Hunter's Lady ดรุณีสุดที่รัก เล่ม2

บา้ นคนอืนๆ จะไดร้ บี เขา้ มาช่วย การทาํ เชน่ นีนอกจาก จะไดเ้ ฝา้ ระวงั แลว้ ทกุ คนยงั ไดน้ อนหลบั พกั ผอ่ นอยา่ ง เพียงพอ เซียวจิงซนั เองรบั หนา้ ทีเฝา้ เวรยามรว่ มกบั ชาวบา้ นถงึ สองกลมุ่ แมเ้ หมยจือจะรูว้ า่ สามีแข็งแรงมีพละกาํ ลงั ดี แตน่ างก็อดทีจะเป็นหว่ งเขาไมไ่ ด้ ทวา่ อยา่ งไรนางก็ไม่ กลา้ เอย่ ปากเพราะรูด้ ีวา่ เขาคงไมฟ่ ังตนเป็นแน่ สดุ ทา้ ยกลายเป็นพวกชาวบา้ นทีเหน็ เขาเฝา้ เวรยามทงั วนั ทงั คืนก็เลยพากนั บอกใหเ้ ขากลบั ไปพกั ผอ่ นและรกั ษา สขุ ภาพดว้ ย ใครเลยจะรูว้ า่ เซียวจิงซนั ทีนงั กินบะหมี รอ้ นๆ ชามหนงึ อยบู่ นกอ้ นหนิ ใหญ่จะหวั เราะออกมา แลว้ บอกวา่ “ไมเ่ ป็นไร แคน่ ีไมเ่ ทา่ ไรหรอก” 5

นอกจากเซียวจิงซนั แลว้ ผทู้ ีออกแรงมากทีสดุ ในการรบั มือกบั หมาป่าก็คือพวกโจรป่า หากตอนแรกพวกชาว บา้ นมีความรูส้ กึ เวทนาและจาํ ใจกบั พวกเขาแลว้ ละก็ ถงึ ตอนนีความรูส้ กึ นนั คงเปลยี นเป็นความเลอื มใสและ ขอบคณุ เสียมากกวา่ เพราะถงึ พวกเขาจะไดร้ บั บาดเจ็บ แตก่ ็ยงั ยืนหยดั เฝา้ ยามเดินลาดตระเวนอยตู่ รงปากทางเขา้ หมบู่ า้ น คอย ระแวดระวงั ไมใ่ หฝ้ งู หมาป่าบกุ เขา้ มาได้ ในมือของแตล่ ะ คนถือคนั ธนไู วต้ ลอดเวลา แมแ้ ตย่ ามหลบั ก็ไมไ่ ดล้ ะมือ จากคนั ธนเู ลยดว้ ยซาํ พวกชาวบา้ นเองตา่ งตอบแทนนาํ ใจของพวกเขาดว้ ย การเอาเสบียงอาหารทีตนเกบ็ ไวม้ าแบง่ ปันให้ ตอนแรก 6

พวกโจรป่าก็รูส้ กึ เกรงใจไมก่ ลา้ รบั แตห่ ลงั จากเรมิ คนุ้ เคยกบั ชาวบา้ นมากขนึ กอปรกบั รูด้ ีวา่ การปอ้ งกนั พวก หมาป่าไมใ่ หเ้ ขา้ มาในหมบู่ า้ นนนั จะตอ้ งใชเ้ วลาอีกยาว นาน พวกเขาจงึ ตดั สนิ ใจรบั เสบียงพวกนนั เอาไว้ นอกจากเรอื งอาหารการกินแลว้ หญิงสาวในหมบู่ า้ น ตา่ งผลดั กนั มาช่วยทาํ อาหาร ตม้ นาํ รอ้ นและซกั เสอื ผา้ ใหก้ บั ชายฉกรรจเ์ หลา่ นนั ยิงนบั วนั ทกุ คนกค็ นุ้ เคยกนั เป็นอยา่ งดี สามคั คีกลมเกลียวกนั ยงิ นกั . วนั นีเฉินหงอวี เซียวจิงซนั รวมไปถงึ เผยจนั เฟิงและพรรค 7

พวกกาํ ลงั นงั กนั อยบู่ นกอ้ นหิน ในมือแตล่ ะคนถือชามอาหารทีกาํ ลงั รอ้ นๆ ซงึ เหมยจือ และหญิงสาวคนอืนๆ สง่ มาให้ เฉินหงอวีชวนพดู คยุ ไป เรอื ยวา่ “พีจิงซนั หนา้ หนาวปีนีตอ้ งลาํ บากกนั หน่อย แลว้ !” แตแ่ ลว้ จๆู่ ก็เหมือนเผยจนั เฟิงจะคดิ บางอยา่ งได้ เขานิง องึ ไปพกั ใหญ่กอ่ นจะเงยหนา้ ขนึ อยา่ งเชืองชา้ พลาง กวาดตาสาํ รวจเซียวจิงซนั ขนึ ลงแลว้ มองซา้ ยมองขวาไป รอบหนงึ ในทีสดุ กถ็ ามออกมาวา่ “นามของทา่ นคือจิง ซนั งนั หรอื ?” 8

เซียวจิงซนั พยกั หนา้ รบั “ไมผ่ ิด” เผยจนั เฟิงยงั คงไมอ่ ยากจะเชือ เอย่ ถามเสยี งตะกกุ ตะกกั วา่ “จิงทีแปลวา่ ขวากหนาม ซนั ทีแปลวา่ ภเู ขา ใช่ หรอื ไม?่ ” เฉินหงอวีทีอยขู่ า้ งๆ อดหวั เราะออกมาไมไ่ ด้ “ไมผ่ ิด หรอก ทา่ นพดู ถกู ตอ้ งแลว้ แตว่ า่ เหตใุ ดจ่ๆู ทา่ นถงึ ไดด้ ู ตืนเตน้ กบั ชือของพีจิงซนั นกั เลา่ ปกตขิ า้ กเ็ รยี กเช่นนี แต่ ไมเ่ คยเหน็ ทา่ นจะตกอกตกใจเลย” เผยจนั เฟิงเงียบไปนาน กอ่ นจะพมึ พาํ วา่ “ก่อนหนา้ นีแม้ จะไดย้ นิ แตก่ ็ไมไ่ ดม้ ีเวลามานงั คดิ เช่นในยามนี เซียวจิง 9

ซนั ... เซียวจิงซนั ... คงไมบ่ งั เอญิ ชือแซเ่ ดียวกนั หรอกกระมงั ?” เขายงั คงกม้ หนา้ กม้ ตาพราํ พดู กบั ตนเอง ตอ่ ไป “หากเป็นเชน่ นนั ... แลว้ เหตใุ ดถงึ ไดบ้ งั เอิญอยา่ ง นี... แตถ่ า้ ไมใ่ ชบ่ คุ คลนนั เลา่ ... แลว้ เหตใุ ดจงึ มาหลบ ซอ่ นอยใู่ นสถานทีเช่นนีได?้ ” เซียวจิงซนั วางชามและตะเกียบลงขา้ งกาย เดนิ ไปตบ บา่ ของเผยจนั เฟิงแลว้ ถามวา่ “บน่ เรอื งอนั ใดกนั ?” เผยจนั เฟิงสะดงุ้ สดุ ตวั ดว้ ยความตกใจ เงยหนา้ มองอีก ฝ่ายแลว้ รบี สา่ ยหนา้ ปฏิเสธ “ไมม่ ีอะไร ไมม่ ีอะไร” ปากก็ พราํ พดู วา่ ไมม่ ีอะไร ทวา่ สายตาทีจอ้ งมองเซียวจิงซนั ใน ยามนีกลบั ไมเ่ หมือนเดมิ เสยี แลว้ แววตานนั เปียมไป ดว้ ยความเคลอื บแคลงสงสยั และศรทั ธา 10

