Hunter's Lady ดรุณีสุดที่รัก เล่ม2

. ปีใหมผ่ า่ นไปแลว้ สายลมแหง่ วสนั ตฤดเู รมิ พดั มา หิมะทีปกคลมุ บนยอดเขากเ็ รมิ ละลาย ดงั นนั พวกโจรป่า จงึ มาบอกลาเซียวจิงซนั เผยจนั เฟิงมาบอกลากบั เซียวจิงซนั ดว้ ยนาํ เสยี งทีเปียม ไปดว้ ยความเคารพ เขาประสานมือเป็นการคารวะ พรอ้ มกลา่ ววา่ “ขา้ ไมอ่ าจรบกวนพวกทา่ นไดอ้ ีก ช่วงนี กเ็ พงิ เขา้ สฤู่ ดใู บไมผ้ ลิ หากพวกขา้ เดินทางออกจาก ภเู ขาตอนนีน่าจะเหมาะทีสดุ ” เซียวจิงซนั มองเผยจนั เฟิงทีพดู อยา่ งขงึ ขงั แลว้ เอย่ ถาม 6

เพียงประโยคเดียววา่ “พวกเจา้ ตงั ใจจะไปทีใดกนั ?” เผยจนั เฟิงยงั คงประสานมือคารวะ แลว้ ตอบวา่ “ยามนี บา้ นเมืองมีคนก่อกบฏ ชาวประชาทกุ ขเ์ ขญ็ ขา้ เติบ ใหญ่มาในกองทพั ไดร้ าํ เรยี นวชิ าการตอ่ สกู้ ็ควรตอบ แทนคณุ แผน่ ดิน เป็นกาํ ลงั ปกปอ้ งใหบ้ า้ นเมืองสงบสขุ และเจรญิ รุง่ เรอื ง!” คาํ พดู เหลา่ นีถกู กลา่ วออกมาอยา่ งจรงิ จงั เหมยจือทีอยู่ ดา้ นหลงั ไดย้ ินกย็ งั รูส้ กึ ซาบซงึ ใจ ในตอนแรกโจรป่าพวก นียงั เป็นพวกฉกชิงปลน้ ขา้ วของเงินทองของพวกชาว บา้ น ทวา่ ผา่ นไปแคช่ ่วงฤดหู นาวเดียว ไดเ้ จอกบั ภยนั ตรายจากฝงู หมาป่า ในตอนนีกลบั คิดทีจะช่วย เหลอื อาณาประชาราษฎรท์ าํ ใหบ้ า้ นเมืองสงบสขุ เสีย 7

แลว้ พอเหมยจือคิดถงึ เรอื งนีก็หนั ไปมองปฏิกิรยิ าของ สามีตน เซียวจิงซนั ไดฟ้ ังกห็ นั ไปมองหนา้ พวกโจรป่าคนอืนๆ ที อยดู่ า้ นหลงั เผยจนั เฟิง ก็เหน็ วา่ ทกุ คนลว้ นเป็นชายหนมุ่ วยั ฉกรรจ์ ใบหนา้ แตล่ ะคนลว้ นเตม็ ไปดว้ ยความฮกึ เหมิ เลือดรอ้ นอยา่ งคนหน่มุ เขากพ็ ยกั หนา้ รบั อยา่ งเหน็ ดว้ ย ก่อนจะเอย่ ขนึ อีกวา่ “เชน่ นีกด็ ียงิ นกั เพียงแตไ่ มร่ ูว้ า่ พวกเจา้ จะไปสวามภิ กั ดกิ บั กองทพั ใด? พวกเจา้ หนีมา จากทพั ของเผงิ ออ๋ ง เช่นนีแลว้ ยงั จะมีทพั ใดยอมรบั พวก เจา้ ไวอ้ ีกหรอื ?” เผยจนั เฟิงไดย้ ินคาํ พดู ยาํ เตือนของเซียวจิงซนั ก็พดู ดว้ ย ทา่ ทางผา่ เผยวา่ “อยา่ งมากพวกเราก็ไปเป็นกองกาํ ลงั 8

อิสระ สงั หารคนชวั ชา้ ไดเ้ ทา่ ไรก็เทา่ นนั !” เซียวจิงซนั หวั เราะลนั “ในเมือทกุ ทา่ นมีจิตใจหา้ วหาญ เชน่ นี ขา้ เซียวจิงซนั นบั ถือยิงนกั ในเมือมีโอกาสไดร้ ูจ้ กั กนั แลว้ ก่อนจากไปขา้ ขอเลยี งทกุ ทา่ นสกั มือ ถือเป็น การเลยี งสง่ ไดห้ รอื ไม?่ ” เผยจนั เฟิงในยามนี ไมว่ า่ เซียวจิงซนั จะพดู อะไรกร็ าวกบั จะเชือฟังในทกุ สงิ รวมถงึ ความเลอื มใสทีมีใหจ้ งึ เป็น ธรรมดาทีเขายอ่ มไมป่ ฏิเสธ งานนีเหมยจือจงึ รบั หนา้ ทีเขา้ ครวั สว่ นกลมุ่ ชายฉกรรจ์ มีหนา้ ทีตดิ เตาและผา่ ฟื น บา้ งก็คอยเป็นลกู มือชว่ ยงาน ทงั หมดชว่ ยกนั ทาํ อาหาร สว่ นเซียวจิงซนั กไ็ ปเอาเหลา้ 9

เฉินทีซือกลบั มาจากตลาดนานแลว้ ออกมาจากบอ่ ถนอมอาหารแลว้ บอกกบั เหมยจือวา่ “เจา้ ทาํ อาหารไป ก่อนนะ ขา้ มีธุระตอ้ งออกไปขา้ งนอกสกั หน่อย” เหมยจือกาํ ลงั กม้ หนา้ กม้ ตาทาํ อาหารอยหู่ นา้ เตา ไดย้ นิ เซียวจิงซนั บอกกย็ กมือขนึ ปาดเหงือทีหนา้ ผาก แลว้ กลา่ ววา่ “เจา้ คะ่ ทา่ นไปเถอะ ทางนีอีกสกั ประเดียวขา้ กท็ าํ เสรจ็ แลว้ ” . ผา่ นไปครูห่ นงึ 10

อาหารหลายอยา่ งกเ็ รมิ ทยอยนาํ มาวางบนโต๊ะทีจดั เตรยี มไว้ บรรดาชายหนมุ่ บา้ งก็นงั บนมา้ หนิ บา้ งก็นงั บนเกา้ อีไม้ สว่ นคนทีไมม่ ีเกา้ อีนงั ก็ไปยกกอ้ นหนิ มานงั แทน ในทีสดุ พวกเขากม็ านงั ลอ้ มวงรอบโต๊ะอาหารกนั อยา่ งพรอ้ มเพรยี ง ตอนนนั เองเซียวจิงซนั ก็กลบั มาพอดี ดา้ นหลงั ของเขา ยงั มีคนในหมบู่ า้ นอีกหลายคนทีสนิทสนมคนุ้ เคยกบั พวกโจรป่าอยา่ งเชน่ เหยียน เฉินหงอวี และคนอืนๆ มา ดว้ ย พอเซียวจิงซนั เหน็ วา่ อาหารและสรุ าจดั วางไว้ พรอ้ มแลว้ ก็เชือเชิญใหท้ กุ คนมารว่ มดืมกินดว้ ยกนั ตลอดฤดหู นาวทีผา่ นมาบรรดาโจรป่าไดม้ าใชช้ ีวติ อยใู่ น หมบู่ า้ นลสี ยุ่ จงึ คนุ้ เคยกบั เหมยจือและผคู้ นในหมบู่ า้ น 11

