Hunter's Lady ดรุณีสุดที่รัก เล่ม2

ภำยใตแ้ สงจนั ทรน์ วล นำงเห็นสำยตำของมนั ทมี่ องมำชำ่ งไร ้ เดยี งสำ เหมยจอื่ ยงั ไม่ทนั ไดป้ ลอบโยนสตั วเ์ ลยี้ งของตน ก็ไดย้ นิ เสยี งบำงอย่ำงดงั แวว่ มำแตไ่ กล เป็ นเสยี งฝี เทำ้ มำ้ ฝ่ ำสำยลมมำดว้ ย ควำมเรว็ หญงิ สำวใจหำยวบู หรอื จะเป็ นพวกทหี่ วงั จะชงิ ลำของตน พวกมนั ยงั ไม่ไปอกี หรอื ? เหมยจอื่ รบี คลำเงนิ ทอี่ ยซู่ อ่ นไวใ้ นอกเสอื้ พอเห็นวำ่ ถงุ เงนิ ยงั อยกู่ ็ เบำใจขนึ้ มำบำ้ ง นำงผุดลกุ ขนึ้ ยนื ก็พบวำ่ ตนเป็ นเหน็บชำไปทง้ั ขำ กำ้ วไม่ออกเสยี อยำ่ งนั้น โชคยงั ดที มี่ ลี ำตวั นีอ้ ยขู่ ำ้ งกำย นำงจงึ ยดึ ตวั ของมนั ไวแ้ ลว้ รอใหข้ ำของตนคอ่ ยๆ คลำยควำมชำทลี ะนิด จำกนั้นก็สะพำยหอ่ ผำ้ สมั ภำระแลว้ กระโดดขนึ้ บนหลงั ลำ กม้ หนำ้ ลงไปกระซบิ ขำ้ งหขู องมนั วำ่ “เจำ้ ลำนอ้ ย นี่เป็ นเวลำคบั ขนั พวก เรำตอ้ งหนีเอำชวี ติ ใหร้ อด ดงั น้ันเจำ้ ตอ้ งเชอื่ ฟังขำ้ นะ” มนั พ่นลมหำยใจฟื ดฟำดออกทำงจมกู กระดกิ ใบหไู ปมำ ขยบั ฝี เทำ้ ทงั้ สแี่ ลว้ ออกตวั วงิ่ ขณะน้ันเองก็มแี สงไฟประหลำดสอ่ งวบู วำบมำแตไ่ กลพรอ้ มทงั้ เสยี ง ตเี กรำะเคำะไมด้ งั กอ้ งไปหมด ไม่เพยี งเหมยจอื่ เทำ่ น้ันทรี่ สู ้ กึ

หวำดกลวั เจำ้ ลำเองก็ตนื่ ตระหนกวงิ่ ตะบงึ ไปดำ้ นหนำ้ ดว้ ยควำม ตกใจ ป่ ำทที่ ง้ั รกและมดื ลำนอ้ ยวงิ่ ไปขำ้ งหนำ้ อยำ่ งเปะปะไม่รทู ้ ศิ ทำง ทำ ใหเ้ หมยจอื่ รสู ้ กึ ตระหนกตกใจมำกกวำ่ เดมิ นำงพยำยำมสง่ เสยี ง บอกลำของตน “ชำ้ หน่อย ชำ้ หน่อย!” ทวำ่ ตอนนีม้ นั ไม่ไดเ้ ป็ นลำทเี่ ชอื่ งและวำ่ งำ่ ยเหมอื นในยำมปกตเิ สยี แลว้ มนั วงิ่ ตะลยุ ไปขำ้ งหนำ้ อยำ่ งบำ้ คลง่ั โดยไม่ยอมชะลอฝี เทำ้ รำว กบั กำลงั ตกใจอะไรบำงอยำ่ ง จนเกอื บจะชนเขำ้ กบั ตน้ ไมอ้ ยู่หลำย ครง้ั หลำยครำ เหมยจอื่ ขบกรำมแน่นพยำยำมดงึ เชอื กเพอื่ รง้ั มนั ไว ้ ทอ้ งไสน้ ำงเรมิ่ ป่ันป่ วนไปหมด ชว่ งเวลำนีเ้ องทเี่ จำ้ ลำดดี ตวั กระโดดขำ้ มหลมุ ขำ้ งหนำ้ เหมยจอื่ ที่ ยงั ไม่ทนั จบั ไวม้ ่นั จงึ ก็ตกลงมำจำกหลงั ลำ รำ่ งกระแทกพนื้ ดงั ตบุ ! โชคยงั ดที บี่ นพนื้ มหี ญำ้ และเศษใบไม้ แตเ่ หมยจอื่ ก็ยงั คงตกลงมำ ไม่เป็ นท่ำอยดู่ ี ทวำ่ นำงก็ไม่มเี วลำคดิ ถงึ ควำมเจ็บปวด พอควำ้ หอ่ ผำ้ ไดก้ ็สะพำยขนึ้ บำ่ แลว้ วงิ่ ตำมเจำ้ ลำนอ้ ยทเี่ ตลดิ ไปไกล

เบอื้ งหนำ้ ของนำงยำมนีม้ ดื มดิ จนมองไม่เห็นเสน้ ทำง เจอเพยี ง ตน้ ไมก้ บั กอหญำ้ แลว้ นำงจะหำเจำ้ ลำพบไดอ้ ยำ่ งไร? เหมยจอื่ ทรดุ ตวั ลงน่ังบนพงหญำ้ นำ้ ตำเรมิ่ ไหลรนิ ออกมำ เจำ้ ลำนอ้ ยหำยไปแลว้ ... จๆู่ เสยี งหนึ่งก็ดงั แวว่ ทขี่ ำ้ งหเู ป็ นเสยี งหวั เรำะอยำ่ งภมู ใิ จ เสยี งนั้น ยงั พูดอกี วำ่ “ขำ้ ซอื้ ลำไวใ้ หเ้ จำ้ ขี่ เวลำขนึ้ ลงภเู ขำ เจำ้ จะไดไ้ ม่ เหนื่อย” ใชส่ .ิ ..นี่เป็ นลำทเี่ ขำซอื้ ใหน้ ำง มนั เป็ นลำของพวกเรำ! แลว้ นำงมำ ทำหำยไปเชน่ นีไ้ ดอ้ ยำ่ งไร?

ตอนที่ 74 คนแปลกหน้ากลางป่ า เหมยจอื่ ปาดนา้ ตา พยายามกดั ฟันลกุ ขนึ้ กระชบั ห่อผา้ ใหแ้ น่น แลว้ ออกวงิ่ ไปขา้ งหนา้ เรอื่ ยๆ นี่เป็ นลาของนาง มนั ทงั้ เชอื่ งและวา่ งา่ ย คงไปไดไ้ ม่ไกลแน่ นางตอ้ ง หามนั ใหเ้ จอ! ถา้ ใครกลา้ มาชงิ ...นางก็จะขอแลกดว้ ยชวี ติ ! เหมยจอื่ มุ่งไปขา้ งหนา้ อยา่ งไม่เกรงกลวั แมใ้ นหวั จะยงั มดื มน ทวา่ ในใจกลบั มุ่งมน่ั คดิ เพยี งวา่ ตอ้ งตามหาเจา้ ลาแลว้ เอากลบั มาใหไ้ ด!้ นางวงิ่ ทา่ มกลางความมดื จงึ ไม่ทนั เห็นสงิ่ กดี ขวางเบอื้ งหนา้ ทาให ้ พ่งุ ชนเขา้ เขา้ อยา่ งจงั เหมยจอื่ ยกมอื ลบู ปลายจมูกทชี่ นถกู บางสงิ่ จนปวดแปลบ กอ่ นจะ เงยหนา้ มองสงิ่ ทขี่ วางทางตนเอง ไม่ใชต่ น้ ไม้ ไมใ่ ชก่ าแพง แตเ่ ป็ นคน!

ภายใตแ้ สงจนั ทรส์ าดสอ่ ง เหมยจอื่ พอจะมองออกวา่ คนผูน้ ั้นเป็ น ผูช้ าย ใบหนา้ ชายผูน้ ีด้ อู อ่ นวยั คาดวา่ น่าจะรนุ่ ราวคราวเดยี วกบั ตน และตอนนีอ้ กี ฝ่ ายก็กาลงั จอ้ งมองมาดว้ ยความตกใจเชน่ กนั พอเหมยจอื่ คดิ ถงึ เรอื่ งลาของตนขนึ้ มาได ้ นางก็ลมื เรอื่ งทถี่ กู ชน เสยี สนิท รบี ดดี ตวั ลกุ ขนึ้ อยา่ งรวดเรว็ เดนิ เขา้ ไปกระชากแขนเสอื้ ของคนผูน้ ้ัน แลว้ ตวาดเสยี งดงั วา่ “เอาลาขา้ คนื มานะ!” อกี ฝ่ ายกม้ หนา้ มองนางดว้ ยความประหลาดใจ แลว้ สะบดั แขนเสอื้ ออกดว้ ยทา่ ทางไม่พอใจ “ลาอะไรกนั ปลอ่ ยขา้ !” เหมยจอื่ กลบั ไม่ยอมปลอ่ ยมอื จากเขางา่ ยๆ ยงิ่ อกี ฝ่ ายขดั ขนื นางก็ ยงิ่ ดงึ แขนเสอื้ ของเขาแน่นกวา่ เดมิ พดู ดว้ ยความโกรธแคน้ “เป็ น เพราะเจา้ ทาใหข้ า้ คดิ วา่ โจรพวกนั้นหวนกลบั มาอกี เพราะเจา้ ! ลา ของขา้ จงึ หายไป!” เหมยจอื่ ออกมาเผชญิ โลกภายนอกเป็ นเวลาพอสมควรจงึ พอจะดู คนออกบา้ ง ชายหนา้ ตาออ่ นวยั คนนีไ้ ม่น่าจะเป็ นพวกโจรผูร้ า้ ย แตย่ ามนีเ้ จา้ ลานอ้ ยของตนหนีหายไป ทาใหน้ างเกดิ ความรสู ้ กึ เสยี ดายระคนขนุ่ เคอื ง

ชายผนู ้ ้ันเห็นเหมยจอื่ หนา้ ตามอมแมมเนือ้ ตวั สกปรก อกี ทงั้ ยงั รอ้ งไหน้ า้ ตาไหลพราก แตก่ ็ยงั ไม่ยอมปลอ่ ยแขนเสอื้ เขา จงึ ยกขา เตะไปทหี นึ่งดว้ ยความรงั เกยี จ “เจา้ ขอทานนอ้ ยนี่ แปลกประหลาด ยงิ่ นัก ไสหวั ไปเลย!” เหมยจอื่ ไม่ทนั ระวงั ตวั จงึ ถกู เตะเขา้ ทบี่ นั้ เอวพอดี นางรสู ้ กึ เจ็บจน ลม้ ลงกบั พนื้ ทวา่ เพราะมอื ขา้ งหนึ่งของนางยงั คงจบั แขนเสอื้ ของ ชายผูน้ ั้นไวแ้ น่น หรอื อาจเป็ นเพราะเขายกขาขนึ้ เตะทาใหย้ นื ไม่ มน่ั คง สดุ ทา้ ยจงึ ถกู เหมยจอื่ ดงึ รงั้ ใหล้ ม้ ไปดว้ ยกนั ตอนแรกนางเจ็บเพราะถกู เตะอยแู่ ลว้ ยงั ตอ้ งเจ็บตวั เพมิ่ เพราะลม้ ซา้ รา้ ยตอนนีย้ งั มนี า้ หนักตวั ทหี่ นักองึ้ ลงมาทบั อกี ชา่ งเคราะหซ์ า้ กรรมซดั เสยี จรงิ ! นางทบุ ตคี นผนู ้ ้ันเต็มแรง รอ้ งไหพ้ ลางกน่ ดา่ ไปวา่ “คนสารเลว ชว่ั ชา้ !” ชายผนู ้ ้ันก็โมโหเชน่ กนั เขาจบั รา่ งของเหมยจอื่ ไวแ้ น่นพลางยนั ตวั เองใหล้ กุ ขนึ้ แลว้ ตะโกนดา่ “วนั นีซ้ วยจรงิ ๆ จๆู่ ก็ดนั มาเจอเรอื่ ง โชครา้ ย!”