เซียวจิงซนั ไดย้ นิ อีกฝ่ายบอกวา่ ไมม่ ีอะไรจงึ ไมไ่ ดซ้ กั ถาม อีก เขาเบนสายตาไปมองเฉินหงอวีทีกม้ หนา้ กม้ ตากิน โจ๊กอยขู่ า้ งๆ แทน กอ่ นจะไปตกั อาหารเพิมแลว้ มานงั กิน ตอ่ หลงั จากเหมยจือตกั โจ๊กใหท้ กุ คนจนครบ นางก็แบง่ แผน่ แปง้ และเนือแหง้ พรอ้ มดว้ ยกบั ขา้ วอีกจาํ นวนหนงึ ใหแ้ ต่ ละคน จากนนั ก็ไปนงั เงียบๆ อยดู่ า้ นขา้ ง เฝา้ มองเซียว จิงซนั และคนอืนๆ กินอาหารกนั ตอนนนั เองฝเู กอกเ็ ดินเขา้ มาหา เซียวจิงซนั เหน็ กส็ ง่ เสียง ทกั ทาย “เจา้ กินขา้ วมาหรอื ยงั ถา้ ยงั ก็นงั ลงกินดว้ ยกนั 11

กอ่ นส”ิ ฝเู กอรบี โบกไมโ้ บกมือปฏิเสธ “ขา้ กินมาจากบา้ นแลว้ ” พดู จบก็ลอบมองเหมยจือแวบหนงึ เหมยจือไดแ้ ตน่ งั เงียบๆ อยขู่ า้ งกายเซียวจิงซนั มองอีก ฝ่ายกินขา้ วและคีบเนือแหง้ ใสล่ งในชามเขาบา้ งในบาง คราว ไมไ่ ดส้ นใจสายตาของฝเู กอทีแอบมองมา อนั ทีจรงิ ฝเู กอมาเพือสอบถามสถานการณใ์ นยามนี บอกวา่ บิดาของตนสงั ใหม้ าสอบถามวา่ เมือไรฝงู หมาป่า จะลา่ ถอยแลว้ เลกิ กลบั มาโจมตีทีหมบู่ า้ นเสียที แตใ่ คร เลยจะตอบเรอื งนีไดอ้ ยา่ งชดั เจน แมแ้ ตเ่ ซียวจิงซนั กบ็ อก 12

ไดเ้ พียงวา่ “ในชว่ งนีฝงู หมาป่าดเู หมือนจะสงบลงไป เยอะแลว้ แตก่ ็ไมร่ ูว้ า่ พวกมนั จะลา่ ถอยไปจรงิ ๆ หรอื มี แผนการอะไรกนั แน่” ฝเู กอไดย้ ินกเ็ พียงขานรบั “อืม” เบาๆ สีหนา้ เจือความจน ใจ . ในทีสดุ ทกุ คนก็กินอาหารกนั จนอิม เหมยจือเอาตะกรา้ หวายมาเก็บจานชามตะเกียบทีใช้ แลว้ รวบรวมเขา้ ดว้ ยกนั ฝเู กอจงึ รบี ลกุ ขนึ ยืนแลว้ จะ 13

อาสาช่วยถือตะกรา้ หวายพรอ้ มกบั เอย่ วา่ “เจา้ จะเอา ของพวกนีไปลา้ งทีรมิ ลาํ ธารใชห่ รอื ไม?่ ขา้ จะหิวไปให้ เอง” เหมยจือรบี ปฏิเสธ “ไมต่ อ้ งหรอก” ฝเู กอกลบั พดู ตอ่ อีกวา่ “ใหข้ า้ ช่วยดีกวา่ ขา้ กาํ ลงั จะกลบั ไปทีหมบู่ า้ นพอดี เราเดินกลบั ไปพรอ้ มกนั ก็ได”้ เซียวจิงซนั เหน็ ตะกรา้ หวายนนั หนกั ไมน่ อ้ ยจงึ กลา่ ววา่ “รมิ ลาํ ธารกอ็ ยไู่ มห่ า่ งจากป่า เจา้ ไปตามลาํ พงั อาจไม่ ปลอดภยั มีฝเู กอไปกบั เจา้ ดว้ ยขา้ คอ่ ยวางใจหนอ่ ย” 14

เฉินหงอวีและชายหน่มุ ในหมบู่ า้ นทียืนอยรู่ ายรอบตา่ งก็ รูเ้ รอื งราวในอดีตของฝเู กอกบั เหมยจือ พอไดเ้ หน็ ภาพนี เดมิ ทีกร็ ูส้ กึ วา่ พวกเขาควรจะหลีกเลยี งขอ้ ครหา ทวา่ เมือ ไดย้ นิ เซียวจิงซนั พดู ออกมาอยา่ งใจกวา้ งก็รูส้ กึ วา่ สงิ ที พวกตนแอบคดิ อยนู่ นั ช่างมีจิตใจคบั แคบเหลอื เกิน . ฝเู กอผกู คนั ธนบู นหลงั ใหเ้ ขา้ ทีเขา้ ทาง ก่อนจะไปช่วย เหมยจือยกตะกรา้ หวาย ทงั สองเดินตรงไปทีลาํ ธาร เหมยจือเอาแตก่ ม้ หนา้ กม้ ตา เดิน ไมพ่ ดู จาไปตลอดทาง ในขณะทีใกลจ้ ะถงึ ลาํ ธาร ฝู 15

เกอก็เอย่ ปากพดู ทาํ ลายบรรยากาศอมึ ครมึ นนั วา่ “เจา้ ในตอนนีดดู ีมากเลย พีเซียวเองกเ็ ป็นคนดีและเป็นคนที มีความสามารถคนหนงึ ” เหมยจือพยกั หนา้ รบั “เขาเป็นคนดีมากจรงิ ๆ ชีวติ นีขา้ ไดอ้ ยกู่ บั เขาก็รูส้ กึ วา่ มีพรอ้ มทกุ อยา่ งแลว้ ” ฝเู กอหนั มองเหมยจือดว้ ยแววตาจรงิ จงั กอ่ นจะกลา่ ว อยา่ งลงั เลวา่ “เรอื งนนั … เป็นขา้ เองทีผิดตอ่ เจา้ ขา้ ไม่ อาจละทิงครอบครวั แลว้ ทาํ เป็นไมส่ นใจใยดีได”้ เหมยจือไมค่ ดิ วา่ ฝเู กอจะเอย่ ถงึ เรอื งเกา่ ขนึ มาอีกจงึ เงย หนา้ มองเขา พอเหน็ สีหนา้ อีกฝ่ายเตม็ ไปดว้ ยความรูส้ กึ 16

ผดิ เหมยจือก็กม้ หนา้ ลงดงั เดิมก่อนจะหวั เราะออกมา อยา่ งจนใจ ก่อนจะกลา่ วดว้ ยใบหนา้ เปือนยิม “ขา้ ไม่ โทษเจา้ หรอก อนั ทีจรงิ ขา้ ควรจะขอบคณุ เจา้ ดว้ ยซาํ หากไมใ่ ชเ่ พราะเจา้ แลว้ ขา้ จะพบกบั เขาไดอ้ ยา่ งไร” ฝเู กอมองรอยยมิ ออ่ นหวานและเตม็ เปียมไปดว้ ยความ สขุ ของเหมยจือ เหน็ สองขา้ งแกม้ ของนางมีสแี ดงระเรอื เขากค็ ดิ จะเอย่ อะไรตอ่ แตเ่ มือขยบั รมิ ฝีปากแลว้ กลบั ไม่ รูว้ า่ ควรจะพดู อะไรดี สดุ ทา้ ยกท็ าํ ไดเ้ พียงทอดถอนใจ แลว้ กลา่ ววา่ “เขาเก่งกวา่ ขา้ จรงิ ๆ” 17

