Hunter's Lady ดรุณีสุดที่รัก เล่ม2

ตอนที่ 100 องคห์ ญงิ มาเยอื น หลงั จากน้ันอกี ไม่กวี่ นั เหมยจอื่ ก็ไดร้ บั จดหมายฉบบั หนึ่ง บอกวา่ เซยี วจงิ ซนั จะกลบั เขา้ เมอื งหลวงเรว็ ๆ นี้ ถงึ ตอนน้ันจะมารบั นางไปดว้ ย หลายวนั มานีใ้ บหนา้ ของเหมยจอื่ มสี เี ลอื ดฝาดขนึ้ มาก รปู รา่ งของ นางในชว่ งนีก้ ็ดอู วบอมิ่ ขนึ้ ดว้ ย หญงิ สาวคดิ วา่ คงเป็ นเพราะตนใช ้ ชวี ติ อยา่ งเกยี จครา้ นจนเกนิ ไปและอยแู่ ตใ่ นคฤหาสน์ เดมิ ทนี างก็ ไม่ใชค่ นเกยี จครา้ น เหมยจอื่ จงึ พยายามหาเวลาออกไปดา้ นนอก เพอื่ เก็บผกั ป่ ากลบั มาเล็กๆ นอ้ ยๆ . วนั นีข้ ณะทเี่ หมยจอื่ กาลงั คอ้ มตวั เก็บผกั ป่ าอยบู่ นทดี่ นิ ขา้ ง คฤหาสน์

จๆู่ นางก็ไดย้ นิ เสยี งฝี เทา้ มา้ ดงั ใกลเ้ ขา้ มา มอื ทกี่ าลงั เก็บผกั จงึ ชะงกั ลง นางยดื ตวั ตรงแลว้ หนั ไปมอง ในใจพลนั รสู ้ กึ ผดิ หวงั ขนึ้ มา เล็กนอ้ ยเมอื่ เห็นวา่ ผูท้ ขี่ มี่ า้ มาน้ันไม่ใชส่ ามขี องตน หลงั จากทคี่ นผูน้ ้ันขมี่ า้ เขา้ มาใกล ้ เหมยจอื่ จงึ คอ่ ยเห็นชดั ถนัดตา ขนึ้ อกี ฝ่ ายอยใู่ นชดุ รดั กมุ สนี า้ เงนิ ทวา่ แทจ้ รงิ แลว้ คนผนู ้ ้ันไม่ใช่ ผูช้ าย! แตก่ ลบั เป็ นแม่นางนอ้ ยทดี่ สู ดใสงดงามราวกบั หยกก็ไม่ ปาน แม่นางนอ้ ยผูน้ ั้นดงึ สายบงั เหยี นใหม้ า้ หยดุ ตรงหนา้ เหมยจอื่ จากน้ันก็กม้ หนา้ ลงพลางเบกิ ตากวา้ งมองสารวจเหมยจอื่ ดว้ ย ความอยากรอู ้ ยากเห็น เหมยจอื่ เองก็อยากรวู ้ า่ แม่นางนอ้ ยผูน้ ีเ้ ป็ นใครจงึ เงยหนา้ มองอกี ฝ่ ายเชน่ กนั ถงึ ตอนนีเ้ หมยจอื่ จะไดพ้ บพานเรอื่ งราวภายนอกมานับไม่ถว้ น ได ้ รจู ้ กั ผคู ้ นมากมายหลากหลายรปู แบบ ทวา่ คนเหลา่ น้ันลว้ นเป็ น ผูช้ ายทดี่ ดู บี า้ งดไู ม่ดบี า้ งทงั้ สนิ้ ไหนเลยจะมแี ม่นางนอ้ ยทดี่ งู ดงาม ราวกบั ดอกไมห้ ยกเชน่ นี!้

