Hunter's Lady ดรุณีสุดที่รัก เล่ม2

ตอนที 54 ผลไม้ป่ าอาบยาพษิ หวั หนา้ โจรป่านนั คนุ้ เคยกบั การใชธ้ นมู านานปี หากพดู ถงึ ความแมน่ ยาํ ความสามารถของเขากไ็ มถ่ ือเป็นรองผู้ ใด ยงิ กีครงั กเ็ ขา้ เปา้ ทกุ ครงั ไมเ่ คยพลาด หากพดู ถงึ เรอื ง ความแขง็ แรง เขาก็ไดช้ ือวา่ เป็นผมู้ ีพละกาํ ลงั คนหนงึ ทวา่ เองยอ่ มรูด้ ีวา่ การยงิ ธนทู ีแข็งแกรง่ แตแ่ ฝงไปดว้ ย ความนมุ่ นวลนี เขาไมเ่ คยเหน็ ผใู้ ดทาํ ไดม้ าก่อน และชวั ชีวติ นีตนเองก็คงไมส่ ามารถเรยี นรูไ้ ด้ หวั หนา้ โจรป่าหนั กลบั มามองเซียวจิงซนั อยา่ งพินิจ พิจารณาอีกครงั ชายผนู้ ีรูปรา่ งสงู ใหญ่ ภายใตแ้ สงวบู 1

ไหวจากคบเพลงิ ยงั สามารถเหน็ ถงึ ความเดด็ เดียวขณะที อีกฝ่ายถือคนั ธนไู วใ้ นมือ ในความหยงิ ผยองแฝงไวด้ ว้ ย ความสง่า แมเ้ ขาจะสวมเพียงเสอื ผา้ เนือหยาบเรยี บงา่ ย แตร่ าวกบั กาํ ลงั ปกปิดและซอ่ นเรน้ ความรอบรูข้ องเขาไว้ ก่อนหนา้ นีหวั หนา้ โจรป่าอยใู่ นกองทพั มากอ่ นจงึ ไดเ้ รยี น รูส้ งิ ตา่ งๆ มาไมน่ อ้ ย ดงั นนั เขายอ่ มรูด้ ีวา่ ชายผนู้ ีไมใ่ ชค่ น ทีตนเองจะสามารถตอ่ กรดว้ ยได้ หวั หนา้ โจรจงึ เดินมา หาอยา่ งนอบนอ้ ม ประสานมือคารวะแลว้ กลา่ วอยา่ ง สภุ าพวา่ “พีชายผนู้ ี ขา้ มีตาหามีแววไม่ ลว่ งเกินทา่ นยงั ไมพ่ อ ยงั ทาํ ใหท้ หารตา้ จา้ วตอ้ งเสอื มเสียชือเสยี ง ขา้ ขอ นอ้ มรบั ความพา่ ยแพอ้ ยา่ งไมอ่ าจสไู้ ด้ นบั แตน่ ีตอ่ ไปจะ ไมส่ รา้ งความเดือดรอ้ นใหพ้ วกชาวบา้ นอีก” 2

พอไดย้ ินหวั หนา้ โจรป่าพดู ชาวบา้ นทกุ คนรวมถงึ เหม ยจือกพ็ ากนั โหร่ อ้ งยนิ ดีขนึ มาในใจ สว่ นพวกโจรป่ากลบั หนั มองหนา้ กนั เลกิ ลกั คดิ วา่ ตอ่ ไปจะใชช้ ีวติ อยา่ งไรดี! หวั หนา้ โจรป่ารูอ้ ยแู่ กใ่ จวา่ ตอนนีควรเป็นกงั วลเรอื งหวั บนบา่ มากกวา่ กงั วลเรอื งปากทอ้ ง จงึ รบี กลา่ วตอ่ “พี ชาย หากไมม่ ีเรอื งใดจะชีแนะแลว้ เชน่ นนั ขา้ ขอตวั ลา ก่อน” เซียวจิงซนั พยกั หนา้ ทวา่ ยงั กลา่ วเตือนดว้ ยนาํ เสียงเครง่ ขรมึ วา่ “ขา้ หวงั วา่ ตอ่ ไปจะไมไ่ ดย้ ินขา่ วลอื วา่ พวกเจา้ ไป สรา้ งความเดือดรอ้ นใหก้ บั ชาวบา้ นอีก” 3

หวั หนา้ โจรป่าพยกั หนา้ รบั ถีๆ “แน่นอนๆ นบั จากนีตอ่ ให้ พวกขา้ ตอ้ งทนหิวหรอื อดอยากกไ็ มก่ ลา้ ทาํ เรอื งเชน่ นนั อีกแลว้ !” พอพดู จบหวั หนา้ โจรป่าก็กลา่ วลาเซียวจิงซนั อีกครงั เรง่ รบี จะจากไป ใครเลยจะรูว้ า่ จๆู่ เซียวจิงซนั กค็ ิดบางอยา่ ง ไดจ้ งึ กลา่ ววา่ “ชา้ กอ่ น” หวั หนา้ โจรป่าผนู้ ่าสงสารตงั ใจวา่ จะกระโดดขนึ หลงั มา้ แลว้ เตรยี มหอ้ มา้ หนี แตพ่ อไดย้ นิ คาํ วา่ ‘ชา้ กอ่ น’ ก็พลนั รูส้ กึ หนกั ใจขนึ มาอีกครงั เขาคอ่ ยๆ หนั หนา้ กลบั มาฝืน ยมิ ใหแ้ ลว้ ถามวา่ “ไมท่ ราบวา่ พีชายยงั มีสงิ ใดจะสงั การ อีกหรอื ?” 4

เซียวจิงซนั พดู อยา่ งเป็นการเป็นงาน “ยามนีภายนอก วนุ่ วาย ในเมือพวกเจา้ แตกทพั ออกมาแลว้ ก็เป็นธรรมดา ทีคงไมก่ ลา้ กลบั เขาไปในกองทพั อีก ทวา่ ตอ่ ไปหากพวก เจา้ เลกิ ขม่ ขขู่ โมยขา้ วของ ไมช่ า้ ก็เรว็ คงตอ้ งอดตายกนั แน่” สหี นา้ ของหวั หนา้ โจรป่านนั เรมิ ซีดเผือด ควิ ขมวดแน่น ทา่ ทางหดหู่ “พีชายพดู ไดถ้ กู ตอ้ ง พวกเราไมร่ ูเ้ รอื งการ หาเลยี งชีพดว้ ยวธิ ีอืนเลย” เซียวจิงซนั กลบั กลา่ ววา่ “พวกเจา้ ขีมา้ ได้ ใชธ้ นคู ลอ่ ง แคลว่ ใหเ้ ขา้ ไปหลบในป่าลกึ กนั กอ่ น ในนนั มีทงั สตั วป์ ่า และผลไมน้ า่ จะพอเลยี งปากทอ้ งไปไดส้ กั ระยะ ใหผ้ า่ น 5

