Hunter's Lady ดรุณีสุดที่รัก เล่ม2

เหงอื่ ทผี่ ุดพราวจากแผงอกกวา้ งของเซยี วจงิ ซนั ไหลหยดลงบน หนา้ อกของเหมยจอื่ หญงิ สาวหลบั ตาพรมิ้ รบั รถู ้ งึ ความเรา่ รอ้ นอนั ลกึ ซงึ้ ทคี่ อ่ ยๆ ถอนออกจากกายตน เซยี วจงิ ซนั พลกิ ตวั กลบั แลว้ รวบรา่ งนางมาไวใ้ นออ้ มกอด เหมยจอื่ รบั รไู ้ ดว้ า่ ทกุ อยา่ งคอ่ ยๆ สงบลงแลว้ จากลมหายใจทเี่ ขา้ ออกอยา่ งสม่าเสมอของเขา นางจงึ ลมื ตาขนึ้ ก็เห็นวา่ ในความมดื สนิทนั้นมสี ายตาคหู่ นึ่งกาลงั จบั จอ้ งตนอยู่ เมอื่ สายตาสองคสู่ บประสาน เหมยจอื่ ก็คดิ จะพูดอะไรบางอยา่ ง ขณะเดยี วกนั เซยี วจงิ ซนั ก็อา้ ปากจะพูดเชน่ กนั ทง้ั สองคนจงึ หยดุ ลงพรอ้ มกนั เซยี วจงิ ซนั ยกมอื ขนึ้ ลบู แกม้ ของเหมยจอื่ นา้ เสยี งแหบแหง้ น้ัน กลา่ ววา่ “เจา้ พูดกอ่ น” “ทา่ นพดู กอ่ น” เหมยจอื่ พูดสวนกลบั พลางเขยี่ แผงอกอกี ฝ่ ายเลน่

“ขา้ ไม่มอี ะไรจะพูด แคอ่ ยากจะบอกเจา้ วา่ ตอ่ ไปมเี รอื่ งอะไรในใจก็ ใหบ้ อกขา้ ” “ออ้ ขา้ ก็ไม่มอี ะไรจะพูดเหมอื นกนั แคอ่ ยากบอกวา่ หากมเี รอื่ ง อะไรกใ็ หท้ า่ นบอกขา้ บา้ ง ไดห้ รอื ไม่?” “ได”้

ตอนที่ 95 บรุ ุษชดุ ขาวปรากฏกาย ตอนทเี่ หมยจอื่ ลมื ตาตนื่ ทกุ อยา่ งตรงหนา้ ยงั คงมดื มดิ อยู่ นางเห็นดา้ นบนกระโจมเพยี งรางๆ ความรสู ้ กึ แปลกประหลาดทาให ้ นางหนั หนา้ ไปมองขา้ งกายก็พบวา่ เซยี วจงิ ซนั กาลงั ตนื่ อยู่ เขานอนขมวดหวั ควิ้ อยใู่ นความมดื ดวงตาคนู่ ั้นดลู มุ่ ลกึ จนสดุ จะ หยง่ั ถงึ ได ้ “เกดิ อะไรขนึ้ หรอื เจา้ คะ?” เหมยจอื่ ถามดว้ ยความสงสยั นางสงสยั วา่ ทาไมตนเองถงึ ตนื่ ขนึ้ มากลางดกึ แลว้ ทาไมเซยี วจงิ ซนั ก็ตนื่ ขนึ้ มาดว้ ย เมอื่ เซยี วจงิ ซนั เห็นวา่ เหมยจอื่ ตนื่ แลว้ เขาก็ปลอบประโลมดว้ ยการ ตบมอื ของนางเบาๆ กลา่ วดว้ ยนา้ เสยี งออ่ นโยน “ดา้ นนอกเหมอื นมี เสยี งอะไรบางอย่าง ขา้ จะออกไปดสู กั หน่อย”

หวั ใจหญงิ สาวพลนั เตน้ แรง นึกถงึ ภาพเหตกุ ารณท์ อี่ าหมางแอบ เขา้ มาในกระโจมเมอื่ ตอนกลางวนั ก็อดรสู ้ กึ กงั วลไม่ได ้ คงไม่ใชอ่ า หมางแอบเขา้ มาอกี นะ! เซยี วจงิ ซนั เห็นสหี นา้ ของนางไม่สดู้ กี ็เขา้ ใจวา่ อกี ฝ่ ายคงรสู ้ กึ หวาดกลวั เขาจงึ พดู ปลอบไปอกี วา่ “ดา้ นนอกมที ง้ั ทหารยามและ หน่วยลาดตระเวน ไม่มเี รอื่ งอะไรเกดิ ขนึ้ แน่” “เจา้ คะ่ เชน่ น้ันทา่ นก็ระวงั ตวั ดว้ ย” เหมยจอื่ พูดพรอ้ มพยกั หนา้ รบั “วางใจเถดิ ” เซยี วจงิ ซนั ตอบกลบั ดว้ ยนา้ เสยี งอบอนุ่ พอพูดจบก็ ลบู หวั นางแลว้ หนั หลงั ออกไปนอกกระโจม เหมยจอื่ มองตามหลงั สามที กี่ าลงั เดนิ ออกไป แลว้ อดไม่ไดท้ จี่ ะ เหลอื บมองรอยเย็บบนกระโจมทตี่ นเองซอ่ มแซมรอยทถี่ กู กรดี เมอื่ ตอนกลางวนั จากน้ันก็หวนคดิ ถงึ เมอื่ กอ่ นตอนทพี่ วกโจรป่ าเขา้ มา กอ่ กวนในหมู่บา้ นลสี่ ยุ่ นางก็รสู ้ กึ ไม่สบายใจขนึ้ มา ในหวั ใจอดึ อดั เต็มไปดว้ ยความกลดั กลมุ้ นางคดิ ไปถงึ เรอื่ งทเี่ กดิ ขนึ้ ในป่ า คนื น้ันสหี นา้ ของเด็กหนุ่มบ่งชดั วา่ รงั เกยี จ อกี ฝ่ ายเรยี กนางวา่ แม่สาวบา้ นนอกคอกนาไม่ขาดปาก

มาวนั นีน้ างเองก็ยงั นึกไม่ถงึ วา่ ตลอดระยะเวลาทเี่ ดนิ ทางมาดว้ ยกนั จรงิ ๆ แลว้ เขานั้นมเี ยอื่ ใยใหก้ บั ตนมานาน เพยี งแตน่ างไม่เคย สงั เกตก็เทา่ น้ัน เหมยจอื่ ยงิ่ คดิ ก็ยงิ่ รสู ้ กึ ผดิ ทนั ใดนั้นนางก็ไดย้ นิ เสยี งกกึ กกั มาจาก ดา้ นนอก พอมองไปก็เห็นคบไฟสอ่ งสวา่ งวบู วาบ หญงิ สาวลกุ พรวดขนึ้ มาทนั ที รบี ควา้ เสอื้ มาสวมแลว้ ลงจากเตยี ง หญงิ สาวแหวกผา้ ม่านหนา้ ตา่ งชอ่ งเล็กๆ ชอ่ งหนึ่งของกระโจมแลว้ มองออกไปดา้ นนอก ก็พบวา่ ตอนนีด้ า้ นนอกมที หารอยจู่ านวน มาก พวกเขายนื ลอ้ มดา้ นนอกไวส้ ามชน้ั และลอ้ มวงดา้ นในอกี สาม ชน้ั ในมอื ถอื คบเพลงิ เหมอื นกาลงั มองหาอะไรกนั อยู่ บนรา่ งของเซยี วจงิ ซนั คลมุ ดว้ ยเสอื้ คลมุ สดี า เขายนื ตระหงา่ นอยู่ ทา่ มกลางความมดื เสยี งทมุ ้ นุ่มน้ันกลา่ ววา่ “สหายทา่ นนีบ้ กุ เขา้ มา ในคา่ ยทหารของขา้ ถงึ สามครง้ั สามครา สองครง้ั กอ่ นขา้ เซยี วจงิ ซนั ไม่ไดอ้ ยใู่ นคา่ ย ในเมอื่ ครง้ั นีท้ า่ นกบั ขา้ มวี าสนาตอ่ กนั ไฉนจงึ ไม่ปรากฏตวั เลา่ ?”

เหมยจอื่ ไดย้ นิ ก็โลง่ ใจขนึ้ มาเล็กนอ้ ย แสดงวา่ คนทลี่ อบเขา้ มา ไม่ใชอ่ าหมาง แตน่ ่าจะเป็ นบรุ ษุ ชดุ ขาวทตี่ นกบั สามเี คยพูดถงึ กอ่ น หนา้ นี้ ทวา่ จรงิ ๆ แลว้ บรุ ษุ ชดุ ขาวผูน้ ั้นเป็ นใครกนั แน่ เหตใุ ดจงึ ตอ้ ง ชว่ ยเหลอื นาง แลว้ ทาไมตอ้ งขโมยแผนทชี่ ยั ภมู ขิ องชงิ โจวไปดว้ ย หนาซา้ ตอนนีย้ งั บกุ เขา้ มาในคา่ ยทหารอกี ทาไมกนั ? ขณะทนี่ างกาลงั ครนุ่ คดิ อยนู่ ั้น อยๆู่ ก็ไดย้ นิ เสยี งหวั เราะอนั แสน อบอนุ่ ดงั ขนึ้ หวั ใจของเหมยจอื่ พลนั กระตกุ ขนึ้ มาอยา่ งแรง ชายผู ้ นีค้ อื คนทตี่ นบงั เอญิ พบในป่ าลกึ ไม่ผดิ แลว้ ! ผูบ้ กุ รกุ แสยะยมิ้ เงารา่ งสขี าวลอยผ่านแสงสวา่ งวบู วาบจากคบ เพลงิ เห็นเพยี งเสอื้ คลมุ สขี าวสะบดั ตามแรงลม จากน้ันก็มบี รุ ษุ ใน ชดุ สขี าวผูห้ นึ่งปรากฏกายขนึ้ ตรงหนา้ เซยี วจงิ ซนั บรุ ษุ ชดุ ขาวมองเซยี วจงิ ซนั ดว้ ยใบหนา้ เปื้อนยมิ้ เขาประสานมอื คารวะทหี นึ่งดว้ ยทว่ งทา่ สงา่ ผ่าเผย แลว้ กลา่ ววา่ “ท่านแม่ทพั ใหญ่ เซยี ว ขา้ ‘จน่ั จงิ เฟิ ง’ ไดย้ นิ ชอื่ เสยี งของทา่ นแม่ทพั ใหญม่ านาน มากแลว้ ”

กองกาลงั สนับสนุนของรองแม่ทพั ชยุ เตรยี มรออยกู่ อ่ นแลว้ เมอื่ เห็น คนผนู้ ีป้ รากฏกายออกมา มดี ดาบหอกทวนลว้ นพรอ้ มจะพ่งุ ใสจ่ น่ั จงิ เฟิ งทนั ที ทวา่ อกี ฝ่ ายกลบั ไม่มที า่ ทหี วน่ั เกรง ทาเพยี งจอ้ งมองเซยี วจงิ ซนั ดว้ ยใบหนา้ ยมิ้ ๆ ดงั เดมิ เซยี วจงิ ซนั ยกมอื ขนึ้ เหลา่ ทหารก็ลดอาวธุ ในมอื ลง จากน้ันแม่ทพั ใหญก่ ็ออกคาสง่ั ดว้ ยนา้ เสยี งสขุ มุ “ทกุ คนถอยออกไปกอ่ น” พวกทหารพากนั ตะลงึ งนั รองแม่ทพั ชยุ ทกี่ าเกาทณั ฑไ์ วใ้ นมอื มา ตลอด ขยบั เขา้ มาใกลแ้ ลว้ เตอื นวา่ “ทา่ นแม่ทพั ใหญ่ คนผูน้ ีม้ แี ผน ทชี่ ยั ภมู ขิ องเมอื งชงิ โจวอยใู่ นมอื นะขอรบั ” เซยี วจงิ ซนั กวาดตามองไปยงั ทกุ คนแวบหนึ่ง กอ่ นจะพยกั หนา้ เล็กนอ้ ย “เรอื่ งนีข้ า้ จดั การเองได”้ เซยี วจงิ ซนั นั้นเป็ นนักรบทมี่ กี ติ ตศิ พั ทเ์ ป็ นทเี่ ลอื่ งลอื ฝี มอื การตอ่ สู ้ เป็ นเลศิ เมอื่ มที า่ นแม่ทพั ใหญ่ผูน้ ีอ้ ยู่ ทกุ คนก็ไม่ตอ้ งเกรงวา่ บรุ ษุ ชดุ ขาวผูน้ ีจ้ ะสามารถหนีรอดไปได ้ ยงิ่ ไปกวา่ น้ันสองครง้ั กอ่ นทอี่ กี ฝ่ ายหนีไปไดก้ ็เพราะไม่ไดเ้ ตรยี มการป้ องกนั เอาไว ้ ทวา่ ในตอนนี้