ทวา่ ตอนทเี่ ขากาลงั ยนั ตวั จะลกุ มอื ก็บงั เอญิ ไปถกู หนา้ อกของเหม ยจอื่ เขา้ อยา่ งจงั หญงิ สาวหลดุ รอ้ ง “วา้ ย!” เสยี งดงั แลว้ ทบุ ตี เจา้ ของมอื ทนี่ ่าขยะแขยงพรอ้ มตะคอกใส่ “ไสหวั ไปเลย อยา่ มาแตะ ตอ้ งตวั ขา้ ! คนชว่ั ชา้ สารเลว!” อกี ฝ่ ายก็ตกใจไม่นอ้ ย กม้ หนา้ มองมอื ของตนดว้ ยความประหลาด ใจ แลว้ หนั ไปมองคนทลี่ ม้ อยบู่ นพนื้ จบั จอ้ งสว่ นทอี่ วบอมู ตรง หนา้ อกของนาง สดุ ทา้ ยก็เขา้ ใจอยา่ งแจม่ แจง้ “เจา้ เป็ นผูห้ ญงิ งน้ั ร?ึ ” เหมยจอื่ มองเขาดว้ ยสายตาดดุ นั มอื ทงั้ สองขา้ งตบตอี กี ฝ่ ายไม่ยงั้ เขาเห็นท่าทางของนางก็เขา้ ใจทนั ทวี า่ แทจ้ รงิ แลว้ ขอทานนอ้ ยหนา้ ตามอมแมมคนนีเ้ ป็ นสตรนี างหนึ่ง ชายหนุ่มรบี ถอยหา่ งราวกบั ถกู ไฟจากรา่ งของเหมยจอื่ ลวก ปากก็พรา่ บอกวา่ “แลว้ ทาไมไม่รบี บอกเลา่ !” เหมยจอื่ รสู ้ กึ เย็นวาบจบั ขว้ั หวั ใจ ตอนนีเ้ จา้ ลานอ้ ยหายไปยงั ไม่พอ หนาซา้ ยงั มาถกู ชายผนู ้ ีล้ วนลามแตะเนือ้ ตอ้ งตวั เขา้ ใหอ้ กี เชน่ นี้ นางจะมหี นา้ ไปพบกบั สามไี ดอ้ ยา่ งไร ยงิ่ คดิ ก็ยงิ่ รสู ้ กึ เศรา้ ใจ นา้ ตา

พลนั ไหลอาบสองแกม้ เหมยจอื่ ลม้ ตวั นอนรอ้ งไหพ้ รอ้ มกบั พูดเสยี ง สะอนื้ “ขา้ จะทาอยา่ งไรด.ี ..” ชายผนู ้ ้ันมที า่ ทางกระอกั กระอว่ นใจ ออกแรงปัดเสอื้ ผา้ ราวกบั กาลงั สะบดั อะไรบางอยา่ งทตี่ ดิ อยบู่ นมอื ของตนออก สดุ ทา้ ยก็ เหลอื บมองผูท้ นี่ อนอยบู่ นพนื้ อยา่ งจนใจ กอ่ นจะถอนหายใจยาว “เจา้ ลกุ ขนึ้ มากอ่ นไดห้ รอื ไม่ เจา้ ทาแบบนีห้ ากคนอนื่ มาเห็นเขา้ คง ดไู ม่ดแี น่!” เหมยจอื่ คดิ ดแู ลว้ ก็เห็นดว้ ยกบั ทเี่ ขาพูด นางนอนอยบู่ นพนื้ เชน่ นีก้ ็ ดไู ม่ดจี รงิ ๆ หญงิ สาวจงึ รบี ปาดนา้ ตาแลว้ ลกุ ขนึ้ ขณะทกี่ าลงั จะลกุ นางก็แอบคลาถงุ เงนิ ทซี่ อ่ นไวต้ รงหนา้ อกก็พบวา่ ถงุ เงนิ น้ันยงั อยดู่ ี ชายหนุ่มอาศยั แสงสวา่ งจากดวงจนั ทรม์ องสารวจอกี ฝ่ ายตง้ั แตห่ วั จรดเทา้ รอบหนึ่ง ก็เห็นเพยี งคนทผี่ มเผา้ กระเซอะกระเซงิ เสอื้ ผา้ ที่ ใสท่ งั้ เกา่ และขาด สวมหมวกโทรมๆ หนึ่งใบทไี่ ม่รวู ้ า่ ไปเก็บมาจาก ไหน สภาพโดยรวมดอู ย่างไรก็คอื ขอทานนอ้ ยชดั ๆ เขาจงึ เอย่ ถาม อย่างจนปัญญาวา่ “จรงิ ๆ แลว้ เจา้ เป็ นใครกนั แน่ เป็ นหญงิ สาว ชาวบา้ นคนหนึ่งงนั้ ร?ึ แลว้ เหตใุ ดถงึ มารอ่ นเรพ่ เนจรตามลาพงั ? หนาซา้ ยงั ปลอ่ ยใหต้ นเองมสี ภาพอยา่ งกบั ผเี ชน่ นี”้

เหมยจอื่ ปาดนา้ ตา คารามใสเ่ สยี งดงั วา่ “แลว้ มนั เกยี่ วอะไรกบั เจา้ ดว้ ย! เจา้ เอาลาของขา้ คนื มาก็พอ!” เขารสู ้ กึ ปวดหวั จนตอ้ งกมุ ขมบั “ขา้ ยงั ไม่เคยเห็นลาของเจา้ ดว้ ยซา้ แลว้ ลาเจา้ เกยี่ วอะไรกบั ขา้ ดว้ ยเลา่ !” พอเหมยจอื่ เรมิ่ สงบสตอิ ารมณล์ งได ้ นางก็รวู ้ า่ การทตี่ นจะมาตอื้ ทวงลาทหี่ ายไปจากคนผูน้ ี้ อนั ทจี่ รงิ ก็ออกจะเกนิ ไปสกั หน่อย ถงึ อกี ฝ่ ายจะมสี ว่ นเกยี่ วขอ้ งอยบู่ า้ งทที่ าใหล้ าของนางตกใจ แตน่ างก็ ไม่อาจโยนความผดิ ทงั้ หมดทเี่ กดิ ขนึ้ ใหก้ บั เขาได ้ เมอื่ คดิ ไดเ้ ชน่ นีเ้ หมยก็กม้ หนา้ แลว้ ทรดุ ตวั ลงกบั พนื้ อยา่ งเศรา้ โศก เก็บสมั ภาระของตนทตี่ กอยบู่ นพนื้ ขนึ้ มาใสห่ อ่ ผา้ แลว้ ผูกใหแ้ น่น กอ่ นจะยกขนึ้ พาดบา่ จากนั้นก็จบั ถงุ เงนิ ทซี่ อ่ นไวใ้ นอกเสอื้ อกี ครงั้ เพอื่ ใหม้ ่นั ใจวา่ ยงั อยู่ แลว้ เตรยี มจะเดนิ ออกจากป่ านีไ้ ป ถงึ เจา้ ลา นอ้ ยจะหายไปแลว้ แตน่ างกย็ งั มขี าทงั้ สองขา้ ง ทนี่ ี่กบั เมอื งหลวง หา่ งกนั แคเ่ ดนิ ทางอกี เจ็ดแปดวนั ไม่วา่ อย่างไรตนก็ตอ้ งเดนิ ไปถงึ แน่นอน ชายผนู ้ ้ันเห็นเหมยจอื่ แบกหอ่ ผา้ สมั ภาระขนึ้ หลงั แลว้ เดนิ จากไป ก็ รบี ดงึ ตวั นางไวแ้ ลว้ ถามวา่ “เจา้ จะไปไหน มาพูดกนั ใหร้ เู ้ รอื่ งกอ่ น”

เหมยจอื่ หรตี่ ามองเขาอยา่ งไม่สบอารมณ์ กลา่ วดว้ ยนา้ เสยี งทยี่ งั ขนุ่ เคอื ง “พูดใหร้ เู ้ รอื่ งอะไร? รเู ้ รอื่ งวา่ ลาของขา้ ถกู เจา้ ทาใหต้ กใจ แลว้ วงิ่ เตลดิ หนีหายไปอยา่ งไร เชน่ น้ันร?ึ ” เมอื่ ถกู นางยอกยอ้ นใส่ เขาก็ตอบกลบั อยา่ งไม่พอใจวา่ “ขา้ ไม่เคย ตดิ คา้ งผูใ้ ดมากอ่ น! ในเมอื่ ขา้ ทาใหล้ าของเจา้ ตกใจจนวงิ่ หนีไป เชน่ นั้นขา้ ก็จะคนื ใหเ้ จา้ ใหม่ตวั หนึ่งแลว้ กนั !” เหมยจอื่ สง่ เสยี ง “ฮ!ึ ” ขนึ้ จมูก แลว้ ตอกกลบั ไปวา่ “คนื ตวั ใหม่แลว้ อยา่ งไร! มนั ก็ไม่ใชล่ าตวั เดมิ ของขา้ อยดู่ ี ขา้ อยากไดล้ าของขา้ คนื !” เขาชกั สหี นา้ ขนึ้ มาทนั ที นา้ เสยี งแสดงถงึ ความไม่พอใจยงิ่ กวา่ เดมิ “ป่ านีม้ ดื สนิทรอบดา้ น แลว้ ขา้ จะรไู ้ ดอ้ ยา่ งไรวา่ ลาของเจา้ วงิ่ เตลดิ หนีหายไปทางไหน!” เหมยจอื่ จงึ ตอบกลบั อยา่ งจนใจ “ก็เพราะเชน่ นีไ้ งเลา่ ขา้ ถงึ ไม่ ตอ้ งการใหเ้ จา้ ชดใช ้ ขา้ เดนิ ไปเองก็ได ้ แลว้ เจา้ ก็ไม่ตอ้ งมาซอื้ ลา ตวั ใหม่คนื ใหข้ า้ ดว้ ย” พูดจบก็หนั หลงั กลบั เตรยี มเดนิ ออกไปจาก ป่ า

อกี ฝ่ ายกลบั ดงึ แขนเสอื้ ของนางไวอ้ กี ครงั้ “ขา้ บอกแลว้ ไงวา่ ขา้ ไม่ เคยตดิ คา้ งผูใ้ ดมากอ่ น แมต้ อนนีจ้ ะไม่อาจหาลาของเจา้ มาคนื ให ้ ได ้ แตอ่ าจมเี รอื่ งอนื่ ทขี่ า้ พอจะชว่ ยไดบ้ า้ ง ไหนเจา้ ลองบอกมาวา่ เจา้ จะไปทไี่ หนกนั เผอื่ ขา้ จะพอชว่ ยเจา้ ได”้ เหมยจอื่ หนั กลบั มาสารวจสหี นา้ ของอกี ฝ่ าย นางเห็นเพยี งใบหนา้ ของชายผูห้ นึ่งทดี่ หู มดจดสะอาดสะอา้ น เต็มเปี่ ยมไปดว้ ยความ ซอื่ สตั ยแ์ ละจรงิ ใจ หญงิ สาวจงึ ถอนหายใจพลางกลา่ ววา่ “ดเู จา้ ก็ ไม่น่าจะเป็ นคนเลว ในเมอื่ เจา้ ไม่ใชค่ นเลว ขา้ ก็ไม่มเี หตผุ ลทจี่ ะไม่ เชอื่ ใจ ขา้ กาลงั ไปเมอื งหลวงและกาลงั คดิ หาวธิ เี ขา้ พบฮอ่ งเตใ้ หไ้ ด ้ แตเ่ จา้ คงชว่ ยขา้ ไม่ไดห้ รอก” ชายผนู ้ ้ันไดย้ นิ คาพูดของนางก็ถงึ กบั เบกิ ตาโตจนแทบหลดุ ออก จากเบา้ มองสารวจหญงิ สาวตรงหนา้ อกี ครงั้ แลว้ พูดอยา่ งสงสยั “พบฮ่องเตง้ น้ั ร?ึ เจา้ เนี่ยนะ?” เหมยจอื่ พยกั หนา้ รบั “ใช่ ขา้ นี่แหละจะไปเมอื งหลวงเพอื่ พบ ฮอ่ งเต”้

