ินก็พยกั หนา้ แลว้ กลา่ ววา่ “พดู เชน่ นีก็ถกู ” 14

จากนนั เซียวจิงซนั ก็สอบถามชือแซข่ องหวั หนา้ โจรป่า จงึ ไดร้ ูว้ า่ ทีแทแ้ ลว้ อีกฝ่ายแซเ่ ผย นามจนั เฟิง อายสุ บิ สกี ็มา เป็นทหารในกองทพั ยามบา้ นเมืองมีศกึ สงครามในครงั กอ่ น เขาก็เขา้ รว่ มกบั กองทพั ของแมท่ พั หลชู่ ไ่ ปวยปราบ ปราม ทวา่ น่าเสยี ดาย...เพราะอปุ นิสยั สว่ นตวั ถงึ จะมี ผลงานสรา้ งสมมาหลายปีกย็ งั ตอ้ งเป็นพลทหารเลก็ ๆ อยเู่ ชน่ เดมิ หลงั จากนนั โชคยงั ไมเ่ ขา้ ขา้ ง เมือยามบา้ น เมืองสงบ เขากถ็ กู สง่ ใหไ้ ปอยใู่ นสงั กดั ของเผงิ ออ๋ งอีก นบั ตงั แตน่ นั มาอนาคตก็มืดมนลงจนทกุ วนั นี 15

ตอนที 59 วางแผนรับมอื หลงั จากทงั สองคนพดู คยุ กนั ครูใ่ หญ่ อาหารเชา้ ก็ทาํ เสรจ็ พอดี ไมน่ านกลมุ่ ชายฉกรรจบ์ า้ งกย็ ืน บา้ งก็นงั ยองๆ แตล่ ะ คนถือชามโจ๊กของตนตงั หนา้ ตงั ตากินกนั อยา่ งเอรด็ อรอ่ ย ในขณะทีกาํ ลงั กินอยนู่ นั พวกชาวบา้ นทีกินขา้ วเชา้ เสรจ็ แลว้ ตา่ งกท็ ยอยมารวมตวั กนั ทีขา้ งบา้ นของเซียวจิงซนั เพือปรกึ ษาหารอื เรอื งทีจะช่วยกนั สรา้ งกระทอ่ มใหพ้ วก 1

โจรป่ า หลงั จากกินอาหารง่ายๆ แคพ่ ออิมทอ้ ง กลมุ่ ชายฉกรรจ์ กต็ ามมาสมทบ ตงั ใจจดจาํ สงิ ทีชาวบา้ นช่วยคดิ การให้ เรมิ แรกพวกเขาตอ้ งออกไปหาหญา้ คาและไมเ้ พือเตรยี ม สรา้ งทีพกั บงั แดดบงั ฝนใหก้ บั ตนเอง เมือมีผคู้ นมาชว่ ยงานมากมาย แรงงานกย็ อ่ มมากขนึ เพียงแคว่ นั เดียวกระทอ่ มหลายหลงั ก็ถกู สรา้ งจนเสรจ็ พวกโจรป่าเดินเขา้ เดินออกสาํ รวจทงั ภายในภายนอก ดู ทา่ ทางจะชืนชอบกนั มาก เพราะก่อนหนา้ นีพวกเขา ตอ้ งอยกู่ นั อยา่ งลาํ บาก บางครงั ก็อาศยั ตามวดั รา้ ง หรอื 2

ในถาํ แคพ่ อใหม้ ีทีบงั แดดกนั ฝน ทวา่ ตอนนีไดเ้ หน็ กระทอ่ มทีปลกู สรา้ งมาเพือตนเองกย็ อ่ มตอ้ งดีใจเป็น ธรรมดา พอมีทีอยอู่ าศยั แลว้ พวกเขาก็เรมิ วติ กกงั วลกบั ปัญหา เรอื งอาหารการกินในอนาคต พวกชาวบา้ นจงึ แบง่ เสบียงอาหารมาช่วยสมทบให้ อีกทงั พวกโจรป่าก็ สามารถลา่ สตั วแ์ ละเก็บผกั ป่ามาทาํ กินเองไดบ้ า้ งกค็ ง จะแกป้ ัญหาเรอื งปากทอ้ งไปไดช้ ่วงหนงึ . เมือจดั การทกุ อยา่ งเสรจ็ เรยี บรอ้ ย พรบิ ตาเดียวทอ้ งฟา้ ก็ 3

