Hunter's Lady ดรุณีสุดที่รัก เล่ม2

เลา้ ไก่อยู่ เขาจงึ พดู ขนึ วา่ “เลา้ ไก่นีมีดา้ นหนงึ ทีปิดไม่ สนิท ขา้ กาํ ลงั ซอ่ มแซมใหม่ ถา้ เสรจ็ เมือไรก็จะสามารถ ใชง้ านไปไดอ้ ีกนานเลย” จากนนั จงึ คอ่ ยเงยหนา้ ขนึ มา สง่ ยมิ ใหเ้ หมยจือ แลว้ ตอบคาํ ถามของนาง “ได้ ถา้ เชน่ นนั ขา้ ก็จะไมไ่ ปลา่ สตั วอ์ ีก” พอไดย้ นิ คาํ ตอบเหมยจือก็ไมไ่ ดใ้ สใ่ จอีก หนั กลบั มาทาํ อาหารตอ่ แตจ่ ๆู่ เซียวจิงซนั โพลง่ ขนึ มาวา่ “พรุง่ นีเรา ไปตลาดในเมืองกนั เอาของป่าทีหาไดช้ ่วงนีไปขาย เถอะ” เหมยจือพยกั หนา้ รบั “เจา้ คะ่ ” 9

. วนั รุง่ ขนึ ทงั สองออกเดินทางกนั ตงั แตเ่ ชา้ มืด จงู ลาลงจากภเู ขา มงุ่ หนา้ ตรงไปยงั ตลาดในเมือง เสน้ ทางลงจากเขา บาง ชว่ งนาํ แขง็ เพงิ จะละลายหมดไป บางชว่ งกย็ งั มีแผน่ นาํ แข็งบางๆ ปกคลมุ อยทู่ าํ ใหล้ นื ยงิ นกั เมือตอ้ งเดนิ ผา่ น ทางทีทงั ลนื และชืนแฉะ เซียวจิงซนั จงึ ตอ้ งจบั เชือกจงู ลา ไวใ้ หแ้ น่นแลว้ สงั ใหเ้ หมยจือนงั นิงๆ สว่ นตนเองก็จงู เชือกใหล้ าเดนิ อยา่ งระมดั ระวงั ทาํ ใหพ้ วกเขาตอ้ งเสีย เวลาเดนิ ทางกนั ตลอดช่วงเชา้ . 10

กวา่ ทีทงั สองจะมาถงึ ตลาดในเมือง ดวงตะวนั กโ็ ผลพ่ น้ ขอบภเู ขาแลว้ ยามนีบา้ นเมืองเดือดรอ้ นไปทวั ทกุ หยอ่ มหญา้ หนาํ ซาํ ยงั มีข่าวลอื เรอื งโจรป่าหนาหู เพราะชาวบา้ นตา่ งไมร่ ูว้ า่ พวกโจรป่านนั ไดก้ ลบั ใจไปเขา้ รว่ มกบั กองทพั แลว้ ดงั นนั บรรยากาศในตลาดจงึ ซบเซายิงนกั ผคู้ นก็บางตาลง ไปมาก ทวา่ เซียวจิงซนั นนั สนิทสนมกบั เถา้ แกโ่ รงเตียมมานาน เขาเดนิ เขา้ ไปติดตอ่ ดา้ นหลงั รา้ นเชน่ เคย พออีกฝ่าย ตรวจสอบคณุ ภาพของทีเอามาขายเรยี บรอ้ ยกย็ อมเหน็ แก่ความสมั พนั ธท์ ีมีกนั มานาน กอปรกบั ช่วงนีไมค่ อ่ ยมี 11

ใครเก็บของป่ามาขายเทา่ ไร จงึ รบั ซือทงั หมดอยา่ งเตม็ อกเตม็ ใจ หลงั จากขายของไดห้ มดและเก็บเงินทีขายมาแลว้ เหม ยจือก็ตงั ทา่ จะเดนิ จากไป แตเ่ ซียวจิงซนั กลบั จงู มือนาง เดินเขา้ ไปดา้ นในโรงเตียมแทน “เขา้ มาทาํ ไมเจา้ คะ?” เหมยจือเอย่ ถามอยา่ งไมเ่ ขา้ ใจ เซียวจิงซนั เดนิ นาํ เหมยจือเขา้ ไปนงั ทีโต๊ะติดรมิ หนา้ ตา่ ง แลว้ พดู กบั นางวา่ “เมือก่อนพวกเรามาตลาดดว้ ยกนั ตงั หลายครงั เคยแตจ่ ะหาซืออะไรงา่ ยๆ ขา้ งทางกิน นีก็ไม่ ไดม้ านานแลว้ ขา้ ก็เลยอยากจะพาเจา้ มาชิมอาหารใน 12

โรงเตียมนีสกั ครงั ” ทวา่ เหมยจือก็ยงั ไมเ่ ขา้ ใจอยดู่ ี นางสา่ ยหนา้ ปฏิเสธแลว้ บอกวา่ “จะชิมอาหารพวกนีทาํ ไมกนั กินอาหารทีไหนก็ เหมือนกนั ทงั นนั ทาํ ไมตอ้ งสนิ เปลอื งมากินทีนีดว้ ยเลา่ ” เหมยจือยอ่ มตอ้ งไมเ่ ขา้ ใจแนน่ อน เพราะของแบบเดียว กนั แทๆ้ พอเขา้ มาอยใู่ นรา้ นก็ฉวยโอกาสตงั ราคาสงู ขนึ มาทนั ตา ถงึ ตอนแรกนางเคยแอบนาํ ลายไหลเพราะ กลนิ หอมทีตลบอบอวลไปทวั ทวา่ นางเองก็รูด้ ีวา่ สถาน ทีเชน่ นีไมเ่ หมาะกบั ตน แตห่ ลงั จากทีไดม้ าบอ่ ยครงั เขา้ จนคนุ้ เคย นางก็ไมม่ ีความรูส้ กึ เช่นนนั อีก มาตอนนี เซียวจิงซนั กลบั ลากนางเขา้ มานงั กินอาหารในโรงเตียม เหมยจือจงึ ไมแ่ นใ่ จวา่ เขาอยากจะกินแกห้ ิวหรอื แคอ่ ยาก 13

ลมิ ลองรสชาตอิ าหารกนั แน่ แตไ่ มว่ า่ ดว้ ยเหตผุ ลใด หญิงสาวก็รูส้ กึ เสยี ดายเงินอยดู่ ี แตเ่ ซียวจิงซนั กลบั พดู ขนึ วา่ “อนั ทีจรงิ อาหารของทีนีรส ชาตไิ มเ่ ลวเลย เจา้ นา่ จะลองชิมสกั หนอ่ ย ลมิ ลองรส ชาติแลว้ ก็กลบั ไปทาํ ใหข้ า้ กินดว้ ย ไดห้ รอื ไม?่ ” เหมยจือไดย้ ินก็พยกั หนา้ “ไดเ้ จา้ คะ่ ขา้ จะลองชิมรส ชาติดวู า่ เขาทาํ กนั อยา่ งไร กลบั ไปแลว้ ขา้ จะทาํ เชน่ เดียว กนั ใหท้ า่ นกิน แตเ่ ราเลอื กอาหารทีราคาถกู หนอ่ ยมาชิม กแ็ ลว้ กนั จะไดไ้ มต่ อ้ งสนิ เปลอื งเงินทองมากนกั ” เซียวจิงซนั ยอ่ มตอ้ งรบั ปากนางเป็นธรรมดา จากนนั เขา 14