เมอื่ มอี าวธุ ครบครนั อกี ทง้ั ผูค้ นก็มากมายถงึ เพยี งนี้ ตอ่ ใหช้ ายชดุ ขาวตดิ ปี กก็ไม่อาจหนีรอดไปไดแ้ น่ พวกทหารทยี่ นื ลอ้ มวงอยจู่ งึ ลดอาวธุ ลง แลว้ คอ่ ยๆ ถอยหา่ งออกไปเฝ้ าระวงั อยดู่ า้ นขา้ ง กองกาลงั ทหารของเซยี วจงิ ซนั ลว้ นไดร้ บั การฝึ กฝนมาอย่างมี ระเบยี บวนิ ัย ตลอดระยะเวลาหลายปี ทที่ า่ นแม่ทพั ใหญไ่ ม่อยกู่ ็ยงั มี รองแม่ทพั หลายคนมารบั ผดิ ชอบดแู ลแทน แตก่ ็ตอ้ งใชค้ วาม พยายามไม่ใชน่ อ้ ย ทหารทวี่ างกาลงั หอ้ มลอ้ มอยา่ งหนาแน่นเมอื่ ครยู่ อมลา่ ถอยออกไป กนั หมด จนสดุ ทา้ ยเหลอื เพยี งรองแม่ทพั ทรี่ ว่ มรบเคยี งบ่าเคยี งไหล่ กนั ไม่กคี่ นยนื ประกบอยขู่ า้ งกายเทา่ นั้น เหมยจอื่ แอบมองจากชอ่ งเล็กๆ ของหนา้ ตา่ งกระโจมจงึ เห็น เหตกุ ารณไ์ ม่คอ่ ยถนัด นางเห็นเพยี งชายหนุ่มสองคนยนื ประจนั หนา้ กนั คนหนึ่งสวมชดุ สขี าวสะอาดราวกบั เมฆขาวทอี่ ยู่ ปลายขอบฟ้ า สว่ นอกี คนอยใู่ นชดุ สดี าสนิททยี่ งิ่ ขบั เนน้ ใหเ้ ขาดู ลกึ ลบั รปู รา่ งสงู ใหญอ่ งอาจราวกบั ภผู าทตี่ ง้ั ตระหงา่ น เซยี วจงิ ซนั ทอี่ ยใู่ นเสอื้ คลมุ สดี าประสานมอื คารวะ เขายมิ้ ใหอ้ กี ฝ่ าย แลว้ กลา่ ววา่ “พจี่ น่ั ตง้ั แตพ่ บหนา้ กนั ทหี่ มู่บา้ นลสี่ ยุ่ ขา้ ก็รสู ้ กึ

เลอื่ มใสในฝี มอื ของทา่ นยงิ่ นัก หลงั จากน้ันก็ยงั ไดร้ บั ความ ชว่ ยเหลอื จากทา่ นอกี ขา้ เซยี วจงิ ซนั รสู ้ กึ ซาบซงึ้ ในนา้ ใจมาก วนั นี้ จงึ ถอื โอกาสขอบคณุ ทา่ นสกั ครา” เขาเพยี งเอย่ ถงึ เรอื่ งทเี่ คยพบกนั ในป่ าใกลห้ มู่บา้ นลสี่ ยุ่ และเอย่ ถงึ เรอื่ งทเี่ หมยจอื่ ไดร้ บั ความชว่ ยเหลอื แตก่ ลบั ไม่เอย่ ถงึ เรอื่ งแผนที่ ของชงิ โจว และยงิ่ ไม่เอย่ เรอื่ งทบี่ กุ รกุ เขา้ มาในคา่ ยทหาร จน่ั จงิ เฟิ งไดย้ นิ ก็หวั เราะ “ทา่ นแม่ทพั เซยี ว ตอนทอี่ ยหู่ มู่บา้ นลสี่ ยุ่ ขา้ ก็ไดร้ บั องุ ้ ตนี หมจี ากทา่ น แลว้ ยงั เป็ นหนีบ้ ญุ คณุ อาหารทา่ นมอื้ หนึ่งอกี ขา้ ยอ่ มตอ้ งตอบแทนนา้ ใจของทา่ นเป็ นธรรมดา ตอน เดนิ ทางจงึ ไดแ้ อบใหก้ ารชว่ ยเหลอื ฮูหยนิ เชน่ นั้นเรอื่ งนีก้ ็ไม่ จาเป็ นตอ้ งเอย่ ถงึ ” เซยี วจงิ ซนั ไดย้ นิ อกี ฝ่ ายพูดชดั เจนแจม่ แจง้ เชน่ นีก้ ็เกดิ ความ เลอื่ มใสขนึ้ มาในใจ “พจี่ น่ั แยกแยะเรอื่ งบญุ คณุ ความแคน้ ไดอ้ ยา่ ง ชดั เจน ขา้ เซยี วจงิ ซนั เลอื่ มใสยงิ่ นัก” จน่ั จงิ เฟิ งเบนหนา้ ไปทางอนื่ สายตาไปหยดุ อยทู่ หี่ นา้ ตา่ งของ กระโจมทแี่ หวกออกเล็กนอ้ ย กอ่ นจะหวั เราะแลว้ กลา่ ววา่ “ทา่ นแม่

ทพั ใหญเ่ ซยี ว อนั ทจี่ รงิ ขา้ เป็ นผูเ้ อาแผนทชี่ ยั ภมู ขิ องเมอื งชงิ โจวไป เอง...” เซยี วจงิ ซนั พยกั หนา้ รบั แลว้ รอใหอ้ กี ฝ่ ายกลา่ วตอ่ จน่ั จงิ เฟิ งจงึ พูด ตอ่ ไปวา่ “หลายวนั มานีผ้ ูท้ ปี่ ลอ่ ยขา่ วกอ่ กวนจนทหารขวญั เสยี ก็ คอื ขา้ เอง” เซยี วจงิ ซนั ยมิ้ เฝื่ อนออกมา “ทา่ นชา่ งรา้ ยกาจยงิ่ นัก ขา้ ขอนับถอื ” จน่ั จงิ เฟิ งเลกิ ควิ้ ขนึ้ เล็กนอ้ ย แลว้ ถามวา่ “ทา่ นแม่ทพั เซยี ว ขา้ ให ้ การชว่ ยเหลอื พวกกบฏ สรา้ งความสบั สนจนทหารขวญั หนีดฝี ่ อ แลว้ ยงั ขโมยแผนทชี่ ยั ภมู ขิ องชงิ โจวเพอื่ ขดั ขวางกองทพั ไม่ใหเ้ ขา้ โจมตี ถว่ งเวลาใหก้ าลงั พลของทา่ นปักหลกั อยทู่ นี่ ี่หลายวนั อกี ทง้ั ไม่ใชเ่ รอื่ งงา่ ยทเี่ ราจะไดพ้ บกนั เชน่ นี้ เหตใุ ดทา่ นจงึ ไม่รบี จดั การ กบั ขา้ เสยี เลา่ ?” เซยี วจงิ ซนั ฟังแลว้ ก็หวั เราะเสยี งดงั เสยี งนีก้ กึ กอ้ งจนกระโจมแทบ จะสน่ั ไหว เมอื่ เสยี งหวั เราะหยดุ ลง เขาก็มองไปทจี่ น่ั จงิ เฟิ งแลว้ กลา่ ววา่ “พจี่ น่ั ขา้ นาทพั ทมี่ กี าลงั พลสองแสนนายมาตง้ั ทพั อยู่ ทอี่ วน๋ิ โจวพรอ้ มบกุ ตอนนีแ้ คร่ อคาสง่ั เดยี วของขา้ เซยี วจงิ ซนั เทา่ น้ัน ทพั ใหญก่ ็บกุ ขยไี้ ดท้ นั ที เรอื่ งนี.้ ..” เขาหยดุ พูด จอ้ งจน่ั จงิ

เฟิ งนิ่งแลว้ กลา่ วตอ่ เสยี งจรงิ จงั วา่ “เพยี งแคข่ า่ วโคมลอยหรอื แผนที่ แคแ่ ผ่นเดยี ว ทา่ นคดิ วา่ จะสามารถขดั ขวางไดอ้ ยา่ งน้ันหรอื ?” จน่ั จงิ เฟิ งไดย้ นิ ก็ชะงกั ไปเล็กนอ้ ย สหี นา้ มแี ววทอดถอนใจ “ทที่ า่ น แม่ทพั เซยี วกลา่ วนั้นถกู ตอ้ ง ชะตาฟ้ าลขิ ติ มนุษยห์ รอื จะหลกี หนี ได!้ ” สายตาของเซยี วจงิ ซนั ยงั คงจบั จอ้ งอยทู่ จี่ น่ั จงิ เฟิ ง เขายมิ้ ใหอ้ กี ฝ่ าย กอ่ นจะประสานมอื คารวะอกี ครงั้ ดว้ ยทา่ ทางขงึ ขงั “พจี่ น่ั ทา่ นกบั ขา้ แมม้ วี าสนาพบหนา้ กนั เพยี งไม่กคี่ รงั้ แตข่ า้ ก็รสู ้ กึ เลอื่ มใสใน ความคดิ ของทา่ นยงิ่ นัก มาตอนนีข้ อทา่ นโปรดรบั ฟังขา้ สกั นิด เป็ นไร” ยามนีส้ หี นา้ ของเซยี วจงิ ซนั ไม่ไดด้ เู ย็นชาเหมอื นตอนแรกทไี่ ดเ้ จอ กนั เมอื่ ไดย้ นิ เขากลา่ วเชน่ นี้ จน่ั จงิ เฟิ งก็พูดดว้ ยทา่ ทางจรงิ จงั ไม่ แพก้ นั วา่ “เชญิ ทา่ นแม่ทพั ใหญเ่ ซยี ววา่ มา”

ตอนที่ 96 เรอื่ งคา้ งคาใจ สายตาดดุ นั ราวเสอื ของเซยี วจงิ ซนั กวาดมองไปตรงมมุ อบั มุมหนึ่ง ของกระโจม สดุ ทา้ ยก็หนั กลบั มามองจน่ั จงิ เฟิ ง พลางกลา่ ววา่ “พจี่ น่ั ในเมอื่ วนั นีท้ า่ นอตุ สา่ หม์ ใี จปรากฏตวั มาพูดคยุ กนั คดิ วา่ ทา่ นคงตอ้ งมี แผนการมาแลว้ เป็ นแน่?” ใบหนา้ ของจน่ั จงิ เฟิ งทดี่ เู ย็นสบายราวสายลมในตอนแรกคอ่ ยๆ ฉายแววหนักองึ้ ขนึ้ กอ่ นจะถอนหายใจออกมาแลว้ กลา่ ววา่ “ท่าน แม่ทพั ใหญ่เซยี ว แผนทชี่ ยั ภมู ขิ องชงิ โจวกบั จงิ เฟิ ง ขา้ สามารถ มอบใหท้ า่ นไดต้ ลอดเวลา ทวา่ ขา้ มเี รอื่ งหนึ่งอยากจะรอ้ งขอ” เซยี วจงิ ซนั เผยยมิ้ ใหแ้ ลว้ ถามวา่ “พจี่ น่ั ตอ้ งการคยุ ขอ้ แลกเปลยี่ น อยา่ งนั้นสนิ ะ?” ทวา่ จน่ั จงิ เฟิ งกลบั ยมิ้ เฝื่ อนแลว้ กลา่ ววา่ “ไม่อาจเรยี กวา่ ขอ้ แลกเปลยี่ นได ้ เป็ นเพยี งการรอ้ งขอ หากทา่ นแม่ทพั ใหญเ่ ซยี วจะ ยอมทาตามก็ดี ไม่ทาตามกส็ ดุ แลว้ แตท่ ่าน ถงึ อยา่ งไรขา้ ก็ยงั คงจะ มอบแผนทนี่ ้ันใหท้ า่ นอยดู่ ”ี

ใบหนา้ ของเซยี วจงิ ซนั สงบนิ่งไป กอ่ นจะประสานมอื คารวะแลว้ กลา่ ววา่ “พจี่ น่ั นั้นมคี ณุ ธรรมยงิ่ นัก ขา้ เซยี วจงิ ซนั รสู ้ กึ เลอื่ มใสจาก ใจจรงิ ! ทา่ นมเี รอื่ งใดอยากจะรอ้ งขอโปรดบอกมาไดเ้ ลย หากเซยี ว จงิ ซนั สามารถทาตามได ้ ตอ้ งพยายามอยา่ งสดุ กาลงั แน่” ยงิ่ ไดย้ นิ คาพูดเซยี วจงิ ซนั จน่ั จงิ เฟิ งก็รสู ้ กึ ลาบากใจในการรอ้ งขอ ขนึ้ มาทนั ที เขานิ่งงนั ไปชว่ั อดึ ใจ กอ่ นจะเอย่ ขนึ้ วา่ “ขา้ บงั อาจรอ้ ง ขอ ในวนั ทที่ า่ นแม่ทพั ใหญส่ ามารถตเี มอื งได ้ โปรดไวช้ วี ติ เผงิ อ๋อง ดว้ ย!” เซยี วจงิ ซนั จอ้ งมองจน่ั จงิ เฟิ งดว้ ยสหี นา้ ทเี่ ปี่ ยมไปดว้ ยความกงั ขา “ขา้ อยากถามสกั หน่อย อนั ทจี่ รงิ แลว้ ทา่ นกบั เผงิ อ๋องนั้นมี ความสมั พนั ธก์ นั อย่างไร? เหตใุ ดทา่ นตอ้ งยนื่ มอื มาชว่ ยเหลอื เขา ครงั้ แลว้ ครงั้ เลา่ ?” สาหรบั เขาแลว้ การออกหนา้ ชว่ ยเหลอื นั้นยงั ไม่ถอื วา่ แปลก แตท่ ี่ น่าประหลาดใจก็คอื การกระทาทไี่ ม่ชดั เจนเชน่ นีข้ องอกี ฝ่ าย จน่ั จงิ เฟิ งสง่ ยมิ้ กลบั เป็ นการขอโทษ “สาหรบั เรอื่ งนีโ้ ปรดอภยั ใหข้ า้ ดว้ ยทไี่ ม่อาจบอกได”้

