Hunter's Lady ดรุณีสุดที่รัก เล่ม2

เมือชายเถือนคนหนึงช่วยชีวิตนางไว้ จากความตาย ชีวิตทเี หลือของนางจึง เป็ นของเขา 1

ตอนที 51 กแ็ ค่ข่าวลอื ในยามนีสถานการณบ์ า้ นเมืองกาํ ลงั ยากลาํ บาก ผคู้ นในหมบู่ า้ นตา่ งกท็ าํ เหมือนๆ กนั ไหนเลยจะมีรา้ น ขายยามากมายมารบั ซือสมนุ ไพรทงั หมดนนั โรงเตียม เลก็ ๆ ในเมืองเองกร็ บั ซือของป่าไมห่ วาดไมไ่ หว! ดงั นนั ทงั เหด็ ป่า เหด็ หหู นู พืชสมนุ ไพร พอเกบ็ มาแลว้ กต็ อ้ ง เอาไปไวใ้ นบอ่ ถนอมอาหาร สว่ นพวกของป่าสดุ ทา้ ยก็ ตอ้ งเก็บเอาไวก้ ินเอง ทาํ ใหบ้ รรดาเดก็ ๆ ในหมบู่ า้ นมี ความสขุ ยิงนกั . 1

วนั นีเหมยจือตามเซียวจิงซนั ลงจากเขา กพ็ บวา่ ตลาดในเมืองนนั เงียบเหงาซบเซาไปหมด ถงึ เสียงรอ้ งตะโกนเรยี กลกู คา้ ยงั ดงั เหมือนเดมิ ทวา่ ผคู้ นที มาจบั จ่ายใชส้ อยเงินทองนนั เบาบางลงไปมาก สว่ น ใหญ่กพ็ ากนั มาเดินดขู อง ไถ่ถามราคา แลว้ สา่ ยหนา้ เดนิ จากไป เซียวจิงซนั เอาเนือหมปู ่าไปสง่ ทีโรงเตียม พอ่ บา้ นหนมุ่ ของทีนนั พดู อยา่ งลาํ บากใจวา่ ระยะหลงั คา้ ขายไมค่ อ่ ย ดีจงึ ไมม่ ีความจาํ เป็นตอ้ งใชม้ าก และเมือวานก็เพงิ รบั ซือมาจาํ นวนหนงึ ในราคาทีถกู กวา่ 2

ในเมือเนือหมปู ่าขายไมอ่ อกกเ็ ป็นเรอื งทีชว่ ยไมไ่ ด้ สอง สามีภรรยาจาํ ตอ้ งเอาไปเปิดแผงลอยวางขายกนั เองขา้ ง ถนนแลว้ ตงั ราคาขายใหถ้ กู ลงกวา่ เดมิ หลงั ใชเ้ วลาทงั วนั ในการเรยี กลกู คา้ ลดราคาแลว้ ลดราคาอีก สดุ ทา้ ยก็ ขายออกไปไดเ้ พียงครงึ เดียว การมาขายของคราวนีทาํ รายไดไ้ มด่ ีนกั เหมยจือเกบ็ เงิน ทีไดร้ บั มาใสถ่ งุ เงินใบนอ้ ยแลว้ ยืนใหก้ บั เซียวจิงซนั “ทา่ นดสู ิ ขายไดเ้ ทา่ นีเอง” เซียวจิงซนั รบั มาลองคาํ นวณดู ก่อนจะยมิ ใหแ้ ลว้ บอกวา่ “ถงึ อยา่ งไรกด็ ีกวา่ ไมไ่ ดเ้ ลย” 3

เหมยจือพยกั หนา้ รบั “อืม... ถา้ เทียบกบั ครอบครวั อืน นบั วา่ เรายงั ดีกวา่ มาก” พอมาคดิ ๆ ดเู หมยจือก็พยายามพดู ใหเ้ ซียวจิงซนั สบาย ใจขนึ วา่ “ตามจรงิ แลว้ ขา้ กไ็ มไ่ ดก้ งั วลเทา่ ไร ยงั ดีทีเรา พอมีเงินเก็บอยบู่ า้ ง เพียงแตช่ ่วงนีอากาศเรมิ เยน็ ลง ตอ่ ไปหากมีศกึ สงครามจรงิ ๆ พวกเราก็ควรเกบ็ สะสมเสบียง อาหารไวส้ าํ หรบั ช่วงหนา้ หนาวดว้ ย” เซียวจิงซนั มองดทู อ้ งถนนทีเงียบเหงาแลว้ พยกั หนา้ “ถกู ตอ้ ง ขา้ เองกค็ ดิ เช่นนีเหมือนกนั คราวนีเราเลือกซือขา้ ว ของกลบั ไปมากสกั หน่อย ตอ่ ไปลา่ สตั วไ์ ดก้ ไ็ มต่ อ้ งเอา มาขายแลว้ ใหเ้ อาไปตากแหง้ แลว้ เก็บเอาไว้ ถา้ เกิดศกึ 4

สงคราม เสบียงอาหารนนั จะมีคา่ ยงิ กวา่ เงินทองเสยี อีก” หลงั จากทีทงั สองไดป้ รกึ ษาหารอื กนั ก็ไปเลอื กซือขา้ ว สารอาหารแหง้ แปง้ และนาํ มนั เป็นจาํ นวนมากแลว้ เอา ไปบรรทกุ บนหลงั ลา ครงั นีเหมยจือตดั สนิ ใจเดนิ กลบั ดว้ ยตนเองเพือใหเ้ ซียวจิงซนั สามารถซือของไดม้ ากยงิ ขนึ ในขณะทีกาํ ลงั เลอื กซือของอยใู่ นรา้ นขายเสบียงอาหาร ทงั สองก็ไดย้ ินลกู คา้ ทียืนอยขู่ า้ งๆ พดู คยุ กนั วา่ ระยะหลงั มานีมีพวกโจรป่าออกอาละวาดในละแวกใกลๆ้ บางครงั ก็ออกปลน้ แยง่ ชิงเสบียงอาหารตามบา้ นเรอื น บา้ งก็ บอกวา่ โจรป่าพวกนนั เหมือนจะขนึ ไปซอ่ นตวั อยบู่ นเขา แตไ่ มร่ ูว้ า่ อยแู่ ถวไหนกนั แน่ 5

เหมยจือไดย้ นิ กห็ วนคิดถงึ ขา่ วลือของสามีตนเมือกอ่ น แลว้ พอคิดวา่ หมบู่ า้ นลสี ยุ่ อยบู่ นเขาในป่าลกึ นางก็อด กงั วลไมไ่ ด้ จงึ เอย่ ถามเสยี งแผว่ เบา “ถา้ พวกโจรป่าไป ถงึ หมบู่ า้ นเรา จะทาํ เช่นไร?” เซียวจิงซนั ตอบกลบั อยา่ งไมใ่ สใ่ จ “อยา่ หว่ งเลย นีเป็น เพียงข่าวลือเทา่ นนั ” หญิงสาวเหน็ เขาไมก่ งั วลใจในเรอื งนี นางจงึ คอ่ ยเบาใจ ลง ทกุ ครงั ทีมาเดินตลาดเซียวจิงซนั มกั จะซือขนมกินเลน่ ที 6

