Hunter's Lady ดรุณีสุดที่รัก เล่ม2

เซยี วจงิ ซนั เงยหนา้ มองเหมยจอื่ แลว้ สง่ ยมิ้ ให ้ “ทาไมถงึ มองขา้ เชน่ นีเ้ ลา่ ?” หญงิ สาวเอยี งคอเล็กนอ้ ยแลว้ มองสารวจเขา...

ตอนที่ 84 ไมค่ นุ้ เคย “เหตใุ ดจๆู่ ขา้ ก็รสู ้ กึ วา่ ทา่ ทางของทา่ นชา่ งดแู ปลกตานัก” เหม ยจอื่ มองอยา่ งครนุ่ คดิ เซยี วจงิ ซนั เลกิ ควิ้ ขนึ้ อยา่ งไม่เขา้ ใจ “ออ้ ... แลว้ ขา้ เป็ นเชน่ ไรเลา่ เจา้ ถงึ ไดด้ วู า่ แปลกตาไป?” เหมยจอื่ ขมวดควิ้ เรยี ว พลนั ยนื มอื เล็กๆ ของตนไปดงึ แขนของ เซยี วจงิ ซนั ใหเ้ ขามาน่ังลงบนตกั ของนาง หญงิ สาวมองทา่ ทาง สงสยั ของอกี ฝ่ ายแลว้ แลบลนิ้ ออกมาอยา่ งทะเลน้ “อยา่ งนีส้ ถิ งึ คอ่ ย ดคู นุ้ ตาหน่อย” พูดพลางออกแรงดงึ แขนทงั้ สองขา้ งของเขาใหโ้ อบ กอดตนไว ้ จากนั้นก็ซบหนา้ ลงบนไหลห่ นาแลว้ พดู จาออดออ้ น “ขา้ ชอบแบบนี”้ เซยี วจงิ ซนั กลา่ วยมิ้ ๆ อยา่ งเอ็นดู “ไดส้ ”ิ เขาขยบั กายลงจากตกั ของนางอยา่ งไรส้ มุ ้ เสยี ง ใชม้ อื หนึ่งโอบเอว ของนางไว ้ สว่ นอกี มอื ก็โอบลงบนไหลบ่ าง พลางเอย่ ถามทขี่ า้ งหู “ถา้ ขา้ ชว่ ยนวดบ่าใหเ้ จา้ ดว้ ย เจา้ จะยงิ่ เห็นขา้ คนุ ้ ตามากขนึ้ กวา่ เดมิ หรอื ไม่?”

เหมยจอื่ กาลงั ซกุ ไซอ้ ยา่ งสบายอารมณอ์ ยใู่ นวงแขนของเขา พูด เสยี งแผ่วออกมาวา่ “อมื ถา้ ชว่ ยนวดขาใหด้ ว้ ยก็ยงิ่ ดใี หญเ่ ลย” พอเห็นทา่ ทางปลมื้ อกปลมื้ ใจของนางแลว้ เซยี วจงิ ซนั ก็หวั เราะ ออกมา “เหมยจอื่ นอ้ ยเอ๋ย ขา้ เป็ นลกู ไกใ่ นกามอื เจา้ เสยี แลว้ ” สองสามภี รรยาคลอเคลยี กนั อย่างหวานชนื่ จากน้ันเหมยจอื่ ก็ คอ่ ยๆ เลา่ ถงึ ประสบการณท์ ยี่ ากลาบากในการเดนิ ทางใหเ้ ซยี วจงิ ซนั ฟัง พอเลา่ ถงึ ตอนทตี่ นถกู คนกลมุ่ หนึ่งไลต่ าม นางก็พูดอยา่ ง ออกทา่ ออกทาง สว่ นเซยี วจงิ ซนั กลบั ขมวดควิ้ แน่น มอื ทชี่ ว่ ยทบุ บ่าใหน้ างกลบั หนักบา้ งเบาบา้ ง แลว้ เหมยจอื่ ก็เลา่ เรอื่ งคนื ทถี่ กู ทาใหต้ กใจตนื่ ในกลางดกึ จนเจา้ ลา ตกใจวงิ่ เตลดิ หนีไปดว้ ยนา้ เสยี งเศรา้ ใจ “พอขา้ ไดย้ นิ เสยี งก็คดิ วา่ คนรา้ ยไลต่ ามมาอกี คนพวกน้ันตอ้ งการจะชงิ ลาของเรา แตข่ า้ ก็ ทาไดเ้ พยี งลาวงิ่ หนี สดุ ทา้ ยเจา้ ลาก็หายไปอยดู่ ”ี พอหวนนึกถงึ ลา นอ้ ยทตี่ ดิ ตามนางเนิ่นนาน นา้ ตาก็รว่ งเผาะลงมาอกี ครงั้ เซยี วจงิ ซนั ฟังมาถงึ ตอนนี้ ควิ้ เขม้ หนาก็ยงิ่ ขมวดมากขนึ้ มอื ทชี่ ว่ ย นวดเฟ้ นขานางก็หยดุ ลง เขากอดหญงิ สาวพลางปลอบดว้ ย

นา้ เสยี งออ่ นหวาน “ไม่เป็ นไร ในเมอื่ มนั หายไปแลว้ เดย๋ี วเราคอ่ ย ไปซอื้ ใหม่ ขา้ จะซอื้ มา้ ใหเ้ จา้ สกั ตวั ดไี หม?” เหมยจอื่ กะพรบิ ตาปรบิ ๆ สา่ ยหนา้ แลว้ พูดทงั้ นา้ ตาวา่ “ขา้ ไม่อยาก ไดม้ า้ ขา้ จะเอาลา เอาลาตวั เกา่ ของเราคนื มา” เซยี วจงิ ซนั ยกมอื ขนึ้ เชด็ นา้ ตาใหภ้ รรยา ถงึ อยา่ งไรเจา้ ลาตวั เกา่ ก็ หายไปแลว้ และคงไม่มที างไดก้ ลบั คนื มา เขารดู ้ วี า่ นางก็เพยี งพูดไป อยา่ งนั้นเอง จงึ เปลยี่ นหวั ขอ้ ในสนทนา “แลว้ หลงั จากนั้นเจา้ เจอ กบั เรอื่ งอะไรอกี บา้ ง?” เหมยจอื่ หวนคดิ ถงึ เรอื่ งทเี่ กดิ ขนึ้ หลงั จากน้ัน พลนั กลา้ กลนื นา้ ตา ลงไปแลว้ พูดถงึ อาหมางอยา่ งปลมื้ ปี ติ นางเลา่ วา่ ตนเองเป็ นคนรงั้ ตวั อาหมางไวเ้ พอื่ ใหเ้ ขาชดใชเ้ รอื่ งทลี่ าหายไป สหี นา้ ของเซยี วจงิ ซนั บงึ้ ตงึ ขนึ้ มาทนั ที มอื ใหญแ่ ข็งแรงกมุ มอื นอ้ ยๆ ของเหมยจอื่ แน่นไม่ยอมปลอ่ ย เหมยจอื่ เองก็ยอ่ มรบั รไู ้ ด ้ นางชาเลอื งมองเขาแวบหนึ่งแลว้ บ่นอยา่ ง ขนุ่ เคอื ง “ทา่ นเป็ นคนใหข้ า้ เลา่ เองนะ ทาไมตอนนีถ้ งึ มาชกั สหี นา้ ใสข่ า้ เลา่ ไม่สนุกแลว้ ขา้ ไม่เลา่ แลว้ ”

เซยี วจงิ ซนั เงยี บงนั ไปครหู่ นึ่ง กอ่ นจะยอมปรบั สหี นา้ ทไี่ ม่สดู้ นี ักของ ตน พยายามฝื นยมิ้ ใหก้ บั นาง กอ่ นจะชว่ ยนวดขาใหต้ อ่ แลว้ บอกวา่ “ขา้ ไม่ไดไ้ ม่พอใจ เจา้ เลา่ ตอ่ ไปเถดิ หลงั จากนั้นอาหมางก็พาเจา้ มาทอี่ วน๋ิ โจวงนั้ หรอื ? แลว้ ในตอนกลางคนื พวกเจา้ ไปคา้ งแรมกนั ที่ ไหน?” เหมยจอื่ ทอดถอนใจเลา่ ตอ่ วา่ “อาหมางผนู ้ ีก้ ็เหลอื เกนิ แมเ้ ขาจะ เป็ นถงึ ลกู ของเฉิงอ๋อง แตท่ าไมถงึ ตอ้ งขงี้ กเชน่ น้ันดว้ ยก็ไม่รู ้ แมแ้ ต่ โรงเตยี๊ มก็ยงั ไม่ยอมเขา้ พกั พาขา้ ไปคา้ งแรมในป่ าป่ านอกตวั เมอื ง โน่น” เซยี วจงิ ซนั มองภรรยาทใี่ สซอื่ ของตนพลางถอนใจเบาๆ อยา่ งจนใจ ใบหนา้ ของเขามคี วามสบั สนเจอื ความสงสาร กอ่ นจะทาเป็ นขมวด ควิ้ เขม้ แลว้ พูดอยา่ งไม่พอใจวา่ “อ๋องนอ้ ยผูน้ ี้ ชา่ งไม่รอู ้ ะไรเสยี จรงิ ไม่รจู ้ กั ดแู ลเจา้ ใหด้ เี อาเสยี เลย” เหมยจอื่ ไดย้ นิ ก็กลอกตาไปมา “อมื ตอนแรกขา้ เองก็รสู ้ กึ วา่ คนผูน้ ี้ ใจรา้ ยมาก แตพ่ อไดพ้ บกบั บรุ ษุ ชดุ ขาวผูน้ ั้น ขา้ จงึ ไดร้ วู ้ า่ ...จรงิ ๆ แลว้ อาหมางน้ันเป็ นคนดมี ากทเี ดยี ว”

เมอื่ เซยี วจงิ ซนั ไดย้ นิ เหมยจอื่ พูดถงึ ใครอกี คน ควิ้ เขม้ ก็ขมวดเขา้ หากนั อกี ครงั้ “บรุ ษุ ชดุ ขาวงนั้ ร?ึ เขาเป็ นใครอกี เลา่ ?” เหมยจอื่ เห็นทา่ ทางตะลงึ ของเขาก็กระหยมิ่ ยมิ้ ยอ่ งอยา่ งพอใจ นาง เลา่ เรอื่ งงบรุ ษุ ชดุ ขาวผูน้ ้ันอยา่ งละเอยี ดไปจนถงึ ชายผูน้ ้ันสง่ ยมิ้ ให ้ ตนอยา่ งไรบา้ ง รวมไปถงึ เรอื่ งทอี่ กี ฝ่ ายแบง่ ปันเนือ้ ยา่ งให ้ เหมยจอื่ เลา่ ใหฟ้ ังเป็ นการใหญจ่ นเซยี วจงิ ซนั ตอ้ งขมวดควิ้ ครนุ่ คดิ ผ่านไปเนิ่นนานชายหนุ่มก็ถามออกมา “เจา้ บอกวา่ กอ่ นหนา้ นีเ้ ขา เคยซอื้ เนือ้ หมูป่ ากบั เราสบิ ชง่ั ใชไ่ หม?” เขาเงยี บเสยี งไปเพยี งครู่ แลว้ ถามอกี วา่ “เขาสวมชดุ สขี าวทง้ั ตวั แลว้ ยงั พูดถงึ เรอื่ งกฎของ นายพรานใหเ้ จา้ ฟังดว้ ยหรอื ?” เหมยจอื่ พยกั หนา้ รบั อยา่ งไม่เขา้ ใจนัก “ไม่ผดิ เขาพูดเชน่ นั้น จรงิ ๆ” เซยี วจงิ ซนั นิ่งคดิ ทบทวนอยคู่ รหู่ นึ่ง แลว้ สอบถามลกั ษณะทา่ ทาง ของคนผูน้ ั้นอยา่ งจรงิ จงั เหมยจอื่ เอยี งคอแลว้ คอ่ ยๆ นึกกอ่ นจะ กลา่ วอยา่ งเปรยี บเปรยวา่ “คนผูน้ ้ันดดู มี าก! เหมอื น...เหมอื นกบั เมฆทลี่ อ่ งลอยอยบู่ นฟ้ า!”