เป็นอยา่ งดี มาถงึ ตอนนีทีตอ้ งลาํ ลากนั กร็ ูส้ กึ อาลยั อาวรณไ์ มน่ อ้ ย ทวา่ หนา้ ทีลกู ผชู้ ายถงึ อยา่ งไรก็ตอ้ งออก ไปเผชิญโลกกวา้ งจะมวั มานงั คราํ ครวญก็ใชท่ ี เผยจนั เฟิงเหน็ เหมยจือยงั คงวนุ่ อยกู่ บั งานหนา้ เตาไฟก็ รบี ลกุ ขนึ แลว้ เสนอวา่ “ชว่ งหนา้ หนาวทีผา่ นมาอาซอ้ ตอ้ งคอยทาํ อาหารใหพ้ วกเรากิน ลาํ บากอาซอ้ ไมน่ อ้ ย นีก็ถือเป็นอาหารมือสดุ ทา้ ยก่อนจากกนั ขา้ จงึ อยากขอ เชิญอาซอ้ ใหม้ ารว่ มโต๊ะดว้ ยกนั สกั หนอ่ ย ไดห้ รอื ไม?่ ” ถงึ หมบู่ า้ นเลก็ ๆ ในป่าในเขาจะไมไ่ ดม้ ีพธิ ีรตี องมากนกั แตพ่ อเหมยจือไดย้ นิ กย็ ิมแลว้ ปฏิเสธไปวา่ “ไมเ่ ป็นไร พวกทา่ นกินกนั ไปเถอะ ตอนนีขา้ ยงั ไมห่ วิ ถา้ หวิ แลว้ ขา้ จะตามไป” 12

เหยียนเองกร็ บี วางชามและตะเกียบลง พดู เสรมิ วา่ “พวกเราชาวบา้ นอยใู่ นป่าในเขา ไหนเลยจะมีพิธีรตี อง มากมาย เหมยจือมากินขา้ วพรอ้ มกนั เถิด” เซียวจิงซนั มองไปทางภรรยาของตน พลางพยกั หนา้ แลว้ กลา่ ววา่ “เจา้ มากินดว้ ยกนั เถอะ” เหมยจือไดย้ นิ เซียวจิงซนั กลา่ วเชน่ นีกเ็ ติมฟื นทอ่ นหนงึ เขา้ ไปในเตาใหม้ นั คอ่ ยๆ ตนุ๋ อาหารตอ่ ไปเรอื ยๆ จาก นนั ก็จดั การงานหนา้ เตาจนเรยี บรอ้ ยแลว้ คอ่ ยลกุ ขนึ เผย จนั เฟิงรบี ลกุ ขนึ ใหอ้ าซอ้ นงั ตรงทีของตน ตอนแรกเหมยจือเองก็ยงั ไมย่ อมนงั แตพ่ อเหน็ เผยจนั 13

เฟิงหนั ไปยกทอ่ นไมข้ า้ งๆ มานงั ลงแทนเกา้ อี นางจงึ ยอมนงั ลงบนเกา้ อีตวั นนั เมือทกุ คนนงั ประจาํ ทีกนั เรยี บรอ้ ยกเ็ รมิ พดู คยุ กนั ถงึ เรอื ง ความยากลาํ บากในช่วงหนา้ หนาวทีผา่ นมา พดู ถงึ เรอื ง ความไมส่ งบภายนอก แลว้ ก็พดู ถงึ อนาคตในภายภาค หนา้ ตา่ งคนตา่ งบอกเลา่ ถงึ เรอื งทีติดคา้ งในใจ แมก้ ระทงั เหยียนทีเป็นลกู ผชู้ ายเตม็ ตวั กย็ งั อดขอบตา แดงๆ ไมไ่ ด้ เขายกจอกสรุ าขนึ แลว้ กลา่ ววา่ “พวกเจา้ ไปรว่ มรบ ขา้ เองก็ไมม่ ีอะไรจะมอบให้ คงใหไ้ ดแ้ คค่ าํ อวยพรเทา่ นนั ขอใหร้ กั ษาตวั ดว้ ย แลว้ กลบั มาอยา่ ง ปลอดภยั พวกเราชาวหมบู่ า้ นลสี ยุ่ ยินดีตอ้ นรบั พวกเจา้ เสมอ!” 14

ดวงตาของพวกโจรป่าลว้ นแดงกาํ แตล่ ะคนตา่ งก็ยก จอกสรุ าขนึ แลว้ ใหส้ ญั ญาวา่ หากบา้ นเมืองสงบสขุ เมือ ไร พวกตนจะหวนกลบั มาทีหมบู่ า้ นลสี ยุ่ อีกแน่นอน และตงั ใจจะลงหลกั ปักฐานใชช้ ีวติ บนั ปลายในทีแหง่ นี สรุ าเลศิ รสจอกแลว้ จอกเลา่ ทีรว่ มดืมภายใตบ้ รรยากาศที ฮกึ เหิมหา้ วหาญ ทวา่ ภายในใจนนั แฝงไวด้ ว้ ยความเศรา้ กบั การตอ้ งลาจาก แมจ้ ะเป็นชายหนมุ่ มีหวั ใจกรา้ ว แกรง่ ราวปานเหลก็ กลา้ กย็ งั อดรูส้ กึ หมองหมน่ ขนึ มาไม่ ได้ 15

ตอนที 64 บา้ นหลังใหม่ ในทีสดุ พวกโจรป่ากพ็ ากนั ลกุ ขนึ เตรยี มตวั ทีจะลาจาก หโู หยวหน่มุ นอ้ ยหนา้ ตาเกลยี งเกลาถงึ กบั นาํ ตารนื พดู ติดๆ ขดั ๆ วา่ “รอใหบ้ า้ นเมืองสงบเสยี ก่อน พวกเราจะ กลบั มาช่วยพวกทา่ นปลกู บา้ นใหม”่ เหมยจือพยกั หนา้ รบั อยา่ งจรงิ จงั ภายในใจกอ็ ดทีจะ รูส้ กึ เศรา้ ขนึ มาไมไ่ ด้ คิดไปวา่ เมือไรเลา่ ทีบา้ นเมืองจะ สงบสขุ เสียที? เซียวจิงซนั ลว้ งซองจดหมายฉบบั หนงึ ออกมาจากอกเสอื 1

แลว้ ยืนใหเ้ ผยจนั เฟิง เขาตะลงึ ไปเลก็ นอ้ ย ก่อนจะใช้ สองมือรบั ไปดว้ ยทา่ ทางนอบนอ้ ม กอ่ นจะมองตวั อกั ษร ทีเขียนไวบ้ นหนา้ ซอง ลายเสน้ ทีเปียมไปดว้ ยพลงั เขียน จ่าหนา้ ถงึ หลจู่ ิงอนั เผยจนั เฟิงคาดเดาถงึ ฐานะของเซียวจิงซนั ไดน้ านแลว้ แตเ่ มือไดเ้ หน็ จดหมายฉบบั นีในมือก็ยงั อดทีจะตกใจไม่ ไดอ้ ยดู่ ี เซียวจิงซนั พยกั หนา้ นอ้ ยๆ แลว้ พดู ดว้ ยนาํ เสยี งสขุ มุ วา่ “เอาจดหมายฉบบั นีไปเถิด” แววตาของเผยจนั เฟิงทอประกายตืนเตน้ ขนึ มา ประสาน มือคารวะอีกฝ่ายแลว้ กลา่ วเสียงหนกั แน่น “ขอบคณุ พี 2