ยงิ่ เมอื่ ไดเ้ ห็นอกี ฝ่ ายขมี่ า้ มาเพยี งลาพงั นางก็อดรสู ้ กึ ประหลาดใจ ขนึ้ มาไม่ได ้ เพราะไม่เคยพบเจอหญงิ สาวทขี่ อี่ ยบู่ นหลงั มา้ ดว้ ย ทว่ งทา่ สงา่ งามเชน่ นีม้ ากอ่ น และก็ไม่เคยคดิ มากอ่ นวา่ หญงิ สาวทขี่ ี่ มา้ จะสามารถเปลง่ ประกายเจดิ จา้ ไดถ้ งึ เพยี งนี้ แม่นางนอ้ ยผนู ้ ้ันเห็นเหมยจอื่ จอ้ งมองตนไม่วางตากระทง่ั ลมื ตวั ทา ผกั ป่ ารว่ งจากมอื ก็หวั เราะออกมาแลว้ ถามวา่ “เจา้ มองอะไรกนั ?” เมอื่ เหมยจอื่ ไดย้ นิ คาถามก็ไดส้ ติ ใบหนา้ รอ้ นวบู วาบขนึ้ มาทนั ที ไดแ้ ตย่ มิ้ ใหอ้ กี ฝ่ ายอยา่ งเกอ้ เขนิ “ขา้ มองทา่ นน่ันแหละ” แม่นางนอ้ ยยงิ่ รสู ้ กึ ประหลาดใจ ยกมอื ขนึ้ ลบู ใบหนา้ ของตน “เจา้ มองขา้ ทาไมกนั หนา้ ขา้ มอี ะไรอยา่ งน้ันหรอื ?” เหมยจอื่ เก็บผกั ป่ าทตี่ กลงพนื้ ขนึ้ มาแลว้ เงยหนา้ ยมิ้ ให ้ “ใบหนา้ ทา่ นไม่มอี ะไรหรอก ชา่ งสะอาดหมดจดยงิ่ นัก ขา้ มองก็เพราะทา่ น งดงามเหลอื เกนิ ” พูดจบนางก็เอยี งคอมองแลว้ หวั เราะเบาๆ กอ่ น พูดเสรมิ วา่ “งดงามทสี่ ดุ เทา่ ทขี่ า้ เคยพบมาเลย” ถา้ จะวา่ ไปแลว้ ในหม่บู า้ นลสี่ ยุ่ เหมยจอื่ นับไดว้ า่ เป็ นหญงิ สาว หนา้ ตาดคี นหนึ่ง แตพ่ อไดเ้ จอกบั แม่นางนอ้ ยผูน้ ี้ นางจงึ ไดร้ วู ้ า่

อยา่ งมากตนก็เป็ นไดเ้ พยี งดอกไมป้ ่ ารมิ ทางทมี่ อี ยดู่ าษดนื่ สว่ นแม่ นางผูน้ ีก้ ลบั ดสู งู สง่ เปลง่ ประกายสดใสราวกบั นา้ คา้ งในยามเชา้ หยาดนา้ คา้ งทตี่ อ้ งแสงแดดในยามรงุ่ อรณุ ทาใหผ้ ทู ้ พี่ บเห็นรสู ้ กึ สบายใจยงิ่ นัก แม่นางนอ้ ยไดย้ นิ เหมยจอื่ พูดก็กลายเป็ นฝ่ ายตกตะลงึ เสยี เอง นาง อา้ ปากคา้ งกอ่ นจะหวั เราะเสยี งดงั เหมยจอื่ ถกู หวั เราะใส่ ในใจก็รสู ้ กึ งุนงงไปหมด จงึ เอย่ ถามอย่างไม่ เขา้ ใจวา่ “ขา้ พูดอะไรผดิ อยา่ งน้ันหรอื ?” อกี ฝ่ ายยงั คงหวั เราะรว่ นอยา่ งอารมณด์ ี สดุ ทา้ ยก็ตอ้ งยกมอื ขนึ้ มา กมุ ทอ้ งแลว้ กลา่ ววา่ “โธเ่ อ๋ย ไดย้ นิ เจา้ พูดอยา่ งนีใ้ นใจของขา้ รบั ไม่ไดจ้ รงิ ๆ ไม่เคยมใี ครพูดชมขา้ อยา่ งนีม้ ากอ่ นเลย!” “ก็ทา่ นงดงามจรงิ ๆ นี่นา อยา่ บอกนะวา่ ไม่เคยมใี ครชมทา่ นมา กอ่ น?” เหมยจอื่ ยงิ่ แปลกใจมากไปกวา่ เดมิ ขนาดนอ้ งสาวของนาง มหี นา้ ตาน่ารกั น่าชงั มาตงั้ แตเ่ ด็กจนใครๆ ตา่ งก็พากนั ชมจเู ถาอยู่ ตลอด