ใบหนา้ เซยี วจงิ ซนั เปลยี่ นเป็ นบงึ้ ตงึ อย่างไม่พอใจ “มที ไี่ หนกนั ! ใครจะไปเหมอื นกอ้ นเมฆได ้ หากจะวา่ ไปหมู่เมฆน้ันก็มที งั้ ดแี ละรา้ ย ในวนั ทอี่ ากาศดเี มฆก็เป็ นสขี าว ในวนั ทอี่ ากาศไม่ดเี มฆก็เป็ นสี ดา!” เหมยจอื่ แยง้ อยา่ งไม่พอใจกลบั ไป “เมฆดาอะไรกนั เลา่ ! เขาดู เหมอื นเมฆสขี าวในวนั ทอี่ ากาศดี ทอ้ งฟ้ ากระจา่ งใส ชา่ งงดงามยงิ่ นัก” เซยี วจงิ ซนั ไดย้ นิ ก็ยงิ่ ทาหนา้ ถมงึ ทงึ ไม่ยอมพูดอะไรอกี เหมยจอื่ แอบชาเลอื งมองเขาแวบหนึ่งอยา่ งจนใจ กอ่ นจะออดออ้ น ดว้ ยการดงึ มอื ของเขาไวแ้ ลว้ บอกวา่ “พอแลว้ ๆ อยา่ พูดถงึ คนผนู ้ ั้น อกี เลย เขาก็แคเ่ มฆกอ้ นหนึ่งเทา่ น้ัน พอลมพดั ก็ลอยหายไปแลว้ ทา่ นตอ้ งใหค้ วามสนใจมากขนาดนีเ้ ชยี วหรอื ” หญงิ สาวพูดถงึ ตรงนีก้ ็ยมิ้ หวานอยา่ งอารมณด์ ใี หส้ ามขี องตน “ทาไมจๆู่ ทา่ นถงึ ไดก้ ลายเป็ นคนคดิ เล็กคดิ นอ้ ยไปไดถ้ งึ เพยี งนี้ พอไดย้ นิ ขา้ พดู ถงึ ชายอนื่ ทา่ นก็ชกั สหี นา้ เสยี แลว้ ”

สหี นา้ ของเซยี วจงิ ซนั ฉายแววลาบากใจเขาพูดกลบเกลอื่ นไปวา่ “ขา้ สนใจเรอื่ งพวกนีท้ ไี่ หนกนั เลา่ ขา้ กาลงั คดิ วา่ ขา้ อาจจะเคยพบ เขามากอ่ นก็เทา่ น้ัน” “ท่านจะเคยเจอกบั เขาไดอ้ ย่างไรกนั ?” เหมยจอื่ ถามอยา่ งไม่เขา้ ใจ เซยี วจงิ ซนั พยกั หนา้ พรอ้ มกบั พูดเสยี งจรงิ จงั “ไม่ผดิ แน่ เจา้ ยงั จา ไดห้ รอื ไม่ กอ่ นหนา้ นีข้ า้ เคยเลา่ วา่ ขา้ เขา้ ป่ าแลว้ ไดพ้ บกบั คนผู้ หนึ่ง ขา้ ยงั แบง่ องุ ้ ตนี หมใี หก้ บั เขาไปขา้ งหนึ่งดว้ ย” เหมยจอื่ รบี พยกั หนา้ กลบั ไป “จาไดเ้ จา้ คะ่ ! เพราะขา้ ไดฟ้ ังทา่ นเลา่ ในตอนน้ัน ขา้ จงึ ไดร้ ธู ้ รรมเนียมปฏบิ ตั ขิ องพวกนายพราน” เซยี วจงิ ซนั หวนครนุ่ คดิ แลว้ กลา่ ววา่ “ตอนน้ันอยใู่ นป่ าลกึ มาก แต่ คนผูน้ ั้นกลบั ยงั แตง่ กายดว้ ยชดุ สขี าว ชา่ งดขู ดั แยง้ ยงิ่ นัก พวกเรา พูดคยุ กนั อยา่ งถกู คอ ขา้ ยงั ชวนใหเ้ ขากนิ เนือ้ ยา่ งดว้ ยกนั แลว้ ก็ แบง่ องุ ้ ตนี หมใี หไ้ ปขา้ งหนึ่ง ตอนนั้นขา้ ยงั เขา้ ใจวา่ อาจเป็ นเพราะมี วาสนาตอ่ กนั จงึ บงั เอญิ ไดพ้ บหนา้ แตใ่ ครเลยจะรวู ้ า่ ในระยะนีท้ ขี่ า้ กาลงั เตรยี มการจะโจมตชี งิ โจวทตี่ งั้ ม่นั สดุ ทา้ ยของเผงิ อ๋อง ขา้ ก็ได ้ พบกบั หน่วยสอดแนมคนหนึ่งหรอื ควรจะเรยี กวา่ นักฆ่าเสยี มากกวา่ นักฆ่าคนนีไ้ ม่ไดแ้ ตง่ กายดว้ ยชดุ ดา แตก่ ลบั อาจหาญใสช่ ดุ สขี าว

เขา้ มาในคา่ ยทหารอยา่ งโจง่ แจง้ ทาราวกบั ขา้ และกองกาลงั ทหาร อกี สองหมนื่ นั้นไรต้ วั ตน” เหมยจอื่ ไดย้ นิ ก็ตกใจไม่นอ้ ย “หรอื คนผูน้ ั้นกบั คนทขี่ า้ เจอจะเป็ น คนเดยี วกนั ?” เซยี วจงิ ซนั พูดดว้ ยนา้ เสยี งเครง่ ขรมึ “ไม่ผดิ แน่ ตอนแรกทขี่ า้ กบั เขาไดเ้ จอกนั ในป่ าลกึ หลงั จากน้ันเขาก็ไปซอื้ เนือ้ หมูป่ าจากเจา้ ทง้ั เวลาสถานทชี่ า่ งเหมาะเสยี จรงิ โดยเฉพาะเมอื่ ดจู ากลกั ษณะ ภายนอกแลว้ ก็น่าจะเป็ นคนคนเดยี วกนั เจา้ เดนิ ทางมาถงึ ทนี่ ี่เขาก็ ยงั ตามมาพบกบั เจา้ อกี มาแบ่งเนือ้ ยา่ งให ้ แลว้ ยงั จงใจพูดถงึ กฎ ของนายพรานใหฟ้ ัง ขา้ ยงิ่ มน่ั ใจวา่ เขาน่าจะเป็ นนักฆ่าผนู ้ ั้น” เหมยจอื่ ขมวดควิ้ เรยี วอยา่ งครนุ่ คดิ “แตด่ แู ลว้ เขาน่าจะเป็ นคนดี คนหนึ่งนะเจา้ คะ ถา้ อยา่ งนั้นทาไมเขาตอ้ งไปชว่ ยเหลอื เผงิ อ๋อง อะไรน่ันดว้ ยเลา่ ?” เซยี วจงิ ซนั สา่ ยหนา้ “ขา้ เองก็ไม่รแู ้ น่ชดั เมอื่ คนื เขาปรากฏตวั ขนึ้ ครง้ั หนึ่ง ขา้ จงึ สง่ั ใหค้ นตดิ ตามไป ใครเลยจะรวู ้ า่ เขากลบั แฝงกาย เขา้ ไปในโรงเตยี๊ ม รองแม่ทพั ชยุ จงึ พาคนไปคน้ หาในโรงเตยี๊ มแหง่ น้ัน กลบั ไม่พบบรุ ษุ ชดุ ขาวแตไ่ ดต้ วั เหมยจอื่ ของขา้ มาแทน”

หญงิ สาวนึกถงึ เรอื่ งทตี่ นถกู จบั มาทคี่ า่ ยทหารในฐานะไสศ้ กึ สอด แนมก็หวั เราะออกมา “ถา้ เชน่ นีข้ า้ ก็ยงิ่ ตอ้ งขอบคณุ เขา หากไม่ใช่ เพราะเขาแลว้ ขา้ ก็ไม่รวู ้ า่ เมอื่ ไรถงึ จะไดพ้ บกบั ทา่ น” เซยี วจงิ ซนั คดิ ถงึ ขอ้ นีก้ ็อดหวั เราะออกมาไมไ่ ดเ้ ชน่ กนั “เชน่ น้ันก็ ถอื วา่ เขาไดท้ าเรอื่ งดเี รอื่ งหนึ่งแลว้ ”

ตอนที่ 85 กระโจมสามชี า่ งอนุ่ สบายเสยี จรงิ หลงั จากหวั เราะไดไ้ ม่นาน เขาก็กลบั ไปมที า่ ทคี รนุ่ คดิ อกี “เขาตง้ั ใจชว่ ยเหลอื เจา้ ในระหวา่ งเดนิ ทาง แสดงใหเ้ ห็นวา่ ไม่ได ้ ประสงคร์ า้ ยกบั เจา้ แตก่ ลบั มเี จตนาชว่ ยเหลอื เจา้ ดว้ ยซา้ ทวา่ การที่ เขามาปรากฏตวั ในคา่ ยทหารหลายครงั้ หลายคราว อกี อยา่ งก็คอื เขายงั มขี องสาคญั ชนิ้ หนึ่งในมอื จงึ ยากจะแยกแยะวา่ เขาเป็ นมติ ร หรอื ศตั รกู นั แน่” “ของสาคญั ชนิ้ นั้นคอื อะไรหรอื เจา้ คะ?” เหมยจอื่ ถามดว้ ยความ อยากรอู ้ ยากเห็น เซยี วจงิ ซนั ไม่ยอม เพยี งใชม้ อื ใหญล่ บู ผมของนางแลว้ กลา่ ววา่ “เจา้ คงเหนื่อยแลว้ ไปนอนพกั บนเตยี งสกั ครกู่ อ่ นดไี หม?” เหมยจอื่ รวู ้ า่ เขาไม่ยอมบอกวา่ ของสาคญั สงิ่ น้ันคอื อะไร เพยี ง เบยี่ งเบนประเด็นไปเรอื่ งนอนหลบั พกั ผ่อนแทน นางจงึ ไม่ไดเ้ ซา้ ซี้ ตอ่ ไป เมอื่ คนื นางเองก็ไม่ไดน้ อนหลบั สนิทสกั เทา่ ไร ตอนนีจ้ งึ รสู ้ กึ งว่ งงุนอยบู่ า้ ง พอไดย้ นิ เขาพูดเรอื่ งนอน นางก็หาวออกมาทนั ที

กอ่ นจะกลา่ ววา่ “ก็ดเี หมอื นกนั เชน่ นั้นขา้ ขอนอนพกั สกั ครกู่ อ่ น นะเจา้ คะ” เซยี วจงิ ซนั เห็นทา่ ทางเหมยจอื่ ก็รวู ้ า่ นางตอ้ งเหน็ดเหนื่อยมาก จงึ รบี จดั แจงทนี่ อน ผา้ หม่ พรอ้ มทงั้ วางหมอนใหเ้ รยี บรอ้ ย กอ่ นจะอมุ ้ นางไปวางลงบนเตยี ง เขาโนม้ ตวั ลงชว่ ยห่มผา้ ให ้ และยงั ชว่ ยจดั ผมของนางวางลงขา้ ง หมอนอย่างเบามอื แลว้ กลา่ วว่า “เจา้ นอนพกั ผ่อนกอ่ นนะ ขา้ จะ ออกไปขา้ งนอกสกั หน่อย” เหมยจอื่ ไดย้ นิ ก็ถามอยา่ งไม่ชอบใจนัก “ทา่ นไม่นอนกบั ขา้ หรอื ?” พอพูดจบก็ยกมอื ขนึ้ ไปคลอ้ งรอบคอเขาอยา่ งออดออ้ นไม่ยอม ปลอ่ ย ชายหนุ่มมที า่ ทางลงั เล กอ่ นจะกม้ หนา้ จมุ พติ ลงไปทแี่ กม้ ของเหม ยจอื่ ทหี นึ่ง กลา่ วขา้ งหนู างอยา่ งไม่อยากจากไป “เด็กดี ขา้ ยงั มี เรอื่ งตอ้ งทา เจา้ นอนกอ่ นนะ คนื นีข้ า้ กลบั มาแลว้ เราคอ่ ยนอน ดว้ ยกนั ”

เหมยจอื่ หาวอกี ครงั้ ผงกศรี ษะอยา่ งวา่ งา่ ย “อมื ... เชน่ นั้นขา้ นอน กอ่ นนะเจา้ คะ” เซยี วจงิ ซนั จบั มอื ทง้ั สองขา้ งของเหมยจอื่ ซกุ เขา้ ไปในผา้ หม่ สว่ น ตนเองก็ลกุ ขนึ้ เดนิ ออกไปดา้ นนอก พอเห็นเขาเดนิ จากไป เหมยจอื่ ก็รสู ้ กึ ไม่คอ่ ยปลอดภยั จงึ ตะโกนไป วา่ “ทา่ นจะออกไปจรงิ หรอื ? ขา้ อยคู่ นเดยี วในนีก้ ็อดกลวั ไม่ได”้ ถงึ อยา่ งไรทนี่ ี่ก็เป็ นคา่ ยทหาร รอบขา้ งลว้ นมแี ตผ่ ูช้ าย แมน้ างจะ นอนอยใู่ นกระโจมก็ยงั ไดย้ นิ เสยี งบรรยากาศและคาสง่ั การดงั มา จากภายนอกอยดู่ ี เซยี วจงิ ซนั หนั หลงั เดนิ กลบั มา ลบู แกม้ นางอย่างเบามอื “เจา้ อยา่ กลวั ไปเลย ทนี่ ี่คอื กระโจมของขา้ หนา้ ประตกู ็มที หารเฝ้ ายามอยู่ ไม่มใี ครกลา้ เขา้ มาดา้ นในแน่ ขา้ ไปไม่ไกล อกี เดย๋ี วก็จะกลบั มาอยู่ กบั เจา้ แลว้ ” เหมยจอื่ ไดย้ นิ เขาพูดก็วางใจขนึ้ มาก นางพยกั หนา้ รบั แลว้ พูดวา่ “เชน่ นั้นทา่ นก็ไปทางานเถอะ ขา้ นอนคนเดยี วไดเ้ จา้ คะ่ ”

เซยี วจงิ ซนั จบู แกม้ นางอกี ครง้ั แลว้ หนั หลงั เดนิ จากไป เหมยจอื่ มองชายผา้ ชดุ สเี ขยี วทโี่ บกสะบดั ทกุ ยา่ งกา้ วทงั้ ม่นั คงและ องอาจ สดุ ทา้ ยชดุ สเี ขยี วน้ันก็หายลบั ออกไปนอกประตู เหมยจอื่ กะพรบิ ตาปรบิ ๆ เงยหนา้ มองดา้ นบนกระโจม ทแี่ หง่ นีเ้ ป็ นทอี่ ยขู่ องสามตี นเอง ผา้ หม่ ก็เปี่ยมไปดว้ ยกลนิ่ อายของ เขา นางไม่รสู ้ กึ หวาดกลวั อกี แลว้ หนาซา้ ในใจยงั รสู ้ กึ ปลอดภยั ยงิ่ นัก เมอื่ ความรสู ้ กึ ไวว้ างใจถกู เขา้ มาแทนที่ นางก็นอนหลบั สนิทใน ทสี่ ดุ . เหมยจอื่ ตนื่ ขนึ้ มาก็เห็นเพยี งผา้ ใบดา้ นบนของกระโจม