ช่วงหนา้ หนาวนีไปก่อน” หวั หนา้ โจรป่าไดย้ ินคาํ แนะนาํ กก็ ลา่ วดว้ ยความยนิ ดี “อนั ทีจรงิ เดิมทีขา้ เองก็คดิ เช่นนี เพียงแตพ่ วกเราไมเ่ คย เขา้ ไปในป่าลกึ จงึ ไมร่ ูว้ า่ ในป่านนั เป็นอยา่ งไร จงึ คดิ วา่ จะปลน้ ทีหมบู่ า้ นแหง่ นีไปสกั หน่อยก่อน มาตอนนีไดพ้ ี ชายช่วยชีแนะ พวกเราก็จะไปเดียวนีเลย” หวั หนา้ โจรป่ากลา่ วขอบคณุ เซียวจิงซนั อยา่ งเป็นทาง การอีกรอบ แลว้ กระโดดขนึ หลงั มา้ ตะโกนสงั พวกลกู นอ้ งใหอ้ อกเดนิ ทาง เหมยจือทีหลบมมุ อยไู่ ดย้ ินเสียงฝีเทา้ มา้ คอ่ ยๆ ออกหา่ ง 6

ไปทกุ ขณะ สดุ ทา้ ยเสียงฝีเทา้ กเ็ งียบหายเขา้ ไปในป่าลกึ บนเขา พอรูว้ า่ โจรป่าพวกนนั ไปหมดแลว้ เหมยจือก็ออก มาจากทีซอ่ น รบี ถลาเขา้ ไปหาเซียวจิงซนั “เมือครูข่ า้ เป็นหว่ งทา่ นจะตายอยแู่ ลว้ ทา่ นไมเ่ ป็นไรใช่ไหม?” บรุ ุษผแู้ ข็งแกรง่ ดงั ภผู า ทวา่ ยามนีกลบั ถกู ภรรยาของตน ทาํ ใหต้ กใจ เขาขมวดควิ เขม้ “เจา้ ออกมาทาํ ไม? ขา้ บอก ใหร้ ออยทู่ ีบา้ นไมใ่ ชห่ รอื ?” เหมยจือดงึ มีดปลายแหลมทีเหนบ็ บนั เอวไวอ้ อกมา แลว้ กช็ ขู วานทีตนถือมาดว้ ยใหอ้ ีกฝ่ายดู แลว้ กลา่ วอยา่ ง ภมู ใิ จ “ขา้ ตงั ใจเอาอาวธุ มาใหท้ า่ น” 7

ในขณะนนั พวกชาวบา้ นกาํ ลงั เฝา้ มองพวกโจรป่าควบ มา้ จากไป ไมน่ านสหี นา้ ของทกุ คนก็กลบั มาเป็นปกติ พอเหน็ เหมยจือทีมือหนงึ ถือขวานสว่ นอีกมือถือมีด ปลายแหลม พวกชาวบา้ นก็อดหวั เราะออกมาไมไ่ ด้ หนงึ ในนนั กค็ ือเหยียนทีคนุ้ เคยกนั มานาน เขากลา่ วหยอกลอ้ นางวา่ “โอโ้ ห! พีเซียวของพวกเรานนั เกง่ อยแู่ ลว้ แคม่ ือ เปลา่ ก็สามารถกระโดดขนึ ไปชิงเอาธนมู าได้ ไหนเลย ตอ้ งใชข้ วานของเจา้ ดว้ ยเลา่ เหมยจือ” เซียวจิงซนั เองกห็ วั เราะออกมา เขากม้ หนา้ มองเหมยจือ นอ้ ยทีมีอาการเกอ้ เขินอยพู่ ลางปลอบใจ “หากขา้ รูแ้ ต่ แรกวา่ ภรรยาตวั เองจะเอาขวานมาให้ ไหนเลยจะตอ้ ง เปลืองแรงไปแข่งขนั ยงิ ธนกู บั พวกเขาดว้ ยเลา่ สใู้ ชข้ วาน ซดั ใสเ่ ลยดีกวา่ ” 8

พอเหมยจือจินตนาการถงึ ภาพทีเซียวจิงซนั ใชข้ วานไล่ ฟันคน นางก็รูส้ กึ ขาํ จงึ พลอยหวั เราะตามไปดว้ ย คนอืนๆ ในหมบู่ า้ นก็พากนั หวั เราะออกมาเชน่ กนั อนั ที จรงิ ทกุ คนในหมบู่ า้ นนกั เสยี งสนุ ขั เหา่ ทาํ ใหต้ ืนกนั มาตงั นานแลว้ เพียงแตพ่ อตืนมาสวมใสเ่ สอื ผา้ เรยี บรอ้ ยก็ได้ แตล่ อบมองออกมาดา้ นนอกไมก่ ลา้ ออกมาจากบา้ น มา ตอนนีพอเหน็ เซียวจิงซนั ชว่ ยไลใ่ หพ้ วกโจรป่าหนีจงึ ได้ เดินออกมาดู และพากนั กลา่ วขอบอกขอบใจเซียวจิงซนั อยา่ งซาบซงึ กนั ยกใหญ่ คนทีชอบพดู จาลอ้ เลน่ อยา่ งเฉินหงอวีมองทกุ คนอยา่ ง ยมิ ๆ แลว้ กลา่ ววา่ “ในตอนแรกพวกเจา้ ยงั เคยหาวา่ พีจิง 9

ซนั เป็นโจรป่าอยเู่ ลย ตอนนีกร็ ูก้ นั แลว้ สนิ ะวา่ พีจิงซนั คน นีอตุ สา่ หช์ ว่ ยหมบู่ า้ นเราขบั ไลโ่ จรป่าออกไป!” บรรดาชาวบา้ นพอไดค้ ิดถงึ เรอื งราวตา่ งๆ ก่อนหนา้ ก็ รูส้ กึ วา่ พวกตนนนั น่าขนั สนิ ดี แตก่ พ็ ยายามอธิบายวา่ “เรมิ แรกทีเขากลบั มา ทา่ ทางชา่ งดเู หียมเกรยี ม ทงั ยงั มี รอยแผลฉกรรจน์ นั อีก ดแู ลว้ ก็ไมต่ า่ งกบั โจรป่า! แตห่ ลงั จากทีเขาแตง่ งานมีเมีย นบั วนั ก็ยงิ ดอู อ่ นโยนขนึ ราวกบั เป็นคนละคนกบั ในตอนแรก ทงั หมดนีคงตอ้ งยกใหเ้ ป็น ความดีความชอบของเหมยจือทีรูจ้ กั สงั สอนสามีสนิ ะ!” ทกุ คนพากนั สรวลเสเฮฮาอยคู่ รูห่ นงึ และกลา่ วชืนชม สองสามีภรรยากนั ยกใหญ่ ทาํ ใหภ้ ายในหมบู่ า้ นนนั ครกึ ครนื ขนึ มาตงั แตฟ่ า้ ยงั ไมส่ าง ในขณะทีกาํ ลงั พดู คยุ กนั 10

อยนู่ ั มารดาของเหมยจือก็พาอาชิวเดนิ เขา้ มาหาอยา่ ง ระแวดระวงั พอไดเ้ หน็ วา่ เหมยจือกบั เซียวจิงซนั ตา่ งกไ็ ม่ เป็นอะไรจงึ คอ่ ยเบาใจลง แตพ่ อซฮู หู ยนิ ไดย้ ินเรอื งที เซียวจิงซนั ขบั ไลโ่ จรป่าไปไดก้ ต็ กอกตกใจ นางเอาแต่ พราํ บอกวา่ ตอ่ ไปตอ้ งระวงั ตวั ใหม้ าก หากเกิดเรอื งไม่ คาดฝันขนึ มาแลว้ เหมยจือจะใชช้ ีวิตอยคู่ นเดียวตอ่ ไปได้ อยา่ งไรกนั ในตอนนีผคู้ นทงั หมบู่ า้ นพากนั ออกมาอยบู่ นถนนทงั หมด ทกุ คนตา่ งกลา่ วขอบคณุ เซียวจิงซนั กนั อีกรอบ แลว้ พากนั แยกยา้ ยกลบั บา้ นไปนอนหลบั ตอ่ . 11