เซยี วจงิ ซนั พยกั หนา้ รบั “หากพจี่ น่ั รสู ้ กึ ลาบากใจ ขา้ ก็คงไม่ฝื น แต่ เผงิ อ๋องน้ันคดิ จะนากาลงั ทหารออกมาตอ่ สู ้ หากวนั ใดพ่ายแพแ้ ลว้ ถกู จบั ตวั ย่อมตอ้ งถกู จบั กลบั ไปเมอื งหลวงแลว้ สง่ ตวั ใหฮ้ อ่ งเตล้ ง ทณั ฑ ์ ถงึ เวลาน้ันขา้ เซยี วจงิ ซนั ก็คงไม่อาจทาสงิ่ ใดได”้ จน่ั จงิ เฟิ งพยกั หนา้ อยา่ งเขา้ ใจ แววตาของเขามปี ระกายหดหอู่ ยา่ ง เห็นไดช้ ดั “เรอื่ งนั้นขา้ เขา้ ใจเป็ นอยา่ งดี ตอนน้ันขอเพยี งทา่ นแม่ ทพั ใหญ่เซยี วยอมละเวน้ ชวี ติ เขาก็พอแลว้ ” เหมยจอื่ ทแี่ อบฟังอยใู่ นกระโจมไดย้ นิ ไม่คอ่ ยชดั เจนนัก จน่ั จงิ เฟิ งผู ้ นีจ้ รงิ ๆ แลว้ เป็ นใครกนั แน่ ยงิ่ ไดเ้ ห็นเหตกุ ารณเ์ ชน่ นีน้ างก็ยงิ่ ไม่ เขา้ ใจ หรอื เขาจะเป็ นพวกเดยี วกบั เผงิ อ๋อง แลว้ เหตใุ ดในตอนนีจ้ งึ ยอมคนื แผนทใี่ หน้ ะ? แตถ่ า้ ไมใ่ ชพ่ วกเดยี วกนั แลว้ ทาไมตอ้ งมารอ้ ง ขอชวี ติ ของเผงิ ออ๋ งดว้ ย? ขณะทนี่ างกาลงั สงสยั อยนู่ ้ันก็เห็นจน่ั จงิ เฟิ งลว้ งเขา้ ไปในอกเสอื้ แลว้ หยบิ แผ่นหนังแผ่นหนึ่งออกมาใหเ้ ซยี วจงิ ซนั แม่ทพั เซยี วรบั มา ไวแ้ ลว้ กลา่ วขอบคณุ อกี ฝ่ ายอย่างเป็ นทางการ

หลงั จากนั้นนางก็เห็นชายทง้ั สองคารวะกนั และกนั สดุ ทา้ ยจน่ั จงิ เฟิ งก็เตะเทา้ ทพี่ นื้ ทหี นึ่งแลว้ เหนิ ขนึ้ ฟ้ าราวกบั นกกระเรยี นลอยลม สว่ นเซยี วจงิ ซนั ยงั ยนื นิ่งอยทู่ เี่ ดมิ ในมอื กาแผนทเี่ อาไว ้ มองเงารา่ ง ของจน่ั จงิ เฟิ งทหี่ ายวบั ไปอยา่ งครนุ่ คดิ เหมยจอื่ คอ่ ยๆ ยอ่ งกลบั ไปทเี่ ตยี ง นางถอดเสอื้ คลมุ ตวั นอกออก แลว้ กลบั ขนึ้ ไปนอนบนเตยี ง ถงึ ในใจจะยงั รสู ้ กึ สงสยั แตอ่ กี ใจก็รสู ้ กึ โลง่ อกไม่นอ้ ย จน่ั จงิ เฟิ งหรอื บรุ ษุ ชดุ ขาวผูน้ ั้นถงึ อยา่ งไรก็เคยชว่ ยเหลอื นางมา กอ่ น เหมยจอื่ ไม่อยากใหค้ นผูน้ ีก้ บั เซยี วจงิ ซนั ตอ้ งมเี รอื่ งบาดหมาง จนตอ้ งกลายเป็ นศตั รคู แู่ คน้ กนั ตอนนีเ้ องเซยี วจงิ ซนั ก็กลบั เขา้ มาในกระโจม เมอื่ เขาเห็น เหมยจอื่ นอนอยบู่ นเตยี งอยา่ งวา่ งา่ ยก็อดหวั เราะออกมาไมไ่ ด ้ ชาย หนุ่มเอาแผ่นหนังไปเก็บแลว้ เดนิ มาน่ังทขี่ อบเตยี ง ยนื่ มอื ใหญ่เขา้ ไปในผา้ ห่ม

อยๆู่ ผา้ หม่ อนั แสนอบอนุ่ ของเหมยจอื่ ก็มอื เย็นเฉียบยนื่ เขา้ มา ทา ใหค้ นทกี่ าลงั นอนรสู ้ กึ หงุดหงดิ นางเบยี่ งตวั หนี กลา่ วอยา่ งราคาญ วา่ “อยา่ เอาเขา้ มา มอื ท่านเย็นเฉียบเลย” มอื ใหญ่กลบั ลบู ไลไ้ ปตามรา่ งของนางอย่างไดค้ บื จะเอาศอก เขายงั หวั เราะแลว้ กลา่ วอกี วา่ “ลบู ไปเรอื่ ยๆ เดย๋ี วก็อนุ่ ขนึ้ เองน่ันแหละ” “เชอะ” เหมยจอื่ แคน่ เสยี งออกมาเบาๆ อยา่ งหมน่ั ไส ้ ทวา่ คากลา่ วของเขานั้นไม่ผดิ เลย พอลบู ไลไ้ ปเรอื่ ยๆ ก็คอ่ ยๆ อนุ่ ขนึ้ มาจรงิ ๆ เซยี วจงิ ซนั ลม้ ตวั ลงบนทนี่ อนแลว้ มดุ เขา้ ไปในผา้ หม่ มอื ใหญร่ วบ ตวั เหมยจอื่ เขา้ มาในออ้ มกอดพลางลบู คลานางตอ่ ไปตามอาเภอใจ ยงิ่ ขนึ้ เหมยจอื่ ใชน้ ิว้ มอื เล็กๆ จมิ้ ไปบนแผงอกแกรง่ ของเขา กลา่ วอยา่ ง ไม่พอใจวา่ “ตอนทที่ า่ นอยดู่ า้ นนอก ขา้ เห็นทา่ นไดแ้ ผนทมี่ าแลว้ คงจะอารมณด์ มี ากใชไ่ หม ถงึ ไดก้ ลบั มารงั แกขา้ เชน่ นี”้

มอื ใหญ่ของเซยี วจงิ ซนั จบั นิว้ มอื ของเหมยจอื่ แน่น กอ่ นจะยนื่ หนา้ เขา้ มาจอ้ งตานาง “เมอื่ ครเู่ จา้ ก็แอบดอู ยนู่ ี่ แลว้ เห็นอะไรบา้ งเลา่ ?” เหมยจอื่ ยงั ขยบั นิว้ มอื ไปมาในองุ ้ มอื ของเซยี วจงิ ซนั อยา่ งดอื้ รน้ั จอ้ งมองเขาแลว้ บอกวา่ “จะเห็นอะไรไดเ้ ลา่ ขา้ ก็แคเ่ ป็ นหว่ งทา่ น” “ขา้ วา่ เจา้ น่าจะเป็ นหว่ งคนอนื่ มากกวา่ กระมงั ?” เซยี วจงิ ซนั กลา่ วอ ยา่ งไม่เชอื่ ทนี่ างพูด “คนอนื่ ทไี่ หนกนั นอกจากทา่ นแลว้ ขา้ ยงั จะเป็ นหว่ งใครไดอ้ กี !” เหมยจอื่ พูดพรอ้ มสา่ ยหนา้ ปฏเิ สธ “เยอะแยะไป ยามนีภ้ รรยาสาวของขา้ ไม่ใชห่ ญงิ สาวชาวบา้ นที่ ซอ่ นตวั อยแู่ ตใ่ นป่ าในเขาไม่รเู ้ รอื่ งโลกภายนอกอกี แลว้ ! ไหนจะ อ๋องนอ้ ย แลว้ ยงั มจี อมยทุ ธชดุ ขาวทไี่ ม่รทู ้ มี่ าทไี่ ปอกี คน ตลอดทาง ตา่ งพากนั มาใหค้ วามชว่ ยเหลอื เจา้ ทงั้ น้ัน” ชายหนุ่มตอบเสยี งรอด ไรฟัน เหมยจอื่ ไดฟ้ ังก็นึกอยากจะหาอะไรแข็งๆ มาจมิ้ อกของเขา “ปกติ ทา่ นมกั จะแสรง้ ทาเป็ นใจกวา้ ง คนื นีค้ งเพราะดใี จเกนิ ไปจงึ พูด ความรสู ้ กึ หงึ หวงออกมาจนหมดสนิ้ ละ่ ส”ิ

เซยี วจงิ ซนั ชะงกั ไป ใบหนา้ แดงเรอื่ ขนึ้ เล็กนอ้ ย ทวา่ ยงั ฝื นพูดตอ่ ไป “ก็หงึ แลว้ อยา่ งไรเลา่ ?” เหมยจอื่ เองก็คาดไม่ถงึ วา่ เขาจะยอมรบั อยา่ งเต็มปากเต็มคาเชน่ นี้ ทาเอานางองึ้ ไปครหู่ นึ่ง พอไดส้ ตกิ ลบั มาก็รบี กลา่ ววา่ “ในเมอื่ ทา่ น พูดออกมาแลว้ เชน่ น้ันขา้ ก็อยากจะขอถามทา่ นสกั คา” เซยี วจงิ ซนั เลกิ ควิ้ ขนึ้ พลางจอ้ งมองนาง “ได ้ เจา้ มเี รอื่ งอะไรจะ ถาม?” ทวา่ เหมยจอื่ กลบั ไม่รวู ้ า่ ควรจะถามเชน่ ไร นางกม้ หนา้ ลงครนุ่ คดิ สดุ ทา้ ยก็เอย่ ถามเสยี งเนิบวา่ “เมอื่ กอ่ นทา่ น...เมอื่ กอ่ นทา่ นเคยมี หญงิ สาวทคี่ ดิ จะแตง่ งานดว้ ยหรอื ไม่?” พอเซยี วจงิ ซนั ไดย้ นิ ก็ถงึ กบั องึ้ ไป เขาเงยหนา้ ขนึ้ ในความมดื ขมวดควิ้ จอ้ งมองหนา้ เหมยจอื่ แลว้ กลา่ วถามวา่ “มใี ครพดู อะไรให ้ เจา้ ฟังหรอื ?”

เหมยจอื่ ไดย้ นิ อกี ฝ่ ายถามกลบั ก็แอบคดิ ในใจวา่ เขาตอ้ งมอี ะไรที่ ปิ ดบงั อยเู่ ป็ นแน่ ทาใหน้ างยงิ่ รสู ้ กึ ไม่พอใจมากขนึ้ จงึ เคน้ ถามตอ่ ไป “แมแ้ ตต่ อบคาถามทา่ นยงั ไม่ยนิ ดเี ลย เชน่ น้ันคงตอ้ งมแี น่ๆ” เซยี วจงิ ซนั ถกู ภรรยาสาวของตนยอ้ นกลบั ก็ถามยา้ วา่ “จรงิ ๆ แลว้ เจา้ อยากรอู ้ ะไรกนั แน่? ใครมาเลา่ อะไรใหเ้ จา้ ฟังอกี ?” นา้ เสยี งของ เขาแสดงออกถงึ ความไม่พอใจอยา่ งไม่รตู ้ วั นา้ เสยี งดดุ นั ของเซยี วจงิ ซนั ทาใหเ้ หมยจอื่ ถงึ กบั ตกตะลงึ นางไม่ เคยถกู เขาตาหนิเชน่ นีม้ ากอ่ นจงึ เกดิ ความนอ้ ยใจขนึ้ มา ดวงตาทง้ั สองขา้ งมหี ยาดนา้ เออ่ คลอ แตน่ างก็พยายามอดกลนั้ ขม่ เสยี ง สะอนื้ เอาไวแ้ ลว้ ถามดว้ ยนา้ เสยี งราบเรยี บวา่ “หากจะมใี ครเลา่ ให ้ ฟังแลว้ อยา่ งไร ขอเพยี งทา่ นตอบคาถามขา้ วา่ เมอื่ กอ่ นทา่ นเคยคดิ จะแตง่ งานกบั คนอนื่ หรอื ไม่ก็พอแลว้ ” ทนั ใดน้ันเซยี วจงิ ซนั ก็ลกุ พรวดขนึ้ น่ัง กลา่ วดว้ ยนา้ เสยี งเยอื กเย็น วา่ “ในเมอื่ เจา้ อยากรู ้ เชน่ นั้นขา้ จะตอบเจา้ เอง” เหมยจอื่ ไดย้ นิ คาพูดของเขา ในใจก็พลนั หนักองึ้ ขนึ้ มา จๆู่ ก็นึก ไดว้ า่ คาตอบน้ันอาจเป็ นสงิ่ ทตี่ นเองไม่อยากไดย้ นิ ก็เป็ นได ้ ทวา่