เซียว หวงั วา่ จะไดพ้ บกนั อีก!” . พวกโจรป่าคอ่ ยๆ เดินลบั หายไปตามทางบนไหลเ่ ขา เหมยจือยืนอยขู่ า้ งกายเซียวจิงซนั พลางทอดถอนใจ ดว้ ยความเศรา้ สรอ้ ย “ขา้ หวงั จรงิ ๆ วา่ ตอ่ ไปจะไมต่ อ้ ง มายืนทีตรงนีอีก ตอ้ งมาเหน็ คนทีคนุ้ เคยกนั เดินจากไป เช่นนี” เซียวจิงซนั หนั หนา้ มามองเหมยจือดว้ ยสายตาจรงิ จงั “ไมเ่ หน็ เป็นไร ไปแลว้ ก็กลบั มาได”้ 3

ทวา่ แววตาของเหมยจือกลบั ดอู า้ งวา้ ง “จรงิ หรอื ... แลว้ ถา้ ไมไ่ ดก้ ลบั มาอีกเลา่ ก็จะไมม่ ีโอกาสไดเ้ จอกนั อีก ใช่ไหมเจา้ คะ?” สาํ หรบั คาํ ถามนีเซียวจิงซนั เองไมร่ ูจ้ ะตอบอยา่ งไรดี เขา เบือนหนา้ มองทิวเขาทีอยไู่ กลออกไป หมิ ะในฤดหู นาว ไดล้ ะลายไปหมดแลว้ ยอดเขาทีเคยขาวโพลนกลบั เรมิ มี สเี ขียวแซมขนึ มา อากาศคอ่ ยๆ อบอนุ่ ขนึ เรอื ยๆ ในเมืออากาศก็อบอนุ่ ขนึ แลว้ ตวั เขาเองก็ถงึ เวลาทีควร จะปลกู บา้ นหลงั ใหมใ่ หภ้ รรยาไวก้ นั แดดกนั ฝนเสยี ที 4

. เรอื งการปลกู บา้ นนนั จะวา่ ยากก็ไมย่ าก มีเพียงสองสงิ ทีจาํ เป็นตอ้ งใช้ นนั คือกาํ ลงั คนและกาํ ลงั ทรพั ย์ หากจะพดู ถงึ เรอื งเงินแลว้ ละก็ เหมยจือลว้ งเอาถงุ เงินที เกบ็ สะสมไวอ้ อกมา เปิดปากถงุ ออกเทเงินทงั หมดลงบน โต๊ะแลว้ นบั อยา่ งละเอียดรอบหนงึ ในตอนทีเผยจนั เฟิง และพวกโจรป่าจะจากไป ผคู้ นในหมบู่ า้ นกช็ ว่ ยกนั สมทบทนุ มาใหพ้ วกเขาจาํ นวนหนงึ ทางครอบครวั เหม ยจือเองกอ็ อกเงินช่วยไปไมน่ อ้ ย มาถงึ ตอนนีนางจงึ เป็น กงั วลวา่ เงินทีมีอาจจะไมเ่ พียงพอ 5

ทวา่ เมือพวกชาวบา้ นไดร้ ูเ้ รอื งทีเหมยจือจะปลกู บา้ น ใหม่ แตล่ ะคนกแ็ สดงทา่ ทีใหก้ ารสนบั สนนุ และใหค้ วาม ช่วยเหลอื อยา่ งอนุ่ หนาฝาคงั บา้ งกจ็ ะมาชว่ ยขนดนิ ขน ทราย บา้ งกจ็ ะมาช่วยเป็นช่างสลกั หิน แมแ้ ตบ่ รรดา สาวๆ ในหมบู่ า้ นทีวา่ งเวน้ จากงานก็ยงั จะมาช่วยทาํ อาหาร ตามปกติการปลกู บา้ นใหมบ่ นป่าบนเขา สว่ นใหญ่ก็จะ ใชห้ นิ และไม้ กอ้ นหินสามารถไปหาจากบนภเู ขาไดเ้ ลย ไมก้ ็ไปตดั มาจากในป่า ทีเหลือกค็ ือพวกกระเบืองอิฐดนิ ปนู ซงึ ตอ้ งใชเ้ งินซือหามา แตแ่ มจ้ ะตอ้ งใชเ้ งินก็ยงั ไมใ่ ช่ สว่ นทีตอ้ งใชจ้ ่ายมากนกั เพราะสว่ นทีตอ้ งใชเ้ งินจ่าย มากกวา่ อยา่ งอืนจรงิ ๆ แลว้ กค็ ือการวา่ จา้ งช่างฝีมือ 6

มาสลกั และขนยา้ ยหนิ รวมไปถงึ คา่ อาหารการกิน ดงั นนั เมือมีผคู้ นมาช่วยงานมากมายก็ทาํ ใหส้ ามารถ ประหยดั เงินในสว่ นของคา่ แรงไปไดไ้ มน่ อ้ ย หากจะมีก็ เพียงคา่ ใชจ้ า่ ยในเรอื งของการหาอาหารมาเลยี งผคู้ น และการวา่ จา้ งชา่ งแกะสลกั หนิ และชา่ งปนู จากหมบู่ า้ น อืนเทา่ นนั เมือเหมยจือคาํ นวนคา่ ใชจ้ ่ายทงั หมดทีจะตอ้ งใชก้ ็พบวา่ เงินทีเก็บสะสมไวป้ ลกู บา้ นนนั ยงั พอจะมีเหลอื ดว้ ยซาํ สองสามีภรรยาจงึ ปรกึ ษาหารอื กนั แลว้ วางแผนไวว้ า่ จะ เรมิ ตน้ ปลกู บา้ นหลงั ใหมใ่ นวนั แรกของช่วงฤดใู บไมผ้ ลทิ ี อบอนุ่ สดใส 7

. ก่อนเรมิ ทาํ งานกม็ ีการจดุ ประทดั เสียงดงั จากนนั เจา้ ของบา้ นกต็ ระเตรยี มอาหารแลว้ เชิญผคู้ นมา กินรว่ มกนั เหมยจือทาํ งานมือไมว่ า่ งเวน้ มารดาของ นางก็มาชว่ ยอีกแรง เพือนสนิทอยา่ งอาจินและหงเจา่ ตา่ งกม็ าเขา้ ครวั ช่วยทาํ อาหารดว้ ย แมแ้ ตอ่ าชิวเองก็มา ชว่ ยออกแรงขนยา้ ยหนิ ทกุ คนพดู คยุ กนั ไป ช่วยกนั ทาํ งานไปทาํ ใหบ้ รรยากาศสนกุ สนานคกึ คกั เป็นอยา่ งมาก เมือมีคนมาชว่ ยงานมากมายจงึ ใชร้ ะยะเวลาไมถ่ งึ สบิ วนั บา้ นก็สรา้ งเสรจ็ เรยี บรอ้ ย เฉินหงอวี กระโดดขนึ บนรวั กาํ แพง ในมือถือประทดั จดุ ดงั เปรยี งปรา้ งแลว้ หวั เราะ 8

พลางตะโกนวา่ “ปลกู บา้ นใหญ่ ขนึ บา้ นใหม่ ปีหนา้ ก็ ใหก้ าํ เนิดเจา้ หนอู ว้ นพีสกั คน!” ทกุ คนทีไดย้ นิ กพ็ ากนั หวั เราะแลว้ สง่ เสียงไชโยโหร่ อ้ ง หยอกลอ้ จนเหมยจือหนา้ แดงกาํ . หลงั จากปลกู บา้ นเสรจ็ ผคู้ นตา่ งก็แยกยา้ ยกนั กลบั เซียวจิงซนั จงึ เอากอ้ นหนิ ที ยงั เหลอื มาสรา้ งเป็นกาํ แพงรอบๆ บา้ น เพือลอ้ มเป็น อาณาเขตของลานบา้ นใหม้ นั คงแข็งแรง 9