เซียวจิงซนั เดนิ จงู มือเหมยจือกลบั บา้ น ทงั สองซกุ ตวั เขา้ ไปในผา้ หม่ เพือนอนตอ่ ทวา่ เหมยจือ กลบั นอนไมห่ ลบั มือเลก็ ๆ ของนางลบู ไลไ้ ปตามรอย แผลเป็นบนอกของเซียวจิงซนั แลว้ ถามเสียงออ่ นวา่ “เมือกอ่ นทา่ นคงทาํ งานอยใู่ นกองทพั สนิ ะ?” เซียวจิงซนั จบั มือของนางไว้ ไมย่ อมใหน้ างลบู รอยแผล นนั อีก ตอบกลบั เสียงเขม้ “จะวา่ อยา่ งนนั กไ็ ด”้ เหมยจือพอจะคาดเดาไดน้ านแลว้ มาตอนนีไดร้ บั คาํ ยืน ยนั จากเขาแนช่ ดั ก็ยงิ ทาํ ใหร้ ูส้ กึ หวาดหวนั จงึ ถามดว้ ย 12

ความกงั วล “เช่นนนั แลว้ ทา่ นจะไปอีกหรอื ไม?่ ” เซียวจิงซนั กลบั ไมย่ อมตอบ ไดแ้ ตด่ งึ มือของนางใหเ้ ลอื น ตาํ ลงไปอีก เหมยจือซกุ กายขยบั เขา้ ไปใกลเ้ ขาจนรบั รูไ้ ด้ ถงึ หวั ใจทีเตน้ แรงของอีกฝ่าย แลว้ กลา่ วดว้ ยนาํ เสยี งออดออ้ น “ขา้ ไมใ่ หท้ า่ นไป ทา่ นตอ้ งอยทู่ ีบา้ นนี ไม่ ไปทีไหนทงั นนั ไดห้ รอื ไม?่ ” ชายหน่มุ หวั เราะเสยี งทมุ้ “แลว้ จะใหข้ า้ อยทู่ ีบา้ นทาํ อะไรกนั เลา่ ?” เหมยจือไมย่ อมตอบ ขยบั กายเบียดเสียดอยใู่ นออ้ มกอด ของเขาราวกบั งนู อ้ ยนมุ่ นิมตวั หนงึ ทีพยายามกอดรดั ตวั 13

เขาไวใ้ หอ้ ยหู่ มดั เซียวจิงซนั ถกู นางกอดรดั แนน่ จนลม หายใจคอ่ ยๆ กระชนั ขนึ เขาพลกิ รา่ งจบั งนู อ้ ยน่มุ นิมมา กดไวใ้ ตร้ า่ งแกรง่ ของตน พลนั ใชก้ ระบีเสยี บเขา้ ไปใน โพรงจนนาํ ทว่ มทน้ จากนนั กก็ อดรดั ฟัดเหวียงกนั ดว้ ย ความรกั ใครอ่ ยพู่ กั ใหญ่ สดุ ทา้ ยรา่ งทงั รา่ งของเหมยจือก็ ถกู พลกิ กลบั มานงั คกุ เข่าอยบู่ นเตียง เสน้ ทางช่มุ ไปดว้ ย นาํ ถกู เคียวกราํ อยา่ งหนกั หน่วง เทา่ นนั ยงั ไมพ่ อ มือ หยาบกรา้ นยงั ยืนไปดา้ นหนา้ เพือเคลา้ คลงึ ผลทอ้ คงู่ าม เหมยจือไมอ่ าจทนไหวไดแ้ ตน่ อนหมอบอยบู่ นเตียง พลางสง่ เสยี งรอ้ งครวญคราง นาํ เสียงนนั ชา่ งออ่ น หวานออดออ้ นจนหวั ใจของคนทีไดย้ นิ ออ่ นระทวย อยากจะบดขยีแลว้ กลนื กินนางใหห้ มดทงั รา่ ง เซียวจิงซนั บกุ บนั ดนั ดน้ จนสดุ ทาง กระทงั ลม้ ลงอยา่ ง 14

หมดเรยี วแรง เหงือไหลโซมกาย กลา่ วดว้ ยเสยี งแหบ แหง้ “ตอนนีเจา้ ไมไ่ ดเ้ ป็นเหมยจือนอ้ ยผใู้ สซือคนเดมิ แต่ กลายเป็นผลไมป้ ่าทีอาบไปดว้ ยยาพิษเสยี แลว้ ” 15

ตอนที 55 ชายผู้มาเยอื น หลงั โจรป่าจากไปก็ไมเ่ คยกลบั มาทีหมบู่ า้ นลสี ยุ่ อีก ทวา่ เมือมีคนเขา้ ไปในป่าลกึ บางครงั กจ็ ะกลบั มาเลา่ วา่ พบเหน็ เถา้ ถ่านของกองไฟ จงึ คาดเดาวา่ น่าจะเป็นของ โจรป่ากลมุ่ นนั แตใ่ นเมือคนพวกนนั ไมไ่ ดส้ รา้ งความ เดือดรอ้ นใหก้ บั ทกุ คนในหมบู่ า้ นอีก พวกชาวบา้ นจงึ ไม่ ไดถ้ ือโทษโกรธเคืองใดๆ หากอยากจะอาศยั อยใู่ นป่าลา่ สตั วป์ ระทงั ชีวติ ก็ใหท้ าํ ไป แมจ้ ะเป็นทหารแตกทพั แตก่ ็ ยงั ตอ้ งหากินเลยี งปากทอ้ งซงึ นบั วา่ เป็นปัญหาไมน่ อ้ ย จรงิ ๆ แลว้ บรรดาชาวบา้ นทีอยกู่ ลางป่ากลางเขาลว้ นมี นาํ ใจ เพียงไมน่ านพวกเขากเ็ ลกิ คิดเลก็ คิดนอ้ ยกบั เรอื งที 1

พวกโจรป่ามาปลน้ จี กลบั มาใชเ้ วลายามวา่ งพดู คยุ กนั เรอื งตน้ ไมใ้ บหญา้ ทีรว่ งโรยจนเกือบหมด แลว้ กท็ อด ถอนใจวา่ ฤดหู นาวคงกาํ ลงั ใกลเ้ ขา้ มา พวกโจรป่าอยบู่ น เขาคงตอ้ งเหน็บหนาวกนั แน่! เซียวจิงซนั ไดย้ ินคาํ พดู เหลา่ นีก็ไดแ้ ตห่ วั เราะ เขารูด้ ีวา่ อดีตทหารเหลา่ นนั ลว้ นผา่ นความยากลาํ บากมาไมน่ อ้ ย ความหนาวเยน็ แคน่ ีจงึ นบั วา่ เป็นเรอื งเลก็ . ยา่ งเขา้ ฤดหู นาว 2