มืดลงเสยี แลว้ เซียวจิงซนั มองไปทางป่าลกึ ทีเรมิ มืดสลวั ลงไปทกุ ที สี หนา้ พลนั วติ กกงั วลขนึ มา หวั หนา้ โจรป่าเผยจนั เฟิงนนั พอจะรูค้ วามกงั วลในใจของเซียวจิงซนั อยบู่ า้ งจงึ ตบอก ตนเองแลว้ บอกวา่ “คืนนีหากพวกมนั ยงั กลา้ มาอีก พวก ขา้ จะใหพ้ วกมนั คลานกลบั ไปเลย” แมเ้ ผยจนั เฟิงจะกลา่ วรบั รองทวา่ เซียวจิงซนั กย็ งั ไมอ่ าจ วางใจ เขาจงึ เรยี กทกุ คนไปรวมตวั กนั ทีลานกวา้ งหนา้ หมบู่ า้ นเพือปรกึ ษาหารอื กนั วา่ หากฝงู หมาป่ามาควรจะ ทาํ เช่นไร 4

ผใู้ หญ่บา้ นทีเพิงจะโผลห่ นา้ มาทาํ ทา่ ไอไปพดู ไปวา่ “พวกเจา้ มีความคิดเชน่ ไรก็ทาํ กนั ไปเถิด เรยี กใชล้ กู ชาย ของขา้ ไดเ้ ลย สว่ นตวั ขา้ นนั อายมุ ากแลว้ สาํ หรบั เรอื งนี ขา้ ไมม่ ีความคดิ เหน็ ใดๆ ทงั สนิ ” พดู จบก็ทงิ ลกู ชายใหอ้ ยู่ ชว่ ยงาน สว่ นตนเองรบี รุดกลบั บา้ นไปทนั ที บางคนเหน็ เช่นนีก็แสดงสีหนา้ เหยียดหยามอยา่ งไมป่ ิด บงั “เป็นผใู้ หญ่บา้ นเสียเปลา่ กลบั รกั ตวั กลวั ตายไมห่ ว่ ง ลกู บา้ น มาตอนนีแมแ้ ตล่ กู ของตวั เองยงั ทิงไวท้ ีนี หนีเอา ตวั รอดกลบั บา้ นไปคนเดียว” คาํ พดู นีทาํ ใหฝ้ เู กอและบรรดาพีนอ้ งรูส้ กึ กระอกั กระอว่ น ใจยิงนกั ไดแ้ ตก่ ม้ หนา้ ยืนอยทู่ า่ มกลางผคู้ นไมก่ ลา้ กลา่ ว อะไรออกมา ชาวบา้ นคนอืนๆ ไมอ่ ยากจะซาํ เตมิ พวก 5

เขา จงึ เปลยี นไปหารอื เรอื งอืนทีสาํ คญั กวา่ ไมเ่ อย่ ถงึ เรอื งนีอีกเลย เสียงของพวกชาวบา้ นดงั ไปทวั ลานกวา้ ง แยง่ กนั พดู ออกความเหน็ วา่ ควรจะจดั การเรอื งหมาป่าอยา่ งไรดี แต่ พอพดู ไปพดู มาตา่ งฝ่ายตา่ งกค็ อ่ ยๆ เงียบเสียงลงแลว้ ทกุ สายตาก็หนั ไปมองเซียวจิงซนั ดวู า่ เขาจะเสนอความ คดิ เหน็ เชน่ ไร เผยจนั เฟิงประสานมือคารวะ แสดงทา่ ทางนอ้ มรบั คาํ สงั แลว้ กลา่ ววา่ “พีเซียว ทา่ นคิดวา่ คืนนีพวกเราควรทาํ เชน่ ไรดี? ขอทา่ นโปรดชีแนะดว้ ย!” 6