เหมยจือเหน็ สามีตงั อกตงั ใจทาํ งานอยา่ งขะมกั เขมน้ ก็ หวั เราะนอ้ ยๆ แลว้ กลา่ ววา่ “ไมต่ อ้ งทาํ พิถีพิถนั เชน่ นี หรอก บา้ นไหนๆ ตา่ งกใ็ ชไ้ มไ้ ผท่ าํ รวั บา้ นดว้ ยกนั ทงั นนั ” เซียวจิงซนั วางมือจากงานทีกาํ ลงั ทาํ ครูห่ นงึ เงยหนา้ ยมิ ใหเ้ หมยจือกอ่ นจะกลา่ ววา่ “หากเกิดเรอื งอะไรทีไมค่ าด คิดขนึ พวกเราจะไดม้ ีกาํ แพงหินไวค้ อยเป็นเกราะ ปอ้ งกนั ชนั หนงึ !” เหมยจือกลบั ยมิ อยา่ งออดออ้ นแลว้ บอกวา่ “ตอ่ ใหม้ ี เรอื งอะไรเกิดขนึ อีกขา้ กไ็ มก่ ลวั ในเมือมีทา่ นอยดู่ ว้ ย ขา้ ไมก่ ลวั อะไรทงั นนั ” 10

เซียวจิงซนั มองรอยยมิ ของหญิงสาวทีสดใสราวกบั ดอกไมแ้ รกแยม้ ในฤดใู บไมผ้ ลิ ทวา่ ใบหนา้ เขากลบั คอ่ ยๆ แสดงความหนกั ใจ เหมยจือเหน็ สีหนา้ ชายหน่มุ เปลยี นไปจงึ หบุ ยมิ แลว้ ถาม วา่ “ทาํ ไมหรอื เจา้ คะ?” เซียวจิงซนั มองดเู หมยจือทีกาํ ลงั จอ้ งมองตนเองอยู่ กร็ บี สา่ ยหนา้ ตอบกลบั ไปวา่ “ไมม่ ีอะไร เพียงแคค่ ิดถงึ บาง เรอื งขนึ มาก็รูส้ กึ ใจหาย” เหมยจือเดนิ ไปหยดุ ตรงหนา้ เซียวจิงซนั ยืนมือเลก็ ของ ตนไปจบั มือใหญ่หยาบกรา้ นจากการทาํ งานหนกั มืออีก 11

ฝ่ายเตม็ ไปดว้ ยฝ่นุ หนิ และคราบดนิ แตน่ างก็ไมไ่ ดน้ กึ รงั เกียจแมแ้ ตน่ อ้ ย นางกมุ มือของเขาไวแ้ ลว้ กลา่ วดว้ ย นาํ เสยี งออ่ นโยน “เรอื งตา่ งๆ กผ็ า่ นพน้ ไปแลว้ ทา่ นจะ คดิ ถงึ มนั อีกทาํ ไมเลา่ ขา้ เองก็ยินดีกบั ทกุ สงิ ทีมีอยตู่ อน นีนะเจา้ คะ” เซียวจิงซนั มองเหมยจือนิง กอ่ นจะถอนหายใจยาวออก มา เขาจบั ปอยผมขา้ งแกม้ นางขนึ ไปทดั หใู ห้ “ขา้ อยาก อยขู่ า้ งกายเจา้ ตลอดไป ดแู ลและปกปอ้ งเจา้ ดว้ ยตวั เอง จะไมย่ อมใหเ้ จา้ ตอ้ งหวาดกลวั กบั สงิ ใดอีก” เหมยจือเงยหนา้ มองเขาดว้ ยสายตาจรงิ จงั “เราจะอยู่ ดว้ ยกนั ตลอดไป เชน่ นนั กไ็ มเ่ หน็ มีสงิ ใดทีขา้ ตอ้ งหวาด กลวั เลยนี” 12

เซียวจิงซนั ลบู แกม้ นวลของภรรยาสาว พมึ พาํ เสยี งทมุ้ ตาํ วา่ “เจา้ ยงั ไมเ่ ขา้ ใจ...” “ขา้ ไมเ่ ขา้ ใจเรอื งอนั ใดหรอื ?” เหมยจือถามอยา่ งงนุ งง ทวา่ ชายหน่มุ กลบั สา่ ยหนา้ “ไมม่ ีอะไร” เหมยจือกะพรบิ ตาปรบิ ๆ เขยา่ แขนของอีกฝ่ายแลว้ สง่ ยมิ สดใสให้ “ขา้ ไมส่ นใจเรอื งอืนหรอก ขา้ รูแ้ ตเ่ พียงวา่ ทา่ นจะอยกู่ บั ขา้ เช่นนีไปตลอดชีวติ ” . 13

บา้ นทีเพิงปลกู เสรจ็ ตอ้ งปลอ่ ยวา่ งไวก้ อ่ นเดือนหนงึ ดงั นนั เซียวจิงซนั จงึ ใชช้ ่วงเวลานีในการซอ่ มแซมเลา้ ไก่ สรา้ งคอกใหมใ่ หล้ า ในเมือมีบา้ นใหมแ่ ลว้ ก็ควรจะสรา้ ง พวกนีใหใ้ หญ่กวา่ เดิมสกั หนอ่ ย และเผือวา่ ในอนาคตจะ ตอ้ งตอ้ นรบั แขกผมู้ าเยือน เขาจงึ ไดท้ าํ เกา้ อีไมเ้ พิมขนึ อีกหลายตวั และโต๊ะหินอีกหนงึ ตวั สว่ นเหมยจือในยาม วา่ งไมร่ ูจ้ ะทาํ อะไรกม็ กั จะไปทีบา้ นใหม่ จดั โน่นจดั นีให้ เขา้ ทีเขา้ ทาง ตกแตง่ ภายในบา้ นใหด้ อู บอนุ่ และนา่ อยู่ ยงิ ขนึ ถา้ ไดฤ้ กษว์ นั ไหนจะไดเ้ ขา้ ไปอยไู่ ดท้ นั ที มารดาของเหมยจือพลกิ ดตู าํ รารอ้ ยปีเก่าแก่เพือเลือก เฟน้ วนั ทีฤกษง์ ามยามดี ตามธรรมเนียมของคนในหมู่ 14

บา้ นการจะยา้ ยเขา้ บา้ นใหมน่ นั ตอ้ งเป็นเวลาตอนกลาง คืน ไมเ่ ชน่ นนั จะไมเ่ ป็นมงคล ดงั นนั เมือไดฤ้ กษด์ ีมาเรยี บรอ้ ย ในกลางดกึ ของวนั ยา้ ย บา้ น เซียวจิงซนั จงึ เดินจงู เจา้ ลา สว่ นเหมยจือตอ้ นฝงู ไก่ พากนั ขนยา้ ยขา้ วของเขา้ ไปอยใู่ นบา้ นหลงั ใหม่ เมือเขา้ มาอยใู่ นบานหลงั ใหมว่ นั แรก แมว้ า่ ทงั สองจะ รูส้ กึ เหน็ดเหนือยเมือยลา้ แคไ่ หน แตก่ ลบั ไมร่ ูส้ กึ ง่วง นอนเลยสกั นิด เหมยจือตืนเตน้ จนข่มตาไมห่ ลบั นอนพลกิ ตวั ไปมาอยู่ บนเตียง สดุ ทา้ ยก็หนั ไปกอดเซียวจิงซนั อยา่ งซกุ ซนแลว้ จบู ไปทีซอกคอของเขาทีหนงึ มีหรอื ทีเซียวจิงซนั จะยอม 15