เขายกมอื ขนึ้ นวดหนา้ ผาก สะบดั ศรี ษะเบาๆ กอ่ นจะกลา่ ววา่ “เจา้ จะไปพบฮ่องเตท้ าไมกนั ?” เหมยจอื่ อธบิ ายอยา่ งขงึ ขงั “จรงิ ๆ แลว้ ขา้ กไ็ ม่ไดอ้ ยากจะพบฮ่องเต ้ หรอก ขา้ แคอ่ ยากไปพบใครคนหนึ่งทรี่ จู ้ กั กบั ฮ่องเต ้ เขาชอื่ วา่ หลู่ จงิ่ อนั ” ดวงตาของชายผูน้ ั้นเบกิ กวา้ งขนึ้ กวา่ เดมิ เอย่ ถามเสยี งตะกกุ ตะกกั “เจา้ ...เจา้ จะหาเขาทาไม? เจา้ เป็ นอะไรกบั เขางน้ั ร?ึ ” เหมยจอื่ ตามหาหลจู่ งิ่ อนั ก็เพอื่ สบื หาทอี่ ยขู่ องสามตี นเอง แตพ่ อจะ พูดออกไปก็คดิ ถงึ สภาพการแตง่ กายของตนในตอนนีไ้ ด ้ คาพูด พลนั ตดิ อยทู่ รี่ มิ ฝี ปาก จากน้ันก็นึกไดว้ า่ นางไม่ควรบอกทกุ อยา่ ง กบั คนแปลกหนา้ หญงิ สาวจงึ ออ้ มแอม้ ตอบไปวา่ “ขา้ ไม่ไดเ้ ป็ น อะไรกบั เขาหรอก เคยเจอเขาแคค่ รง้ั เดยี วเทา่ นั้น แตท่ อี่ อก มาตามหา...ก็เพราะอยากจะสอบถามบางเรอื่ งจากเขา”

ตอนที่ 75 อาหมาง เขาประมวลคาพูดของนางรอบหนึ่ง สดุ ทา้ ยก็เขา้ ใจไดว้ า่ “เจา้ ตอ้ งการพบหลจู่ งิ่ อนั เพอื่ สอบถามเรอื่ ง บางอยา่ ง ดงั น้ันจงึ จะไปเมอื งหลวงเพอื่ พบฮ่องเต ้ เพราะเจา้ คดิ วา่ ถา้ ไดพ้ บกบั ฮ่องเตแ้ ลว้ ก็จะสามารถหาหลจู่ งิ่ อนั พบเชน่ น้ันสนิ ะ?” เหมยจอื่ พยกั หนา้ รบั แลว้ พูดเสรมิ ตอ่ ไปวา่ “ไม่ผดิ อนั ทจี่ รงิ ขา้ ก็ไม่ รวู ้ า่ ฮ่องเตอ้ ยทู่ ไี่ หน รเู ้ พยี งวา่ ตอ้ งไปทเี่ มอื งหลวง เพราะทนี่ ่ันเป็ นที่ อยขู่ องฮ่องเต ้ และขา้ รวู ้ า่ หลจู่ งิ่ อนั รจู ้ กั กบั ฮ่องเต ้ เชน่ น้ันหากจะ ตามหาหลจู่ งิ่ อนั ก็คงไม่ยากแลว้ ” ชายผนู ้ ้ันครนุ่ คดิ อยคู่ รหู่ นึ่งก็หวั เราะขนึ้ มา พรอ้ มกบั ตบหนา้ ขา ตนเองฉาดใหญ่ “โธเ่ อ๋ย! เจา้ นี่ก็โงเ่ สยี จรงิ โชคดนี ะทมี่ าเจอขา้ กอ่ น ไม่เชน่ นั้นคงตอ้ งไปเสยี เทยี่ วแน่!” เหมยจอื่ ไดย้ นิ เขาพูดก็รบี ถามดว้ ยความรอ้ นใจ “เจา้ หมายความ วา่ อยา่ งไร? หรอื วา่ เจา้ รวู ้ า่ หลจู่ งิ่ อนั อยทู่ ใี่ ด?”

ทวา่ คนผูน้ ้ันกลบั พูดดว้ ยทา่ ทางมเี ลศนัย “ถงึ ขา้ จะไม่รแู ้ น่ชดั แต่ก็ พอรอู ้ ยบู่ า้ ง เขารบั ตาแหน่งเป็ นแม่ทพั ใหญ่ของกองกาลงั ปี กซา้ ย ตอนนีน้ าทพั ไปประจาการอยทู่ อี่ วน๋ิ โจว เจา้ ทะเลอ่ ทะลา่ ไปถงึ เมอื ง หลวง รบั รองวา่ ควา้ นา้ เหลวแน่!” เหมยจอื่ ไดย้ นิ ก็ถงึ กบั แววตาเป็ นประกาย “ตอนนีเ้ ขาไม่อยทู่ เี่ มอื ง หลวงหรอื ? ในเมอื่ เจา้ รจู ้ กั หลจู่ งิ่ อนั เชน่ นั้นเจา้ ก็ตอ้ งรจู ้ กั ...” เหมยจอื่ กลนื นา้ ลายลงคอแลว้ ถามดว้ ยความตนื่ เตน้ “เจา้ รจู ้ กั คนที่ ชอื่ เซยี วจงิ ซนั หรอื ไม่?” เขามองเหมยจอื่ แวบหนึ่งกอ่ นพยกั หนา้ รบั “ตอ้ งรจู ้ กั อยแู่ ลว้ เซยี ว จงิ ซนั เองตอนนีก้ ็อยอู่ วน๋ิ โจวเชน่ กนั ” หญงิ สาวตนื่ เตน้ จนเก็บอาการไม่อยู่ เดนิ เขา้ มาขยมุ ้ แขนเสอื้ ของ เขาแลว้ ตะโกนถามเสยี งดงั “อวน๋ิ โจวอยทู่ ไี่ หนร?ึ ” เขากม้ หนา้ มองแขนเสอื้ ทถี่ กู เหมยจอื่ จกิ ไวแ้ น่น “วา่ แต.่ ..เซยี วจงิ ซนั เป็ นอะไรกบั เจา้ ถงึ ทาใหเ้ จา้ ดตู นื่ เตน้ ไดข้ นาดนี?้ ”

เหมยจอื่ เพงิ่ รวู ้ า่ ตนเองเสยี กริ ยิ าไป จงึ รบี ปลอ่ ยแขนเสอื้ ของเขา พลางสง่ ยมิ้ ใหเ้ พอื่ เป็ นการขอโทษ “เจา้ รบี บอกขา้ มาเรว็ ๆ เถอะ วา่ อวน๋ิ โจวอยทู่ ใี่ ด?” เขาจอ้ งมองหญงิ สาวตรงหนา้ พลางขบคดิ ในใจ กอ่ นจะลบู ปลาย คางตนเองและกลา่ ววา่ “ขา้ กาลงั จะไปอวน๋ิ โจวพอดี ในเมอื่ เจา้ จะ ไปพบคนทนี่ ่ัน งนั้ ขา้ ก็จะใหเ้ จา้ เดนิ ทางไปดว้ ย” เหมยจอื่ ไดย้ นิ ก็รสู ้ กึ ยนิ ดอี ยา่ งบอกไม่ถกู “โชคดจี รงิ ๆ เลย ถา้ เชน่ นั้นขา้ ขอเดนิ ทางไปพรอ้ มกบั เจา้ นะ! แลว้ เจา้ จะออกเดนิ ทาง เมอื่ ไรเลา่ ไปตอนนีเ้ ลยไหม?” เขาชาเลอื งมองนางแวบหนึ่งอยา่ งไม่สบอารมณ์ “ตอนนีง้ น้ั ร?ึ รอ กอ่ นเถดิ เจา้ กอ่ กวนเสน้ ทางของขา้ จนถกู เปิ ดเผยหมดแลว้ พวก เราหลบอยตู่ รงนีก้ นั สกั พกั แลว้ คอ่ ยวา่ กนั อกี ท”ี ยามนีฟ้ ้ ายงั ไม่สาง เหมยจอื่ จงึ ยอมน่ังอยใู่ ตต้ น้ ไมก้ บั เขาและรอ จนกวา่ ฟ้ าจะสวา่ ง ทงั้ สองพูดคยุ กนั บา้ ง เหมยจอื่ จงึ ไดร้ วู ้ า่ คนผนู ้ ี้ แซจ่ า้ วและอายเุ ทา่ กบั นางจรงิ ๆ ดว้ ย

เขาแนะนาตวั เสยี งเรยี บวา่ “ขา้ มชี อื่ วา่ อาหมาง เจา้ เรยี กขา้ เชน่ นีก้ ็ แลว้ กนั ” ทง้ั สองตา่ งสนทนากนั ไปเรอื่ ย จงึ ไดร้ วู ้ า่ นอกจากจะอายเุ ทา่ กนั แลว้ ยงั เกดิ เดอื นเดยี วกนั อกี ดว้ ย จงึ ทาใหท้ ง้ั ครู่ สู ้ กึ สนิทกนั มากขนึ้ อกี หน่อย จนกระทง่ั ทอ้ งฟ้ าเรมิ่ สวา่ ง เหมยจอื่ และอาหมางจงึ ไดล้ กุ ขนึ้ เตรยี ม ออกเดนิ ทาง ตอนทเี่ ดนิ ทางผ่านเมอื งเล็กๆ ขา้ งหนา้ อาหมางก็หา ซอื้ มา้ มาสองตวั มา้ ตวั ใหญ่สาหรบั เขา สว่ นตวั ทเี่ หมยจอื่ ขนี่ ั้นเตยี้ และเล็กกวา่ ทวา่ ในความคดิ ของนาง หญงิ สาวก็ยงั รสู ้ กึ วา่ มา้ ตวั นี้ ทง้ั สงู และใหญอ่ ยดู่ ี เหมยจอื่ พยายามปี นขนึ้ บนหลงั มา้ แตก่ ไ็ ม่ สาเรจ็ จนกระทง่ั อาหมางทนดตู อ่ ไปไม่ไหวจงึ เขา้ มาชว่ ยพยงุ และ พรา่ บน่ ไปดว้ ยวา่ “เจา้ นี่ชา่ งสกปรกเสยี จรงิ !” หลงั จากชว่ ยพยงุ เหมยจอื่ ขนึ้ ไปขบี่ นหลงั มา้ เรยี บรอ้ ย เขาก็ลว้ ง ผา้ เชด็ หนา้ ออกมาเชด็ มอื ตนเอง เหมยจอื่ กลบั ไม่ไดใ้ สใ่ จแมแ้ ตน่ อ้ ย นางสนใจแตเ่ จา้ มา้ ตวั นีท้ ดี่ วู า่ จะ เชอื่ ง แตพ่ อขนึ้ ไปน่ังอยบู่ นหลงั มนั ก็เกดิ อาการฮดึ ฮดั ขนึ้ มา เล็กนอ้ ย ทาใหเ้ หมยจอื่ จะอดคดิ ถงึ เจา้ ลาของตนไม่ได ้ แตบ่ รเิ วณ

โดยรอบนีเ้ ป็ นพนื้ ทรี่ าบโลง่ กวา้ งคงจะหาลาของนางไม่เจอแน่นอน จงึ ทาไดแ้ คห่ วงั ใหม้ นั ไปเจอคนดๆี สกั คนแลว้ เอามนั กลบั ไปเลยี้ ง อกี อย่างคอื ตอนนีน้ างสามารถหาขา่ วทแี่ น่นอนของเซยี วจงิ ซนั ได ้ แลว้ พอถงึ อวน๋ิ โจวเมอื่ ไร นางก็จะไดพ้ บกบั เขา ในใจจงึ รสู ้ กึ แชม่ ชนื่ และมคี วามสขุ ขนึ้ มาก . เหมยจอื่ ตดิ ตามอาหมางอยหู่ ลายวนั จงึ ไดร้ วู ้ า่ จรงิ ๆ แลว้ อาหมางนั้นเป็ นคนพลิ กึ เวลาเดนิ ทางก็มกั จะ เสาะหาเสน้ ทางเล็กๆ ลดั เลาะไปตามตรอกซอกซอย หนาซา้ เขายงั ไม่เคยเขา้ พกั ในโรงเตยี๊ มอกี ดว้ ย เอาแตพ่ กั คา้ งแรมอยภู่ ายนอก ทาใหเ้ หมยจอื่ ตอ้ งแอบไปหาซอื้ ผา้ หม่ ผนื เล็กๆ มาใชใ้ นชว่ ง เดนิ ทาง บางครง้ั นางทนไม่ไหวจนตอ้ งบ่นพมึ พา แตอ่ กี ฝ่ ายกลบั หนั มามองนางแวบหนึ่งอยา่ งไม่สบอารมณ์ “ดเู จา้ ส!ิ สกปรกขนาด นี้ ถา้ เขา้ ไปพกั ทโี่ รงเตยี๊ มในเมอื งคงทาใหแ้ ขกคนอนื่ ๆ ตกใจจน ตอ้ งวงิ่ หนีเป็ นแน่? ไม่วา่ ใครคงคดิ วา่ พวกเราเป็ นโจรป่ า!”