เซียวจิงซนั ผงกศีรษะใหเ้ ลก็ นอ้ ย แลว้ เรมิ ลาํ ดบั แผนการ ในคาํ คืนนี เขาบอกใหพ้ วกผชู้ ายทกุ คนกลบั บา้ นไปเอา ธนขู องตนมา แลว้ ใหพ้ วกผหู้ ญิงไปเตรยี มฟื น ฆอ้ งและ ของอืนๆ ทีเป็นโลหะอยา่ งจานชามพลวั จอบเสียมทีพอ หาได้ จากนนั ก็ไปหาพืนทีราบซงึ ไมไ่ กลจากปากทางเขา้ หมบู่ า้ นใหผ้ ชู้ ายทกุ คนผลดั กนั เฝา้ ยามบรเิ วณนนั ทวา่ ยงั มีบางคนทีไมค่ อ่ ยเขา้ ใจ เซียวจิงซนั จงึ อธิบายวา่ “ในครงั แรกพวกเราใชแ้ สงจากคบเพลงิ ทาํ ใหฝ้ งู หมาป่า ตกใจแลว้ ลา่ ถอยกนั ไปเอง แตห่ มาป่าเป็นสตั วป์ ่าที เฉลียวฉลาดมาก หากพวกมนั กลบั มาอีกครงั อาจจะดุ รา้ ยกวา่ เดิมกเ็ ป็นได้ ดงั นนั นอกจากจะใชไ้ ฟแลว้ ตอ้ งใช้ เสยี งเขา้ มาชว่ ยดว้ ย ดงั นนั คนทีเฝา้ ยามกใ็ หต้ ีเหลก็ เคาะ กลองใหเ้ สียงดงั เขา้ ไว”้ 7

ชาวบา้ นไดฟ้ ังคาํ อธิบายก็รบี รวบรวมธนหู ลายสบิ คนั และลกู ธนอู ีกกองโตมาวางรวมกนั เซียวจิงซนั กวาดตา มองแลว้ ยกยมิ อยา่ งพอใจ กลา่ วตอ่ ไปวา่ “พอมีเสยี งดงั กอปรกบั แสงสวา่ งจากไฟ ฝงู หมาป่าตอ้ งรูส้ กึ หวาดกลวั ไมก่ ลา้ ผลผี ลามจโู่ จมเขา้ มา แตก่ อ็ าจจะมีบางตวั ทีเกเร แตกฝงู ถงึ ตอนนนั พวกเราก็ใชธ้ นยู ิงใสม่ นั เป็นการเชือด ไกใ่ หล้ งิ ด”ู เมือทกุ คนไดย้ ินแผนการของเซียวจิงซนั กพ็ ลนั รูส้ กึ มนั ใจ มากขนึ ปากทางเขา้ หมบู่ า้ นมีพืนทีลมุ่ ลาดยาวไปตาม ไหลเ่ ขาไมไ่ ดก้ วา้ งนกั เสน้ หนงึ เพียงพวกเขาจดั วางมือ ธนไู วต้ รงจดุ นีสบิ กวา่ คน หากมีหมาป่าตวั ไหนใจกลา้ เขา้ มารนหาทีตายก็ใหฆ้ า่ ไดเ้ ลย ดงั นนั แคห่ มาป่าฝงู 8

เดียว มีอะไรใหต้ อ้ งกลวั ดว้ ยเลา่ ? เซียวจิงซนั สอบถามฝีมือการยงิ ธนขู องแตล่ ะคนแลว้ วาง แผนในใจอยา่ งรวดเรว็ จากนนั ก็เลือกธนสู บิ กวา่ คนั ให้ กบั พวกโจรป่า คนเหลา่ นีเคยอยใู่ นกองทพั มากอ่ นจงึ ได้ รบั การฝึกฝนเรอื งการยิงธนมู าบา้ ง เป็นธรรมดาทีฝีมือ ยอ่ มตอ้ งดีกวา่ ชาวบา้ นธรรมดาทวั ไป สว่ นธนทู ีเหลือ อีกสบิ กวา่ คนั เขาสง่ ใหพ้ วกชายฉกรรจห์ น่วยกา้ นดีใน หมบู่ า้ นทีในยามปกตมิ กั จะออกไปลา่ สตั วเ์ ป็นประจาํ เซียวจิงซนั แบง่ หนา้ ทีใหท้ กุ คนรบั ผิดชอบ โดยใหผ้ หู้ ญิง และคนแก่อยแู่ นวหลงั มีหนา้ ทีสง่ ฟื นสมุ ไฟ ตีเกราะเคาะ ไมท้ าํ ใหเ้ กิดเสยี งดงั เขา้ ไว้ ตรงกลางเป็นพวกผชู้ ายคอย ถือคบเพลงิ สอดสา่ ยไปมาพรอ้ มทงั สง่ เสียงโหร่ อ้ ง สว่ น 9