ปลอ่ ยนางใหล้ อยนวลไปได้ ในทีสดุ ฝนฟา้ คะนองกต็ ก กระหนาํ ลงบนรา่ งนาง หญิงสาวโดนรงั แกจนเกือบครงึ คอ่ นคืน กระทงั ลม้ ตวั นอนลงบนเตียงอยา่ งไรเ้ รยี วแรง ทวา่ เซียวจิงซนั กลบั ไมย่ อมยกโทษใหง้ า่ ยๆ พยายาม ปลกุ นางทีนอนหลบั ไปแลว้ ถไู ถแกม้ สากของตนลงบน แกม้ นวล หนวดเคราทีทงั สนั และแข็งเมือสมั ผสั ถกู แกม้ นมุ่ นิมกท็ าํ ใหเ้ หมยจือถงึ กบั สะดงุ้ ตามทีตนคาดไว้ มือ ใหญ่ลบู คลาํ ลงไปเรอื ยๆ แตใ่ ครจะรูว้ า่ นางกลบั พลกิ ตวั หนีแลว้ ฟาดมือลงมาดงั เพียะโดนเขา้ ทีปลายคางของเขา พอดี ปากก็บน่ พมึ พาํ วา่ “ยงุ ...” เซียวจิงซนั ยกมือขนึ ลบู ปลายคางทีเพิงจะถกู มือเลก็ ๆ ออ่ นนมุ่ นนั ตีเขา้ ให้ ก่อนจะหนั ไปจอ้ งมองเหมยจือทียงั 16

หลบั สนิท สดุ ทา้ ยกเ็ ป็นตนเองทีตอ้ งหวั เราะออกมา อยา่ งจนใจ 17

ตอนที 65 ดอกไม้เบ่งบานในฤดูวสันต์ บา้ นใหมน่ นั กวา้ งขวางและรบั แสงแดดไดด้ ี เหมยจือตืนตงั แตเ่ ชา้ มาจดั แจงยา้ ยตเู้ สอื ผา้ วางเกา้ อี และมา้ นงั เคลอื นยา้ ยขา้ วของเขา้ มายกใหญ่ จากนนั ก็ ทาํ ความสะอาดบา้ นอยา่ งเป็นระเบียบเรยี บรอ้ ย เซียว จิงซนั เองก็กาํ ลงั สาละวนกบั งานดา้ นนอก แถวเตาไฟ และลานทีใชต้ ากผา้ สองสามีภรรยาทาํ งานกนั ยงุ่ วนุ่ วายทงั วนั หลายวนั ผา่ นไป ผคู้ นในหมบู่ า้ นพากนั บอกวา่ จะมาทาํ ใหห้ มอ้ ไหของบา้ นใหมอ่ นุ่ ขนึ การทาํ ใหห้ มอ้ ไหอนุ่ ขนึ 1

นนั หมายถงึ การเชือเชิญคนบา้ นใกลเ้ รอื นเคียงมากิน อาหารรว่ มกนั สกั มือ เพราะบา้ นใหมห่ มอ้ ไหเตาไฟนนั ยอ่ มเยน็ เฉียบเพราะยงั ไมค่ อ่ ยไดใ้ ชง้ าน เมือทกุ คนมาก็ จะชว่ ยใหค้ กึ คกั และมีชีวติ ชีวามากยงิ ขนึ เหมยจือรูธ้ รรมเนียมขอ้ นีเป็นอยา่ งดีจงึ ตระเตรยี มขา้ ว ของแตเ่ ชา้ แลว้ ไปเก็บผกั ป่า จากนนั ก็เรง่ ใหเ้ ซียวจิงซนั เขา้ ป่าไปลา่ สตั วม์ าเพิมอีกหนอ่ ย มารดาของเหมยจือก็ เอามนั เทศทีเกบ็ เกียวไดเ้ มือปีก่อนมาสมทบและยงั เอา ขา้ วมาเพิมใหอ้ ีกเพือใหง้ านเลยี งขนึ บา้ นใหมข่ องบตุ ร สาวนนั เอกิ เกรกิ มากยิงขนึ ในยามนีเซียวจิงซนั เป็นทีเชือถือของผคู้ นในหมบู่ า้ นไม่ วา่ ชายหรอื หญิง ผเู้ ฒา่ ผแู้ ก่ และเดก็ ๆ ทกุ คนยินดีทีได้ 2

เป็นมติ รกบั เขาจงึ มีผคู้ นจาํ นวนมากมารว่ มงาน อีกทงั ยงั มีของติดไมต้ ิดมือมาเป็นของขวญั ใหอ้ ีกดว้ ย เพือน บา้ นหลายคนมารว่ มดืมกินสนกุ สนานครนื เครงกนั ทงั วนั พอตกคาํ จงึ คอ่ ยแยกยา้ ยกนั กลบั ไป ตกกลางคืนแมเ้ หมยจือจะรูส้ กึ เหนือย ทวา่ ในใจกลบั ปีติ ยินดียงิ นกั ขณะทีกาํ ลงั จะเอนตวั ลงนอนก็ยงั หวั เราะ ออกมา เซียวจิงซนั เหน็ ทา่ ทางนางกอ็ ดขาํ ไมไ่ ดจ้ งึ หวั เราะตามแตน่ าํ เสียงฟังดไู มเ่ ป็นธรรมชาตเิ ทา่ ไร เหม ยจือจบั สงั เกตไดก้ ็แสรง้ ทาํ เป็นไมส่ นใจ ยงั คงยมิ สดใส เปียมไปดว้ ยความสขุ ก่อนจะบอกกบั เขาวา่ “ตอนนี เขา้ ฤดใู บไมผ้ ลแิ ลว้ ผกั ป่าบนเขาคงกาํ ลงั แทงยอดออก ดอกอยู่ น่าจะไดเ้ วลาพอดี พวกเราเขา้ ป่าไปเก็บผกั ป่า ดว้ ยกนั นะเจา้ คะ” 3

ตามปกติเซียวจิงซนั กไ็ มเ่ คยใหเ้ หมยจือเขา้ ไปในป่าลกึ ตามลาํ พงั มาตอนนีฤดหู นาวไดผ้ า่ นไปแลว้ พอเหน็ ทา่ ทางนางทีอยากจะเขา้ ป่าไปเกบ็ ผกั สดมาก เขากไ็ มอ่ าจ ปฏิเสธได้ จงึ รบั ปากภรรยาสาวของตน . บนเขาในฤดใู บไมผ้ ลิ ใบหลวิ ปลวิ ไสวงดงาม ตน้ ไมใ้ บหญา้ กาํ ลงั ผลดิ อกออก ผล เหมยจือจงู มือใหญ่ของเซียวจิงซนั เดนิ เลน่ บนทงุ่ หญา้ เขียวชอมุ่ ไดย้ ินเสียงธารนาํ แข็งคอ่ ยๆ ละลายจาก ลาํ ธารใกลๆ้ กลนิ หอมสดชืนจากตน้ ไมใ้ บหญา้ ปะปน 4