ปีนีอาจเป็นปีทีหมบู่ า้ นลสี ยุ่ ถกู กาํ หนดใหต้ อ้ งพบเจอแต่ เรอื งวนุ่ วาย เมือหิมะแรกตกลงมาปกคลมุ พืนดนิ ก็มีแขก แปลกหนา้ คนหนงึ มาเยือนถงึ หมบู่ า้ น คนผนู้ นั เป็นชายฉกรรจร์ ูปรา่ งกาํ ยาํ หนวดเคราเขียวครมึ พอเขาเขา้ มาในหมบู่ า้ นกเ็ ทียวถามใครตอ่ ใครวา่ เซียวจิง ซนั อยทู่ ีนีหรอื ไม่ ตอนนีผคู้ นในหมบู่ า้ นตา่ งก็รูว้ า่ เซียวจิง ซนั นนั ไมเ่ หมือนชาวบา้ นทวั ไป พอเหน็ มีคนทา่ ทาง แปลกประหลาดมาถามหาเขาก็พากนั ไถ่ถามวา่ มีเรอื ง อนั ใด ชายหนวดเคราเฟิมถกู ซกั ถามอยคู่ รงึ คอ่ นวนั ในทีสดุ ก็ มาถงึ ลานเลก็ ๆ หนา้ บา้ นของเซียวจิงซนั จนได้ เขาเดนิ มาหยดุ อยตู่ รงรวั ไมไ้ ผด่ า้ นนอกแลว้ ชาํ เลืองมองเขา้ ไป 3

ดา้ นใน แวบแรกทีมองเหน็ กค็ ือชายหน่มุ ชาวป่าชาวเขา คนหนงึ สวมเสอื คลมุ หนงั หมาป่านงั อยบู่ นมา้ นงั ตวั เลก็ หนา้ เตาไฟ ทา่ ทางเหมือนกาํ ลงั ทาํ อาหารอยู่ ในขณะเดียวกนั กม็ ีหญิงสาวชาวบา้ นหนา้ ตาหมดจด สวมเสอื คลมุ ลายดอกเดนิ ออกจากกระทอ่ ม ในมือถือ เนือมาดว้ ยหนงึ จานหนงึ นางเดนิ ไปเปิดฝาลงั ถงึ ออก แลว้ วางจานนนั ลงไป ชายผมู้ าเยือนกระแอมออกมาทีหนงึ ก่อนจะตะโกนถาม วา่ “แมน่ าง ขา้ ขอถามหนอ่ ย พีเซียวจิงซนั อยทู่ ีนีใชห่ รอื ไม?่ ” 4

เสียงของเขานนั กอ้ งกงั วานดงั สะทอ้ นอยใู่ นลานบา้ น เลก็ ๆ จนเกือบจะทาํ ใหห้ ิมะทีเกาะอยตู่ ามกิงตน้ หลวิ นนั รว่ งหลน่ ลงมา ชายหนมุ่ ทีสวมเสือคลมุ หนงั สตั วห์ นั หนา้ มามองตาม เสียง พอชายหนวดเคราเฟิมเหน็ อีกฝ่ายชดั ๆ กถ็ งึ กบั อา้ ปากคา้ งอยา่ งตกตะลงึ พดู เสียงติดๆ ขดั ๆ “พะ...พี ใหญ่...นีทา่ นหรอื ?” เขาคาดไมถ่ งึ วา่ หลงั จากตนเองเดนิ ทางกวา่ พนั ลบี กุ บนั ขา้ มนาํ ขา้ มเขาเพือมาตามหาแมท่ พั ใหญ่ แตเ่ มือไดพ้ บ คนผนู้ นั กลบั อยใู่ นสภาพทีกาํ ลงั นงั ทาํ อาหารหนา้ เตาไฟ ในลานบา้ นเลก็ ๆ 5

ตอนทีเซียวจิงซนั เหน็ ผมู้ าเยือน เขาไมม่ ีทา่ ทีตกใจแมแ้ ต่ นอ้ ย ราวกบั รูล้ ว่ งหนา้ วา่ อีกฝ่ายจะตอ้ งมาหา ชายหน่มุ เพียงหนั ไปกลา่ วกบั เหมยจือวา่ “เจา้ เติมฟื นไปกอ่ น ขา้ กบั สหายทา่ นนีมีเรอื งตอ้ งพดู คยุ กนั ” เหมยจือพยกั หนา้ รบั ไมจ้ ากเขามาแลว้ นงั ลงหนา้ เตาไฟ ระหวา่ งทีนงั เขียไฟกช็ าํ เลอื งมองชายหนวดเคราเฟิมอ ยา่ งไมค่ อ่ ยไวว้ างใจ เซียวจิงซนั พยกั หนา้ เป็นสญั ญาณใหก้ บั ชายผนู้ นั แลว้ กลา่ ววา่ “เขา้ ไปคยุ ในบา้ นเถอะ” 6

อีกฝ่ายพยกั หนา้ รบั หมิ ะทีเกาะอยตู่ รงหนวดเคราก็ขยบั ไหวไปดว้ ย “ดี ดี เขา้ ไปคยุ กนั ในบา้ น...” เมือทงั สองเขา้ ไปในบา้ นกป็ ิดประตมู ิดชิด เหมยจือจงึ คอ่ ยๆ รามือจากกลอ่ งสบู ลมแลว้ เงียหตู งั ใจฟัง ไดย้ ิน เพียงเสียงของชายผนู้ นั เลด็ ลอดออกมาจากดา้ นใน อีก ฝ่ายเรยี กพีเซียวดว้ ยความตืนเตน้ จากนนั ก็แวว่ เสยี ง สามีของตนพดู บางอยา่ ง กอ่ นทีเสยี งของคนทงั สองจะ คอ่ ยๆ เบาลงเรอื ยๆ แมเ้ หมยจือจะพยายามตงั ใจฟัง อยา่ งทีสดุ แตก่ ็ยงั ไดย้ ินไมช่ ดั เจนอยดู่ ี รูเ้ พียงนาํ เสยี ง ของเซียวจิงซนั นนั ฟังดเู ยือกเยน็ สว่ นชายหนวดเครา เฟิมกลบั มีนาํ เสียงกระตือรอื รน้ เหลือเกิน หญิงสาวไดแ้ ตจ่ อ้ งมองประตอู ยา่ งจนใจ กอ่ นจะหนั 7

กลบั ไปดงึ กลอ่ งสบู ลมตอ่ อยา่ งไมแ่ ยแสนนั างหยิบฟื น ทอ่ นหนงึ เตมิ เขา้ ไปในเตาไฟ แลว้ หยบิ ไมข้ นึ มาเขียทอ่ น ฟื นไปมา . ผา่ นไปเกือบครงึ คอ่ นวนั ประตจู งึ เปิดออก เหมยจือรบี เงยหนา้ มอง เหน็ ชายหนวดเคราเฟิมเดนิ นาํ หนา้ มีเซียวจิงซนั เดนิ ตามมาดา้ นหลงั นาํ เสยี งของเซียว จิงซนั นนั เรยี บเฉยยงิ นกั “กระทอ่ มของขา้ ทงั เกา่ และทรุม โทรม เจา้ เดนิ ทางมาตงั ไกล แมแ้ ตน่ าํ ชาสกั ถว้ ยก็ไมม่ ี ตอ้ นรบั จรงิ ๆ แลว้ ขา้ ก็รูส้ กึ ผิดตอ่ เจา้ ไมน่ อ้ ย” 8