เหมยจอื่ รสู ้ กึ วา่ สงิ่ ทอี่ าหมางพูดชา่ งไรเ้ หตผุ ลสนิ้ ดี กอ่ นหนา้ นางก็ เขา้ พกั ทโี่ รงเตยี๊ มดว้ ยสภาพนีก้ ็ไม่เห็นมใี ครตกใจกลวั จนวงิ่ หนีมา กอ่ น แตน่ างเองก็ไม่อยากจะพูดขดั อกี ฝ่ าย เพราะพอจะดอู อกวา่ ถงึ อาหมางจะทาเหมอื นดดุ นั แตเ่ ขาก็เป็ นคนดคี นหนึ่ง เมอื่ คนดเี ชน่ นี้ จงใจปกปิ ดอะไรบางอยา่ ง แสดงวา่ เขายอ่ มตอ้ งมเี หตผุ ลของตนเอง เป็ นแน่ . หลงั ออกมาจากหมู่บา้ นลสี่ ยุ่ เหมยจอื่ ตอ้ งพบกบั ความยากลาบากในการเดนิ ทางมาไม่นอ้ ย แต่ นางก็ยงั สามารถตดั สนิ ใจทกุ เรอื่ งไดด้ ว้ ยตนเอง อยากกนิ ก็กนิ อยากดมื่ ก็ดมื่ พอตกค่าก็เลอื กเขา้ พกั ในโรงเตยี๊ ม ทวา่ ยามนีก้ ลบั ไม่สามารถตดั สนิ ใจเองไดเ้ ชน่ เดมิ อาหมางผูน้ ี้ เวลาเดนิ ทางก็แปลกประหลาด ถา้ ไม่ขมี่ า้ อยา่ งเอาเป็ น เอาตาย ก็จะหยุดพกั อยใู่ นป่ าสองสามวนั ไม่ยอมไปไหนเลย

เหมยจอื่ ยงิ่ คดิ ก็ยงิ่ ไม่เขา้ ใจวา่ ทาไมเขาถงึ ทาเชน่ นี้ พอนางถาม เขาก็จะทาตาขวางใส่ นางจงึ ไดแ้ ตเ่ กบ็ ความเคลอื บแคลงไวใ้ นใจ ทาไดเ้ พยี งยอมรบั ชะตากรรมตดิ ตามเขาตอ่ ไปเรอื่ ยๆ ระหวา่ งเดนิ ทางบางครง้ั เหมยจอื่ ก็รสู ้ กึ วา่ ดา้ นหลงั ของตนมเี งาคน ทา่ ทางลบั ๆ ลอ่ ๆ จงึ แอบกระซบิ เตอื นอาหมาง ใครเลยจะรวู ้ า่ เขา กลบั ตอบอย่างไม่ใสใ่ จวา่ “เจา้ จะไปสนใจเรอื่ งพวกนีท้ าไมกนั ?” พอความปรารถนาดขี องตนถกู มองขา้ ม เหมยจอื่ จงึ ไม่อยากให ้ ความสนใจในเรอื่ งนีอ้ กี . ค่าคนื นี้ ทงั้ สองเดนิ ทางมาถงึ เมอื งเล็กๆ เมอื งหนึ่ง ซงึ่ หากเดนิ ทางมุ่งหนา้ ไป อกี ไม่กวี่ นั ก็จะเขา้ เขตของอวน๋ิ โจวแลว้ พอรอู ้ ยา่ งนีเ้ หมยจอื่ ก็รสู ้ กึ ดใี จจนระงบั กริ ยิ าไม่อยู่ เรง่ อาหมางวา่ ใหเ้ ดนิ ทางเรว็ กวา่ นีอ้ กี ได ้ หรอื ไม่

อาหมางมองสารวจเหมยจอื่ อยา่ งเชอื่ งชา้ แลว้ พูดวา่ “อยากไปเรว็ เจา้ ก็ไปเองเลย” เหมยจอื่ พูดอยา่ งโกรธเกรยี้ วออกมาทนั ที “ก็ขา้ ไม่รจู ้ กั ทางนี่!” อวน๋ิ โจวเป็ นเขตชายแดนทแี่ สนทรุ กนั ดาร แคค่ ดิ จะมองหาคนผ่าน ทางเพอื่ สอบถามยงั ไม่มเี ลย อาหมางพดู อยา่ งภาคภมู ใิ จวา่ “ในเมอื่ เป็ นเชน่ นีแ้ ลว้ เจา้ จะมาเรง่ อะไรอกี เลา่ ” เหมยจอื่ เบป้ ากใสเ่ ขาทหี นึ่ง แลว้ จงู เชอื กมา้ ของตนเดนิ ตามอา หมางไปน่ังพกั อาหมางหยบิ สรุ าหมจี่ วิ่ ทซี่ อื้ มาจากตลาดเมอื่ วานนีก้ บั น่องไกท่ กี่ นิ เหลอื ออกมาแลว้ น่ังกนิ คนเดยี ว เหมยจอื่ ลว้ งเขา้ ไปในหอ่ ผา้ ของ ตนก็พบเพยี งซาลาเปาเย็นชดื สองลกู นางกดั กนิ ไปพรอ้ มกบั ดมื่ นา้ เย็นๆ ทตี่ นพกมาดว้ ย อาหมางกาลงั กนิ อยา่ งเอรด็ อรอ่ ย พอเงยหนา้ ขนึ้ ก็เห็นเหมยจอื่ กาลงั กนิ ซาลาเปาอยอู่ กี ฝ่ัง จงึ เดนิ มาหยดุ ตรงหนา้ นาง พูดอยา่ ง เต็มอกเต็มใจวา่ “ขา้ แบง่ ให”้

เหมยจอื่ เงยหนา้ มองน่องไกท่ เี่ ขาสง่ มาใหแ้ วบหนึ่งแลว้ สา่ ยหวั ตอบ ไปวา่ “ไม่เป็ นไร ขา้ กนิ พวกนีก้ ็พอแลว้ เจา้ เหลอื ไกแ่ คส่ องน่อง เก็บไวก้ นิ เองเถอะ” พอเห็นวา่ นางไม่ยอมรบั นา้ ใจเขาก็เบป้ ากใส่ แลว้ พูดอยา่ งเหยยี ด หยามวา่ “ชา่ งบา้ นนอกเสยี จรงิ ” ทวา่ เหมยจอื่ กลบั สง่ ยมิ้ นอ้ ยๆ ใหพ้ ลางพยกั หนา้ รบั “เจา้ พดู ไม่ผดิ หรอก ขา้ ก็มาจากบา้ นนอกจรงิ ๆ น่ันแหละ หนาซา้ ยงั อยลู่ กึ เขา้ ไป ในภเู ขาอกี ดว้ ย” อาหมางไม่รจู ้ ะพูดอะไรตอ่ ดี ไดแ้ ตจ่ อ้ งมองเหมยจอื่ อยา่ งจนใจ ครู่ หนึ่งก็เงยหนา้ ยกสรุ าขนึ้ ดมื่ ไปอกึ ใหญ่ เหมยจอื่ กนิ ซาลาเปาสองลกู จนหมดแตก่ ็ยงั รสู ้ กึ ไม่อมิ่ ทอ้ ง ทวา่ ตอนนีเ้ สบยี งอาหารของตนหมดแงว้ ไดแ้ ตห่ วงั วา่ ถา้ พรงุ่ นีเ้ ดนิ ผ่าน ตลาดในเมอื ง นางจะไดซ้ อื้ ของกนิ มาเก็บเอาไวใ้ หม้ ากหน่อย

เมอื่ ทงั้ สองกนิ อาหารเสรจ็ เหมยจอื่ ก็เดนิ ไปบรเิ วณใกลๆ้ เพอื่ หา หญา้ แหง้ มาใหม้ า้ กนิ สว่ นอาหมางกลบั น่ังไขวข้ าอยขู่ า้ งๆ มอง หญงิ สาวทางาน เหมยจอื่ สงั เกตเห็นวา่ อาหมางน้ันมมี าดอยา่ ง คณุ ชายตง้ั แตท่ ไี่ ดเ้ จอกนั ครง้ั แรก และพอมาคดิ อกี ทวี า่ มา้ ทตี่ นขี่ อยกู่ ็เป็ นเขาทซี่ อื้ ให ้ นางจงึ ไม่อยากวา่ กลา่ วอะไรอกี ฝ่ าย จงึ ทา หนา้ ทดี่ แู ลมา้ ทงั้ สองตวั หาหญา้ หานา้ ใหพ้ วกมนั กนิ อยา่ งไม่เกยี่ ง งอน . หลงั จากใหอ้ าหารมา้ เสรจ็ ทอ้ งฟ้ ากม็ ดื พอดี เหมยจอื่ หยบิ เสอื้ ออกมาตวั หนึ่งแลว้ ปลู งบนพนื้ หญา้ จากน้ันก็หยบิ ผา้ หม่ ทซี่ อื้ เมอื่ หลายวนั กอ่ นออกมา แลว้ เขา้ ไปนอนขดรา่ งภายใต ้ ผา้ หม่ ผนื นอ้ ย อาศยั ใตต้ น้ ไมเ้ ป็ นทหี่ ลบั นอน แมเ้ สอื้ ผา้ ทอี่ าหมางสวมใสจ่ ะดบู างเบา แตเ่ ขาก็ไมม่ ที ที า่ วา่ จะกลวั ความหนาวเย็น พอมองหาตน้ ไมต้ น้ หนึ่งไดก้ ็น่ังลงเอนหลงั พงิ ลา ตน้ แลว้ หลบั ไป

ตอนที่ 76 บุรุษชดุ ขาว เหมยจอื่ เรมิ่ คนุ ้ เคยกบั การนอนของเขาจนไม่รสู ้ กึ วา่ เป็ นเรอื่ งแปลก แตอ่ ยา่ งใด อนั ทจี่ รงิ หลายวนั มานี้ แมอ้ าหมางจะพูดจาไม่คอ่ ยเขา้ หู นิสยั ก็ดู ประหลาดไปสกั หน่อย แตก่ ็ถอื วา่ เขาปฏบิ ตั กิ บั ตนไม่เลวเลย ในชว่ งเวลานีพ้ อมเี ขาอยขู่ า้ งกาย เหมยจอื่ ก็รสู ้ กึ ปลอดภยั ขนึ้ ไม่ นานนางเองก็ผล็อยหลบั ไป เหมยจอื่ ไม่ไดน้ อนหลบั ฝันมานานแลว้ บางทอี าจเป็ นเพราะเหน็ด เหนื่อยจากการเดนิ ทาง แตใ่ นค่าคนื นีน้ างกลบั ฝันไปวา่ ไดก้ ลนิ่ หอมของเนือ้ ยา่ งลอยมาตามสายลม นางจงึ รบี เดนิ ไปตามกลนิ่ นั้น สดุ ทา้ ยก็ไดพ้ บกบั เซยี วจงิ ซนั ทถี่ อื กระตา่ ยป่ ายา่ งตวั หนึ่งและกาลงั ยนื โบกมอื ให ้ เหมยจอื่ รบี วงิ่ เขา้ ไปหาพลางรอ้ งตะโกนดว้ ยความดใี จ “ขา้ หวิ จะ ตายอยแู่ ลว้ ท่านรบี เอามาใหข้ า้ กนิ เรว็ ๆ เขา้ ”

เซยี วจงิ ซนั ฉีกเนือ้ กระตา่ ยแลง้ คอ่ ยๆ ป้ อนใหน้ าง แตไ่ ม่รวู ้ า่ เพราะ เหตใุ ดปากของนางจงึ ไม่สามารถอา้ ออกได ้ เหมยจอื่ พยายามจะ เปิ ดปากแตก่ ็ยงั อา้ ไม่ไดอ้ ยดู่ ี นางรสู ้ กึ รอ้ นใจจนนา้ ตาแทบไหล ยกมอื ขนึ้ ทบุ อกของเซยี วจงิ ซนั แลว้ กลา่ ววา่ “ขา้ อยากกนิ กระตา่ ยย่าง ขา้ อยากกนิ !” เซยี วจงิ ซนั กลบั ไม่พูดอะไรสกั คา มองนางดว้ ยสายตาเย็นชาแวบ หนึ่งแลว้ เดนิ จากไป เหมยจอื่ ถงึ กบั ตะลงึ รอ้ งตะโกนออกมาดว้ ยความตกใจ “ทา่ นจะไป ไหน รบี กลบั มาเรว็ ๆ เขา้ ” แตร่ า่ งของเซยี วจงิ ซนั กลบั เลอื นหายไป สดุ ทา้ ยก็เหลอื เพยี งผนื ป่ า ทวี่ า่ งเปลา่ เหมยจอื่ สะดงุ ้ สดุ ตวั ลกุ พรวดขนึ้ มาน่ัง ในมอื กาผา้ หม่ เอาไวแ้ น่น จงึ ไดร้ วู ้ า่ ทแี่ ทต้ นเองนั้นฝันไป อาหมางทอี่ ยขู่ า้ งๆ ตกใจตนื่ ขนึ้ มา นานแลว้ เขาบน่ พมึ พาอย่างไม่พอใจวา่ “ดกึ ดนื่ คา่ มดื เจา้ จะรอ้ ง เอะอะโวยวายทาไมกนั ?”