ขายตามรมิ ทางใหก้ บั เหมยจือเสมอ ทวา่ วนั นีเหมยจือ กลบั ดงึ มือเขาแลว้ พดู เตือนวา่ “ประหยดั เงินไวด้ ีกวา่ เจา้ คะ่ แผน่ แปง้ ทีเราเอามาเองก็รสชาติไมเ่ ลวเลย” เซียวจิงซนั กลบั บีบจมกู นางเบาๆ “กินนิดๆ หนอ่ ยๆ ไม่ เหน็ เป็นไร ซือของพวกนีใชเ้ งินไมม่ ากหรอก เจา้ จะ เสยี ดายทาํ ไมกบั เงินเลก็ นอ้ ย” ถงึ อีกฝ่ายจะพดู เช่นนี แตเ่ ขาก็ยงั ประหยดั กวา่ ทกุ ครงั ที ผา่ นมา หากเป็นเมือก่อนไมว่ า่ จะซืออะไร เขาจะซือทีละ สองชิน ทวา่ วนั นีกลบั ซือกยุ้ ฮวาปิงแคช่ ินเดียว แลว้ ยืน กยุ้ ฮวาปิงทียงั รอ้ นๆ หอ่ ดว้ ยกระดาษอาบนาํ มนั สง่ ใหก้ บั นาง “เรว็ เขา้ รบี กินตอนทียงั รอ้ นเถอะ” 7

เหมยจือกลบั ไมย่ อมรบั ไว้ “ไมไ่ ด้ หากจะกินกต็ อ้ งกิน ดว้ ยกนั ทาํ ไมถงึ ใหข้ า้ กินคนเดียวเลา่ ” เซียวจิงซนั ยมิ นอ้ ยๆ “ดเู จา้ เขา้ พดู สิ ไมใ่ ช่เรอื งอะไรใหญ่ โตสกั หน่อย ก็แคข่ นมชินหนงึ เทา่ นนั แผน่ แปง้ ทีเราเอา มาขา้ เองกช็ อบกิน แตไ่ มช่ อบขนมพวกนี มนั มีไวใ้ หพ้ วก ผหู้ ญิงกินกนั ” พออีกฝ่ายยืนยนั เหมยจือก็ยอมรบั มาถือไวแ้ ลว้ คอ่ ยๆ แกะกระดาษอาบนาํ มนั ออกทีละชนั นางกดั เขา้ ปากไป คาํ หนงึ กลนิ หอมออ่ นๆ กล็ อยขนึ จมกู รสชาตดิ ีเหลือ เกิน หญิงสาวชอ้ นสายตามองเซียวจิงซนั แวบหนงึ แลว้ 8

ยกขนมกยุ้ ฮวาปิงไปจอ่ ทีปากของเขา อีกฝ่ายมองนางอยา่ งไมเ่ ขา้ ใจ เหมยจือหวั เราะแลว้ อธิบาย “ขา้ วา่ จรงิ ๆ แลว้ ขนม กยุ้ ฮวาปิงรสชาติดีกวา่ แผน่ แปง้ ทีเราเอามาเสียอีก ขา้ ชอบกินมากเลย! แตถ่ า้ กินคนเดียวกลบั รูส้ กึ วา่ ไมอ่ รอ่ ย เทา่ ไร ถา้ ทา่ นไมย่ อมกินเป็นเพือนขา้ ก็แสดงวา่ ทา่ นจง ใจจะใหข้ า้ กินอยา่ งไมม่ ีความสขุ ” นางอมยิม เอียงคอเลก็ นอ้ ยดว้ ยทา่ ทางกระเซา้ เยา้ แหย่ จอ้ งมองเขาในขณะทียืนขนมรอทีปากอีกฝ่าย 9

เซียวจิงซนั พดู อะไรไมอ่ อก ไดแ้ ตจ่ อ้ งมองภรรยาของตน อยคู่ รูห่ นงึ ก่อนจะคอ่ ยๆ เปิดปากแลว้ กดั ขนมกยุ้ ฮวาปิง ไปหนงึ คาํ แลว้ เคียวชา้ ๆ เหมยจือสง่ ยมิ ใหพ้ ลางถามวา่ “รสชาติดีหรอื ไม?่ ” เซียวจิงซนั กลืนขนมกยุ้ ฮวาปิงลงไปแลว้ พยกั หนา้ รบั “รส ชาตดิ ีจรงิ ๆ ดว้ ย” เหมยจือยิมอยา่ งมีความสขุ “กน็ นั นะ่ สิ ไมว่ า่ ผชู้ ายหรอื ผหู้ ญิงลว้ นชอบกินขนมกยุ้ ฮวาปิงทงั นนั ” พดู จบนางก็ กดั ขนมไปอีกคาํ แลว้ ก็ยืนไปจอ่ ทีปากของเซียวจิงซนั อีก 10

สองสามีภรรยาผลดั กนั กดั คนละคาํ ขนมกยุ้ ฮวาปิงทีทงั นมุ่ ทงั หอมกถ็ กู กินหมดอยา่ งรวดเรว็ แตค่ วามหอม หวานกลบั ตลบอบอวลอยรู่ อบกายของคนทงั สอง จากนนั เหมยจือก็หยิบแผน่ แปง้ และนาํ ในหอ่ ผา้ ทีเตรยี ม จากบา้ นออกมา แบง่ แผน่ แปง้ เป็นสองสว่ น แลว้ สง่ สว่ น ใหญ่กวา่ ใหก้ บั ชายหน่มุ “เอาละ่ กินกยุ้ ฮวาปิงดว้ ยกนั แลว้ ตอนนีก็เรมิ กินแผน่ แปง้ ของเราได”้ เซียวจิงซนั อดขาํ ไมไ่ ด้ จงึ รบั มาแลว้ กลา่ ววา่ “ได้ ขา้ เชือ ฟังภรรยาอยแู่ ลว้ ” . 11

เดินทางกลบั คราวนีเหมยจือไมไ่ ดข้ ีลา ทวา่ นางกลบั เดินอยา่ งมีความสขุ หญิงสาวมองบนหลงั ลาทีบรรจขุ า้ วของมากมายแลว้ พดู ดว้ ยนาํ เสยี งเปียมไป ดว้ ยความหวงั “หนา้ หนาวนีไมว่ า่ ภายนอกจะเกิดอะไร ขนึ ความเป็นอยขู่ องเรากค็ งไมล่ าํ บากแลว้ อยา่ งนอ้ ยก็ ไมต่ อ้ งกลวั อด” เดิมเซียวจิงซนั นิงเงียบราวกบั กาํ ลงั คดิ อะไรอยู่ พอไดย้ นิ เหมยจือพดู กเ็ งยหนา้ มองยิมๆ แลว้ กลา่ ววา่ “มีภรรยา เชน่ เจา้ เหน็ ทีขา้ คงไมต่ อ้ งกงั วลเรอื งความเป็นอยแู่ น่” 12

