Hunter's Lady ดรุณีสุดที่รัก เล่ม2

หวาดเกรงตอ่ สงิ่ ใด เพราะเขาไม่เคยเอย่ ถงึ เรอื่ งราวในอดตี ทผี่ ่าน มาและไม่เคยพูดถงึ ความรสู ้ กึ ภายในใจของตนใหน้ างฟังสกั ครง้ั ตอนทเี่ หมยจอื่ ออกจากหมู่บา้ นลสี่ ยุ่ นางเขา้ ใจวา่ การทตี่ นออก มาตามหาเขาครง้ั นีค้ งจะทาใหเ้ ขา้ ถงึ จติ ใจของชายผูน้ ีไ้ ด ้ ทวา่ ในตอนนีแ้ มน้ างจะเดนิ ทางรอนแรมจนไดม้ าอยขู่ า้ งกายเขาและราว กบั ไดส้ มั ผสั ถงึ จงั หวะการเตน้ ของหวั ใจเขาแลว้ แทๆ้ แตเ่ พราะเหตใุ ด...นางกลบั เรมิ่ รสู ้ กึ เสยี ใจ เพราะเหตใุ ด...นางถงึ มคี วามรสู ้ กึ วา่ ตนเองเป็ นผสู ้ ะกดิ บาดแผลที่ เขาพยายามปกปิ ดใหเ้ ปิ ดออก เซยี วจงิ ซนั เห็นเหมยจอื่ มที า่ ทางสะเทอื นใจจนพูดอะไรไม่ออก ใบหนา้ เขาก็สลดลง “ขา้ ไม่ควรพูดเรอื่ งพวกนีก้ บั เจา้ เหมยจอื่ ... สาหรบั ขา้ แลว้ เจา้ งดงามราวกบั ธารนา้ ใสในป่ าเขา ขา้ ไม่อยากให ้ เจา้ มาแปดเปื้อนกบั เรอื่ งพวกนีเ้ ลย” เหมยจอื่ รวู ้ า่ เขาคงเขา้ ใจทา่ ทตี นผดิ ก็รสู ้ กึ ปวดแปลบในใจ นางกม้ หนา้ ลงแลว้ โอบเอวชายหนุ่มไวแ้ น่น

ทวา่ รา่ งกายของเขาแข็งเกรง็ ขนึ้ ราวกบั จะปฏเิ สธ ปฏกิ ริ ยิ าของอกี ฝ่ ายทาใหเ้ หมยจอื่ ยงิ่ เจ็บปวดใจมากขนึ้ ไปอกี “ขา้ ไม่ยอมใหท้ ่าน คดิ เชน่ นี้ มอื ของทา่ นไรก้ ลนิ่ คาวเลอื ด มเี พยี งกลนิ่ ของแสงแดด และเป็ นกลนิ่ ทขี่ า้ ชนื่ ชอบมากทสี่ ดุ ” เซยี วจงิ ซนั ยมิ้ เยาะใหต้ นเอง “แสงแดดงน้ั ร?ึ แสงแดดมกี ลนิ่ เชน่ ไร กนั ?” เหมยจอื่ เงยหนา้ ขนึ้ จากอกกวา้ งของชายหนุ่ม พูดดว้ ยนา้ เสยี ง จรงิ จงั “กลนิ่ ของแสงแดดทใี่ หค้ วามรสู ้ กึ สดชนื่ สบายใจ” นางน่ังอยบู่ นตกั ของเขาพลางเงยหนา้ มองใบหนา้ มน่ั คงแข็งแกรง่ แลว้ ยนื่ มอื เล็กๆ ของตนไปโอบรอบเอวอกี ฝ่ ายไว ้ กอ่ นจะกลา่ วดว้ ย นา้ เสยี งออ่ นหวาน “เรอื่ งทผี่ ่านไปแลว้ ถา้ ทา่ นอยากจะเลา่ ก็เลา่ แต่ ถา้ ไม่อยากเลา่ ก็ไม่ตอ้ งเลา่ ตอนนีข้ า้ เขา้ ใจแลว้ วา่ คงเป็ นเพราะ ท่านผ่านสนามรบมามาก ฮอ่ งเตก้ ็เลยปนู บาเหน็จใหท้ ่านเป็ นแม่ ทพั สนิ ะ ก็เหมอื นทหี่ มู่บา้ นของเรา หากใครทางานดถี กู ใจคนใน หม่บู า้ น ไม่แน่วา่ เขาอาจจะไดเ้ ป็ นผใู้ หญบ่ า้ นคนตอ่ ไปก็ได ้ หลกั การก็คงไม่ตา่ งกนั สกั เทา่ ไร”

นางนิ่งคดิ อยคู่ รหู่ นึ่งแลว้ กลา่ วตอ่ “สว่ นเรอื่ งออกรบสงั หารผูค้ น อะไรน่ัน ขา้ ก็ไม่คอ่ ยเขา้ ใจนัก แตข่ า้ คดิ วา่ ในเมอื่ บนโลกนีย้ งั มศี กึ สงครามอยู่ ทา่ นก็คงทาอะไรไม่ได ้ เพราะถา้ ทา่ นไม่รบคนอนื่ ก็ตอ้ ง รบ เรอื่ งเชน่ นีไ้ ม่ใชส่ งิ่ ทสี่ ามารถตดั สนิ ใจไดด้ ว้ ยคนเพยี งคนเดยี ว อกี อยา่ งหากทา่ นไม่สงั หารคนพวกนั้น บางทเี ขาก็จะไปสงั หารคน อนื่ อกี นี่เป็ นเรอื่ งของโชคชะตาถงึ หลบเลยี่ งอยา่ งไรก็คงไม่พน้ ” เซยี วจงิ ซนั ไดฟ้ ังนางพูดดว้ ยทา่ ทางกระตอื รอื รน้ ก็มองหนา้ นางนิ่ง กอ่ นจะหวั เราะออกมา “เจา้ สามารถพูดจามหี ลกั การขนาดนีเ้ ชยี วหรอื ทาไมขา้ ไม่เคยรู ้ มากอ่ นเลย”

ตอนที่ 90 ขอขมา เหมยจอื่ สา่ ยหนา้ แรงๆ “ไม่ใชว่ า่ ขา้ พูดจามหี ลกั การ เรอื่ งพวกนีม้ นั เป็ นเหตเุ ป็ นผลทเี่ ห็น กนั อย!ู่ อย่างเชน่ หากฮอ่ งเตอ้ ยากทาสงครามแตท่ า่ นไม่อยากออก รบ เชน่ นีแ้ ลว้ บา้ นเมอื งจะไม่สงบสขุ ไปอกี นานแคไ่ หน ถงึ ตอนน้ัน ไม่เพยี งผูค้ นจะตอ้ งมาสละชวี ติ มากมาย แมแ้ ตช่ าวบา้ นอยา่ งพวก เราก็ตอ้ งเสยี ภาษี ไม่ก็ตอ้ งถกู เกณฑไ์ ปรบ! ทวา่ ตอนนีท้ า่ นยอม สละตนเอง ถงึ การบญั ชาการแคค่ าเดยี วจะทาใหผ้ ูค้ นจานวนหนึ่ง ตอ้ งลม้ ตายก็จรงิ แตก่ ็มผี ูค้ นอกี ไม่นอ้ ยทมี่ ชี วี ติ รอดเพราะทา่ น และ ยงั มผี ูค้ นอกี มากมายทไี่ ดใ้ ชช้ วี ติ อยา่ งสงบสขุ ก็เพราะท่าน” เซยี วจงิ ซนั นิ่งองึ้ ไปนานกอ่ นพยกั หนา้ นอ้ ยๆ “เจา้ พูดมเี หตผุ ล อนั ทจี่ รงิ ใชว่ า่ ขา้ จะไม่รู ้ แตบ่ างครง้ั ขา้ ก็คดิ มากจนทาใหต้ นเองตอ้ งตก อยใู่ นวงั วนทหี่ าทางออกไม่ได”้ หญงิ สาวยมิ้ อยา่ งภาคภมู ใิ จ “ทา่ นคดิ มากทไี่ หนกนั เลา่ ขา้ คดิ วา่ คงเป็ นเพราะอาการขหี้ งึ ของท่านกาเรบิ มากกวา่ ” “อาการขหี้ งึ ของขา้ กาเรบิ ทไี่ หนกนั ?” เซยี วจงิ ซนั เลกิ ควิ้ ถาม

“เมอื่ กที้ า่ นยงั บ่นวา่ ตวั เองแกอ่ ยเู่ ลย หรอื วา่ ทา่ นยงั คดิ แคน้ อาหมาง อยอู่ ยา่ งนั้นหรอื ?” เหมยจอื่ อมยมิ้ แลว้ ชาเลอื งมองเขาอยา่ งยว่ั เยา้ เซยี วจงิ ซนั หวนนึกถงึ คาทตี่ วั เองพูดแลว้ หวั เราะออกมา “ทขี่ า้ พูด น่ันหมายถงึ ขา้ ก็แคอ่ ยากจะบอกกบั ภรรยาสาวของตนเองวา่ ขา้ อาจจะดไี ม่สผู ้ อู ้ นื่ ” . หลงั จากเฉิงออ๋ งพาบตุ รชายของตนกลบั มาถงึ จวน เขาก็อบรมสง่ั สอนอกี ฝ่ ายไปยกใหญ่ ทวา่ อ๋องนอ้ ยผูน้ ีแ้ สนจะดอื้ รน้ั ไม่วา่ อย่างไรก็ยงั คงดอื้ ดงึ อยเู่ ชน่ เดมิ สดุ ทา้ ยผูเ้ ป็ นบดิ าตอ้ งใชท้ งั้ อารมณใ์ ชท้ ง้ั เหตผุ ล พูดสง่ั สอนทง้ั นา้ หนู า้ ตาบอกเลา่ ถงึ สถานการณค์ วามยากลาบากของตนในยามนีใ้ หบ้ ตุ รชายฟัง เมอื่ ครง้ั ทบี่ า้ นเมอื งไม่สงบสขุ เพราะศกึ แยง่ ชงิ บลั ลงั ก ์ อ๋องทงั้ เจ็ด ตา่ งตง้ั กองกาลงั มารบราฆ่าฟันกนั เพอื่ แกง่ แยง่ อานาจ สดุ ทา้ ยก็ได ้ เซยี วจงิ ซนั ชว่ ยนาทพั แยง่ ชงิ บลั ลงั กม์ าใหก้ บั ฮอ่ งเตอ้ งคป์ ัจจบุ นั

หลงั จากฮ่องเตอ้ งคน์ ีข้ นึ้ ครองราชยก์ ็มกี ลมุ่ ขนุ นางผูใ้ หญย่ ยุ งให ้ พระองคจ์ ากดั คตู่ อ่ สใู ้ นอดตี ใหห้ มดสนิ้ ชนิดถอนรากถอนโคนเพอื่ จะไดไ้ ม่ตอ้ งมาเสยี ใจในภายหลงั ทวา่ ฝ่ าบาททรงมพี ระเมตตายงิ่ นัก นอกจากจะแตง่ ตงั้ ใหไ้ ดร้ บั ตาแหน่งอ๋องแลว้ ยงั จดั สรรใหด้ แู ล พนื้ ทแี่ ละมอี าณาเขตเป็ นของตนเอง ทาใหใ้ ชช้ วี ติ กนั ไดอ้ ยา่ งสขุ สบาย ทวา่ เผงิ อ๋องกลบั ไม่รจู ้ กั พอ ไม่ยอมละทงิ้ ความอยากทจี่ ะเป็ นฮ่องเต ้ ยงั คดิ กอ่ การกบฏในครงั้ นีข้ นึ้ อกี คราวนีอ้ ยา่ วา่ แตก่ ลมุ่ ขนุ นาง ผูใ้ หญพ่ วกนั้น แมแ้ ตฮ่ ่องเตเ้ องทเี่ ดมิ ทเี คยมเี มตตาก็เรมิ่ รสู ้ กึ เสยี ใจ ขนึ้ มา วา่ ทาไมถงึ ไม่ปลดิ ชพี คนพวกนั้นไปตงั้ แตแ่ รก! ดว้ ยเหตผุ ลเหลา่ นีจ้ งึ ทาใหต้ าแหน่งของเฉิงอ๋องเรมิ่ สน่ั คลอน หนี ไม่พน้ ทจี่ ะถกู เคลอื บแคลงสงสยั เขาจงึ ตอ้ งรบี รดุ มาทเี่ มอื งอวน๋ิ โจว เพอื่ แสดงเจตนาบรสิ ทุ ธถิ ์ งึ จดุ ยนื ของตนกบั ทา่ นแม่ทพั ใหญ่เซยี วผู ้ รวบรวมแผ่นดนิ ผูน้ ี้ ในเวลาเดยี วกนั ก็ยอมสละแผนทที่ างชยั ภมู ิ ของเมอื งชงิ โจวอนั ลา้ คา่ ของตนใหอ้ กี ดว้ ย เมอื่ เป็ นเชน่ นีท้ า่ นแม่ทพั ใหญเ่ ซยี วก็จะมที ศั นคตทิ ดี่ กี บั ตนเอง และ หากอกี ฝ่ ายนาเรอื่ งนีไ้ ปกราบทลู ตอ่ หนา้ ฮ่องเตก้ ็จะยงิ่ เป็ น