ผ่านไปเนิ่นนานกวา่ เหมยจอื่ จะไดส้ ตกิ ลบั คนื มา ในขณะทกี่ าลงั หวนคดิ ถงึ เซยี วจงิ ซนั และกระตา่ ยยา่ งในฝัน จๆู่ ก็ไดก้ ลนิ่ หอมของ เนือ้ ยา่ งลอยมาตามลม นางเขา้ ใจวา่ ตนเองคงยงั ฝันอยจู่ งึ พยายาม สะบดั ศรี ษะไปมา ทวา่ กลนิ่ เนือ้ ยา่ งนั้นก็ยงั ไม่หายไป หนาซา้ ยงั โชย กลนิ่ หอมชดั เจนขนึ้ เรอื่ ยๆ อาหมางเองก็ไดก้ ลนิ่ เชน่ กนั เขาขมวดควิ้ แลว้ เปรยวา่ “ใครกนั อกี ละ่ นี่?” เดมิ ทเี หมยจอื่ ก็กนิ ไม่อมิ่ ทอ้ งอยแู่ ลว้ ตอนนีย้ งั มาไดก้ ลนิ่ กระตา่ ย ยา่ งอกี จงึ ยงิ่ ทาใหท้ อ้ งรอ้ ง นางลกุ ขนึ้ ยนื แลว้ กลา่ ววา่ “ไหนๆ ก็ นอนไม่หลบั แลว้ งน้ั ไปลองหาดวู า่ กลนิ่ นีม้ าจากทไี่ หนกนั ?” อาหมางพดู อย่างไม่สนใจ “เจา้ อยากไปก็ไปคนเดยี วสิ หากเกดิ เรอื่ งอะไรขนึ้ อยา่ มาหาวา่ ขา้ ไม่เตอื นก็แลว้ กนั ” เหมยจอื่ กวาดตามองผนื ป่ ารอบขา้ งทมี่ ดื สนิทพลางเบป้ ากเล็กนอ้ ย ในเมอื่ เขาไม่ไป นางเพยี งคนเดยี วจะกลา้ ไปดทู ไี่ หนกนั เลา่ จงึ ได ้ แตเ่ ก็บความคดิ ของตวั เองไวไ้ ม่พดู อะไรอกี

อาหมางหนั ไปเห็นทา่ ทางน่าสงสารของนาง แตก่ ย็ งั หลบั ตาลงนอน ตอ่ ทวา่ หลบั ไปไดไ้ ม่นานก็ลมื ตาแลว้ ลกุ พรวดขนึ้ ยนื พูดดว้ ย นา้ เสยี งหงุดหงดิ วา่ “เจา้ นี่น่าเบอื่ เสยี จรงิ ! ไป! ขา้ จะไปดเู ป็ นเพอื่ น” พอเหมยจอื่ ไดย้ นิ ดวงตาก็เป็ นประกายขนึ้ มา รบี ดดี ตวั ลกุ ขนึ้ ทนั ที ทงั้ สองเดนิ ฝ่ าเขา้ ไปในพงหญา้ รก พอเดนิ ไปเรอื่ ยๆ กลนิ่ หอมก็เรมิ่ แตะจมกู แรงขนึ้ จากน้ันก็เห็นแสงไฟสวา่ งวบู วาบ ทง้ั สองจงึ เดนิ ตามแสงสวา่ งน้ันไปก็พบวา่ ดา้ นหนา้ เป็ นลานกวา้ ง และมบี รุ ษุ ชดุ ขาวคนหนึ่งในมอื กากงิ่ ไมท้ อ่ นขนาดพอเหมาะเอาไว ้ บนกงิ่ ไมน้ ั้น ยงั มกี ระตา่ ยยา่ งเสยี บเอาไวด้ ว้ ย เนือ้ กระตา่ ยกาลงั สกุ ไดท้ ี่ นา้ มนั จากเนือ้ กระตา่ ยหยดลงบนกองไฟ ทาใหเ้ ปลวไฟลกุ โชนจนเกดิ เสยี งปะทุ เหมยจอื่ รสู ้ กึ วา่ ชายชดุ ขาวน้ันดคู นุ ้ ตาเหลอื เกนิ พอมองสารวจให ้ ชดั เจนก็กลา่ วอยา่ งเพงิ่ นึกออกวา่ “ขา้ เคยพบทา่ น ทา่ นเคยซอื้ เนือ้ หมูป่ าของเรา” บรุ ษุ ชดุ ขาวกม้ หนา้ กม้ ตาใหค้ วามสนใจกบั เนือ้ ทยี่ า่ ง ทาราวกบั ไม่ สนใจการมาถงึ ของเหมยจอื่ และอาหมาง แตพ่ อไดย้ นิ นางพูด เขาก็

เงยหนา้ ขนึ้ สง่ ยมิ้ ออ่ นโยนใหเ้ หมยจอื่ “ความจาของเจา้ ไม่เลวเลย พวกเราเคยพบกนั แลว้ จรงิ ๆ” อาหมางจอ้ งมองบุรษุ ชดุ ขาวดว้ ยสายตาเคลอื บแคลง แลว้ หนั กลบั มามองเหมยจอื่ กอ่ นจะพูดเหน็บแนมวา่ “เจา้ นี่ชา่ งเป็ นคน กวา้ งขวางเสยี จรงิ ” เหมยจอื่ รวู ้ า่ เขามกั จะใชน้ า้ เสยี งเชน่ นีจ้ งึ ไม่อยากถอื สา ไดแ้ ตถ่ าม บรุ ษุ ชดุ ขาววา่ “ทาไมทา่ นถงึ มาอยทู่ นี่ ี่ได?้ ” บรุ ษุ ชดุ ขาวยมิ้ ใหอ้ ยา่ งออ่ นโยน กลา่ วชวนเหมยจอื่ วา่ “ตอนนี้ อากาศหนาว มาน่ังผงิ ไฟดว้ ยกอ่ นกนั ส”ิ พอไดย้ นิ เขาพูดนางก็รสู ้ กึ หนาวขนึ้ มาจรงิ ๆ จงึ กลา่ วอยา่ งเกรงใจ วา่ “ขอบคณุ มาก เชน่ น้ันก็รบกวนทา่ นแลว้ ” พอพูดจบนางก็ทรดุ ตวั น่ังลงตรงหนา้ กองไฟ แลว้ ยนื่ มอื ไปองั ไฟทกี่ าลงั ลกุ โชน เพยี งไม่ นานรา่ งกายก็รสู ้ กึ อบอนุ่ ขนึ้ บรุ ษุ ชดุ ขาวเงยหนา้ ยมิ้ ทกั ทายอาหมาง “นอ้ งชายทา่ นนี้ ไม่มาน่ัง ผงิ ไฟดว้ ยกนั หรอื ?”

อาหมางมองสารวจอกี ฝ่ ายอย่างไม่ปิ ดบงั กอ่ นจะกลา่ วอยา่ งถอื ตวั “ขา้ ไม่กลวั หนาว” เหมยจอื่ ไดย้ นิ คาพูดอาหมางจงึ สาทบั ไปวา่ “เขาน่ะ ทาจากหนิ ผา ไม่กลวั หนาวหรอก” อาหมางจอ้ งหนา้ เหมยจอื่ เขม็ง กอ่ นจะเดนิ ไปหาทสี่ ะอาดซงึ่ อยหู่ า่ ง จากกองไฟออกไปแลว้ น่ังลงตรงนั้น เหมยจอื่ เดนิ ทางมาไกลบา้ น พอไดเ้ ห็นคนทเี่ คยซอื้ เนือ้ หมูป่ าจาก ตนก็รสู ้ กึ สนิทสนมขนึ้ มา นางพูดคยุ กบั เขาไปหลายคา ทวา่ อกี ฝ่ ายน้ันไม่ไดพ้ ูดอะไรมากมาย มเี พยี งรอยยมิ้ ทแี่ สนออ่ นโยนบน ใบหนา้ อนั หลอ่ เหลา ดแู ลว้ คนผูน้ ีร้ าวกบั หยกสขี าวเนือ้ ดที อี่ ยู่ ภายใตแ้ สงจนั ทรน์ วล บรุ ษุ ชดุ ขาวฉีกเนือ้ กระตา่ ยยา่ งสว่ นหนึ่งสง่ ใหเ้ หมยจอื่ พรอ้ มกบั บอกวา่ “ขา้ กนิ คนเดยี วไม่หมด ถา้ เก็บไวจ้ นถงึ พรงุ่ นีก้ ็ไม่อรอ่ ย แลว้ และอกี อยา่ ง...” เขาจงใจทอดเสยี งใหย้ าวแลว้ มองหนา้ นาง แวบหนึ่ง “ตามกฎของพวกนายพราน เวลาออกไปลา่ สตั วข์ า้ งนอก หากไดเ้ จอคนรจู ้ กั ก็ตอ้ งแบ่งปันสงิ่ ทตี่ นลา่ ไดใ้ หอ้ กี ฝ่ ายดว้ ย”

พอเหมยจอื่ ไดย้ นิ บรุ ษุ ชดุ ขาวกลา่ วก็พลนั นึกถงึ ทสี่ ามตี นเคย แบ่งปันอมุ ้ ตนี หมขี า้ งหนึ่งใหก้ บั นายพรานทเี่ จอกนั ในป่ า ทาใหน้ าง รสู ้ กึ สนิทใจกบั คนผูน้ ีม้ ากยงิ่ ขนึ้ นางกลา่ วขอบคณุ แลว้ รบั เนือ้ กระตา่ ยยา่ งจากเขาดว้ ยใบหนา้ ยมิ้ แยม้ อนั ทจี่ รงิ นางเองก็หวิ มาก หลายวนั มานีก้ ารกนิ การอยนู่ ้ันไม่คอ่ ยดี เทา่ ไร เนือ้ กระตา่ ยในมอื เพงิ่ สกุ กาลงั รอ้ นๆ ยงิ่ ไดก้ นิ เขา้ ไปก็รสู ้ กึ ถงึ รสชาตทิ แี่ สนอรอ่ ย พอตกลงไปถงึ ทอ้ งก็รสู ้ กึ อนุ่ เหมยจอื่ จงึ กนิ อยา่ งเอรด็ อรอ่ ย อาหมางน่ังมองอยขู่ า้ งๆ เห็นแลว้ ก็พลนั ขมวดควิ้ กลา่ วอยา่ งไม่ พอใจ “ของของคนแปลกหนา้ เจา้ ก็กลา้ ซซี้ ว้ั กนิ ดว้ ยหรอื ? ชา่ งไม่ รวู ้ า่ อะไรควรไม่ควรเอาเสยี เลย!” เหมยจอื่ มสี หี นา้ เกอ้ เขนิ มองไปทอี่ าหมางแวบหนึ่งแลว้ พูดเสยี ง แผ่ว “เจา้ จะลองกนิ สกั หน่อยไหม?” “ขา้ ไม่หวิ !” อาหมางเบอื นหนา้ หนีอยา่ งดแู คลน

เหมยจอื่ ยมิ้ เหยใหก้ บั บรุ ษุ ชดุ ขาว แลว้ อธบิ ายวา่ “เขาน่าจะไม่หวิ จรงิ ๆ” บุรษุ ชดุ ขาวพยกั หนา้ รบั อยา่ งเขา้ ใจ “ขา้ ร”ู ้ พอมองทา่ ทางหวั ดอื้ อยา่ งเด็กๆ ของอาหมางก็ไดแ้ ตห่ วั เราะ ไม่ไดพ้ ูดอะไรอกี เหมยจอื่ พลนั หนา้ แดงกา่ เพราะรวู ้ า่ ตนเองกาลงั พูดปด เมอื่ ครนู่ าง เห็นทลี่ าคอของอาหมางน้ันขยบั ขนึ้ ลงเพราะเขากาลงั กลนื นา้ ลาย เหมยจอื่ จงึ อดไม่ไดท้ จี่ ะแอบคาดเดาไปเองวา่ ตอนนีอ้ าหมางคง กาลงั ทอ้ งรอ้ งจอ๊ กๆ อยเู่ ป็ นแน่ ถา้ เป็ นเชน่ นี้ ตนเองมาน่ังกนิ เนือ้ กระตา่ ยย่างหอมกรนุ่ อยู่คนเดยี ว มนั จะไม่เกนิ ไปหน่อยหรอื ? พอเห็นนางนิ่งไป บรุ ษุ ชดุ ขาวก็อมยมิ้ นอ้ ยๆ “ทาไม? ไม่อรอ่ ย หรอื ?” “ไม่ๆ ไม่ใชอ่ ยา่ งนั้น เนือ้ นี่อรอ่ ยมากจรงิ ๆ!” เหมยจอื่ รบี สา่ ยหนา้ พลางโบกไมโ้ บกมอื “เชน่ นั้นก็ด”ี บรุ ษุ ชดุ ขาวผงกศรี ษะ