มากบั กลนิ หอมจากดอกไมป้ ่านานาชนิดกาํ จายไปทวั ทงั สองกา้ วเดินบนพงหญา้ อยา่ งระมดั ระวงั บางครงั เสยี งเดนิ ของพวกเขากท็ าํ ใหก้ ระตา่ ยป่าไกป่ ่าทีซกุ ซอ่ น ตวั มาตลอดฤดหู นาวตกใจ ทกุ ครงั ทีเหน็ พวกมนั โผลอ่ อกมา เหมยจือก็จะเรง่ ใหเ้ ซียวจิงซนั จบั เอาไว้ วนั นีเซียวจิงซนั พกคนั ธนมู าเช่นเดมิ พอเหน็ สตั วต์ วั อวบ อว้ นเขากป็ ลดคนั ธนลู งมาจากหลงั วางลกู ธนทู าบเอาไว้ กระตา่ ยป่าตวั หนงึ เหน็ คนทงั สองก็รบี เผน่ หนี แตย่ งั ไมไ่ ว เทา่ ความเรว็ ของลกู ธนทู ีเซียวจิงซนั ยิงออกไป เหมยจือ ทียืนอยดู่ า้ นขา้ งพอเหน็ วา่ สามียงิ เขา้ เปา้ ปากกช็ ม วา่ ยอดเยียมพลางปรบไมป้ รบมือ รบี วิงเขา้ ไปเกบ็ สงิ ที ยงิ ได้ 5

สองสามีภรรยายงุ่ วนุ่ วายอยคู่ รงึ คอ่ นวนั กไ็ ดข้ องป่ามา มากมาย ภายในตะกรา้ หวายทีนาํ ไปดว้ ยมีทงั ผกั ป่า และสตั วท์ ีลา่ ไดอ้ ยเู่ ตม็ ในชว่ งฤดใู บไมผ้ ลิ ยามทีแสงแดดสาดสอ่ งลงมาพาให้ ในป่านนั อบอนุ่ เหมยจือเดินจงู มือเซียวจิงซนั ไปนงั บนที ลาดแหง่ หนงึ ดว้ ยทา่ ทางมีความสขุ แลว้ นงั อาบแดดดว้ ย กนั เซียวจิงซนั เองก็ยอมทาํ ตามแตโ่ ดยดี ตอนแรกหญิงสาวนงั ซบไหลข่ องชายหน่มุ ไมน่ านกล็ ม้ ตวั ลงนอนเคียงขา้ งกนั ใตร้ า่ งเป็นตน้ หญา้ ออ่ นนมุ่ สี เขียวขจีโชยกลนิ หอมสดชืนออ่ นๆ ดา้ นขา้ งมีตน้ ไมใ้ หญ่ แผก่ ิงกา้ นสาขา ยอดหลวิ ออ่ นพลวิ ไหวไปมายามตอ้ ง 6

สายลมแหง่ วสนั ตฤดู เกสรหลวิ ปลวิ มาตกใสใ่ บหนา้ และ ตดิ เสอื ผา้ ของเหมยจือ นางเองกข็ ีเกียจจะปัดออ จงึ ปลอ่ ยใหด้ อกหลวิ สีขาวดอกหนงึ ตกอยทู่ ีปลายจมกู ของ ตน เหมยจือนอนหลบั ตาอยา่ งสบายอารมณ์ ผอ่ นลมหายใจ ออกอยา่ งมีความสขุ “ถา้ ไดใ้ ชช้ ีวิตเช่นนีตลอดไปจะดี สกั แคไ่ หนนะ” เซียวจิงซนั เทา้ แขนกบั พืน นอนตะแคงมองภรรยาที กาํ ลงั นอนหลบั ตาพรมิ แลว้ แสรง้ หยอกเยา้ วา่ “เจา้ นี ชา่ งเป็นคนละโมบเสียจรงิ !” เหมยจือหรตี ามองบรุ ุษขา้ งกายลอดผา่ นดอกไมส้ ขี าวที 7

ปลายจมกู “ละโมบอยา่ งไรกนั หรอื ทา่ นไมอ่ ยากนอน อาบแสงแดดอนุ่ อยทู่ ีนีตลอดไป?” เซียวจิงซนั เหน็ ทา่ ทางทีนางปรายตามองตนช่างน่าเอน็ ดู จงึ ยืนมือไปหยิบดอกหลวิ นนั ออก ก่อนจะเขียปลายจมกู ของนางเลน่ แลว้ กลา่ ววา่ “เดก็ โง่! เดียวแสงแดดก็จะ รอ้ นกวา่ นี ขา้ จะรอดวู า่ เจา้ ยงั อยากจะอาบแดดอีกหรอื ไม!่ ” เหมยจือเหลอื บมองกิงของตน้ หลวิ ทีพลวิ ไหวอยดู่ า้ นขา้ ง แลว้ กลา่ วอยา่ งไมแ่ ยแสวา่ “หากแสงอาทติ ยแ์ รงนกั ทา่ นก็ไปตดั กิงหลวิ มาสานเป็นหมวกใหข้ า้ สกั ใบส”ิ เซียวจิงซนั มองตามสายตานาง เหน็ กิงออ่ นของตน้ หลวิ 8

กร็ ูส้ กึ วา่ ตน้ ไมท้ ีโนม้ กิงลงตาํ ตน้ นีช่างคนุ้ ตาเหลือเกิน “ตน้ ไมต้ น้ นี ขา้ จาํ มนั ได”้ ตอนนีเป็นเวลาเทียงวนั พอดี แมจ้ ะเป็นแสงแดดในชว่ ง ฤดใู บไมผ้ ลแิ ตก่ ย็ งั คงแยงตา เหมยจือยกมือขนึ มาบงั บดบงั ดวงตาจากแสง สง่ ยมิ นอ้ ยๆ แลว้ กลา่ ววา่ “ทา่ น ตอ้ งจาํ ไดอ้ ยแู่ ลว้ ใตต้ น้ ไมต้ น้ นี ทา่ นไดช้ ่วยขา้ เอาไว้ แลว้ ยงั อมุ้ ขา้ กลบั ไปสง่ ทีบา้ นดว้ ย” เซียวจิงซนั ไดย้ ินก็พจิ ารณาตน้ ไมท้ ีวา่ อีกครงั เนิน นานกวา่ เขาจะกม้ หนา้ ลงแลว้ ยืนมือลบู แกม้ ของนาง “เจา้ ช่างโง่เสียจรงิ เหตจุ งึ ตดั สนิ ใจเดด็ เดียวเช่นนนั ” หญิงสาวหวนคิดถงึ เหตกุ ารณใ์ นอดีต รอยยมิ บนใบหนา้ 9

คอ่ ยๆ จางหายเปลยี นเป็นเสยี งทอดถอนใจ “ขา้ เองก็ ไมร่ ูว้ า่ ตอนนนั ขา้ เป็นอะไรไป รูเ้ พียงวา่ ไมอ่ าจมีชีวิตอยู่ ตอ่ ไปไดอ้ ีกแลว้ ” เซียวจิงซนั ลบู แกม้ นวลของนาง เรอื ยไปจนถงึ เสน้ ผมน่มุ สลวย กลา่ วดว้ ยทา่ ทีเครง่ ขรมึ นาํ เสยี งหนกั แน่น “โลก นีกวา้ งใหญ่นกั แคค่ าํ นินทาวา่ รา้ ยจะไปถือสาอนั ใด เลา่ ” เหมยจือหวั เราะ “ก็ตอนนนั ขา้ โง่เขลาเบาปัญญานีนา จงึ ยงั ไมเ่ ขา้ ใจ มาตอนนีเขา้ ใจแลว้ ตอ่ ไปกค็ งไมท่ าํ เรอื ง โงๆ่ เช่นนนั อีก” 10