ตอนแรกหญงิ สาวยงั คงงุนงง กอ่ นจะนึกออกวา่ นางอยบู่ นเตยี งใน กระโจมของเซยี วจงิ ซนั ไม่ตอ้ งนอนตากลมหนาวอยตู่ ามป่ าเขาอกี ตอ่ ไปแลว้ พอนางเรมิ่ กวาดตามองไปรอบๆ ก็เห็นทโี่ ตะ๊ ทางานดา้ นขา้ งมชี าย ผูห้ นึ่งกาลงั น่ังอา่ นสารในมอื อยู่ สหี นา้ เขามแี ววครนุ่ คดิ อะไร บางอยา่ ง ควิ้ ขมวดอย่างใครค่ รวญ เหมยจอื่ ขยบั ตวั จะลกุ ขนึ้ ชายหนุ่มไดย้ นิ เสยี งเคลอื่ นไหวจงึ หนั มา มองก็พบวา่ นางตนื่ แลว้ เขารบี เดนิ มาน่ังขา้ งเตยี ง กม้ หนา้ ลงแลว้ ถามดว้ ยนา้ เสยี งออ่ นโยน “เจา้ ตนื่ แลว้ หรอื ? ยงั รสู ้ กึ เพลยี อยู่ หรอื ไม่?” หญงิ สาวสา่ ยศรี ษะ มองใบหนา้ สามที จี่ ากกนั ไปนาน พูดดว้ ย นา้ เสยี งงวั เงยี “ไม่เพลยี แลว้ เจา้ คะ่ แตก่ ระหายนา้ ...” เซยี วจงิ ซนั ลกุ ขนึ้ ไปรนิ นา้ ชามาใหน้ างถว้ ยหนึ่ง “ขา้ เพงิ่ สง่ั คน เตรยี มนา้ ชารอ้ นๆ ไวใ้ หก้ อ่ นเจา้ จะตนื่ ไม่นาน”

เหมยจอื่ จะรบั ถว้ ยชามาถอื ไว ้ ทวา่ เซยี วจงิ ซนั กลบั ไม่ยอมปลอ่ ยมอื หญงิ สาวชอ้ นตามองก็เห็นสหี นา้ ทหี่ นักแน่นและอบอนุ่ ของเขา นางจงึ คลยี่ มิ้ ออกมาแลว้ กม้ ลงดมื่ นา้ ชาจากถว้ ยในมอื ของเขาแทน เมอื่ ดมื่ นา้ ชาหมดแลว้ เหมยจอื่ ก็รสู ้ กึ ตนื่ เต็มตาและสดชนื่ ขนึ้ มาก นางถามกบั เซยี วจงิ ซนั วา่ “ตอนนีย้ ามใดแลว้ เจา้ คะ ขา้ นอนหลบั ไปนานหรอื ไม่?” เซยี วจงิ ซนั วางถว้ ยชาไวด้ า้ นขา้ ง “ตอนนีเ้ ทยี่ งวนั แลว้ อกี ครหู่ นึ่งก็ จะถงึ เวลากนิ ขา้ ว ขา้ สง่ั ใหท้ างหอ้ งครวั เตรยี มขา้ วตม้ ไวใ้ หเ้ จา้ ดว้ ย เจา้ อยากกนิ เลยไหม?” เหมยจอื่ สา่ ยหนา้ “ขา้ ยงั ไม่หวิ เลยเจา้ คะ่ ” เซยี วจงิ ซนั ลกุ ขนึ้ สะบดั ชายเสอื้ แลว้ น่ังลงขา้ งเตยี ง กม้ หนา้ ลงสง่ ยมิ้ มาให ้ “เชน่ นีก้ ็ดี เจา้ กนิ อมิ่ แลว้ แตข่ า้ ยงั หวิ อยเู่ ลย” นา้ เสยี งของ เขาในยามนีเ้ รมิ่ แหบพรา่ เหมยจอื่ ยอ่ มเขา้ เขา้ ใจความหมายทแี่ ฝงอยใู่ นแววตาของเขา นาง เบอื นหนา้ หนีพลางยมิ้ อยา่ งเอยี งอาย “ดทู า่ นสิ ตอนนีย้ งั กลางวนั อยเู่ ลย จะรบี รอ้ นทาไมกนั ”

เซยี วจงิ ซนั รวบรา่ งนางมากอดไวแ้ นบอก มอื ใหญค่ อ่ ยๆ ซกุ ซนเขา้ ไปดา้ นในสาบเสอื้ ของนาง มอื ขา้ งหนึ่งคลงึ อยบู่ นหนา้ อกนุ่ม สว่ น มอื อกี ขา้ งลบู ไลไ้ ปตามเรอื นรา่ งนวลเนียน ลมหายใจถกี่ ระชนั้ ขนึ้ รนิ รดอยขู่ า้ งหเู หมยจอื่ “ไม่ไดร้ บี แตค่ ดิ มานานแลว้ ครง้ั แรกทเี่ ห็น เจา้ ขา้ ก็คดิ แลว้ ” เหมยจอื่ ไดย้ นิ เสยี งลมหายใจหอบถขี่ องเขา ก็นึกถงึ ตอนทตี่ นได ้ เจอกบั สามคี รง้ั แรก ตอนนั้นเขาก็พยายามยบั ยง้ั ชง่ั ใจเชน่ กนั ดงั น้ันยามนีแ้ มป้ ากของเหมยจอื่ จะพรา่ บอกวา่ เขนิ อาย แตอ่ นั ทจี่ รงิ สามภี รรยาหนุ่มสาวทตี่ อ้ งแยกจากกนั มาเป็ นปี ไหนเลยจะปฏเิ สธ เรอื่ งแบบนีไ้ ด ้ พอถกู มอื ใหญ่ของอกี ฝ่ ายเลา้ โลมอยบู่ นเรอื นรา่ ง โดยเฉพาะทรวง อกออ่ นนุ่มทไี่ ม่เคยตอ้ งมอื ชายมาเป็ นแรมปี กาลงั ถกู เคลา้ คลงึ ซา้ ยงั ไดย้ นิ เสยี งหายใจหอบหนักทขี่ า้ งหู ทาใหท้ งั้ รา่ งของเหมยจอื่ รสู ้ กึ เสยี วซา่ นขนึ้ มาทนั ที ความรสู ้ กึ สน่ั ไหวเกดิ ขนึ้ ในใจอยา่ ง รวดเรว็ เหมยจอื่ กระซบิ เสยี งสน่ั เตอื นอกี ฝ่ ายวา่ “ดา้ นนอกมผี ูค้ นมากมาย ระวงั ใครจะรเู ้ ขา้ นะเจา้ คะ”

เซยี วจงิ ซนั ใชป้ ลายลนิ้ ไลเ้ ลยี บรเิ วณตงิ่ หขู องนาง เอย่ เสยี งแหบ พรา่ “เจา้ วางใจเถดิ ไม่มใี ครไดย้ นิ หรอก” ระหวา่ งทพี่ ูดเซยี วจงิ ซนั ก็จบั ตวั นางใหน้ อนราบลงกบั เตยี ง รบี ถอด เปลอื้ งเสอื้ ผา้ ของนางออกรวดเรว็ อยา่ งไม่อาจยบั ยง้ั ชง่ั ใจตอ่ ไปได ้ อกี แลว้ แยกขาเรยี วขาวใหห้ า่ งออกจากกนั กอ่ นจะใชม้ อื อกี ขา้ ง ถอดกางเกงของตนออก เพอื่ ปลดปลอ่ ยบางสงิ่ ทกี่ าลงั แดงกา่ ชชู นั และเรยี กรอ้ งตอ้ งการจะเขา้ ไปอยดู่ า้ นใน หญงิ สาวทไี่ ม่เคยผ่านเรอื่ งนีม้ านานปี กลบั ไดม้ าเห็นของสงิ่ นีอ้ กี ครา ในใจก็อดหวน่ั เกรงไม่ได ้ ปากจงึ พรา่ บอกเสยี งแผ่วขณะทรี่ า่ ง ออ่ นระทวยวา่ “เบาๆ หน่อยนะเจา้ คะ” เซยี วจงิ ซนั ใชม้ อื ใหญข่ า้ งหนึ่งชอ้ นสะโพกกลมกลงึ ของนางขนึ้ สว่ นอกี มอื นั้นเคลา้ คลงึ อยบู่ นปลายปทมุ ถนั ทลี่ กุ ชนั แลว้ ตอบ กลบั ไปวา่ “ขา้ จะพยายามทาเบาๆ” ถงึ เขารบั ปากวา่ จะออมแรงให ้ ทวา่ เซยี วจงิ ซนั ก็ไม่อาจยบั ยง้ั การ กระทาของตนได ้ มอื ใหญ่ยงั คงยกสะโพกของนางขนึ้ แลว้ คอ่ ยๆ

เคลอื่ นสว่ นลา่ งของตนทกี่ าลงั พลงุ่ พลา่ น จดจอ่ เขา้ ไปแนบชดิ กบั ชอ่ งทางเล็กแคบอนั ชมุ่ ชนื้ บนกายสาว เหมยจอื่ รสู ้ กึ ไดว้ า่ จดุ บอบบางบนรา่ งตนกาลงั แนบสนิทกบั ความ แข็งขงึ และใหญ่โต ตรงชอ่ งเล็กแคบราวกบั ถกู ฝื นใหเ้ ปิ ดกวา้ งออก ในใจพลนั หวาดหวน่ั แตก่ ็ไม่กลา้ ปฏเิ สธ ทาไดเ้ พยี งแคข่ บรมิ ฝี ปาก แน่นไมก่ ลา้ สง่ เสยี ง เมอื่ ความแข็งขงึ ของตนไดส้ มั ผสั ความออ่ นนุ่มน้ัน เซยี วจงิ ซนั ก็ รสู ้ กึ ไดว้ า่ ตลอดหนึ่งปี เต็มทตี่ นไม่ไดแ้ นบชดิ กบั ภรรยาสาว ทาให ้ ชว่ งลา่ งของนางเล็กแคบลง นา้ เสยี งแหบทมุ ้ น้ันกลา่ ววา่ “ขา้ จะ ระวงั ใหม้ าก ไม่เจ็บหรอก” หลงั พูดจบเขาก็ไม่อาจควบคมุ ตวั เองไดอ้ กี ดนั แกน่ กายของตน ผ่านชอ่ งเล็กแคบเขา้ ไปจนสดุ ราวกบั ทวนทที่ ะลวงลกึ เขา้ ไปใน โคลนดดู พรอ้ มกบั เสยี งครางแผ่วเบา ความออ่ นนุ่มเรมิ่ ชมุ่ ฉ่าไป ดว้ ยหยาดนา้ ตามมาดว้ ยเสยี งรอ้ งครวญครางอยา่ งมคี วามสขุ เหงอื่ เม็ดโตผุดพราวจนเต็มหนา้ ผากชายหนุ่ม เขากดั ฟันถามวา่ “เจ็บหรอื ไม่?”

เหมยจอื่ ยงั คงหลบั ตาพรมิ้ สา่ ยศรี ษะนอ้ ยๆ รมิ ฝี ปากแดงเรอื่ เผยอ พลางหอบหายใจ “แน่นเหลอื เกนิ แตไ่ ม่เจ็บเจา้ คะ่ ” พอไดย้ นิ คาตอบ เซยี วจงิ ซนั ก็ขบกรามแน่น ชอ้ นสะโพกนางให ้ สงู ขนึ้ อกี เพอื่ ใหแ้ นบชดิ กบั ความเป็ นชายของตนมากยงิ่ ขนึ้ แลว้ ออกแรงขยบั ชว่ งลา่ งใหก้ ระแทกกระทน้ั มากขนึ้ บกุ บน่ั เขา้ ไปไม่ หยดุ ราวกบั จะดดู กลนื วญิ ญาณของนางดว้ ยทา่ ทางฮกึ เหมิ . เมอื่ ถกู ถาโถมเขา้ หาอยา่ งบา้ คลง่ั เหมยจอื่ ก็แทบจะควบคมุ เสยี ง รอ้ งของตนไม่อยู่ หากจะวา่ ไปเหมยจอื่ น้ันเพงิ่ จะเป็ นสาวไดไ้ ม่นานดจุ ดง่ั ดรณุ ีแรก แยม้ ถงึ นางจะมสี ามแี ลว้ และเคยผ่านการสอนสง่ั จากเซยี วจงิ ซนั จน ชา่ ชอง แตใ่ นยามทตี่ อ้ งหา่ งเหนิ กนั ถงึ หนึ่งปี เต็ม กลบี ดอกไมน้ ้ันก็ ไม่เคยตอ้ งมอื ผูใ้ ดเปรยี บเหมอื นประตบู านใหญท่ ปี่ ิ ดสนิทมาเนิ่น นาน ดงั นั้นระหวา่ งเสน้ ทางทที่ ะยานเขา้ ไปจงึ ยากลาบากพอสมควร

ตอนที 86 ไมม่ ใี ครไดย้ นิ หรอก เซยี วจงิ ซนั พยายามใชค้ วามความชมุ่ ฉําของเหมยจอื นําพาความ แข็งขนื รกุ ไปขา้ งหนา้ แลว้ สอดแทรกเขา้ ไปดา้ นในอยา่ งรวดเร็ว ไหนเลยหญงิ สาวจะทานทนไหว ตรงชอ่ งทางออ่ นนุ่มนันพลนั หลงั นําออกมา กอ่ นทเี สน้ ทางจะถกู บบี ใหเ้ ล็กแคบลงแลว้ ดดู รัดสงิ แปลกปลอมแข็งขนื ทฝี ื นฝ่ าเขา้ มาดา้ นใน คนื นชี า่ งตา่ งกบั คนื แรกทนี างไดม้ อบพรหมจรรยใ์ หช้ ายผนู ้ อี ยา่ งสนิ เชงิ แมจ้ ะกระชบั แน่นจนอดึ อดั เชน่ เดยี วกนั แตใ่ นครังแรกนาง หวาดหวนั กบั สงิ ทไี มเ่ คยพบเจอมากอ่ น ทวา่ ครังนเี หมยจอื กลบั รสู ้ กึ มคี วามสขุ อยา่ งทวี าดหวงั ไว ้เป็ นความสขุ ทนี างเฝ้ารอมานาน แสนนาน หลงั จากเซยี วจงิ ซนั ไดฝ้ ังลกึ เขา้ ไปในกายนาง เขากร็ สู ้ กึ ถงึ ความ แตกตา่ งจากทกุ ครัง ความโหยหาและความอา้ งวา้ งตลอดระยะ เวลาหนงึ ปีพลนั ทว่ มทน้ ชายหนุ่มจงึ บกุ บนั อยา่ งบา้ คลงั จโู่ จมเขา้ ออกอยา่ งหนักหน่วงและตงั ใจ ดมื ดํากบั รสสวาทอยา่ งเต็มที ชายหนุ่มกม้ หนา้ มองภรรยาสาวทอี ยใู่ ตร้ า่ งตน เพราะสะโพกของ นางถกู ชอ้ นเอาไวท้ ําใหต้ น้ คอยกขนึ เล็กนอ้ ย ควิ เรยี วงามขมวด อยา่ งสะกดกลนั ดวงตาของนางหรปี รอื กดั รมิ ปีฝากแดงระเรอื ไว ้ แน่นเพอื ไมใ่ หเ้ สยี งครวญครางเล็ดลอดออกมา