เหมยจอื่ ชาเลอื งมองอาหมางแวบหนึ่ง แอบคดิ ในใจวา่ คนผูน้ ีย้ อม ตายแตไ่ ม่ยอมเสยี หนา้ จรงิ ๆ ขา้ จะไม่สนใจเจา้ อกี แลว้ ! บรุ ษุ ชดุ ขาวฉีกเนือ้ กระตา่ ยมากนิ บา้ ง ชายผนู ้ ีส้ วมใสช่ ดุ สขี าว สะอาด กนิ อยา่ งมมี ารยาท ดสู ภุ าพจนเหมยจอื่ หนา้ แดงขนึ้ มาดว้ ย ความรสู ้ กึ อาย พอหญงิ สาวกนิ จนอมิ่ แลว้ ก็เดนิ ไปลา้ งมอื ทแี่ อง่ นา้ ใกลๆ้ จากน้ันก็ วงิ่ ไปจดุ เดมิ ทตี่ นหยดุ พกั ในทแี รก เพอื่ ไปเอาหอ่ ผา้ และสมั ภาระ กลบั มา พอกลบั มาถงึ ก็หาพนื้ ทรี่ าบเรยี บบรเิ วณใกลๆ้ กองไฟ พลางสง่ ยมิ้ นอ้ ยๆ ใหบ้ รุ ษุ ชดุ ขาว แลว้ กลา่ ววา่ “คนื นีพ้ วกเราขอ อาศยั กองไฟของทา่ นหน่อยนะ” บรุ ษุ ชดุ ขาวพยกั หนา้ รบั แลว้ สง่ ยมิ้ กลบั เหมยจอื่ มองอาหมางทแี่ สดงสหี นา้ ไม่พอใจอย่างเห็นไดช้ ดั จงึ กลา่ วรบเรา้ วา่ “เจา้ ก็ยา้ ยมาตรงนีด้ ว้ ยกนั สิ ตรงโนน้ หนาวมากเลย เจา้ ไม่กลวั วา่ จะหนาวจนไม่สบายหรอื ?” กอ่ นหนา้ นีน้ างไม่รวู ้ า่ เพราะเหตใุ ด อาหมางจงึ ไม่เคยยอมใหก้ อ่ ไฟ เลยสกั ครง้ั

อาหมางมองมาทเี่ หมยจอื่ พดู อยา่ งขนุ่ เคอื งวา่ “ชา่ งเถอะ เพอื่ ไม่ใหเ้ จา้ ถกู เขาหลอกไปขาย ขา้ จะยอมไปยา้ ยของมาก็ได”้ พอ พูดจบเขายงั หนั ไปมองบรุ ษุ ชดุ ขาวดว้ ยสายตาหยงิ่ ยโส เหมยจอื่ เห็นอาหมางเดนิ จากไปแลว้ ก็ยมิ้ ใหช้ ายชดุ ขาวเพอื่ เป็ น การขอโทษ “ทา่ นอยา่ ถอื สาเลยนะ อนั ทจี่ รงิ เขาเป็ นคนดมี าก กแ็ ค่ นิสยั เสยี ไปนิด ปากรา้ ยไปหน่อยเทา่ นั้นเอง” บุรษุ ชดุ ขาวพยกั หนา้ รบั “ขา้ เขา้ ใจ” เขากม้ หนา้ ลงเขยี่ กองไฟแลว้ จๆู่ ก็เหมอื นจะคดิ อะไรขนึ้ มาไดจ้ งึ ถามนางวา่ “แมข้ า้ กบั เจา้ จะบงั เอญิ พบหนา้ แตก่ ารไดพ้ บกนั ถงึ สองครงั้ สองคราน้ันถอื วา่ เรามวี าสนาตอ่ กนั ขา้ จงึ จะขอถามอะไร สกั หน่อย เจา้ รคู ้ วามเป็ นมาทง้ั หมดอาหมางคนนั้นแลว้ หรอื ?” เหมยจอื่ ไดย้ นิ ก็สา่ ยหนา้ ปฏเิ สธ แลว้ อธบิ ายดว้ ยใบหนา้ เปื้อนยมิ้ “ขา้ ไม่รหู ้ รอก รเู ้ พยี งวา่ เขาแซจ่ า้ ว มชี อื่ เลน่ วา่ อาหมาง อนั ทจี่ รงิ ความเป็ นมาเป็ นไปพวกนั้นไม่เห็นจะมคี วามสาคญั อะไรเลย ขา้ รู ้ แคว่ า่ แมค้ นผนู ้ ีจ้ ะปากรา้ ยไปสกั หน่อย แตจ่ ติ ใจเขาก็ไม่ไดเ้ ลวรา้ ย”

บรุ ษุ ชดุ ขาวเลกิ ควิ้ ขนึ้ แลว้ หวั เราะออกมา พรอ้ มกบั พูดไปดว้ ยวา่ “เจา้ กลา่ วถกู ตอ้ งแลว้ ”

ตอนที่ 77 เขตอวนิ๋ โจว จงั หวะนีเ้ องทอี่ าหมางจงู มา้ ทง้ั สองตวั มาถงึ พอดี พอเห็นวา่ บรุ ษุ ชดุ ขาวกบั เหมยจอื่ กาลงั หวั เราะรว่ น สหี นา้ เขาก็ยงิ่ ดู หงุดหงดิ เขา้ ไปใหญ่ พูดดว้ ยนา้ เสยี งประชดประชนั วา่ “พวกเจา้ ชา่ งถกู ชะตากนั ไวเสยี จรงิ !” บรุ ษุ ชดุ ขาวเองก็ไม่ไดค้ ดิ เล็กคดิ นอ้ ยกบั สงิ่ ทอี่ าหมางพูด เพยี งยมิ้ แลว้ ทาทา่ พยกั พเยดิ กบั เหมยจอื่ จากน้ันแตล่ ะคนก็แยกยา้ ยกนั หา ทสี่ ะอาดเพอื่ นอนหลบั พกั ผ่อน เหมยจอื่ หอบผา้ หม่ ผนื นอ้ ยของตนไปทมี่ ุมเล็กๆ ใตต้ น้ ไม้ น่ังคกุ เขา่ ปเู สอื้ ลงบนพนื้ ทมี่ ใี บไมท้ บั ถมอยหู่ นาสกั หน่อย ตอนนั้นเองอาหมางก็เดนิ เขา้ มาหาแลว้ น่ังลงขา้ งกายนาง พูด กระซบิ ตเิ ตยี นเสยี งเบา “เจา้ นี่โงจ่ รงิ ๆ อยา่ ลมื สวิ า่ เจา้ เป็ นผหู ้ ญงิ นะ!”

เขากลา่ วเตอื นนางดว้ ยนา้ เสยี งดดุ นั ลมหายใจรอ้ นผ่าวรนิ รดบน แกม้ นาง พอพูดจบก็รบี เดนิ ไปหาทสี่ ะอาดเพอื่ จะนอนหลบั พกั ผ่อน เชน่ กนั เหมยจอื่ มองอาหมางอยา่ งแปลกใจ กอ่ นจะมุดตวั เขา้ ไปใตผ้ า้ หม่ ขดรา่ งเล็กๆ ของตนไวด้ า้ นในพลางดงึ ผา้ มาคลมุ ศรี ษะแลว้ นอน หลบั ไป . ดวงตะวนั สาดแสงอบอนุ่ ในยามเชา้ เหมยจอื่ ตนื่ ขนึ้ มาทา่ มกลางป่ าเขาพรอ้ มดว้ ยเสยี งนกรอ้ ง พอมอง ไปรอบๆ ก็เห็นวา่ กองไฟนั้นมอดดบั ไปแลว้ อาหมางน่ังพงิ ตน้ ไม้ ใหญอ่ ยทู่ เี่ ดมิ เขากม้ หนา้ เหมอื นคดิ อะไรบางอยา่ ง ทวา่ กลบั ไม่เห็น แมแ้ ตเ่ งาของบรุ ษุ ชดุ ขาวผูน้ ั้นเสยี แลว้ เหมยจอื่ ขยตี้ าอยา่ งงวั เงยี ลกุ ขนึ้ น่ังพลางถามเสยี งอกึ อกั วา่ “แลว้ เขาละ่ ?”

อาหมางเงยหนา้ ขนึ้ ใบหนา้ ทดี่ อู อ่ นวยั กาลงั ครนุ่ คดิ อยา่ งหนัก “ตนื่ มาก็ถามหาเขาเลยหรอื ?” เหมยจอื่ กะพรบิ ตาปรบิ ๆ ลกุ ขนึ้ เก็บผา้ หม่ ของตน ระหวา่ งพบั ผา้ ก็ พดู ไปดว้ ยวา่ “เขาแบ่งอาหารใหก้ นิ แลว้ ยงั ใหเ้ ราผงิ ไฟดว้ ย ขา้ ก็ แคอ่ ยากขอบคณุ เขาสกั หน่อย” อาหมางกลา่ วอย่างไม่ใสใ่ จ “เจา้ ทงั้ เกยี จครา้ นทงั้ โงเ่ ขลา ตนื่ ก็สาย ขนาดนี้ แลว้ จะไปทนั เจอเขาไดอ้ ยา่ งไร!” เหมยจอื่ รตู ้ วั วา่ ตนเองนอนตนื่ สายจงึ ไม่กลา้ เอย่ แยง้ เขาอกี แตก่ ็ยงั หาเหตผุ ลใหต้ วั เองไดว้ า่ “ก็ทนี่ ี่ไม่มแี มแ้ ตเ่ สยี งไกข่ นั ...” นางยงั ไม่ทนั พดู จบ ก็ถกู อาหมางพูดขดั ขนึ้ มาอยา่ งราคาญใจ “พอเถอะๆ อยา่ มวั แตพ่ รา่ บน่ ถงึ ฝูงไกท่ บี่ า้ นเจา้ อยเู่ ลย!” เหมยจอื่ กดั รมิ ฝี ปากลา่ งอยา่ งจนใจ รตู ้ วั วา่ ทาใหอ้ าหมางราคาญ เสยี แลว้ แตก่ ย็ งั ถามดว้ ยความอยากรอู ้ ยากเห็นวา่ “บา้ นของพวก เจา้ ไม่ไดเ้ ลยี้ งไกก่ นั หรอื แลว้ ปกตอิ ะไรปลกุ ใหพ้ วกเจา้ ตนื่ นอนกนั เลา่ ?”

พอพดู จบก็รอฟังคาตอบของอกี ฝ่ าย ทวา่ ผ่านไปนานกลบั ไม่ไดย้ นิ เสยี งเขาตอบสกั คา เหมยจอื่ จงึ หนั หนา้ ไปมอง กลบั เห็นอาหมาง กาลงั จอ้ งมองมาอยา่ งตะลงึ งนั ตอนแรกเหมยจอื่ เองก็รสู ้ กึ ตกใจเชน่ กนั เพราะไม่เขา้ ใจปฏกิ ริ ยิ า อกี ฝ่ าย แตห่ ลงั จากเห็นเสน้ ผมยาวสลวยของตนตกลงมาคลมุ บา่ ก็ เขา้ ใจขนึ้ มาทนั ที เป็ นเพราะหมวกของนางหลดุ ไปแลว้ น่ันเอง จงึ ทาใหเ้ สน้ ผมนุ่มสลวยทยี่ าวเกอื บถงึ บน้ั เอวแผ่กระจายจนเต็มแผ่น หลงั ถงึ อาหมางจะรอู ้ ยกู่ อ่ นแลว้ วา่ เหมยจอื่ เป็ นผูห้ ญงิ ทวา่ นางก็ไม่เคย ทาอะไรรมุ่ รา่ ม อาจเป็ นเพราะเมอื่ คนื นางกนิ อมิ่ จนเกนิ ไปก็เลยลด ความระมดั ระวงั ตวั ลง เมอื่ เหมยจอื่ เห็นสายตาของอาหมางดแู ปลกไปจากเดมิ ใบหนา้ ของนางพลนั แดงกา่ รบี ขมวดเสน้ ผมเป็ นมวยขนึ้ แลว้ สวมหมวก ทบั เอาไวด้ งั เดมิ

อาหมางรวู ้ า่ ตนเองเสยี มารยาทจงึ เบอื นหนา้ ไปทางอนื่ แลว้ พมึ พาวา่ “โงจ่ รงิ ๆ แมแ้ ตผ่ มตวั เองยงั ไม่รจู ้ กั เก็บใหด้ !ี สมแลว้ ทเี่ ป็ นแม่สาว บา้ นนอก!” เดมิ ทเี หมยจอื่ ก็รสู ้ กึ อายอยแู่ ลว้ ยงิ่ มาไดย้ นิ เขาพูดเชน่ นีอ้ กี ก็ทา ใหโ้ มโหขนึ้ มาทนั ที นางจอ้ งมองเขาดว้ ยสายตาดดุ นั “นี่มนั เวลา ใดแลว้ อยา่ มวั แตบ่ ่นพมึ พา รบี ออกเดนิ ทางกนั ไดแ้ ลว้ !” ในยามปกตเิ หมยจอื่ จะไม่คอ่ ยพูด สว่ นใหญ่มกั เป็ นฝ่ ายถกู อา หมางพูดจากระทบกระเทยี บเสยี มากกวา่ แตค่ รงั้ นีอ้ าหมางกลบั เป็ นฝ่ ายยอมสงบปากสงบคา ลกุ ขนึ้ มาอยา่ งวา่ งา่ ยแลว้ เตรยี มตวั ออกเดนิ ทาง . ในทสี่ ดุ ทงั้ สองก็มาถงึ ทางเขา้ เขตอวน๋ิ โจว เหมยจอื่ มองหลกั เขตอยา่ งดอี กดใี จ กอ่ นจะกลา่ วดว้ ยนา้ เสยี งเปี่ ยม ความหวงั “อกี เดย๋ี วก็จะถงึ อวน๋ิ โจวแลว้ สนิ ะ!”