ตอนที 61 ชายคนนันเป็ นข้าไม่ไดห้ รือ? เหมยจือไมท่ นั สงั เกตเหน็ สหี นา้ หดหขู่ องอีกฝ่าย ในใจนกึ ถงึ แตเ่ ซียวจิงซนั นางยิมนอ้ ยๆ แลว้ พดู เสยี ง เบาวา่ “พอไดเ้ จอกบั เขา ขา้ ถงึ ไดร้ ูว้ า่ บนโลกยงั มีผชู้ าย เช่นนีอยดู่ ว้ ย” ฝเู กอไดย้ ินแลว้ อยากจะถามวา่ แลว้ ชายอืนบนโลกนี เป็นเช่นไร? แตก่ ็ไมไ่ ดถ้ ามออกไป เพราะรูด้ ีวา่ ตอ่ ใหต้ น เองถาม นางก็คงไมส่ นใจอยดู่ ี ตอนนีในหวั ใจของเหม ยจือคงจะมีเซียวจิงซนั เพียงคนเดียวเทา่ นนั 1

เพียงไมน่ านทงั สองก็เดินมาถงึ ลาํ ธาร ฝเู กอวางตะกรา้ หวายลง เหมยจือจงึ คอ่ ยๆ หยบิ จานชามตะเกียบออก มาลา้ งทาํ ความสะอาดอยา่ งระมดั ระวงั ฝเู กอนงั ลง หมายจะช่วยนางพลางเหลือบมองหญิงสาวขา้ งกาย นาํ ในลาํ ธารยงั คงไหลผา่ นปลายเทา้ ไปตามเสน้ ทางเดมิ ทวา่ เหมยจือทีเคยเป็นของเขานนั ไมม่ ีทางหวนกลบั มา อีกแลว้ . หลงั จากลา้ งจานชามตะเกียบเสรจ็ เรยี บรอ้ ยแลว้ เหมยจือกค็ อ่ ยๆ เกบ็ ลงไปในตะกรา้ หวายอยา่ งเบามือ 2

ขณะทีนางกาํ ลงั จะลกุ ขนึ กไ็ ดย้ ินเสียงเหา่ หอน หญิง สาวรูส้ กึ ตกใจจนตอ้ งรบี เงยหนา้ มอง ภาพทีเหน็ คือหมา ป่าทา่ ทางดรุ า้ ยยืนจอ้ งมาจากอีกฟากของลาํ ธาร มนั แยกเขียวพลางขกู่ ระโชกใส่ เหมยจือรอ้ งเสียงดงั ออกมาอยา่ งตกใจ แลว้ พยายามตงั สติ ก่อนจะตะโกนสดุ เสียงไปทศิ ทางทีเซียวจิงซนั กบั พรรคพวกอยู่ “หมาป่า! ตรงนีมีหมาป่า!” ฝเู กอเองกต็ กใจไมน่ อ้ ย เขาพยายามขม่ ความกลวั แลว้ ปลอบเหมยจือวา่ “ไมต่ อ้ งกลวั ขา้ มีธนู ขา้ จะยงิ มนั เอง” พดู จบก็ปลดคนั ธนจู ากหลงั ของตนมาถือไว้ ทวา่ หมาป่านนั ชาญฉลาด พอเหน็ ฝเู กอปลดคนั ธนลู ง 3

มา มนั กเ็ หา่ ใสเ่ ขาทนั ที แลว้ กระโจนมาทีกลางลาํ ธาร แลว้ ตะกายเทา้ วา่ ยนาํ มาทางพวกเขา ฝเู กอสนั เทาไปทงั รา่ ง รบี ผลกั เหมยจือแลว้ บอกใหห้ นี “เรว็ เขา้ รบี หนีไป!” เหมยจือเองกร็ ูต้ วั ดีวา่ หากตนยงั อยกู่ ็คงไรป้ ระโยชน์ จงึ หนั หลงั วิงลม้ ลกุ คลกุ คลานกลบั ไปทางเดิม สว่ นฝเู กอก็ วิงตามมาตดิ ๆ ในมือกาํ คนั ธนแู ละลกู ธนไู วแ้ นน่ เพียงไมน่ านหมาป่าตวั นนั ก็วา่ ยขา้ มฝังมาจนได้ พอขนึ มามนั กส็ ะบดั ขนแลว้ วิงตามคนทงั สอง ฝเู กอหนั กลบั ไป มองก็รูไ้ ดว้ า่ พวกตนคงหนีไมพ่ น้ แน่ เขาจงึ ตดั สนิ ใจหยดุ วิงแลว้ งา้ งคนั ธนู แมฝ้ ีมือยงิ ธนขู องฝเู กอจะคอ่ ยแมน่ ยาํ 4

นกั แตใ่ นยามคบั ขนั ก็จาํ ตอ้ งกดั ฟันฝืนทาํ เหมยจือเหน็ อีกฝ่ายไมว่ ิงมาดว้ ยกห็ นั ไปมอง จงึ พบวา่ หมาป่าตวั นนั อยหู่ า่ งจากฝเู กอเพียงไมก่ ีสบิ กา้ ว นางรบี ตะโกนออกไปดว้ ยความตกใจ “ฝเู กอ รบี วิงเรว็ ! เรว็ เขา้ !” ทวา่ ฝเู กอกลบั กาํ คนั ธนแู น่น ตอบกลบั เสยี งดงั วา่ “เจา้ รบี หนีไปก่อน ขา้ จะจดั การมนั เอง!” มือของเขากาํ ลงั สนั เทา ไมร่ ูว้ า่ หากยงิ ออกไปแลว้ ผลลพั ธท์ ีไดจ้ ะเป็นเชน่ ไร บางทีอาจจะยิงโดนหมาป่า ตายแลว้ ตนเองรอดชีวิตมาได้ หรอื บางทีอาจจะยิงไม่ โดนแลว้ ถกู หมาป่ากระโจนเขา้ ใส่ สดุ ทา้ ยก็เป็นฝ่ายตาย 5

เสยี เอง ฝเู กอไมเ่ คยคิดเรอื งความเป็นความตายมากอ่ น เพราะ ตอ่ ใหภ้ ายนอกจะมีศกึ สงครามก็ไมเ่ คยเดือดรอ้ นมาถงึ เขา เขาเติบโตขนึ มาในสภาพแวดลอ้ มทีสขุ สงบและ เรยี บงา่ ยภายในหมบู่ า้ นลสี ยุ่ อีกทงั เขากไ็ มเ่ คยคิดจะ ออกไปเผชิญโลกภายนอก ทวา่ คาํ พดู ในวนั นีของเหม ยจือทาํ ใหเ้ ขาเรมิ คิดวา่ จรงิ ๆ แลว้ เซียวจิงซนั ผนู้ นั เป็น ผชู้ ายอยา่ งไรกนั แน่? ผชู้ ายแบบใดกนั ทีทาํ ใหเ้ หมยจือ พงึ พอใจไดถ้ งึ เพียงนี? นาํ ใสเรมิ รนื ขนึ ในดวงตา ทาํ ใหภ้ าพหมาป่าดรุ า้ ยที กาํ ลงั กระโจนมาหาตนอยา่ งบา้ คลงั เรมิ พรา่ เลือน เขารู้ ตวั วา่ หากเป็นเช่นนีก็คงจะยงิ ไมโ่ ดนเป็นแน่ จงึ หลบั ตา 6