นางก็ยงั คงเบกิ ตากวา้ งจอ้ งมองเงาดา้ นขา้ งทแี่ สนจะเย็นชาของเขา ในความมดื มน ท่ามกลางความมดื มดิ น้ัน นา้ เสยี งของเซยี วจงิ ซนั แทบจะไม่ แสดงออกถงึ ความรสู ้ กึ ใดๆ “ใช่ มคี นผูห้ นึ่งทขี่ า้ เคยคดิ จะแตง่ งาน กบั นาง” เหมยจอื่ ไดย้ นิ หวั ใจก็ราวจะแตกสลายลงทนั ที นางกม้ หนา้ ลง กา ชายผา้ หม่ แน่น นา้ ตารว่ งลงมาอยา่ งไม่รตู ้ วั นา้ ตาไหลรนิ ออกมาอยา่ งเงยี บงนั แลว้ คอ่ ยๆ ซมึ หายไปในผา้ หม่ เหมยจอื่ พยายามควบคมุ ตนเอง นางไม่กลา้ สง่ เสยี งสะอนื้ ไหอ้ อกมา แมส้ กั นิด เซยี วจงิ ซนั หนั กลบั มามองเหมยจอื่ แลว้ ก็ตอ้ งถอนหายใจ “เหตใุ ด เจา้ ตอ้ งถามเรอื่ งนีข้ นึ้ มาดว้ ย เรอื่ งพวกนีล้ ว้ นแตเ่ ป็ นเรอื่ งทผี่ ่านไป แลว้ ขา้ เองก็ลมื มนั ไปแลว้ เชน่ กนั ” เหมยจอื่ ไดย้ นิ นา้ เสยี งของเขาทแี่ ปรเปลยี่ นเป็ นออ่ นลงก็ยงิ่ รสู ้ กึ เสยี ใจมากกวา่ เดมิ สดุ ทา้ ยก็อดรา่ ไหอ้ อกมาไม่ได ้

เซยี วจงิ ซนั เห็นแลว้ ก็ไม่อาจทนไดอ้ กี เขายนื่ มอื ไปจบั มอื ของนาง ไวม้ ่นั ทวา่ เหมยจอื่ นั้นกลบั สะบดั มอื ตวั เองใหห้ ลดุ ออกจากมอื ใหญ่ อยา่ งแรง เซยี วจงิ ซนั พยายามสะกดอารมณแ์ ลว้ พูดอธบิ าย “เหมยจอื่ เรอื่ ง พวกนีล้ ว้ นเป็ นเรอื่ งในอดตี หากกลา่ วถงึ ก็มแี ตจ่ ะทาใหเ้ สยี ความรสู ้ กึ เทา่ น้ัน ในเมอื่ วนั นีเ้ จา้ เอย่ ถาม ขา้ ก็บอกกบั เจา้ ได ้ เจา้ มี คาถามอะไรก็ถามมาเถอะ ถา้ ขา้ สามารถบอกไดต้ อ้ งบอกเจา้ แน่ หลงั จากวนั นีไ้ ปแลว้ ก็ขอใหอ้ ยา่ เอย่ ถงึ เรอื่ งนีอ้ กี ”

ตอนที่ 97 สตรแี บบใดกนั ถงึ จะเหมาะสมกบั วรี บรุ ุษ? เหมยจอื่ ไดย้ นิ นำ้ เสยี งของเขำยงั คงดดุ นั เชน่ เดมิ หนำซำ้ ยงั พูดอกี วำ่ ‘สำมำรถบอกไดต้ อ้ งบอกแน่’ แสดงวำ่ ยงั มเี รอื่ ง ทไี่ ม่สำมำรถบอกได ้ ใชห่ รอื ไม่? แลว้ ทำไมตอ้ งบอกวำ่ ‘หลงั จำก วนั นีไ้ ปหำ้ มเอย่ ถงึ อกี ’ นี่มนั ไม่ใชค่ วำมลบั ทำงกำรทหำรสกั หน่อย เหตใุ ดตอ้ งทำเชน่ นีด้ ว้ ยเลำ่ ! ควำมรสู ้ กึ นอ้ ยเนือ้ ต่ำใจพลนั ผุดขนึ้ มำอกี ระลอกหนึ่ง เซยี วจงิ ซนั มองนำ้ ตำทไี่ หลนองหนำ้ ภรรยำอยำ่ งไม่ขำดสำย ใบหนำ้ ของเขำก็ยงั คงสงบนิ่ง ทวำ่ นำ้ เสยี งกลบั เปี่ ยมไปดว้ ยควำม จนใจ “ในเมอื่ เจำ้ มคี ำถำมก็ถำมมำเถอะ” เหมยจอื่ ขบรมิ ฝี ปำกลำ่ งแน่น ยกมอื ขนึ้ เชด็ นำ้ ตำ “หญงิ ผูน้ ั้นที่ ท่ำนคดิ จะแตง่ งำนดว้ ย แลว้ เหตใุ ดจงึ ไม่ไดแ้ ตง่ งำนกนั เลำ่ ?”

เซยี วจงิ ซนั นิ่งองึ้ ไปครหู่ นึ่งแลว้ ตอบอยำ่ งเชอื่ งชำ้ “ตอ่ มำขำ้ ก็ไม่มี ควำมรสู ้ กึ อยำกแตง่ งำนกบั นำงแลว้ และนำงเองก็ไม่ยนิ ดจี ะแตง่ ดว้ ยเชน่ กนั ” เหมยจอื่ ยงิ่ งุนงงมำกกวำ่ เดมิ นำงกะพรบิ ตำทบี่ วมแดงแลว้ ถำม ตอ่ ไป “ทำไมเลำ่ ?” เซยี วจงิ ซนั ขมวดควิ้ เขม้ ทำรำวกบั ไม่อยำกจะเอย่ ถงึ นัก “ใชว่ ำ่ ผูห้ ญงิ ทกุ คนเหมำะทจี่ ะแตง่ งำนแลว้ ใหเ้ ขำ้ มำอยใู่ นบำ้ นดว้ ยได”้ เหมยจอื่ เห็นเขำไม่เต็มใจจะอธบิ ำยก็ไม่กลำ้ ถำมตอ่ พยำยำมขบ คดิ ถงึ ควำมหมำยทเี่ ขำกลำ่ ว แลว้ พูดออกมำอยำ่ งไม่คอ่ ยเขำ้ ใจ \"เชน่ นั้นทำ่ นคดิ วำ่ ขำ้ เหมำะทจี่ ะแตง่ งำนใหเ้ ขำ้ มำอยใู่ นบำ้ นดว้ ย งน้ั หรอื ?” เซยี วจงิ ซนั จบั จอ้ งเหมยจอื่ นิ่งแลว้ พลนั ทอดถอนใจ กอ่ นจะยกมอื ขนึ้ ชว่ ยเชด็ นำ้ ตำใหน้ ำง “เหมยจอื่ เจำ้ กบั นำงน้ันตำ่ งกนั ” มอื ใหญห่ ยำบกระดำ้ งของเซยี วจงิ ซนั เลอื่ นไปตำมขอบตำทบี่ วม แดงจนนำงรสู ้ กึ เจ็บขนึ้ มำนิดๆ ทวำ่ ในใจก็รสู ้ กึ เหมอื นไดร้ บั กำร ปลอบโยน จงึ ยอมใหเ้ ขำเชด็ นำ้ ตำใหโ้ ดยดี

ผ่ำนไปครใู่ หญเ่ หมยจอื่ ก็คดิ บำงอยำ่ งขนึ้ มำได ้ นำงกลำ่ วเสยี งแผ่ว วำ่ “ขำ้ ขอถำมไดห้ รอื ไม่ ขำ้ กบั นำงตำ่ งกนั อยำ่ งไร?” มอื ใหญข่ องเซยี วจงิ ซนั ทชี่ ว่ ยเชด็ นำ้ ตำใหช้ ะงกั ลงทนั ที เขำกม้ หนำ้ นิ่งจอ้ งมองเหมยจอื่ ครหู่ นึ่ง กอ่ นจะยนื่ มอื ออกไปดงึ รำ่ งนำงมำ กอดไวใ้ นออ้ มอกแลว้ ลบู หลงั ใหอ้ ยำ่ งเบำมอื กลำ่ วดว้ ยนำ้ เสยี ง อบอนุ่ วำ่ “เหมยจอื่ เจำ้ เป็ นภรรยำทขี่ ำ้ แตง่ งำนดว้ ย แตน่ ำงไม่ใช่ ไม่อำจใชแ่ ละไม่มที ำงใช”่ เหมยจอื่ ซบหนำ้ ลงบนไหลห่ นำของเซยี วจงิ ซนั รบั ฟังสงิ่ ทเี่ ขำกลำ่ ว ในใจเรมิ่ รสู ้ กึ อบอนุ่ ขนึ้ มำ ทวำ่ อกี ใจก็ยงั อดสงสยั ไม่ไดอ้ ยดู่ ี เพรำะ เหตใุ ดเซยี วจงิ ซนั จงึ ไม่อยำกแตง่ งำนกบั ผหู ้ ญงิ คนนั้นแลว้ ? มเี รอื่ ง อะไรเกดิ ขนึ้ งนั้ หรอื ? เขำเป็ นคนดขี นำดนีแ้ ลว้ ทำไมหญงิ สำวผูน้ ้ัน จงึ ไม่ยนิ ดที จี่ ะแตง่ งำนกบั เขำเลำ่ ? ทวำ่ ขอ้ กงั ขำเหลำ่ นีถ้ กู ฝังลกึ ลงไปในใจ นำงไม่กลำ้ เอย่ ถำมอะไร ออกมำอกี และก็ไม่รวู ้ ำ่ จะถำมอย่ำงไรดี นำงรดู ้ วี ำ่ คำถำมเหลำ่ นี้ ตอ่ ใหถ้ ำมออกไป เซยี วจงิ ซนั ก็ไม่มี คำตอบใหเ้ ป็ นแน่

เหมยจอื่ หวนคดิ ถงึ แววตำของหลจู่ งิ่ อนั ทจี่ อ้ งมองมำทำงตนขณะที่ อกี ฝ่ ำยพบกบั เซยี วจงิ ซนั ทหี่ มู่บำ้ นลสี่ ยุ่ แลว้ ก็คดิ ถงึ ตอนทหี่ ลจู่ งิ่ อนั ทอดถอนใจเมอื่ เห็นนำงมำทคี่ ำ่ ยทหำร ตลอดจนกำรทแี่ ม่ทพั ทกุ ทำ่ นดแู ลเอำใจใสต่ นเป็ นอยำ่ งดี นำงก็ชกั จะแน่ใจยงิ่ ขนึ้ วำ่ สงิ่ ที่ อำหมำงพูดนั้นเป็ นเรอื่ งจรงิ เรอื่ งกำรแตง่ งำนของเซยี วจงิ ซนั คงเคยผ่ำนควำมผกผนั บำงอยำ่ ง มำแน่นอน ดงั นั้นนอกจำกทเี่ ขำบอก คำดวำ่ ตอ้ งมเี รอื่ งอนื่ อกี ทนี่ ำงไม่รู ้ เป็ น ควำมลบั ทที่ ง้ั เซยี วจงิ ซนั และบรรดำสหำยสนิทของเขำตำ่ งก็ไม่ยอม ปรปิ ำก และควำมลบั นีต้ อ้ งซกุ ซอ่ นอยทู่ เี่ มอื งหลวงเป็ นแน่! อำหมำงถงึ บอกไวว้ ำ่ อย่ำไปเมอื งหลวง หำ้ มไปเด็ดขำด! . เมอื่ ไดแ้ ผนทคี่ นื มำแลว้

เซยี วจงิ ซนั ก็เรมิ่ แผนกำรโจมตเี มอื งชงิ โจวทนั ที เป็ นแผนทเี่ ขำได ้ ตระเตรยี มไวแ้ ลว้ กอ่ นหนำ้ นีจ้ งึ ทำใหใ้ นชว่ งนีเ้ ขำมงี ำนยงุ่ ทกุ วนั ทกุ ครง้ั ทเี่ หมยจอื่ ลมื ตำตนื่ เซยี วจงิ ซนั ก็จะประชมุ อยกู่ บั แม่ทพั และ รองแม่ทพั เพอื่ ปรกึ ษำหำรอื เรอื่ งกำรทหำรแลว้ พอถงึ เวลำกนิ ขำ้ ว นำงก็ตอ้ งน่ังกนิ คนเดยี วยงั ไรซ้ งึ่ เงำของเขำ กระทง่ั ในยำมนอนเขำ ก็ยงั ไม่กลบั มำ บำงครงั้ เหมยจอื่ นอนคนเดยี วไปจนถงึ กลำงดกึ ในทสี่ ดุ คนทนี่ ำงรอ คอยก็กลบั มำพรอ้ มรำ่ งอนั เหนื่อยออ่ น ตอนนั้นเหมยจอื่ จะหลบั ตำลงทำเหมอื นวำ่ ตนนั้นหลบั ไปแลว้ นำงรู ้ ดวี ำ่ ถำ้ เซยี วจงิ ซนั รวู ้ ำ่ ตนน้ันถำ่ งตำรอเขำกลบั มำตลอดคนื เขำ จะตอ้ งเป็ นหว่ งแน่นอน เซยี วจงิ ซนั นับไดว้ ำ่ เป็ นสำมที เี่ อำใจใสด่ แู ลภรรยำเป็ นอยำ่ งดคี น หนึ่ง ถำ้ เขำรเู ้ ขำตอ้ งไม่ยอมใหภ้ รรยำมำนอนรอตวั เองจนดกึ จน ดนื่ แบบนีแ้ น่ ดงั น้ันเหมยจอื่ จงึ ตอ้ งแสรง้ ทำเป็ นนอนหลบั ทวำ่ แมจ้ ะ หลบั ตำอยแู่ ตก่ ็อดคดิ ในใจไม่ไดว้ ำ่ ชำยผูน้ ีช้ ำ่ งอบอนุ่ และออ่ นโยน ตอ่ นำงมำกจรงิ ๆ หรอื เขำเพยี งแคท่ ำดดี ว้ ยในฐำนะทนี่ ำงเป็ น ภรรยำของเขำเทำ่ น้ัน?