อาหมางมองนางดว้ ยสายตาเย็นชา เอย่ ดว้ ยนา้ เสยี งแปลกๆ วา่ “ดู ท่าทางดใี จของเจา้ สิ ชา่ งไม่รคู ้ วามจรงิ ๆ” นางตอ้ งดใี จแน่นอนอยแู่ ลว้ เพยี งแค่คดิ วา่ อกี ไม่นานตนก็จะไดเ้ จอ เซยี วจงิ ซนั ในใจก็ตนื่ เตน้ จนเก็บอาการไม่อยู่ จงึ ไม่ไดส้ นใจ นา้ เสยี งแปลกๆ ของอกี ฝ่ ายทพี่ ูดจาถากถาง อาหมางเห็นนางแทบไม่ไดใ้ สใ่ จตนเองเลย ใบหนา้ ก็บดู บงึ้ ขนึ้ มา ทนั ที เขาขบเขยี้ วเคยี้ วฟันอยคู่ รใู่ หญ่ กอ่ นจะเปลยี่ นทา่ ทเี ป็ นเอย่ ถามดว้ ยนา้ เสยี งออ่ นลง “เหมยจอื่ ทเี่ จา้ มาถงึ อวน๋ิ โจวนี่ตอ้ งการมา หาใครหรอื ? เป็ นเซยี วจงิ ซนั หรอื วา่ หลจู่ งิ่ อนั กนั แน่?” มาตอนนีเ้ หมยจอื่ จงึ เพงิ่ สงั เกตเห็นสายตาแปลกๆ ทอี่ กี ฝ่ ายจอ้ ง มองมา นางเอยี งคอเล็กนอ้ ยพลางยมิ้ สดใส กอ่ นจะตอบวา่ “ขา้ ก็ ตอ้ งมาหาเซยี วจงิ ซนั แน่อยแู่ ลว้ !” อาหมางไดย้ นิ คาวา่ “เซยี วจงิ ซนั ” สหี นา้ ก็ยงิ่ ดแู ยไ่ ปกวา่ เดมิ แตก่ ็ พยายามกลนั้ โทสะไวแ้ ลว้ เอย่ ถามอกี วา่ “เขาเป็ นอะไรกบั เจา้ กนั แน่?”

เหมยจอื่ ทกี่ าลงั อารมณด์ ี พอเห็นอาหมางมที า่ ทางระแวดระวงั ก็อด รสู ้ กึ ขาไม่ได ้ ตอบกลบั ดว้ ยนา้ เสยี งงซกุ ซนวา่ “เขาเป็ นอะไรกบั ขา้ แลว้ เกยี่ วอะไรกบั เจา้ ดว้ ยเลา่ !” อาหมางถกู พูดสวนกลบั แบบน้ันก็สะอกึ ไปเล็กนอ้ ย เขาบ่นพมึ พา ตอ่ อยนู่ าน สดุ ทา้ ยก็รวบรวมความกลา้ อกี ครงั้ ใชน้ า้ เสยี งราวกบั จะ ปรกึ ษาหารอื ถามขนึ้ วา่ “เชน่ น้ันหลงั จากเจา้ เจอเขาแลว้ เจา้ มแี ผน จะทาอะไรตอ่ ไป?” เหมยจอื่ มองอาหมางอยา่ งไม่เขา้ ใจ นางนิ่งคดิ เล็กนอ้ ยแลว้ กลา่ ว วา่ “ขา้ ก็ไม่รเู ้ หมอื นกนั ตอนนีย้ งั ไม่มแี ผน รอใหไ้ ดเ้ จอเขากอ่ น แลว้ คอ่ ยวา่ กนั แต.่ ..” นางเลกิ ควิ้ เรยี วยาวขนึ้ พลางคดิ อะไร บางอย่าง อาหมางทอี่ ยขู่ า้ งๆ เรง่ ถามตอ่ ไปอกี วา่ “แตอ่ ะไรหรอื ?” เหมยจอื่ กะพรบิ ตาปรบิ ๆ กลา่ วยมิ้ ๆ วา่ “แตท่ เี่ ป็ นไปไดม้ ากทสี่ ดุ ก็ คอื พวกเราจะกลบั ไปบา้ นนอกของเรา”

อาหมางยกมอื ขนึ้ ลบู ปลายจมูกของตน ใบหนา้ แดงเรอื่ ขนึ้ ยามนึก ถงึ คาวา่ ‘บา้ นนอก’ ‘แม่สาวบา้ นนอก’ ‘ชาวป่ าชาวเขา’ คาพวกนี้ เป็ นคาพูดทเี่ ขามกั จะใชเ้ หน็บแนมเหมยจอื่ อยเู่ สมอ . ในยามทมี่ คี วามสขุ มากทสี่ ดุ บางครง้ั ก็อาจมคี วามทกุ ขม์ าเยอื นได ้ คนื แรกทที่ ง้ั สองเพงิ่ เขา้ เขตอวน๋ิ โจวก็เกดิ เหตกุ ารณไ์ ม่คาดฝันที่ ทาใหเ้ หมยจอื่ ถงึ กบั ใจหาย มา้ สองตวั ของพวกตนวงิ่ หนีเตลดิ ไปแลว้ ! เหมยจอื่ มองสายบงั เหยี นสองเสน้ ทผี่ กู ไวก้ บั ตน้ ไม้ กอ่ นจะเอย่ ถาม อยา่ งไม่อยากเชอื่ สายตา “กผ็ ูกเชอื กอยไู่ ม่ใชห่ รอื เหตใุ ดถงึ หนีไป ไดล้ ะ่ ?” อาหมางไม่แมแ้ ตจ่ ะมองเหมยจอื่ สกั นิด กม้ หนา้ กม้ ตาพูด ตะกกุ ตะกกั วา่ “ขา้ ก็ไม่ร!ู ้ ใครจะไปรวู ้ า่ พวกมนั หนีไปไดอ้ ย่างไร!”

เหมยจอื่ จบั สายบงั เหยี นทงั้ สองเสน้ ขนึ้ มาดู กอ่ นจะพูดอยา่ งขนุ่ เคอื งวา่ “เชอื กพวกนีช้ า่ งไม่ดเี อาเสยี เลย! มา้ แคส่ องตวั ก็ผูกไวไ้ ม่ อย!ู่ ” อาหมางพยกั หนา้ เห็นดว้ ย แลว้ พูดอยา่ งขนุ่ เคอื งเชน่ กนั “ถกู ของ เจา้ เชอื กพวกนีไ้ ม่ดจี รงิ ๆ! ตอ้ งเป็ นพวกพ่อคา้ ทคี่ ดโกงเอาเชอื กไม่ ดมี าขายใหข้ า้ ! ฮ!ึ อยา่ งนีข้ า้ ตอ้ งไปพูดกบั พวกน้ันใหร้ เู ้ รอื่ ง!” พอ พดู จบก็ทาทา่ จะเดนิ จากไป เหมยจอื่ จงึ รบี รงั้ ตวั เขาไว ้ ถอนหายใจยาวแลว้ กลา่ ววา่ “ชา่ งเถอะ คนขายมา้ อยไู่ กลกบั พวกเรามาก เจา้ กลบั ไปหาตอนนีก้ ็ไม่รวู ้ า่ ตอ้ ง เดนิ ทางอกี นานเท่าไรกนั ” ในเมอื่ เห็นอวน๋ิ โจวอยตู่ รงหนา้ แลว้ จะ ใหน้ างยอ้ นกลบั ไปไดอ้ ยา่ งไรกนั เลา่ ! อาหมางลอบมองสหี นา้ ของเหมยจอื่ อยา่ งระมดั ระวงั แลว้ ถอนใจ ดว้ ยใบหนา้ บดู บงึ้ “ก็จรงิ อยู่ แลว้ ทนี ีจ้ ะทาเชน่ ไรด?ี ขา้ ไม่มเี งนิ จะ ซอื้ มา้ ตวั ใหม่แลว้ ดว้ ย” เหมยจอื่ ลบู คลาถงุ เงนิ ทตี่ นเก็บซอ่ นไวใ้ นอกเสอื้ ตลอดการ เดนิ ทางทผี่ ่านมานางยงั มเี งนิ เหลอื อกี กวา่ ครงึ่ เมอื่ ลองทบทวนดู แลว้ สดุ ทา้ ยก็กลา่ วออกมาวา่ “ขา้ พอมเี งนิ อยบู่ า้ ง แตไ่ ม่รวู ้ า่ เงนิ

จานวนนีจ้ ะพอซอื้ มา้ หรอื ไม่ อกี อยา่ งเงนิ จานวนนีก้ ็...” นางกม้ หนา้ ลงอยา่ งอบั อาย “ก็ตอ้ งนาไปใชใ้ นเรอื่ งอนื่ ดว้ ย” นี่เป็ นเงนิ ทสี่ ามที งิ้ ไวใ้ หต้ น นางตง้ั ใจจะเก็บมนั ไวก้ ระทง่ั หาเขาพบ แลว้ นาเงนิ นีก้ ลบั ไปใชช้ วี ติ อยกู่ บั เขา อาหมางพจิ ารณาสหี นา้ ของเหมยจอื่ แลว้ พูดเสยี งแผ่ววา่ “จะใหใ้ ช ้ เงนิ ของเจา้ ไดอ้ ย่างไรเลา่ ชา่ งเถอะ...พวกเราเดนิ ไปก็แลว้ กนั ถงึ อยา่ งไรก็เขา้ เขตอวน๋ิ โจวแลว้ นี่” เหมยจอื่ พยกั หนา้ รบั ตอบกลบั อยา่ งมุ่งม่นั “ได ้ เชน่ นั้นเราก็อาศยั เทา้ ตวั เองเดนิ กนั ไป!” . การเดนิ เทา้ ทาใหน้ างพบกบั เซยี วจงิ ซนั ชา้ ไปกวา่ เดมิ เหมยจอื่ น้ันรบั รใู ้ นขอ้ นีเ้ ป็ นอยา่ งดี แตส่ งิ่ ทนี่ างไม่เขา้ ใจก็คอื ... ทาไมมนั ชา้ ไดถ้ งึ เพยี งนี้

เหมยจอื่ รสู ้ กึ วา่ ตนกบั อาหมางเดนิ ทางกนั มานานเหลอื เกนิ แตก่ ็ไม่ ถงึ สกั ที นางยกนิว้ มอื ขนึ้ นับแลว้ ครนุ่ คดิ นี่มนั ก็หลายวนั มาก แลว้ แตพ่ วกตนก็ยงั เดนิ ทางกนั อยเู่ ลย เดนิ ผ่านเสน้ ทางบนเขา เขา้ ไปในเมอื ง ผ่านหมู่บา้ นเล็กๆ ทมี่ ผี ูค้ นบางตา เดนิ ไปเรอื่ ยๆ เดนิ อยา่ งไรก็ไม่ถงึ ทที่ มี่ กี องทพั ใหญ่ประจาการอยอู่ ยา่ งทใี่ ครๆ เลา่ ขาน เหมยจอื่ หนา้ นิ่วควิ้ ขมวดเอย่ ถามอาหมางวา่ “อาหมาง เมอื่ ไรพวก เราจะเดนิ ทางไปถงึ สกั ท?ี ” ทวา่ อาหมางกลบั หลบสายตา พดู อกึ อกั อยา่ งขอไปทวี า่ “ใกลถ้ งึ แลว้ ”