ในทสี่ ดุ แม่นางนอ้ ยผนู ้ ีก้ ็หยดุ หวั เราะ ทวา่ ยงั ใชม้ อื กมุ ทอ้ งของตนไว ้ กอ่ นจะถอนหายใจเฮอื กใหญแ่ ลว้ กลา่ ววา่ “ไม่เคยมใี ครชมขา้ เชน่ นีม้ ากอ่ นเลย เจา้ คงยงั ไม่เคยเห็นวา่ คนงดงามจรงิ ๆ นั้นเป็ น อย่างไร” ขณะทพี่ ูดอกี ฝ่ ายก็ลงจากหลงั มา้ แลว้ พจิ ารณาเหมยจอื่ พลางถาม วา่ “เจา้ ชอื่ เหมยจอื่ ใชห่ รอื ไม่?” เหมยจอื่ รบี พยกั หนา้ รบั “ใชแ่ ลว้ ขา้ ชอื่ เหมยจอื่ ทา่ นรไู ้ ด ้ อย่างไร?” แม่นางนอ้ ยยมิ้ อยา่ งภาคภมู ใิ จ “ขา้ ไม่เพยี งรวู ้ า่ เจา้ ชอื่ เหมยจอื่ ขา้ ยงั รอู ้ กี วา่ เจา้ เป็ นฮูหยนิ ของท่านแม่ทพั ใหญเ่ ซยี วดว้ ย” เหมยจอื่ ไดย้ นิ คาพูดนีด้ วงตาถงึ กบั เป็ นประกายออกมา “ท่านรจู ้ กั เขาดว้ ยหรอื ?” แม่นางนอ้ ยยงิ่ แสดงอาการภาคภมู ใิ จมากขนึ้ ไปอกี นางผงกศรี ษะ พลางกลา่ ววา่ “ไม่เพยี งรจู ้ กั ยงั สนิทมากดว้ ย! ขา้ จงึ ไดด้ น้ั ดน้ มาถงึ ทนี่ ี่เพอื่ ตง้ั ใจมาแอบดเู จา้ ” นางเอามอื ไพลเ่ ดนิ สารวจเหมยจอื่

ทงั้ ดา้ นหนา้ ดา้ นหลงั ตง้ั แตศ่ รี ษะจรดเทา้ แลว้ ชมออกมาวา่ “คดิ ไม่ ถงึ เลยวา่ พใี่ หญ่เซยี วจะแตง่ งานมฮี ูหยนิ ทนี่ ่าเอ็นดถู งึ เพยี งนี”้ พอเหมยจอื่ ไดย้ นิ วา่ แม่นางนอ้ ยผูน้ ีร้ จู ้ กั กบั เซยี วจงิ ซนั มานานแลว้ ก็พลนั มคี วามรสู ้ กึ แปลกๆ ราวกบั ลกู สะใภไ้ ดพ้ บกบั พ่อแม่สามี อยา่ งไรอยา่ งนั้น อกี ทงั้ เมอื่ ตอ้ งเผชญิ กบั สายตาทมี่ องสารวจตน อยา่ งไม่เกรงอกเกรงใจดว้ ยแลว้ เหมยจอื่ ก็อดยมิ้ ออกมาอยา่ งเขนิ อายไม่ได ้ สดุ ทา้ ยสายตาของแม่นางนอ้ ยผูน้ ้ันก็มาหยดุ อยทู่ มี่ อื ของเหมยจอื่ อกี ฝ่ ายคอ้ มตวั ลงจอ้ งผกั ป่ าแลว้ ถามวา่ “นี่มนั อะไร?” เหมยจอื่ ยกผกั ในมอื ใหด้ ู ตอบกลบั ไปวา่ “นี่คอื ผกั ป่ า มนั กนิ ได ้ นะ” แม่นางนอ้ ยผูน้ ั้นรอ้ งเสยี ง “ออ้ ” ออกมาอยา่ งประหลาดใจ กอ่ นจะ เกาศรี ษะพรอ้ มกบั บน่ เสยี งเบา “อยา่ บอกนะวา่ พใี่ หญ่เซยี วกลบั ไป อยทู่ บี่ า้ นเกดิ ก็ดารงชวี ติ ดว้ ยการกนิ ของแบบนี”้ เหมยจอื่ ไดย้ นิ อกี ฝ่ ายพูดก็อดขาไม่ได ้ นางตอบดว้ ยทา่ ทางจรงิ จงั วา่ “ไม่ไดก้ นิ ผกั แบบนีอ้ ยา่ งเดยี วแน่นอน ปกตพิ วกเราชาวไร่