เซียวจิงซนั พยกั หนา้ รบั รู้ “ดีแลว้ ” ทงั เสน้ ผมและแกม้ นวลทีมือใหญ่ลบู ไลเ้ รมิ รอ้ นขนึ เขา จงึ รูว้ า่ แสงแดดในฤดใู บไมผ้ ลยิ ามเทียงวนั นนั ไมอ่ าจดู แคลนได้ เซียวจิงซนั ลกุ ขนึ ยืนแลว้ ปีนไปบนตน้ ไมท้ ีโนม้ ตาํ ตน้ นนั แลว้ ตดั กิงไมอ้ อ่ นมาสานเป็นหมวกกิงหลวิ ใบ หนงึ เหมยจือเฝา้ มองตาปรบิ ๆ พอเหน็ หมวกกิงหลวิ ถกู สาน ขนึ อยา่ งคลอ่ งแคลว่ รวดเรว็ จงึ บอกวา่ “สานอีกใบเถอะ เจา้ คะ่ จะไดม้ ีคนละใบ” พอพดู จบนางก็รบี ลกุ ขนึ เดนิ ตรงไปตามทางลาดไหลเ่ ขา เก็บดอกไมท้ ีกาํ ลงั ผลบิ านรบั สายลมเยน็ ไมน่ านเหม 11

ยจือก็เกบ็ ดอกไมม้ าไดก้ องโต หญิงสาวรบี วิงเอาไปให้ เซียวจิงซนั พลางบอกวา่ “ขา้ อยากไดห้ มวกกิงหลวิ ประดบั ดอกไมเ้ จา้ คะ่ ” เซียวจิงซนั เหน็ กไ็ ดแ้ ตพ่ ดู วา่ “ถา้ อยา่ งนนั ใบเมือกีเป็น ของขา้ เดียวจะทาํ ใบใหมใ่ หเ้ จา้ แลว้ กนั ” มือของเซียวจิงซนั แมจ้ ะใหญ่แตก่ ลบั คลอ่ งแคลว่ วอ่ งไว ยงิ นกั เขาสานกิงหลวิ และดอกไมใ้ บหญา้ ไวด้ ว้ ยกนั พรบิ ตาเดียวก็กลายเป็นหมวกกิงหลวิ ทีประดบั ประดาไป ดว้ ยดอกไมป้ ่าเลก็ ๆ งดงามใบหนงึ เหมยจือเหน็ แลว้ ก็ ดีใจมากรบี เอาไปสวมทนั ที แตเ่ พราะความรบี รอ้ นทาํ ให้ หมวกเกียวกบั เสน้ ผม เจบ็ จนนางแทบนาํ ตารว่ ง 12

เซียวจิงซนั ทงั รูส้ กึ สงสารทงั รูส้ กึ จนใจไดแ้ ตเ่ ช็ดนาํ ตาให้ จากนนั ก็สวมหมวกกิงหลวิ ใหน้ างใหมอ่ ยา่ งระมดั ระวงั เหมยจือใชส้ องมือประคองหมวกกิงหลวิ เอาไว้ กอ่ นจะ รบี วิงไปสอ่ งดบู นธารนาํ ทีหา่ งออกไปไมไ่ กล เหน็ ภาพ สะทอ้ นในลาํ ธารเป็นหญิงสาวทีแกม้ ทงั สองขา้ งแดงระ เรอื กาํ ลงั เบิกตากลมโตจอ้ งมองตนเองอยู่ หญิงสาวผู้ นนั มีดอกไมเ้ ลก็ ๆ ตดิ อยขู่ า้ งแกม้ ดว้ ย เซียวจิงซนั เดินเขา้ มาหยดุ ขา้ งกายนาง บนศีรษะของเขา สวมหมวกกิงหลวิ ธรรมดาใบหนงึ ทีไมม่ ีดอกไมป้ ระดบั ชายหนมุ่ สง่ ยมิ ใหห้ ญิงสาวในลาํ ธารแลว้ ถามวา่ \"สวย หรอื ไม?่ ” 13

ใบหนา้ ของเหมยจือพลนั แดงกาํ ยงิ กวา่ เดมิ หญิง สาวกลอกตาไปมาแลว้ เบือนหนา้ หนี จากนนั ก็วงิ ไปทาง ทงุ่ หญา้ เซียวจิงซนั เหน็ นางมีทา่ ทางเขินอายเหมือนเมือก่อนก็อด ยมิ อยา่ งเอน็ ดไู มไ่ ด้ “เดก็ โง่!” พดู จบกร็ บี ตามไปทนั ที เหมยจือลม้ ตวั ลงนอนบนทงุ่ หญา้ ดงั เดมิ หมวกกิงหลวิ บดบงั ดวงตาและใบหนา้ ไปกวา่ ครงึ เซียวจิงซนั ทรุดตวั ลงนงั ขา้ งๆ เหมยจือ แลว้ โนม้ ตวั ลงไปหาพลางหวั เราะ เสยี งทมุ้ ก่อนถามวา่ “ทาํ ไมจ่ๆู ถงึ ทาํ ราวกบั เพิงแตง่ งานกนั ใหมๆ่ เลา่ ?” เหมยจือแอบชาํ เลืองมองเขาแวบหนงึ แลว้ นอนตะแคง 14

หนั ขา้ งให้ ทาํ เป็นไมส่ นใจเขาอีก เซียวจิงซนั ขยบั ตวั เขา้ ไปใกล้ มือใหญ่ยืนไปหยิบดอกลา ปาทีตดิ ขา้ งแกม้ ของนางออกดว้ ยทา่ ทางออ่ นโยน แลว้ กลา่ วเสียงนมุ่ ลกึ อยา่ งเชืองชา้ “ขา้ เองกอ็ ยากจะ อาบแดดอยตู่ รงนีไปตลอดชีวติ เหมือนกนั ” รา่ งเหมยจือแขง็ ทือขนึ มาทนั ที 15

ตอนที 66 ชวนให้ลมิ ลอง เหมยจือรบี หนั หนา้ กลบั มามองอีกฝ่าย ดวงตาสดใสจบั จอ้ งเขาอยา่ งไมค่ อ่ ยพอใจ “เมือครูใ่ คร บอกวา่ เดียวแสงแดดกจ็ ะรอ้ นกวา่ นี” พอเซียวจิงซนั เหน็ เหมยจือหนั มาหากข็ ยบั ตวั เขา้ ไปใกล้ กวา่ เดิม แลว้ ปลอบประโลมเสียงออ่ นวา่ “ไมเ่ หน็ ตอ้ ง กลวั นี ขา้ สานหมวกกิงหลวิ ได”้ นาํ เสียงของชายหนมุ่ นนั ออ่ นโยนราวนาํ แข็งทีละลาย กลายเป็นนาํ เมือยามตอ้ งแสงอาทติ ยใ์ นฤดใู บไมผ้ ลิ 1

อบอนุ่ ปานดวงตะวนั ทอแสงออ่ น ราวกบั มีสายลมออ่ น พดั แผว่ มาระใบหนา้ นวลทาํ ใหห้ วั ใจของนางเรมิ หลอม ละลาย เหมยจือรูส้ กึ เขินอายอยา่ งบอกไมถ่ กู ยงิ ไดเ้ หน็ ดวงตา ลมุ่ ลกึ ของเขาคนู่ นั นางก็ไดแ้ ตก่ ม้ หนา้ หลบสายตา ทวา่ ตงั แตใ่ บหนา้ ไปจนถงึ ลาํ คอกลบั แดงระเรอื ยิงขนึ เสียงลมหายใจกระชนั ของเขาดงั แวว่ ขา้ งหู “เหม ยจือ...” ทงั สายตาและนาํ เสียงของเขาทาํ ใหน้ างออ่ นระทวย อด ทีจะโผเขา้ ไปซบแผงอกกวา้ งไมไ่ ด้ เซียวจิงซนั เองก็อา้ 2