แนน่ แลว้ ปลอ่ ยลกู ธนอู อกไปสดุ แรง ฝเู กอยงั คงยืนหลบั ตาอยา่ งไมร่ ูช้ ะตากรรม ไดย้ ินเพียง เสยี งสายลมวบู ผา่ นเหมือนมีอะไรบางอยา่ งฝ่าอากาศ มาอยา่ งดดุ นั ตามมาดว้ ยกลนิ คาวเลอื ดคละคลงุ้ และ เสยี งเรยี กอยา่ งปวดรา้ วดา้ นหลงั “ฝเู กอ!” นาํ ตาชายหนมุ่ ไหลรนิ ออกมา เขากลา่ วกบั ตนเองในใจ วา่ ‘ลากอ่ น เหมยจือ’ เขาอาจไมใ่ ช่วีรบรุ ุษทีอยใู่ นใจนาง ทวา่ บางทีเขาอาจจะ มีโอกาสนนั สกั ครงั 7

. เหมยจือรอ้ งตะโกนสดุ เสยี ง นางเหน็ กบั ตาวา่ หมาป่ากระโจนใสฝ่ เู กอ เหน็ เลือดทีพงุ่ ออกมา นาํ ตานางไหลอาบแกม้ ขณะสา่ ยหนา้ อยา่ งไมร่ ู้ จะทาํ เช่นไร ฝเู กอแผดเสียงรอ้ งโหยหวนดว้ ยความเจ็บปวด ดวงตา ทงั สองเบกิ กวา้ ง ใชเ้ พียงมือเปลา่ ตอ่ สกู้ บั คมเขียวขาว โพลนของหมาป่าอยา่ งดเุ ดือด เหมยจือรบี วิงกลบั ไปหาอีกฝ่ายอยา่ งลนลาน แมจ้ ะรูด้ ี วา่ ถงึ ตนเขา้ ไปกไ็ รป้ ระโยชน์ แตห่ ากจะใหท้ นมองเขา 8

ตายไปตอ่ หนา้ ตอ่ ตานางก็ทาํ ไมไ่ ด้ ตอนนนั เองลกู ธนดู อกหนงึ กพ็ งุ่ แหวกอากาศมาอยา่ ง เงียบงนั ตรงไปยงั หวั ใจของหมาป่าตวั นนั ตามมาดว้ ยเสยี งลกู ธนอู ีกสองดอกทีดงั แทรกอากาศมา อยา่ งรวดเรว็ แลว้ ปักลงบนตวั ของหมาป่า ทาํ ใหม้ นั ถงึ กบั หยดุ ชะงกั ดวงตาดรุ า้ ยหนั มองไปยงั ทศิ ทางทีลกู ธนู พงุ่ มา มนั เหน็ ชายผหู้ นงึ ยืนตระหง่านในมือถือคนั ธนู อยา่ งมาดมนั เลอื ดสดๆ ของมนั ไหลทะลกั ออกมาจาก บาดแผลแลว้ ลม้ ลงทนั ที เหมยจือวิงถลาเขา้ ไปหาฝเู กอ พยายามผลกั หมาป่า ชะตาขาดทีทบั รา่ งของเขาออกสดุ แรง พลางรอ้ งเรยี กอีก 9

ฝ่ายดว้ ยนาํ เสยี งสนั เครอื “ฝเู กอ เจา้ อยา่ เป็นอะไรนะ” เซียวจิงซนั เกบ็ คนั ธนขู นึ พาดบา่ ดงั เดิมแลว้ รบี วิงเขา้ มา หา เขาและเหมยจือช่วยกนั ประคองตวั ฝเู กอขนึ จากนนั เซียวจิงซนั กจ็ บั มือของฝเู กอมาตรวจชีพจร ควิ เขม้ พลนั ขมวดเลก็ นอ้ ยก่อนจะกลา่ ววา่ “อาการบาดเจ็บหนกั พอ ควร ขา้ จะรบี พาเขากลบั ไปรกั ษา” จงั หวะนนั เองบรรดาชายฉกรรจแ์ ละเฉินหงอวีก็มาถงึ ที เกิดเหตพุ อดี พวกเขาจงึ ช่วยกนั หามตวั ฝเู กอพาไปรกั ษา ทีบา้ นของเซียวจิงซนั ทนั ทีทีถงึ บา้ น เซียวจิงซนั ก็หยบิ ยาสมนุ ไพรทีใชร้ กั ษา บาดแผลอยเู่ ป็นประจาํ ออกมาแลว้ ใสย่ าลงบนแผลใหฝ้ ู 10

เกอ จากนนั เขาก็ใหเ้ หมยจือไปหยิบโสมป่าทีเกบ็ ไวม้ า ใหค้ นเจ็บกิน เหมยจือมองบาดแผลของฝเู กอทีตอนนีไมม่ ีเลือดไหล ออกมาแลว้ ก่อนจะกระซบิ ถามสามีตนดว้ ยนาํ เสยี งแผว่ เบาทงั นาํ ตา “เขาเป็นอยา่ งไรบา้ ง?” เซียวจิงซนั หนั กลบั มาเหน็ สายตาวติ กกงั วลของนางก็ ปลอบไปวา่ “ไมใ่ ชป่ ัญหาใหญ่ รกั ษาตวั สกั หนอ่ ยกด็ ี ขนึ เอง” เหมยจือไดย้ ินกค็ อ่ ยเบาใจลง ทวา่ เมือมองไปบนเตียง แลว้ เหน็ ใบหนา้ ซีดเผือดของฝเู กอ นางก็นกึ ไปถงึ เรอื งที อีกฝ่ายยอมสละชีพเพือปกปอ้ งตน ในใจพลนั รูส้ กึ 11

สงสารอยา่ งบอกไมถ่ กู ตอนนนั เองคนในครอบครวั ของฝเู กอทีรูข้ ่าวตา่ งก็มาถงึ ผทู้ ีมาเป็นคนแรกกค็ ือภรรยาของฝเู กอ กระทงั ผใู้ หญ่ บา้ นซงึ ก็คือบิดาของเขาทีช่วงนีไมโ่ ผลห่ นา้ ออกมาให้ เหน็ กม็ าดว้ ย ฝ่ายภรรยารอ้ งหม่ รอ้ งไหม้ าแตไ่ กล พอมา ถงึ ก็ถลาเขา้ ไปเกาะขอบเตียงทีสามีนอนอยแู่ ลว้ รอ้ งไห้ โฮ ปากก็พราํ พดู วา่ “หากเจา้ ตายไป ขา้ จะทาํ เช่นไร” สว่ นบิดาทีเป็นถงึ ผใู้ หญ่บา้ นกไ็ ดแ้ ตน่ งั ราํ ไหต้ ีอกชกหวั ราํ พงึ ราํ พนั วา่ “เจา้ ไมน่ ่าตอ้ งมาเจบ็ แบบนีเลย ผใู้ หญ่ บา้ นเชน่ ขา้ ภาระช่างหนกั หนาเหลอื เกิน แมแ้ ตช่ ีวิตลกู ตวั เองยงั ตอ้ งเสียสละ!” 12