ประโยชนก์ บั เฉิงอ๋อง สาหรบั แผนการนีเ้ ฉิงอ๋องไดใ้ ครค่ รวญมาแลว้ เป็ นอยา่ งดี ถงึ ภายหลงั จะพบวา่ แผนทนี่ ั้นถกู บรุ ษุ ชดุ ขาวอะไรน่ัน ลอบขโมยไปก็ตาม แตก่ ็ถอื วา่ ถกู ขโมยไปในชว่ งทแี่ ผนทอี่ ยใู่ นมอื ของทา่ นแม่ทพั ใหญเ่ ซยี วแลว้ จงึ ไม่เกยี่ วขอ้ งกบั ตน ทวา่ ใครไปจะรวู ้ า่ บตุ รชายทไี่ ม่เอาไหนของตนกลบั คดิ เกนิ เลยกบั ภรรยาของอกี ฝ่ าย เจา้ ลกู บา้ ไม่เพยี งพูดจาไม่ใหเ้ กยี รติ ยงั ไปตอ่ วา่ ฝ่ ายน้ันซงึ่ หนา้ วา่ แก่ หนาซา้ ยงั พูดวา่ ทา่ นแม่ทพั ไม่คคู่ วรกบั ภรรยาสาวเลยสกั นิด เฉิงอ๋องถงึ กบั ถอนหายใจเฮอื กใหญ่ ตอนนั้นเขาอยา่ งชดั เจนวา่ แม่ ทพั ใหญเ่ ซยี วถงึ กบั หนา้ ตาบดู บงึ้ ไปเลย! เฉิงอ๋องจงึ พรา่ บ่นบตุ รชายไม่หยดุ “อาหมางนะ...อาหมาง เจา้ อยากใหท้ กุ คนในตระกลู ตอ้ งมาจบชวี ติ ดว้ ยฝี มอื ของเจา้ อยา่ งนั้น หรอื ?” “ท่านพ่อบอกมาสจิ ะใหข้ า้ ทาอยา่ งไร?” อาหมางถกู บดิ าดดุ า่ อยู่ ครงึ่ คอ่ นวนั ก็สานึกผดิ ขนึ้ มาบา้ ง

เฉิงอ๋องเห็นบตุ รชายยอมออ่ นขอ้ ลงก็รบี ฉวยโอกาสตเี หล็กตอนยงั รอ้ น “วนั พรงุ่ นีข้ า้ จะพาเจา้ ไปขอขมาเขาดหี รอื ไม่?” อาหมางชกั สหี นา้ ไม่พอใจขนึ้ มาทนั ควนั “ขอโทษเขางน้ั ร?ึ ขา้ ไม่ ไป! ขา้ ทาอะไรผดิ กนั เลา่ ? ขา้ พูดอะไรผดิ อยา่ งนั้นหรอื ?” เฉิงออ๋ งรบี พดู ปลอบประโลมพลางลบู หวั บตุ รชาย “ไม่ใชๆ่ อาหมาง เจา้ ไม่ไดท้ าอะไรผดิ ทง้ั นั้น แตเ่ พราะพวกเราถกู บบี บงั คบั ดว้ ย สถานการณใ์ นตอนนีจ้ งึ จาตอ้ งวางศกั ดศิ ์ รลี ง แมไ้ ม่ผดิ ก็ตอ้ งบอก วา่ ตนเองผดิ เพอื่ ใหเ้ รอื่ งจบไปกอ่ น!” อาหมางใครค่ รวญคาพดู ของบดิ า ใบหนา้ ออ่ นเยาวพ์ ลนั แสดง อาการกลา้ กลนื ฝื นทน กอ่ นพูดเสยี งแน่วแน่วา่ “ได!้ เชน่ น้ันขา้ จะ ไปกบั ทา่ นพ่อเพอื่ ขอโทษเขา!” . หลายวนั ผ่านไปในคา่ ยทหาร

แมใ้ นยามทพี่ ูดคยุ ถงึ ความลบั ทางการทหาร เซยี วจงิ ซนั จะ พยายามหลกี เลยี งไม่ใหเ้ หมยจอื่ ตอ้ งรบั รู ้ ทวา่ นางก็พอจะรถู ้ งึ สถานการณป์ ัจจบุ นั อยบู่ า้ ง ตอนนีเ้ ผงิ อ๋องเรมิ่ อบั จนหนทาง มเี พยี งชงิ โจวเป็ นทตี่ งั้ ม่นั สดุ ทา้ ย สว่ นฝ่ ายเซยี วจงิ ซนั มเี ขาเป็ นแม่ทพั ใหญ่และหลจู่ งิ่ อนั เป็ นแม่ทพั ฝ่ ายซา้ ย นอกจากน้ันก็ยงั มกี องทพั อนื่ ทกี่ าลงั ตามมาสมทบ ทหาร ทกุ นายเฝ้ ารอเพยี งคาสง่ั เดยี วก็จะบกุ เขา้ เมอื งไปพรอ้ มกนั แลว้ เหตใุ ดเซยี วจงิ ซนั จงึ ยงั ไม่ยอมบกุ เขา้ เมอื งสกั ที เหมยจอื่ เคย ถามปัญหานีด้ ว้ ยความสงสยั นางรเู ้ พยี งวา่ หากโจมตเี มอื งใหเ้ รว็ ขนึ้ อกี หน่อย พวกตนก็จะไดก้ ลบั บา้ นเรว็ ขนึ้ ทวา่ คาตอบของเซยี ว จงิ ซนั ก็คอื เรอื่ งนีม้ นั ซบั ซอ้ นและเกยี่ วพนั ถงึ ความดคี วามชอบของ แม่ทพั แตล่ ะกอง อกี ทง้ั ยงั เป็ นพระกรณุ าสดุ ทา้ ยของฮ่องเตท้ มี่ ตี อ่ ผู ้ ทตี่ นเคยเรยี กวา่ ‘เสด็จอา’ อยา่ งเผงิ ออ๋ งดว้ ย พอเหมยจอื่ ไดย้ นิ วา่ เรอื่ งนีเ้ กยี่ วพนั กบั ผูค้ นและเรอื่ งราวมากมายถงึ เพยี งนีก้ ็ไดแ้ ตพ่ ูดอยา่ งจาใจ “ชา่ งเถอะ ทา่ นทาภารกจิ เสรจ็ สนิ้ เมอื่ ไร เราก็กลบั บา้ นกนั เมอื่ น้ัน ขอเพยี งทา่ นไม่เป็ นอะไรก็ พอแลว้ ”

เซยี วจงิ ซนั ไดย้ นิ ก็วางพู่กนั ลงทนั ที สง่ ยมิ้ ใหน้ างอยา่ งออ่ นโยน “เจา้ วางใจเถอะ ขา้ ไม่เป็ นอะไรแน่นอน” เมอื่ เขาพูดถงึ เรอื่ งความปลอดภยั นางก็พลนั นึกถงึ เรอื่ งหนึ่งขนึ้ มา ไดจ้ งึ ถามวา่ “บรุ ษุ ชดุ ขาวผูน้ ้ัน ขโมยแผนทเี่ มอื งชงิ โจวไป ถา้ ทา่ น จบั ตวั ไดแ้ ลว้ จะทาอยา่ งไรกบั เขาหรอื เจา้ คะ?” หลายวนั มานีร้ องแม่ทพั ชยุ นากาลงั พลออกตามจบั บรุ ษุ ชดุ ขาวผู ้ นั้นมาตลอด พอนางคดิ ถงึ รอยยมิ้ ทอี่ อ่ นโยนราวกบั สายลมในฤดู วสนั ตข์ องเขา ไปจนถงึ กองไฟอนั อบอนุ่ ในป่ าและกลนิ่ หอมหวน ของเนือ้ ยา่ ง นางก็รสู ้ กึ กงั วลใจแทนเขาบรุ ษุ ชดุ ขาวผูน้ ั้น เซยี วจงิ ซนั เงยหนา้ มองเหมยจอื่ แวบหนึ่ง กอ่ นจะจบั พู่กนั แลว้ กม้ หนา้ ลงดงั เดมิ เรมิ่ พจิ ารณาและอา่ นรายงานสถานการณท์ บี่ รรดา แม่ทพั นายกองเขยี นสง่ ขนึ้ มาตอ่ ไป ปากก็ยงั ตอบไปวา่ “ควรทา อยา่ งไรก็ทาเชน่ นั้น” เหมยจอื่ กดั รมิ ฝี ปากลา่ งแน่นพลางกลอกตาไปมา นางอยากจะ ถามตอ่ แตพ่ อเห็นท่าทางของเซยี วจงิ ซนั ก็รวู ้ า่ ถงึ ถามตอ่ ไปก็ไม่ได ้ คาตอบเป็ นแน่

. อาหมางเดนิ เขา้ มาในคา่ ยทหารพรอ้ มกบั บดิ า ทนั ทที เี่ ขาเขา้ มาในคา่ ยก็เจอกบั สายตาและสหี นา้ ทจี่ อ้ งมองมา อยา่ งไม่เป็ นมติ ร ถงึ คนเหลา่ น้ันจะแสองออกกบั เขาอย่างมมี ารยาท แตใ่ นความสภุ าพกลบั แฝงไวด้ ว้ ยความไมพ่ อใจและดแู คลน อาหมางเองก็จอ้ งกลบั ดว้ ยสายตาดดุ นั เชน่ กนั เดมิ ทเี ขาก็รสู ้ กึ ไม่ พอใจอยแู่ ลว้ เพราะคดิ วา่ ตวั เองแคพ่ ูดความจรงิ เทา่ น้ัน แลว้ เหตใุ ด คนพวกนีต้ อ้ งทาราวกบั ตนผดิ มหนั ต ์ จอ้ งมองเขาเหมอื นเป็ นศตั รู ดว้ ยเลา่ ? เฉิงอ๋องพยกั หนา้ ทกั ทายผูค้ นทอี่ ยรู่ ายรอบพลางดงึ บตุ รชายสดุ ที่ รกั ใหร้ บี เดนิ ตอ่ แอบนึกในใจวา่ เจา้ ลกู คนนี้ หากอยนู่ ิ่งๆ ไม่หาเรอื่ ง ใหผ้ ูเ้ ป็ นบดิ าคงกนิ ไม่ไดน้ อนไม่หลบั เป็ นแน่? อาหมางถกู บดิ าฉุดกระชากก็ยอมเดนิ ตอ่ ไปขา้ งหนา้ ทง้ั สหี นา้ บงึ้ ตงึ ในทสี่ ดุ ก็มาถงึ กระโจมบญั ชาการของทา่ นแม่ทพั ใหญ่เซยี วจงิ ซนั

เมอื่ ทหารเขา้ มารายงานวา่ เฉิงอ๋องมาหา เซยี วจงิ ซนั ก็รบี ใหค้ น เชญิ อกี ฝ่ ายเขา้ มาดา้ นใน พอเขา้ ไปดา้ นในตา่ งฝ่ ายตา่ งประสานมอื คารวะแลว้ แยกยา้ ยไปน่ัง ประจาที่ เฉิงอ๋องเรมิ่ พูดก็ตรงเขา้ ประเด็นทนั ที เขายมิ้ พลาง กลา่ วถงึ วตั ถปุ ระสงคท์ มี่ า หลงั จากพูดจบก็ดนั ตวั บตุ รชายใหก้ า้ ว มาดา้ นหนา้ ขณะเดยี วกนั ก็สง่ สายตาเป็ นสญั ญาณให ้ เรอื่ งทอี่ าหมางพูดความในใจทมี่ ตี อ่ ภรรยาของเขาในวนั น้ัน เซยี ว จงิ ซนั ยอ่ มตอ้ งไม่พอใจเป็ นธรรมดา แตอ่ กี นัยหนึ่งเขาก็เป็ นแม่ทพั ใหญ่ ชายหนุ่มจงึ ทาเพยี งยมิ้ นอ้ ยๆ แลว้ กลา่ วอย่างใจกวา้ ง “ก็แค่ คาพูดลอ้ เลน่ ของเด็กเทา่ นั้น ไหนเลยจะตอ้ งถอื สาดว้ ยเลา่ ดว้ ย เหตนุ ีเ้ ฉิงอ๋องถงึ กบั ตอ้ งเดนิ ทางทนี่ ี่ ขา้ เซยี วจงิ ซนั รสู ้ กึ ละอายยงิ่ นัก” เดมิ ทอี าหมางยอมฝื นใจมากม้ หวั ขอขมาอกี ฝ่ ายกร็ สู ้ กึ อปั ยศอดสู อยแู่ ลว้ ตอนนีเ้ มอื่ ไดย้ นิ เซยี วจงิ ซนั กลา่ ววา่ ‘คาพูดลอ้ เลน่ ของ เด็ก’ ก็พลนั โกรธเกรยี้ วขนึ้ มา รบี เงยหนา้ ตวาดเสยี งดงั “ขา้ ไม่ใช่ เด็ก! ขา้ อายสุ บิ แปดแลว้ !”