ชายผนู้ นั ถอนหายใจยาว “พีเซียวพดู อะไรกนั ขา้ ไม่ สนใจเรอื งเลก็ นอ้ ยพวกนีหรอก แคไ่ ดเ้ หน็ วา่ ทา่ นตอ้ งมา ลาํ บากเชน่ นี ขา้ ก็รูส้ กึ ไมค่ อ่ ยสบายใจนกั ” เซียวจิงซนั หวั เราะออกมา “จิงอนั ขา้ กลบั รูส้ กึ วา่ การเป็น นายพรานลา่ สตั วอ์ ยทู่ ีนีชา่ งมีความสขุ ยิงนกั ” ทวา่ ชายทีถกู เรยี กวา่ ‘จิงอนั ’ ยงั อดกลา่ วอีกไมไ่ ดว้ า่ “ที พดู นนั กถ็ กู หากทา่ นละโมบในลาภยศสรรเสรญิ คงไม่ ยอมละทงิ ทกุ อยา่ งกลบั มาอยบู่ า้ นเกิด แตว่ า่ คราวนีขา้ ทาํ งานไมส่ าํ เรจ็ หากกลบั ไปฮอ่ งเตค้ งตอ้ งผิดหวงั เป็น แน่” 9

รอยยมิ บนใบหนา้ ของเซียวจิงซนั คอ่ ยๆ จางหาย มีเพียง เสียงถอนหายใจแตก่ ลบั ไมก่ ลา่ วสงิ ใดออกมา จิงอนั เหน็ เชน่ นนั ก็ไดแ้ ตพ่ ดู วา่ “ชา่ งเถอะ ถงึ พระองคจ์ ะ เป็นฮ่องเต้ แตข่ า้ กค็ งไมอ่ าจฝืนใจทา่ นได้ กลบั ไปแลว้ คอ่ ยกราบทลู เรอื งทงั หมด ขา้ เชือวา่ ฝ่าบาทจะตอ้ งเขา้ ใจ ทา่ นเป็นแน่” กอ่ นหนา้ นีเหมยจือไมไ่ ดย้ ินวา่ พวกเขาพดู คยุ เรอื งอะไร กนั มาตอนนีไดย้ นิ ทกุ คาํ พดู ทงั คาํ วา่ ฮ่องเตท้ งั ลาภยศ สรรเสรญิ กท็ าํ ใหต้ กใจไมน่ อ้ ย ถงึ ขนาดทอ่ นฟื นทีใสล่ ง ไปในเตาเมือครูไ่ หมจ้ นเกือบถงึ มืออยแู่ ลว้ นางก็ยงั ไมร่ ู้ ตวั เหมยจือทีกาํ ลงั นิงองึ จาํ ตอ้ งสะบดั มือเพราะรูส้ กึ รอ้ น 10

พอกม้ หนา้ ลงมองก็เหน็ วา่ มีไฟลามออกมานอกเตา นาง รอ้ งเสยี งหลงดว้ ยความตกใจ เซียวจิงซนั รบี วิงเขา้ มาหา หยิบฟื นทอ่ นนนั โยนใสเ่ ขา้ ไป ในเตา แลว้ จบั มือของเหมยขนึ มาสาํ รวจอยา่ งละเอียด หญิงสาวเขินจนหนา้ แดงกาํ พดู เสยี งแผว่ วา่ “ขา้ ไม่ เป็นไร แคเ่ กือบถกู ลวกมือเจา้ คะ่ ” พอเหน็ วา่ นางไมไ่ ดร้ บั บาดเจบ็ จรงิ ๆ อยา่ งทีบอก เขาก็ เบาใจลง ทวา่ พอเงยหนา้ ขนึ กเ็ หน็ จิงอนั กาํ ลงั เบกิ ตาโต จอ้ งมองอยู่ เขาเอย่ ถามอยา่ งตะกกุ ตะกกั วา่ “นะ...นะ... นีคงจะเป็นอาซอ้ สนิ ะ?” 11

เซียวจิงซนั ยืดตวั ขนึ พยกั หนา้ นอ้ ยๆ “ไมผ่ ดิ ” เหมยจือรูส้ กึ วา่ สงิ ตนทาํ ไปเมือครูช่ ่างน่าอบั อาย ทวา่ ใน ตอนนีคงทาํ ไดเ้ พียงยืดตวั ตรงทงั ทีใบหนา้ ยงั แดงกาํ แลว้ สง่ ยมิ นอ้ ยๆ ใหก้ บั ชายผนู้ นั ก่อนจะพยกั หนา้ รบั อีกคน จิงอนั เหมือนยงั ไมไ่ ดส้ ตกิ ลบั คืนมา ยงั คงเบกิ ตากวา้ ง แลว้ พดู จาตดิ ๆ ขดั ๆ ตอ่ ไป “พะ...พะ...พี... พีเซียวแตง่ งานมีภรรยาแลว้ ...” ถอ้ ยคาํ ทีเขาไมไ่ ดพ้ ดู ออกมากค็ ือ... หนาํ ซาํ ทา่ นยงั เปลยี นไปเป็นชายหน่มุ ผแู้ สนดีอบอนุ่ ถงึ เพียงเชียวหรอื เซียวจิงซนั ขมวดคิวเขม้ “ทาํ ไม ประหลาดนกั ร?ึ ” 12

จิงอนั รบี สา่ ยหนา้ ปฏิเสธ “ไมๆ่ ๆๆ...” พดู จบยงั รบี คอ้ ม ตวั ลงอยา่ งนอบนอ้ มแลว้ พดู กบั เหมยจืออยา่ งมีมารยาท “ขา้ แซห่ ลู่ ชือจิงอนั เป็นพีนอ้ งกบั พีเซียว ขอคารวะอา ซอ้ ” เหมยจือยิมรบั แลว้ คารวะตอบเชน่ กนั จิงอนั พิจารณาคสู่ ามีภรรยาอยา่ งจรงิ จงั รอบหนงึ กเ็ หน็ วา่ ทงั สองคนนนั ...คนหนงึ รูปรา่ งสงู ใหญ่ราวกบั ภผู าทีสงู ตระหง่านมนั คง สว่ นอีกคนรูปรา่ งเลก็ บอบบาง สดใสมี ชีวิตชีวาดงั สายนาํ เซียวจิงซนั ในเสอื คลมุ หนงั สตั วย์ าม เคียงคกู่ บั สาวนอ้ ยในชดุ ลายดอกไมเ้ ลก็ ๆ ราวกบั ภาพ วาดชายฉกรรจช์ าวป่ากบั สาวนอ้ ยผงู้ ดงามทา่ มกลาง 13

สายหมอกทีลอยเอือยอยรู่ มิ รวั โดยมีฉากหลงั เป็นเมฆ ขาวทีลอ่ งลอยอยเู่ หนือทิวเขา ไมว่ า่ จะมองจากมมุ ไหนก็ นา่ ชืนชมยงิ นกั ทาํ ใหจ้ ิงอนั อดราํ พนั ออกมาไมไ่ ด้ “ตอน นีพีเซียวใชช้ ีวติ ราวกบั เซียนแลว้ !” เซียวจิงซนั ไดแ้ ตห่ วั เราะออกมา กลบั เป็นเหมยจือที เดิมทียงั มีทา่ ทางเขินอายอยู่ แตพ่ อไดย้ ินคาํ พดู เถรตรงที ฟังดสู ภุ าพของจิงอนั ก็เกิดความรูส้ กึ ดีดว้ ย นางสง่ ยมิ ให้ เขาแลว้ กลา่ ววา่ “ทา่ นพดู อะไรกนั พวกเราเป็นชาวบา้ น อาศยั ในป่าเขาก็ตอ้ งพงึ พาธรรมชาติในการเลียงปาก ทอ้ ง มีแคพ่ ออยพู่ อกิน มีเสอื ผา้ สวมใสใ่ หค้ ลายหนาวก็ นบั วา่ ดีมากแลว้ ไหนเลยจะอาจเอือมไปเปรยี บกบั เซียน ไดเ้ ลา่ ” 14