แววตาของเซยี วจงิ ซนั เปลยี นเป็ นลมุ่ ลกึ ยงิ กวา่ เดมิ กายทอ่ นลา่ ง จโู่ จมอยา่ งบา้ คลงั อกี ครังจนแผน่ กระดานบนเตยี งประทว้ งเสยี งดงั เสน้ ผมยาวสลวยของนางยงุ่ เหยงิ ไปหมด ทรวงอกขาวเนยี นทงั สอง กระเพอื มไหวอยา่ งงดงาม เซยี วจงิ ซนั เคลอื นไหวอยา่ งกระแทกกระทนั รนุ แรงพลางเหลอื บ มองไปรอบๆ ในใจพลนั คดิ บางอยา่ งขนึ มาได ้เขารบี ชอ้ นตวั นางขนึ มาอมุ ้ ไว ้แยกขาทงั สองขา้ งของนางออกแลว้ ใหม้ าเกยี วรอบเอว หนามากดว้ ยพละกําลงั ของตน จากนันกจ็ ับแขนเรยี วเล็กใหม้ า คลอ้ งไวก้ บั ตน้ คอตวั เอง เหมยจอื ไมเ่ ขา้ ใจในสงิ ทเี ขาทํา ดวงตาเคลบิ เคลมิ หรปี รอื ขนึ เล็ก นอ้ ย เอย่ ถามเสยี งแผว่ วา่ “ทา่ นจะทําอะไร?” เขาอธบิ ายเสยี งทมุ ้ ทขี า้ งหวู า่ “ทําเชน่ นจี ะไดไ้ มม่ เี สยี ง” หญงิ สาวเขา้ ใจขนึ มาทนั ที ใบหนา้ ทแี ดงกําอยแู่ ลว้ กย็ งิ แดงขนึ ไป อกี ทําไดเ้ พยี งซบหนา้ กบั อกของเขาอยา่ งเอยี งอาย ถงึ อยา่ งไรรา่ งกายนางกเ็ ป็ นของเขา ไมว่ า่ เขาจะทําอยา่ งไรหรอื ทํา ตรงไหนกล็ ว้ นขนึ อยกู่ บั เขาทงั สนิ ตนเองคงทําไดเ้ พยี งตงั รับก็ เทา่ นัน แตไ่ มน่ านเหมยจอื กพ็ บวา่ การอยใู่ นทา่ ตวั ตรงเชน่ นชี า่ งใหค้ วาม รสู ้ กึ ทแี ตกตา่ งจากการนอนบนเตยี งยงิ นัก ถา้ นอนอยบู่ นเตยี งเซยี ว จงิ ซนั จะตอ้ งยกสะโพกของตนขนึ ถงึ จะสอดใสส่ งิ นันเขา้ ไปดา้ นใน ได ้และแมจ้ ะเขา้ ไปแลว้ กย็ งั มขี อ้ จํากดั เพราะตอนทเี ขาถอยกาย ออกมากร็ าวกบั จะนําพาเอาเนอื ออ่ นๆ ของตนออกมาดว้ ย ทําให ้

เหมยจอื รสู ้ กึ เจ็บปวดจนแทบจะรับไมไ่ หว แตท่ า้ ยทสี ดุ กย็ งั ทนมา จนได ้ ทวา่ พอถกู เขาอมุ ้ ขนึ มาเชน่ นี เหมยจอื กถ็ งึ กบั ไรเ้ รยี วแรงไปทงั กาย ทําไดเ้ พยี งเกาะรา่ งของเขาแน่น ขาทงั สองขา้ งเกยี วรัดไวท้ บี นั เอว ดงั นันรา่ งกายชว่ งลา่ งของทงั สองจงึ แนบสนทิ กนั มากทสี ดุ ในตอนนดี เู หมอื นเซยี วจงิ ซนั จะไมข่ ยบั เขา้ ออกอยา่ งดดุ นั เชน่ ตอน แรก เขาทําเพยี งยกสะโพกของนางขนึ แลว้ กป็ ลอ่ ยมอื ลง จากนันก็ ยกขนึ และปลอ่ ยลงเชน่ เดมิ ซาํ ๆ ทกุ ครังทเี หมยจอื ถกู ยกขนึ กร็ าวกบั มขี องรอ้ นบางอยา่ งถกู ดดู ให ้ ไหลออกไปชา้ ๆ เป็ นความรสู ้ กึ อดึ อดั แตก่ ไ็ มก่ ลา้ บดิ กายหนี นํา ทพิ ยจ์ ากสว่ นลา่ งพลนั ไหลรนิ ลงมาตามตน้ ขา ขณะทเี หมยจอื เพงิ จะหายใจไดท้ วั ทอ้ ง จๆู่ ชายผนู ้ กี ป็ ลอ่ ยมอื ใหญ่ ของตนออก ทําใหร้ า่ งนางกระแทกลงไปตรงตําแหน่งทเี ขาตงั ใจ อยา่ งแรง แทง่ หยกเนอื ทแี ข็งขงึ ราวกบั แทง่ นําแข็งเสยี ดแทงลกึ เขา้ ไปในรา่ งกายออ่ นนุ่มจนหญงิ สาวสนั เทา เหมยจอื สะบดั ศรี ษะ ไปมาแลว้ จกิ เล็บลงไปบนหวั ไหลข่ องเขา ชายหนุ่มทําเชน่ นอี ยหู่ ลายครังจนกระทงั เหมยจอื แทบจะทนไมไ่ หว แลว้ นางอา้ ปากหายใจหอบถี พดู เสยี งกระเสา่ วา่ “ขา้ ไมไ่ หว แลว้ ...” เซยี วจงิ ซนั ชอ้ นสะโพกของนางขนึ ในยามนมี อื ใหญเ่ ปียกชนื ไป ดว้ ยนําทพิ ยช์ มุ่ ฉํา เขาถามกลบั ดว้ ยนําเสยี งแหบแหง้ “ทําไมถงึ ทนไมไ่ หวแลว้ เลา่ ของเจา้ ชมุ่ ชนื กวา่ แตก่ อ่ นอกี ”

หลงั จากพดู จบชายหนุ่มกอ็ ดรนทนไมไ่ หวตอ่ ไป มอื ใหญข่ ยบั ยก รา่ งนางใหท้ อ่ นลา่ งอนั แข็งแกรง่ ของตนเขา้ ออกรา่ งบอบบางอกี หลายตอ่ หลายครัง แตก่ ไ็ มไ่ ดเ้ ขา้ ออกจนสดุ เหมอื นเชน่ กอ่ นหนา้ นี ถงึ เจา้ สงิ ทมี ขี นาดหนาใหญจ่ ะทมิ แทงเขา้ ไปในรา่ งของเหมยจอื อ ยา่ งหนักหน่วง ทวา่ นางกย็ งั รับไหว หญงิ สาวหนบี ขาทงั สองขา้ ง เขา้ หากนั หลบั ตาพรมิ ซบหนา้ ลงบนแผงอกกวา้ ง คอยรับทกุ ทว่ งทา่ การจโู่ จมจากเขา ทนั ใดนันนางกร็ สู ้ กึ มคี วามสขุ อยา่ ง ประหลาด ชว่ งลา่ งยงิ กระชบั แน่น รา่ งบางกระตกุ ขนึ มาเล็กนอ้ ย จากนันดา้ นลา่ งกม็ นี ําไหลรนิ ออกมาจากชอ่ งทางทที งั สองแนบชดิ กนั ทําใหส้ ะโพกของนางเปียกชนื ไปหมด และพลอยใหม้ อื ใหญ่ ของเซยี วจงิ ซนั ชนื แฉะไปดว้ ย ชายหนุ่มกระชบั เอวบางไวแ้ น่น กระซบิ เสยี งกระเสา่ ทขี า้ งหขู อง นางวา่ “อกี เดยี วขา้ จะไมย่ งั แลว้ นะ” เหมยจอื จับหวั ไหลข่ องเขาไว ้หลบั ตาพรมิ พลางหายใจหอบถี ตอน นนี างรับรถู ้ งึ ความสขุ ทแี ผซ่ า่ นมาจากชว่ งลา่ งของตนระลอกแลว้ ระลอกเลา่ จนเนอื ตวั สนั เทมิ ชอ่ งทางเล็กแคบบบี รัดไมห่ ยดุ เซยี ว จงิ ซนั รวู ้ า่ ตอนนนี างกําลงั เสยี วซา่ นเต็มทแี ลว้ จงึ ไมก่ ลา้ รบี เรง่ ขยบั อกี ทําไดเ้ พยี งฝังกายของตนไวใ้ นรา่ งนางไมย่ อมขยบั ทวา่ ในยามทชี อ่ งทางออ่ นนุ่มบบี รัดกร็ าวกบั จะดดู กลนื สงิ แปลก ปลอมทฝี ังเขา้ มาในรา่ งตนเอง ทําใหช้ ายหนุ่มอดขยบั แกน่ กายที อยใู่ นรา่ งของนางไมไ่ ด ้พอเจา้ สงิ นันขยบั เขยอื น เหมยจอื กร็ อ้ ง ครวญครางออกมา เนอื ตวั สนั ระรกิ

รา่ งสนั สะทา้ นของหญงิ สาวทําใหเ้ ซยี วจงิ ซนั ไมส่ ามารถควบคมุ อารมณต์ นเองไดอ้ กี เขาจับสะโพกทงั สองขา้ งของนางไวแ้ น่นแลว้ พยายามสอดใสเ่ จา้ สงิ นันเขา้ ไปใหล้ กึ ขนึ เหมยจอื ไมร่ จู ้ ะทําอยา่ งไร ไดแ้ ตก่ ดั แผงอกกํายําของเขาเพอื ไมใ่ ห ้ ตนสง่ เสยี งรอ้ งออกมา ทวา่ แรงกระแทกกระทนั จากชว่ งลา่ งทมี าก ขนึ เรอื ยๆ ทําใหน้ างถงึ กบั ตอ้ งจกิ ตน้ แขนของเขา ขาทงั สองขา้ ง เกยี วรัดบนั เอวชายหนุ่มไวแ้ น่น ในขณะทรี า่ งบดิ เรา่ ไปมา ใชว่ า่ ตนจะไมเ่ คยผา่ นเรอื งเชน่ นมี ากอ่ น นางเคยรว่ มหลบั นอนกบั เขามากห็ ลายครังแลว้ หญงิ สาวยอ่ มรวู ้ า่ ยงิ ตนบบี รัดเชน่ นี เขากจ็ ะ ยงิ ชอบใจ แลว้ ถา้ เขาชอบใจกจ็ ะยงิ เรง่ ใหเ้ สร็จสนิ ไดโ้ ดยเร็ว และเป็ นจรงิ ดงั คาด ถงึ เหมยจอื จะไมไ่ ดจ้ งใจรัดแน่นจนเกนิ ไป เพราะอนั ทจี รงิ สว่ นนันของนางกค็ บั แน่นอยแู่ ลว้ กอปรกบั เซยี วจงิ ซนั เองกไ็ มไ่ ดท้ ําเรอื งเชน่ นมี าเป็ นเวลานาน ถงึ ขนาดทเี ขาแทบจะ ไมส่ ามารถควบคมุ ตนเองไดเ้ ลย ตอนแรกชายหนุ่มกย็ งั เขา้ ออกเป็ น จังหวะ แตต่ อนนกี ลบั กลายเป็ นพายโุ หมกระหนําไปเสยี แลว้ สดุ ทา้ ยกพ็ น่ กระแสนําอนุ่ สายหนงึ เขา้ ไปในตวั ของเหมยจอื หญงิ สาวหอบหายใจซกุ หนา้ อยกู่ บั ไหลข่ องเซยี วจงิ ซนั ชายหนุ่ม เองกซ็ บหนา้ ลงบนเสน้ ผมออ่ นนุ่มของนางแลว้ ผอ่ นลมหายใจออก มาเฮอื กใหญ่ ผา่ นไปเนนิ นานเซยี วจงิ ซนั กย็ งั อมุ ้ รา่ งของเหมยจอื ไวเ้ ชน่ เดมิ ไมม่ ี ทที า่ วา่ จะยอมวางลงงา่ ยๆ