เหมยจือรูว้ า่ เขาแคเ่ ยา้ ตนเลน่ เทา่ นนั จงึ พดู จาหยอกกลบั ทงั สองพดู คยุ กนั ไปพลางเดนิ ไปพลาง กระทงั ขา้ มภเู ขา สองลกู ไปอยา่ งรวดเรว็ . หลงั จากกลบั มาบา้ น สองสามีภรรยามกั จะเขา้ ไปในป่าอยบู่ อ่ ยครงั เหมยจือ เกบ็ ผลไม้ เซียวจิงซนั ก็ออกไปลา่ สตั ว์ ของทีไดม้ าเกือบ ทงั หมดก็จะเอามาตากแหง้ แลว้ เก็บถนอมเอาไว้ พรบิ ตา เดียวบอ่ เกบ็ อาหารทีบา้ นก็มีพืนทีไมพ่ อเกบ็ เสยี แลว้ จาํ ตอ้ งเอาของตา่ งๆ แบง่ ไปฝากไวใ้ นบอ่ เกบ็ อาหารทีบา้ น 13

ของมารดาเหมยจือ ในช่วงนีทีบา้ นของมารดาเรมิ เก็บมนั เทศทีปลกู ไวก้ ่อน หนา้ เซียวจิงซนั กแ็ บกเสยี มไปชว่ ยขดุ ดว้ ยอีกแรง ใช้ เวลาเพียงวนั เดียวรถลากคนั เก่ากเ็ ตม็ ไปดว้ ยหวั มนั เทศ ทีขดุ มาได้ ซฮู หู ยินถอนหายใจยาวแลว้ กลา่ ววา่ “ตอนนีทีบา้ นมี เสบียงอาหารมากมาย แลว้ ยงั มีมนั เทศพวกนีอีก พวก เราคงไมอ่ ดกนั แลว้ ไมร่ ูว้ า่ นอ้ งสาวของเจา้ อยทู่ างโนน้ จะเป็นอยา่ งไรบา้ ง” เหมยจือกม้ หนา้ ไมพ่ ดู ไมจ่ า จเู ถาอยทู่ างโนน้ อยา่ งนอ้ ย 14

คงไมต่ อ้ งกงั วลเรอื งความเป็นอยู่ เมือเกบ็ หวั มนั เทศแลว้ ก็เรมิ ปลกู ขา้ วสาลตี อ่ เซียวจิงซนั ยอ่ มตอ้ งมาชว่ ยจงึ ทาํ ใหก้ ารเพาะปลกู กลายเป็นเรอื ง งา่ ยขนึ กอปรกบั มีแรงงานจากลาดว้ ยแลว้ พรบิ ตาเดียว งานเหลา่ นีก็ทาํ เสรจ็ เรยี บรอ้ ย . หลงั จากนนั ไมก่ ีวนั สายฝนแหง่ สารทฤดกู ต็ กติดตอ่ กนั ไมข่ าดสาย เหมยจือ และเซียวจิงซนั วา่ งเวน้ จากการทาํ งานจงึ หมกตวั อยแู่ ต่ 15

ในบา้ น เหมยจือซกุ กายอยบู่ นเตียง เอาขนสตั วอ์ อกมา ทาํ ความสะอาด ตงั ใจวา่ จะทาํ เสอื คลมุ ใหส้ ามีสกั ตวั สว่ นเซียวจิงซนั นนั ยืนอยขู่ า้ งหนา้ ตา่ ง มองลอดบาน หนา้ ตา่ งทีเปิดไวเ้ พียงครงึ ดสู ายฝนพราํ ทีตกอยดู่ า้ น นอก เหน็ เทือกเขาทีชมุ่ ฉาํ ไปดว้ ยนาํ ฝน ทงั สองคนพดู คยุ กนั เป็นครงั คราว ฟังเสียงฝนทีตกลงมาบนหลงั คา แลว้ ไหลลงบนพืนดนิ บางครงั กม็ ีเสยี งแมไ่ ก่รอ้ งแทรกขนึ ใหค้ วามรูส้ กึ ทีสขุ สบายยงิ นกั เหมยจือทาํ งานอยคู่ รงึ คอ่ นวนั เยบ็ เสอื จนเมือยมือไป หมด เซียวจิงซนั ดงึ รา่ งนางเขา้ มาใกลแ้ ลว้ ชว่ ยนวดเฟน้ ขอ้ มือให้ บอกดว้ ยนาํ เสยี งออ่ นโยนวา่ “กวา่ จนถงึ หนา้ หนาวอีกตงั นาน ไมเ่ หน็ ตอ้ งรบี รอ้ น คอ่ ยเป็นคอ่ ยไปก็ ได”้ 16

เหมยจือนงั ซบกายกบั แผงอกกวา้ งของสามี แลว้ ยืนมือ ทงั สองขา้ งใหเ้ ขานวด “นวดมือนีดว้ ยเจา้ คะ่ ” เซียวจิงซนั จบั มือทงั สองของนางมาวางไวใ้ นองุ้ มือของ ตนเอง แลว้ คอ่ ยๆ นวดอยา่ งเบามือ ก่อนจะพดู วา่ “ยงั มี อะไรตอ้ งนวดอีกหรอื ไม?่ ” 17

ตอนที 52 ข่าวลอื ทเี ป็ นจริง “ไมม่ ีแลว้ ”เหมยจือทีเอนกายซบเขาอยกู่ ะพรบิ ตาปรบิ ๆ ตอบไปอยา่ งซือๆ เซียวจิงซนั รวบตวั นางมากอดไว้ มือใหญ่ยืนไปจบั ลกู ทอ้ สองลกู ทีอยดู่ า้ นหนา้ “ทาํ ไมจะไมม่ ี ตรงนีกต็ อ้ งนวด ดว้ ย” พอถกู มือใหญ่สมั ผสั หญิงสาวก็พลนั ออ่ นแรงไปทงั ตวั หนั ไปมองหนา้ ตา่ งทียงั ปิดไมส่ นิทแลว้ เอย่ เตือนเบาๆ “นี มนั กลางวนั แสกๆ คนขา้ งนอกจะมองเหน็ ไดน้ ะเจา้ คะ” 1

แตเ่ ซียวจิงซนั กลบั ไมใ่ สใ่ จ “ไมเ่ หน็ ตอ้ งกลวั เลย ตอนนี ฝนกาํ ลงั ตกอยู่ ไมม่ ีใครออกมาเดินขา้ งนอกแน”่ พอพดู จบ รา่ งของเหมยจือกถ็ กู เขากอดแนบแน่น เขาลบู ไลห้ นา้ อกออ่ นน่มุ ทงั สองขา้ งของนางอยา่ งเบามือ เนือ ตวั นางอบอนุ่ ตา่ งจากมือใหญ่ของเขาทีจบั ขอบหนา้ ตา่ ง มาก่อนหนา้ จงึ เยน็ เฉียบ เหมยจือรูส้ กึ ไดว้ า่ มือหยาบ กรา้ นนนั สมั ผสั ตนอยู่ ซาํ ยงั จงใจหยดุ อยตู่ รงยอดปทมุ ถนั อีกดว้ ย หญิงสาวหายใจถีกระชนั ดว้ ยความเสียวซา่ น ทาํ ไดเ้ พียงซบอกของเขาเอาไวแ้ ลว้ ยอมใหอ้ ีกฝ่ายทาํ ตามใจ ทา่ ทางดเู ชืองราวกบั ลกู แมวทีนอนหมอบอยบู่ น อกของเขาก็ไมป่ าน ทวา่ เขากลบั ไมย่ อมรุกไปอีกกา้ ว ทาํ เพียงลบู คลาํ นวล 2