จิงอนั ไดย้ นิ กย็ กมือคารวะอีกครงั แลว้ ถามวา่ “อาซอ้ ตอนนีทา่ นอยสู่ ขุ สบายดีหรอื ไม?่ ” เหมยจือเอียงคอพลางครุน่ คดิ แลว้ หนั ไปมองเซียวจิงซนั ทียืนอยขู่ า้ งๆ สดุ ทา้ ยกร็ วบรวมความกลา้ พดู อยา่ งขงึ ขงั “ไมม่ ีสงิ ใดใหไ้ มส่ บายใจ เพียงแคค่ าดหวงั วา่ ไมอ่ ยากให้ เกิดศกึ สงครามขนึ มาอีก พอเกิดสงครามทีไรกต็ อ้ งให้ พวกเราจา่ ยภาษีจา่ ยเบียหวดั ไหนเลยพวกเราจะ แบกรบั ภาระเช่นนีไดไ้ หว” จิงอนั ไดย้ นิ กถ็ งึ กบั พดู อะไรไมอ่ อกไดแ้ ตย่ ืนใบหนา้ แดง กาํ ผา่ นไปครูใ่ หญ่จงึ เบกิ ตาโตแลว้ กลา่ ววา่ “ทีอาซอ้ พดู นนั ถกู ตอ้ งแลว้ ” 15

จากนนั ไมน่ านจิงอนั กข็ อตวั ลากลบั ไป 16

ตอนที 56 สัตวน์ ักล่าจากป่ าลกึ ในคาํ คืนนนั ขณะทีเหมยจือนอนซบอกของเซียวจิงซนั กถ็ ามขนึ มาวา่ “เขาเป็นสหายทีรูจ้ กั กบั ทา่ นขา้ งนอกนนั หรอื ?” เซียวจิงซนั กลบั ตอบ “อืม” เพียงคาํ เดียว เหมยจือเขียนิวเลน่ ไปมาบนอกของเขาแลว้ ถามตอ่ ไป “พวกทา่ นรูจ้ กั กบั ฮ่องเตท้ ีเรยี กเก็บภาษีพวกเราดว้ ย หรอื ?” 1

เซียวจิงซนั ตอบ “อืม” กลบั บมาอีกครงั เหมยจือละมือจากอกของเขา แลว้ ลากนิวลบู ไลไ้ ปตาม รอยแผลเป็นทีตอนนีไมน่ า่ กลวั สาํ หรบั ตนอีกแลว้ “เขา มาหาทา่ น...เพือเรยี กใหท้ า่ นไปชว่ ยรบหรอื เจา้ คะ?” เซียวจิงซนั ยงั คงตอบ “อืม” คาํ เดียวเชน่ เคย ทวา่ ครงั นี นาํ เสยี งกลบั ทมุ้ ตาํ ลงเลก็ นอ้ ย เหมยจือลบู เปะปะไปตามรา่ งกายของเขาแลว้ คอ่ ยๆ ออกแรงกดมากขนึ ก่อนจะกลา่ ววา่ “เชน่ นนั แลว้ ทา่ นจะ ไปกบั พวกเขาหรอื ไม?่ ” 2

ชายหนมุ่ หรตี าลงแลว้ สา่ ยหนา้ “ขา้ มีหรอื จะกลา้ ” เหมยจือฟังแลว้ ก็ยงั ไมเ่ ขา้ ใจ นางกะพรบิ ตาปรบิ ๆ แลว้ เงยหนา้ มองเขา “ทาํ ไมถงึ ไมก่ ลา้ เลา่ ?” เซียวจิงซนั ยงั คงหรตี าจอ้ งมองนาง แววตานนั ลกึ ลาํ จน ไมอ่ าจเหน็ กน้ บงึ “ขา้ มีเหมยจือนอ้ ยพนั แขง้ พนั ขาอยู่ เชน่ นี แลว้ ขา้ จะไปไหนไดเ้ ลา่ ?” เหมยจือลกุ พรวดขนึ นงั ครอ่ มบนรา่ งชายหน่มุ กม้ หนา้ ลงมองอยา่ งซกุ ซน “ขา้ พนั แขง้ พนั ขาทา่ นกไ็ มไ่ ดอ้ ยา่ ง นนั หรอื ? เชน่ นนั ขา้ กจ็ ะพนั ทงั ตวั ทา่ นอยอู่ ยา่ งนี พนั จน ทา่ นหายใจไมอ่ อกไปเลย” 3

ในเมือภรรยายวั เยา้ มาเชน่ นี มีหรอื ทีคนอยา่ งเซียวจิงซนั จะยอมปลอ่ ยนางไปงา่ ยๆ ทอ่ นลา่ งของเขาลกุ สขู้ นึ มา ทนั ที แสดงใหน้ างเหน็ วา่ มงั กรนนั ตอ้ งการถาํ แลว้ หากเขาไมแ่ สดงฝีมือใหป้ ระจกั ษ์ ภรรยาของเขากจ็ ะทาํ ตวั ดดุ นั ราวกบั แมเ่ สอื แตพ่ อเขาเพิงเรมิ ไปไดไ้ มน่ าน นางก็พลนั มือไมอ้ อ่ นกลายเป็นลกู แมวรอ้ งครวญคราง ขอชีวิตขนึ มา . ตงั แตช่ ายหนวดเคราเฟิมผนู้ นั จากไป 4

ผคู้ นในหมบู่ า้ นกก็ ลบั มามองเซียวจิงซนั ดว้ ยสายตา ประหลาดขนึ มาอีก ทวา่ ในความแปลกประหลาดนีกลบั เป็นไปในทางทีดีมากกวา่ บางคนทีสนิทสนมกนั ไดเ้ อย่ ถามอยา่ งตรงไปตรงมา “ตอนทีอยขู่ า้ งนอกนนั ทา่ นไป ทาํ อะไรมาหรอื ?” “เคยเป็นทหาร เคยออกรบ เคยฆา่ คน” เซียวจิงซนั ตอบ เสียงเรยี บ คนถามถงึ กบั ลบู จมกู เมือถกู คาํ วา่ ‘เคยฆา่ คน’ ทาํ ให้ ตกใจ ทวา่ พอลองใครค่ รวญอีกครงั กโ็ พลง่ อกมาวา่ “ตอ้ งเข่นฆา่ พวกคนชวั เป็นแน่ ก็คงเหมือนอยา่ งโจรป่า 5