จงึ เรยี กเสียวเออ้ มาสงั อาหาร เสยี วเออ้ ในรา้ นรูจ้ กั กบั เซียวจิงซนั มานาน แมจ้ ะรูส้ กึ ประหลาดใจวา่ เหตใุ ดวนั นีเขาจงึ มากินอาหารในรา้ นแต่ กย็ งั ใหก้ ารตอ้ นรบั เป็นอยา่ งดี และถามพวกเขาวา่ ตอ้ ง การสงั อะไร เหมยจือนนั ไมไ่ ดพ้ ดู อะไรเลย แตเ่ ซียวจิง ซนั กลบั สงั อาหารมาหลายอยา่ ง อาหารแตล่ ะอยา่ งที เขาสงั แมแ้ ตช่ ือเหมยจือกย็ งั ไมเ่ คยไดย้ นิ มากอ่ น ผา่ นไปครูห่ นงึ อาหารก็คอ่ ยๆ ทยอยขนึ โต๊ะ เหมยจือ มองอาหารหลากหลายทีตงั อยเู่ ตม็ โต๊ะสง่ กลนิ หอมกรุน่ สสี นั ดนู ่ากินกท็ งั ตืนตาตืนใจทงั เสยี ดาย อดตาํ หนิเซียว จิงซนั เสยี งแผว่ ไมไ่ ดว้ า่ “ทาํ ไมสงั อาหารมาเยอะเชน่ นี จะกินหมดไดอ้ ยา่ งไรกนั เจา้ คะ? แลว้ นีตอ้ งใชเ้ งินเทา่ ไร 15

กนั เลา่ !” เซียวจิงซนั กลบั ยมิ แลว้ ยกมือแตะแกม้ นางเบาๆ “เอา เถอะ เพราะขา้ อยากใหเ้ จา้ ไดเ้ รยี นรูอ้ ยา่ งไรเลา่ เจา้ ลอง กินดกู อ่ นจะไดจ้ ดจาํ แลว้ กลบั บา้ นไปทาํ ใหข้ า้ กิน” 16

ตอนที 67 อยากให้เป็ นเช่นนีตลอดไป เหมยจือมาลองคิดดู หากจะวา่ ไปกจ็ รงิ ของเขา ถา้ ไมไ่ ดล้ มิ ลองสกั หน่อย แลว้ จะทาํ อาหารใหถ้ กู ปากสามีไดอ้ ยา่ งไร? พอคิดได้ เชน่ นีนางก็มองเซียวจิงซนั อยา่ งจนใจแวบหนงึ ตดั พอ้ เสียงเบาวา่ “ทีแทท้ า่ นก็อยากกินละ่ สิ ถงึ อยากใหข้ า้ รบี เรยี นรูว้ ธิ ีการทาํ อาหารของคนอืน” เซียวจิงซนั หวั เราะแลว้ พยกั หนา้ รบั “ไมผ่ ิด เป็นเช่นนนั จรงิ ๆ” พดู ไปพลางกย็ ดั ตะเกียบใสม่ ือของเหมยจือไป 1

พลาง เหมยจือทาํ ไดเ้ พียงรบั ตะเกียบมาถือไวอ้ ยา่ งจนใจ นาง พจิ ารณาอาหารทีอยบู่ นโต๊ะก็สนใจอาหารจานหนงึ ของ กินในจานถกู หนั เป็นชินๆ สีสนั สดใสมีประกายมนั วาว เลก็ นอ้ ย ดา้ นบนโรยดว้ ยเครอื งปรุง มองแลว้ ชวน นาํ ลายสอยิงนกั นางจงึ ถามเซียวจิงซนั วา่ “นีคืออะไร เจา้ คะ ขา้ ไมเ่ คยเหน็ มาก่อนเลย?” เซียวจิงซนั ตอบมาวา่ “นีเรยี กวา่ ผลกึ แกว้ ใชป้ ลาหลีฮือ มาตนุ๋ จนเป็นนาํ แกง จากนนั ก็เอานาํ แกงทีไดไ้ ปแชแ่ ขง็ ” พดู จบเขากใ็ ชต้ ะเกียบคีบไปวางไวใ้ นชามของเหมยจือ “ลองชิมดสู ”ิ 2

เหมยจือคีบผลกึ แกว้ เขา้ ปาก พออาหารแตะลนิ กล็ ะลาย ทนั ที กลนิ หอมคลงุ้ ขนึ จมกู นางรูส้ กึ ติดใจในรสชาติ “อรอ่ ยจรงิ ๆ ดว้ ย!” เซียวจิงซนั เหน็ นางชืนชอบกก็ ลา่ ววา่ “กินเยอะๆ” พดู พลางคีบอาหารอยา่ งอืนปอ้ นเขา้ ปากภรรยา แลว้ บอก ชืออาหารแตล่ ะจานไปจนถงึ บอกวิธีการทาํ อีกดว้ ย เหมยจือมองจนตาลายไปหมด ลมิ ลองอาหารตา่ งๆ อยา่ งพออกพอใจ ฟังทีเขาเลา่ อยา่ งตืนตาตืนใจ ทวา่ สดุ ทา้ ยก็ไดแ้ ตถ่ อนหายใจแลว้ กลา่ ววา่ “ทีแทผ้ คู้ นภาย นอกก็มีวธิ ีการทาํ อาหารพิสดารมากมายเชน่ นี!” เซียวจิงซนั กลบั ไมค่ อ่ ยกินอะไรเทา่ ไร เขาปอ้ นอาหารใส่ 3

ปากใหเ้ หมยจือกินอยคู่ นเดียว ตอนแรกนางยงั ไมท่ นั ได้ สงั เกต แตพ่ อนงั ไปเรอื ยๆ กร็ ูส้ กึ วา่ แขกคนอืนๆ ในโรง เตียมจอ้ งมองมาดว้ ยสายตาแปลกๆ จงึ เพิงรูส้ กึ ตวั วา่ เซียวจิงซนั นนั คีบอาหารปอ้ นตนอยฝู่ ่ายเดียว เมือถกู จอ้ งมองหญิงสาวกอ็ ดเขินไมไ่ ด้ จงึ บอกสามีดว้ ย ใบหนา้ แดงระเรอื วา่ “ขา้ กินเองไดเ้ จา้ คะ่ ทา่ นไมต่ อ้ ง ปอ้ นขา้ หรอก” ปกตแิ ลว้ เวลาสองสามีภรรยาอยทู่ ีบา้ นกนั สองคนกจ็ ะ ทาํ เช่นนี ทงั สองจงึ ไมร่ ูส้ กึ วา่ มีอะไรทีไมเ่ หมาะสม ทวา่ ตอนนีอยใู่ นทีสาธารณะทา่ มกลางสายตาผคู้ น การ กระทาํ ของเซียวจิงซนั จงึ ไมเ่ ขา้ กบั ขนบธรรมเนียมของ โลกภายนอกสกั เทา่ ไร 4

ทวา่ เซียวจิงซนั กลบั ไมแ่ ยแสเรอื งนีแมแ้ ตน่ อ้ ย “เจา้ เป็น ภรรยาของขา้ ขา้ ปอ้ นเจา้ จะเป็นอะไรไปเลา่ ?” เหมยจือรูด้ ีวา่ สามีของตนเป็นบรุ ุษทีมีความเชือมนั ใน ความคิดของตนเสมอมา จงึ ทาํ ไดเ้ พียงพดู บา่ ยเบียง และอธิบายไปวา่ “ไมต่ อ้ งปอ้ นแลว้ ขา้ อิมแลว้ เจา้ คะ่ ทา่ นกินบา้ งเถอะ อาหารเยอะขนาดนี ไมเ่ หน็ ทา่ นกิน บา้ งเลย” เซียวจิงซนั พยกั หนา้ รบั “ถา้ เชน่ นนั ขา้ กจ็ ะกินละ่ นะ” ถงึ จะพดู แบบนี แตท่ า่ ทางของเขาเหมือนไมม่ ีความอยาก อาหารเลยสกั นิด หลงั จากคีบอาหารกินไปไมก่ ีคาํ กว็ าง ตะเกียบลงเสยี แลว้ 5