หญงิ สาวบดิ ชว่ งเอวไปมาแลว้ เอย่ ถามดว้ ยนําเสยี งออดออ้ น “ทําไมยงั ไมป่ ลอ่ ยขา้ ลงอกี ?” เซยี วจงิ ซนั เห็นนางขยบั ตวั แลว้ พลอยใหป้ ทมุ ถนั ทอี ยตู่ รงหนา้ สนั ไหวตาม ในแววตาชายหนุ่มกเ็ กดิ แรงปรารถนาขนึ มาอกี เขาจับจอ้ ง หนา้ อกทงั สองของนาง กลา่ วดว้ ยนําเสยี งแหบแหง้ “ตรงนขี องเจา้ ใหญข่ นึ กวา่ เมอื กอ่ นมากเลย” เหมยจอื เห็นอกี ฝ่ ายจอ้ งมองหนา้ อกอวบอมิ ของตนไมว่ างตา กห็ วน คดิ ถงึ ทเี ขาเคยบอกใหน้ างกนิ เพอื บํารงุ สว่ นนใี หม้ ากหน่อย ในใจก็ ทงั กระดากทงั ภมู ใิ จ หญงิ สาวเกาะบา่ ของเขาไวแ้ ลว้ เชดิ หนา้ ขนึ สา่ ยไปมาเบาๆ ทําใหห้ นา้ อกอวบอมู ทงั สองขา้ งกระเพอื มไหว ราวกบั ระลอกคลนื ชา่ งเยา้ ยวนสายตาคนมองยงิ นัก ดวงตาของนางสอ่ งประกายยวั เยา้ เอย่ เสยี งหวาน “กต็ อนแรกทา่ น บอกใหข้ า้ บํารงุ น”ี ลมหายใจของเซยี วจงิ ซนั กระชนั ขนึ ไปอกี มอื ใหญข่ า้ งหนงึ รวบ แผน่ หลงั นางใหเ้ ขา้ มาใกลจ้ นอกตมู ทงั สองขา้ งแนบชดิ กบั แผงอก แกรง่ ของตน เหมยจอื ขยบั ตวั เล็กนอ้ ยอยา่ งอดึ อดั ยามแผลเป็ นขนาดใหญบ่ น แผงอกกวา้ งของเซยี วจงิ ซนั แนบชดิ กบั หนา้ อกอวบอดั นุ่มนมิ กพ็ า ใหเ้ กดิ ความรสู ้ กึ แปลกประหลาดขนึ ทบี รเิ วณหนา้ อกแลว้ แผซ่ า่ นไป ทวั รา่ งของนาง เหมยจอื รสู ้ กึ มคี วามสขุ มาก แตก่ ย็ งั จงใจบอกใหเ้ ขาหยดุ เซยี วจงิ ซนั ทถี กู อกตมู ทงั สองขา้ งเบยี ดเสยี ดกก็ ําลงั รสู ้ กึ ถงึ ความนุ่มสบาย

เชน่ กนั พอไดย้ นิ นางบอกใหห้ ยดุ จงึ ถามเสยี งแหบแหง้ วา่ “ทําไม ถงึ ใหห้ ยดุ เลา่ ?” หญงิ สาวชาํ เลอื งมองเขาแวบหนงึ แลว้ บอกวา่ “ไมใ่ หท้ ําแลว้ เจ็บ” เซยี วจงิ ซนั จอ้ งรมิ ฝี ปากแดงระเรอื ทกี ลา่ วอยา่ งแงง่ อน ดวงตาพลนั ฉายประกายลมุ่ ลกึ “แคน่ กี เ็ จ็บเสยี แลว้ อกี เดยี วรนุ แรงกวา่ นแี ลว้ เจา้ จะทนไหวหรอื ?” เหมยจอื ไดย้ นิ กต็ นื ตระหนกไปทนั ที รนุ แรงกวา่ นอี กี หรอื ?

ตอนที 87 ก็แคล่ มพดั เหมยจอื เงยหนา้ มองเหมอื นไมเ่ ขา้ ใจทเี ขากลา่ ว เซยี วจงิ ซนั จงึ กม้ หนา้ ลงมาหา ใชไ้ รหนวดซกุ ไซไ้ ปตามเนนิ อกของ นาง เหมยจอื ตะลงึ งันไปชวั ครู่ บนอกทงั เจ็บและจักจี ขณะทหี ญงิ สาว คดิ จะปฏเิ สธ แตก่ ลบั เห็นสหี นา้ มงุ่ มนั ของสามที กี ําลงั เคลา้ คลงึ อยู่ บนหนา้ อกนุ่มของตน นางจงึ เกดิ ความรสู ้ กึ แปลกประหลาดอยา่ ง ยากจะอธบิ ายออกมาเป็ นคําพดู “ไมเ่ อาแลว้ ...” หญงิ สาวเอย่ เสยี งสนั เครอื จากลําคอ “เจา้ นนี ับวนั กย็ งิ แข็งขอ้ สนิ ะ?” เซยี วจงิ ซนั ขม่ ขกู่ ลบั ดว้ ยนําเสยี ง ทมุ ้ ตํา “ขา้ ไมไ่ ดแ้ ข็งขอ้ ทกุ เรอื งลว้ นเชอื ฟังทา่ น” เหมยจอื รบี สา่ ยหนา้ ปฏเิ สธ “ลว้ นเชอื ฟังขา้ งันร?ึ ” เซยี วจงิ ซนั เลกิ ควิ ขนึ เล็กนอ้ ยพลางใชไ้ ร หนวดซกุ ไซไ้ ปบนหนา้ อกอวบอมู จนแดงระเรอื เหมยจอื รบี ผงกศรี ษะแรงๆ “เจา้ คะ่ ทกุ อยา่ งลว้ นฟังทา่ นคนเดยี ว” ในทสี ดุ เซยี วจงิ ซนั กย็ อมเลกิ เลา้ โลมหนา้ อกของนาง เปลยี นมาอมุ ้ เหมยจอื เดนิ ไปหยดุ ทเี สากระโจมแลว้ ปลอ่ ยรา่ งนางลง กอ่ นจะบอก

ใหน้ างจับเสาไวพ้ รอ้ มกบั โกง่ สะโพกขนึ เหมยจอื รสู ้ กึ กระดากอายจงึ ไมย่ อมทําตาม เซยี วจงิ ซนั เลกิ ควิ เขม้ แลว้ ทําทา่ จะกม้ หนา้ ลงไปทหี นา้ อกของนางอกี หญงิ สาวจงึ จําตอ้ ง ยอมทําตามทอี กี ฝ่ ายบอก ใชม้ อื ทงั สองขา้ งจับเสาไวม้ นั แลว้ กดเอว ตนเองใหต้ ําลงจนสะโพกนันแอน่ ขนึ พอกม้ หนา้ ลง เหมยจอื กเ็ ห็นหนา้ อกอวบอมู เปลอื ยเปลา่ ของตน ตระหงา่ นอยตู่ รงหนา้ ใบหนา้ นางยงิ แดงกําดว้ ยความเขนิ อาย “นี ทา่ นจะทําอะไรกนั ?” เซยี วจงิ ซนั คดิ ในใจวา่ ตนจะทําอะไรไดเ้ ลา่ เขาใชม้ อื เพยี งขา้ ง เดยี วจับเอวบางของเหมยจอื ไว ้สว่ นมอื อกี ขา้ งกเ็ คลา้ คลงึ ยอดปทมุ ถนั ของนาง สว่ นลา่ งทแี ข็งขงึ ขนึ มาอกี ครังจดจอ่ อยทู่ จี ดุ หมาย กอ่ นจะออกแรงจว้ งลกึ เขา้ ไปในรา่ งกายของนางอกี ครัง ครังนเี ซยี วจงิ ซนั กระแทกกระทนั เขา้ มาอยา่ งรนุ แรง จนเหมยจอื ที ตงั รับการจโู่ จมไวไ้ มอ่ ยถู่ งึ กบั เซถลาไปดา้ นหนา้ โชคยงั ดที นี างจับ เสากระโจมเอาไวม้ นั เหมยจอื ทยี นื โกง้ โคง้ อยจู่ ําตอ้ งหนั หนา้ กลบั ไปถามดว้ ยทา่ ทางน่า สงสาร “ทา่ นจะทําอยา่ งนจี รงิ หรอื ?” เซยี วจงิ ซนั ยกมอื ขนึ ลบู ไลไ้ ปทชี อ่ งทางดา้ นหลงั ของนางอยา่ ง เบามอื แลว้ ขยบั ชว่ งลา่ งเล็กนอ้ ยเพอื ทดสอบ เมอื เซยี วจงิ ซนั ขยบั แกน่ กายของตน รา่ งของเหมยจอื กพ็ ลอย เคลอื นไหวตามไปดว้ ย แตเ่ พอื ใหต้ วั เองยงั คงยนื อยไู่ ด ้หญงิ สาวก็ จําตอ้ งพยายามเกาะเสาไวใ้ หม้ นั

ทา่ ทางเชน่ นเี กนิ กวา่ ทนี างจะรับไหวจรงิ ๆ ปากกอ็ ยากจะขอใหเ้ ขา หยดุ แตส่ ะโพกทโี กง้ โคง้ อยถู่ กู เขาจับเอาไวม้ นั สว่ นทเี ขาเขา้ ไปก็ ดดู รัดความแข็งขงึ ใหญโ่ ตของเขาแน่นราวกบั ไมอ่ ยากปลอ่ ยใหเ้ จา้ สงิ นันหลดุ ลอย เหมยจอื รอ้ งครวญครางอยหู่ ลายครัง กดั รมิ ฝี ปากแน่น มอื จับเสาไว ้ มนั ขณะทพี ยายามเกร็งยกสะโพกของตนเอาไว ้ปากกพ็ รําบน่ อยา่ ง นอ้ ยอกนอ้ ยใจ “ทา่ นเห็นขา้ เป็ นลาหรอื อยา่ งไร?” การกระทําเชน่ นกี ไ็ มไ่ ดต้ า่ งจากลาทกี ําลงั ถกู ขอี ยหู่ รอกหรอื ? พอเซยี วจงิ ซนั ไดย้ นิ แววตาทเี ป็ นประกายสมปรารถนากเ็ จอื ไวด้ ว้ ย ความภมู ใิ จ “หากเจา้ เป็ นลา เจา้ กเ็ ป็ นเจา้ ลานอ้ ยของขา้ ‘เซยี วจงิ ซนั ’ เพยี งคนเดยี ว!” . คนคนุ้ เคยคนหนงึ รวู้ า่ เหมยจอื มาก็ตรงมาทกั ทายเชน่ กนั เขาคอื หวั หนา้ โจรป่ าเผยจันเฟิงหรอื จะเรยี กตามตําแหน่งในตอนนกี ็ คอื ‘หวั หนา้ กองเผย’ เผยจันเฟิงไดย้ นิ จากคนรอบขา้ งวา่ เหมยจอื เดนิ ทางมาตามหาสามี พอเขารขู ้ า่ วกด็ อี กดใี จพาลกู นอ้ งเกา่ ของตนมาหาทา่ นแมท่ พั ใหญ่ ถงึ กระโจมเพอื คารวะฮหู ยนิ ขณะทเี ขาอยหู่ า่ งจากกระโจมของทา่ นแมท่ พั ใหญไ่ มไ่ กล จๆู่ ก็ หยดุ นงิ ไมเ่ ดนิ ตอ่ จอ้ งมองยอดกระโจมสที องทตี ระหงา่ นอยดู่ า้ น หนา้ ดว้ ยสหี นา้ พลิ กึ

อดตี โจรป่ าหนา้ ตาหมดจดทยี นื อยดู่ า้ นขา้ งพลอยชะงักตามไปดว้ ย กอ่ นจะถามอยา่ งประหลาดใจวา่ “ทําไมไมเ่ ดนิ ตอ่ เลา่ หวั หนา้ ? เกดิ อะไรขนึ ร?ึ ” หวั หนา้ กองเผยรบี สา่ ยหนา้ “ไมม่ ๆี พวกเรากลบั กนั กอ่ นเถอะ รออกี สกั พักคอ่ ยมาคารวะทา่ นแมท่ พั ใหญก่ บั ฮหู ยนิ กไ็ ด”้ พลทหารคนอนื ทอี ยขู่ า้ งๆ กเ็ อย่ ถามอยา่ งไมเ่ ขา้ ใจเชน่ กนั “เดนิ อกี นดิ กถ็ งึ แลว้ ทําไมถงึ ไมไ่ ปตอ่ เลา่ ” หวั หนา้ กองเผยสง่ สายตาดดุ นั ใสล่ กู นอ้ ง ออกคําสงั เด็ดขาดวา่ “ขา้ บอกใหก้ ลบั ..กก็ ลบั พวกเจา้ จะถามอะไรกนั เยอะแยะ!” พดู จบเขาก็ หนั หลงั เดนิ จากไปทนั ที พวกทหารเดนิ กลบั อยา่ งงนุ งง ลกู พขี องพวกเขาไมเ่ คยทําตวั พลิ กึ พลิ นั เชน่ นมี ากอ่ น! หนงึ ในทหารอดเหลยี วกลบั ไปมองไมไ่ ด ้พอเห็นวา่ มบี างอยา่ งผดิ ปกตกิ ร็ อ้ งอยา่ งแปลกใจ “แปลกจรงิ ! ทําไมพสู่ ที องบนยอด กระโจมนันถงึ สนั ไปมา?” หวั หนา้ กองเผยทําตาดใุ สเ่ ขาทหี นงึ “เจา้ จะไปรอู ้ ะไร นันมนั ลม พัด!” พดู แลว้ กโ็ บกมอื เรง่ ใหท้ กุ คนกลบั พลทหารผใู ้ สซอื ถกู หวั หนา้ กลา่ วตําหนเิ สยี งดงั กเ็ งยหนา้ มองยอด กระโจมอกี ครัง แลว้ ยกมอื ขนึ เกาหวั อยา่ งสงสยั “ใชล่ มพัดหรอื ? ตอนนไี มม่ ลี มสกั หน่อย ยอดกระโจมอนื กไ็ มเ่ ห็นจะสนั เลย!”