พวกนนั สนิ ะ!” “ก็ประมาณนนั ” อีกฝ่ายถงึ กบั ยกนิวหวั แมม่ ือให้ “เยียมจรงิ ๆ เมือกอ่ นขา้ ก็พอรูว้ า่ ทา่ นตอ้ งไมธ่ รรมดาแน่ มาตอนนีถงึ ไดร้ ูว้ า่ จิงซนั ของพวกเราตอนอยขู่ า้ งนอกนนั เป็นวีรบรุ ุษผยู้ งิ ใหญ่!” อีกคนทีอยขู่ า้ งกนั รบี เอย่ คา้ น “เหตใุ ดจงึ บอกวา่ ตอนอยู่ ขา้ งนอกนนั เป็นวีรบรุ ุษผยู้ งิ ใหญ่ ขา้ วา่ พีจิงซนั ตอนอยใู่ น หมบู่ า้ นเรากเ็ ป็นวีรบรุ ุษทียงิ ใหญ่ดว้ ย! ยามนีผคู้ นใน ละแวกใกลๆ้ ตา่ งก็ราํ ลือกนั วา่ พีจิงซนั นนั ใชเ้ พียงมือ เปลา่ กป็ ราบพวกโจรป่าจนราบคาบ มีธนเู พียงคนั เดียวก็ 6

ทาํ ใหพ้ วกโจรป่าวิงหนีจนฉีราดออกจากหมบู่ า้ นของ พวกเราไปแทบไมท่ นั แลว้ ก็ไมก่ ลา้ กลบั เขา้ มาอีกเลย” สงิ ทีพดู คยุ กนั หลงั จากนนั กห็ นีไมพ่ น้ คาํ สรรเสรญิ เยนิ ยอ และเรอื งสพั เพเหระของพวกชาวบา้ นก็เทา่ นนั . เพียงพรบิ ตากเ็ ขา้ สกู่ ลางฤดหู นาว ยามนีหวั ขอ้ ในการพดู คยุ กนั ก็เปลยี นไป “พวกเจา้ ไดย้ นิ ทีเขาลอื กนั หรอื ไม?่ ตอ่ ไปหมบู่ า้ นของเราไมต่ อ้ งจ่าย ภาษีแลว้ นะ!” 7

“ไดย้ นิ มาวา่ ไมเ่ พียงหมบู่ า้ นของเราเทา่ นนั ทงั เมืองหู ซนั ก็ไมต่ อ้ งจา่ ยภาษีเลย!” “ใชแ่ ลว้ ๆ ผใู้ หญ่บา้ นบอกวา่ ฮอ่ งเตท้ รงมีพระเมตตา ทรง มีคาํ สงั ใหล้ ะเวน้ ภาษีในเมืองของพวกเราทงั หมด แลว้ ยงั บอกอีกวา่ ตอ่ ไปจะยกเลกิ เรอื งภาษีดว้ ย ตอ่ ไปกไ็ ม่ ตอ้ งจ่ายภาษีกนั อีกแลว้ ” พวกชาวบา้ นตา่ งพดู ถงึ แตเ่ รอื งการยกเวน้ ภาษี ทกุ คน พากนั ปลมื ปีตทิ าํ ใหบ้ รรยากาศในหมบู่ า้ นผอ่ นคลายลง . 8

ลานบา้ นเลก็ ๆ แหง่ หนงึ มีชายฉกรรจผ์ หู้ นงึ เปลอื ยทอ่ นบนผา่ ฟื นอยู่ เพียงไมน่ าน ก็มีหญิงสาวถือเสอื คลมุ หนงั แกะเดินออกมาจากในบา้ น “ทา่ นใสเ่ สอื ตวั นีกอ่ นเถอะ อยา่ ถอดเสอื ทาํ งานอยเู่ ลย เดียวหนาวจนไมส่ บายไปจะทาํ เชน่ ไร?” เซียวจิงซนั เงยหนา้ ขนึ มาสง่ ยมิ ใหจ้ นเหน็ ฟันขาวทีเรยี ง อยา่ งเป็นระเบียบราวกบั หมิ ะทีเหน็ อยไู่ กลๆ “ไมต่ อ้ ง กงั วลไปหรอก เจา้ เคยเหน็ คนอยา่ งขา้ หนาวจนไมส่ บาย ดว้ ยหรอื ?” 9

เหมยจือมองไลล่ งไปตามตวั ของเขา เหน็ แผงอกกาํ ยาํ นนั มีเหงือผดุ พราวออกมา เมด็ เหงือไหลเรอื ยไปตามรอย แผลฉกรรจบ์ นหนา้ อกลงสดู่ า้ นลา่ ง พอมองกลบั ขนึ ไป ดา้ นบนก็เหน็ วา่ บนศีรษะของเขามีไอรอ้ นลอยคกุ รุน่ อยู่ เหมยจือหกั ็วเราะพรวดออกมา “ทา่ นคงไมก่ ลวั หนาว จรงิ ๆ ดว้ ย เชน่ นนั ก็ตงั ใจผา่ ฟื นไปนะเจา้ คะ แลว้ คืนนีขา้ จะทาํ ของอรอ่ ยๆ ใหก้ ิน” เซียวจิงซนั เงือขวานในมือขนึ กลา้ มแขนนนั มีพละกาํ ลงั มากมายจนนา่ กลวั เพียงเขาเหวียงขวานลงมา ไมท้ อ่ น หนาก็แยกออกเป็นสองสว่ น เขามองไมท้ ีถกู ผา่ ออกเป็นสองทอ่ น แลว้ ชาํ เลอื งไปทาง ภรรยาของตนดว้ ยแววตากรุม้ กรมิ พลางกลา่ ววา่ 10

“อยากกินอะไรกไ็ ดห้ รอื ?” เหมยจือเหน็ แววตาของเขากร็ ูท้ นั วา่ อีกฝ่ายกาํ ลงั คิด อะไรอยู่ นางยืนมือไปกาํ หิมะทีเกาะอยรู่ มิ หนา้ ตา่ งแลว้ ปาไปทางเขา “ทา่ นนีนิสยั เสยี จรงิ ๆ ขา้ ทาํ อะไรใหก้ ็กิน อยา่ งนนั เถอะ” ไหนเลยเหมยจือจะมีเรยี วแรงมากมาย หมิ ะทีปาออกไป ลอยอยกู่ ลางอากาศไดไ้ มน่ านก็กระจายไปหมดเสยี ก่อน แทบจะไมโ่ ดนเซียวจิงซนั เลยสกั นิด มีเพียงเกลด็ หิมะ เลก็ นอ้ ยทีลอยไปถกู ขา้ งกายเขา ชายหน่มุ ยกมือขนึ ควา้ ละอองหิมะทีลอยอยกู่ ลางอากาศ 11

ไดเ้ พียงนิดหนอ่ ย “นีเจา้ จะใหข้ า้ กินหมิ ะอยา่ งนนั หรอื ?” ทวา่ พอหมิ ะถกู ความรอ้ นจากฝ่ามือชายหนมุ่ กล็ ะลาย กลายเป็นหยดนาํ เหมือนกบั ตนทีละลายดว้ ยเงือมมือ ของภรรยา . ตกกลางคืน เดิมทีเซียวจิงซนั ตงั ใจจะลงโทษภรรยาบนเตียงอบอนุ่ ทวา่ เขาเพิงจะเขา้ ไปซกุ กายอยใู่ ตผ้ า้ หม่ กอดรดั รา่ งนมุ่ ๆ ของนางไดไ้ มน่ านก็พลนั ไดย้ ินเสียงดงั มาจากภายนอก 12