เนือของนางเทา่ นนั เหมยจือทีถกู เลา้ โลมจนอดรนทนไม่ ไหว ยกมือขนึ ทบุ เขาไปหลายที กลา่ วอยา่ งขนุ่ เคือง “นี ทา่ นจะทาํ อะไร!” มือของเซียวจิงซนั จงึ คอ่ ยๆ เลอื นตาํ ลงไปเรอื ยๆ เหม ยจือรบั รูไ้ ดว้ า่ สว่ นลา่ งของเขานนั เรมิ แข็งตวั ขนึ บง่ บอกวา่ เขามีความตอ้ งการแลว้ นางยกบนั เอวตนเอง ขนึ เพือใหเ้ ขาลบู คลาํ ไดส้ ะดวก ใครจะรูว้ า่ ในตอนนนั เองก็พลนั มีเสยี งรอ้ งเรยี กออ่ ยๆ ดงั มาจากดา้ นนอก “เหมยจืออยบู่ า้ นหรอื ไม?่ ” เสยี งเรยี กทีดงั มาจากหนา้ บา้ นทาํ ใหเ้ หมยจือถงึ กบั 3

ตะลงึ ไปครูห่ นงึ นางรบี จดั แจงเสอื ผา้ ใหเ้ ขา้ ที เรง่ รอ้ นลง จากเตียงพลางจดั แตง่ ผมเผา้ ทียงุ่ เหยิงใหเ้ ป็นทรง กอ่ น จะสวมรองเทา้ แลว้ เดินออกไปนอกบา้ น ในขณะทีกาํ ลงั จะเดนิ ออกไปก็ไดย้ ินเสยี งเซียวจิงซนั บอกวา่ “หงเจ่าคน ในหมบู่ า้ นเรา” เหมยจือเปิดประตอู อกไปจงึ เหน็ วา่ เป็นหงเจ่าจรงิ ๆ จาํ ไดว้ า่ ครงั หนงึ หงเจา่ เคยเหน็บแนมตนทีรมิ ลาํ ธาร ทวา่ ตอนนีอีกฝ่ายกลบั ใสเ่ สอื ผา้ เกา่ ขาด แลว้ สวมทบั ดว้ ย เสอื กนั ฝนทีเปียกไปกวา่ ครงึ มายืนอยหู่ นา้ บา้ น พรอ้ ม กบั ชาํ เลอื งมองเขา้ มาดา้ นในอยา่ งหวาดๆ เหมยจือจงึ เอย่ ทกั ไปวา่ “ฝนตกเช่นนีมายืนทาํ อะไรที หนา้ ประตู รบี เขา้ มาในบา้ นกอ่ น” 4

ใบหนา้ ของหงเจา่ พลนั แดงเรอื พดู เสยี งตะกกุ ตะกกั วา่ “ไมเ่ ป็นไร ทีบา้ นขา้ งานยงุ่ มากเลย วนั นีก็มีเรอื งมาขอให้ เจา้ ชว่ ย” เหมยจือเอย่ ถามอยา่ งไมเ่ ขา้ ใจ “มีเรอื งอะไรหรอื ? รบี พดู มาเถิด” สายตาของหงเจ่ามองไปทางเพิงเลก็ ขา้ งบา้ น เหน็ ลาตวั หนงึ กาํ ลงั พน่ ลมหายใจฟื ดฟาดออกมา แลว้ หนั กลบั มา พดู กบั เหมยจือวา่ “ช่วงนีทีบา้ นขา้ กาํ ลงั ยงุ่ วนุ่ วายเรอื ง ลงกลา้ แตพ่ วกเราไมม่ ีแรงงานสตั วใ์ หใ้ ชส้ อย จงึ อยาก จะมาขอยืมลาของเจา้ สกั หนอ่ ย” 5

เหมยจือไดย้ ินก็หวั เราะเบาๆ “คิดวา่ เรอื งอะไรเสยี อีก ที แทก้ เ็ รอื งนีเอง เจา้ มาไดจ้ งั หวะพอดีเลย อาจินเพิงใช้ งานเสรจ็ แลว้ พามนั มาสง่ คืนเมือเชา้ ตอนนีกเ็ ลยวา่ งอยู่ พอดี เจา้ พาไปใชไ้ ดต้ ามสบายเลย” หงเจา่ นนั ถกู พอ่ สามีสงั ใหม้ าขอยืมลาไปใชง้ าน เดิมที นางยงั คิดวา่ เหมยจือจะตงั แง่เลน่ ตวั แตพ่ อเหน็ อีกฝ่าย พดู คยุ ง่ายก็รูส้ กึ ดีใจ “เช่นนนั กต็ อ้ งขอบคณุ เจา้ มาก ตอนนีทีบา้ นขา้ ลาํ บากเหลือเกิน อาศยั เพียงทีทางอนั นอ้ ยนิดจงึ ตอ้ งรบี ทาํ การเพาะปลกู ไมเ่ ช่นนนั ปีหนา้ คง ไมไ่ ดก้ ินอิมทอ้ งเป็นแน่” เหมยจือเหน็ ทา่ ทางของหงเจา่ ก็รูว้ า่ อีกฝ่ายกค็ งรอ้ นใจ 6

ไมน่ อ้ ยจงึ รบี กา้ วเทา้ ยาวๆ ไปทีเพิงเลก็ ขา้ งบา้ นแลว้ ปลดเชือกทีมดั ลาออก ตบเบาๆ ทีขา้ งหขู องมนั กอ่ นจะ จงู ไปสง่ ใหก้ บั หงเจา่ พรอ้ มกาํ ชบั วา่ “ก่อนพลบคาํ นีเจา้ เอาหญา้ ใหล้ ากินดว้ ยนะ” หงเจา่ พยกั หนา้ รบั ปาก “ไดๆ้ ขอบคณุ เจา้ มาก” ตอนทีเหมยจือเดนิ กลบั เขา้ มาในบา้ นอีกครงั กเ็ หน็ เซียว จิงซนั นงั เกาะขอบหนา้ ตา่ งอยู่ เขาสง่ ยมิ ยวั เยา้ มาทาง ตน หญิงสาวพลนั หนา้ แดงกาํ ชาํ เลอื งมองเขาแลว้ กลา่ ว วา่ “คนอืนลว้ นทาํ งานกนั วนุ่ วาย ดทู า่ นสิ ยงั มวั มา นอนอยบู่ นเตียงอีก” 7

เซียวจิงซนั กลบั ไมแ่ ยแส “ขา้ กก็ าํ ลงั ยงุ่ อยกู่ บั การรอ ภรรยา” เหมยจือไดย้ ินก็จนใจ อดหวั เราะออกมาไมไ่ ด้ “มารอขา้ ทาํ ไมกนั ?” เซียวจิงซนั ฉวยโอกาสตอนทีเหมยจือเผลอ ยืนแขนยาวๆ ไปดงึ รา่ งนางขนึ มาบนเตียง หญิงสาวหวั เราะเสยี งสดใส ไมม่ ีทีทา่ ขดั ขืนและดทู า่ ทางวา่ จะเตม็ อกเตม็ ใจ ชายหน่มุ ยืนมือไปหยบิ ผา้ ผืนหนงึ มาเชด็ ผมทีเปียก ละอองฝนใหน้ าง จากนนั กช็ อ้ นรา่ งเลก็ อมุ้ ขนึ มาแนบอก กระซบิ ทีขา้ งหดู ว้ ยนาํ เสยี งแหบพรา่ “เรามาทาํ เรอื งเมือ 8