เซยี วจงิ ซนั มองเด็กหนุ่มลาคอแดงกา่ ดว้ ยความโกรธจดั ในใจกลบั รสู ้ กึ สนุกจงึ ไดแ้ ตอ่ มยมิ้ แลว้ ไม่พูดอะไร

ตอนที่ 91 ขอเพยี งไดพ้ บ เฉิงอ๋องสง่ สายตาดดุ นั แลว้ ตอ่ วา่ บุตรชาย “หบุ ปาก! ทา่ นแม่ทพั และพ่อยงั อยตู่ รงนี้ เจา้ มสี ทิ ธอิ ์ นั ใดมาพูด แทรก!” พดู จบก็รบี หนั กลบั มาประสานมอื คารวะใหเ้ ซยี วจงิ ซนั อกี ครง้ั “ทา่ นแม่ทพั เซยี ว บุตรชายขา้ ถกู ตามใจจนเกนิ ไป จรงิ ๆ แลว้ ...” เขายงั พดู ไมท่ นั จบ เซยี วจงิ ซนั ก็หวั เราะเสยี งดงั แลว้ ผายมอื ออก อย่างเป็ นกนั เอง “ทา่ นอ๋องนอ้ ยเป็ นคนพูดจาตรงๆ นิสยั เชน่ นีม้ แี ต่ คนชนื่ ชอบ เฉิงอ๋องไม่ตอ้ งเกรงใจเกนิ ไปหรอก” เฉิงอ๋องเห็นอกี ฝ่ ายเหมอื นไม่ใสใ่ จเรอื่ งนีจ้ รงิ ๆ ก็โลง่ ใจขนึ้ มา เล็กนอ้ ย จากน้ันก็กลา่ วชนื่ ชมความสามารถทางการทหารของแม่ ทพั ใหญไ่ ปอกี หลายประโยค กอ่ นจะหนั หลงั กลบั วางสหี นา้ ขงึ ขงั ใสบ่ ตุ รชายแลว้ กลา่ วดว้ ยนา้ เสยี งเย็นชา “ยงั ไม่รบี ขอขมาแม่ทพั ใหญ่เซยี วอกี !” อาหมางมองบดิ าของตนกอ่ นจะประสานมอื เพอื่ ขอขมา ทแี รกเขาก็ แอบรสู ้ กึ ผดิ เล็กนอ้ ยเพราะรดู ้ วี า่ เมอื่ ครตู่ นน้ันววู่ ามไปหน่อย ทวา่

พอไดย้ นิ บดิ าสง่ั ใหข้ อโทษก็อดทจี่ ะรสู ้ กึ ไม่พอใจขนึ้ มาไม่ได ้ สดุ ทา้ ยก็จาตอ้ งฝื นกา้ วไปดา้ นหนา้ พูดดว้ ยนา้ เสยี งแข็งทอื่ วา่ “หลายวนั กอ่ นอาหมางพูดในสงิ่ ทไี่ ม่ควร กระทบถงึ แม่ทพั ใหญ่ เซยี วเขา้ ขอใหแ้ ม่ทพั ใหญโ่ ปรดเห็นแกข่ า้ อาหมางทยี่ งั เยาวจ์ งึ ไม่รู ้ ความ โปรดยกโทษใหด้ ว้ ย” เขาไม่เพยี งพูดดว้ ยนา้ เสยี งแข็งทอื่ แตค่ ากลา่ วนั้นยงั เหมอื นกาลงั ทอ่ งบทในตารา ยงิ่ ตอนพูดถงึ คาวา่ ‘ยงั เยาวจ์ งึ ไม่รคู ้ วาม’ คาพูด น้ันชา่ งกระแทกกระทน้ั แสดงออกถงึ ความไม่พอใจ แมแ้ ตท่ หาร ยามทยี่ นื เฝ้ าอยหู่ นา้ กระโจมยงั ฟังออกเลย ทวา่ เซยี วจงิ ซนั ก็ไม่อยากจะคดิ เล็กคดิ นอ้ ยกบั เรอื่ งพวกนี้ ถงึ อย่างไรภรรยาของตนก็ยงั เป็ นของตนคนเดยี วอยดู่ ี ไม่มที างที่ เด็กเมอื่ วานซนื ไรส้ มองเชน่ นีจ้ ะแยง่ ไปไดแ้ น่ เรอื่ งในวนั นั้นคงเป็ น เพราะตนกบั ภรรยาหา่ งเหนิ กนั แรมปี จงึ ทาใหร้ สู ้ กึ กงั วลจนคดิ มาก เกนิ ไป ตอนนีไ้ ดก้ ลบั มาเป็ นครอบครวั ทมี่ ่นั คงแข็งแกรง่ ดง่ั แตก่ อ่ น จติ ใจของเขาก็พลอยหนักแน่นไปดว้ ยจงึ ไม่อยากจะใสใ่ จกบั เรอื่ งนี้ อกี เซยี วจงิ ซนั เดนิ เขา้ ไปประคองอาหมางแลว้ หวั เราะอยา่ งใจกวา้ ง ปากก็กลา่ ววา่ “อ๋องนอ้ ยเกรงใจเกนิ ไปแลว้ เพยี งคาพูดหยอกลอ้ กนั เลน่ ขา้ เองก็ไม่ไดเ้ อามาใสใ่ จ”

หลงั จากพูดจบก็หนั ไปกลา่ วชนื่ ชมอ๋องนอ้ ยกบั ผูเ้ ป็ นบดิ า และเป็ น ธรรมดาทเี่ ฉิงอ๋องจะตอบกลบั อยา่ งถอ่ มตน ปากก็เอาแตพ่ รา่ บน่ วา่ เจา้ ลกู ชายคนนีไ้ ม่คอ่ ยรคู ้ วามนัก อาหมางเห็นบดิ าและเซยี วจงิ ซนั พูดคยุ กนั อย่างสนิทสนม กพ็ ูด แทรกขนึ้ มาวา่ “ทา่ นพ่อ ในเมอื่ ขา้ ไดข้ อขมาแลว้ ทา่ นแม่ทพั ใหญ่ เซยี วเองก็ไม่ไดถ้ อื สาอนั ใด เชน่ นั้นตอนนีข้ า้ จะออกไปเดนิ เลน่ ขา้ ง นอกไดห้ รอื ยงั ?” เห็นสองคนนีแ้ ลว้ ยงิ่ ทาใหเ้ ขารสู ้ กึ หงุดหงดิ ใจ เฉิงอ๋องยมิ้ ใหเ้ ซยี วจงิ ซนั พรอ้ มอธบิ ายไปดว้ ยวา่ “เจา้ ลกู คนนีน้ ิสยั ซกุ ซน อยนู่ ิ่งไม่เป็ น” เซยี วจงิ ซนั รวู ้ า่ อกี ฝ่ ายไม่อยากอยใู่ นกระโจม กอปรกบั ตนเองก็มี ราชการลบั ทตี่ อ้ งปรกึ ษาหารอื กบั เฉิงอ๋องจงึ ตะโกนสง่ั การทหารที่ เฝ้ าหนา้ ประตวู า่ “ทหาร! มาพาอ๋องนอ้ ยออกไปเดนิ ชมดา้ นนอก” ทหารยามรบี เขา้ มาทนั ที ฝ่ ายเฉิงอ๋องเห็นวา่ เซยี วจงิ ซนั ไม่มที ่าทาง คดิ เล็กคดิ นอ้ ยก็เกรงวา่ บตุ รชายนิสยั หวั รน้ั ของตนจะพูดอะไรโงเ่ ง่า ออกมาอกี จงึ รบี กลา่ ววา่ “อาหมางชนื่ ชมการบงั คบั บญั ชาทหาร

ของทา่ นแม่ทพั ใหญย่ งิ่ นัก กอ่ นจะมาเขายงั บอกกบั ขา้ วา่ อยากมา ขอความรสู ้ กั หน่อย ถอื โอกาสนีใ้ หเ้ ขาไดช้ มดโู ดยรอบก็ดยี งิ่ ” อาหมางไดย้ นิ คาพูดบดิ าก็ชกั สหี นา้ พอใจใสเ่ ซยี วจงิ ซนั ทนี่ ่ังอยบู่ น เกา้ อหี้ นังเสอื แตก่ ็ไม่ไดพ้ ูดอะไรออกมา ไดแ้ ตล่ อบคดิ ในใจวา่ ขา้ เคยชนื่ ชมเจา้ เมอื่ ไรกนั ! สดุ ทา้ ยก็ตหี นา้ ขรมึ เดนิ ตามทหารยาม ออกไป อนั ทจี่ รงิ แลว้ ภายนอกกระโจมก็ไม่มสี งิ่ ใดใหด้ นู ัก หลงั จากเดนิ ออกมาก็จะเห็นกระโจมมากมาย อาวธุ นานาชนิดและทหารทกี่ าลงั ซอ้ มรบ สงิ่ เหลา่ นีเ้ ขาเคยเห็นมาแลว้ ทงั้ นั้น สว่ นทหารยามน้ันเขาไดย้ นิ คาทอี่ ๋องนอ้ ยพดู ในกระโจมก็ไม่คอ่ ย พอใจเป็ นทนุ เดมิ ตอนนีจ้ งึ เดนิ นาดว้ ยทา่ ทางมนึ ตงึ อาหมางเห็นท่าทางอกี ฝ่ ายก็นึกบางอยา่ งขนึ้ มาได ้ เขาสง่ เสยี ง เรยี กแลว้ กลา่ วต่ออยา่ งปรกึ ษาหารอื “เฮ.้ ..พชี่ าย ขา้ วา่ เจา้ ตอ้ งมี งานยงุ่ มาก สว่ นขา้ นั้นวา่ งไม่มอี ะไรทาก็เลยอยากจะเดนิ เลน่ ดโู น่น ดนู ี่ก็เทา่ น้ัน เจา้ กลบั ไปปฏบิ ตั หิ นา้ ทขี่ องเจา้ เถดิ ”

ทหารยามผูน้ ั้นมองเขาดว้ ยสหี นา้ ไรอ้ ารมณ์ กอ่ นจะพดู ดว้ ย นา้ เสยี งเหนิ หา่ งอยา่ งเป็ นทางการ “ทา่ นอ๋องนอ้ ย ทา่ นแม่ทพั ใหญ่ สง่ั ใหข้ า้ พาทา่ นเยยี่ มชมใหท้ ว่ั ” อาหมางหวั เราะ “ขา้ รแู ้ ลว้ แตข่ า้ เดนิ เลน่ คนเดยี วได”้ ครานีท้ หารยามไม่แมแ้ ตจ่ ะมองเขา ยงั คงกลา่ วซา้ ดว้ ยใบหนา้ และ นา้ เสยี งเชน่ เดมิ “ท่านออ๋ งนอ้ ย ทา่ นแม่ทพั ใหญส่ ง่ั ใหข้ า้ พาทา่ น เยยี่ มชมใหท้ ว่ั ” อาหมางกมุ ขมบั คดิ จะบอกความตอ้ งการของตนอกี ครง้ั แตเ่ มอื่ เห็นสหี นา้ ของทหารยามผูน้ ้ันยงั คงนิ่งเฉย ใบหนา้ ดแู ข็งทอื่ ราวกบั กอ้ นหนิ จงึ ไดแ้ ตก่ ลนื คาพูดกลบั ลงลาคอ ในขณะเดยี วกนั ก็แอบ คดิ วา่ ขนาดแม่ทพั ใหญ่ยงั น่ารงั เกยี จก็ไม่แปลกทจี่ ะมลี กู นอ้ งน่า รงั เกยี จเชน่ เดยี วกนั ! เดมิ ทอี าหมางตงั้ ใจวา่ จะออกมาเดนิ เลน่ นอกกระโจมเพอื่ ผ่อน คลายอารมณ์ แตพ่ อมาเจอกบั ทหารยามทไี่ ม่รจู ้ กั โอนออ่ นผ่อน ตามผนู ้ ีอ้ กี ในใจจงึ ยงิ่ รสู ้ กึ โมโหมากขนึ้ ขณะกาลงั จะอาละวาดก็ คดิ วธิ ใี หม่ได ้ เขาพยายามสะกดกลนั้ อารมณข์ องตนเอาไว ้ ฝื นฉีก ยมิ้ ใหอ้ กี ฝ่ ายแลว้ พูดวา่ “พชี่ าย ขา้ อยากทาธรุ ะสว่ นตวั ”

ทหารยามมองเขาอยา่ งไม่ใสใ่ จ กลา่ วนา้ เสยี งเฉยชา “มากบั ขา้ ” พอพูดจบก็เดนิ นาอ๋องนอ้ ยไปในทลี่ บั ตาคน อาหมางเดนิ ตามทหารยามผนู ้ ้ันไปจนถงึ สถานทที่ ใี่ ชท้ าธรุ ะสว่ นตวั เขาก็ทาทา่ เกๆ้ กงั ๆ พลางรอ้ งตะโกนวา่ “พชี่ าย ทา่ นไม่ตอ้ งอยเู่ ป็ น เพอื่ นขา้ หรอก ทา่ นอยดู่ ว้ ยอยา่ งนีข้ า้ ทาธรุ ะสว่ นตวั ไม่คอ่ ยสะดวก นัก” ทหารยามไดย้ นิ ก็ทาเพยี งถอยหลงั ไปหลายกา้ ว อาหมางทยี่ งั ไม่ไดแ้ มแ้ ตจ่ ะแกก้ างเกงของตนออก แอบชาเลอื งมอง อกี ฝ่ าย พอเห็นทหารยามผูน้ ั้นไม่ไดม้ องมาทางตนก็แอบคลานหนี ไป . วชิ าตวั เบาของอาหมางนั้นถอื วา่ ไม่เลวเลย