ตอนที่ 78 จดหมายจากเซยี วจงิ ซนั เหมยจอื่ หนั หนา้ ไปมองก็เห็นเพยี งแกม้ ทงั้ สองของเขานั้นแดงกา่ ก็เขา้ ใจวา่ เพราะตนแสดงทา่ ทางไม่พอใจ จงึ ทาใหอ้ กี ฝ่ ายรสู ้ กึ ละอายใจ นางรบี อธบิ ายไปวา่ “ขา้ ไม่ไดโ้ ทษเจา้ นะ ขา้ แคร่ สู ้ กึ วา่ พวกเราเดนิ กนั มานานมากแลว้ ” อาหมางพยกั หนา้ แลว้ กลา่ ววา่ “ไม่เป็ นไร ขา้ เขา้ ใจ ใครใชใ้ หม้ า้ ของพวกเรามาหายไปเชน่ นีเ้ ลา่ ” ถา้ จะวา่ ไปแลว้ ตง้ั แตท่ มี่ า้ สองตวั น้ันหนีหายไป เหมยจอื่ ก็รสู ้ กึ วา่ อา หมางปฏบิ ตั กิ บั ตนดขี นึ้ มาก พูดจาก็สภุ าพ สหี นา้ ออ่ นโยนขนึ้ บางครงั้ เขายงั ลอบสงั เกตความรสู ้ กึ ของนางอยา่ งระมดั ระวงั ดว้ ย ทาใหเ้ หมยจอื่ ไม่คอ่ ยเขา้ ใจนัก ทวา่ ยงิ่ คนอนื่ ทาดกี บั ตนมากเทา่ ไร เหมยจอื่ ก็จะยงิ่ ตอบแทนอกี ฝ่ ายดว้ ยความจรงิ ใจเพมิ่ มากขนึ้ เชน่ กนั ยงิ่ ไดค้ บหากนั นานวนั เขา้ เหมยจอื่ ก็รสู ้ กึ วา่ อาหมางผูน้ ีม้ คี วามดอื้ รนั้ เหมอื นกบั นอ้ งชาย ของตนไม่มผี ดิ จงึ เรมิ่ รสู ้ กึ สนุกขนึ้ มา

ความสมั พนั ธข์ องคนทง้ั สองยงิ่ นานวนั ก็ยงิ่ สนิทสนมกนั มากขนึ้ บางครงั้ บางคราวยงั หยอกลอ้ แกลง้ กนั บา้ งระหวา่ งเดนิ ทาง ทาให ้ การเดนิ ทางอนั น่าเบอื่ หน่ายในครง้ั นีไ้ ม่รสู ้ กึ ยากลาบากจนเกนิ ไป มอี ยวู่ นั หนึ่ง อาหมางมองเหมยจอื่ ทหี่ วั เราะจนแกม้ ทง้ั สองขา้ งแดง ระเรอื่ แลว้ กลา่ วดว้ ยทา่ ทางจรงิ จงั วา่ “ตอนนีเ้ จา้ ดดู กี วา่ ตอนทไี่ ด ้ พบกนั ในครงั้ แรกเยอะเลย แตถ่ งึ อยา่ งไรขา้ ก็อยากใหเ้ จา้ ปลอ่ ยผม สยายมากกวา่ ” เหมยจอื่ รสู ้ กึ ใบหนา้ รอ้ นวบู ขนึ้ มา เงอื้ ถงุ ผา้ ในมอื หมายจะตเี ขา “พูดเหลวไหลอะไรของเจา้ !” ทวา่ อกี ฝ่ ายกลบั ไม่ยอมหลบ ยนื นิ่งยอมใหน้ างตแี ตโ่ ดยดี แตเ่ หม ยจอื่ กลบั ชะงกั มอื แลว้ เสมองไปทางอนื่ และไม่สนใจเขาอกี แตแ่ ลว้ จๆู่ ก็แวว่ เสยี งแหบพรา่ ทขี่ า้ งหวู า่ “ขา้ ถามเจา้ จรงิ ๆ เถอะ เจา้ คดิ จะอยทู่ บี่ า้ นนอกน่ันไปตลอดชวี ติ เชน่ น้ันหรอื ?”

เหมยจอื่ พยกั หนา้ พดู อยา่ งแน่วแน่ “เรอื่ งน้ันแน่นอนอยแู่ ลว้ ก็ที่ น่ันเป็ นบา้ นของขา้ นี่” อาหมางพูดอะไรไม่ออก ไดแ้ ตท่ าท่าทางหมดอาลยั ตายอยาก . หมู่บา้ นลสี่ ยุ่ ผูใ้ หญบ่ า้ นเพงิ่ กลบั มาจากในเมอื ง หยบิ จดหมายฉบบั หนึ่งออกมา จากถงุ หนังแกะพลางสะบดั ไปมาตอ่ หนา้ ผูค้ นทกี่ าลงั น่ังคยุ เรอื่ ง สพั เพเหระกนั อยทู่ ปี่ ากทางเขา้ หมู่บา้ น แลว้ บอกวา่ “พวกเจา้ ใครก็ ไดไ้ ปบอกทบี่ า้ นมารดาของเหมยจอื่ ที บอกนางวา่ ขา้ นาจดหมาย ของลกู เขยนางมาให”้ ชาวบา้ นทนี่ ่ังอยพู่ อไดย้ นิ ก็มบี างคนทชี่ อบยงุ่ เรอื่ งชาวบา้ นรบี เสนอ หนา้ วงิ่ แจน้ ไปทบี่ า้ นของซฮู หู ยนิ เพอื่ บอกขา่ วนี้ ซฮู ูหยนิ ไดร้ กู ้ ็ทง้ั ตนื่ เตน้ ทง้ั ดใี จ รบี วงิ่ ไปทบี่ า้ นของผูใ้ หญบ่ า้ น รบั เอาจดหมายฉบบั นั้นมาดู แตน่ างไม่รจู ้ กั หนังสอื สกั ตวั สดุ ทา้ ยก็

ตอ้ งหาคนทรี่ หู ้ นังสอื มาชว่ ยอา่ นใหฟ้ ัง เนือ้ ความในจดหมายที่ เซยี วจงิ ซนั เขยี นใหก้ บั เหมยจอื่ บอกวา่ หลงั เดอื นสามจงึ จะกลบั มา ได ้ พอผูท้ มี่ าชว่ ยอา่ นไดอ้ า่ นถงึ ขอ้ ความสดุ ทา้ ยก็ทอดถอนใจแลว้ กลา่ ววา่ “โธเ่ อย๊ ! นี่เขยี นไวเ้ มอื่ หลายเดอื นกอ่ นแลว้ นี่ ทาไมมาถงึ เอาป่ านนีน้ ะ” ซฮู ูหยนิ ไดย้ นิ ก็ถอนหายใจเฮอื กใหญ่ ทง้ั สขุ และเศรา้ ระคนกนั ไป เศรา้ ทลี่ กู สาวของตนตอ้ งมาเป็ นกงั วลอยตู่ ง้ั นานจนถงึ กบั ตอ้ ง เดนิ ทางออกไปตามหาสามี และมคี วามสขุ ทไี่ ดร้ วู ้ า่ ลกู เขยนั้น ปลอดภยั ดี เมอื่ เป็ นเชน่ นีใ้ นใจของนางก็หมดกงั วลไปไดเ้ รอื่ งหนึ่ง . ไม่รวู ้ า่ เหมยจอื่ และอาหมางเดนิ ทางกนั มานานแคไ่ หนแลว้ ในทสี่ ดุ ก็ไดเ้ ห็นกระโจมมากมายจนนับไม่ถว้ นตงั้ อยไู่ กลๆ และยงั เห็นฝูงชนเต็มไปหมด

อาหมางชไี้ ปทางกระโจมแลว้ กลา่ ววา่ “ตรงนั้นคอื คา่ ยทหาร หลาย วนั มานีพ้ วกเขามาตงั้ คา่ ยอยตู่ รงน้ัน เหมอื นกาลงั รอคาสง่ั อย่”ู เหมยจอื่ เพ่งมองไปไกลๆ ก็เห็นเพยี งผคู้ นมดื ฟ้ ามวั ดนิ “คน มากมายขนาดนีแ้ ลว้ ขา้ จะหาเขาเจอไดอ้ ยา่ งไร?” อาหมางพูดปลอบวา่ “เจา้ วางใจเถดิ มขี า้ อยทู่ งั้ คนยอ่ มตอ้ งมวี ธิ แี น่ แตข่ า้ ตอ้ งไปพบใครคนหนึ่งกอ่ น เจา้ รอขา้ สกั วนั หนึ่งไดห้ รอื ไม่?” แมเ้ หมยจอื่ จะรอ้ นใจ แตพ่ อตรองดวู า่ ระยะทางยาวไกลเชน่ นีย้ งั อดทนรอนแรมมาได ้ รออกี แคว่ นั เดยี วทาไมถงึ จะทนรอไม่ไดเ้ ลา่ นางจงึ พยกั หนา้ แลว้ กลา่ ววา่ “ไดส้ ”ิ อาหมางพาเหมยจอื่ เขา้ ไปพกั ในโรงเตยี๊ มเล็กๆ แหง่ หนึ่งบรเิ วณ ใกลๆ้ คา่ ย เขาจองหอ้ งพกั หนึ่งหอ้ งใหเ้ หมยจอื่ คา้ งอยทู่ นี่ ี่หนึ่งคนื กอ่ นทอี่ าหมางจะจากไปก็ยงั เกาะขอบประตแู ลว้ กลา่ วเสยี งจรงิ จงั วา่ “ขา้ มธี รุ ะจาเป็ นตอ้ งไปทากอ่ นจรงิ ๆ เจา้ ก็อยทู่ นี่ ี่รอขา้ สกั หนึ่งวนั หลงั จากน้ันขา้ จะกลบั มาพาเจา้ ไปพบกบั เซยี วจงิ ซนั แน่” เหมยจอื่ พยกั หนา้ รบั อยา่ งหนักแน่น “ได ้ ถา้ อยา่ งนั้นเจา้ ก็รบี ไปรบี มานะ”

เหมยจอื่ มองแผ่นหลงั ของอาหมางทจี่ ากไป ในใจพลนั รสู ้ กึ เศรา้ ขนึ้ มา นางหวนคดิ ถงึ เมอื่ ปี กอ่ นตอนทเี่ ซยี วจงิ ซนั จากไป เงา ดา้ นหลงั ของเขายามจากไปจะเป็ นเชน่ ไรกนั นะ ตนเองไม่มโี อกาส แมแ้ ตจ่ ะไดเ้ ห็นดว้ ยซา้ ทวา่ อกี ไม่นานนางก็จะไดพ้ บกบั เขาแลว้ เหมยจอื่ เฝ้ ารอคอยอยา่ ง ตนื่ เตน้ แตพ่ อคดิ วา่ ตนเองเดนิ ทางมาไกลขนาดนี้ ไม่รวู ้ า่ สภาพจะ ดรู กรงุ รงั สกั เพยี งไหนกนั ดงั นั้นหญงิ สาวจงึ รบี เรยี กเสยี่ วเออ้ ให ้ ชว่ ยเอานา้ อนุ่ มาให ้ เพอื่ ทตี่ นเองจะไดอ้ าบนา้ ชาระลา้ งรา่ งกาย ในตอนนีเ้ หมยจอื่ รแู ้ ลว้ วา่ หอ้ งพกั ระดบั สงู ในโรงเตยี๊ มน้ันไม่ไดม้ ี เพยี งแคน่ า้ ใหล้ า้ งเทา้ แตย่ งั สามารถสง่ั ใหค้ นเอานา้ มาสง่ ใหใ้ ชอ้ าบ ไดอ้ กี ดว้ ย หลงั จากไดอ้ าบนา้ อนุ่ เหมยจอื่ ก็จดั แตง่ ทรงผมของตนอกี เล็กนอ้ ย จากนั้นก็หยบิ เสอื้ ผา้ ทนี่ ามาจากบา้ นขนึ้ มาสวมใส่ กอ่ นจะสอ่ งดู ตนเองในคนั ฉ่องแลว้ พยกั หนา้ อยา่ งพงึ พอใจ ตอนนีต้ นไดก้ ลบั ไป เป็ นเหมยจอื่ ทสี่ ะอาดสะอา้ นคนเดมิ แลว้