พวกทีอยดู่ า้ นหนา้ สดุ เป็นชายฉกรรจท์ ีมีอาวธุ อยใู่ นมือ ทาํ หนา้ ทีคอยซมุ่ และพรอ้ มยงิ ธนใู สพ่ วกหมาป่าทีรนเขา้ มาหาทีตาย เหมยจือทีคอยเฝา้ มองเหตกุ ารณค์ ดิ ไดว้ า่ ทงั พวกเวร ยาม คนทีสง่ เสยี งโหร่ อ้ ง เคาะไม้ หรอื กระทงั คนทีจดั การ เรอื งฟื นไฟลว้ นน่าจะใชพ้ ละกาํ ลงั กนั ไมน่ อ้ ย นางจงึ เสนอวา่ น่าจะมีคนคอยสง่ เสบียงใหก้ ินใหด้ ืมกนั บา้ ง เซียวจิงซนั มองเหมยจือดว้ ยความแปลกใจ แววตาแฝง ไวด้ ว้ ยความชืนชม “เจา้ พดู ถกู ตอ้ งแลว้ เป็นขา้ เองทีคิด ไมร่ อบคอบ” ลาํ พงั ตวั เขาเองไมต่ อ้ งกินไมต่ อ้ งดืมนนั เป็นเรอื งธรรมดา จงึ ลมื คิดไปวา่ ชาวบา้ นธรรมดาไมไ่ ดม้ ีพละกาํ ลงั มาก 10

เช่นตน โชคดีทีไดเ้ หมยจือช่วยเตือน เหมยจือชกั ชวนอาจินและหญิงสาวชาวบา้ นคนอืนๆ อีกสบิ กวา่ คนเตรยี มสง่ เสบียงอาหารในยามทีตอ้ งการ หนงึ ในนนั กม็ ีหงเจา่ ทีอาสามาช่วยดว้ ยอีกแรง ตงั แตว่ นั ทีไปขอยืมลาจากเหมยจือ สตรที งั สองกส็ นิทสนมกนั มากขนึ เมือมีคนมาชว่ ยงานเพิม เหมยจือกร็ ูส้ กึ ยนิ ดี มาก เดมิ ทีอาชิวถกู จดั สรรใหเ้ ป็นกองหลงั ช่วยตีขา้ วของให้ เกิดเสยี งดงั ทงั ทีจรงิ แลว้ เขาอยากจะไปอยใู่ นสว่ นหนา้ กบั ผชู้ ายคนอืนๆ มากกวา่ แตม่ ารดากลบั ไมอ่ นญุ าต ซาํ ดดุ า่ เป็นการใหญ่ เซียวจิงซนั จงึ เสนอขนึ วา่ “ไมต่ อ้ งหา้ ม เขาหรอก ใหเ้ ขาไปอยดู่ า่ นหนา้ รวมกบั พวกเราเถิด ขา้ จะ 11

ดแู ลเขาเอง” ยามนีมารดาของเหมยจือนนั เชือถือในตวั เซียวจิงซนั ยงิ นกั พอไดย้ ินเขาพดู เชน่ นีกย็ อมตามใจอาชิว เมือจดั ระเบียบทกุ อยา่ งลงตวั ความโกลาหลวนุ่ วายของ พวกชาวบา้ นทีมีแตเ่ ดมิ กล็ ดลง เพราะตอนนีทกุ คนตา่ งก็ มีภาระหนา้ ทีตอ้ งรบั ผิดชอบ ตอนหวั คาํ ตา่ งคนจงึ ตา่ ง รบี กลบั บา้ นไปกินขา้ ว แลว้ กอ็ อกมาทาํ หนา้ ทีของตวั เอง . พอตกดกึ 12