แมใ้ นคา่ ยทหารจะไม่ใชส่ ถานทที่ เี่ รน้ กายแลว้ เทยี่ วเลน่ ไดอ้ ยา่ ง สบายใจ ทวา่ อาหมางก็หาวธิ หี นีมาเดนิ คนเดยี วจนได ้ พอเห็นผูค้ นรอบขา้ งไม่มใี ครสนใจตน เขาจงึ ทาเสยี งกระแอมเบาๆ ทหี นึ่ง จดั แจงเสอื้ ผา้ และทรงผมของตนใหเ้ รยี บรอ้ ย แลว้ เดนิ ตรงไป ยงั กระโจมพกั สว่ นตวั ของเซยี วจงิ ซนั เพอื่ ไปหาเหมยจอื่ ในเมอื่ พวกเขาเป็ นสามภี รรยากนั เชน่ น้ันเหมยจอื่ ก็ตอ้ งพกั อยใู่ น กระโจมของเซยี วจงิ ซนั เป็ นแน่ และตอนนีก้ ็ยงั เชา้ อยู่ ถา้ ตนรบี ไปก็ ไม่แน่วา่ อาจจะไดพ้ บเหมยจอื่ สกั ครงั้ อาหมางเดนิ หลกี เลยี่ งผูค้ นจนในทสี่ ดุ ก็มาถงึ กระโจมพกั ของทา่ น แม่ทพั ใหญ่ พอเหลยี วซา้ ยแลขวาวา่ ไม่มใี คร เขาก็เดนิ ออ้ มไป ดา้ นหลงั กระโจม หยบิ กรชิ เลม่ หนึ่งออกมาจากทซี่ อ่ นในรองเทา้ แลว้ ลงมอื กรดี กระโจมผา้ จนขาดเป็ นทางยาว เขาแหวกชอ่ งกระโจมแลว้ ยนื่ หนา้ เขา้ ไปดา้ นในอยา่ งระมดั ระวงั เห็นเหมยจอื่ นอนตะแคงอยบู่ นเตยี ง ดงั คาด เมอื่ คนื เหมยจอื่ ถกู เซยี วจงิ ซนั รงั แกอยา่ งหนัก เชา้ วนั นีจ้ งึ รสู ้ กึ เหนื่อยออ่ น ยงั ไม่อยากลกุ ขนึ้ จากทนี่ อน ยามนีผ้ า้ หม่ เนือ้ ลนื่ เลอื่ น

หลน่ จากตวั เผยใหเ้ ห็นเนินอกขาวนวล ทวา่ นางออ่ นลา้ จนขเี้ กยี จ จะดงึ ผา้ หม่ ขนึ้ มาปิ ดไว ้ จงึ ทาเพยี งพลกิ กายกลบั ทาใหผ้ า้ แพร เลอื่ นมาปิ ดหนา้ อกไวพ้ อดี ปกปิ ดทศั นียภาพทงี่ ดงามในทนั ที ตอนแรกทอี่ าหมางเห็นเหมยจอื่ ก็รสู ้ กึ ตนื่ เตน้ ดใี จ เขาคดิ จะเขา้ ไป ทกั ทายแตก่ ็เกรงวา่ นางจะตกใจตนื่ จงั หวะน้ันเองเหมยจอื่ ก็พลกิ ตวั กลบั ไปอกี ดา้ น ผวิ กายนวลเนียนจงึ ถกู ผา้ หม่ ปกปิ ดไว ้ เนินอกขาว ผ่องพลนั หายวบั ไปตอ่ หนา้ ตอ่ ตา เขาเบกิ ตาโพลง จอ้ งมองอยา่ งตะลงึ งนั มอื ทง้ั สองขา้ งกาผา้ ใบ กระโจมแน่น ไม่กลา้ สง่ เสยี ง ในลาคอรสู ้ กึ แหง้ ผาก หวั ใจเตน้ แรง ยามนีเ้ ขาไม่รแู ้ ลว้ วา่ อะไรควรหรอื ไม่ควร ภายในใจราวกบั มมี า้ นับ รอ้ ยวงิ่ เตลดิ เปิ ดเปิ งอยู่ อดอยากจะเห็นใหช้ ดั เจนมากกวา่ นีไ้ ม่ได ้ ตอนทหี่ ญงิ สาวผูน้ ีร้ ว่ มเดนิ ทางและอยขู่ า้ งกายตนมาตลอด ทง้ั ที่ นางเขา้ ถงึ ไดง้ า่ ย แตเ่ ขากลบั ไม่เคยคดิ เกนิ เลยกบั นางสกั ครง้ั ทวา่ ตอนนีน้ างอยไู่ กลหา่ งราวกบั คนละฟากฟ้ า เขากลบั พยายาม แสวงหาสารพดั วธิ เี พอื่ ขอพบหนา้ นางอกี สกั ครงั้ ไดเ้ ห็นหนา้ นาง อกี สกั หน

อาหมางเหลยี วซา้ ยมองขวาอยา่ งระแวดระวงั อกี ครง้ั ก็พบวา่ ดา้ นหลงั กระโจมเป็ นจดุ ลบั ตาคน ไมค่ อ่ ยมใี ครใหค้ วามสนใจสกั เทา่ ไร เขาตดั สนิ ใจหยบิ กรชิ ออกมาอกี ครงั้ กรดี ใหช้ อ่ งโหวน่ ั้นเปิ ด กวา้ งอกี เล็กนอ้ ย แตต่ อนนีผ้ า้ แพรของเหมยจอื่ เลอื่ นมาปิ ดบงั รา่ ง นางจนหมด เขาแทบจะมองไม่เห็นอะไรเลย ในใจกพ็ ลนั รอ้ นรมุ่ ขนึ้ มา เหมยจอื่ กาลงั นอนมองไปรอบๆ กระโจมอยา่ งเกยี จครา้ น ครนุ่ คดิ ถงึ เรอื่ งราวตา่ งๆ อยภู่ ายในใจ หากเป็ นเมอื่ หลายวนั กอ่ นนางคง ตอ้ งระแวดระวงั ตวั ตลอดเวลา ทวา่ หลงั จากอย่ใู นคา่ ยทหารมา หลายวนั หญงิ สาวจงึ รวู ้ า่ ผูค้ นในคา่ ยยดึ ถอื กฎระเบยี บยงิ่ นัก ดงั น้ันกระโจมสว่ นตวั ของเซยี วจงิ ซนั จงึ ไม่เคยมผี ใู้ ดกลา้ ยา่ งกราย เขา้ มา ทาใหน้ างรสู ้ กึ ปลอดภยั และใจกลา้ มากกวา่ เดมิ จงึ ไม่ได ้ ระมดั ระวงั ตวั เชน่ นี้

ตอนที่ 92 ถำ้ มอง นางนอนนิ่งอยบู่ นเตยี งครหู่ นึ่ง พอคดิ วา่ เซยี วจงิ ซนั ออกไปทางานตงั้ แตเ่ ชา้ และไม่รวู ้ า่ เมอื่ ไรจะ กลบั ทวา่ ตนมวั นอนเลน่ เชน่ นีก้ ็ดจู ะเกยี จครา้ นไปหน่อย ไม่สลู ้ กุ ขนึ้ มาอา่ นตาราหมอจะดกี วา่ กอ่ นหนา้ นีเ้ พอื่ ไม่ใหน้ างรสู ้ กึ เบอื่ หน่าย เซยี วจงิ ซนั จงึ สง่ั ใหค้ นสง่ ตาราหมอมาใหห้ ลายเลม่ นางเอง ก็อา่ นดว้ ยความสนอกสนใจก หากมตี รงไหนทไี่ ม่เขา้ ใจก็จะไป ขอใหห้ มอทหารประจาค่ายชว่ ยสอนให ้ พอคดิ ถงึ ตรงนีเ้ หมยจอื่ ก็รบี ลกุ ขนึ้ ตงั้ ใจจะไปหยบิ ตารามาอา่ น แต่ พอลกุ ขนึ้ น่ังผา้ หม่ ทคี่ ลมุ ตวั เอาไวก้ ็ลนื่ ไหลลงมา หญงิ สาวรบี ยก มอื ขา้ งหนึ่งขนึ้ ตะปบผา้ หม่ สว่ นมอื อกี ขา้ งก็ยนื่ ไปทางชนั้ ไมใ้ ส่ เสอื้ ผา้ ทอี่ ยขู่ า้ งเตยี ง อาหมางกะพรบิ ตาปรบิ ๆ แอบมองอยนู่ อกกระโจม พอเห็นเหมยจอื่ ทลี่ กุ พรวดพราก เขาก็สะดงุ ้ โหยง เพราะเขา้ ใจวา่ ตนน้ันถกู จบั ได ้ เสยี แลว้ จงึ รอ้ ง “เฮย้ !” ออกมาคาหนึ่ง

เหมยจอื่ ตกใจรบี ฉวยผา้ หม่ มาปกปิ ดรา่ งกายแลว้ ตะโกนถามเสยี ง สน่ั “น่ันใคร?” . ทนั ทที ไี่ ดย้ นิ เสยี งเหมยจอื่ หวั หนา้ หน่วยลาดตระเวนทอี่ ยดู่ า้ นนอกก็เรง่ ฝี เทา้ ตรงมาหยดุ หนา้ กระโจม สง่ เสยี งถามเขา้ มาอยา่ งนอบนอ้ ม “ฮหู ยนิ เกดิ เรอื่ งอะไร ขนึ้ หรอื ?” ขณะเดยี วกนั อาหมางทซี่ อ่ นตวั อยขู่ า้ งกระโจมถกู เสยี งเหมยจอื่ ทา ใหต้ กใจก็ลม้ หงายจนกน้ เกอื บกระแทกพนื้ และเสยี งนีก้ ็ดงึ ดดู ความสนใจจากทหารยามทนั ที อาหมางรบี ใชส้ องมอื ตะครบุ ผา้ ใบ ของกระโจมทขี่ าดใหช้ ดิ กนั ดว้ ยเกรงวา่ เหมยจอื่ จะเห็นสงิ่ ผดิ ปกติ เหมยจอื่ มองไปรอบๆ กระโจมทพี่ กั ก็ไม่เห็นวา่ มสี งิ่ ผดิ ปกตอิ นั ใด เกดิ ขนึ้ นางรบี ฉวยเสอื้ ผา้ มาสวมใส่ แลว้ บอกกบั ทหารยามดา้ น นอกวา่ “เมอื่ ครขู่ า้ ไดย้ นิ เสยี งแปลกๆ แตพ่ อมองไปรอบๆ ก็ไม่เห็น มอี ะไรเลย”

หวั หนา้ หน่วยลาดตระเวนตอบกลบั มาวา่ “ถา้ เชน่ น้ันขา้ จะสง่ คน ออกไปตรวจสอบบรเิ วณรอบๆ ดขู อรบั ” เหมยจอื่ มน่ั ใจวา่ ตนไดย้ นิ เสยี งแปลกๆ นางคดิ วา่ หากใหพ้ วกเขา ไปตรวจสอบหน่อยก็ดเี หมอื นกนั จงึ พยกั หนา้ รบั คา “เชน่ นีก้ ็ดี เหมอื นกนั ” พูดจบหญงิ สาวก็รบี แตง่ กายแลว้ พบั ผา้ หม่ จดั เก็บทนี่ อนให ้ เรยี บรอ้ ย เพราะหากเกดิ เรอื่ งอะไรขนึ้ นางจะมวั นอนอยกู่ ็คงไม่ สะดวกนัก อาหมางไดย้ นิ ทเี่ หมยจอื่ พูดกบั หวั หนา้ หน่วยลาดตระเวน ก็รดู ้ วี า่ หากมกี ารตรวจคน้ ขนึ้ มา ตนเองคงหนีไม่พน้ เขารสู ้ กึ ตกใจจนลน ลานลกุ ขนึ้ จากพนื้ แลว้ พยายามหาทหี่ ลบซอ่ นตวั ใบหนา้ อาหมางแดงกา่ ไปจนถงึ ลาคอ ในใจทง้ั รสู ้ กึ อบั อายและ หวาดกลวั เพราะหากถกู พวกทหารจบั ได ้ เขาจะตอ้ งถกู ลงโทษเป็ น แน่ ดงั นั้นจากทคี่ ลานอยกู่ ็ลกุ ขนึ้ รบี วงิ่ หนีออกไปใหห้ า่ ง แตพ่ อวงิ่ ไปไดไ้ ม่ไกลแลว้ หนั กลบั มามอง เขาก็พบวา่ บรเิ วณรอยกรดี ของ กระโจมทตี่ นทาไวน้ ั้นมลี มพดั ผ่านเขา้ ไป!