ครง้ั หนึ่งเซยี วจงิ ซนั บอกกบั นำงวำ่ ‘เจำ้ เป็ นภรรยำทขี่ ำ้ แตง่ งำน ดว้ ย’ และเขำยงั เคยบอกอกี วำ่ ‘ขำ้ จะใชช้ วี ติ อยกู่ บั เจำ้ ตลอดไป’ สำหรบั หญงิ สำวชำวป่ ำชำวเขำเชน่ นำง เหมยจอื่ รวู ้ ำ่ ตนควรจะ พอใจไดแ้ ลว้ เพรำะจะหำสงิ่ ใดเสมอเหมอื นควำมสขุ จำกกำรทมี่ ี สำมที พี่ รอ้ มจะจงู มอื ใชช้ วี ติ อยรู่ ว่ มกนั ไปจนแกเ่ ฒ่ำไดอ้ กี แตแ่ ลว้ ทำไมนำงยงั รสู ้ กึ ขมขนื่ ใจอยเู่ ลย เหมยจอื่ คดิ ดว้ ยใจทเี่ ศรำ้ หมอง หญงิ สำวทเี่ คยทำใหเ้ ซยี วจงิ ซนั รสู ้ กึ ‘อยำกจะแตง่ งำนดว้ ย’ จรงิ ๆ แลว้ เป็ นผูห้ ญงิ อย่ำงไรกนั แน่? เหมยจอื่ พยำยำมจนิ ตนำกำรถงึ บรรดำสำวงำมทตี่ นเคยพบเห็น แต่ ก็ยงั นึกไม่ออกวำ่ ผูห้ ญงิ เชน่ ไรทคี่ คู่ วรจะอยขู่ ำ้ งกำยแม่ทพั ใหญผ่ ู ้ องอำจอย่ำงเขำ สตรผี ูน้ ั้นจะเป็ นแบบไหนนะ? ตอ้ งเป็ นผูห้ ญงิ ทอี่ อ่ นโยนดจุ สำยนำ้ งดงำมดง่ั บปุ ผำเชน่ น้ันหรอื ?

หรอื จะเป็ นกลุ สตรที สี่ งำ่ งำม? สตรแี บบใดกนั ถงึ จะเหมำะสมกบั วรี บรุ ษุ ? สดุ ทำ้ ยแลว้ เหมยจอื่ ก็ไดแ้ ตเ่ ก็บงำควำมคดิ นีเ้ อำไว ้ และมนั ก็คอย สรำ้ งควำมทกุ ขร์ ะทมใจใหก้ บั นำงมำตลอด จนกระทง่ั วนั หนึ่งเซยี วจงิ ซนั ไดต้ ระเตรยี มทกุ สงิ่ เรยี บรอ้ ย เขำจงึ ตง้ั ใจหำเวลำมำพูดคยุ กบั นำงก็พบวำ่ หญงิ สำวไดล้ ม้ ป่ วยเสยี แลว้ “เจำ้ นี่ชำ่ งโงเ่ สยี จรงิ ทำไมถงึ ไม่รบี บอกขำ้ ?” นำ้ เสยี งของเซยี วจงิ ซนั เปี่ ยมไปดว้ ยควำมรสู ้ กึ ผดิ เหมยจอื่ พยำยำมขยบั รมิ ฝี ปำก แตก่ ็ไม่มเี รยี่ วแรงจะพูดจำ นำง อยำกจะบอกกบั เขำวำ่ ‘ขำ้ ไม่กลำ้ บอกทำ่ นหรอก’ แมจ้ ะอยำกพูด แคไ่ หนแตต่ อนนีน้ ำงก็พูดไม่ออกแลว้ เซยี วจงิ ซนั ลบู แกม้ ซดี ขำวของเหมยจอื่ อยำ่ งรกั ใคร่ กระซบิ เสยี ง ออ่ นโยนขำ้ งหขู องนำงวำ่ “ตอนนีข้ ำ้ เตรยี มกำรทกุ อยำ่ งไวพ้ รอ้ ม

แลว้ ขำ้ จะใหค้ นพำเจำ้ ไปอยทู่ คี่ ฤหำสนใ์ กลๆ้ นีเ้ พอื่ ไม่ใหเ้ จำ้ ไดร้ บั อนั ตรำยไปดว้ ย เพยี งแตต่ อนนีข้ ำ้ ยงั ไม่อำจปลกี ตวั ไปไดจ้ งึ ไม่ สำมำรถอยดู่ แู ลเจำ้ ดว้ ยตวั เอง ขำ้ จะหำคนอยดู่ แู ลเจำ้ แทนขำ้ ไป กอ่ น” เหมยจอื่ พยกั หนำ้ รบั อยำ่ งสดุ กำลงั ในดวงตำกลมโตคนู่ ั้นบง่ บอก วำ่ นำงเขำ้ ใจเป็ นอย่ำงดี เซยี วจงิ ซนั กม้ หนำ้ จนเห็นคำงทมี่ ไี รหนวดขนึ้ เขยี วครมึ้ เขำจมุ พติ เบำๆ บนแกม้ นวลของนำง “ดแู ลรกั ษำตวั ใหด้ ี รอใหเ้ จำ้ รำ่ งกำย แข็งแรงกอ่ น สว่ นทำงนีห้ ำกสงครำมเสรจ็ สนิ้ เรำจะไปเมอื งหลวง ดว้ ยกนั ” ‘เมอื งหลวง’ งนั้ หรอื ? เหมยจอื่ ไดย้ นิ คำพูดนีก้ ็ครนุ่ คดิ อยำ่ งทกุ ขใ์ จ จรงิ ๆ แลว้ ทเี่ มอื ง หลวงมอี ะไรกนั แน่? .

เมอื่ ถงึ วนั ทเี่ หมยจอื่ ออกเดนิ ทำง เซยี วจงิ ซนั วำงงำนและหนำ้ ทใี่ นคำ่ ยทหำรเพอื่ ไปสง่ เหมยจอื่ ดว้ ย ตนเอง ผูท้ ไี่ ดร้ บั คำสง่ั ใหอ้ ำรกั ขำเหมยจอื่ ไปตลอดทำงก็คอื รองแม่ ทพั ชยุ ทง้ั ทตี่ อ้ งปลอ่ ยมอื จำกกำรศกึ แตร่ องแม่ทพั ชยุ ก็ยนิ ดอี ยำ่ ง ยงิ่ ทจี่ ะรบั หนำ้ ทปี่ กป้ องและคมุ ้ ครองฮหู ยนิ ของทำ่ นแม่ทพั ใหญ่ กำรเดนิ ทำงครงั้ นีย้ งั มที ำ่ นหมอผูเ้ ฒ่ำไปดว้ ยคนหนึ่ง เขำก็คอื ทำ่ น หมอหทู เี่ หมยจอื่ ไปขอควำมรเู ้ รอื่ งกำรแพทยอ์ ยเู่ ป็ นประจำ นอกจำกนีย้ งั มผี ูใ้ ตบ้ งั คบั บญั ชำของเซยี วจงิ ซนั อกี สบิ กวำ่ คน พรอ้ มดว้ ยหญงิ รบั ใชน้ ำงหนึ่งและแม่ครวั หนึ่งคนทหี่ ลจู่ งิ่ อนั เป็ นผู ้ สง่ มำให ้ ขบวนเดนิ ทำงทง้ั หมดนีต้ ำมหลงั รถมำ้ อยไู่ ม่ไกล ครงั้ นีเ้ ซยี วจงิ ซนั ละเวน้ กำรขมี่ ำ้ และมำน่ังอยบู่ นรถมำ้ กบั ภรรยำของตนเอง เขำ ประคองรำ่ งทอี่ อ่ นแรงของนำงไว ้ แนบใบหนำ้ กบั เสน้ ผมของนำง พรอ้ มทงั้ กลำ่ วดว้ ยนำ้ เสยี งรสู ้ กึ ผดิ วำ่ “ขำ้ ไม่ดเี อง หลำยวนั มำนีม้ วั แตย่ งุ่ วนุ่ วำยกบั เรอื่ งงำน ไม่ไดใ้ สใ่ จดแู ลสขุ ภำพเจำ้ ใหด้ ี ทำใหเ้ จำ้ ตอ้ งลม้ ป่ วยเชน่ นี”้

เหมยจอื่ สำ่ ยหนำ้ พยำยำมเปลง่ เสยี งแหบแหง้ ออกมำวำ่ “ทำ่ น อยำ่ ไดโ้ ทษตนเองเลย เป็ นขำ้ ทไี่ ม่รจู ้ กั ดแู ลตวั เองใหด้ ”ี นำงรวู ้ ำ่ ตนเองคดิ มำกจนเกนิ ไป หรอื บำงทอี ำจเป็ นเพรำะคำดหวงั มำกเกนิ ไป สดุ ทำ้ ยจงึ ตอ้ งมำตกอยใู่ นสภำพเชน่ วนั นี้ หำกเป็ น เมอื่ กอ่ นตอนทอี่ ยหู่ มู่บำ้ นลสี่ ยุ่ ตอนนั้นนำงยงั เป็ นสำวชำวบำ้ นไม่รู ้ เรอื่ งรรู ้ ำวในโลกภำยนอก รเู ้ พยี งแคเ่ มอื่ แตง่ งำนออกเรอื นก็มลี กู และทำไรท่ ำนำก็เทำ่ นั้น ไหนเลยจะมเี รอื่ งรำวใหต้ อ้ งคดิ มำกวนุ่ วำย ใจเชน่ นี้ เสยี งฝี เทำ้ มำ้ ดงั กบุ กบั ลอ้ รถมำ้ สง่ เสยี งดงั เอยี๊ ดอำ๊ ด เหมยจอื่ น่ังอยู่ ในรถมำ้ ทโี่ ยกคลอนไปมำ จนในทสี่ ดุ ก็มำถงึ คฤหำสนห์ ลงั ใหญ่ที่ เซยี วจงิ ซนั ไดเ้ ลอื กสรรไวใ้ ห ้ คฤหำสนห์ ลงั นีใ้ หญ่โตมำก เจำ้ ของน่ำจะเป็ นเศรษฐี คำดวำ่ คง ปลกู สรำ้ งเอำไวใ้ ชส้ ำหรบั อยอู่ ำศยั ในยำมทมี่ ำดแู ลไรน่ ำของตนที่ อยใู่ กลๆ้ นี้

ตอนที่ 98 คนไม่ใช.่ .. จะทำอย่ำงไรกค็ งไมใ่ ช่ รองแม่ทพั ชยุ เขา้ ไปดา้ นในเพอื่ สารวจโดยรอบ จากนั้นก็สง่ั ใหค้ นเขา้ ไปเก็บกวาด เดมิ ทเี ซยี วจงิ ซนั ก็ไดส้ ง่ั คนให ้ มาเก็บกวาดทาความสะอาดไวก้ อ่ นแลว้ ทาใหใ้ ชเ้ วลาไมน่ าน ขบวนเดนิ ทางทง้ั หมดก็เขา้ ไปพกั ดา้ นในได ้ เซยี วจงิ ซนั อมุ ้ เหมยจอื่ ไวใ้ นออ้ มแขนอยา่ งระมดั ระวงั เขาพานางลง จากรถมา้ เขา้ ไปในคฤหาสน์ แลว้ ตรงไปยงั หอ้ งพกั ทจี่ ดั เตรยี มไว ้ ใหก้ อ่ นจะวางรา่ งหญงิ สาวลงบนเตยี งนอน เหมยจอื่ นอนลงอยา่ งออ่ นแรง ทวา่ ดวงตากลบั จบั จอ้ งเซยี วจงิ ซนั นิ่ง ชายหนุ่มเห็นทา่ ทางของภรรยาก็กม้ หนา้ ลงแนบชดิ แลว้ กระซบิ เรยี กขา้ งหดู ว้ ยนา้ เสยี งออ่ นโยน “เหมยจอื่ ” หญงิ สาวพยายามออกแรงเผยอรมิ ฝี ปาก กลา่ วดว้ ยนา้ เสยี งแหบ พรา่ “ท่านตอ้ งระวงั ตวั ดว้ ย แลว้ รบี กลบั มารบั ขา้ นะ”