ผคู้ นรอบขา้ งทนดตู อ่ ไปไมไ่ หว จงึ ปลอบคนทงั สองไปวา่ “อนั ทีจรงิ อาการบาดเจ็บของเขาก็ไมไ่ ดห้ นกั หนาอะไร นอนพกั รกั ษาตวั สกั หนอ่ ยก็ดีขนึ แลว้ ” ผใู้ หญ่บา้ นจงึ ไถ่ถามถงึ เหตกุ ารณท์ ีเกิดขนึ “เรอื งนีเกิด ขนึ ไดอ้ ยา่ งไร?” เฉินหงอวีรูด้ ีวา่ เซียวจิงซนั คงไมส่ ะดวกใจทีจะพดู ถงึ เขา จงึ อาสาเป็นผเู้ ลา่ เหตกุ ารณด์ ว้ ยตนเอง ผใู้ หญ่บา้ นไดฟ้ ังเรอื งราวทงั หมด จงึ ไดร้ ูว้ า่ ตอนนนั ฝเู ก ออยกู่ บั เหมยจือ เขาหนั ไปมองเหมยจือแวบหนงึ พลาง ถอนหายใจแลว้ กลา่ ววา่ “เชน่ นนั กด็ ีแลว้ ” 13

ทวา่ ภรรยาของฝเู กอกลบั ไมอ่ าจนิงเฉยไดเ้ ชน่ บดิ าของ สามี พอไดย้ นิ วา่ ฝเู กอเกือบตอ้ งสละชีวติ เพือเหมยจือ นางก็ปลอ่ ยโฮออกมาทนั ที “ทาํ ไมเจา้ ถงึ ทาํ แบบนี ช่าง ไมค่ ดิ ถงึ ภรรยาทีอยทู่ ีบา้ นบา้ งเลย แลว้ ยงั ลกู ของเจา้ ที ยงั ไมล่ มื ตาดโู ลกอีก!” ทกุ คนจงึ ไดร้ ูว้ า่ ภรรยาของฝเู กอนนั กาํ ลงั ตงั ครรภ์ เป็น จงั หวะเดียวกบั ทีพวกผหู้ ญิงในหมบู่ า้ นมาถงึ เดมิ ทีพวก นางคิดจะมาชว่ ยงาน แตพ่ อมาเจอเหตกุ ารณเ์ ชน่ นีตา่ ง ก็เขา้ มาพดู ปลอบใจภรรยาของฝเู กอทีกาํ ลงั รอ้ งหม่ รอ้ งไหอ้ ยา่ งหนกั ภรรยาของฝเู กอยกมือปาดนาํ ตา แลว้ ปรกึ ษากบั บดิ า 14

ของสามีเรอื งทีจะพาฝเู กอกลบั ไปรกั ษาตวั ทีบา้ นตนเอง จากนนั พวกเขากจ็ ดั การเรอื งยา้ ยคนเจบ็ อยา่ งรวดเรว็ . ในคาํ คืนนนั เซียวจิงซนั ไมไ่ ดอ้ อกไปเฝา้ เวรยาม เผยจนั เฟิงและเฉินหงอวีคดิ วา่ เหมยจือนา่ จะยงั ขวญั หนี ดีฝ่ออยู่ จงึ บอกใหเ้ ซียวจิงซนั อยบู่ า้ นเป็นเพือนนางก่อน ตอนแรกเซียวจิงซนั ไมเ่ หน็ ดว้ ย แตพ่ อคิดถงึ เมือ ตอนกลางวนั ทีเหน็ เหมยจือรอ้ งไหอ้ ยา่ งหนกั เขากเ็ ลย ยอม คืนนีเหมยจือนอนกระสบั กระสา่ ยพลกิ ตวั ไปมาอยบู่ น 15

เตียง ในใจกน็ กึ ถงึ แตภ่ าพฝเู กอทีถกู หมาป่าดรุ า้ ยตวั นนั กระโจนเขา้ ใส่ ตอนนนั เขาพยายามดนิ ทรุ นทรุ าย คน เชน่ ฝเู กอไหนเลยจะสามารถสกู้ บั หมาป่าได้ เดิมทีเขา เป็นคนจิตใจดีและออ่ นโยน หากเป็นเมือก่อนแมแ้ ตจ่ ะ เชือดไกก่ ็ยงั ไมก่ ลา้ ทวา่ วนั นีเพือตนแลว้ เขากลบั คดิ ตอ่ กรกบั หมาป่า นาํ ตาของเหมยจือเรมิ ไหลรนิ หวนคดิ ถงึ ภาพเมือก่อน ตอนทีพวกตนหยอกลอ้ กนั ทีรมิ ลาํ ธาร ตอนนนั นางยงั ไม่ รูจ้ กั กบั เซียวจิงซนั เลยดว้ ยซาํ สว่ นฝเู กอก็ดีกบั ตนมาก ทวา่ เพราะเหตใุ ดคนทีตนเคยรูส้ กึ วา่ แสนดี มาตอนนี กลบั กลายเป็นคนแปลกหนา้ ตอ่ กนั ไปแลว้ ... ทาํ ใหย้ อ้ น นกึ ไปถงึ ตอนทีนางเฝา้ รอเขาอยา่ งมีความหวงั บน 16

หนา้ ผาตลอดคืน จนกระทงั ขอบฟา้ ฝังตะวนั ออกเรมิ สวา่ ง ทวา่ กลบั ไมม่ ีแมแ้ ตเ่ งารา่ งของฝเู กอ 17

ตอนที 62 ความหงึ หวงของเซยี วจงิ ซัน เหมยจือซกุ หนา้ เขา้ ในผา้ หม่ ใหน้ าํ ตาซมึ ลงไปในผา้ หม่ อยา่ งเงียบเชียบ ก่อนหนา้ นีนางคิดวา่ ตวั เองคงจะลืมไดแ้ ลว้ และคดิ วา่ เรอื งพวกนีก็เป็นแคเ่ มฆหมอกทีปกคลมุ ทวิ เขาไมน่ านก็ จะจางหาย แตก่ ลบั ไมเ่ ป็นเชน่ นนั เรอื งราวเหลา่ นียงั คง ฝังลกึ อยใู่ นใจนางมาตลอด ลว้ นเป็นบาดแผลทีทาํ ให้ เจบ็ ปวดจนนางไมอ่ ยากจะเอย่ ถงึ มนั ขณะทีเหมยจือกาํ ลงั ราํ ไหอ้ ยนู่ นั เซียวจิงซนั ทีนอนนิงอยู่ ขา้ งๆ กเ็ อย่ ถามดว้ ยนาํ เสียงแหบพรา่ “ยงั ไมน่ อนอีก 1

หรอื ?” เหมยจือเปิดผา้ หม่ ทีคลมุ หนา้ ออก สดู ลมหายใจเลก็ นอ้ ย พยายามปรบั นาํ เสียงใหเ้ ป็นปกตเิ หมือนไมม่ ีอะไร เกิดขนึ แลว้ ถามกลบั ไปวา่ “ทา่ นเองกย็ งั ไมน่ อนหรอื ? รบี นอนเถิด พรุง่ นียงั มีเรอื งใหท้ าํ อีกมาก” หญิงสาวรูด้ ีวา่ หลายวนั มานีอีกฝ่ายตอ้ งลาํ บากเพียงใด แลว้ ก็รูว้ า่ ทีตอนนีนาํ เสียงของเขาแหบพรา่ นนั ลว้ นมา จากความเหนด็ เหนือยทงั สนิ เซียวจิงซนั กลบั ดงึ ผา้ หม่ ของนางออก แลว้ ใชม้ ือใหญ่ รวบรา่ งนางเขา้ มาอยใู่ นผา้ หม่ ผืนเดียวกบั เขา กอดหญิง 2