สดุ ทา้ ยอาหารทีวางอยเู่ ตม็ โต๊ะก็กินกนั ไมห่ มด เซียวจิง ซนั โบกมือเป็นสญั ญาณทีหนงึ แลว้ เลอื กอาหารไมก่ ี อยา่ งทีสามารถใชก้ ระดาษอาบมนั หอ่ นาํ กลบั บา้ นไป ดว้ ยได้ และบอกใหเ้ สยี วเออ้ จดั การให้ ระหวา่ งทางกลบั บา้ นเหมยจือรูส้ กึ วา่ เซียวจิงซนั นนั มีทา่ ทีผดิ ปกตไิ ปจากเดมิ จงึ เรมิ วติ กกงั วล ตลอดทางนางขี อยบู่ นหลงั ลา จอ้ งมองชายหนมุ่ ทีเดนิ จงู เชือกอยดู่ า้ น หนา้ ตนเองเงียบๆ แลว้ กอ็ ดคดิ ไมไ่ ดว้ า่ หากเป็นเช่นนี ไปตลอดชีวติ จะดีสกั แคไ่ หน? . 6

ตอนทีทงั สองกลบั มาถงึ บา้ นกค็ าํ แลว้ หลงั จากอาบนาํ เสรจ็ ก็ขนึ เตียงนอนพรอ้ มกนั การเดิน ทางวนั นีทาํ ใหเ้ ซียวจิงซนั รูส้ กึ เหนด็ เหนือยเมือยลา้ ไม่ นอ้ ย แตเ่ มือถกู ภรรยาสาวยวั เยา้ ตา่ งๆ นานา เขาก็ไม่ อาจทนไหว จบั นางพลกิ ไปมามากมายหลายทา่ รงั แก หญิงสาวอยคู่ รงึ คอ่ นคืน และครงั นีกย็ งิ ทาํ ใหเ้ หมยจือประหลาดใจมากขนึ ไปอีก หากเป็นเมือกอ่ นตอนทีเขาโอบกอดและมีความสมั พนั ธ์ กนั แมเ้ ขาจะออกเรยี วแรงมากมายแตก่ ็เปียมไปดว้ ย ความออ่ นโยนทะนถุ นอมนางยงิ นกั มาครงั นีเขากลบั ทาํ ทกุ อยา่ งราวกบั บา้ คลงั เหมือนมา้ ป่าคกึ คะนองจน นางอดทีจะตระหนกตกใจไมไ่ ด้ 7

เหมยจือโดนทรมานอยา่ งหนกั จนแทบจะทนรบั ไมไ่ หว นาํ ตาพลนั ไหลซมึ ออกมากระทงั คอ่ ยๆ ผลอ็ ยหลบั ไป ขณะหลบั กฝ็ ันไปตา่ งๆ นานา ในความฝันนนั ไมช่ ดั เจน นกั เหน็ ภาพตนเองตอนทีคิดฆา่ ตวั ตายใตต้ น้ ไมใ้ หญ่ เหน็ ภาพเซียวจิงซนั กอดนางไวใ้ นออ้ มอก แลว้ ภาพคืน เขา้ หอ้ งหอกแ็ ทรกเขา้ มา... ในฝันนางเหน็ เซียวจิงซนั ยืนจอ้ งมองมาอยา่ งเงียบ เชียบอยตู่ รงประตบู า้ น ไมร่ ูว้ า่ เขาเป็นอะไร ในใจนาง คิดอยากจะถามวา่ ‘เหตใุ ดทา่ นถงึ ไมเ่ ขา้ มาเลา่ นีคืน แตง่ งานของเรานะ’ แตไ่ มว่ า่ ตนจะพยายามอา้ ปากพดู อยา่ งไรกไ็ มม่ ีเสยี งดงั ออกมา ในลาํ คอราวกบั มีอะไร บางอยา่ งตดิ อยู่ เหมยจือออกแรงตะโกน พยายามยืน 8

มือออกไปเพือจะรงั ตวั ของเซียวจิงซนั ใหเ้ ขา้ มานงั บน เตียงในบา้ น ทวา่ เซียวจิงซนั ไมเ่ พียงไมย่ อมเขา้ มาใกลน้ าง กลบั ผลกั ประตแู ลว้ เดินออกไป เหมยจือตกใจจนลกุ พรวดขนึ จาก เตียงเพือวิงตาม แลว้ ...นางกต็ กใจตืนขนึ มาทนั ที หญิง สาวจงึ รูว้ า่ แทจ้ รงิ แลว้ ตนกาํ ลงั ฝันอยู่ เป็นฝันรา้ ยถงึ ขนาดทาํ ใหต้ กใจตืน เหมยจือหนั ไปมองขา้ งกายแวบ หนงึ ก็พบวา่ ทีตรงนนั วา่ งเปลา่ แลว้ เซียวจิงซนั อยทู่ ีใด กนั เลา่ ! หญิงสาวเลกิ ผา้ หม่ ออกแมแ้ ตร่ องเทา้ ก็ไมไ่ ดใ้ ส่ รบี วิงไปผลกั ประตมู องออกไปดา้ นนอก เหน็ เพียงลานบา้ น โลง่ ไรเ้ งาคน ประตใู หญ่ตรงรวั บา้ นนนั ปิดอยแู่ ตไ่ มไ่ ดล้ ง 9

กลอนไว้ ทงั ๆ ทีนางจาํ ไดว้ า่ เมือคืนตนเองลงกลอน ประตเู รยี บรอ้ ยแลว้ ตอนนีทาํ ไมประตถู งึ ไมไ่ ดล้ งกลอน? นนั แสดงวา่ เซียว จิงซนั ออกไปขา้ งนอกใช่หรอื ไม?่ เหมยจือกลบั เขา้ ไปในบา้ นเพือสวมรองเทา้ แลว้ เดนิ ออกมาดา้ นนอกอีกครงั พอผลกั ประตไู ดก้ ็รบี วิงถลา ออกไป . ทางลงเขาในช่วงเชา้ ของฤดใู บไมผ้ ลนิ นั เงียบสงดั ไรผ้ คู้ น 10

เหมยจือรบี รอ้ นวิงไปทีรมิ ลาํ ธาร เหน็ เพียงหงเจา่ ทีตืน แตเ่ ชา้ ออกมาหาบนาํ นางวิงเขา้ ไปฉวยรา่ งของหงเจา่ แลว้ เอย่ ถามเสยี งกระหืดกระหอบวา่ “เจา้ ... เจา้ เหน็ สามีขา้ หรอื ไม?่ ” หงเจ่าเหน็ เหมยจือมีเหงือโทรมกายกต็ กใจรบี ถามกลบั “ทาํ ไมหรอื เกิดเรอื งอะไรขนึ ?” เหมยจือหายใจแทบไมท่ นั ไดแ้ ตเ่ พียงควา้ รา่ งของหงเจา่ ไวม้ นั แลว้ พยายามถามตอ่ ไป “เจา้ เหน็ เขาบา้ งหรอื ไม?่ ” 11