หากถกู ใครมาพบเห็นก็คงไม่แคลว้ ตอ้ งเป็ นเรอื่ งราวใหญโ่ ต และ ตนเองคงหนีไม่พน้ ตอ้ งกลายเป็ นพวกบา้ กามแอบถา้ มองฮหู ยนิ ทา่ นแม่ทพั ใหญ่ทกี่ าลงั นอนหลบั แลว้ จากน้ันเขาจะเป็ นอยา่ งไรตอ่ ... เซยี วจงิ ซนั คงรบี กลบั มาจบั ตนสบั เป็ นชนิ้ ๆ แลว้ ผกู ตดิ ไวก้ บั กระโจมเป็ นแน่! อยา่ งนอ้ ยก็พอจะชว่ ยกนั ไม่ใหล้ มผ่านทางชอ่ งนี!้ ทนั ใดนั้นเองอาหมางก็ไดย้ นิ เสยี งฝี เทา้ ใกลเ้ ขา้ มาจงึ รบี เงยหนา้ มอง เห็นทหารในหน่วยลาดตระเวนกระจายกาลงั ลอ้ มบรเิ วณนีไ้ ว ้ เพอื่ ทาการตรวจคน้ สหี นา้ ทแี่ ดงกา่ ดว้ ยความอบั อายของอาหมาง ก็เปลยี่ นเป็ นซดี เผอื ดทนั ตา อนั ทจี่ รงิ กอ่ นหนา้ นีต้ นเป็ นคนไม่เกรงกลวั ตอ่ สงิ่ ใด แตห่ ากถกู จบั ไดว้ า่ แอบมาถา้ มองเหมยจอื่ เขาก็คงไม่รจู ้ ะเอาหนา้ ไปไวท้ ไี่ หน! อกี อยา่ งเมอื่ คนื เขาก็เพงิ่ ถกู บดิ าตอ่ วา่ และอบรมมามาไม่นอ้ ย จงึ รอู ้ ยแู่ กใ่ จวา่ ยามนีจ้ วนเฉิงอ๋องกาลงั เผชญิ กบั วกิ ฤตครงั้ ใหญ่ ยงั ไม่ รเู ้ ลยวา่ ผูท้ รี่ ว่ มรบกบั ฮอ่ งเตแ้ ละชว่ ยกอบกบู ้ า้ นเมอื งอยา่ งเซยี วจงิ ซนั จะจดั การกบั พวกเขาอยา่ งไร หากยงั กอ่ เรอื่ งอกี ก็ไดแ้ ตน่ ่ังรอรบั ชะตากรรมแลว้

ขณะทอี่ าหมางกาลงั ลงั เลวา่ ควรทาอยา่ งไรดี จๆู่ ก็ไดย้ นิ เสยี งคน กาลงั เดนิ ใกลเ้ ขา้ มายงั ตาแหน่งทตี่ นซอ่ นอยู่ พอสถานการณเ์ รมิ่ คบั ขนั เขาเหลยี วซา้ ยมองขวาก็ไม่รจู ้ ะหลบหนีไปทางไหน สกุ ทา้ ย ก็ตดั สนิ ใจหยบิ กรชิ มากรดี กระโจมใหเ้ ปิ ดกวา้ งยงิ่ ขนึ้ แลว้ รบี มดุ ตวั เขา้ ไปดา้ นใน เหมยจอื่ ทถี่ อื ตาราหมอในมอื หนึ่งเลม่ กาลงั ขมวดควิ้ พรอ้ มกบั เงยี่ หฟู ังความเคลอื่ นไหวดา้ นนอก พอจๆู่ ก็มใี ครบางคนโผลห่ วั เขา้ มาจากดา้ นขา้ งกระโจมก็ทาใหน้ างถงึ กบั ตนื่ ตกใจ อาหมางเห็นเหมยจอื่ ทาทา่ จะตะโกน เขาก็รบี พุ่งตวั มาหาแลว้ ใชม้ อื ปิ ดปากของนางไว ้ พรอ้ มทงั้ พูดกาชบั เสยี งเบา “ขา้ เอง ไม่ตอ้ ง กลวั !” เหมยจอื่ ตกใจจนตาเบกิ โพลง จอ้ งผูบ้ กุ รกุ อยา่ งตนื่ ตระหนก ครู่ หนึ่งจงึ เห็นวา่ ผทู ้ ใี่ ชม้ อื ปิ ดปากตนอยนู่ ั้นมแี ววตาตนื่ กลวั บนใบหนา้ ทคี่ นุ ้ เคย อาหมาง!

เหมยจอื่ รบี สา่ ยหนา้ อยา่ งไม่เขา้ ใจวา่ เขาจะกาลงั ทาอะไร กอ่ นจะ เปลยี่ นเป็ นพยกั หนา้ รบั วา่ ตนจะไม่ตะโกน เมอื่ อาหมางเห็นวา่ เหมยจอื่ รแู ้ ลว้ วา่ เป็ นตนเองก็รบี ปลอ่ ยมอื ทปี่ ิ ด ปากของนางออก แลว้ รบี หาเชอื กมาผูกกระโจมเพอื่ ปกปิ ดรอย ขาดทตี่ นกรดี เขา้ มา เขารบี ผูกจนมอื ไมส้ น่ั แตร่ าวกบั เชอื กเสน้ น้ัน ไม่ยอมฟังคาสง่ั เขาพยายามผูกอยา่ งไรก็ไม่สาเรจ็ สกั ที เหมยจอื่ สงบสตอิ ารมณไ์ ดแ้ ลว้ จงึ รบี เดนิ เขา้ ไปหา ทง้ั ยงั หยบิ เข็ม กบั ดา้ ยออกจากห่อเก็บอปุ กรณเ์ ย็บผา้ ไปดว้ ย นางดงึ ผา้ ใบ กระโจมมาจบั ไวเ้ องแลว้ ลงมอื เย็บอยา่ งคลอ่ งแคลว่ เย็บไปพลาง ปากก็ถามไปพลางวา่ “นี่มนั เกดิ เรอื่ งอะไรกนั เจา้ มาอยทู่ นี่ ี่ได ้ อย่างไร?” อาหมางมองใบหนา้ นวลเจอื สแี ดงระเรอื่ ของเหมยจอื่ ก็หวนนึกถงึ ภาพทไี่ ดเ้ ห็นเมอื่ ครนู่ ี้ ใบหนา้ ของเขาพลนั แดงกา่ พูดดว้ ยเสยี ง ตะกกุ ตะกกั “วนั นีข้ า้ มากบั ทา่ นพ่อเพอื่ ขอพบกบั ทา่ นแม่ทพั ใหญ่ เซยี ว แลว้ ผ่านมาทางนีพ้ อด”ี ระหวา่ งทฟี่ ังอาหมางอธบิ าย เหมยจอื่ ก็ซอ่ มกระโจมเสรจ็ พอดี นาง กดั ดา้ ยใหข้ าดแลว้ ผกู เป็ นปมจนเรยี บรอ้ ย แลว้ ถามตอ่ อยา่ งไม่

เขา้ ใจ “เจา้ ผ่านมาแลว้ ทาไมไม่ผ่านไป เหตใุ ดตอ้ งแอบเขา้ มาในนี้ ดว้ ยทา่ ทางตนื่ กลวั ดว้ ยเลา่ ?” พอถกู ถามอาหมางถงึ กบั พูดไม่ออก แมแ้ ตล่ าคอก็แดงกา่ ไปดว้ ย เขาอา้ องึ้ ไปพกั ใหญ่ สดุ ทา้ ยก็เอย่ วา่ “ขา้ จะไปรไู ้ ดอ้ ย่างไร? คงถกู เขา้ ใจผดิ วา่ เป็ นคนรา้ ยกระมงั !” เหมยจอื่ มองรอ่ งรอยบนกระโจมทตี่ นเพงิ่ เย็บเสรจ็ แลว้ หวนคดิ ถงึ เสยี งเมอื่ ครทู่ ไี่ ดย้ นิ จงึ หนั ไปมองอาหมางดว้ ยแววตาสงสยั นางเลกิ ควิ้ ขนึ้ เอย่ ถามตามตรงวา่ “เจา้ คงไม่ไดท้ าเรอื่ งอะไรไม่ดอี ยตู่ รงนีใ้ ช่ ไหม?” เดมิ ทอี าหมางก็หนา้ แดงอยา่ งละอายตอ่ ความผดิ อยแู่ ลว้ ยามนีเ้ มอื่ ถกู เหมยจอื่ ถาม เขาก็ไม่กลา้ เงยหนา้ สบตา ไดแ้ ตย่ นื กม้ หนา้ ตอบ เสยี งอกึ อกั “ไม่...ไม่... ไม่ม.ี ..” เหมยจอื่ รสู ้ กึ วา่ คาวา่ ‘ไม่ม’ี ของอกี ฝ่ ายน้ันหมายความวา่ ‘ม’ี นาง จงึ มองสารวจเขารอบหนึ่ง แลว้ ซกั ไซต้ อ่ อยา่ งเคลอื บแคลงใจ “เมอื่ ครเู่ จา้ ทาอะไรอยตู่ รงนี?้ ” พอพูดจบก็คดิ อะไรได ้ นางหนั ไปมอง รอยขาดบนกระโจมอกี ครง้ั กอ่ นถามเสยี งเย็นชา “เมอื่ ครอู่ ยตู่ รงนี้ เจา้ เห็นอะไรบา้ ง?”

คาถามนีช้ า่ งตรงประเด็นเสยี จรงิ อาหมางไดแ้ ตพ่ ดู รวั ๆ วา่ “ไม่ มๆี ๆๆ” มาตอนนีแ้ มก้ ระทง่ั ความกลา้ ก็ไม่มเี หลอื อยแู่ ลว้ เขาชาเลอื ง มองนางดว้ ยท่าทางน่าสงสาร แลว้ พูดแกต้ วั เสยี งแผ่ว “อนั ทจี่ รงิ ... อนั ทจี่ รงิ ขา้ ไม่เห็นอะไรทงั้ น้ัน ไม่เห็นอะไรเลยจรงิ ๆ นะ” ทง้ั ผา้ หม่ ทงั้ เสน้ ผมทบี่ งั ไว ้ ไหนเลยตนเองจะเห็นไดช้ ดั เขาแคเ่ ห็น นางนอนอยา่ งไม่คอ่ ยสารวมก็เทา่ น้ัน พอคดิ เชน่ นีอ้ าหมางก็ใจเตน้ รวั เรว็ ขนึ้ อยา่ งประหลาด เหมยจอื่ เขา้ ใจเรอื่ งราวไดท้ นั ที ใบหนา้ แดงกา่ ในพรบิ ตา นางลกุ พรวดขนึ้ ยนื ตะคอกใสอ่ ยา่ งโกรธเกรยี้ ววา่ “ทาไมเจา้ ถงึ เป็ นคน เชน่ นี?้ ทาเรอื่ งแบบนีไ้ ดย้ งั ไงกนั !” เหมยจอื่ หวนนึกถงึ ภาพของตนเมอื่ ครกู่ ็ยงิ่ รสู ้ กึ ทง้ั โกรธทงั้ อาย เมอื่ ครนู่ างนอนเผยชว่ งไหลใ่ หเ้ ห็นไปกวา่ ครงึ่ หรอื วา่ จะถกู อาหมาง เห็นเขา้ เสยี แลว้ ? พอคดิ เชน่ นีน้ า้ ตาก็คลอหน่วยขนึ้ มาทนั ที ในใจ ทง้ั รสู ้ กึ ผดิ และอบั อาย “เจา้ ทาไดอ้ ยา่ งไร เชน่ นีแ้ ลว้ ขา้ จะกลา้ ไปสู ้ หนา้ สามไี ดห้ รอื ?”

อาหมางเห็นดวงตาทมี่ นี า้ ตาคลอของเหมยจอื่ ในใจก็หดหขู่ นึ้ มา รบี อธบิ ายวา่ “เจา้ ไม่ตอ้ งกลวั ขา้ ไม่เห็นอะไรเลยจรงิ ๆ ขา้ สาบาน ไดข้ า้ ไม่เห็นอะไรเลย! ขา้ ...ขา้ ขอสาบาน!” พูดจบก็รบี ยกมอื ขนึ้ สาบานอย่างรวดเรว็ “หากขา้ เห็นอะไรจรงิ ๆ ก็ขอใหห้ าภรรยาไม่ได ้ ไปตลอดชวี ติ ตอ้ งอยอู่ ยา่ งโดดเดยี่ วเดยี วดายไปจนตาย!” เหมยจอื่ เห็นอกี ฝ่ ายกลา้ กลา่ วคาสาบานใหญโ่ ตเพยี งนี้ นางก็เมม้ รมิ ฝี ปากลา่ งแน่นกอ่ นจะกลา่ ววา่ “เจา้ ไม่ตอ้ งทาขนาดนีห้ รอก ใน เมอื่ เจา้ ไม่เห็นอะไรจรงิ ๆ เชน่ นั้นเจา้ ก็รบี ออกไปเถอะ เดย๋ี วเขา กลบั มาจะเกดิ การเขา้ ใจผดิ ขนึ้ มาอกี ” อาหมางมองไปรอบๆ ดว้ ยสหี นา้ ลาบากใจ กอ่ นจะกลา่ วอย่าง ระมดั ระวงั “แตร่ อบๆ กระโจมมที หารลาดตระเวนเต็มไปหมด หาก ขา้ ออกไปก็คงยากจะอธบิ าย หากเป็ นเชน่ น้ันตอ่ ใหพ้ วกเราจะ พยายามชว่ ยกนั พูดก็ยากจะพสิ จู นค์ วามบรสิ ทุ ธใิ ์ จได ้ อกี อยา่ ง เรอื่ งนีต้ อ้ งเขา้ หสู ามเี จา้ อยา่ งรวดเรว็ แน่ ถงึ ตอนน้ันเขาก็ตอ้ งเขา้ ใจ ผดิ อยดู่ ”ี เหมยจอื่ ลองใครค่ รวญดกู ็เห็นจรงิ ตามคาพูดอกี ฝ่ าย นางถามอย่าง จนใจ “เชน่ นั้นเจา้ วา่ ควรทาอยา่ งไร?”