ทงั หมดก็เป็นไปตามทีเซียวจิงซนั คาดการณไ์ วจ้ รงิ ๆ ลกึ เขา้ ไปในป่าเรมิ มีเสียงเหา่ หอนของหมาป่าดงั ขนึ ตอน แรกมีเพียงไมก่ ีเสียง ตอ่ มากด็ งั สะทอ้ นขานรบั กนั เป็นวง กวา้ ง และทนั ทีทีความมืดมิดคืบคลานเขา้ มา จดุ เลก็ ๆ สี ฟา้ กเ็ รมิ สอ่ งประกายไปทวั ทงั ป่า บรรดาชาวบา้ นไมว่ า่ จะเป็นผชู้ ายผหู้ ญิงหรอื แมก้ ระทงั เดก็ ๆ ทีเตรยี มพรอ้ มอยกู่ อ่ นแลว้ มาตอนนีจงึ ทงั ตีทงั รอ้ ง ตะโกนกนั เตม็ ที หมบู่ า้ นเลก็ ๆ ทีมีผคู้ นอาศยั อยไู่ มก่ ีรอ้ ย คน เมือพรอ้ มใจกนั โหร่ อ้ งขนึ มาก็ทาํ ใหเ้ กิดเสียงดงั สะทา้ นสะเทือนไปทวั เซียวจิงซนั เหน็ ก็ไดแ้ ตบ่ อกทกุ คนวา่ ไมจ่ าํ เป็นตอ้ งใช้ 13

พละกาํ ลงั มากมายขนาดนนั ราตรนี ียงั อีกยาวนานนกั และการเผชิญหนา้ กบั ฝงู หมาป่าตอ้ งอาศยั ความอดทน สงู พอไดย้ นิ เซียวจิงซนั เตือน ทกุ คนจงึ คอ่ ยๆ ผอ่ นกาํ ลงั ลง พอฝงู หมาป่าไดย้ ินเสียงดงั กเ็ รมิ ลงั เลไมก่ ลา้ จโู่ จมเขา้ มา ทนั ใดนนั ก็มีหมาป่ากลมุ่ เลก็ ๆ กลมุ่ หนงึ วิงเขา้ มาก่อน พวกมือธนจู งึ ยงิ ธนใู สก่ ลมุ่ หมาป่าใจกลา้ จนพวกมนั ลม้ ลงไมเ่ ป็นทา่ บรรดามือธนเู หน็ ผลลพั ธก์ แ็ ทบจะกระโดด โลดเตน้ ดว้ ยความดีใจ คาดไมถ่ งึ วา่ ในกลมุ่ หมาป่าทีวิงเขา้ มายงั มีอีกสองตวั ที สง่ เสียงเหา่ อยา่ งดดุ นั แลว้ กระโจนเขา้ ใส่ ทกุ คนพากนั ตะลงึ งนั ถือคนั ธนนู ิงทาํ อะไรไมถ่ กู 14

เซียวจิงซนั เหน็ กท็ าบลกู ธนแู ลว้ นา้ วจนสดุ สายดว้ ยทา่ ทางแน่วแน่ กอ่ นจะปลอ่ ยออกไปอยา่ งแรง ลกู ธนู สองดอกพงุ่ ตรงออกไปดว้ ยพละกาํ ลงั มหาศาล หมาป่าสองตวั ทีกาํ ลงั กระโจนเขา้ มาอยา่ งบา้ คลงั ไมอ่ าจ หลบไดท้ นั ถกู ลกู ธนทู ีพงุ่ มาอยา่ งรวดเรว็ เสยี บเขา้ ที หนา้ ผากอยา่ งจงั หมาป่าตวั หนงึ ลม้ ลงทนั ที มนั รอ้ งทรุ น ทรุ ายเพียงไมน่ านกเ็ งียบเสียงไป สว่ นหมาป่าอีกตวั มี เลอื ดไหลอาบหนา้ ทวา่ มนั ไมไ่ ดด้ นิ พลา่ น กลบั สง่ เสียง หอนพยายามฝืนลกุ หมายจะกระโจนเขา้ มาอีกครงั เซียวจิงซนั ยน่ หวั ควิ เขา้ หากนั เขารูด้ ีวา่ หมาป่านนั เป็น สตั วท์ ีดรุ า้ ยเจา้ ตวั นีแมจ้ ะบาดเจบ็ แตก่ ย็ งั คิดสตู้ อ่ เป็น 15

เรอื งทีน่าหวาดเกรงยงิ นกั เพราะถา้ หมาป่าทกุ ตวั ในฝงู ลว้ นมีความอาฆาตแคน้ เชน่ นีกเ็ กรงวา่ เรอื งราวตา่ งๆ คง ไมจ่ บลงงา่ ยๆ เป็นแน่ 16