หงเจ่าจงึ ตอบวา่ “กเ็ หน็ อยนู่ ะ เมือครูต่ อนทีขา้ เดินมาที นี ขา้ เหน็ เขาเดนิ ไปทีทางลาดลงเขาคนเดียว ขา้ ยงั ถาม เขาวา่ จะไปไหน แตเ่ หน็ สหี นา้ เขาไมส่ ดู้ ีนกั บอกเพียงวา่ จะไปขา้ งนอก ขา้ กเ็ ขา้ ใจวา่ เขาคงจะไปทีตลาดในเมือง ก็เลยไมไ่ ดใ้ สใ่ จ” เหมยจือไดย้ ินทีหงเจา่ บอกกร็ บี วิงไปยงั ทางลาดลงเขา กลบั เหน็ เพียงเสน้ ทางทีเงียบเชียบทอดยาวออกไป บนเสน้ ทางสายนี ไมม่ ีเงาของใครแมแ้ ตค่ นเดียว จิตใจทีตืนตระหนกก่อนหนา้ นีพลนั ดงิ ลกึ จมหายไปใน ความมืดมน ไมอ่ าจบรรยายความรูส้ กึ ทงั หมดออกมา เป็นคาํ พดู ได้ 12

เขาจากไปแลว้ ... จากไปอยา่ งเงียบงนั แมแ้ ตเ่ งารา่ งหรอื แผน่ หลงั ก็ไมห่ ลง เหลอื อะไรไวใ้ หน้ างไดเ้ หน็ เลยหรอื ? เหมยจือเหมอ่ มองเสน้ ทางลงภเู ขาเสน้ นนั เนินนาน จน กระทงั ดวงตะวนั แดงฉานคอ่ ยๆ โผลพ่ น้ ดา้ นหลงั ทวิ เขา ขนึ มา นางจงึ คอ่ ยๆ เดนิ ไปตามทางทีมงุ่ ตรงกลบั บา้ นอยา่ งไรว้ ิญญาณ . 13

หญิงสาวเดินเขา้ ไปในลานบา้ น ลาทีอยใู่ นคอกกแ็ สดงทา่ ทางพยศยาํ เทา้ ไปมา แมไ่ กส่ ง่ เสียงรอ้ งกระต๊ากๆ เดินไปมาอยตู่ รงลานหนา้ บา้ น เหม ยจือกวาดตามองจากคอกลาไปจนถงึ แมไ่ ก่ แลว้ สายตา กไ็ ปหยดุ อยตู่ รงหนา้ เตาไฟ คิดถงึ ตอนทีตนเองเพิงแตง่ งานมาอยทู่ ีนี นางจาํ ไดว้ า่ วนั ทีสองของการแตง่ งาน ตนเองยืนเกาะ ขอบประตมู องออกไปดา้ นนอกอยา่ งรูส้ กึ ไมป่ ลอดภยั นกั เหน็ เพียงชายผนู้ นั เปลอื ยทอ่ นบนยืนผา่ ฟื นอยหู่ นา้ เตา ไฟ เชา้ วนั นีเงียบสงบไมต่ า่ งกบั ในวนั นนั แลว้ ชายผา่ ฟื นผู้ 14

นนั เลา่ เขาจะไมอ่ ยตู่ รงนนั อีกแลว้ หรอื ? เหมยจือเดนิ อยา่ งไรเ้ รยี วแรงเขา้ ไปในบา้ น สายตา เหลอื บเหน็ จดหมายฉบบั หนงึ วางอยบู่ นโต๊ะ ดา้ นหนา้ เขียนไวว้ า่ ... ‘เหมยจือทีรกั ’ นาํ ตาพลนั หลงั รนิ ลงมาทนั ที นางยกมือขนึ ปาดนาํ ตา แบบลวกๆ ควา้ เอาจดหมายฉบบั นนั มาเปิดออกดว้ ยมือ ทีสนั เทา เป็นจดหมายทีเซียวจิงซนั เขียนทงิ ไวใ้ หน้ างจรงิ ๆ เขา เกรงวา่ นางยงั รูห้ นงั สอื ไมม่ าก หากเขียนยากไปจะอา่ น ไมเ่ ขา้ ใจ ในจดหมายจงึ พยายามใชถ้ อ้ ยคาํ ทีอา่ นไดง้ ่าย 15

‘เหมยจือ เจา้ เคยบอกวา่ ไมช่ อบเหน็ ดา้ นหลงั ของคนที เดนิ จากไปตรงทางลาดลงเขา วนั นีขา้ จงึ ฉวยโอกาส ตอนทีเจา้ นอนหลบั สนิทจากไปอยา่ งเงียบๆ เจา้ เคยพดู วา่ หวงั วา่ จะใชช้ ีวิตเช่นนีไปตลอดชีวติ ในใจของขา้ ก็ แอบหวงั วา่ จะจงู มือเจา้ อยทู่ า่ มกลางธรรมชาติเช่นนีไป จนกระทงั แกเ่ ฒา่ ขา้ ไมช่ อบทีจะผลกั ไสเจา้ ใหก้ บั คนอืน และก็ยงิ ไมช่ อบในยามทีเจา้ ตกอยใู่ นอนั ตรายแลว้ ตอ้ ง ใหผ้ อู้ ืนมาดแู ล ขา้ อยากจะเกบ็ เจา้ ไวใ้ นองุ้ มือตนเอง ได้ ดแู ลไดท้ ะนถุ นอมเจา้ ทวา่ ทกุ สงิ กลบั ไมเ่ ป็นอยา่ งทีหวงั ขา้ จาํ ตอ้ งออกไปจากบา้ นเกิดอีกครงั ทิงใหเ้ จา้ อยทู่ ีนี เพียงลาํ พงั ’ . 16

เหมยจือสะอืนนอ้ ยๆ แลว้ อา่ นตอ่ ... 17

ตอนที 68 หมวกกงิ หลวิ บนกาํ แพง ‘จากไปคราวนีอยา่ งนอ้ ยหนงึ ปี อยา่ งมากอาจถงึ สามปี หนงึ ปีหลงั จากนี... หากเจา้ ไมย่ นิ ดีจะรอก็สามารถแตง่ งานใหมไ่ ด้ ทวา่ หลงั จากสามปีไปแลว้ ...เจา้ กย็ งิ ไมม่ ี ความจาํ เป็นตอ้ งรอขา้ อีก ผคู้ นในหมบู่ า้ นลสี ยุ่ ลว้ นมี นาํ ใจดีงาม ยามนีคนในหมบู่ า้ นก็เขา้ กบั เจา้ ไดเ้ ป็นอยา่ ง ดี เชน่ นนั ยอ่ มตอ้ งมีชายหนมุ่ สกั คนทียนิ ดีจะอยดู่ แู ล และปกปอ้ งเจา้ ไปตลอดชีวิต สาํ หรบั ขา้ แลว้ หมบู่ า้ นลสี ยุ่ กเ็ ปรยี บเสมือนเรอื นตายที สดุ ทา้ ยในชีวติ ไมว่ า่ จะตอ้ งจากไปไกลแคไ่ หน ขอเพียง ยงั มีลมหายใจขา้ จะกลบั มาทีนีแน่นอน เมือถงึ วนั นนั 1