ตอนที่ 93 ระแวง อาหมางเองก็ไม่ไดต้ รกึ ตรองไวก้ อ่ น เขายกมอื ขนึ้ กมุ ศรี ษะ ในทสี่ ดุ ก็กลา่ วออกมาวา่ “เอาเชน่ นีแ้ ลว้ กนั ใหข้ า้ หลบอยใู่ นนีส้ กั พกั รอใหพ้ วกเขาตรวจคน้ กนั เสรจ็ แลว้ เจา้ คอ่ ยใหข้ า้ หนีออกไป” เหมยจอื่ คดิ วา่ จรงิ ๆ แลว้ วธิ กี ารนีก้ ็ไม่คอ่ ยเหมาะสมเทา่ ไร เดมิ ที นางก็ไม่ไดท้ าเรอื่ งทนี่ ่าละอายใจ แตต่ อนนีก้ ลบั มาตอ้ งตกกระได พลอยโจน หญงิ สาวแหวกผา้ ม่านมองออกไปดา้ นนอกดว้ ยความ ระมดั ระวงั รอบดา้ นยงั เต็มไปดว้ ยผูค้ นจรงิ ดง่ั คาด หากอาหมาง ออกไปในเวลานีก้ ็คงไม่พน้ ตอ้ งถกู เขา้ ใจผดิ “ชา่ งเถอะ เจา้ หลบอยใู่ นนีก้ อ่ น แตห่ า้ มกอ่ เรอื่ งอะไรขนึ้ มาอกี เด็ดขาด!” เหมยจอื่ พดู อยา่ งจาใจ อาหมางไดย้ นิ ก็ดใี จมาก “ขา้ กาลงั อยากคยุ กบั เจา้ อยู่พอดี ไดม้ า ซอ่ นตวั ในนีจ้ ะไดค้ ยุ กบั เจา้ ดว้ ย สมกบั ทขี่ า้ หวงั ไวเ้ ลย”

เหมยจอื่ มองเขาแวบหนึ่งอยา่ งไม่พอใจ “มอี ะไรตอ้ งคยุ กนั อกี เมอื่ กอ่ นขา้ แตง่ ตวั เป็ นชาย พวกเรารว่ มเดนิ ทางมาดว้ ยกนั ก็เลย ไม่ไดใ้ สใ่ จปัญหาความแตกตา่ งระหวา่ งชายหญงิ แตย่ ามนีข้ า้ หา สามขี า้ พบแลว้ เจา้ กลบั พูดเรอื่ งทที่ าใหเ้ ขาเขา้ ใจผดิ ตอ่ ไปขา้ คง ตอ้ งอยใู่ หห้ า่ งจากเจา้ เพอื่ ป้ องกนั ไม่ใหเ้ กดิ เรอื่ งเขา้ ใจผดิ กนั ได ้ อกี ” พอพูดจบเหมยจอื่ ก็รสู ้ กึ วา่ ตนเองออกจะใจรา้ ยกบั อาหมางไปสกั หน่อย เพราะตลอดการเดนิ ทางของตนก็ไดเ้ ขาเป็ นผูใ้ หก้ าร ชว่ ยเหลอื อย่างดี นางจงึ ขยบั รมิ ฝี ปากอยากจะพดู บางอยา่ ง แต่ สดุ ทา้ ยก็ไม่ไดพ้ ดู ออกมา ตอนแรกนางเห็นอาหมางเหมอื นนอ้ งชาย ในใจจงึ รสู ้ กึ ชนื่ ชอบเขา ไม่นอ้ ย ทวา่ นับตง้ั แตว่ นั ทเี่ ขาพูดเชน่ นั้นออกไป นางเองก็เพงิ่ จะได ้ รวู ้ า่ อนั ทจี่ รงิ แลว้ อาหมางน้ันแอบคดิ กบั ตนเป็ นอยา่ งอนื่ ไม่วา่ ใน ภายภาคหนา้ นางกบั เซยี วจงิ ซนั จะเป็ นเชน่ ไร แตก่ บั อาหมางน้ันไม่ มที างพฒั นาเกนิ เลยไปเป็ นสถานะอนื่ ได ้ ดงั น้ันเหมยจอื่ จงึ คดิ วา่ ... ไม่สทู้ าใจรา้ ยกบั เขาไปเลยจะดกี วา่ อาหมางไดย้ นิ เหมยจอื่ กลา่ วยดื ยาวเชน่ นี้ ก็ไดแ้ ตจ่ อ้ งมองนางอยา่ ง องึ้ ๆ อยนู่ าน ในทสี่ ดุ ก็กลา่ วออกมาราวกบั เด็กนอ้ ยทไี่ ม่ไดร้ บั ความ เป็ นธรรม “เจา้ หาสามขี องเจา้ พบแลว้ ก็ไม่ตอ้ งการขา้ แลว้ ส!ิ ”

หญงิ สาวรสู ้ กึ วา่ ทอี่ าหมางพูดน้ันไม่ถกู ตอ้ ง จงึ โตก้ ลบั ไปวา่ “เจา้ ไม่ไดเ้ ป็ นอะไรกบั ขา้ สกั หน่อย ไหนเลยมาบอกวา่ ขา้ ไม่ตอ้ งการเจา้ ขา้ ไปตอ้ งการเจา้ ตง้ั แตเ่ มอื่ ไรกนั ?” สหี นา้ ของเด็กหนุ่มฉายแววรนั ทด เขาจอ้ งเหมยจอื่ แลว้ กลา่ ววา่ “เพราะเจา้ ...เพอื่ ใหไ้ ดพ้ บหนา้ เจา้ ขา้ ตอ้ งแอบหนีมาถงึ ทนี่ ี่ หาก เรอื่ งนีถ้ กู ทา่ นพ่อของขา้ หรอื สามขี องเจา้ รเู ้ ขา้ พวกเขาคงไม่ละเวน้ ขา้ แน่ ขา้ อตุ สา่ หค์ ดิ หาวธิ เี พอื่ ใหไ้ ดพ้ บเจา้ แตก่ ลบั ตอ้ งมาเจอเจา้ ตอ่ วา่ เชน่ นีห้ รอื ?” คาพูดของเขากระตนุ ้ ความละอายใจของเหมยจอื่ ขนึ้ มา ทวา่ นาง พยายามสะกดกลนั้ มนั เอาไว ้ ปั้นหนา้ ขงึ ขงั แลว้ พูดเสยี งแข็ง “ขา้ ไม่รจู ้ ะทาอยา่ งไรแลว้ ถา้ อยา่ งนั้นเจา้ ก็ถอื วา่ ขา้ ผดิ ตอ่ เจา้ แลว้ กนั ” ดวงตาทเี่ คยสดใสของอาหมางหมองลงดว้ ยความผดิ หวงั เขาสา่ ย หวั สหี นา้ เต็มไปดว้ ยความเศรา้ สรอ้ ย พดู เสยี งแหบแหง้ วา่ “เจา้ ใจ รา้ ยกบั ขา้ ขนาดนีเ้ ลยหรอื ? พวกเราเดนิ ทางมาดว้ ยกนั ถงึ ตอน แรกขา้ มกั จะดา่ วา่ และหวั เราะเยาะเจา้ แตช่ ว่ งหลงั เจา้ เองกน็ ่าจะดู ออกวา่ ขา้ ทาดกี บั เจา้ ดว้ ยความจรงิ ใจ ขา้ ยงั เคยคดิ วา่ ...คดิ วา่ ตอ่ ไปจะ...”

เขาพูดถงึ ตรงนีก้ ็ถอนหายใจออกมา แลว้ พูดตอ่ อยา่ งยากลาบาก “ชา่ งเถอะ ในเมอื่ เจา้ มสี ามอี ยกู่ อ่ นแลว้ เรอื่ งนีข้ า้ ไม่พูดถงึ คงจะ ดกี วา่ ขา้ แคอ่ ยากจะถามคาถามสดุ ทา้ ยกบั เจา้ สกั ขอ้ เจา้ จะตอบ ไดห้ รอื ไม่?” เหมยจอื่ ขบรมิ ฝี ปากเล็กนอ้ ย พยายามทาหนา้ เรยี บเฉยแลว้ กลา่ ว วา่ “เจา้ อยา่ ถามเลย ระหวา่ งเราไม่มคี วามจาเป็ นตอ้ งพูดกนั อกี เดย๋ี วสามขี า้ กลบั มาเห็นเขา้ คงไม่เหมาะ” อาหมางกลบั หวั เราะดว้ ยนา้ เสยี งเยอื กเย็น “เรอื่ งนีเ้ จา้ ไวใ้ จได ้ เขา กาลงั คยุ ขอ้ ราชการลบั กบั ท่านพ่อของขา้ อยู่ คงไม่ไดก้ ลบั มาเรว็ ๆ นีแ้ น่” เหมยจอื่ กม้ หนา้ ลงรอ้ ง “ออ้ ” ออกมาทหี นึ่ง กอ่ นจะกลา่ วตอ่ ไป “อยากถามอะไร เจา้ ก็ถามมาส”ิ อาหมางจอ้ งมองเหมยจอื่ ทกี่ ม้ หนา้ กม้ ตาอยู่ สดู ลมหายใจลกึ แลว้ ถามวา่ “สาหรบั เซยี วจงิ ซนั เจา้ รจู ้ กั เขามากนอ้ ยแคไ่ หนกนั ? เจา้ รู ้ เรอื่ งในอดตี ของเขาหรอื ไม่?”

เมอื่ หลายวนั กอ่ นเหมยจอื่ เพงิ่ จะไดฟ้ ังสามขี องตนเลา่ ถงึ เรอื่ งใน อดตี ทผี่ ่านมา นางจงึ รดู ้ วี า่ เรอื่ งราวครงั้ เกา่ กอ่ นสาหรบั เซยี วจงิ ซนั ไม่ใชค่ วามทรงจาทงี่ ดงามเทา่ ไรนัก มาตอนนีไ้ ดย้ นิ อาหมางถาม เชน่ นีอ้ กี จงึ รสู ้ กึ ไม่คอ่ ยพอใจ หญงิ สาวทาหนา้ บดู บงึ้ แลว้ กลา่ ววา่ “รแู ้ ลว้ อย่างไร ไม่รแู ้ ลว้ อย่างไร ถงึ อยา่ งไรเขาก็เป็ นสามขี องขา้ ” ทวา่ อาหมางกลบั ยอมเลกิ รา เขายงั รกุ ไลถ่ ามตอ่ ไป “เจา้ ไม่รจู ้ รงิ ๆ ดว้ ย! เจา้ ไม่รเู ้ รอื่ งอะไรเชน่ นีก้ ็ยอมแตง่ งานกบั เขาแลว้ ร?ึ หรอื วา่ เจา้ ไม่กลวั ...” เหมยจอื่ เห็นอาหมางพูดจามเี ลศนัยก็รสู ้ กึ หงุดหงดิ ยงิ่ ขนึ้ นางพดู แทรกดว้ ยสหี นา้ เย็นชาวา่ “เขาเป็ นสามขี องขา้ เรอื่ งในอดตี ของ เขา เขาตอ้ งบอกขา้ อยแู่ ลว้ เหตใุ ดเจา้ ตอ้ งมาถงึ นี่แลว้ พูดจายแุ ยง เชน่ นี”้ หญงิ สาวเรมิ่ รสู ้ กึ วา่ ตนคดิ ผดิ ทยี่ อมใหอ้ าหมางหลบอยใู่ นกระโจม นางไม่อยากฟังเขาพูดจาวา่ รา้ ยเซยี วจงิ ซนั อาหมางเห็นทา่ ทางของเหมยจอื่ ก็รวู ้ า่ อกี ฝ่ ายเขา้ ใจตนเองผดิ จงึ รบี กลา่ ววา่ “ขา้ หวงั ดกี บั เจา้ เพราะเห็นวา่ เจา้ ไม่รเู ้ รอื่ งราวในอดตี ของ เขาเลยสกั นิด”

เหมยจอื่ กลบั ยงิ่ โมโหมากขนึ้ กวา่ เดมิ “เจา้ ไม่ตอ้ งมาบอกขา้ ขา้ เองก็ไม่ไดอ้ ยากร!ู ้ เจา้ รบี ออกไปเดย๋ี วนีเ้ ลย ถา้ มคี นมาเห็นจะ เขา้ ใจผดิ คดิ วา่ เจา้ กบั ขา้ มอี ะไรกนั !” อาหมางถงึ กบั ขบเขยี้ วเคยี้ วฟัน สง่ เสยี งตวาดออกมา “เจา้ ไม่คดิ บา้ งหรอื แม่ทพั ผใู ้ หญ่โตเชน่ เขา รบทพั จบั ศกึ มาจนป่ านนีท้ าไมถงึ ไม่แตง่ งาน? เจา้ รหู ้ รอื ไม่วา่ เพราะเหตใุ ด?” เหมยจอื่ ขมวดควิ้ ยอ้ นถามกลบั ไป “มหี รอื ไม่แลว้ อย่างไร ไม่มกี ็ถอื เป็ นเรอื่ งดไี ม่ใชห่ รอื เพราะเชน่ นีข้ า้ ถงึ ไดแ้ ตง่ งานกบั เขาอยา่ งไร เลา่ ” อาหมางกลบั ไม่ไดส้ นใจทา่ ทไี ม่อยากจะรบั รขู ้ องเหมยจอื่ ยงั กดั ฟัน พดู ตอ่ ไปวา่ “ก็เพราะบรรดาสตรมี ชี าตติ ระกลู ทฮี่ ่องเตพ้ ระราชทาน สมรสใหก้ บั เขาลว้ นแตป่ ระสบเรอื่ งรา้ ย! สตรแี ตล่ ะนางตา่ งมอี นั เป็ นไปทง้ั สนิ้ !” เหมยจอื่ ไดย้ นิ ก็ถงึ กบั ตกตะลงึ นางขยบั รมิ ฝี ปากบางแดงระเรอื่ ขนึ้ เหมอื นจะพูดบางอยา่ งแตก่ ็พดู ไม่ออก นางไม่เขา้ ใจวา่ ‘มอี นั เป็ นไป’ ทอี่ กี ฝ่ ายพูดน้ันหมายความวา่ อยา่ งไร?