ครูต่ อ่ กนั เถอะ” . ฤดใู บไมร้ ว่ งอนั แสนวนุ่ วายผา่ นไปพรอ้ มกบั สายฝน ยามนีสายลมจากเทือกเขานนั เปลยี นจากเยน็ สบาย กลายเป็นเหนบ็ หนาว แมกไมบ้ นภเู ขาผลดั ใบเหลือเพียง กิงกา้ น บง่ บอกวา่ ฤดเู หมนั ตน์ นั ไดม้ าเยือนอีกครา หมบู่ า้ นลสี ยุ่ ในฤดหู นาวราวกบั เทือกเขาใหญ่ทีปกคลมุ ไปดว้ ยหมิ ะ ทงั สงบเงียบและสขุ สบาย ทวา่ ในเชา้ มืดวนั หนงึ กลบั มีเรอื งไมค่ าดฝันเกิดขนึ 9

เวลานนั ไก่ตวั ผยู้ งั ไมท่ นั ไดเ้ รมิ โกง่ คอขนั ดว้ ยซาํ ผคู้ นใน หมบู่ า้ นลว้ นยงั นอนหลบั สนิท แลว้ จ่ๆู กม็ ีเสยี งฝีเทา้ มา้ ดงั ขนึ สนุ ขั ตวั หนงึ เรมิ เหา่ หอนขนึ มาก่อน จากนนั ตวั อืนๆ ก็หอนรบั กนั เป็นทอดๆ ดงั ไปทวั ทงั หมบู่ า้ น ตามมา ดว้ ยเสยี งก่นดา่ ของชาวบา้ นทีพากนั สวมเสอื แลว้ เดิน ออกมาดวู า่ เกิดอะไรขนึ ตอนนนั เหมยจือกาํ ลงั นอนหลบั สนิทอยใู่ นออ้ มกอดของ เซียวจิงซนั แตก่ ต็ อ้ งตกใจตืนเพราะเสยี งสนุ ขั เหา่ ดงั ไม่ หยดุ ปะปนกบั เสียงไกใ่ นเลา้ ทีรอ้ งเหมือนตกใจอะไร บางอยา่ ง เหมยจือกระสบั กระสา่ ยไปมาอยใู่ นออ้ มแขน ของสามี เอย่ ถามเสียงงวั เงีย “เกิดอะไรขนึ หรอื ?” 10

เซียวจิงซนั รูส้ กึ ตวั ตืนอยกู่ อ่ นแลว้ เขาขมวดควิ เขา้ หากนั แลว้ บอกวา่ “มีคนนอกเขา้ มาในหมบู่ า้ น” เหมยจือยงั คงไมเ่ ขา้ ใจ จงึ เงียหตู งั ใจฟัง แตเ่ สียงของ สนุ ขั กลบั ดงั กลบเสยี งอืนไปหมด ทนั ใดนนั นางก็ไดย้ ิน เสียงหนงึ ดงั แทรกขนึ มา ไมใ่ ชเ่ สียงชาวบา้ นธรรมดา อยา่ งทีเคยไดย้ นิ เหมยจือไดส้ ติตืนเตม็ ตาในทนั ที หวน คดิ ถงึ ข่าวลอื ทีไดย้ ินกอ่ นหนา้ นีจงึ เอย่ ถามอยา่ งตืน ตกใจ “คงไมใ่ ชโ่ จรป่ามาบกุ หมบู่ า้ นเราหรอกนะ!” เซียวจิงซนั คลายวงแขนทีกอดภรรยาออก หยบิ เสือขนึ มาใสแ่ ลว้ ลงจากเตียง พอเหน็ วา่ เหมยจือยงั ตกใจอยกู่ ็ พดู ปลอบวา่ “ไมต่ อ้ งกลวั เจา้ รออยใู่ นบา้ นกอ่ น ขา้ จะ ออกไปดสู กั หนอ่ ย” 11

เหมยจือรบี สา่ ยหนา้ ปฏิเสธ “ไมไ่ ด้ ถา้ ทา่ นออกไปคน เดียวแลว้ เกิดเรอื งขนึ ละ่ !” เมือชายหนมุ่ สวมเสอื เสรจ็ เรยี บรอ้ ยก็เดนิ กลบั มาลบู ศีรษะนางเบาๆ “ขา้ ไมเ่ ป็นอะไรหรอก เจา้ หลบอยใู่ น บา้ นก่อน ไมต่ อ้ งเป็นหว่ ง” เหมยจือไดย้ นิ เขาพดู อยา่ งมนั ใจกท็ าํ ไดเ้ พียงพยกั หนา้ รบั แลว้ กาํ ชบั วา่ “ทา่ นตอ้ งระวงั ตวั ใหม้ ากนะเจา้ คะ” “อืม...” เซียวจิงซนั ลบู แกม้ นางอยา่ งเบามือ แลว้ รบี สาว เทา้ ออกไปนอกประตู แตก่ อ่ นจะเดินออกไปก็สงั ใหน้ าง 12

ปิดประตบู า้ นใหด้ ี เหมยจือเบกิ ตาโพลงมองตามหลงั เซียวจิงซนั ทีเดินออก ไป ตอนนียงั คงมีเสียงสนุ ขั เหา่ ปะปนกบั เสยี งดงั เอะอะ และเสียงเกือกมา้ ทีฟังดสู บั สนอลหมา่ น หญิงสาว นอนอยบู่ นเตียงเพียงลาํ พงั กระสบั กระสา่ ยพลกิ ตวั ไป มาไมอ่ าจขม่ ตาใหห้ ลบั ได้ นางทงั เป็นหว่ งทงั กงั วลวา่ สามีของตนทีอยขู่ า้ งนอกจะเป็นอยา่ งไรบา้ ง ในทีสดุ ก็ ตอ้ งลงจากเตียงแลว้ ตดั สนิ ใจออกไปดวู า่ เกิดอะไรขนึ แมน้ างจะไมร่ ูว้ า่ ดา้ นนอกนนั มีเรอื งอะไร แตถ่ า้ เป็นโจร ป่าจรงิ ๆ หญิงชาวบา้ นเช่นตนกอ็ าจจะโดนข่มเหงได้ เหมยจือจงึ ฉวยเสือผา้ เนือหยาบทีเซียวจิงซนั มกั จะใส่ เป็นประจาํ มาสวมทบั ชดุ ทีตนใสน่ อน แลว้ หยิบหมวก 13

หนงั ใบหนงึ มาสวม ขมวดมวยผมรวบเอาไวใ้ นหมวก ตอนนีหากมองเผินๆ กด็ ไู มอ่ อกแลว้ วา่ นางเป็นหญิงสาว ชาวบา้ น จากนนั เหมยจือกค็ อ่ ยๆ ยอ่ งออกไปขา้ งนอก ทวา่ พอเดินออกมาก็พบวา่ บนถนนนนั มีแสงไฟวบู วาบ จากคบเพลงิ เตม็ ไปหมด เหน็ ชายผหู้ นงึ นงั อยบู่ นหลงั มา้ ภายใตแ้ สงคบเพลงิ ทีสอ่ งสวา่ งยงั มีชายฉกรรจอ์ ีกหลาย คนทีใบหนา้ ดเู หียมเกรยี ม พอเหน็ ก็รูท้ นั ทีวา่ นีแหละพวก โจรป่าไมผ่ ดิ แน่! ตอนนีพวกชาวบา้ นทีพากนั เดนิ ออกมาดลู ว้ นถกู พวกโจร ป่าใชม้ ีดเงาวบั จีเอาไว้ ตา่ งคนตา่ งตกใจจนไมก่ ลา้ ขยบั เขยือน เซียวจิงซนั ทียืนอยขู่ า้ งๆ คลา้ ยกาํ ลงั พดู คยุ อะไร บางอยา่ งกบั ชายฉกรรจบ์ นหลงั มา้ ทงั สองเผชิญหนา้ กนั 14