หากโชคดีเจา้ ยงั คงรอขา้ อยทู่ ีบา้ นก็ขอใหเ้ จา้ แขวนหมวก กิงหลวิ ไวท้ ีกาํ แพงบา้ น เมือขา้ เหน็ ก็จะสามารถรบั รูไ้ ด้ แตถ่ า้ ไมม่ ีหมวกใบนนั แขวนอยู่ ขา้ ก็จะไดร้ ูว้ า่ เจา้ แตง่ งานใหมไ่ ปแลว้ ตวั ขา้ กจ็ ะไมก่ า้ วเขา้ ไปในประตบู า้ นอีก ตรงดา้ นขา้ งของหวั เตียงมีกลอ่ งไมส้ แี ดงใบหนงึ ดา้ นใน ใสถ่ งุ เงินทีเจา้ ใชอ้ ยเู่ ป็นประจาํ ในถงุ ใบนนั ขา้ ใสเ่ งินไว้ หนงึ รอ้ ยสบิ อีแปะ ขอมอบใหเ้ จา้ ไวใ้ ชจ้ า่ ยเลยี งดตู นเอง ตามแตเ่ จา้ ตอ้ งการ’ เมือเหมยจืออา่ นขอ้ ความเหลา่ นีจบ มือกก็ าํ จดหมาย แนน่ นาํ ตาหลงั ไหลออกมาไมย่ อมหยดุ นางรอ้ งไห้ พลางพยกั หนา้ รบั พราํ บอกตนเองในใจ 2

‘ได้ ในเมือทา่ นอยากใหข้ า้ รอ เช่นนนั ขา้ ก็จะรอ อยา่ วา่ แตห่ นงึ ปีหรอื สามปี ตอ่ ใหเ้ ป็นสบิ ปี สามสบิ ปี ขา้ กย็ นิ ดี ทีจะรอตอ่ ไป ไมว่ า่ จะผา่ นกีรอ้ นกีหนาว ไมว่ า่ ตน้ หลวิ จะผลดิ อกออก ผลเชน่ ไร ขอเพียงยงั มีกิงกา้ นอยู่ ขา้ กจ็ ะไมล่ ืมสาน หมวกกิงหลวิ แขวนไวท้ ีกาํ แพงบา้ น นาํ ตาของขา้ ก็เช่น กนั จะยงั คงไหลรนิ เมือยามตอ้ งจากกนั ไกล’ . ยามนีผคู้ นในหมบู่ า้ นลว้ นรูเ้ รอื งทีเซียวจิงซนั จากไปแลว้ พวกเขาถือชามขา้ วออกมานงั กินรมิ ถนนแลว้ พดู คยุ 3

วิพากษว์ จิ ารณก์ นั ถงึ เรอื งนี แตล่ ะคนคาดเดาไปตา่ งๆ นานาวา่ เซียวจิงซนั น่าจะไปเขา้ รว่ มกบั กองทพั เป็นแน่ เพือช่วยนาํ ความสงบสขุ กลบั มาใหพ้ วกตน “จิงซนั ผนู้ ีชา่ งเป็นแบบอยา่ งทีดีเสียจรงิ ! แตท่ ีนา่ สงสาร กค็ ือเหมยจือของเรานีสิ แตง่ งานยงั ไมถ่ งึ ปีกต็ อ้ งมารอ คอยอยเู่ ดียวดายในบา้ นตามลาํ พงั เสยี แลว้ ” ทกุ ครงั ทีผคู้ นในหมบู่ า้ นพดู คยุ กนั ถงึ เรอื งนีตา่ งกช็ ืนชม ก่อนจะทอดถอนใจไปตามๆ กนั ชืนชมทีเซียวจิงซนั นนั เป็นลกู ผชู้ ายตวั จรงิ และทอดถอนใจในชีวิตทีลาํ เคญ็ ของเหมยจือ ดว้ ยเหตนุ ีทกุ คนในหมบู่ า้ นจงึ เหน็ อกเหน็ ใจเหมยจือมาก 4

กระทงั มารดาของนางก็สงสารบตุ รสาวของตนเหลอื เกิน กอ่ นหนา้ นีพวกชาวบา้ นตา่ งกไ็ ดร้ บั ความช่วยเหลอื จาก เซียวจิงซนั เป็นอยา่ งดี ดงั นนั ในยามปกตไิ มว่ า่ จะมีหรอื ไมม่ ีธรุ ะอนั ใด พวกเขาก็จะมาช่วยงานครอบครวั ของ เหมยจือเป็นประจาํ เมือถงึ ชว่ งฤดทู าํ นา ทกุ คนก็อาสามาชว่ ยเหลอื พวกนาง ในแทบทกุ เรอื ง โดยเฉพาะคนทีมีความสมั พนั ธอ์ นั ดีกบั เซียวจิงซนั มาโดยตลอดอยา่ งเช่นเฉินหงอวีและเหยียน พวกเขาทงั สองถงึ กบั ยอมละเวน้ งานของครอบครวั ไว้ กอ่ น แลว้ มาช่วยงานทีบา้ นมารดาของเหมยจือ หากเป็นเมือก่อนถา้ มีเรอื งอยา่ งนีเกิดขนึ คาํ ตฉิ ินนินทา 5

ก็คงราํ ลือกนั ไปทวั ทวา่ ในยามนีทกุ คนไมเ่ พียงจะไมเ่ อา ไปพดู เป็นเรอื งสนกุ ปาก ยงั ยกหวั แมม่ ือใหพ้ รอ้ มทงั กลา่ วสรรเสรญิ เยนิ ยอ ดงั คาํ กลา่ วทีวา่ ‘มีคณุ ตอ้ งทด แทน’ ก่อนหนา้ นีเซียวจิงซนั ช่วยเหลือทกุ คนไวไ้ มน่ อ้ ย เช่นนนั สงิ ทีพวกเขาทาํ ทงั หมดในยามนีจงึ ถือวา่ เป็นเรอื ง สมควรแลว้ แมซ้ ฮู หู ยินจะรูว้ า่ ความเป็นอยตู่ อนนีดีกวา่ แตก่ อ่ นมาก อยา่ งนอ้ ยกไ็ มต่ อ้ งทกุ ขร์ อ้ นเรอื งอาหารการกิน แตพ่ อ คดิ ถงึ เรอื งของเหมยจือขนึ มาทีไร นางกม็ กั จะขอบตา แดงทกุ ครงั พอคิดวา่ ลกู สาวตอ้ งอยเู่ ฝา้ บา้ นหลงั ใหญ่ ตามลาํ พงั นางก็เสนอใหล้ กู สาวยา้ ยกลบั มาอยดู่ ว้ ยกนั เช่นนีแลว้ จะไดด้ แู ลซงึ กนั และกนั ได้ 6

ใครจะรูว้ า่ เหมยจือกลบั ยืนกรานไมย่ อมทา่ เดียว บอกวา่ บา้ นหลงั นนั เป็นบา้ นของตนกบั เซียวจิงซนั ไมว่ า่ อยา่ งไร นางกต็ อ้ งอยทู่ ีนนั ทกุ วนั ยามเชา้ เหมยจือจะไปตดั กิงหลวิ มาสานเป็นหมวก แลว้ แขวนไวท้ ีกาํ แพงบา้ น เมือทาํ เชน่ นีถา้ เซียวจิงซนั กลบั มาเหน็ กจ็ ะรูไ้ ดท้ นั ทีวา่ นางยงั รอเขาอยู่ เขาจะไดไ้ ม่ เขา้ ใจผิดแลว้ จากไปอีก มารดาของเหมยจือไดย้ ินก็ไมร่ ู้ จะกลา่ วอยา่ งไร ทาํ ไดเ้ พียงยอมใหน้ างทาํ ตามทีตงั ใจ ทวา่ ภายในใจก็อดเป็นหว่ งไมไ่ ดอ้ ยดู่ ี จงึ แวะเวียนมา เยียมเยียนบตุ รสาวทีบา้ นอยบู่ อ่ ยครงั หมวกกิงหลวิ ถกู แขวนไวท้ ีกาํ แพงบา้ นทกุ วนั พอตกดกึ ไมเ่ หน็ เซียวจิงซนั กลบั มา เหมยจือก็จะยา้ ยเอาไปแขวน 7