เป็นเสยี งหอนดงั กงั วานไปทวั ในคาํ คืนของฤดหู นาวที แสนสงบในป่าลกึ พอมีเสียงเช่นนีกท็ าํ ใหน้ ่าหวาดหวนั ยงิ นกั ‘นนั เป็นเสยี งของหมาป่า’ ทวา่ ไมใ่ ช่เสยี งหอนของหมาป่าเพียงตวั เดียว แตเ่ ป็น เสียงหอนของหมาป่าทงั ฝงู ผคู้ นทีอาศยั ในป่า ใชว่ า่ จะไมเ่ คยไดย้ ินเสียงเหา่ หอน ของหมาป่าในยามคาํ คืนกลางฤดหู นาว ทวา่ ครงั นีพวก มนั กลบั เหา่ หอนรบั กนั เป็นทอดๆ ดงั กกึ กอ้ งไปทวั ทงั เขา 13

เสยี งนนั ทงั ชดั เจนและเรง่ เรา้ จนทกุ คนรบั รูไ้ ดว้ า่ พวกมนั คงอยไู่ มไ่ กลจากหมบู่ า้ นเทา่ ไรนกั นอกจากเสยี งหมาป่า ทีเหา่ หอนก็ยงั มีเสียงฝีเทา้ มา้ ตามมาดว้ ยเสยี งรอ้ งโอด ครวญ เหมยจือทีอยใู่ นออ้ มกอดของเซียวจิงซนั ถงึ กบั แขง็ ทือไป ทงั รา่ ง เอย่ ถามดว้ ยนาํ เสยี งสนั เทา “หมา... หมาป่าจะ เขา้ มาในหมบู่ า้ นหรอื ?” เหมยจือไมไ่ ดย้ ินคาํ ตอบจากอีกฝ่าย นางไดย้ นิ เพียง เสียงรอ้ งตะโกนดว้ ยความหวาดกลวั ของคนดา้ นนอก “หมาป่า! หมาป่ามาแลว้ !” 14

. เสยี งมา้ กาํ ลงั รอ้ งพยศอยา่ งหวาดกลวั แทรกดว้ ยเสยี งฝงู สนุ ขั เหา่ หอนอยา่ งบา้ คลงั ทาํ ใหล้ าที อยใู่ นเพงิ กระโดดไปมาอยา่ งตืนตกใจ ไก่ทีอยใู่ นเลา้ ก็ รอ้ งเสียงดงั จนฟังสบั สนอลหมา่ นไปหมด เซียวจิงซนั ลกุ พรวดขนึ นงั มองออกไปนอกหนา้ ตา่ ง เหม ยจือนอนตวั แขง็ ทือชิดกบั ชายหน่มุ เซียวจิงซนั มองสาํ รวจดา้ นนอกรอบหนงึ แลว้ กม้ หนา้ ลง สงั เหมยจือดว้ ยเสียงเครง่ ขรมึ “เจา้ อยใู่ นบา้ น คราวนี 15

หา้ มออกไปดา้ นนอกเดด็ ขาด!” พดู จบเขาก็พลกิ กายลงจากเตียง หยิบเสอื มาสวมอยา่ ง ลวกๆ กอ่ นจะหนั ไปหยบิ คนั ธนทู ีแขวนไวบ้ นผนงั บา้ น แลว้ เดนิ ออกนอกประตู ทวา่ ก่อนเดินออกไปยงั หนั มา กาํ ชบั อีกวา่ “ปิดประตใู หด้ ี!” เหมยจือกา้ วลงจากเตียงอยา่ งระมดั ระวงั เกาะทีขอบ หนา้ ตา่ งแลว้ มองออกไปดา้ นนอก เหน็ เพียงดวงตาสฟี า้ หลายคอู่ ยไู่ กลๆ ราวกบั ดวงดาวทีทอประกายอยบู่ นทอ้ ง ฟา้ มืดมดิ หญิงสาวถงึ กบั สดู ลมหายใจลกึ หมาป่ า! 16

นางไมเ่ คยเหน็ หมาป่ามากมายขนาดนีมาก่อน แตก่ ็เคย ไดย้ ินบดิ าเลา่ ใหฟ้ ังวา่ ในตอนกลางคืน ดวงตาของหมา ป่าจะเป็นสีฟา้ และก็มีบางตวั ทีตาเป็นสีเขียว ตอนนีในหมบู่ า้ นมีเสยี งดงั อกึ ทกึ ฟังแลว้ สบั สนวนุ่ วาย ไปหมด ผคู้ นวิงกนั อลหมา่ น บางคนกจ็ งู สนุ ขั ของตน ออกมาดว้ ย พวกมนั พากนั เหา่ หอนอยา่ งบา้ คลงั เสียง ดงั ปะปนกบั ผคู้ นทีโหวกเหวกโวยวาย แตว่ า่ ทงั หมดนียงั ไมอ่ าจเทียบกบั เสยี งหอนของฝงู หมาป่าทีดงั ใกลเ้ ขา้ มา จนทาํ ใหค้ นทีไดย้ นิ อกสนั ขวญั แขวนไปตามๆ กนั ทา่ มกลางเสยี งสบั สนอลหมา่ นนี มีใครคนหนงึ ตะโกน เสียงดงั ชวนใจหายใจควาํ วา่ “วิงไปทางโนน้ แลว้ เรว็ 17

เขา้ !” เหมยจือรูส้ กึ กระตกุ วบู ทีหวั ใจขนึ มาทนั ที เสียงนนั ดงั มา จากดา้ นนอก นาํ เสยี งฟังดรู อ้ นรน้ และเตม็ ไปดว้ ยความ หวาดกลวั เป็นเสียงใครกนั นะ เป็นใครกนั ทีไปเผชิญ หนา้ ฝงู หมาป่าพวกนนั ? หญิงสาวเกาะขอบหนา้ ตา่ งแน่น จบั จอ้ งไปนอกหนา้ ตา่ ง อยพู่ กั ใหญ่ ทอ้ งฟา้ ยามนีมืดมดิ ดวงดาวพราวพรา่ ง ระยิบระยบั ทวา่ ลกึ เขา้ ไปในป่าบนเขาอนั ดาํ มืดนนั มีดวงตาสีฟา้ เป็นประกายวิบวบั อยู่ จนตอนนีนางแทบ จะแยกไมอ่ อกวา่ สงิ ใดคือดวงตาของหมาป่า สงิ ใดคือ ดวงดาว 18

ตอนที 57 หาเรืองใส่ตัว! เหมยจือสนั สะทา้ นไปทงั รา่ ง ตอนทียงั เป็นเดก็ นางเคยไดย้ นิ ผเู้ ฒา่ ผแู้ ก่เลา่ เรอื งราว เกียวกบั ฝงู หมาป่าทีลงมากอ่ กวนหากินในหมบู่ า้ น แต่ วา่ เรอื งพวกนีมกั จะเกิดขนึ ในชว่ งหนา้ หนาวทีอากาศ เหน็บหนาวมากๆ เพราะพวกมนั ไมม่ ีอะไรกิน จงึ ตอ้ งออกมาจากป่าลกึ เพือหาอาหารจนสรา้ งความ วนุ่ วายในหมบู่ า้ น แลว้ นีเกิดอะไรขนึ ทาํ ไมฝงู หมาป่าถงึ ลงมาทีหมบู่ า้ น 1