อยา่ งไมเ่ กรงกลวั แมเ้ หมยจือจะรูด้ ีวา่ เซียวจิงซนั นนั มีวรยทุ ธ ทวา่ อีกฝ่าย มีพวกเยอะกวา่ มาก หนาํ ซาํ ในมือแตล่ ะคนก็มีอาวธุ สว่ นสามีของตนมีเพียงมือเปลา่ แมแ้ ตค่ นั ธนแู ละลกู ธนู กไ็ มไ่ ดเ้ อาไปดว้ ย นางเหน็ แลว้ ก็รูส้ กึ เป็นหว่ งขนึ มา เหม ยจือรบี กม้ ตวั ตาํ คอ่ ยๆ คลานกลบั เขา้ ไปในบา้ น คดิ จะ เอาธนทู ีเซียวจิงซนั ใชเ้ ป็นประจาํ ไปใหเ้ ขา แตพ่ อหยบิ มา ถือไวใ้ นมือจงึ เพิงรูว้ า่ คนั ธนหู นกั มาก หากใชเ้ พียงกาํ ลงั ของตนไหนเลยจะถือไปใหเ้ ขาได!้ 15

ตอนที 53 ทหารแตกทัพ เหมยจือกระวนกระวายใจอยา่ งมาก ครุน่ คดิ วา่ จะทาํ เช่นไร นางจะปลอ่ ยใหเ้ ซียวจิงซนั ตอ่ สกู้ บั โจรป่าพวกนนั ดว้ ย มือเปลา่ ไดอ้ ยา่ งไรกนั ? ดว้ ยความรอ้ นใจเหมยจือจงึ นกึ ถงึ ของตา่ งๆ ทีใชเ้ ป็นอาวธุ อยา่ งเช่นขวาน เคียวและมีด ปลายแหลมชาํ แหละเนือทีเก็บไวใ้ นบา้ นขนึ มาได้ จาก นนั นางกห็ ยิบมีดปลายแหลมและของอืนๆ มาพกไวท้ ี เอวแลว้ ถือขวานเอาไวใ้ นมือ ก่อนจะคอ่ ยๆ ออกนอก ประตไู ปอยา่ งระมดั ระวงั เหมยจือพยายามเลยี งไมใ่ หเ้ ป็นทีสะดดุ ตา จงึ เดินออ้ ม 1

ไปอีกทางซงึ เป็นตรอกเลก็ ๆ ทีไมค่ อ่ ยมีผคู้ นสญั จร นาง ยอ่ งออกมาจนถงึ ปากตรอกแลว้ ซอ่ นตวั อยทู่ ีซมุ้ ประตู ใหญ่ของบา้ นหลงั หนงึ เพือลอบมองไปบนถนน ตาํ แหน่ง ทีนางอยสู่ ามารถมองเหน็ กลมุ่ คนทีอยภู่ ายใตแ้ สงคบ เพลงิ ไดอ้ ยา่ งชดั เจน แตท่ ีสะดดุ ตาทีสดุ คือหนงึ ในพวกโจรป่า ดแู ลว้ น่าจะเป็น หวั หนา้ กาํ ลงั ขมวดคิว อีกฝ่ายเอย่ ถามเซียวจิงซนั วา่ “ตกลงเจา้ เป็นใครกนั แน่ รูไ้ ดอ้ ยา่ งไรวา่ พวกเราเคยเป็น ทหาร?” เซียวจิงซนั คาํ รามเสียงเยน็ “เป็นทหารของกองทพั ตา้ จา้ ว รบแพแ้ ลว้ ยงั ไมค่ ิดจะสตู้ อ่ กลายเป็นทหารแตกทพั ยงั ไมพ่ อ ยงั จะมาเป็นโจรป่ากอ่ กวนชาวบา้ น ทาํ ใหท้ พั 2

ตา้ จา้ วตอ้ งเสอื มเสีย!” ทา่ มกลางแสงคบเพลงิ ทีสอ่ งสวา่ ง เซียวจิงซนั ยืนอยา่ ง องอาจภายใตแ้ สงไฟ สองมือไพลห่ ลงั ดวงตาคมกรบิ จบั จอ้ งหวั หนา้ โจรป่านิง แมเ้ ขาจะพดู ดว้ ยเสียงไมด่ งั นกั แต่ กด็ งั พอจะแวว่ เขา้ หขู องทกุ คนทียืนอยบู่ รเิ วณนนั ทาํ ให้ ชาวบา้ นทีไดย้ ินลว้ นชืนชมอยใู่ นใจ แววตาทีหวาดกลวั และรอคอยของคนในหมบู่ า้ นลว้ นจบั จอ้ งไปทางเซียวจิงซนั ราวกบั กาํ ลงั ฝากความหวงั ทงั หมดไวท้ ีเขา ก่อนหนา้ นีพวกเขาใชช้ ีวิตอยา่ งสงบสขุ แมใ้ นยามปกติ 3

จะชอบซบุ ซบิ นินทากนั บา้ ง แตก่ ็ยงั ถือวา่ เป็นคนซือและ จิตใจดี พวกชาวบา้ นตา่ งไมเ่ คยพบเจอโลกภายนอก พอ เหน็ รอยแผลเป็นฉกรรจข์ องเซียวจิงซนั กพ็ ากนั เขา้ ใจไป เองวา่ เขาเคยเป็นโจรป่ามากอ่ น ทวา่ ตอนนีไดเ้ หน็ โจรป่า จรงิ ๆ มาอยตู่ รงหนา้ ทงั หมดจงึ เพิงรูว้ า่ แทจ้ รงิ แลว้ พวก โจรป่านนั น่าหวาดกลวั เพียงใด หวั หนา้ โจรป่าพอจะดอู อกวา่ เซียวจิงซนั นนั ไมใ่ ชช่ าว บา้ นธรรมดาทวั ไป เขาจอ้ งมองเซียวจิงซนั ครูใ่ หญ่ ก่อน จะประสานมือคารวะแลว้ กลา่ ววา่ “สหายทา่ นนี ขา้ นนั มี ตาแตห่ ามีแววไม่ บกุ รุกหมบู่ า้ นของพวกทา่ น มีความผดิ มหนั ต์ พวกขา้ จะออกไปเดียวนี จะไมแ่ ตะตอ้ งทรพั ยส์ นิ มีคา่ ในหมบู่ า้ นนีแมแ้ ตน่ อ้ ย” 4