ไวท้ ีมมุ กาํ แพงบา้ นแทน พอนานวนั เขา้ ตรงมมุ กาํ แพงก็ เตม็ ไปดว้ ยหมวกกิงหลวิ กองโต จนกระทงั กิงหลวิ เหลา่ นนั แตกหน่อแทงยอดออ่ นงอกออกมาเป็นตน้ ใหม่ เหม ยจือเหน็ แลว้ กไ็ ดแ้ ตห่ วั เราะอยา่ งขมขืน แตก่ ็ไมม่ ีกะจิต กะใจจะไปถอนตน้ หลวิ เหลา่ นนั ออก . ฤดคู มิ หนั ตผ์ า่ นพน้ ไปเขา้ สตู่ น้ ฤดสู ารท จเู ถาไดส้ ง่ ข่าวมาบอกกบั ทางบา้ นวา่ นางตงั ครรภแ์ ลว้ ยา่ งเขา้ ฤดใู บไมผ้ ลปิ ีหนา้ ก็จะครบกาํ หนดคลอด เหมยจือและมารดาไดร้ ูเ้ รอื งนีก็พากนั ยินดีกบั จเู ถาดว้ ย 8

ผเู้ ป็นมารดาคดิ วา่ ดว้ ยสภาพรา่ งกายของจเู ถาตอนนีคง ทาํ อะไรไมค่ อ่ ยสะดวกนกั นางจงึ ตงั ใจจะแบกเอา สมั ภาระไปเยียมลกู สาวสกั หนอ่ ย ในวนั นนั เหมยจือจงู ลาของตนไปบา้ นมารดา แลว้ ใหอ้ า ชิวเป็นผจู้ งู ลาใหม้ ารดานงั เพือไปเยียมจเู ถา หญิงสาวยืนอยตู่ รงทางลาดลงเขา มองดา้ นหลงั ของ มารดาและนอ้ งชายทีกาํ ลงั เดนิ จากไป พอเหน็ ลาสะบดั หางไปมาอยา่ งมีความสขุ ภายในใจของนางพลนั รูส้ กึ เศรา้ โศกขนึ มาอีกครา เหมยจือหวนคิดถงึ ก่อนหนา้ ที ครอบครวั ของตนกอ็ ยากจะมีลกู นอ้ ยสกั คน แตใ่ ครจะรู้ วา่ เซียวจิงซนั กลบั มาจากไปกอ่ นเชน่ นี แมแ้ ตล่ กู สกั คนก็ ไมม่ ีไวใ้ หน้ างเลย 9

อนั ทีจรงิ ในเวลากลางวนั เหมยจือก็ไมไ่ ดร้ ูส้ กึ เงียบเหงา เทา่ ไรนกั เพราะทงั อาจินทงั หงเจา่ ตา่ งแวะเวียนมาพดู คยุ ดว้ ยไมข่ าด อาจินถงึ ขนาดออกปากวา่ “หากเจา้ มี เรอื งอะไรทีตอ้ งใชแ้ รงงานผชู้ ายกเ็ รยี กใหเ้ ฉินหงอวีมา ช่วยได้ ขอเพียงเจา้ บอกเขาจะมาชว่ ยทนั ที ไมต่ อ้ งเกรง ใจ” เหมยจือรูส้ กึ ซาบซงึ ใจ ทาํ เพียงพยกั หนา้ รบั ไปเทา่ นนั เพราะไมอ่ ยากรบกวนคนทงั สอง บาดแผลของฝเู กอทีไดม้ าตอนช่วยเหลอื เหมยจือหายดี นานแลว้ เหลือเพียงแผลเป็นขนาดใหญ่บนอก ทาํ ใหใ้ น ช่วงฤดรู อ้ นเขาไมก่ ลา้ ถอดเสอื แตน่ อกจากนนั กไ็ มม่ ี 10

อะไรทีไมส่ ะดวก บางครงั เขาก็จะแวะมาหาเหมยจือเชน่ กนั มาไถ่ถามวา่ ตอ้ งการใหช้ ว่ ยอะไรบา้ งหรอื ไม่ เหมยจือหวนคดิ ถงึ ทีเซียวจิงซนั บอกใหต้ นแตง่ งานใหมก่ ็ รูส้ กึ เสยี ใจขนึ มา นางไมร่ ูว้ า่ อีกฝ่ายคดิ อยา่ งไรกนั แน่ แตน่ างคิดวา่ เขาคงเคลือบแคลงสงสยั เรอื งความสมั พนั ธ์ ระหวา่ งตนกบั ฝเู กออยบู่ า้ ง ไมอ่ ยา่ งนนั เขาคงไมเ่ ขียน บอกนางเชน่ นี ดงั นนั เหมยจือจงึ แอบโกรธเคืองฝเู กออยใู่ นใจจนแทบไม่ อยากเหน็ หนา้ อีกฝ่าย พอเหน็ ฝเู กอมากป็ ฏิบตั ิดว้ ยแบบ ไมใ่ สใ่ จนกั บางครงั ถงึ กบั จงใจหลบหนา้ เสยี ดว้ ยซาํ ทวา่ ฝเู กอกลบั ไมค่ ิดเลก็ คดิ นอ้ ยเรอื งดงั กลา่ ว เมือไรที 11

เหมยจือมีเรอื งใหช้ ่วยเหลอื เขาก็มกั จะอาสามาช่วยงาน ไมข่ าด แตท่ ีน่าประหลาดก็คือไมเ่ พียงผคู้ นในหมบู่ า้ น จะไมว่ า่ กลา่ วอะไร ขนาดภรรยาและบิดาของเขากไ็ มม่ ี ทีทา่ จะวา่ กลา่ วอีกดว้ ย พอนานวนั เขา้ เหมยจือจงึ ไดร้ ูว้ า่ ถงึ อยา่ งไรก็คงหลบกนั ไมพ่ น้ นางเองก็ไมอ่ ยากะพดู คยุ กบั เขาใหม้ ากความจงึ ไดแ้ ตป่ ลอ่ ยวาง เขาอยากทาํ อะไรก็ทาํ ไป . เขา้ สฤู่ ดเู หมนั ต์ ฤดหู นาวปีนีไมม่ ีโจรป่าและไมม่ ีหมาป่า แตท่ ีแน่นอนที 12

สดุ กค็ ือไมม่ ีชายหน่มุ ทีสะพายคนั ธนไู วด้ า้ นหลงั อยา่ ง เซียวจิงซนั ดว้ ย นานมากแลว้ ทีเหมยจือไมไ่ ดไ้ ปตลาดในเมือง แตผ่ คู้ น ในหมบู่ า้ นกย็ งั คงเดินทางลงเขาอยบู่ อ่ ยครงั และนาํ ข่าว คราวจากภายนอกมาพดู คยุ กนั พวกเขาเลา่ วา่ ตอนนี ฮอ่ งเตก้ บั ทา่ นออ๋ งเปิดศกึ กนั แลว้ ฝ่ายฮ่องเตส้ ญู เสยี กาํ ลงั พลจาํ นวนมาก แตท่ างฝ่ายทา่ นออ๋ งนนั มีคนตาย มากกวา่ เหน็ ทีทา่ นออ๋ งตอ้ งเป็นฝ่ายพา่ ยแพแ้ น่ ผคู้ นในหมบู่ า้ นภาวนาใหศ้ กึ สงครามครานีผา่ นพน้ ไป โดยเรว็ เฝา้ เป็นหว่ งพวกผชู้ ายในหมบู่ า้ นทีออกไปสรู้ บ อยขู่ า้ งนอกนนั ดว้ ย เซียวจิงซนั กค็ นหนงึ นอ้ งชายของ เฉินหงอวีอีกคน ยงั มีชายหน่มุ คนอืนในหมบู่ า้ นอีกสอง 13