เซยี วจงิ ซนั มองสหี นา้ ซดี เซยี วทา่ ทางไรเ้ รยี่ วแรงของภรรยา ใบหนา้ ทดี่ แู ข็งกรา้ วก็ฉายแววเจ็บปวดใจ “เจา้ วางใจเถอะ ขา้ ตอ้ งรบี มา แน่” ใบหนา้ ออ่ นแรงปรากฎรอยยมิ้ นอ้ ยๆ “ขา้ จะรอท่านกลบั มาพาไป เมอื งหลวง แลว้ เราจะกลบั บา้ นดว้ ยกนั นะเจา้ คะ?” เซยี วจงิ ซนั พยกั หนา้ รบั อย่างหนักแน่น พูดออกมาอยา่ ง ยากลาบากวา่ “อมื ถงึ เวลานั้นเราจะกลบั บา้ นดว้ ยกนั !” อาจเป็ นเพราะรา่ งกายของตนออ่ นแอเกนิ ไป จงึ ทาใหไ้ ดย้ นิ นา้ เสยี ง ของเซยี วจงิ ซนั ทพี่ ูดกบั ตนน้ันเจอื เสยี งสะอนื้ รองแม่ทพั ชยุ และคนอนื่ ๆ ไดเ้ ห็นภาพสองสามภี รรยา ตา่ งก็มอง หนา้ กนั ไปมา จากน้ันก็คอ่ ยๆ ลา่ ถอยออกไป ภายในหอ้ งจงึ เหลอื เพยี งเหมยจอื่ และเซยี วจงิ ซนั เทา่ นั้น ระหวา่ งทงั้ สองเมอื่ ไม่มใี ครพูด บรรยากาศเงยี บงนั ไปครหู่ นึ่ง จๆู่ เซยี วจงิ ซนั ทกี่ ม้ หนา้ นิ่งจบั จอ้ งใบหนา้ ของเหมยจอื่ มาเนิ่นนานก็กม้

หนา้ ลงจมุ พติ เบาๆ ทรี่ มิ ฝี ปากของนาง กลา่ วดว้ ยนา้ เสยี งทุม้ นุ่ม ออกมาว่า “เหมยจอื่ ชว่ั ชวี ติ นีค้ นทสี่ ามารถทาใหข้ า้ รกั ใครผ่ ูกพนั ไดเ้ พยี งนีม้ แี คเ่ จา้ เพยี งคนเดยี วเทา่ นั้น หาใชใ่ ครอนื่ ” . การใชช้ วี ติ อยใู่ นคฤหาสนแ์ หง่ นีแ้ สนจะเรยี บงา่ ย เหมยจอื่ อยใู่ นความดแู ลของทา่ นหมอหู สขุ ภาพจงึ ดขี นึ้ เรอื่ ยๆ ตอนนีน้ างสามารถลกุ จากเตยี งออกมาเดนิ เลน่ โดยมหี ญงิ รบั ใช ้ อย่างเผงิ เอ๋อคอยประคองอยขู่ า้ งๆ ทวา่ ทา่ นหมอหบู อกวา่ แม้ รา่ งกายของนางจะดขี นึ้ แลว้ แตช่ ว่ งนีก้ ็ยงั ไม่ควรทาใหต้ วั เองตอ้ ง เหน็ดเหนื่อยจนเกนิ ไป เพราะรา่ งกายยงั ออ่ นกาลงั อยมู่ าก ตอ้ งพกั รกั ษาตวั อกี สกั ระยะ ชว่ งพลบค่าทฟี่ ้ ายงั ไม่มดื นัก เหมยจอื่ มกั จะใหเ้ ผงิ เอ๋อประคองออก มานอกหอ้ ง นางชอบมาน่ังเลน่ ตรงลานบา้ นดหู มาแมวไลก่ ดั กนั มองดอกหญา้ พลวิ้ ไหวไปตามสายตาม บางครงั้ ก็จะเดนิ ออกไป นอกลานบา้ นเพอื่ ดเู รอื กสวนไรน่ าแถวน้ัน

ชว่ งหลายวนั มานีน้ อกจากนางจะเฝ้ าคดิ ถงึ แตเ่ ซยี วจงิ ซนั แลว้ ก็ไม่ มเี รอื่ งอนื่ ใดใหต้ อ้ งคดิ อกี ดงั นั้นการใชช้ วี ติ จงึ ราวกบั ยอ้ นกลบั ไป ในวยั เด็กอกี ครง้ั เซยี วจงิ ซนั สง่ ขา่ วมาบอกวา่ ทกุ อยา่ งทางนั้นราบรนื่ เป็ นอยา่ งดี นาง ไดย้ นิ มาวา่ กองทพั ใหญ่โอบลอ้ มกาแพงเมอื งชงิ โจวอยู่รอบดา้ น เผงิ อ๋องยนื กรานตงั้ มน่ั ปฏเิ สธทจี่ ะยอมแพ้ ดงั นั้นกองทพั ใหญ่จงึ เรมิ่ โจมตี แตจ่ ะบกุ ดว้ ยวธิ ใี ดน้ัน เหมยจอื่ ก็ไม่คอ่ ยแน่ใจนัก เมอื่ ถามจากรองแม่ทพั ชยุ อกี ฝ่ ายก็ไม่ยอมบอก กลบั เป็ นเผงิ เอ๋อทไี่ ม่รู ้ ไปไดข้ า่ วมาจากทใี่ ด รบี วงิ่ มารายงานใหเ้ หมยจอื่ ฟัง “ไดย้ นิ มาวา่ เมอื งชงิ โจวถกู โอบลอ้ มอยถู่ งึ สหี่ า้ วนั ผูค้ นดา้ นในตา่ ง อดอยากขาดอาหาร พวกชาวบา้ นเรมิ่ จะหาดนิ ขาวเหนียวอะไรน่ัน มากนิ กนั แลว้ มคี นตายเป็ นจานวนไม่นอ้ ยเลยเจา้ คะ่ ” เหมยจอื่ ไดย้ นิ ก็รอ้ นใจ ใชม้ อื เทา้ หวั เตยี งกอ่ นจะถามวา่ “เป็ นเชน่ นี้ ไดอ้ ยา่ งไร?” เผงิ เอ๋อกลา่ วอย่างไม่แน่ใจ “ขา้ ก็ไม่รเู ้ หมอื นกนั คงเป็ นเพราะท่าน อ๋องอะไรน่ันกกั ตนุ เสบยี งอาหารไวก้ นิ เอง ไม่ไดใ้ หค้ วามสนใจดแู ล

ชาวบา้ นในเมอื ง หากเขาไม่ยอมเปิ ดประตเู มอื งหนึ่งวนั พวก ชาวบา้ นเหลา่ น้ันก็ตอ้ งอดไปอกี หนึ่งวนั เชน่ กนั ” เหมยจอื่ รสู ้ กึ เศรา้ ใจแทนบรรดาผูค้ นทตี่ อ้ งกนิ ดนิ ขาวแทนขา้ วปลา อาหาร นางเคยไดย้ นิ บดิ าเลา่ วา่ ของสงิ่ นั้นรสชาตไิ ม่สดู ้ นี ัก นาง ถามตอ่ ไปวา่ “หลงั จากนั้นเลา่ หลงั จากน้ันเป็ นอยา่ งไร?” เผงิ เอ๋อคดิ ถงึ ตอนสดุ ทา้ ยก็พดู อยา่ งดอี กดใี จวา่ “จากนั้นทา่ นแม่ ทพั ใหญ่ของเราก็ใหค้ นแฝงกายเขา้ ไปในเมอื ง ดา้ นนอกบกุ ดา้ น ในใหค้ วามชว่ ยเหลอื สดุ ทา้ ยเมอื งนีก้ ็ถกู ตแี ตกในพรบิ ตาเดยี ว ชาวบา้ นในเมอื งก็มอี าหารกนิ กนั แลว้ ทา่ นอ๋องรา้ ยกาจน่ันก็ถกู จบั ตวั จนไดเ้ จา้ คะ่ ” เหมยจอื่ ไดฟ้ ังก็คอ่ ยเบาใจลง แตน่ างยงั มขี อ้ สงสยั จงึ ถามอกี วา่ “แลว้ เขาเลา่ ไม่ไดเ้ กดิ เรอื่ งอะไรใชห่ รอื ไม่?” “เขาอะไร? เขาไหนกนั เจา้ คะ?” เผงิ เออ๋ ถามกลบั อยา่ งไม่เขา้ ใจ “ก็ท่านแม่ทพั ใหญ่ไง...” เหมยจอื่ ใบหนา้ แดงขนึ้ มาเล็กนอ้ ย

“อ๋อ...ทแี่ ทน้ ายหญงิ ก็เป็ นหว่ งทา่ นแม่ทพั ใหญน่ ่ันเอง!” เผงิ เอ๋อกระจา่ งขนึ้ มาทนั ที มองนายหญงิ ดว้ ยสายตายว่ั เยา้ คราวนี้ เหมยจอื่ ไม่เพยี งใบหนา้ แดงกา่ ใบหกู ็เรมิ่ แดงขนึ้ มาดว้ ย “แลว้ เป็ นอย่างไรเลา่ ?” เหมยจอื่ ถามยา้ ดว้ ยนา้ เสยี งแผ่วเบา ถงึ เผงิ เอ๋อจะเห็นเจา้ นายดเู ป็ นกงั วล แตอ่ กี ใจก็อดทจี่ ะหยอกเยา้ ไม่ได ้ นางจงึ ยมิ้ พลางกลา่ ววา่ “ท่านแม่ทพั ใหญส่ บายดเี จา้ คะ่ ไดร้ บั ชยั ชนะอนั ยงิ่ ใหญ่ กาลงั ทหารทบี่ าดเจ็บลม้ ตายก็นอ้ ย” “อมื ” เหมยจอื่ ตอบรบั สน้ั ๆ คาเดยี ว คดิ ในใจวา่ ไม่เกดิ เรอื่ งอะไรกบั เขาก็ดแี ลว้ ภายในใจของเหมยจอื่ เฝ้ าคดิ ถงึ แตเ่ ซยี วจงิ ซนั นางหวนนึกถงึ คาพูดทเี่ ขากลา่ วเอาไวก้ อ่ นทจี่ ะจากกนั ตอนน้ันเขาเขา้ มากระซบิ ขา้ งหขู องนางวา่ ‘ชว่ั ชวี ติ นีค้ นทสี่ ามารถทาใหข้ า้ รกั ใครผ่ ูกพนั ได ้ เพยี งนีม้ แี คเ่ จา้ เพยี งคนเดยี วเทา่ น้ัน’

เหมยจอื่ นอนมองเพดานหอ้ งดว้ ยใจทเี่ หม่อลอย นางหวนคดิ ถงึ ประโยคนีน้ ับครง้ั ไม่ถว้ น รสู ้ กึ หวานชนื่ ในหวั ใจราวกบั กาลงั กนิ นา้ ผงึ้ ก็ไม่ปาน ยามนีน้ างไดค้ ดิ พจิ ารณาแลว้ ไม่วา่ กอ่ นหนา้ เขา เคยคดิ จะแตง่ งานกบั ใครก็ตาม แตถ่ งึ อยา่ งไรตอนนีค้ นทแี่ ตง่ งาน กบั เขาก็เป็ นนางเองไม่ใชค่ นอนื่ ในเมอื่ นางแตง่ งานกบั เขาแลว้ ทงั้ ชวี ติ ของนางก็เป็ นของเขา เป็ น ภรรยาดแู ลเรอื่ งภายในบา้ นและเลยี้ งดลู กู นางจะเป็ นสายนา้ เย็น ชโลมจติ ใจและเป็ นสายลมทพี่ ดั พาความเย็นสบายมาใหก้ บั เขา ตอ่ ใหม้ เี รอื่ งราวในอดตี มากมาย สดุ ทา้ ยเขาก็จะคอ่ ยๆ ลมื เลอื นมนั ไปเอง ยงิ่ ไปกวา่ น้ันตอนนีย้ งั ไม่ใชเ่ วลาทงั้ ชวี ติ สกั หน่อย แคเ่ วลาเพยี งปี กวา่ ทเี่ ป็ นสามภี รรยากนั เทา่ น้ัน และเขาก็บอกแลว้ วา่ ...คนทเี่ ขารกั ทสี่ ดุ ก็คอื นาง ในเมอื่ นางเป็ นคนทเี่ ขารกั มากทสี่ ดุ เชน่ น้ันแลว้ คนอนื่ ๆ ก็ไม่อาจ เทยี บเคยี งได ้