พดู จบก็โบกมือเป็นสญั ญาณ แลว้ ตะโกนสงั พรรคพวก วา่ “ปลอ่ ยพวกเขาไป!” เมือไดย้ นิ บรรดาชาวบา้ นตา่ งก็มีสีหนา้ ปีติยินดี เหมยจือ เองรูส้ กึ โลง่ ใจและดีใจทีไมเ่ กิดเรอื งรา้ ยแรงขนึ ตอนนนั เองไมม่ ีใครคาดคิดวา่ เซียวจิงซนั จะขยบั กาย เพียงพรบิ ตาเขากไ็ ปยืนขวางหนา้ มา้ ของหวั หนา้ โจรป่า แลว้ เอย่ รงั ดว้ ยนาํ เสยี งเครง่ ขรมึ “ชา้ กอ่ น!” เหมยจือเหน็ แลว้ กร็ ูส้ กึ อกสนั ขวญั แขวนขนึ มาทนั ที ใน เมือโจรพวกนนั จะไปแลว้ เหตใุ ดเซียวจิงซนั จงึ เขา้ ไป ขวางแลว้ รงั ใหอ้ ยดู่ ว้ ยเลา่ ? 5

หวั หนา้ โจรป่าถงึ กบั ชะงกั กอ่ นจะประสานมือคารวะอีก ครงั แลว้ ถามวา่ “พีชายทา่ นนียงั มีเรอื งใดจะชีแนะอีก หรอื ?” คาํ พดู ทีใชเ้ รยี กเซียวจิงซนั นนั เรมิ จาก ‘เจา้ ’ เปลยี นเป็น ‘สหาย’ มาตอนนีกลบั กลายเป็น ‘พีชาย’ เสีย แลว้ ทวา่ เซียวจิงซนั กลบั มีสหี นา้ เครง่ ขรมึ เอย่ ถามอยา่ งกงั ขา วา่ “พวกเจา้ ออกจากหมบู่ า้ นนีแลว้ จะไปทีใดกนั ? คดิ จะ ไปก่อกวนหมบู่ า้ นอืนอีกหรอื ไม?่ ” หวั หนา้ โจรป่าคาดไมถ่ งึ วา่ อีกฝ่ายจะถามเชน่ นีจงึ เรมิ แสดงอาการราํ คาญใจ เขาพอดอู อกวา่ ชายผนู้ ีไมเ่ หมือน ชาวบา้ นทวั ไป แลว้ พวกเขากไ็ มไ่ ดโ้ งเ่ ขลาจงึ ไมอ่ ยากหา 6

เรอื งใสต่ วั จาํ ยอมปลอ่ ยหมบู่ า้ นนีไป แตถ่ า้ ชายผนู้ ียงั คิดจะกา้ วก่ายเรอื งการหาเลยี งปากทอ้ งของพวกตน แลว้ จะใหเ้ ขานิงเฉยตอ่ ไปไดอ้ ยา่ งไร หวั หนา้ โจรป่าหวั เราะ เอย่ ดว้ ยนาํ เสยี งเยียบเยน็ “พีชาย ทา่ นนี ทกุ เรอื งไมอ่ าจกาํ หนดได้ หากขา้ ไมไ่ ปหากินตาม หมบู่ า้ น แลว้ ขา้ จะทาํ อยา่ งไรได้ บรรดาลกู นอ้ ง อีกสบิ กวา่ ชีวิตจะทาํ เชน่ ไรเลา่ ?” เซียวจิงซนั กวาดสายตาเยน็ ชามองกลมุ่ โจรตรงหนา้ “พวกเจา้ จะหากินกนั อยา่ งไรขา้ ไมส่ น แตข่ า้ จะไมป่ ลอ่ ย ใหพ้ วกเจา้ ไปก่อกวนชาวบา้ นคนอืนอีกเป็นแน่” 7

เมือไดย้ นิ เซียวจิงซนั พดู เชน่ นี พวกโจรป่าตา่ งมองหนา้ กนั ไปมา แตล่ ะคนนนั สหี นา้ ไมเ่ ป็นมิตรเอาเสยี เลย พวก โจรพากนั สง่ เสียงโหร่ อ้ ง “มนั จะเป็นใครก็ชา่ ง จดั การมนั เลย!” หวั หนา้ โจรป่ายกมือขนึ เป็นสญั ญาณ สงั ใหพ้ วกลกู นอ้ ง สงบ ก่อนจะหวั เราะอยา่ งเยน็ ชา “อยา่ ไดเ้ สียเวลาพดู อีก เลย ถา้ ไมใ่ หพ้ วกขา้ หาเลยี งปากทอ้ งดว้ ยวธิ ีนีกพ็ อไดอ้ ยู่ เช่นนนั ทา่ นคงตอ้ งแสดงฝีมือหนอ่ ยแลว้ ” ทนั ทีทีหวั หนา้ โจรป่าพดู จบสายตาของชาวบา้ นก็พากนั จบั จอ้ งไปทีเซียวจิงซนั ใจหนงึ พวกชาวบา้ นก็กลวั วา่ พวกโจรจะเปลยี นใจ แตอ่ ีกใจกร็ ูด้ ีวา่ ไมค่ วรปลอ่ ยใหโ้ จร กลมุ่ นีไปกอ่ กวนหมบู่ า้ นอืนๆ ตอนนีหวั หนา้ โจรบอกให้ 8

เซียวจิงซนั แสดงฝีมือ ทกุ คนจงึ อยากรูว้ า่ เซียวจิงซนั จะ ทาํ อยา่ งไรตอ่ ไป เหมยจือกาํ ขวานในมือแนน่ แลว้ คลาํ มีดปลายแหลมที พกไวข้ า้ งเอว ครุน่ คิดวา่ ควรจะไปสง่ ใหเ้ ซียวจิงซนั ตอนนี ดีหรอื ไม่ คาดไมถ่ งึ วา่ นางยงั ไมท่ นั สง่ ไป กเ็ หน็ เซียวจิงซนั เหนิ กาย ราวกบั โบยบนิ ไปอยดู่ า้ นหลงั ของโจรป่าคนหนงึ โจรป่าผู้ นนั ถงึ กบั ตกตะลงึ ปากอา้ ตาคา้ งอยา่ งไมท่ นั ตงั ตวั เซียว จิงซนั กระโจนตวั อีกครงั แสงจากคบเพลงิ พลนั วบู ไหว นอ้ ยๆ พรบิ ตาเดียวรา่ งของเขาก็กลบั มายืนอยตู่ รงหนา้ หวั หนา้ โจรป่าอยา่ งเงียบเชียบ 9

หวั หนา้ โจรป่ามองเซียวจิงซนั อยา่ งตะลงึ งนั แลว้ เหน็ วา่ ในมือของเขานนั ถือธนไู วค้ นั หนงึ สว่ นอีกมือถือลกู ธนู ดอกหนงึ เอาไว้ เหมยจือเหน็ แลว้ รูส้ กึ ดีใจ ดว้ ยรูด้ ีวา่ เซียวจิงซนั นนั ยิงธนู ไดแ้ มน่ ยาํ เพียงใด เขากระโดดไปแวบเดียวก็ไดค้ นั ธนมู า แลว้ เชน่ นนั ยอ่ มสามารถจดั การกบั พวกโจรป่าไดแ้ น่ นอน แตจ่ ๆู่ นางก็รูส้ กึ กงั วลใจขนึ มาอีก เหตใุ ดเขาจงึ แยง่ ลกู ธนมู าเพียงดอกเดียวเลา่ โจรป่ามีมากมายถงึ เพียงนี แลว้ จะสกู้ บั พวกมนั ทงั หมดไดอ้ ยา่ งไรกนั เซียวจิงซนั ยกคนั ธนขู นึ แลว้ เอาลกู ธนวู างทาบ ชาํ เลือง มองไปทางหวั หนา้ โจรป่าแลว้ กลา่ ววา่ “ยงิ ธนู ตอนพวก 10