อาหมางผ่อนลมหายใจ พูดดว้ ยนา้ เสยี งจรงิ จงั “เหมยจอื่ ขา้ เกรง วา่ จะเกดิ เรอื่ งอะไรขนึ้ กบั เจา้ ” ทวา่ เหมยจอื่ ยงั คงไม่คอ่ ยเขา้ ใจนัก ฮ่องเตเ้ คยพระราชทานสมรส ใหก้ บั เซยี วจงิ ซนั งนั้ หรอื ? แลว้ งานพระราชทานสมรสนั้นก็เกดิ เหตกุ ารณท์ ไี่ ม่คาดคดิ ขนึ้ ใชห่ รอื ไม่? อาหมางชาเลอื งมองออกไปดา้ นนอก ก็พบวา่ พวกทหาร ลาดตระเวนคงสารวจแลว้ ไม่พบรอ่ งรอยอะไรจงึ แยกยา้ ยกนั ไป หมดแลว้ เขาหนั มาพดู ตอ่ วา่ “ชา่ งเถอะ เรอื่ งนีข้ า้ เองก็ไม่อาจพูด สง่ เดชได ้ ตอ่ ไปเจา้ ก็คงจะรเู ้ องวา่ การอยขู่ า้ งกายเซยี วจงิ ซนั น้ันไม่ งา่ ยเลย แตใ่ นเมอื่ เจา้ แตง่ งานกบั เขาแลว้ เชน่ น้ันก็ชว่ ยอะไรไม่ได ้ ตอนนีข้ า้ คงทาไดเ้ พยี งเตอื นเจา้ ไวเ้ รอื่ งหนึ่ง ขอใหเ้ จา้ จดจาไว.้ .. เจา้ จะไปเมอื งหลวงพรอ้ มกบั เซยี วจงิ ซนั ไม่ไดเ้ ป็ นอนั ขาด จาไวใ้ ห ้ ดลี ะ่ !” เหมยจอื่ รสู ้ กึ สงสยั ขนึ้ มาทนั ใด ขณะทคี่ ดิ จะรง้ั ตวั อาหมางไวไ้ ถ่ ถามใหเ้ ขา้ ใจกอ่ น นางก็ไดย้ นิ เสยี งฝี เทา้ ดงั มาจากดา้ นนอก อกี ทงั้ ยงั ไดย้ นิ พวกทหารยามทกั ทายอยา่ งนอบนอ้ มกบั ทา่ นแม่ทพั ใหญ่ หญงิ สาวก็ทนั ทวี า่ เซยี วจงิ ซนั กลบั มาแลว้

อาหมางไดย้ นิ เสยี งของเซยี วจงิ ซนั ก็รบี กลา่ ววา่ “ขา้ ไปกอ่ น แลว้ คอ่ ยคยุ กนั ใหม่” พูดจบก็ยกผา้ กระโจมขนึ้ แลว้ มุดออกไป เหมยจอื่ ยงั คงยนื ตะลงึ อยทู่ เี่ ดมิ ดว้ ยสหี นา้ งุนงง ตอนน้ันเองเซยี วจงิ ซนั ก็แหวกม่านประตเู ดนิ เขา้ มา เซยี วจงิ ซนั เห็นสหี นา้ ของนางไม่สดู้ นี ักกร็ บี เดนิ เขา้ มาใกลแ้ ลว้ แตะ ใชม้ อื ทหี่ นา้ ผากของนาง “ทาไมสหี นา้ เจา้ ถงึ ดไู ม่คอ่ ยดเี ลย? เมอื่ ครขู่ า้ ทาใหต้ กใจหรอื ?” เหมยจอื่ เก็บความสงสยั เอาไว ้ รบี สา่ ยหนา้ แลว้ กลา่ ววา่ “ขา้ ไม่เป็ น อะไรมากเจา้ คะ่ แคต่ นื่ ขนึ้ มาแลว้ รสู ้ กึ วงิ เวยี นเล็กนอ้ ย” เซยี วจงิ ซนั ฉวยขอ้ มอื นางขนึ้ มาจบั ชพี จรก็พบวา่ ไม่ไดเ้ ป็ นอะไร ตามทบี่ อกจงึ คอ่ ยเบาใจลง “เมอื่ ครหู่ น่วยลาดตระเวนบอกวา่ แถวนี้ มเี สยี งแปลกๆ ทาใหเ้ จา้ ตกใจ เจา้ ไม่เป็ นอะไรใชไ่ หม?”

ดว้ ยเกรงวา่ หากบอกไปแลว้ เซยี วจงิ ซนั อาจจะเขา้ ใจผดิ เหมยจอื่ จงึ ตดั สนิ ใจปกปิ ดเรอื่ งเมอื่ ครเู่ อาไว ้ นางสา่ ยหนา้ อกี ครงั้ แลว้ บอกวา่ “ขา้ เพงิ่ ตนื่ นอนขนึ้ มา บางทอี าจจะฟังผดิ ไปก็เป็ นไดเ้ จา้ คะ่ ” เซยี วจงิ ตอบรบั เสยี งแผ่ว “ออ้ ...” แลว้ กลา่ วตอ่ วา่ “เมอื่ ครเู่ ฉิงอ๋อง กบั อาหมางมาทนี่ ี่ อาหมางออกมาเดนิ เลน่ ในคา่ ยกบั ทหารยามคน หนึ่ง แตจ่ ๆู่ เขาก็เดนิ หลงหายไป ตอนนีก้ าลงั ใหค้ นออกตามหา” พอไดย้ นิ เหมยจอื่ ถงึ กบั ใจเตน้ แรง รบี กลา่ ววา่ “ทาไมเขาไม่ระวงั ตวั เลย แลว้ หาพบหรอื ยงั เจา้ คะ?” สหี นา้ ของเซยี วจงิ ซนั ดเู ครง่ ขรมึ เขามองทา่ ทางของนางพลางสา่ ย หนา้ “ยงั ไม่เจอ” เหมยจอื่ กม้ หนา้ ลง ในใจอดกงั วลไม่ได ้ เมอื่ ครทู่ อี่ าหมางมดุ ออกไป คงไม่ถกู ใครพบเห็นใชไ่ หม? เซยี วจงิ ซนั ยนื่ มอื ไปลบู เสน้ ผมออ่ นนุ่มของเหมยจอื่ เอย่ ถามดว้ ย นา้ เสยี งออ่ นโยน “เจา้ คดิ อะไรอย?ู่ ”

หญงิ สาวกาลงั อยใู่ นหว้ งความคดิ พอไดย้ นิ คาถามก็ถงึ กบั สะดงุ้ นางฝื นยมิ้ ใหแ้ ลว้ สา่ ยหนา้ “ไม่ไดค้ ดิ อะไร...” ในใจกค็ ดิ วา่ ควรจะ ชวนเขาคยุ เรอื่ งอนื่ ทวา่ เมอื่ ขยบั รมิ ฝี ปากจะพูดก็ราวกบั มอี ะไร บางอยา่ งตดิ อยใู่ นลาคอทาใหพ้ ดู ไม่ออก ในสมองมเี พยี งความวา่ ง เปลา่ เซยี วจงิ ซนั เห็นอาการแปลกๆ ของนาง จงึ ถามเสยี งเรยี บวา่ “เจา้ ยงั ไม่ไดก้ นิ ขา้ วสนิ ะ น่าจะเป็ นเพราะหวิ กระมงั ?” เหมยจอื่ รบี พยกั หนา้ รบั “ใชแ่ ลว้ ๆ ขา้ หวิ แลว้ !” เซยี วจงิ ซนั หวั เราะออกมาเบาๆ กบั ทา่ ทางของเหมยจอื่ จากน้ันก็ กมุ มอื นอ้ ยๆ ของนางไวแ้ ลว้ บอกวา่ “ดเี ลย เชน่ นั้นเรารบี กนิ ขา้ ว กนั เถอะ”

ตอนที่ 94 หงึ หวง อาหารเชา้ มอื้ นีเ้ หมยจอื่ กนิ อยา่ งจติ ใจไม่คอ่ ยสงบนัก แมเ้ ซยี วจงิ ซนั จะเห็นความผดิ ปกตขิ องภรรยา ทวา่ เขาก็ไม่ไดถ้ าม อะไรออกมา เพยี งออกคาสง่ั ใหผ้ ูท้ มี่ สี ว่ นรบั ผดิ ชอบในครง้ั นีต้ าม หาอ๋องนอ้ ยใหเ้ จอ ทงั้ สองยงั ไม่ทนั กนิ มอื้ เชา้ เสรจ็ ผูใ้ ตบ้ งั คบั บญั ชาก็เขา้ มารายงานว่าตามหาตวั อ๋องนอ้ ยพบแลว้ เขาอยใู่ นหอ้ งปลดทกุ ขท์ อี่ ยไู่ ม่ไกลจากกระโจมบญั ชาการ ตอนที่ เจอน้ันทา่ นอ๋องนอ้ ยกาลงั น่ังคดุ คเู ้ อามอื กมุ ทอ้ งอยา่ งเจ็บปวด ทรมานอยู่ พอไดย้ นิ เชน่ นีเ้ ซยี วจงิ ซนั ก็มองเหมยจอื่ แวบหนึ่ง แลว้ กลา่ วกบั นาง เสยี งเรยี บวา่ “เห็นทเี ขาคงไม่คอ่ ยสบาย” “อมื ... คงจะเป็ นเชน่ นั้น” เหมยจอื่ พูดเห็นดว้ ยพรอ้ มพยกั หนา้ นอ้ ยๆ เดมิ ทเี ซยี วจงิ ซนั ตงั้ ใจวางงานทยี่ งุ่ จนเต็มมอื เพอื่ หาเวลากลบั มากนิ ขา้ วเป็ นเพอื่ นเหมยจอื่ แตต่ อนนีเ้ จอตวั ทา่ นอ๋องนอ้ ยแลว้ เขาก็ควร

จะไปดสู กั หน่อย ชายหนุ่มจงึ วางชามกบั ตะเกยี บลง ลกุ ขนึ้ แลว้ กลา่ ววา่ “เจา้ กนิ คนเดยี วไปกอ่ นนะ ขา้ ไปไม่นานกก็ ลบั ” “เจา้ คะ่ ท่านไปทางานเถดิ ” เหมยจอื่ เงยหนา้ มองเขาแลว้ ตอบกลบั ในขณะทเี่ ซยี วจงิ ซนั ควา้ เสอื้ คลมุ ขนึ้ มาสวม หางตาเหลอื บไปเห็น ทมี่ ุมหนึ่งของกระโจมก็ชะงกั ไป เหมยจอื่ มองตามสายตาของเขา ก็เห็นรอยเย็บซอ่ มแซมกระโจม ของตน หวั ใจพลนั เตน้ แรงทนั ที ชายหนุ่มเดนิ เขา้ ไปใกล ้ คกุ เขา่ ลงใชม้ อื ลบู ตรงตาแหน่งทเี่ ป็ นรอย เย็บใหม่ กอ่ นหนั กลบั มามองเหมยจอื่ แลว้ กลา่ ววา่ “มนิ ่าภรรยา ของขา้ ถงึ ถกู ทาใหต้ กใจ ทแี่ ทก้ ็เพราะกระโจมของขา้ มนั เกา่ เกนิ ไป แลว้ ” เหมยจอื่ ยงั คงไม่เขา้ ใจความหมายของคาพูดเขา จงึ ไม่รวู ้ า่ ตนเอง ควรจะตอบกลบั อยา่ งไร ไดแ้ ตพ่ ยกั หนา้ รบั ไปกอ่ น

เซยี วจงิ ซนั เดนิ กลบั มาหานาง ยกมอื ขนึ้ ลบู แกม้ นวลของภรรยา กลา่ วดว้ ยนา้ เสยี งออ่ นโยน “เจา้ น่ังกนิ ขา้ วไปกอ่ นนะ ขา้ ไปดแู ลว้ จะรบี กลบั มา” เหมยจอื่ พยกั หนา้ รบั อยา่ งวา่ งา่ ยอกี ครง้ั แอบชาเลอื งมองเขาแวบ หนึ่งแลว้ ถามอยา่ งระมดั ระวงั วา่ “เมอื่ ไรสงครามจะจบเสยี ทเี จา้ คะ แลว้ เมอื่ ไรพวกเราถงึ จะไดก้ ลบั บา้ นกนั ?” มอื ทลี่ บู แกม้ นางชะงกั ไปเล็กนอ้ ย เขาเอย่ ยมิ้ ๆ วา่ “ใกลแ้ ลว้ ” . วนั นีเ้ หมยจอื่ พูดคยุ กบั เซยี วจงิ ซนั อยา่ งระมดั ระวงั มากกวา่ เดมิ ประการแรกเพราะนางรสู ้ กึ วา่ สามตี นรเู ้ รอื่ งของอาหมาง ประการที่ สองคาพูดของอาหมางทาใหน้ างเกดิ ความสงสยั ขนึ้ มา นางยกนิว้ มอื ตนเองขนึ้ มานับ ตอนทฮี่ ่องเตป้ ราบปรามพวกกบฏ แลว้ ขนึ้ ครองราชย ์ เซยี วจงิ ซนั ก็น่าจะอายปุ ระมาณยสี่ บิ หา้ หลงั จากน้ันเขาก็กลบั มาทหี่ มู่บา้ นลสี่ ยุ่ ตอนอายยุ สี่ บิ แปด ในชว่ ง