สาวไวใ้ นออ้ มแขนของตน เหมยจือกลวั เขาจะรูว้ า่ ตนกาํ ลงั รอ้ งไห้ จงึ เบือนหนา้ หนี ไมก่ ลา้ สบตา มือใหญ่ทีโอบอยตู่ บหลงั นางเบาๆ ถามเสยี งเรยี บวา่ “ทาํ ไม ไมอ่ ยากเหน็ หนา้ ขา้ แลว้ หรอื ?” เหมยจือเมม้ รมิ ฝีปากแน่นไมย่ อมพดู เพราะไมอ่ ยากให้ เซียวจิงซนั รูว้ า่ ตนยงั เศรา้ เสยี ใจกบั เรอื งราวในอดีตที ผา่ นไปแลว้ อนั ทีจรงิ นางรูว้ า่ เขานนั ไมเ่ คยสนใจอดีต ของตนเลย ในตอนแรกเขายงั เขา้ ใจผิดคิดวา่ นางกบั ฝเู ก อเคยมีอะไรเกินเลยกนั ดว้ ยซาํ และเขากไ็ มไ่ ดใ้ หค้ วาม สาํ คญั กบั เรอื งนนั แมแ้ ตน่ อ้ ย ดงั นนั เรอื งเลก็ นอ้ ยแคน่ ี 3

เขาก็คงไมใ่ สใ่ จอยา่ งแน่นอน ใครๆ กบ็ อกวา่ เซียวจิงซนั เป็นคนไมเ่ หน็ แกต่ วั เป็นคน ใจกวา้ งโอบออ้ มอารี เรอื งหงึ หวงนนั ถือเป็นเรอื งเลก็ นอ้ ย เมืออยตู่ อ่ หนา้ เขาเรอื งเช่นนีคงไมม่ ีคณุ คา่ พอให้ เอย่ ถงึ มือใหญ่ของเซียวจิงซนั ทีตบหลงั นางพลนั หยดุ ลง เขา โอบนางเขา้ มาแนบชิดมากขนึ แลว้ ลบู ไลแ้ ผน่ หลงั นวล พรอ้ มกบั ถามเสยี งแหบแหง้ “ตอนนีเจา้ ไมอ่ ยากสนใจ ขา้ แลว้ อยา่ งนนั หรอื ?” ในทีสดุ เหมยจือตอบวา่ “ไมใ่ ชเ่ จา้ คะ่ ” ทวา่ นาํ เสียงที 4

เอย่ ออกมานนั ไมอ่ าจสะกดอาการสะอืนไหไ้ วไ้ ด้ เซียวจิงซนั ลบู มือไปบนเสน้ ผมนมุ่ สลวยของนาง “เจา้ ยงั คงเสยี ใจกบั เหตกุ ารณท์ ีเกิดขนึ เมือตอนกลางวนั งนั ร?ึ ” เหมยจือสะอืนเสียงแผว่ เซียวจิงซนั ไดย้ นิ กถ็ อนหายใจ คลายมือทีโอบกอดนางออกแลว้ เงยหนา้ มองหลงั คาที มืดดาํ พรอ้ มกลา่ ววา่ “ฝเู กอผนู้ ี เมือกอ่ นขา้ อาจมอง ขา้ มเขาไป แตต่ อนนีเขายอมเสยี งชีวติ เพือปกปอ้ งเจา้ ถือเป็นวีรบรุ ุษทีแทจ้ รงิ ” เหมยจือไดย้ ินเซียวจิงซนั พดู เช่นนีกร็ อ้ งไหโ้ ฮ “ขา้ ไมค่ ดิ วา่ เขาจะยอมช่วยเหลือขา้ ถงึ เพียงนี เขาเกือบตอ้ งตาย 5

เพราะขา้ ...” เหมยจือคิดวา่ หากไมใ่ ช่เพราะนาง ฝเู กอกค็ งหนีรอดไป ไดแ้ ลว้ หมาป่าคงไลต่ ามเขาไมท่ นั แน่ เป็นเพราะนาง แทๆ้ ฝเู กอถงึ ไดค้ ิดตอ่ สกู้ บั หมาป่า ภาพเหลา่ นนั ยงั ตดิ ตานางอยเู่ ลย พอนางนกึ ถงึ เลอื ดสดๆ สีแดงฉานทีไหล รนิ ออกมาจากรา่ งของเขากส็ นั สะทา้ นไปทงั กาย พลนั คดิ ไปวา่ หากฝเู กอตอ้ งมาตายเพราะตนจรงิ ๆ นางควร จะทาํ อยา่ งไร? ยงิ ไดร้ ูว้ า่ ภรรยาของฝเู กอกาํ ลงั ตงั ครรภ์ ถา้ เขาตอ้ งมาตายไปเช่นนี นางไมต่ อ้ งมีตราบาปไปชวั ชีวติ หรอกหรอื ? เซียวจิงซนั เหน็ ภรรยารอ้ งไหอ้ ยา่ งหนกั จงึ รวบรา่ งนาง เขา้ มากอดไวแ้ นน่ ไมไ่ ดพ้ ดู อะไรอีก 6

เหมยจือซบหนา้ ลงบนแผงอกกวา้ งของสามี ฟังเสยี ง หวั ใจทีเตน้ เป็นจงั หวะอยา่ งมนั คงของเขาแลว้ รอ้ งไห้ อยา่ งหนกั . หลงั จากเกิดเหตกุ ารณค์ รงั นนั เซียวจิงซนั จดั สรรใหพ้ วกโจรป่าผลดั เวรยามเดนิ ลาด ตระเวน คอยปอ้ งกนั บรเิ วณโดยรอบอยา่ งแน่นหนา ไม่ ใหห้ มาป่าลอบเขา้ มาทาํ รา้ ยผคู้ นในหมบู่ า้ นไดอ้ ีก ใน ขณะเดียวกนั เขาก็ออกไปขบั ไลฝ่ งู หมาป่าโดยใชท้ งั ไฟ และธนู ชายหน่มุ ไมไ่ ดห้ มายจะเอาชีวติ พวกหมาป่า 7

หวงั เพียงใหพ้ วกมนั ลา่ ถอยกลบั ไปเทา่ นนั ฝงู หมาป่ายงั เฝา้ มองหมบู่ า้ นอยา่ งไรป้ ระโยชนอ์ ยหู่ ลาย วนั พอพวกมนั รูว้ า่ นอกจากจะไมไ่ ดส้ งิ ใดตอบแทนแลว้ ยงั ตอ้ งสญู เสียสมาชิกในฝงู ไปอีกดว้ ย พวกมนั จงึ เรมิ ลา่ ถอยกนั ไปเอง อนั ทีจรงิ พวกหมาป่าก็มีวิถีชีวติ ของตวั เอง ช่วงสนิ ปีอากาศเหน็บหนาว ไมว่ า่ ใครตา่ งก็ตอ้ งหา วิธีเอาชีวิตรอดและทาํ ใหป้ ากทอ้ งอิม . วนั เวลาลว่ งเลยมาถงึ ชว่ งทีหนาวเยน็ ทีสดุ ของปี ยามนีหมิ ะปกคลมุ ไปทวั ทงั ภเู ขา ไมว่ า่ จะมองไปทางใด 8