เขายงั คงงนุ งงอยคู่ รหู่ นงึ พอหนั กลบั มาอกี ทที กุ คนกพ็ ากนั เดนิ ไป ไกลแลว้ จงึ ตอ้ งรบี วงิ ตามไปใหท้ นั . ภายในกระโจม เหมยจอื พดู อยา่ งน่าสงสาร “เรยี วแรงของทา่ นชา่ งมากมายเหลอื เกนิ ขา้ จับเสาจนเมอื ยมอื ไปหมดแลว้ ” “ไมเ่ ป็ นไร เดยี วขา้ จะชว่ ยนวดมอื ใหเ้ จา้ เอง” เซยี วจงิ ซนั พดู พลาง อมุ ้ เหมยจอื ไปวางลงบนเตยี ง แววตาเต็มไปดว้ ยความอมิ เอม หญงิ สาวปรายตามองเขาแวบหนงึ “แขนกด็ ว้ ย” “ได ้แขนกต็ อ้ งนวดดว้ ยอยแู่ ลว้ ” เซยี วจงิ ซนั รับคําอยา่ งคลอ้ ยตาม “ขากด็ ว้ ย ยนื จนเมอื ยขาไปหมด” เหมยจอื หดเทา้ ของตนเขา้ ไป ใตผ้ า้ หม่ เซยี วจงิ ซนั ยนื มอื ตามเขา้ ไปคลําทขี าของนาง “ไดส้ ิ ขากต็ อ้ งนวด ดว้ ยเชน่ กนั ” . หวั หนา้ กองเผยรอจนกระทงั เลยเวลาพลบคาํ เขาจงึ เดนิ นําพวกพอ้ งกลบั มาทกี ระโจมทา่ นแมท่ พั ใหญอ่ กี ครังเพอื คารวะแมน่ างเหมยจอื ทตี อนนกี ลายเป็ นฮหู ยนิ ของแมท่ พั ใหญ่

ตอนทเี หมยจอื เห็นเขากร็ สู ้ กึ ตนื เตน้ และตกใจในเวลาเดยี วกนั คา่ ย ทหารนสี ําหรับนางแลว้ ชา่ งไมค่ นุ ้ เคยเอาเสยี เลย นอกจากเซยี วจงิ ซนั นางกไ็ มร่ จู ้ ักใครอนื อกี ยามนไี ดพ้ บกบั คนทเี คยรจู ้ ักหลายคนใน คราวเดยี วทําใหใ้ จชนื ขนึ มาไมน่ อ้ ย หวั หนา้ กองเผยผยู ้ ดึ มนั ในกฎระเบยี บอยา่ งเครง่ ครัด พอมาถงึ ก็ คกุ เขา่ คารวะทา่ นแมท่ พั ใหญแ่ ละฮหู ยนิ ทนั ที เหมยจอื เห็นแลว้ ก็ อดทจี ะรสู ้ กึ แปลกๆ ไมไ่ ด ้ นางสะกดิ ปลายนวิ ของสามที ยี นื อยดู่ า้ นขา้ งแลว้ กลา่ ววา่ “ขา้ ไม่ ชอบแบบนเี ลย ทําไมตอ้ งมาคกุ เขา่ ดว้ ย ทําเหมอื นเมอื กอ่ นไมไ่ ด ้ หรอื ?” เซยี วจงิ ซนั กระซบิ อธบิ ายวา่ “คา่ ยทหารยอ่ มมกี ฎระเบยี บของ ทหาร หากเจา้ ไมใ่ หเ้ ขาคกุ เขา่ ในวนั นี ภายหนา้ ผอู ้ นื เห็นเขา้ จะไม่ เป็ นผลดกี บั ตวั เขาเอง” เหมยจอื ฟังแลว้ กย็ งั ไมค่ อ่ ยเขา้ ใจอยดู่ ี แตจ่ ําตอ้ งพยกั หนา้ ทําเป็ น เขา้ ใจไปกอ่ น เซยี วจงิ ซนั สงั ใหผ้ ใู ้ ตบ้ งั คบั บญั ชาทงั หมดลกุ ขนึ ได ้พวกเขากพ็ า กนั ลกุ ขนึ อยา่ งพรอ้ มเพรยี ง แลว้ เรมิ พดู คยุ เรอื งราวตา่ งๆ หลงั จากที พวกตนจากมา แทจ้ รงิ แลว้ โจรป่ ากลมุ่ นไี ดน้ ําจดหมายทเี ซยี วจงิ ซนั มอบใหม้ าที คา่ ยทหารเพอื ขอเขา้ รว่ มทพั กบั แมท่ พั หลจู่ งิ อนั หลงั จากเซยี วจงิ ซนั ลงจากเขาหนวิ ซนั กม็ าเป็ นกองกําลงั สนับสนุนใหก้ บั กองทพั ของหลจู่ งิ อนั เชน่ กนั ทงั สองกองรบตา่ งไดร้ ับชยั ชนะกลบั มาในทกุ

ศกึ สดุ ทา้ ยสองกองทพั กม็ ารวมเป็ นหนงึ ตงั ฐานทพั ปักหลกั อยทู่ อี วนิ โจวเพอื รอโจมตกี องกําลงั สดุ ทา้ ยของเผงิ ออ๋ งทชี งิ โจว เผยจันเฟิงอธบิ ายใหเ้ หมยจอื ฟังวา่ “กอ่ นหนา้ นแี มข้ า้ จะพอรวู ้ า่ ฐานะของทา่ นแมท่ พั ใหญน่ ันไมธ่ รรมดา แตก่ เ็ ป็ นเพยี งการคาดเดา เทา่ นัน เมอื ไดพ้ บกนั อกี ครังทอี วนิ โจวขา้ กย็ งั ตกใจอยดู่ ี ตอนที แมท่ พั เซยี วชว่ ยฮอ่ งเตป้ ราบกบฏ รวบรวมแผน่ ดนิ ใหเ้ ป็ นปึกแผน่ และสงบสขุ ชอื เสยี งของทา่ นแมท่ พั กเ็ ลอื งลอื ไปไกล ขา้ เองไดย้ นิ ชอื เสยี งมานานแลว้ กร็ สู ้ กึ เลอื มใสยงิ นัก” เหมยจอื ฟังแลว้ กร็ สู ้ กึ ประหลาดใจจงึ อดถามเซยี วจงิ ซนั ไมไ่ ดว้ า่ “ทา่ นเกง่ กาจขนาดนันเชยี วหรอื ? ขา้ รเู ้ พยี งวา่ ทา่ นเป็ นแมท่ พั แต่ ไมร่ เู ้ ลยวา่ ทา่ นมชี อื เสยี งโดง่ ดงั ถงึ เพยี งน”ี อดตี โจรป่ าไดย้ นิ กอ็ ดขําไมไ่ ด ้บางคนจงึ กลา่ วเสรมิ วา่ “ฮหู ยนิ นัน เป็ นเพราะทา่ นอยแู่ ตใ่ นป่ าเขาจงึ ไมเ่ คยไดย้ นิ เมอื กอ่ นแมท่ พั ใหญ่ เซยี วนําทพั ปกป้องบา้ นเมอื ง ตอ่ สทู ้ งั ในป่ าและในเมอื งอยา่ งไม่ หวาดหวนั พวกศตั รเู พยี งไดย้ นิ ชอื กพ็ ากนั ขยาด คตู่ อ่ สทู ้ งั หลาย ตา่ งเกรงกลวั จนฉรี าดเลย” เซยี วจงิ ซนั สง่ สายตาคมกรบิ ไปยงั บรรดาอดตี โจรป่ าแวบหนงึ แลว้ หนั กลบั มาอธบิ ายใหเ้ หมยจอื ฟัง “ใครเลยจะเกง่ กาจถงึ เพยี งนัน เป็ นเพยี งคําเลา่ ขานของคนภายนอก เจา้ เองกอ็ ยา่ ไดถ้ อื เป็ นจรงิ เลย” เผยจันเฟิงกบั ทหารคนอนื ๆ ไดย้ นิ แมท่ พั ใหญพ่ ดู กร็ ทู ้ นั ทวี า่ เขาไม่ ตอ้ งการใหฮ้ หู ยนิ ของตนรับรเู ้ รอื งราวเกยี วกบั การศกึ สงครามทมี ี

กลนิ คาวเลอื ดคละคลงุ ้ จงึ พากนั สงบปากสงบคําไมก่ ลา้ พดู อะไร ออกมาอกี ทวา่ สงิ ทเี พงิ ไดย้ นิ กลบั กระตนุ ้ ใหเ้ หมยจอื อยากรอู ้ ยากเห็นขนึ มา นางจับมอื เซยี วจงิ ซนั แลว้ ถามเรอื งราวตา่ งๆ นานา ทวา่ คําถามของ นางกลบั เป็ นเรอื งทเี ซยี วจงิ ซนั ไมส่ ามารถตอบได ้เขาเพยี งอา้ ปาก เหมอื นจะตอบแตก่ ลบั ไมม่ คี ําพดู หลดุ ออกมา

ตอนที่ 88 ขา้ น้อยผดิ ไปแลว้ ! พวกทหารทยี่ นื อยเู่ ห็นทา่ ทางของท่านแม่ทพั ใหญก่ ็พยายามสะกด กลนั้ ความรสู ้ กึ ขาเอาไว ้ ก็พากนั คดิ วา่ พวกตนตา่ งก็เกรงกลวั ทา่ นแม่ทพั ใหญจ่ นหวั หด แต่ ตวั แม่ทพั เองก็มสี งิ่ ทเี่ กรงกลวั อยเู่ หมอื นกนั เมอื่ เห็นวา่ ลกู นอ้ งแตล่ ะคนตา่ งก็กลนั้ หวั เราะ เผยจนั้ เฟิ งจงึ ปั้นสี หนา้ เครง่ ขรมึ สง่ สายตาดดุ นั จอ้ งมองไปทหี นึ่ง พวกเขาก็สงบนิ่ง ทาตวั ตามระเบยี บทนั ที ขณะทเี่ ซยี วจงิ ซนั กาลงั รสู ้ กึ กระอกั กระอว่ นใจอย่างหนัก ขา้ งนอก ก็มเี สยี งหวั เราะดงั มาแตไ่ กล ผมู้ าใหม่หวั เราะพลางพดู เสยี งดงั วา่ “ไดย้ นิ วา่ อาซอ้ มาอยา่ งนั้นหรอื ?” เซยี วจงิ ซนั รบี เดนิ ไปตอ้ นรบั ทนี่ อกกระโจม เหมยจอื่ จงึ ตอ้ งเรง่ เดนิ ตามไปดว้ ย จงึ ไดเ้ ห็นวา่ คนผูน้ ้ันก็คอื หลจู่ งิ่ อนั ทเี่ คยพบกนั กอ่ น หนา้ นีน้ ่ันเอง

เมอื่ หลจู่ งิ่ อนั เห็นเหมยจอื่ ก็มองสารวจนางรอบหนึ่ง กอ่ นจะหวั เราะ ดว้ ยความประหลาดใจ “เป็ นอาซอ้ จรงิ ๆ ดว้ ย!” เหมยจอื่ เคยไดพ้ บกบั หลจู่ งิ่ อนั มาแลว้ ครงั้ หนึ่ง จงึ รวู ้ า่ อกี ฝ่ ายเป็ น สหายคนสนิทกบั สามขี องตนมานานแลว้ นางรบี คารวะขนึ้ กอ่ น หลู่ จงิ่ อนั เองก็รบี คารวะเซยี วจงิ ซนั และเหมยจอื่ กลบั ทนั ที ตอนนีเ้ ผยจนั้ เฟิ งเป็ นผูใ้ ตบ้ งั คบั บญั ชาของหลจู่ งิ่ อนั เขาจงึ รบี นา พวกลกู นอ้ งทาความเคารพแม่ทพั หลจู่ งิ่ อนั เชน่ กนั ทวา่ หลจู่ งิ่ อนั กลบั ไมไ่ ดใ้ สใ่ จพวกเขานัก เพยี งโบกมอื ใหแ้ ลว้ กลา่ ววา่ “ในเมอื่ ทกุ คนก็รจู ้ กั กนั หมดแลว้ เชน่ น้ันก็ไม่ตอ้ งมากพธิ ี เขา้ ไปหาทนี่ ่ัง พูดคยุ กนั เถดิ ” ทกุ คนพากนั เขา้ ไปในกระโจม ภายในกระโจมจงึ ดแู น่นไปถนัดตา บา้ งก็หาทนี่ ่ังได ้ บา้ งก็ตอ้ งยนื หลจู่ งิ่ อนั สง่ ยมิ้ ทกั ทายใหเ้ หมยจอื่ กอ่ นจะถอนหายใจแลว้ พูดกบั เซยี วจงิ ซนั วา่ “ขา้ ไดย้ นิ เรอื่ งของอาซอ้ แลว้ ชา่ งเป็ นเรอื่ งทคี่ าดไม่ ถงึ จรงิ ๆ ชงิ ซนั หา่ งไกลจากทนี่ ี่ตง้ั หลายพนั ลี้ แตอ่ าซอ้ กลบั เดนิ ทาง เพยี งลาพงั จนสามารถมาหาพเี่ ซยี วถงึ ทนี่ ี่ได”้

เขาประสานมอื คารวะเหมยจอื่ แลว้ กลา่ วตอ่ อยา่ งเลอื่ มใส “อาซอ้ จงิ่ อนั เลอื่ มใสทา่ นยงิ่ นัก! พใี่ หญม่ ฮี หู ยนิ เขม้ แข็งและกลา้ หาญเชน่ ท่านมาเคยี งคู่ เห็นทคี งไม่มอี ะไรตอ้ งเป็ นห่วงแลว้ ” เหมยจอื่ ไดย้ นิ อกี ฝ่ ายเอย่ ชนื่ ชมตนเองก็รสู ้ กึ ไม่สดู ้ นี ัก อดอธบิ าย ไม่ไดว้ า่ “ตอนนั้นขา้ ก็ไม่รวู ้ า่ ระยะทางจะไกลเป็ นพนั ลเี้ ชน่ นี้ ในใจมี เพยี งความหว่ งใย และดว้ ยความเป็ นหว่ งนีเ้ องทที่ าใหด้ น้ั ดน้ ออก มาตามหาเขา พอออกมาจากหมู่บา้ นก็ถามทางกบั ผูค้ นไปเรอื่ ย ใครจะรวู ้ า่ สดุ ทา้ ยแลว้ จะไกลนับพนั ลเี้ ลา่ !” หลจู่ งิ่ อนั ไดฟ้ ังก็หวั เราะเสยี งดงั ลน่ั จนหนวดเคราบนใบหนา้ สน่ั จากนั้นเขาก็ถอนหายใจอกี ครงั้ แลว้ กลา่ ววา่ “อาซอ้ อยใู่ นป่ าใน เขา หา่ งไกลจากโลกภายนอก วธิ คี ดิ จงึ แสนจะเรยี บง่ายยงิ่ นัก ทวา่ สงิ่ ทพี่ วกเราขาดไปก็คอื ความ ‘เรยี บงา่ ย’ สองคานีน้ ี่แหละ หาก เรอื่ งราวมากมายบนโลกเป็ นดง่ั ทอี่ าซอ้ วา่ ก็คงไม่ตอ้ งถามถงึ เหตผุ ลมากมาย แคท่ าไปตามใจปรารถนาก็พอ ถา้ เป็ นเชน่ นั้นก็ไม่ รวู ้ า่ จะสามารถลดความขดั แยง้ ไปไดม้ ากมายเพยี งใด! ตอนแรกที่ พใี่ หญย่ อมละทงิ้ ความสบั สนวนุ่ วายทนี่ ี่ ขอเก็บตวั ใชช้ วี ติ ตงั้ รกรากอยใู่ นป่ าเขาตลอดไป เดมิ ทขี า้ ยงั เขา้ ใจวา่ เขาตดั สนิ ใจจะ อยอู่ ยา่ งโดดเดยี่ วไปชว่ั ชวี ติ คดิ ไม่ถงึ วา่ เขาจะไดเ้ จอกบั หญงิ สาวที่ แสนจะพเิ ศษเชน่ อาซอ้ หากจะวา่ ไปแลว้ นี่คงเป็ นบพุ เพสนั นิวาส จรงิ ๆ”