ชาวนามกั ใชผ้ กั นีจ้ มุ่ แป้ งละลายนา้ แลว้ เอาไปตม้ ใหส้ กุ กอ่ นจะ นามากนิ กนั พวกเราเรยี กวา่ จนั เพยี่ นจอื่ ” แม่นางนอ้ ยใชม้ อื ลบู ปลายคางเหมอื นกาลงั คดิ ตาม “จนั เพยี่ นจอื่ งน้ั หรอื ? อาหารชนิดนีข้ า้ ไม่เคยกนิ รสชาตดิ หี รอื ไม่?” เหมยจอื่ พยกั หนา้ “รสชาตดิ แี น่นอน ถา้ มโี อกาสขา้ จะทาใหก้ นิ ท่านก็จะรเู ้ อง” อกี ฝ่ ายไดย้ นิ ถงึ กบั ตาลกุ วาวพลางพยกั หนา้ แรงๆ “เชน่ นั้นก็ดี เลย!” เหมยจอื่ เห็นแม่นางนอ้ ยผูง้ ดงามทมี่ ผี วิ นวลเนียนดง่ั หยกเนือ้ ขาว ทวา่ ดวงตาสกุ สกาวทง้ั คกู่ ลบั ฉายฉายความตะกละ นางก็นึกชนื่ ชอบระคนขบขนั แอบคดิ ในใจวา่ สาวนอ้ ยผูน้ ีช้ า่ งน่ารกั น่าเอ็นดู เสยี จรงิ แตไ่ ม่รวู ้ า่ จรงิ ๆ แลว้ อกี ฝ่ ายมาทาอะไรกนั แน่ แลว้ เหตใุ ด เซยี วจงิ ซนั จงึ ไดค้ นุ้ เคยกบั แม่นางนอ้ ยผูน้ ีไ้ ดน้ ะ อกี ฝ่ ายมองมาอยา่ งหยง่ั เชงิ ก็พอดอู อกวา่ เหมยจอื่ กาลงั สงสยั นาง จงึ กลา่ ววา่ “ขา้ ชอื่ วา่ หมงิ จู เป็ นนอ้ งสาวคนเล็กของฮ่องเต ้ ออ้ ...ก็