คน ชายหนมุ่ เหลา่ นีอยดู่ า้ นนอกยอมพลชี ีพแทนฮอ่ งเต้ ไมร่ ูว้ า่ ผคู้ นทีลม้ ตายจะมีพวกเขารวมอยดู่ ว้ ยหรอื ไม?่ ช่วงกลางวนั เหมยจือไดย้ นิ ชาวบา้ นพดู คยุ ถงึ เรอื งดงั กลา่ วก็แสรง้ ทาํ เป็นไมใ่ สใ่ จ นางยิมนอ้ ยๆ แลว้ บอกวา่ อะไรจะบงั เอิญเช่นนนั พวกเขาดวงแข็งไมต่ ายง่ายๆ หรอก แลว้ ยงั บอกอีกวา่ พอศกึ สงครามสงบลง พวกเขา ตอ้ งกลบั มาแน่นอน แตพ่ อตกดกึ ... เหมยจือนอนกระสบั กระสา่ ยไปมาบน เตียงใหญ่อยา่ งอา้ งวา้ ง แลว้ อดคดิ ถงึ เรอื งเมือกลางวนั ไมไ่ ด้ หากเขาไมก่ ลบั มาจรงิ ๆ แลว้ ตนจะทาํ อยา่ งไร เลา่ ? 14

เซียวจิงซนั บอกใหน้ างแตง่ งานใหม่ แตเ่ รอื งนีคงเป็นไป ไมไ่ ดอ้ ยแู่ ลว้ แมจ้ ะเป็นสามีภรรยากนั ไมถ่ งึ ปี แตค่ วาม สมั พนั ธน์ นั แนบแน่นลกึ ซงึ ตอ่ ใหม้ ีผชู้ ายทีดีกวา่ เซียวจิง ซนั สกั รอ้ ยเทา่ พนั ทวี นางก็ยงั คงโหยหาเซียวจิงซนั สามี ของตนอยดู่ ี หากจะวา่ ไปอยา่ วา่ แตผ่ ชู้ ายในหมบู่ า้ นเลย ไมว่ า่ จะเป็นผชู้ ายในเมืองหรอื ผชู้ ายทีไหนๆ ก็ยากจะ เทียบกบั เขาได้ พอคดิ ถงึ ตรงนีนางกไ็ ดแ้ ตท่ อดถอนใจ แลว้ พดู กบั เตียงที เยน็ เฉียบ “แมท้ า่ นจะไมก่ ลบั มา ขา้ กย็ งั จะรอคอย ทา่ นอยทู่ ีนี” 15

ตอนที 69 กลับมาเยยี มบา้ น เพียงพรบิ ตาก็ถงึ ชว่ งเฉลมิ ฉลองเทศกาลปีใหม่ เหมยจือมองแตล่ ะบา้ นทีกาํ ลงั ตระเตรยี มขา้ วของเพือใช้ ตอ้ นรบั ปีใหมก่ ็หวนคดิ ถงึ ช่วงนีของปีทีแลว้ ยามนนั เพราะมีเรอื งของฝงู หมาป่า ทกุ คนจงึ ไมม่ ีกะจิตกะใจจะ เฉลมิ ฉลอง ตอนนีเหตกุ ารณใ์ นหมบู่ า้ นสงบสขุ ผคู้ นจงึ ขอระบายความรูส้ กึ เบือหนา่ ยทีเกบ็ สงั สมไวต้ ลอดทงั ปี ออกมา และตงั ใจเฉลมิ ฉลองกนั อยา่ งเตม็ ที มารดาของเหมยจือแวะมาดลู กู สาว พอเดินเขา้ ไปใน บา้ นก็ถงึ กบั นาํ ตารว่ ง บอกกบั ลกู สาวของตนวา่ “เจา้ อยทู่ ีนีคนเดียว บา้ นช่องช่างเงียบเหงาเหลอื เกิน กลบั ไป 1

อยกู่ บั ขา้ เถิด” ทวา่ เหมยจือยงั คงยืนกรานไมย่ อมไปอยดู่ ี บอกกบั มารดาของตนวา่ “หากเขากลบั มาแลว้ ไมเ่ จอใคร แลว้ จะทาํ อยา่ งไรเลา่ ?” เมือไดย้ นิ ลกู สาวพดู เชน่ นีผเู้ ป็นมารดาก็ไมร่ ูจ้ ะทาํ อยา่ ง ไร ไดแ้ ตค่ ิดวา่ เมือถงึ วนั ปีใหมน่ างจะเอาเจียวจือ[1] มาใหอ้ ีกฝ่ายกินจะไดช้ ว่ ยเสรมิ ความโชคดี . คืนกอ่ นวนั สนิ ปี 2

ทกุ บา้ นจดุ ประทดั จดุ พลกุ นั ยกใหญ่ บรรยากาศตาม ทอ้ งถนนคกึ คกั ยงิ นกั ซฮู หู ยินเดินผา่ นบรเิ วณทีผคู้ น กาํ ลงั จดุ ประทดั กนั อยู่ นางใชผ้ า้ ขาวบางปิดชามใส่ เจืยวจือแลว้ เดินอยา่ งระมดั ระวงั ไปทีบา้ นของเหมยจือ พอเดนิ เขา้ ไปในลานบา้ นกเ็ หน็ วา่ ตะเกียงในบา้ นสอ่ ง สวา่ งอยู่ บนหนา้ ตา่ งมีกระดาษเขียนอกั ษร ‘ฝ’ู สแี ดง สดขนาดใหญ่ ดา้ นในมีเงาสะทอ้ นของหญิงสาวหลาย คน ทกุ คนกาํ ลงั พดู คยุ หวั รอ่ ตอ่ กระซิกกนั อยา่ งสนกุ สนาน ซฮู หู ยนิ เดินเขา้ ไปในบา้ นกเ็ หน็ วา่ บนเตียงมีทงั อาจิ นและหงเจา่ มาอยเู่ ป็นเพือนพดู คยุ กบั เหมยจือ พวกนาง นงั แทะเมลด็ แตง กินพทุ ราดอง ซกุ ขาอยใู่ นผา้ หม่ ดทู า่ 3

ทางมีความสขุ กนั มาก อาจินเหน็ มารดาของเหมยจือก็รบี ลกุ ขนึ สง่ ยมิ ให้ แลว้ กลา่ ววา่ “รบี มานงั ซกุ เทา้ ใหอ้ นุ่ ก่อนเจา้ คะ่ ขา้ ง นอกอากาศเยน็ มากเลย” ซฮู หู ยนิ สง่ ยมิ ใหแ้ ลว้ กลา่ วทกั ทาย พลางหยบิ ชาม เจียวจือรอ้ นๆ ทีเอามาดว้ ยวางลงบนโต๊ะ หงเจา่ เหน็ เจียวจือชามนนั ก็อดเยา้ ไมไ่ ดว้ า่ “เป็น ธรรมดาทีคนเป็นแมต่ อ้ งรกั และหว่ งลกู สาว คืนก่อนวนั สนิ ปีแทๆ้ ยงั อตุ สา่ หเ์ อาเจียวจือมาสง่ ให”้ 4