แขนรบั รวบรา่ งของนางเขา้ มากอดไวใ้ นออ้ มอก สมั ผสั จากรมิ ฝีปากของเขาแผว่ เบาดงั แมลงปอโฉบลง บนผวิ นาํ ชายหนมุ่ จมุ พิตไปบนแกม้ นวลใหค้ วามรูส้ กึ เหมือนมีสายลมฤดใู บไมผ้ ลพิ ลวิ ผา่ นใบหนา้ มือรอ้ นผะ ผา่ วลบู ไลไ้ ปตามสว่ นเวา้ สว่ นโคง้ เรอื ยลงไปกอ่ นจะวก มาทีซอกคอของนาง แลว้ หยดุ อยตู่ รงชว่ งไหลบ่ อบบาง เหมยจือผลกั แขนของเขาอยา่ งไรเ้ รยี วแรง พดู คา้ นเสียง ออ่ น “อยา่ นะ...นีมนั ขา้ งนอก...” ทวา่ นาํ เสยี งออ่ นระทวยของนาง ไมอ่ าจตา้ นทานการจู่ โจมอนั ทรงพลงั ได้ ในทางตรงขา้ มกลบั ยงิ ปลกุ เรา้ บางอยา่ งบนรา่ งกายชายหน่มุ ใหต้ ืนขนึ 3

ในยามทีไหลข่ าวนวลนนั ตอ้ งสายลมเยน็ เหมยจือไมไ่ ด้ รูส้ กึ หนาว ทวา่ รา่ งกายกลบั สนั สะทา้ น เซียวจิงซนั รวบรา่ งบอบบางเขา้ มากอดไวอ้ ยา่ งแนบแนน่ ไมย่ อมใหม้ ีช่องวา่ ง เขาตระกองกอดหญิงสาวไวใ้ นออ้ ม อกใหแ้ นบชิดกบั แผงอกกวา้ งแลว้ กม้ หนา้ ลงพรมจบู สอดแทรกปลายลนิ เขา้ ปลอบประโลมภรรยา หากจะบอกวา่ นางคือตน้ หญา้ ออ่ นทีเพิงผลอิ อกมารบั สายลมในฤดวู สนั ต์ ทวา่ ใบออ่ นนนั กย็ งั เตบิ โตไมเ่ ตม็ ที ปลายลนิ และลมหายใจของเขาเปรยี บเหมือนสายลม อบอนุ่ ทีช่วยลดอาการสนั เทานอ้ ยๆ ของนางลงและช่วย ปัดเป่าความหวาดหวนั ของนางไปดว้ ย ความรูส้ กึ สบาย 4

คอ่ ยๆ แผซ่ า่ นไปทวั รา่ ง สมั ผสั ของชายหนมุ่ ออ่ นโยนยงิ กวา่ กิงหลวิ ทีพลวิ ไหวอยดู่ า้ นบนเสียอีก หลงั จากนนั สายลมก็พดั รุนแรงขนึ เหมยจือเรมิ รูส้ กึ วา่ ตนเองกลายเป็นดอกหลวิ ดอกหนงึ ทีกาํ ลงั ปลดิ ปลวิ แลว้ พลวิ ไหวไปมาอยา่ งไรท้ ียดึ เหนียว ไดแ้ ตเ่ อนกายไปตาม กระแสลมทีเขาเป็นผสู้ รา้ งขนึ สดุ ทา้ ยทาํ ไดเ้ พียงจิกนิว มือลงบนเสอื ของเขาเอาไว้ แรงลมโหมกระหนาํ อยา่ งบา้ คลงั มากขนึ เรอื ยๆ ราวกบั ทอ้ งฟา้ วิกฤตแปรปรวน เพียงพรบิ ตาพายลุ กู โตก็เลน่ งานเหมยจืออยา่ งรุนแรง ทาํ เอานางแทบหายใจหายคอ ไมอ่ อก อยากจะรอ้ งไห้ อยากจะออ้ นวอนและรอ้ งขอ แตก่ ไ็ มก่ ลา้ สง่ เสยี ง ดว้ ยเกรงวา่ หากเสยี งของตนเองเลด็ 5

ลอดออกมาจะทาํ ใหค้ วามลบั ทีตนซกุ ซอ่ นไวใ้ นออ้ มอก ของเขาถกู เปิดเผยออกไป เมือถงึ ตอนทีลมพดั กรรโชกถงึ ขีดสดุ รมิ ฝีปากของนาง หลดุ เสยี งรอ้ งครวญคราง ลมหายใจกระชนั อยา่ งควบ คมุ ไมอ่ ยู่ จากนนั รา่ งกายกอ็ อ่ นเปลยี จนตอ้ งฟบุ ลงกบั แผงอกของเขา เซียวจิงซนั กอดนางไวแ้ นบแนน่ ช่วยจดั กระโปรงทียบั ยยู่ ีใหเ้ ขา้ ที และชว่ ยสางผมทียงุ่ เหยิงใหจ้ นเรยี บรอ้ ย นบั ไดว้ า่ เป็นประสบการณค์ รงั แรกทีนางพลอดรกั กบั เขา ในสถานทีเปิดโลง่ ไรส้ งิ บดบงั เชน่ นี แลว้ ยงั ถกู เขาเลา้ โลมจนออ่ นปวกเปียกไรเ้ รยี วแรง ทาํ ไดเ้ พียงยอมใหเ้ ขา ทาํ ตามอาํ เภอใจ 6

สดุ ทา้ ยเมือเขารงั แกจนพอใจแลว้ ก็ยอมวางรา่ งนางให้ นอนลงบนทงุ่ หญา้ สว่ นตนเองก็ลม้ ตวั ลงดา้ นขา้ ง ทงั สองนอนกอดก่าย หลบั ตาพรมิ รบั แสงแดดออ่ นและสาย ลมเยน็ ดว้ ยกนั เหมยจือทีนอนนิงไมข่ ยบั เขยือนอยนู่ าน จๆู่ กข็ ยบั ตวั มานอนแนบชิดใหเ้ สน้ ผมของตนเองไลไ้ ปตามรา่ ยกาย เขา เซียวจิงซนั เองก็ไมไ่ ดว้ า่ อะไร ยอมใหน้ างทาํ ตามใจ ผา่ นไปเนินนาน เสยี งเลก็ ๆ ของหญิงสาวกท็ าํ ลายความ เงียบของระหวา่ งคนทงั สอง “เราอาบแดดดว้ ยกนั เช่นนี ตลอดไปนะเจา้ คะ” 7

. หลายวนั มานีอากาศสดชืนแจ่มใส เซียวจิงซนั เขา้ ป่าไปลา่ สตั วท์ กุ วนั ซงึ ทาํ ใหเ้ หมยจือรูส้ กึ ประหลาดใจเป็นอยา่ งมากจงึ อดเอย่ ถามไมไ่ ด้ “แมค้ รอบครวั ของขา้ จะไมม่ ีใครเป็นนายพราน แตก่ ็พอ รูธ้ รรมเนียมอยบู่ า้ ง ในชว่ งฤดใู บไมผ้ ลเิ ช่นนี ใครๆ ตา่ ง กไ็ มค่ อ่ ยเขา้ ป่าลา่ สตั วก์ นั เพือใหพ้ วกสตั วเ์ ติบใหญ่ แลว้ เหตใุ ดทา่ นถงึ ออกลา่ สตั วแ์ ทบทกุ วนั เลา่ ?” ขณะทีนางถาม เซียวจิงซนั กาํ ลงั กม้ หนา้ กม้ ตาซอ่ มแซม 8