คอื ทคี่ นอนื่ เรยี กกนั ตดิ ปากวา่ องคห์ ญงิ น่ันแหละ” พูดจบกถ็ ามเหม ยจอื่ อยา่ งมนี า้ ใจวา่ “เจา้ รหู ้ รอื ไม่ว่าองคห์ ญงิ คอื อะไร?” เหมยจอื่ ยอ่ มตอ้ งรอู ้ ยแู่ ลว้ อนั ทจี่ รงิ พอนางไดย้ นิ วา่ แม่นางนอ้ ยผูน้ ี้ คอื ‘องคห์ ญงิ ’ ก็ตกใจอยไู่ มน่ อ้ ย นางกะพรบิ ตาปรบิ ๆ แลว้ ถาม อย่างทาอะไรไม่ถกู วา่ “ในเมอื่ ทา่ นเป็ นถงึ องคห์ ญงิ เชน่ น้ันขา้ ก็ ควรจะคกุ เขา่ ถวายบงั คมใหส้ นิ ะ?” เหมยจอื่ เคยไดย้ นิ มาวา่ ในราชสานักมกี ฎระเบยี บและพธิ กี าร มากมาย แตน่ างก็ไม่รวู ้ า่ เมอื่ พบกบั องคห์ ญงิ แลว้ ควรจะปฏบิ ตั ติ วั อยา่ งไร องคห์ ญงิ หมงิ จสู ง่ เสยี งหวั เราะในคอ กอ่ นจะยกมอื หา้ มแลว้ กลา่ ววา่ “ไม่ตอ้ งๆ ปกตขิ า้ ก็ราคาญเรอื่ งยงุ่ ยากมากพธิ อี ยแู่ ลว้ หากจะวา่ ไป เจา้ ก็เป็ นฮหู ยนิ ของพใี่ หญ่เซยี ว เชน่ น้ันก็เป็ นอาซอ้ ของขา้ เชน่ กนั วนั นีอ้ าซอ้ ไดพ้ บกบั นอ้ งสาวคนเล็กครงั้ แรก ไม่ตอ้ งมพี ธิ รี ตี องนักก็ ได”้ ในใจของเหมยจอื่ ยงิ่ รสู ้ กึ ชนื่ ชอบอกี ฝ่ ายเขา้ ไปใหญ่ กอปรกบั ที่ นางเรยี กตนวา่ ‘อาซอ้ ’ ก็ยงิ่ ทาใหร้ สู ้ กึ สนิทชดิ เชอื้ กนั มากขนึ้ ไป

อกี หญงิ สาวจงึ ถามดว้ ยความอยากรวู ้ า่ องคห์ ญงิ หมงิ จมู าทนี่ ี่ได ้ อย่างไร หมงิ จเู อยี งคอยมิ้ นอ้ ยๆ แลว้ กลา่ ววา่ “ขา้ ตงั้ ใจจะมาดเู จา้ น่ันแหละ ไดย้ นิ คนพูดถงึ มานานแลว้ วนั นีไ้ ดม้ าเจอก็พบวา่ เจา้ น้ันน่ารกั จรงิ ๆ ดว้ ย มนิ ่าพใี่ หญ่เซยี วถงึ ไดแ้ ตง่ งานกบั เจา้ ” พูดจบนางก็แสรง้ ทา เป็ นถอนหายใจแลว้ กลา่ วตอ่ วา่ “เดมิ ทขี า้ เคยคดิ วา่ หากอกี สอง สามปี ขา้ ยงั ไม่ไดแ้ ตง่ งานออกเรอื นก็จะไปตามหาเขาในป่ าเพอื่ ขอ แตง่ งานดว้ ยสกั หน่อย” เหมยจอื่ ไดฟ้ ังอกี ฝ่ ายพูดก็หวั เราะออกมา องคห์ ญงิ หมงิ จผู ูน้ ีช้ า่ ง เป็ นคนตลกเสยี จรงิ เอาเรอื่ งการแตง่ งานมาพูดเลน่ ใหข้ าเชน่ นีไ้ ด ้ หมงิ จเู ห็นเหมยจอื่ หวั เราะอารมณด์ กี ็พูดตอ่ ดว้ ยทา่ ทางจรงิ จงั “ตอนทขี่ า้ คดิ เชน่ นี้ ขา้ ก็ไดใ้ ครค่ รวญอยนู่ านวา่ หากเขา้ ไปอาศยั อยใู่ นป่ า แลว้ ขา้ จะสามารถขมี่ า้ เทยี่ วเลน่ ซอื้ ขา้ วของไดห้ รอื ไม่ แต่ พอมาคดิ วา่ ถา้ ไม่มใี ครมาสขู่ อเลยเลา่ ขา้ จงึ รสู ้ กึ วา่ ตอ่ ใหไ้ ม่ไดข้ ี่ มา้ เทยี่ วเลน่ อกี ก็ตอ้ งหาคนมาแตง่ งานดว้ ยใหไ้ ด!้ ” เหมยจอื่ เห็นทา่ ทางอกี ฝ่ ายก็ถามอยา่ งไม่คอ่ ยเขา้ ใจ “ทา่ นงดงาม ถงึ เพยี งนี้ เหตใุ ดจะไม่มคี นมาขอแตง่ งานเลา่ ?”