ตอนที 60 ใช่ท่าน...หรือไม่? ตอนนีเองก็มีลกู ธนดู อกหนงึ พงุ่ แหวกอากาศเขา้ มา ยิงทะลลุ กู ตาขา้ งซา้ ยของเจา้ หมาป่าตวั นนั หมาป่ารอ้ ง ครวญครางอยไู่ มน่ านก็ลม้ ลง ทกุ คนมองไปทางเดียวกนั เหน็ เจา้ ของลกู ธนทู ีปลดิ ชีพ หมาป่าตวั นนั ซงึ กค็ ือหวั หนา้ โจรป่าทียงั บาดเจบ็ อยนู่ นั เอง ยามนีเขายืนถือคนั ธนไู วใ้ นมืออยา่ งองอาจ แมจ้ ะ ผา่ ยผอมไปมาก ทวา่ สหี นา้ และแววตายงั เปียมไปดว้ ย ความเหียมเกรยี ม 1

หลงั จากนนั ก็ไมม่ ีหมาป่าตวั ไหนกลา้ จ่โู จมเขา้ มาอีกเลย หมาป่าทงั หมดเดินลอ้ มกรอบบรเิ วณโดยรอบ กระทงั ฟา้ สางกค็ อ่ ยๆ ลา่ ถอยกนั ไป เซียวจิงซนั เหน็ ทกุ คนเรมิ ผอ่ นคลายลงกนั แลว้ ทวา่ เขา กลบั รูส้ กึ หนกั ใจมากขนึ กวา่ เดิม ดทู า่ ฝงู หมาป่าคงไม่ ยอมเลกิ ราง่ายๆ แน่ ตอ่ ไปคงตอ้ งมีการวางแผนการใน ระยะยาวเสียแลว้ . เซียวจิงซนั จงึ บอกใหท้ กุ คนกลบั บา้ นไปพกั ผอ่ นกนั ก่อน 2

สว่ นตนเองและชายหนมุ่ กาํ ยาํ แข็งแรงอีกหลายคนยงั คง อาสาเฝา้ ยามกนั ตอ่ เผยจนั เฟิงเหน็ เช่นนีจงึ อาสาอยู่ ดว้ ยเชน่ กนั เซียวจิงซนั มองขาขา้ งทียงั บาดเจบ็ ของอีก ฝ่ายแวบหนงึ กอ่ นจะผงกศีรษะนอ้ ยๆ เหมยจือเองเป็นหว่ งเซียวจิงซนั จงึ ไมอ่ ยากกลบั บา้ นไป พกั ผอ่ นเพียงลาํ พงั ทวา่ เขากลบั กมุ มือของนางเป็น สญั ญาณใหน้ างกลบั ไปพกั ผอ่ นก่อน “กลบั ไปพกั ผอ่ นเถอะ เรอื งนีอีกยาวนานนกั ” เซียวจิงซนั พดู ดว้ ยนาํ เสยี งเครง่ ขรมึ ขา้ งหนู าง เหมยจือเมม้ รมิ ฝีปากแน่น พยกั หนา้ รบั แลว้ เดนิ กลบั ไป 3

แตก่ อ่ นจะกลบั ยงั กาํ ชบั ดว้ ยนาํ เสียงออ่ นหวาน “ทา่ นก็ ระวงั ตวั ดว้ ย” “ขา้ รูแ้ ลว้ ” เซียวจิงซนั พดู พรอ้ มกบั พยกั หนา้ ให้ . แผนรบั มือตอ่ ไปทีเซียวจิงซนั ไดว้ างไว้ คือแบง่ ชาวบา้ นทีเป็นชายฉกรรจร์ ูปรา่ งกาํ ยาํ แข็ง แรงออกเป็นสามกลมุ่ ใหแ้ ตล่ ะกลมุ่ ผลดั เปลียนกนั เป็น เวรยามเฝา้ ทีบรเิ วณไหลเ่ ขา แลว้ นดั แนะกนั วา่ ถา้ ฝงู หมาป่าจโู่ จมเขา้ มาก็ใหเ้ ป่านกหวีดเป็นสญั ญาณ ชาว 4