การเจ็บป่ วยในครานีร้ าวกบั เหมยจอื่ สามารถขา้ มผ่านประตนู รกมา ได ้ กอปรกบั คาพดู ของเซยี วจงิ ซนั ทหี่ วานซงึ้ เขา้ ไปถงึ กน้ บงึ้ ใน หวั ใจ ทาใหน้ างสามารถคดิ เรอื่ งราวตา่ งๆ ไดช้ ดั เจน หลงั จากคดิ ไดเ้ ชน่ นีเ้ หมยจอื่ ก็เรมิ่ รสู ้ กึ วา่ กอ่ นหนา้ นีท้ ตี่ นเองคดิ เล็กคดิ นอ้ ยชา่ งน่าขบขนั เสยี จรงิ ชายผูน้ ีไ้ ม่วา่ จะทาอะไรก็คดิ อา่ น รอบคอบเสมอ เขาไม่จาเป็ นตอ้ งอธบิ ายเรอื่ งราวทง้ั หมด และนางก็ ไม่จาเป็ นตอ้ งไปเคน้ ถามใหเ้ ขาหวนนึกถงึ มนั ขนึ้ มาอกี ในทางกลบั กนั ใชว่ า่ นางจะไม่มเี รอื่ งราวในอดตี แตเ่ ขาก็ไม่เคยคดิ เล็กคดิ นอ้ ยกบั เรอื่ งพวกนีเ้ ลยสกั นิด พอคดิ ไปคดิ มาอารมณข์ อง เหมยจอื่ ก็คอ่ ยๆ ดขี นึ้ เมอื่ รสู ้ กึ วา่ อารมณด์ แี ลว้ นางก็เรมิ่ ทาตาม คาแนะนาของทา่ นหมอหู เรยี นรวู ้ ธิ ดี แู ลรา่ งกายตนเอง เหมยจอื่ หวงั วา่ ตอนทเี่ ซยี วจงิ ซนั กลบั มารบั ตนนั้น เขาจะไดพ้ บเหม ยจอื่ ผลแดงฉ่าสดใสผลหนึ่งเชน่ แตก่ อ่ น . กวา่ จะไดข้ า่ วคราวของกองทพั ใหญน่ ้ันไม่ใชเ่ รอื่ งงา่ ยเลย

พอเหมยจอื่ ไดข้ า่ ววา่ กองทพั ใหญเ่ ดนิ ทางจากชงิ โจวกลบั มาถงึ อวน๋ิ โจวแลว้ นางก็คดิ อยา่ งดใี จวา่ ในทสี่ ดุ เซยี วจงิ ซนั ก็ กลบั มา นับจากนั้นนางก็สวมแตเ่ สอื้ ผา้ สสี วยสดและงดงามทสี่ ดุ เฝ้ ารอคอยการมาของสามแี ทบทกุ วนั วนั นีม้ เี สยี งดงั มาจากหนา้ ประตู เหมยจอื่ เขา้ ใจวา่ เป็ นเซยี วจงิ ซนั จงึ รบี วงิ่ ออกมาดู คาดไม่ถงึ วา่ จะเห็นรองแม่ทพั ชยุ ทคี่ อยเฝ้ าหนา้ ประตกู าลงั จอ้ งมองผทู ้ มี่ าเยอื นดว้ ยสหี นา้ บงึ้ ตงึ เหมยจอื่ เดนิ เขา้ ไปชาเลอื งมองแวบหนึ่ง เห็นชายคนหนึ่งยนื จงู มา้ อยหู่ นา้ ประตู ทา่ ทางของเขาราวกบั รอนแรมมาแสนไกล ผูท้ ยี่ นื อยู่ ตรงน้ันหาใชใ่ ครอนื่ เขาก็คอื อาหมางทไี่ ม่ไดพ้ บเจอกนั มานาน น่ันเอง หลายเดอื นทไี่ ม่ไดพ้ บกนั ใบหนา้ ทเี่ ดมิ ทดี อู อ่ นวยั ของอาหมางกลบั เปลยี่ นไป เขาดมู คี วามสขุ มุ และเยอื กเย็นมากขนึ้ เหมยจอื่ พลนั คดิ ถงึ เรอื่ งราวทตี่ นเองเคยกลดั กลมุ ้ ใจมากอ่ นหนา้ นี้ พอเห็นผูม้ าเยอื นกร็ สู ้ กึ ไม่พอใจจงึ เบอื นหนา้ หนี เอย่ ถามโดยไม่ ยอมมองหนา้ อกี ฝ่ ายวา่ “เจา้ มาทาไมกนั ?”

นา้ เสยี งของเหมยจอื่ ฟังแลว้ คลา้ ยกบั นา้ เสยี งในยามปกตขิ องเซยี ว จงิ ซนั ไม่มผี ดิ นางไม่ไดจ้ งใจจะเลยี นแบบเขา แตเ่ มอื่ คนสองคนอยู่ รว่ มกนั เป็ นเวลานานกซ็ มึ ซบั ทา่ ทางและคาพูดคาจามาโดยไม่รตู ้ วั อาหมางเห็นทา่ ทางเย็นชาของเหมยจอื่ ดวงตาทเี่ ดมิ ทเี ปี่ ยมไปดว้ ย ความคาดหวงั ก็จางหายไปหมดสนิ้ เปลยี่ นเป็ นความหดหแู่ ละจนใจ มาแทนที่

ตอนที่ 99 การเดนิ ทางอนั แสนสน้ั เขายงั ไม่ทนั ไดพ้ ดู อะไร รองแม่ทพั ชยุ ก็กา้ วมาขา้ งหนา้ แลว้ กลา่ ว วา่ “ทา่ นอ๋องนอ้ ย นี่เป็ นสถานทที่ ฮี่ ูหยนิ มาพกั รกั ษาตวั ทา่ นแม่ทพั ใหญเ่ องก็ไม่อยใู่ นคฤหาสน์ และตอนนีท้ า่ นอ๋องนอ้ ยก็มาเพยี ง ลาพงั เกรงวา่ คงจะไม่สะดวกนัก” อาหมางปรายตามองรองแม่ทพั ชยุ แวบหนึ่งก็รวู ้ า่ ตนเองไม่เป็ นทชี่ นื่ ชอบสกั เทา่ ไร เขายมิ้ อยา่ งเยอื กเย็นแลว้ กลา่ ววา่ “เจา้ ไม่ตอ้ งคดิ หา คาพูดมาไลข่ า้ ขา้ เองก็ไม่ไดอ้ ยากเขา้ ไปสกั หน่อย แคจ่ ะยนื อย่ตู รง นีแ้ ลว้ พูดคยุ กบั ฮูหยนิ ของเจา้ เพยี งไม่กคี่ าเทา่ นั้น พูดจบก็จะกลบั ทนั ท”ี รองแม่ทพั ชยุ ยกมอื ขนึ้ คารวะ พูดอยา่ งไม่รรู ้ อ้ นรหู ้ นาว “ทา่ นอ๋อง นอ้ ย ฮหู ยนิ รา่ งกายยงั ออ่ นแอ ถกู ลมเย็นมากไม่ไดแ้ ละยงิ่ ไม่ควร ไดร้ บั เรอื่ งสะเทอื นใจ หากทา่ นอ๋องนอ้ ยมธี รุ ะอนั ใดสามารถบอกขา้ ไวก้ อ่ น แลว้ ขา้ จะนาไปเรยี นใหฮ้ ูหยนิ ไดท้ ราบแน่นอน” พดู จบเขา ก็หนั กลบั ไปกาชบั บ่าวรบั ใชค้ นหนึ่งวา่ “ฮูหยนิ รา่ งกายออ่ นแอ ยงั ไม่รบี พาฮหู ยนิ กลบั เขา้ ไปในหอ้ งอกี ?”

หลงั จากไดย้ นิ คาพูดอกี ฝ่ าย อาหมางทชี่ ะงกั งนั อยกู่ ็รอ้ นใจขนึ้ มา ขณะทเี่ ขาตง้ั ทา่ จะพูดบางอยา่ ง กลบั เห็นเหมยจอื่ มองไปยงั รองแม่ ทพั ชยุ ดว้ ยสายตาเรยี บนิ่งพรอ้ มกบั บอกวา่ “รองแม่ทพั ชยุ ในเมอื่ ทา่ นอ๋องนอ้ ยมเี รอื่ งอยากจะพดู เชน่ นั้นก็ใหเ้ ขาพูดไปเถดิ ทา่ น อ๋องนอ้ ยอตุ สา่ หเ์ ดนิ ทางมาไกลคงตง้ั ใจจะมาพูดอะไรบางอยา่ ง หากขา้ ซงึ่ เป็ นเจา้ บา้ นกลบั ทาเป็ นหลบหนา้ เชน่ นั้นคงจะไม่เหมาะ แน่” รองแมท่ พั ชยุ ไดย้ นิ คาพูดของฮูหยนิ ก็มองนางดว้ ยสายตา ประหลาดใจ ตอนแรกทพี่ บกนั นางดไู ม่รปู ้ ระสา ยามนีก้ ลบั มที า่ ที เป็ นกลุ สตรผี ูค้ รองเรอื นขนึ้ มาเสยี แลว้ รองแม่ทพั ชยุ จงึ ทาเพยี ง ประสานมอื คารวะแลว้ กลา่ ววา่ “ขอรบั ฮหู ยนิ ...” จากนั้นก็หนั ไป ทางอาหมางแลว้ เอย่ ตอ่ วา่ “เชญิ อ๋องนอ้ ยพูดสงิ่ ทตี่ อ้ งการมาเถดิ ” อาหมางมองรองแม่ทพั ชยุ ทยี่ นื อยขู่ า้ งๆ ดว้ ยสายตาดดุ นั รดู ้ วี า่ การ ทตี่ นจะพูดคยุ กบั เหมยจอื่ ตามลาพงั นั้นคงเป็ นไปไม่ได ้ เขาจาใจ หนั กลบั มามองเหมยจอื่ นิ่งไปอยา่ งลงั เลเล็กนอ้ ยกอ่ นจะกลา่ ววา่ “เหมยจอื่ ขา้ ...ขา้ ไม่ไดม้ อี ะไรอยากจะพูด...”

สหี นา้ รองแม่ทพั ชยุ เครง่ ขรมึ ขนึ้ มาทนั ที เขาขมวดควิ้ แลว้ กลา่ ววา่ “ทา่ นอ๋องนอ้ ยในเมอื่ ไม่มเี รอื่ งอนั ใดจะพูด ก็เชญิ กลบั ไปเถดิ ” อาหมางรบี สา่ ยหนา้ ปฏเิ สธ “ไม่ๆ ขา้ ยงั มเี รอื่ งทอี่ ยากจะพูดอย”ู่ เหมยจอื่ ทกี่ าลงั กม้ หนา้ ถงึ กบั ถอนใจออกมา “อาหมาง เจา้ พดู มา เถดิ ขา้ กาลงั ฟัง” อาหมางมองทา่ ทเี ยอื กเย็นของนางแลว้ ยมิ้ อยา่ งขมขนื่ “เหมยจอื่ ขา้ มาคดิ ถงึ เมอื่ กอ่ นตอนทรี่ ว่ มเดนิ ทางกบั เจา้ ตอนนั้นยงั ไม่มี เรอื่ งราวใดๆ ใหต้ อ้ งกงั วล เวลากลางวนั ก็เดนิ ทาง พอตกดกึ ก็พกั แรมตามป่ าเขา แตก่ ลบั รสู ้ กึ อสิ รเสรยี งิ่ นัก มายามนีจ้ งึ ไดร้ สู ้ กึ เสยี ใจทตี่ อนน้ันไดท้ าเรอื่ งแยๆ่ กบั เจา้ และไม่ไดใ้ สใ่ จดแู ลเจา้ ใหด้ ”ี เหมยจอื่ หวนนึกถงึ เมอื่ ครง้ั ทไี่ ดร้ ว่ มเดนิ ทางดว้ ยกนั ใบหนา้ นวลมี แววสลดขนึ้ มาวบู หนึ่ง กอ่ นกลา่ วเสยี งเรยี บวา่ “ลว้ นเป็ นเรอื่ งทผี่ ่าน พน้ ไปแลว้ จะพดู ถงึ อกี ทาไมกนั ” อาหมางหวั เราะอยา่ งเยอื กเย็น “ระยะหลงั มานีข้ า้ ครนุ่ คดิ มาโดย ตลอด หากสามารถไดร้ ว่ มเดนิ ทางกบั เจา้ อกี ครง้ั แมจ้ ะเป็ นตาย อย่างไรขา้ ก็ยอม ขา้ จะดแู ลปกป้ องเจา้ เป็ นอยา่ งดแี น่นอน”