กเ็ หน็ เพียงสขี าวโพลนของหมิ ะ ฝงู หมาป่าจากไปแลว้ ไม่ เหน็ แมแ้ ตเ่ งา พวกโจรป่าจงึ เลกิ ภารกิจในการลาด ตระเวนอนั ยาวนานลง จากนนั กเ็ รมิ หนั มาสนใจปัญหา เรอื งความเป็นอยขู่ องพวกตนแทน ชาวบา้ นทกุ คนรูด้ ีวา่ ในชว่ งทีผา่ นมาพวกโจรป่าตอ้ งออก แรงปอ้ งกนั หมบู่ า้ นมากมายเพียงใด ดงั นนั ทกุ คนจงึ ละทิงอคตทิ ีเคยมีกบั พวกเขาแลว้ เปลยี นมาดแู ลเอาใจ ใสจ่ ากใจจรงิ ถงึ หมบู่ า้ นนีจะไมใ่ หญ่นกั แตก่ ม็ ีผคู้ น อาศยั นบั รอ้ ย เพียงแตล่ ะบา้ นสละเสบียงอาหารมาให้ คนละหน่อย กอปรกบั พวกโจรป่าออกลา่ สตั วห์ าของป่า เองเป็นครงั คราว พวกเขาก็พอจะประทงั ชีวติ ไปได้ ทวา่ อากาศในช่วงนีหนาวเหน็บกวา่ ปกติ กระทอ่ มทีถกู 9

สรา้ งขนึ ชวั คราวแบบงา่ ยๆ จงึ ไมส่ ามารถกนั ความหนาว เยน็ ได้ พวกโจรป่าจงึ ตอ้ งทนหนาวกนั ตอ่ ไปเพราะเป็น เรอื งทียากจะชว่ ยเหลือ อนั ทีจรงิ ไมเ่ พียงพวกโจรป่าเทา่ นนั แมแ้ ตบ่ า้ นของเซียวจิงซนั เองทีเป็นกระทอ่ มก็ยงั ยากทีจะกาํ บงั ความหนาวเยน็ เช่นกนั เซียวจิงซนั กอ่ เตาผงิ เลก็ ๆ ขนึ ในบา้ น ก่อนนอนทกุ คืน เขาจะเตมิ ฟื นไวใ้ นเตาแลว้ ปลอ่ ยใหม้ นั คอ่ ยๆ เผาไหม้ ไปเรอื ยๆ ภายในบา้ นจงึ อบอนุ่ ขนึ มา ทกุ วนั เหมยจือจะ ใหเ้ ขาช่วยทบุ หมิ ะทีกลายเป็นนาํ แข็ง ใหเ้ ป็นกอ้ นเลก็ ๆ แลว้ ใสใ่ นหมอ้ ตม้ หลงั จากตม้ จนเดือดไมเ่ พียงนาํ นาํ มา ใชท้ าํ อาหารได้ ยงั เอาไปใหพ้ วกโจรป่าดืมแกห้ นาวได้ อีกดว้ ย พอไดก้ ินโจ๊กรอ้ นๆ ดืมนาํ อนุ่ ๆ แลว้ กใ็ ชห้ นงั แกะหนงั หมาป่ามาทาํ เป็นเสอื คลมุ สวมใส่ บางครงั กไ็ ป 10

ชว่ ยงานทีบา้ นของมารดาเหมยจือบา้ ง เช่นนีกไ็ มร่ ูส้ กึ หนาวแลว้ พอตกกลางคืน เหมยจือจะนอนซกุ แนบอกอนุ่ ของเซียว จิงซนั ใหเ้ ขาโอบกอดเอาไวก้ ็ชว่ ยคลายหนาวไดด้ ี ชายผู้ นีเปรยี บเสมือนเตาผิงทีเตมิ ฟื นเติมไฟไวจ้ นเตม็ ตอ่ ให้ พายหุ มิ ะภายนอกโหมกระหนาํ หนกั เพียงใด ขอเพียงได้ หลบในออ้ มอกของเขาก็ยงั รูส้ กึ อบอนุ่ อยดู่ ี เป็นความ รูส้ กึ สบายอยา่ งยากจะบรรยายได้ เซียวจิงซนั พบวา่ มือและเทา้ ของเหมยจือมกั จะเยบ็ เฉียบ เสมอ ดงั นนั สงิ แรกทีตอ้ งทาํ เมือเขา้ มาอยใู่ ตผ้ า้ หม่ ก็คือ เขาจะจบั มือของนางมาซกุ ไวก้ บั อก แลว้ จบั เทา้ ของนาง มาวางไวบ้ นขาของตน ใชค้ วามรอ้ นจากรา่ งกายของเขา 11

ช่วยทาํ ใหน้ างอบอนุ่ ขนึ ในคืนหนงึ ขณะเซียวจิงซนั นอนกอดเหมยจือ เขาไดบ้ อก กบั นางวา่ “ตอ่ ไปงานการทีบา้ น เจา้ ใหข้ า้ ช่วยทาํ ให้ เยอะหนอ่ ย” เหมยจือดงึ มือนอ้ ยๆ ของตนทีตอนนีอนุ่ ขนึ ออกจากมือ ใหญ่ของเขา แลว้ ลบู บนั เอวของชายหน่มุ เลน่ ก่อนจะ ถามวา่ “ทาํ ไมเลา่ เจา้ คะ?” เซียวจิงซนั จบั มือทีซกุ ซนของนางกลบั มาถเู บาๆ “ปีนี หนาวมาก เจา้ บอบบางนกั จงึ หนาวง่าย” 12

นิวมือของนางเขียเลน่ ไปมาบนมือใหญ่ของเขา รมิ ฝีปากคลยี มิ แลว้ กลา่ ววา่ “หมบู่ า้ นบนเขาก็หนาวเยน็ อยา่ งนีทกุ ปีนนั แหละเจา้ คะ่ เมือกอ่ นทีอากาศหนาวเยน็ กวา่ นี ขา้ ตอ้ งทาํ งานหนั ผกั ใหอ้ าหารหมอู ยเู่ ลย ไหนเลย ตอ้ งมาคอยระวงั ตวั เองเชน่ นี” เซียวจิงซนั ไดย้ ินกก็ มุ มือนอ้ ยๆ ไวแ้ น่นยิงขนึ “เหมยจือ นอ้ ยของขา้ นนั ไมธ่ รรมดาจรงิ ๆ” เหมยจือไดย้ นิ คาํ พดู หว่ งใยทีเตม็ ไปดว้ ยความรกั และ สงสาร ในใจก็พลนั รูส้ กึ อบอนุ่ ขนึ มา นางซกุ ไซแ้ กม้ นวล เขา้ กบั แผงอกของชายหน่มุ กระซบิ เสียงแผว่ วา่ “จรงิ ๆ แลว้ กไ็ มใ่ ชเ่ รอื งใหญ่สกั หนอ่ ย” 13

เซียวจิงซนั ยืนมือใหญ่มาลบู ไลแ้ กม้ นมุ่ เนียน เขามีทา่ ทางลงั เลเลก็ นอ้ ยกอ่ นจะเอย่ วา่ “เมือก่อนฝเู กอนา่ จะดี ตอ่ เจา้ ไมน่ อ้ ย” เหมยจือไมเ่ ขา้ ใจวา่ จๆู่ ทาํ ไมเขาจงึ เอย่ ถงึ ฝเู กอขนึ มา มือนอ้ ยๆ ทีเดิมทีลบู ไลแ้ ผงอกของเขาเลน่ พลนั ชะงกั ไป ตอนนนั ฝเู กอไดร้ บั บาดเจบ็ จากกรงเลบ็ ของหมาป่า ถงึ จะเหน็ วา่ มีเลือดไหลออกมามากมาย แตต่ ามจรงิ แลว้ เขาไมไ่ ดบ้ าดเจ็บสาหสั สกั เทา่ ไร เพียงไดน้ อนพกั อยบู่ น เตียงสกั ระยะและมียาสมนุ ไพรของเซียวจิงซนั ชว่ ยรกั ษา บาดแผลก็หายอยา่ งรวดเรว็ ทวา่ สดุ ทา้ ยก็ยงั ทิงรอย แผลเป็นเอาไวอ้ ยดู่ ี และบาดแผลนนั กอ็ ยกู่ ลางอกพอดี เหมยจือเองไมเ่ คยเหน็ มนั เพียงไดย้ นิ คนอืนเลา่ ใหฟ้ ังวา่ 14