ตอนนีเ้ หมยจอื่ รแู ้ ลว้ วา่ โลกภายนอกนั้นแตกตา่ งจากในป่ าเขา อยา่ งสนิ้ เชงิ ทง้ั ขนบธรรมเนียมประเพณีก็มากมาย เดมิ ทนี างก็ รสู ้ กึ กงั วลใจอยแู่ ลว้ พอไดย้ นิ หลจู่ งิ่ อนั พูด นางก็รสู ้ กึ วา่ ตนเองกบั เซยี วจงิ ซนั นั้นเป็ นคคู่ รองทชี่ า่ งหา่ งไกลกนั คนละฟากฟ้ าจงึ อดทจี่ ะ รสู ้ กึ นอ้ ยเนือ้ ตา่ ใจไม่ได ้ หญงิ สาวแอบชาเลอื งมองเซยี วจงิ ซนั แวบ หนึ่ง เห็นอกี ฝ่ ายมองมาทางตนดว้ ยสายตาเรยี บนิ่ง นางก็เลยสง่ ยมิ้ ใหเ้ ป็ นการแกเ้ กอ้ ขณะทคี่ นดา้ นในกาลงั พูดคยุ กนั ก็มเี สยี งรายงานมาจากนอก กระโจมวา่ รองแม่ทพั ชยุ มาขอเขา้ พบ หลจู่ งิ่ อนั ยกมอื ขนึ้ ลบู หนวดเคราของตน ขมวดควิ้ แลว้ กลา่ ววา่ “รองแม่ทพั ชยุ รองแมท่ พั ชยุ ไหนกนั ? ใชร่ องแม่ทพั ชยุ คนทจี่ บั อา ซอ้ ไปขงั ไวใ้ นกระโจมทง้ั คนื คนนั้นหรอื เปลา่ ?” เหมยจอื่ เองก็มองออกไปดา้ นนอกอยา่ งประหลาดใจ เซยี วจงิ ซนั หวั เราะเบาๆ แลว้ บอกอนุญาตใหร้ องแม่ทพั ชยุ เขา้ มาได ้

รองแม่ทพั ชยุ ถอื หอ่ ผา้ สมั ภาระหอ่ หนึ่งเดนิ เขา้ มาในกระโจมอยา่ ง ระมดั ระวงั พอมาถงึ ก็คกุ เขา่ ลงขา้ งหนึ่ง หลจู่ งิ่ อนั ขมวดหวั ควิ้ ขนึ้ แสรง้ ลากเสยี งเขม้ เอย่ ถามไปวา่ “คนผนู ้ ี้ ...ก็คอื รองแม่ทพั ชยุ ทจี่ บั ตวั อาซอ้ มาจากโรงเตยี๊ มแลว้ นามาขงั ไว ้ ในคา่ ย ‘ตลอดทง้ั คนื ’ คนน้ันสนิ ะ?” เขาเอย่ เนน้ ตรงคาวา่ ‘ตลอดทง้ั คนื ’ ดว้ ยนา้ เสยี งดดุ นั เป็ นพเิ ศษ ซา้ ยงั ปรายตามองรองแม่ทพั ชยุ ทคี่ กุ เขา่ อยกู่ บั พนื้ จงึ เห็นอกี ฝ่ ายเหงอื่ ไหลโซมกายอยู่ ถงึ รองแม่ทพั ชยุ กบั แมท่ พั หลจู่ ะไม่คอ่ ยคนุ้ เคยกนั สกั เทา่ ไร แตช่ ยุ สงิ ก็พอรวู ้ า่ แม่ทพั ผูน้ ีไ้ ม่อาจลว่ งเกนิ ได ้ เขาเคยไดย้ นิ คารา่ ลอื วา่ มี ครง้ั หนึ่งทผี่ ูใ้ ตบ้ งั คบั บญั ชาของอกี ฝ่ ายทางานผดิ พลาด แม่ทพั หลู่ บนั ดาลโทสะจนถงึ กบั เตะโดง่ คนผนู ้ ั้นกระเด็นไปกระแทกตน้ ไม้ ใหญ่แลว้ ตกลงมาตาย รองแมท่ พั ชยุ ตอบดว้ ยทา่ ทางกระวนกระวายใจ “เป็ นเพราะขา้ มตี า แตห่ ามแี ววไม่ ไม่ทนั ไดส้ อบถามใหแ้ น่ชดั เสยี กอ่ นก็จบั ตวั ฮหู ยนิ เขา้ มาในคา่ ยเพราะเขา้ ใจผดิ คดิ วา่ เป็ นไสศ้ กึ มาสอดแนม”

หลจู่ งิ่ อนั ใชน้ ิว้ มอื เคาะพนักเกา้ อเี้ ป้ นจงั หวะขณะขมวดควิ้ อยา่ ง ครนุ่ คดิ กอ่ นจะพดู วา่ “รองแม่ทพั ชยุ ปกตแิ ลว้ เจา้ จบั ไสศ้ กึ เชน่ นี้ หรอื ?” รองแมท่ พั ชยุ กม้ หนา้ ลง ตอบกลบั ไปตามจรงิ “กอ่ นหนา้ นีข้ า้ ไม่ เคยจบั ไสศ้ กึ มากอ่ นขอรบั ” ใบหนา้ ของหลจู่ งิ่ อนั เครง่ ขรมึ ขนึ้ มาทนั ที เขาตบโตะ๊ ดงั ปัง “ในเมอื่ เจา้ ไม่เคยจบั ไสศ้ กึ มากอ่ น แลว้ เหตใุ ดยามนีจ้ งึ กลา้ จบั คนสมุ่ สสี่ มุ่ หา้ !” เซยี วจงิ ซนั เห็นวา่ ยงิ่ พูดก็จะยงิ่ มากความไปกนั ใหญ่ จงึ หวั เราะออก มาแลว้ กลา่ ววา่ “พอเทา่ นีเ้ ถอะ รองแม่ทพั ชยุ ก็ลกุ ขนึ้ มากอ่ นเถดิ แม่ทพั หลเู่ พยี งลอ้ เจา้ เลน่ เทา่ นั้น” รองแม่ทพั ชยุ แอบชาเลอื งมองแม่ทพั หลอู่ ย่างระมดั ระวงั ก็เห็นวา่ สี หนา้ อกี ฝ่ ายไม่เหมอื นกบั การลอ้ เลน่ เลย ดงั นั้นชยุ สงิ จงึ เอาแตก่ ม้ หนา้ ยงั ไม่ยอมลกุ ขนึ้ แลว้ ยนื่ หอ่ ผา้ ทอี่ ยใู่ นมอื ไปขา้ งหนา้ พลาง กลา่ ววา่ “ทา่ นแม่ทพั ใหญ่ นี่เป็ นหอ่ ผา้ สมั ภาระของฮูหยนิ ที่ โรงเตยี๊ ม ตอนทฮี่ หู ยนิ ถกู ขา้ ... ถกู ขา้ นาตวั มา นางไม่ไดห้ ยบิ มา

ดว้ ย ขา้ คดิ วา่ อาจมขี องสาคญั วนั นีจ้ งึ ตง้ั ใจกลบั ไปเอามาใหฮ้ หู ยิ นขอรบั ” เหมยจอื่ เห็นหอ่ ผา้ สมั ภาระก็รสู ้ กึ วา่ คนุ ้ ตาตงั้ แตเ่ ขาเดนิ เขา้ มาแลว้ โดยเฉพาะตรงเชอื กสแี ดงเสน้ เล็กทตี่ นเองตง้ั ใจผูกเอาไว ้ แตเ่ พราะ สหี นา้ ทา่ ทางดดุ นั ของหลจู่ งิ่ อนั ทาใหน้ างไม่กลา้ มองเทา่ ไร ทวา่ หลงั จากไดย้ นิ คาพูดของรองแม่ทพั ชยุ บอกก็รวู ้ า่ เป็ นหอ่ ผา้ ของตน จรงิ ดงั คาด นางหนั ไปพูดกบั สามดี ว้ ยความยนิ ดวี า่ “ขา้ คดิ วา่ จะหาห่อผา้ นีไ้ ม่ พบเสยี แลว้ รองแม่ทพั ชยุ ชา่ งมนี า้ ใจจรงิ ๆ ยงั อตุ สา่ หห์ ามาใหข้ า้ จนได”้ นางไม่ไดเ้ อย่ ถงึ เรอื่ งทตี่ อนแรกตนจะขอกลบั เขา้ ไปเอาหอ่ ผา้ ใน หอ้ ง แตร่ องแม่ทพั ชยุ ผูน้ ีไ้ ม่ยนิ ยอม เพราะหากนางพูดออกมา มี หรอื ทคี่ นอยา่ งหลจู่ งิ่ อนั ซงึ่ ยามนีด้ รู าวกบั ยมบาลจะยอมปลอ่ ยให ้ รองแม่ทพั ชยุ ลอยนวลไปไดง้ า่ ยๆ รองแม่ทพั ชยุ ไดย้ นิ เหมยจอื่ กลา่ วขอบคณุ ก็รวู ้ า่ นางตง้ั ใจชว่ ยพดู ออกตวั แทนตนอยู่ เขาจงึ ยนื่ หอ่ ผา้ ไปตรงหนา้ เหมยจอื่ “เชญิ ฮู หยนิ ตรวจสอบกอ่ นวา่ ของดา้ นในน้ันอยคู่ รบถว้ นหรอื ไม่?”

เหมยจอื่ สง่ ยมิ้ ใหเ้ ขาแลว้ รบั หอ่ ผา้ มา “อนั ทจี่ รงิ ก็ไม่ไดม้ ขี องสาคญั มากมายนัก มเี พยี งเสอื้ ผา้ เกา่ ๆ ไม่กชี่ ดุ เทา่ น้ัน” พอรบั มาแลว้ ก็ เปิ ดออกดู เสอื้ ผา้ ทงั้ หมดของตนยงั อยคู่ รบถว้ นจรงิ ๆ หากจะวา่ ไป แลว้ เหมอื นไม่เคยถกู ใครแตะตอ้ งเลยดว้ ยซา้ หลจู่ งิ่ อนั เห็นแกท่ เี่ หมยจอื่ มใี จออกหนา้ พูดแทนรองแม่ทพั ชยุ จงึ ปรบั สหี นา้ แลว้ เอย่ เรยี ก “รองแม่ทพั ชยุ ” ฝ่ ายรองแม่ทพั ชยุ ไดย้ นิ ก็รบี คารวะแลว้ ขานรบั คาทนั ที “ขอรบั ทา่ นแม่ทพั หล”ู่ หลจู่ งิ่ อนั แสรง้ ตหี นา้ ขรมึ พดู อยา่ งเป็ นทางการ “ทา่ นแม่ทพั ใหญ่ เซยี วของพวกเจา้ เป็ นคนมเี มตตากบั ผูใ้ ตบ้ งั คบั บญั ชามาโดย ตลอด เป็ นธรรมดาทเี่ ขายอ่ มจะไม่ตาหนิพวกเจา้ แตเ่ จา้ ก็ควร ตรองดวู า่ สงิ่ ทพี่ วกเจา้ ทาไม่เป็ นการผดิ กบั ทา่ นแม่ทพั ของตน หรอกหรอื ? เรอื่ งทพี่ วกเจา้ กอ่ ไวท้ าใหฮ้ หู ยนิ ของทา่ นแม่ทพั ใหญ่ ตอ้ งอบั อายขายหนา้ ขนาดไหน? แลว้ ถา้ ฮูหยนิ ไดร้ บั อนั ตรายขนึ้ มาแลว้ ใครจะรบั ผดิ ชอบ!”

คาพูดเหลา่ นีข้ องหลจู่ งิ่ อนั ชา่ งเสยี ดแทงใจเหลอื เกนิ ทาใหร้ องแม่ ทพั ชยุ สานึกในความผดิ ของตนมากขนึ้ ไปอกี เขากม้ หนา้ นิ่ง ยอมรบั ความผดิ ทไี่ ดก้ ระทาลงไป เซยี วจงิ ซนั เพยี งแตย่ มิ้ เล็กนอ้ ยแลว้ กลา่ ววา่ “พอเถอะ ในเมอื่ เจา้ มี นา้ ใจชว่ ยฮูหยนิ หาหอ่ ผา้ นีก้ ลบั มาก็ถอื วา่ ไดท้ าความดลี บลา้ ง ความผดิ ไปแลว้ กนั นับแตน่ ีก้ ็ไม่ตอ้ งเอย่ ถงึ เรอื่ งนีอ้ กี ” เมอื่ เซยี วจงิ ซนั กลา่ วสรปุ เชน่ นี้ หลจู่ งิ่ อนั จงึ ไดเ้ ลกิ รา รองแม่ทพั ชยุ คอ่ ยหายใจโลง่ ขนึ้ เขาทาการคารวะอกี ครง้ั แลว้ ขอตวั ลากลบั เผยจนั้ เฟิ งและทหารคนอนื่ ๆ ทอี่ ยใู่ นเหตกุ ารณค์ รง้ั นีต้ า่ งก็คดิ และ ตดั สนิ กนั ในใจวา่ ... ‘ทา่ นแม่ทพั หลผู่ ูน้ ี้ ตอ่ ไปพวกตนจะไม่ทาอะไรทเี่ ป็ นการผดิ ตอ่ เขา เด็ดขาด!’