เหมยจอื่ ทเี่ ดมิ ทไี ม่ยอมมองหนา้ อกี ฝ่ าย พอไดย้ นิ คาพูดนีก้ ็เงยหนา้ มองเขา แลว้ พูดอยา่ งเรยี บนิ่งวา่ “อาหมาง อนาคตขา้ งหนา้ ยงั อกี ยาวไกลนัก การเดนิ ทางในชว่ งนั้นก็เป็ นแคก่ ารเดนิ ทางรว่ มกนั เพยี งไม่กวี่ นั เจา้ ไม่จาเป็ นตอ้ งเสยี เวลาไปหวนคดิ ถงึ มนั อกี ” อาหมางมสี หี นา้ ตกตะลงึ ยนื นิ่งองึ้ อยา่ งไม่รวู ้ า่ กาลงั ครนุ่ คดิ อะไรอยู่ ใบหนา้ ดเู ศรา้ สรอ้ ยครหู่ นึ่งกอ่ นจะเปลยี่ นเป็ นเย็นชาสลบั กนั ไปมา สดุ ทา้ ยก็ยอมปรปิ ากพดู วา่ “สาหรบั เจา้ แลว้ น่ันคงเป็ นระยะเวลาที่ แสนสนั้ เทา่ น้ัน แตส่ าหรบั ขา้ กลบั คดิ วา่ เป็ นการเดนิ ทางทมี่ ี ความสขุ มากทสี่ ดุ ในชวี ติ เลยก็วา่ ได”้ เด็กหนุ่มอายเุ พยี งสบิ แปดเชน่ อาหมางไดม้ โี อกาสกา้ วออกจาก จวนอ๋องครง้ั แรก ในการเดนิ ทางก็บงั เอญิ พบเขา้ กบั แม่นางนอ้ ย ชาวป่ าชาวเขาใสซอื่ บรสิ ทุ ธคิ ์ นหนึ่ง ทง้ั สองไดร้ ว่ มเดนิ ทางไป ดว้ ยกนั หยอกลอ้ เลน่ กนั บา้ งทะเลาะกนั บา้ ง ความรสู ้ กึ ดๆี ก็เรมิ่ เกดิ ขนึ้ ในใจ เขาจงึ เขา้ ใจไปวา่ นี่คงเป็ นบพุ เพสนั นิวาสอยา่ งทคี่ น อนื่ พูดกนั เด็กหนุ่มถงึ ขนาดคดิ วา่ ตนเองนั้นโชคดี พอออกจาก จวนอ๋องก็ไดพ้ บกบั หญงิ ทเี่ ป็ นบพุ เพสนั นิวาสเชน่ นี้ ทวา่ สดุ ทา้ ยจงึ ไดร้ วู ้ า่ สงิ่ ทตี่ นเขา้ ใจวา่ จะมาเปิ ดประตแู ห่งความสขุ กลบั เป็ นแค่ การเดนิ ทางเพอื่ แสวงหาบพุ เพสนั นิวาสของคนอนื่ ในชว่ งเวลาสน้ั ๆ ก็เทา่ นั้น

อาหมางยมิ้ อยา่ งเศรา้ ใจพลางถอนหายใจเบาๆ รา่ งกายซวนเซ ถอยหลงั ไปหลายกา้ วเมอื่ เห็นแม่นางนอ้ ยผูเ้ คยงดงามสดใสใน วนั วาน ทวา่ ยามนีใ้ บหนา้ ราวกบั มแี ผ่นนา้ แข็งปกคลมุ อยชู่ นั้ หนึ่ง นางยนื ดว้ ยทา่ ทางเยอื กเย็นสงบนิ่งอยดู่ า้ นในประตคู ฤหาสน์ เขาสา่ ยหนา้ ขณะทจี่ อ้ งมองเหมยจอื่ ปากก็พรา่ บน่ วา่ “ชา่ งเถดิ ขา้ ไปละ่ ” เหมยจอื่ พยกั หนา้ รบั กลา่ วเพยี งวา่ “เดนิ ทางดๆี ” อาหมางหนั หลงั กลบั จงู มา้ ของตนแลว้ เดนิ จากไป เขาไม่ไดข้ นึ้ ไป ขบี่ นหลงั มา้ ดว้ ยซา้ ไดแ้ ตเ่ ดนิ ไปตามทางขา้ งหนา้ ทลี ะกา้ ว เหมยจอื่ ทอดถอนใจพลางกม้ หนา้ ลง รมิ ฝี ปากเมม้ แน่น ดวงตาฉ่า ไปดว้ ยหยาดนา้ นางรดู ้ วี า่ คงจะไม่ไดพ้ บคนขหี้ งุดหงดิ เจา้ อารมณ์ ทมี่ กั ตอ่ วา่ ตนเป็ นประจาวา่ ‘แม่สาวบา้ นนอกคอกนา’ อกี ตอ่ ไปแลว้ เด็กหนุ่มทคี่ อยตงั้ แงร่ งั เกยี จเพราะไม่ไดด้ ง่ั ใจ ซา้ ยงั ตาหนิตเิ ตยี น นางวา่ ‘แม่สาวชาวป่ า’

ทวา่ จๆู่ เสยี งอมึ ครมึ ของรองแม่ทพั ชยุ ก็ดงั แวว่ ขา้ งหวู า่ “ฮหู ยนิ อย่า ไดค้ ดิ มากเลย” เหมยจอื่ เชด็ นา้ ตาแลว้ เงยหนา้ ขนึ้ สง่ ยมิ้ ใหก้ บั รองแม่ทพั ชยุ “ขา้ ไม่ เป็ นไร” อกี ฝ่ ายพยกั หนา้ รบั ประสานมอื คารวะแลว้ กลา่ ววา่ “ฮูหยนิ ดา้ น นอกลมแรง เชญิ ทา่ นกลบั เขา้ ไปพกั ผอ่ นดา้ นในเถดิ ” เหมยจอื่ พยกั หนา้ รบั หนั หลงั เดนิ กลบั ไปทหี่ อ้ งของตน แตจ่ ๆู่ รอง แม่ทพั ชยุ ก็เรยี กนางไว ้ หญงิ สาวหนั หนา้ กลบั ไป เห็นท่าทางของ เขาเหมอื นมบี างอยา่ งอยากจะพูดแตก่ ็ไม่ยอมพูด นางจงึ ยมิ้ ให ้ อย่างออ่ นโยนแลว้ บอกวา่ “รองแม่ทพั ชยุ มสี งิ่ ใดก็พูดมาเถดิ ” รองแม่ทพั ชยุ ทาสหี นา้ ราวกบั ตดั สนิ ใจบางอยา่ งจากน้ันก็กา้ วมา ขา้ งหนา้ “ตามหลกั การแลว้ เรอื่ งนีข้ า้ ไม่ควรออกความคดิ เห็น ทวา่ ทฮี่ ูหยนิ เกดิ ลม้ ป่ วยในครานี้ ทา่ นแม่ทพั ใหญ่รดู ้ วี า่ เป็ นเพราะฮหู ยนิ มเี รอื่ งครนุ่ คดิ และวติ กกงั วลมากจนเกนิ ไป ทา่ นแม่ทพั ใหญเ่ ป็ น ห่วงฮหู ยนิ มาก แมก้ ารศกึ สงครามคบั ขนั ก็ยงั มจี ดหมายมา สอบถามอาการป่ วยของฮูหยนิ อยหู่ ลายครา”

เหมยจอื่ พยกั หนา้ รบั นอ้ ยๆ แลว้ ฟังเขาพูดตอ่ “ขา้ ตดิ สอยหอ้ ยตามท่านแม่ทพั ใหญม่ านาน รจู ้ กั อปุ นิสยั ของเขา เป็ นอยา่ งดี จรงิ ๆ แลว้ ทา่ นแม่ทพั ผ่านเรอื่ งราวและอปุ สรรคขวาก หนามมานับไมถ่ ว้ น แต.่ ..” รองแม่ทพั ชยุ พูดถงึ ตรงนีก้ ็กม้ หนา้ ลง นา้ เสยี งทเี่ อย่ ตอ่ แฝงความลงั เลเล็กนอ้ ย “แตถ่ า้ จะพดู ถงึ เรอื่ ง ระหวา่ งชายหญงิ แลว้ ทา่ นแม่ทพั กลบั เป็ นคนตรงไปตรงมาและ เสมอตน้ เสมอปลายมาโดยตลอด เรอื่ งนีข้ อฮูหยนิ โปรดวางใจได ้ เพยี งแตบ่ างเรอื่ งนั้นซบั ซอ้ นเกนิ ไป ทที่ า่ นแม่ทพั ไม่อยากเอย่ ถงึ ก็ เพราะไม่อยากหาเรอื่ งรอ้ นใจใหก้ บั ฮหู ยนิ เทา่ นั้นเอง” เหมยจอื่ หวนนึกถงึ ตอนแรกทไี่ ดพ้ บกบั รองแม่ทพั ชยุ เขาเป็ น นายทหารทมี่ ที า่ ทางเครง่ ขรมึ ตลอดเวลา ยามนีก้ ลบั มาไดย้ นิ เขา พูดชแี้ นะเรอื่ งความรกั และการครองเรอื นระหวา่ งสามภี รรยาใหฟ้ ัง นางก็รสู ้ กึ ขาจนอดกลนั้ ไม่ไหว หญงิ สาวหวั เราะออกมาแลว้ กลา่ ว วา่ “ขา้ ทราบแลว้ ” หลงั ตอบรบั ไป เหมยจอื่ ก็นึกบางอยา่ งได ้

นางสง่ ยมิ้ ใหร้ องแม่ทพั ชยุ อกี ครง้ั แลว้ ถามวา่ “ทา่ นรไู ้ ดอ้ ย่างไรวา่ ทา่ นอ๋องนอ้ ยพูดอะไรกบั ขา้ ?” พอไดย้ นิ เหมยจอื่ ถามกลบั รองแม่ทพั ชยุ ก็ถงึ กบั สาลกั แลว้ พูดกบั เหมยจอื่ ตรงๆ วา่ “ไม่ใชท่ า่ นอ๋องนอ้ ยคนนีห้ รอกหรอื ทเี่ ป็ นคนพดู บรรดาแม่ทพั ในคา่ ยแทบทกุ คนตา่ งก็รวู ้ า่ ทา่ นอ๋องนอ้ ยผูน้ ีช้ อบ พดู จาเหลวไหล ทาใหท้ า่ นแม่ทพั ใหญก่ บั ฮูหยนิ ตอ้ งผดิ ใจกนั ” เหมยจอื่ คาดไม่ถงึ วา่ ยามนีเ้ รอื่ งราวของตนจะรา่ ลอื ไปทงั้ คา่ ยทหาร แลว้ ใบหนา้ นางแดงเรอื่ ขนึ้ มาพลางพูดเสยี งแผ่ววา่ “ขา่ วลอื กนั ไป เรว็ จรงิ ๆ” รองแมท่ พั ชยุ พยกั หนา้ รบั “เรอื่ งน้ันแน่นอนอยแู่ ลว้ ! พนี่ อ้ งในคา่ ย ทหารตา่ งเป็ นหว่ งเรอื่ งในครอบครวั ของทา่ นแม่ทพั ใหญก่ นั ทกุ คน จากหนึ่งลอื กนั ไปสบิ จากสบิ กนั ลอื ไปรอ้ ย พอลอื กนั ไปลอื กนั มา ทกุ คนก็เลยรวู ้ า่ ทา่ นอ๋องนอ้ ยผูน้ ีท้ าเรอื่ งอนั ใดไว”้ เหมยจอื่ รสู ้ กึ หนา้ มดื ขนึ้ มาทนั ควนั นางลบู หนา้ ผากตนเองอยา่ งจน ใจแลว้ ถามเสยี งเบา “บดิ าของอาหมาง เออ่ ...เฉิงอ๋องผูน้ ั้น ตอนนี้ เป็ นอยา่ งไรบา้ ง?”

รองแมท่ พั ชยุ มสี หี นา้ ครนุ่ คดิ กอ่ นจะรายงานไปตามความเป็ นจรงิ “เฉิงอ๋องรสู ้ กึ ผดิ ตอ่ ทา่ นแม่ทพั ยงิ่ นักจงึ สง่ั ลงโทษอ๋องนอ้ ยอยา่ ง หนัก จากดั บรเิ วณไม่ใหอ้ อกนอกจวนอยหู่ ลายวนั ” เขามองไปตามทางทรี่ า่ งของอ๋องนอ้ ยเดนิ หายลบั ไปไกลแลว้ กอ่ น จะกลา่ วอย่างไม่เขา้ ใจนัก “ใครจะรวู ้ า่ วนั นีเ้ ขาจะมาปรากฏตวั ทนี่ ี่ คงจะลอบหนีออกมาจากจวนเป็ นแน่” พอเหมยจอื่ ไดร้ เู ้ ชน่ นีก้ ็นึกไปถงึ แผ่นหลงั ทดี่ หู ดหขู่ องอาหมางเมอื่ ครู่ นางรดู ้ วี า่ ตนผดิ ตอ่ เขามาก แตแ่ ลว้ อยา่ งไรเลา่ เรอื่ งระหวา่ งนาง กบั อาหมางไม่มที างเป็ นไปไดอ้ ยแู่ ลว้ ไม่สทู้ าใหเ้ ขายอมตดั ใจไป เสยี ดกี วา่ นับตงั้ แตว่ นั ทฝี่ ูเกอตอ้ งมาเสยี่ งชวี ติ ชว่ ยนางดว้ ยการสกู ้ บั กรงเล็บ ของหมาป่ า เหมยจอื่ จงึ ไดเ้ ขา้ ใจวา่ ความรสู ้ กึ ระหวา่ งหนุ่มสาวนั้น หากถงึ คราวควรตดั ก็ตอ้ งสะบนั้ ใหข้ าด ไม่เชน่ น้ันหากวนั ใดอกี ฝ่ ายยอมทาอะไรเพอื่ ตนขนึ้ มาก็จะถอื เป็ นการผดิ ตอ่ ภรรยาของเขา ได ้ นางจงึ ทาเพยี งยมิ้ แลว้ กลา่ วออกไปวา่ “ขา้ รแู ้ ลว้ ”