เป็นบาดแผลฉกรรจ์ แตถ่ า้ เทียบกบั เซียวจิงซนั แลว้ ยงั ดู น่ากลวั นอ้ ยกวา่ มาก ชว่ งเวลาทีผา่ นเหมยจือไดใ้ ครค่ รวญถงึ เรอื งทีตนคิดถงึ และเป็นหว่ งฝเู กอวา่ มีความหมายเช่นไรกนั แน่ ทวา่ พอ ทบทวนดแู ลว้ ก็รูว้ า่ ไรซ้ งึ ความรกั ใครแ่ บบชายหญิงเช่น ในอดีต แตเ่ ป็นเพราะเขาเป็นคนทีตอ้ งมาบาดเจ็บ เพราะตนเอง อีกอยา่ งนางและฝเู กอเรยี กไดว้ า่ เตบิ โตมา ดว้ ยกนั มิตรภาพทีมีตอ่ กนั จงึ ยากจะลบเลอื นไปง่ายๆ 15

ตอนที 63 เลยี งส่ง ในตอนนีพอไดย้ ินเซียวจิงซนั ถาม เหมยจือก็พยกั หนา้ รบั นอ้ ยๆ “เมือกอ่ นเขาดีกบั ขา้ ไมน่ อ้ ยเลย” อดีตทีผา่ นมาคนผนู้ ีดี กบั นางยิงนกั จนนางเคยคดิ วา่ เขาเป็นคนดีทีตน สามารถฝากผีฝากไขไ้ ปไดต้ ลอดชีวิต เซียวจิงซนั นิงเงียบไปครูใ่ หญ่ ก่อนจะพดู กบั เหมยจือวา่ “อนั ทีจรงิ เขากเ็ ป็นคนไมเ่ ลวเลย” เหมยจือยงั คงไมเ่ ขา้ ใจวา่ เหตใุ ดคืนนีสามีของตนจงึ ได้ 1

เอย่ ถงึ ฝเู กอ นางไลป้ ลายนิวไปมาบนตวั เขา แลว้ ถาม ดว้ ยนาํ เสียงออ่ นหวาน “เหตใุ ดทา่ นจงึ ถามถงึ เรอื งนี อาการบาดเจ็บของเขาดีก็ขนึ แลว้ นีเจา้ คะ” เซียวจิงซนั สา่ ยหนา้ ปฏิเสธ “ไมม่ ีอะไร ขา้ เพียงรูส้ กึ วา่ พวกเราติดคา้ งเขาอยู่ เขาชว่ ยเจา้ ไว”้ คาํ พดู ของเซียวจิงซนั สะกิดบางเรอื งในใจของนางขนึ มา วนั นนั คนทีขีขลาดมาโดยตลอดอยา่ งฝเู กอกลบั กลา้ ทา้ ความตายตอ่ สกู้ บั หมาป่า เมือภาพนนั ผดุ ขนึ มาในสมอง ของเหมยจืออีกครงั นางกย็ มิ อยา่ งขมขืนดว้ ยรูด้ ีวา่ คนผู้ นียอมสละชีวิตเพือชว่ ยเหลอื นาง ยอ่ มไมใ่ ช่เพราะเป็น แคเ่ พือนบา้ นธรรมดาคนหนงึ เป็นแน่ 2

อนั ทีจรงิ เป็นใครทีผดิ ตอ่ ใครกนั แน่... เป็นใครทีควรจะ รบั ความผดิ นนั ... พอเซียวจิงซนั เหน็ เหมยจือไมพ่ ดู อะไรอีกเลย เขากถ็ อน หายใจ เอย่ ดว้ ยนาํ เสยี งทมุ้ ตาํ วา่ “เอาไวข้ า้ จะคดิ หาวธิ ี ตอบแทนบญุ คณุ ของเขาเอง” . ปีใหมท่ ีผา่ นมาของหมบู่ า้ นลสี ยุ่ เรยี กไดว้ า่ เป็นปีใหมท่ ีน่ารนั ทดทีสดุ ในความทรงจาํ ของ ผคู้ นในหมบู่ า้ น เพราะเป็นปีทีถกู ครอบงาํ ดว้ ยเงาดาํ 3

ทะมนึ ของฝงู หมาป่า ตามขนบธรรมเนียมประเพณี หลงั จากผา่ นพน้ วนั ปีใหมไ่ ปไมน่ าน พวกหญิงสาวทีแตง่ งานออกเรอื นไปแลว้ จะตอ้ งกลบั มาเยียมบา้ นมารดาสกั ครงั หนงึ แตเ่ ป็นเพราะมีฝงู หมาป่ามากอ่ กวน ทาํ ใหต้ า่ ง ฝ่ายตา่ งไมก่ ลา้ เดนิ ทางไปมาหาสกู่ นั ดงั นนั ซฮู หู ยนิ จงึ ไดแ้ ตเ่ ฝา้ รอจเู ถา แตส่ ดุ ทา้ ยนางกไ็ มไ่ ดก้ ลบั มา มารดาของเหมยจือนงั ซบั นาํ ตา พลางเอย่ กบั บตุ รสาว คนโตวา่ “ในใจขา้ ยงั คงเป็นหว่ งนอ้ งสาวเจา้ นิสยั เช่น นาง ไมร่ ูว้ า่ ตอนนีจะเป็นอยา่ งไรบา้ ง” เหมยจือรูว้ า่ มารดานนั กงั วลมากเพียงใด จงึ พดู ปลอบ ใจ “มีคนสง่ ข่าวมาวา่ จเู ถาอยทู่ างโนน้ สขุ สบายดี พอ่ แมข่ องสามีตา่ งก็ดีกบั นางมาก สว่ นนอ้ งเขยกเ็ ป็นคน 4

นิสยั ดียงิ เพียงแตป่ ีใหมน่ ีไมอ่ าจกลบั มาไดเ้ ทา่ นนั รอ ใหห้ มบู่ า้ นเราผา่ นเรอื งรา้ ยๆ ไปกอ่ น จเู ถาตอ้ งกลบั มา เยียมทา่ นแมแ่ น่นอน” ซฮู หู ยนิ ถอนหายใจ “ใครจะพดู อยา่ งไรก็พดู ได้ แตห่ าก ขา้ ไมไ่ ดเ้ หน็ กบั ตา ถงึ อยา่ งไรกไ็ มอ่ าจวางใจอยดู่ ี” เหมยจือรูด้ ีวา่ มารดานนั คิดถงึ จเู ถามากทวา่ ในตอนนี นอกจากคาํ พดู ปลอบประโลมแลว้ นางก็ไมร่ ูว้ า่ จะทาํ อะไรไดด้ ีไปกวา่ นี เพราะตอ่ ใหพ้ ดู ปลอบไปเป็นหมืนเป็น พนั คาํ ผเู้ ป็นมารดาทีไมไ่ ดพ้ บเจอบตุ รสาวของตนมา นานก็ยอ่ มคดิ ถงึ เป็นธรรมดา เหมยจือจงึ ทาํ ไดเ้ พียงกมุ มือของมารดาไวแ้ ลว้ ชว่ ยซบั นาํ ตาทีไหลรนิ ออกมา 5