สามปี น้ันเขาเป็ นทา่ นแม่ทพั ผูย้ งิ่ ใหญ่ อกี ทง้ั ยงั หนุ่มแน่น หนา้ ตาก็ หลอ่ เหลาคมคาย คณุ สมบตั เิ พยี บพรอ้ มเชน่ นีเ้ หตใุ ดจงึ ไม่เคยตบ แตง่ ภรรยา? เหมยจอื่ พลนั หวนนึกถงึ ตอนทหี่ ลจู่ งิ่ อนั ไปหมู่บา้ นลสี่ ยุ่ แลว้ พบกบั ตนเขา้ ในตอนนั้นเขาก็ดตู กตะลงึ ไปเลย หนาซา้ ยงั กลา่ ววา่ เขา คดิ วา่ เซยี วจงิ ซนั จะตดั สนิ ใจอยอู่ ยา่ งโดดเดยี่ วไปชว่ั ชวี ติ เสยี อกี เดมิ ทนี างก็ไม่อยากจะเก็บเรอื่ งราวในอดตี ของสามมี าคดิ มาก เพราะคดิ เพยี งวา่ คงเป็ นเรอื่ งสรู ้ บฆ่าฟันกนั เทา่ นั้น แตเ่ ห็นทใี น เรอื่ งราวเหลา่ น้ันคงหนีไม่พน้ ตอ้ งมหี ญงิ สาวเขา้ มาเกยี่ วขอ้ งดว้ ย เป็ นแน่ เหมยจอื่ คดิ มาตลอดวา่ เซยี วจงิ ซนั น้ันเป็ นบรุ ษุ ทเี่ ครง่ ขรมึ และเย็น ชา นางจงึ คาดเดาไม่ออกวา่ ผชู ้ ายเชน่ เขาเวลาอยกู่ บั ผูห้ ญงิ คนอนื่ จะเป็ นอยา่ งไร ตง้ั แตต่ นไดร้ จู ้ กั กบั ชายผนู ้ ีก้ ็ไม่เคยเห็นหญงิ ใดอยู่ ขา้ งกายเขามากอ่ น ราวกบั เขามหี ญงิ สาวเพยี งคนเดยี วก็คอื นาง เทา่ น้ัน มาตอนนีเ้ หมยจอื่ กลบั อดคดิ ไม่ไดว้ า่ หรอื วา่ กอ่ นทตี่ นกบั เซยี วจงิ ซนั จะพบกนั ในใจเขาอาจจะมเี งาของหญงิ อนื่ แอบแฝงอยู่

หญงิ สาวผูน้ ั้นเป็ นสตรเี ชน่ ไรนะ? เหมยจอื่ เองก็ไม่เคยไดพ้ บเจอ สตรงี ดงามสงู ศกั ดิ ์ ถงึ พยายามเคน้ ความคดิ ทง้ั หมดทมี่ อี ยใู่ นหวั ก็ นึกไดแ้ คบ่ รรดาหญงิ สาวผดู ้ มี เี งนิ ทอี่ ยใู่ นเมอื งซงึ่ แตง่ แตม้ หนา้ ตา กนั อยา่ งงดงามเทา่ น้ัน เหมยจอื่ ยงิ่ คดิ ก็ยงิ่ รสู ้ กึ หงึ หวง หากสงิ่ ทอี่ าหมางพูดเป็ นเรอื่ งจรงิ กอ่ นหนา้ นีเ้ ซยี วจงิ ซนั คงจะเคยไดร้ บั พระราชทานสมรสจรงิ ๆ เพยี งแตต่ อ้ งถกู ลม้ เลกิ ไปดว้ ยเหตผุ ลบางประการ น่ันหมายความวา่ เซยี วจงิ ซนั ยงั มบี างเรอื่ งทปี่ ิ ดบงั นางอยู่ เขาเลา่ แคเ่ รอื่ งรบราฆ่าฟันของตวั เองเทา่ น้ัน ทวา่ ไม่เคยเลา่ เรอื่ งสมรส พระราชทานน่ันเลย ยงิ่ ไปกวา่ นั้นเขายงั ไม่เคยเอย่ ถงึ สาเหตทุ ที่ าให ้ การสมรสน้ันตอ้ งลม้ เลกิ ไปอกี ดว้ ย . วนั นั้นทงั้ วนั เหมยจอื่ ดไู ม่มชี วี ติ ชวี า

เซยี วจงิ ซนั เห็นนางไม่คอ่ ยรา่ เรงิ แตก่ ็ไม่ไดถ้ ามอะไร ทวา่ สหี นา้ ของ เขาเองก็ดไู ม่ดเี ชน่ กนั ตอนค่าทงั้ สองอาบนา้ เสรจ็ เรยี บรอ้ ยก็เตรยี มตวั ขนึ้ เตยี งนอน เหม ยจอื่ ยงั เขา้ ไปปรนนิบตั ชิ ว่ ยถอดเสอื้ ผา้ ใหด้ งั เดมิ ขณะทนี่ างกม้ หนา้ กม้ ตาปลดสายคาดเอวใหเ้ ขาอยนู่ ้ัน ปลายจมูกพลนั ไดก้ ลนิ่ เครอื่ งหอมแบบชายหนุ่มผูส้ งู ศกั ดกิ ์ าจายมาจากตวั เขาจนนางมนึ ศรี ษะเล็กนอ้ ยแตก่ ็ยงั ทาตอ่ ไปพลางลอบคดิ นอ้ ยใจวา่ ...เมอื่ กอ่ น เขาก็คงมหี ญงิ สาวคอยชว่ ยปลดเปลอื้ งเสอื้ ผา้ ใหเ้ ชน่ นีเ้ หมอื นกนั สนิ ะ? เซยี วจงิ ซนั มองเหมยจอื่ ทกี่ ม้ หนา้ กม้ ตาเหมอื นคดิ อะไรในใจก็เอย่ ถามเสยี งเรยี บวา่ “วนั นีท้ า่ ทางเจา้ ดไู ม่คอ่ ยดเี ลย กาลงั คดิ เรอื่ งใด อยหู่ รอื ?” เหมยจอื่ รสู ้ กึ วา่ สายตาของเขาน้ันเหมอื นกาลงั เคน้ หาความจรงิ บางอยา่ งอยู่ จงึ สา่ ยหนา้ แลว้ กลา่ ววา่ “ไม่มอี ะไรมากเจา้ คะ่ ขา้ ก็แค่ คดิ ถงึ บา้ น ไม่รวู ้ า่ ป่ านนีท้ า่ นแม่จะเป็ นอยา่ งไรบา้ ง?” ชายหนุ่มตบหลงั มอื ของนางเบาๆ พูดปลอบใจวา่ “วนั นีข้ า้ ใหค้ นสง่ จดหมายไปทบี่ า้ นแม่เจา้ แลว้ ”

เหมยจอื่ ไดย้ นิ ก็พยกั หนา้ รบั “เชน่ นีก้ ็ดี ไม่รวู ้ า่ เมอื่ ไรจงึ จะไดก้ ลบั ท่านแม่จะไดไ้ ม่ตอ้ งเป็ นหว่ ง” เซยี วจงิ ซนั น่ังลงทขี่ อบเตยี งแลว้ กลา่ ววา่ “อกี ประมาณครงึ่ เดอื นก็ น่าจะจดั การไดเ้ รยี บรอ้ ย ถงึ ตอนนั้นขา้ ยงั ตอ้ งไปเมอื งหลวงเพอื่ เขา้ เฝ้ าฮ่องเต ้ รอจนไดพ้ บฝ่ าบาทแลว้ พวกเราก็กลบั กนั ได”้ พอรวู ้ า่ อกี ไม่เกนิ ครงึ่ เดอื นตนก็จะไดก้ ลบั บา้ น เหมยจอื่ ก็รสู ้ กึ ยนิ ดี และดใี จยงิ่ นัก ทวา่ หลงั จากไดย้ นิ วา่ ตอ้ งเขา้ เมอื งหลวง นางก็คดิ ถงึ คาพดู ของอาหมางขนึ้ มาอกี ภายในใจกลบั รสู ้ กึ หนักองึ้ อกี ครง้ั เมอื งหลวง ทนี่ ่ันมสี งิ่ ใดกนั แน่? เซยี วจงิ ซนั รบั รถู ้ งึ ทา่ ทที แี่ ปลกไปของเหมยจอื่ จงึ อธบิ ายตอ่ ไปวา่ “พวกเราเขา้ เมอื งหลวงเพอื่ เขา้ เฝ้ าฮ่องเตเ้ ทา่ น้ัน ฮ่องเตท้ รงมพี ระ เมตตา เจา้ ไม่ตอ้ งกลวั หรอก”

เหมยจอื่ พยกั หนา้ รบั “ขา้ รเู ้ จา้ คะ่ ไม่วา่ ทา่ นจะไปทไี่ หน ขา้ ก็ขอ ตดิ ตามไปดว้ ยเทา่ นั้นก็พอ ชา้ เรว็ อยา่ งไรพวกเราก็ตอ้ งไดก้ ลบั บา้ นดว้ ยกนั ” ตอนนั้นทง้ั สองตา่ งขนึ้ เตยี งนอนประจาทขี่ องตน แตก่ ลบั ไม่ไดน้ อน กอดกนั เหมอื นเชน่ เคย ตา่ งฝ่ ายตา่ งเหม่อมองไปดา้ นบนกระโจม ครนุ่ คดิ เรอื่ งราวภายในใจ ผ่านไปครหู่ นึ่งเซยี วจงิ ซนั ก็ยนื่ มอื ใหญ่ของตนมาจบั มอื ของเหม ยจอื่ เอาไว ้ หญงิ สาวลงั เลเล็กนอ้ ยกอ่ นจะจบั มอื เขากลบั ไป ทนั ใดนั้นเองชายหนุ่มก็ดงึ มอื ของนางอยา่ งแรงแลว้ พลกิ ตวั ทบั เหม ยจอื่ พลนั รสู ้ กึ วา่ ดา้ นหนา้ ของตนมดื มดิ ไปหมด น่ันเพราะถกู รา่ งกายใหญโ่ ตของเขาครอ่ มรา่ งของตนเอาไว ้ คา่ คนื นีท้ ง้ั ลมหายใจหอบกระชน้ั รวมถงึ รา่ งกายหนาหนักทกี่ ดทบั ทกุ การกระทาของเซยี วจงิ ซนั หนักหน่วงอยา่ งไม่อาจควบคมุ เขา ขยบั กายเขา้ ออกอยา่ งรวดเรว็ กระแทกกระทน้ั และจโู่ จมนางอยา่ ง รนุ แรง

เหมยจอื่ รสู ้ กึ เหมอื นตนน่ังอยบู่ นเรอื ลานอ้ ยทกี่ าลงั แหวกฝ่ าคลนื่ ลมและพายฝุ นทโี่ หมกระหน่า รา่ งทงั้ รา่ งตกอยใู่ นกามอื ของผูช้ าย คนนี้ แมก้ ระทง่ั ลมหายใจและเสยี งรอ้ งก็เป็ นไปตามแรงสน่ั ไหวจาก การกระทาของเขา ชายหนุ่มเรง่ จงั หวะรกุ เรา้ มากขนึ้ แรงถาโถมเขา้ มาแตล่ ะครง้ั หนัก หน่วงราวกบั จะเขา้ ไปใหล้ กึ จนถงึ กน้ บงึ้ ทกุ ครงั้ ทเี่ ขา้ ออกน้ันมาก ดว้ ยพละกาลงั จนเหมยจอื่ ไดย้ นิ เสยี งไมก้ ระดานลน่ั นางพยายาม กดั ฟันไม่รอ้ งครวญคราง เอย่ เสยี งเบาบอกเขาวา่ “ระวงั หน่อย เสยี งดงั แลว้ ” ทวา่ เซยี วจงิ ซนั กลบั กลา่ วออกมาอยา่ งไม่แยแส “เชน่ น้ันแลว้ อย่างไร?” หลงั จากพูดจบชว่ งลา่ งของเขาก็โถมเขา้ ใสร่ นุ แรงอยา่ งตอ่ เนื่องจน เหมยจอื่ แทบจะรบั ไม่ไหว ขณะทหี่ ญงิ สาวกาลงั คดิ วา่ ค่าคนื นีค้ งไม่มจี ดุ สนิ้ สดุ เวลาผ่านไป นานเทา่ ไรไม่รกู ้ ระทง่ั เขาไดป้ ลดปลอ่ ยความปรารถนาออกมาจน หมดจงึ ไดห้ ยดุ การเคลอื่ นไหวลง