เจา้ อยใู่ นกองทพั กน็ ่าจะไดฝ้ ึกมาแลว้ ” ใบหนา้ ของหวั หนา้ โจรป่ามนึ ตงึ กอ่ นพยกั หนา้ รบั แลว้ กลา่ ววา่ “ได้ เรามาวดั ฝีมือกนั ” พดู จบก็ปลดคนั ธนู ทีหลงั ตนเองแลว้ หยบิ ลกู ธนมู าทาบ แลว้ ถามวา่ “ทา่ น จะแขง่ อยา่ งไร?” เซียวจิงซนั งา้ งสายธนใู นมือดว้ ยทา่ ทางมาดมนั กม้ หนา้ ลงเลก็ นอ้ ยแลว้ เบนปลายลกู ศรไปทางโจรป่าทีอยดู่ า้ น ขา้ ง โจรป่าหนา้ เกลยี งเกลาทีถกู ลกู ธนเู ลง็ ถงึ กบั เยน็ วาบไป ทงั กาย รบี ยกมือกมุ หวั ทีใสห่ มวก พอสบกบั สายตาคม 11

กรบิ ทีจอ้ งมองมาไมล่ ดละของชายทีตงั ทา่ จะยิงตน โจร ป่าผนู้ นั กต็ ะโกนออกมาดว้ ยความตกใจ “อยา่ ยิงขา้ !” พอสนิ เสียงก็รูส้ กึ อบั อาย รบี มองไปทางผนู้ าํ ของตนดว้ ย สายตาวงิ วอน หวั หนา้ โจรป่าหนั ขวบั มาทางเซียวจิงซนั ตวาดเสยี งดงั ลนั วา่ “ทา่ นจะทาํ อะไรกนั แน่!” เซียวจิงซนั งา้ งคนั ธนจู นสดุ สาย พอไดย้ ินอีกฝ่ายถามก็ ตอบกลบั ดว้ ยสีหนา้ เรยี บเฉย “ยงิ ธน”ู กลา่ วจบกป็ ลอ่ ย มือทนั ที ลกู ธนพู ลนั พงุ่ ออกไป! ใตแ้ สงคบเพลงิ วบู ไหว ลกู ธนพู งุ่ ออกไปรวดเรว็ ไดย้ ิน 12

เพียงเสยี งลกู ธนฝู ่าสายลมในความมืด หวั หนา้ โจรป่า ขมวดคิวแนน่ พงุ่ ตวั ออกไปคดิ จะชว่ ยลกู นอ้ ง ทวา่ เวลา กระชนั เชน่ นีมีหรอื จะทนั ! หวั ใจเหมยจือเตน้ แรงจนแทบจะหลดุ ออกมาจากอก ถา้ เซียวจิงซนั สงั หารโจรป่าคนใดคนหนงึ เขา้ แลว้ พวกที เหลอื จะยอมปลอ่ ยเขาไปงา่ ยๆ หรอื ! โจรป่าทีถกู ธนเู ลง็ ใสน่ งั ตวั แข็งทืออยบู่ นหลงั มา้ ไมก่ ลา้ ขยบั เขยือนแมแ้ ตน่ อ้ ย ดวงตาจอ้ งเขมง็ ไปยงั ลกู ธนทู ีพงุ่ ตรงเขา้ มาดว้ ยความเรว็ แขนขาพลนั ออ่ นแรงไปหมด แมแ้ ตค่ ดิ จะขยบั เพียงเลก็ นอ้ ยยงั ทาํ ไมไ่ ดเ้ ลย 13

ทกุ อยา่ งเกิดขนึ เรว็ ราวกบั สายฟา้ แลบ โจรป่าหนา้ ตา เกลียงเกลาผนู้ นั นิงองึ อยบู่ นหลงั มา้ ดวงตาเบกิ กวา้ ง รูส้ กึ ไดถ้ งึ ลกู ธนทู ีบินเฉียดศีรษะของตนเองไป แลว้ คิด อยา่ งตืนตะลงึ วา่ ตนคงตอ้ งมีเลือดไหลออกมา! เขาเคยเหน็ ผคู้ นลม้ ตายมามากมาย จงึ คดิ ไปวา่ ตนเอง คงจะมีเลือดไหลออกมาจากหนา้ ผาก แลว้ คอ่ ยๆ ไหลมา ปิดดวงตาทงั สองขา้ ง จากนนั ก็ตกลงจากหลงั มา้ ... ทวา่ ...ไมม่ ีเลือดไหล ไมร่ ูส้ กึ เจบ็ ปวด และเขายงั คงนงั อยู่ บนมา้ เหมือนเดมิ ผา่ นไปครูห่ นงึ เขาจงึ ไดส้ ติ รบี หนั มองไปรอบๆ กพ็ บวา่ ผู้ 14

คนรอบขา้ งกาํ ลงั จอ้ งมองไปทีดา้ นหลงั ของเขาดว้ ยทา่ ทางประหลาดใจ โจรหนา้ เกลยี งรบี หนั กลบั ไปดู คาดไม่ ถงึ วา่ แคเ่ คลือนไหวจะทาํ ใหเ้ สน้ ผมของเขารว่ งมา แตเ่ ขา กลบั ไมใ่ สใ่ จ ยงั คงจอ้ งมองไปดา้ นหลงั ทีอยไู่ มไ่ กลนกั ก็ พบวา่ บนตน้ ไมใ้ หญ่ตน้ หนงึ มีลกู ธนปู ักอยู่ ทีปลายดอก ยงั คงสนั ไหว หวั หนา้ โจรป่ากระโดดลงจากหลงั มา้ เดินไปยงั ตน้ ไมต้ น้ นนั แลว้ ดงึ ลกู ธนอู อกมา ในตอนทีดงึ เขาตอ้ งใชพ้ ละ กาํ ลงั มหาศาล สดุ ทา้ ยกพ็ บวา่ ลกู ธนนู นั ไดเ้ กียวทีปักผม ติดออกมาดว้ ย ฝ่ายลกู นอ้ งไดเ้ หน็ ทีปักผมในมือหวั หนา้ ก็ถงึ กบั ตกตะลงึ เขายกมือขนึ ลบู ศีรษะของตนก็พบวา่ ทีปักผมนนั ไมอ่ ยู่ 15

แลว้ ตามคาด หวั หนา้ โจรป่ามองทีปักผมในมืออยา่ งองึ ๆ โดยทวั ไป แลว้ ทีปักผมมกั จะทาํ จากไมจ้ ิง ความแรงของลกู ธนนู นั มี พละกาํ ลงั มากพอทีจะทาํ มนั แตกละเอียดดว้ ยซาํ ทวา่ กลบั แคเ่ กียวใหม้ นั หลดุ ออกมา แลว้ ยงั อยใู่ นสภาพดีไม่ ถกู ทาํ ลาย ยงิ กวา่ นนั ยงั สามารถทาํ ใหท้ ีปักผมตดิ กบั ปลายศรแลว้ ไปปักอยบู่ นตน้ ไมไ้ ดอ้ ีกดว้ ย 16