เหมยจือหวั เราะพลางเรยี กใหม้ ารดามานงั บนเตียงดว้ ย กนั “เมือครูอ่ าจินก็เพงิ จะเอาเจียวจือไสห้ มกู บั จีไช่มา ให้ ขา้ เองกน็ งึ ขนมพทุ ราและผดั เนือแหง้ พวกเรากินกนั จนอิมแลว้ ทา่ นแมร่ บี มานงั เถอะเจา้ คะ่ ” คนเป็นแมข่ นึ ไปนงั บนเตียงแลว้ มองเพือนสนิทของลกู สาวกอ่ นกลา่ วขอบคณุ “โชคดีทีมีพวกเจา้ ไมเ่ ช่นนนั เหมยจือคงเหงาอยทู่ ีนีเป็นแน่” อาจินและหงเจา่ เหน็ มารดาของเหมยจือขอบตาเรมิ แดง ก็รบี กลา่ วปลอบใจ จากนนั ก็พากนั พดู คยุ เรอื ง สพั เพเหระของแตล่ ะคนเพือเปลยี นหวั ขอ้ สนทนา . 5

ปีใหมผ่ า่ นพน้ ไปแลว้ เมือถงึ ปลายฤดเู หมนั ต์ นาํ แขง็ จากชว่ งฤดหู นาวก็ ละลายจนหมดสนิ เหมยจือหวนคดิ ถงึ ขอ้ ความในจดหมายทีเซียวจิงซนั บอกวา่ อยา่ งนอ้ ยหนงึ ปีจะกลบั มา ในใจกพ็ ลนั มีความ หวงั ทกุ วนั นางจะมาอยตู่ รงทางลาดลงเขา ชะเงอ้ สาย ตามองออกไปไกลแลว้ เฝา้ รอคอย วนั เวลาผา่ นไปวนั แลว้ วนั เลา่ กระทงั กิงหลวิ แตกยอด ออ่ น รอจนดอกลาปาเบง่ บานตอ้ งสายลม แตก่ ็ยงั ไม่ 6

เหน็ แมแ้ ตเ่ งาของเซียวจิงซนั อยดู่ ี หญิงสาวยกนิวมือขนึ มาลองนบั ดคู รา่ วๆ หรอื จะตอ้ งใช้ เวลาถงึ สามปีจงึ จะกลบั มา ขณะทีนางกาํ ลงั รูส้ กึ เศรา้ ใจ อยนู่ นั ก็มีข่าวลอื วา่ ชายหน่มุ ทีออกไปช่วยรบไดก้ ลบั มา แลว้ ! นอ้ งชายของเฉินหงอวีชือวา่ เฉินหงเสยี ว กลบั มาแลว้ หนาํ ซาํ ยงั มีจดหมายสรรเสรญิ คณุ งามความดีกลบั มา พรอ้ มกบั ตนเองดว้ ย ดา้ นในระบวุ า่ ตอนอยใู่ นกองทพั เขามีผลงานเป็นทีประจกั ษ์ เบืองบนไดร้ บั รูจ้ งึ ใหเ้ ขาเขา้ รบั ราชการอยใู่ นกองทพั ดว้ ย ทีกลบั มาครงั นีกเ็ พือมา เยียมเยียนบา้ นเกิดเทา่ นนั 7

ตอนออกไปจากหมบู่ า้ นเฉินหงเสยี วยงั เป็นเดก็ ชายบา้ น นอกไมร่ ูจ้ กั คิดอยเู่ ลย แตต่ อนนีกลบั ดตู า่ งไปจากเดิม มาก รา่ งกายสงู ใหญ่กาํ ยาํ และยงั ดอู งอาจมากขนึ อีก ดว้ ย เมือยามพดู จากฟ็ ังดมู ีความรูค้ วามสามารถ มากกวา่ แตก่ อ่ น สองผเู้ ฒา่ สกลุ เฉินถงึ กบั ซบั นาํ ตาดว้ ย ความดีใจ รงั ลกู ชายเขา้ มาใกลพ้ ลางมองซา้ ยมองขวา แลว้ บอกวา่ “ลกู ชายของขา้ ในทีสดุ เจา้ กก็ ลบั มาจนได”้ พวกชาวบา้ นตา่ งพากนั ตืนเตน้ ดีใจ แหก่ นั ไปสอบถาม เรอื งโนน้ เรอื งนีจากเฉินหงเสยี ว ชายหนมุ่ จงึ เลา่ ใหฟ้ ังวา่ ช่วงแรกทีพวกตนออกไปสรู้ บ สถานการณไ์ มค่ อ่ ยราบรนื นกั แตห่ ลงั จากยา่ งเขา้ ฤดู ใบไมผ้ ลิ จ่ๆู เหตกุ ารณท์ กุ อยา่ งกก็ ลบั ดีขนึ ทหารของ 8

พวกกบฏทาํ อะไรก็ดแู ยไ่ ปหมด แพพ้ า่ ยราวกบั ภเู ขาที ลม้ ครนื ตอนนีถอยทพั ไปอยแู่ ถบชายแดนกนั หมดแลว้ อีกไมน่ านกค็ งสตู้ อ่ ไปไมไ่ หว บรรดาชาวบา้ นทีไดฟ้ ังตา่ งพยกั หนา้ รบั แลว้ กลา่ วชืนชม แตล่ ะคนแสดงความดีอกดีใจกนั ยกใหญ่ มีคนหนงึ ตบ หนา้ ขาดงั ฉาดแลว้ กลา่ ววา่ “คราวนีบา้ นเมืองจะไดส้ งบ สขุ กนั เสียที!” ทวา่ หลงั จากทีตืนเตน้ ดีใจกนั แลว้ ก็พลนั คดิ ถงึ เหมยจือ ทีนงั ตาปรบิ ๆ อยทู่ ีบา้ นเฝา้ รอการกลบั มาของสามี จงึ มี คนเอย่ ถามเฉินหงเสยี วอยา่ งระมดั ระวงั วา่ “อยขู่ า้ ง นอกเจา้ เคยไดพ้ บกบั เซียวจิงซนั บา้ งหรอื ไม?่ ” 9

เฉินหงเสยี วถงึ กบั ตะลงึ “ทาํ ไมหรอื พีจิงซนั ก็ออกไป ดว้ ยหรอื ?” ชาวบา้ นพากนั ทอดถอนใจ เหน็ ทา่ ทางของเขากพ็ อจะรู้ วา่ คงไมเ่ คยไดพ้ บเจอกนั เป็นแน่ ตา่ งคนตา่ งมองหนา้ กนั ไปมาแลว้ ทาํ สีหนา้ จนใจ พอเหมยจือไดย้ นิ ขา่ ววา่ เฉินหงเสยี วกลบั มาแลว้ กร็ บี จดั การงานใหเ้ รยี บรอ้ ย เดมิ ทีคิดวา่ จะมาสอบถาม สถานการณส์ กั หน่อย คาดไมถ่ งึ วา่ พอเดินเขา้ มาใกลก้ ็ ไดย้ นิ บทสนทนาเชน่ นีเขา้ ทนั ใดนนั นางก็รูส้ กึ เศรา้ สรอ้ ย ขนึ มาทนั ที ไมพ่ ดู ไมจ่ าแลว้ หนั หลงั เดนิ จากไปอยา่ ง เงียบงนั 10