ตอนที่ 89 ความในใจของเซยี วจงิ ซนั กวา่ ทกุ คนจะกลบั กนั ไปหมดน้ันไม่ใชเ่ รอื่ งงา่ ยเลย เหมยจอื่ เอยี งคอมองสามขี องตน คนทใี่ ครๆ ตา่ งก็เรยี กขานกนั วา่ ทา่ นแม่ทพั ใหญ่ เซยี วจงิ ซนั เห็นท่าทางแปลกๆ ของนางก็หวั เราะ “ทาไมถงึ มองขา้ เชน่ นีเ้ ลา่ ?” เหมยจอื่ ขมวดควิ้ เรยี วเล็กนอ้ ยแลว้ กลา่ ววา่ “หลงั จากทา่ นออกมา จากหมบู่ า้ นของเรา เหตใุ ดถงึ มาเป็ นแม่ทพั ได?้ เมอื่ กอ่ นท่านรา้ ย กาจมากเลยหรอื ขา้ เห็นพวกเขาเกรงกลวั ทา่ นมากเลย” เซยี วจงิ ซนั น่ังลงขา้ งเตยี งแลว้ ตบตน้ ขาของตนเรยี กใหเ้ หมยจอื่ มา น่ังลง จากนั้นก็โอบนางไวใ้ นออ้ มกอดแลว้ พูดดว้ ยนา้ เสยี งนุ่มนวล วา่ “เรอื่ งพวกนีล้ ว้ นผ่านไปแลว้ ถามถงึ มนั อกี ทาไมกนั ” เหมยจอื่ ซบหนา้ กบั อกกวา้ งของเขาอยา่ งไม่คอ่ ยพอใจ กลา่ วดว้ ย อารมณห์ งุดหงดิ “เป็ นเรอื่ งผ่านไปแลว้ ทไี่ หนกนั เลา่ ก็เห็นอยู่

ตรงหนา้ ชดั ๆ! ทกุ คนพากนั เรยี กทา่ นวา่ ท่านแม่ทพั ใหญ่ แลว้ ยงั เลา่ วา่ เมอื่ กอ่ นทา่ นเป็ นอยา่ งไรอกี ดว้ ย” เหมยจอื่ แสรง้ ทาหนา้ เศรา้ บบี คนั้ เขา “คนอนื่ ๆ ตา่ งรเู ้ รอื่ งราวใน อดตี ของทา่ น มเี พยี งขา้ คนเดยี วทไี่ ม่รู ้ ทา่ นกาลงั ปิ ดบงั อะไรขา้ อย!ู่ ” เซยี วจงิ ซนั เลกิ ควิ้ ขนึ้ มองทา่ ทางนอ้ ยอกนอ้ ยใจของภรรยาสาวก็ เกอื บจะหลดุ ขาออกมา ดวงตานั้นเปี่ ยมไปดว้ ยรอยยมิ้ หญงิ สาวเห็นก็ยงิ่ หงุดหงดิ นิว้ มอื เล็กจมิ้ ลงไปบนหนา้ อกอกี ฝ่ าย อย่างแรง “ทา่ นก็รจู ้ กั แตร่ งั แกขา้ !” เซยี วจงิ ซนั จบั นิว้ มอื ดอื้ รนั้ ของนางมากมุ ไวใ้ นมอื พูดอยา่ งเอาอก เอาใจ “ขา้ จะรงั แกภรรยาตนเองไดอ้ ยา่ งไรกนั เหมยจอื่ นอ้ ยของขา้ อยากรเู ้ รอื่ งอะไร ขอแคถ่ ามมา ในฐานะสามหี ากสงิ่ ใดทขี่ า้ รกู ้ ็ตอ้ ง บอกเจา้ จนหมดเปลอื กอย่างแน่นอน” เหมยจอื่ เบป้ ากกอ่ นจะกลา่ ววา่ “ขา้ ไม่สนใจวา่ ท่านจะรอู ้ ะไรแลว้ จะ บอกจนหมดเปลอื กหรอื ไม่ ท่านก็แคบ่ อกขา้ วา่ ทา่ นมาเป็ นแม่ทพั

ไดอ้ ยา่ งไร? เมอื่ กอ่ นทา่ นเคยทาเรอื่ งอะไรมาตง้ั มากมาย ลองเลอื ก เรอื่ งใหญๆ่ มาเลา่ ใหข้ า้ ฟังบา้ งสเิ จา้ คะ” เซยี วจงิ ซนั มสี หี นา้ ครนุ่ คดิ แลว้ เอย่ เสยี งเนิบวา่ “จรงิ ๆ แลว้ ขา้ ไม่ได ้ ตง้ั ใจจะปิ ดบงั เจา้ หรอก แคค่ ดิ วา่ ไม่จาเป็ นตอ้ งพูด อกี อยา่ งเรอื่ ง พวกน้ันก็เป็ นเรอื่ งน่าหวาดกลวั หากเลา่ ใหฟ้ ังแลว้ จะเป็ นการเพมิ่ ความกงั วลใจใหเ้ จา้ เปลา่ ๆ” เขาผ่อนลมหายใจออกมาทหี นึ่ง กม้ หนา้ มองเหมยจอื่ นิ่งแลว้ กลา่ ว ตอ่ วา่ “แตต่ อนนีข้ า้ เพงิ่ จะรวู ้ า่ การเป็ นสามภี รรยา สงิ่ สาคญั ทสี่ ดุ ก็ คอื ตอ้ งรจู ้ กั กนั และกนั เป็ นอยา่ งดี ดงั นั้นเรอื่ งในอดตี ทผี่ ่านไปแลว้ ขา้ จะคอ่ ยๆ เลา่ ใหเ้ จา้ ฟังก็แลว้ กนั ” เหมยจอื่ ไดย้ นิ เขาพูดจามหี ลกั การดว้ ยทา่ ทางจรงิ จงั ก็อดเงยหนา้ มองไม่ได ้ เห็นอกี ฝ่ ายมสี หี นา้ ครนุ่ คดิ ราวกบั กาลงั หวนราลกึ ถงึ เรอื่ งราวในอดตี ในดวงตาแฝงไวด้ ว้ ยความจาใจบางอยา่ ง ความไม่พอใจทซี่ กุ ซอ่ นอยใู่ นใจของเหมยจอื่ พลนั มลายหายไปดง่ั สายหมอก บรุ ษุ ผูม้ ากความสามารถซงึ่ ไม่มสี งิ่ ใดทที่ าไม่ได ้ ใน ความเป็ นจรงิ เขาอาจเคยผ่านเรอื่ งราวความยากลาบากมาหลาย รปู แบบก็เป็ นได ้ และคงเพราะความยงุ่ ยากวนุ่ วายเหลา่ นีท้ ที่ าใหเ้ ขา

ละทงิ้ ทกุ สงิ่ แลว้ หวนคนื ไปยงั หมู่บา้ นเล็กๆ ในป่ าเขาทเี่ ป็ นบา้ นเกดิ และหลอ่ เลยี้ งเขามาเมอื่ ครง้ั ยงั เยาวว์ ยั ปี นีเ้ ซยี วจงิ ซนั เพงิ่ จะอายสุ ามสบิ เทา่ นั้น ทวา่ สหี นา้ และดวงตาราว กบั คนผ่านเรอื่ งราวหนักองึ้ ทถี่ าโถมเขา้ ใส่ เหมยจอื่ เกดิ ความเห็นใจสามขี นึ้ มาจบั ใจ นางรวู ้ า่ โลกภายนอกนั้น ไม่ไดง้ ดงามอยา่ งทตี่ นเคยคดิ เด็กชายอายเุ พยี งสบิ สามออกมา จากหม่บู า้ นเล็กๆ ทอี่ ยบู่ นเขา ดวงใจนอ้ ยๆ ของเขาในยามน้ันคง จะสบั สนและวนุ่ วายมาก เหมยจอื่ คดิ ไม่ออกจรงิ ๆ วา่ เด็กหนุ่มทเี่ ผชญิ โลกกวา้ งเพยี งลาพงั เขายา่ งกา้ วอยา่ งไรกนั ถงึ เปลยี่ นจากหนุ่มนอ้ ยธรรมดาซงึ่ ไม่เป็ นที่ รจู ้ กั จนกลายมาเป็ นทา่ นแม่ทพั ใหญท่ เี่ ลอื่ งลอื กนั วา่ เป็ นหนึ่งในใต ้ หลา้ เขาตอ้ งกา้ วผ่านอะไรมามากขนาดไหน? บนเทา้ ของเขาจะมรี อย ดา้ นเหมอื นอยา่ งเทา้ ของนางหรอื ไม่? อดตี ของเขาจะเหมอื นกบั ของนางทเี่ คยถกู ผูค้ นรอบดา้ นทารา้ ยและหลอกลวงหรอื เปลา่ ?

ดวงตาของเหมยจอื่ เรมิ่ มนี า้ ตาคลอ หญงิ สาวยนื่ มอื ไปลบู แกม้ ทดี่ ู ซบู ลงของอกี ฝ่ าย พอลบู แลว้ ก็รสู ้ กึ วา่ ใบหนา้ ของเขาน้ันกระดา้ ง ตา่ งจากใบหนา้ ออ่ นนุ่มของตน นิว้ มอื เรยี วของนางคอ่ ยๆ ลบู ไป ตามกรามแข็งแกรง่ เรอื่ ยไปจนสมั ผสั รวิ้ รอยทหี่ างตาของเขา “ทาไมหรอื ?” นา้ เสยี งแหบพรา่ น้ันเอย่ ถาม เขากมุ มอื ทกี่ าลงั แตะ อยขู่ า้ งดวงตาของตน “ตรงนีม้ รี วิ้ รอยแลว้ เจา้ คะ่ ” นางกลา่ วดว้ ยนา้ เสยี งแผ่วเบา เซยี วจงิ ซนั กม้ หนา้ มองนางดว้ ยท่าทางจรงิ จงั “เมอื่ กอ่ นขา้ ไม่เคย รสู ้ กึ วา่ ตวั เองแกเ่ ลย แตต่ อนนีก้ ลบั พบวา่ ตวั เองน้ันแกแ่ ลว้ จรงิ ๆ โดยเฉพาะเมอื่ เทยี บกบั เจา้ ไม่เพยี งรา่ งกายขา้ ทอี่ ายมุ ากกวา่ ทวา่ จติ ใจขา้ ก็พลอยแกต่ ามไปดว้ ย” เหมยจอื่ ไดย้ นิ นา้ เสยี งทเี่ จอื ไปดว้ ยความนอ้ ยเนือ้ ตา่ ใจของเขาก็ รสู ้ กึ ไม่สบายใจ รบี สา่ ยหนา้ ปฏเิ สธ “ไม่จรงิ ทา่ นไม่ไดแ้ กส่ กั หน่อย ทา่ นเพงิ่ สามสบิ เทา่ นั้น อาหมางน่ันพูดจาเหลวไหล!”

เซยี วจงิ ซนั เห็นทา่ ทางของนางทตี่ งั้ ใจปลอบตนเองก็หวั เราะนอ้ ยๆ “เหมยจอื่ เจา้ รหู ้ รอื ไม่ ตอนทเี่ จา้ เลน่ อยใู่ ตต้ น้ หลวิ ขา้ ก็เรมิ่ หดั ขมี่ า้ ถอื ดาบ แบกคนั ธนู และก็เรมิ่ สงั หารคนแลว้ ” เขาคลายมอื จากเอวนาง กม้ หนา้ มองมอื ทง้ั คขู่ องตนเอง “เจา้ รู ้ หรอื ไม่วา่ มคี นมากมายเพยี งใดทลี่ ม้ ใตม้ า้ ของขา้ ? บางทพี วกเขา อาจมพี ่อแม่ มญี าตพิ นี่ อ้ ง บางทที บี่ า้ นเกดิ ของพวกเขาก็อาจจะมี คนทชี่ อื่ วา่ เหมยจอื่ เฝ้ ารออยู่ แตพ่ วกเขาก็ตอ้ งมาตาย...ตายดว้ ย คมดาบของขา้ พ่อแม่พนี่ อ้ งของพวกเขาตอ้ งเฝ้ ารอเขาไปตลอด กาล” ชายหนุ่มเงยหนา้ ขนึ้ เหม่อมองไปไกล ดวงตาฉายแววเศรา้ หมอง “หลงั จากนั้นแมข้ า้ จะไม่ตอ้ งออกรบดว้ ยตนเอง แตข่ า้ ก็เป็ นผู ้ บญั ชาการกองกาลงั นับหมนื่ แคข่ า้ ออกคาสง่ั ก็จะมผี ูค้ นมากกวา่ คนในหมู่บา้ นลสี่ ยุ่ ของเราหลายสบิ เทา่ ตอ้ งตายลง” เขาหลบุ ตาลง จอ้ งเขา้ ไปในดวงตาของนางแลว้ ถามวา่ “ตอนนีเ้ จา้ ไดก้ ลนิ่ คาว เลอื ดทยี่ งั คละคลงุ ้ อยใู่ นมอื ทง้ั สองขา้ งของขา้ หรอื ไม่?” เหมยจอื่ ไดย้ นิ นา้ เสยี งอา้ งวา้ งก็รสู ้ กึ สะเทอื นใจจนพูดอะไรไม่ออก ทผี่ ่านมานางคดิ วา่ สามขี องนางตนชา่ งแตกตา่ งกบั คนอนื่ เขาเป็ น คนเรยี บง่ายและเงยี บขรมึ ราวกบั ไม่มเี รอื่ งราวใดๆ บนโลกใบนีท้ จี่ ะ สามารถสน่ั คลอนจติ ใจเขาได ้ เป็ นผูท้ ไี่ ม่เกรงกลวั ฟ้ าดนิ และไม่เคย