หมงิ จยู กมอื ขนึ้ ทาบอกแลว้ ถอนหายใจเฮอื กใหญ่ “เจา้ เอาแตบ่ อก วา่ ขา้ งดงาม พูดจนขา้ เองยงั รสู ้ กึ วา่ ตวั เองงามตามไปดว้ ยเลย แต่ เจา้ ยงั ไม่เคยเห็นคนทใี่ ครๆ ก็เรยี กวา่ สาวงามจรงิ ๆ หากเจา้ ไดพ้ บ กบั ฮองเฮาหรอื เสด็จพขี่ องขา้ เจา้ ก็จะไดร้ วู ้ า่ งามดง่ั เทพธดิ าน้ัน เป็ นอยา่ งไร หากเปรยี บกบั พวกนางแลว้ ขา้ เองก็ยงั เทยี บไม่ตดิ เลย!” เหมยจอื่ เอยี งคอพลางครนุ่ คดิ แตส่ ดุ ทา้ ยก็สา่ ยศรี ษะ “ขา้ คดิ ไม่ ออกจรงิ ๆ คนทงี่ ดงามกวา่ ทา่ นควรจะเป็ นอยา่ งไรกนั ?” ทนั ทที เี่ หมยจอื่ พูดจบก็ไดย้ นิ เสยี งฝี เทา้ มา้ ดงั มาแตไ่ กล พอหนั กลบั ไปมองก็เห็นวา่ มคี นกลมุ่ หนึ่งกาลงั ขมี่ า้ มาทางนี้

ตอนที่ 101 พบพานกนั อกี ครง้ั ตอนแรกเหมยจอื่ ยงั เห็นไม่คอ่ ยชดั เจนนัก แตเ่ มอื่ องคห์ ญงิ หมงิ จเู บนสายตาไปมองก็ถงึ กบั โบกไมโ้ บกมอื พรอ้ มกบั ตะโกนเสยี งดงั วา่ “พใี่ หญ่เซยี ว ทางนี!้ อาซอ้ อยทู่ างนี!้ ” เหมยจอื่ จงึ ไดเ้ ห็นชายรปู รา่ งสงู ใหญท่ ขี่ อี่ ยบู่ นหลงั มา้ ตวั หนา้ สดุ เขาน่ังหลงั หยดั ตรง ชายเสอื้ ปลวิ ไสวกาลงั มุ่งตรงมาทางนี้ เงารา่ ง นั้นจะเป็ นใครไปไม่ได ้ นอกจากคนทนี่ างเฝ้ ารอคอยมาเนิ่นนาน เซยี วจงิ ซนั มองเห็นหญงิ สาวทง้ั สองมาแตไ่ กล จงึ ออกคาสง่ั ให ้ ผูใ้ ตบ้ งั คบั บญั ชาไปรออยทู่ ลี่ านหนา้ บา้ นกอ่ น สว่ นตนเองก็เรง่ ควบ มา้ เขา้ มาหา เหมยจอื่ เห็นเซยี วจงิ ซนั ใกลเ้ ขา้ มา แตเ่ พราะอยตู่ อ่ หนา้ องคห์ ญงิ ห มงิ จู นางจงึ ไม่กลา้ วงิ่ ถลาเขา้ ไปหาเขา กลบั เป็ นองคห์ ญงิ หมงิ จทู ี่ รบี วงิ่ ไปหาพรอ้ มกบั สง่ ยมิ้ ใหแ้ ลว้ กลา่ ววา่ “พใี่ หญ่เซยี ว ทาไมทา่ น ถงึ เพงิ่ มาเลา่ ขา้ เห็นอาซอ้ รอทา่ นจนตาเขยี วคลา้ ไปหมดแลว้ ”