Hunter's Lady ดรุณีสุดที่รัก เล่ม2

ในเมือเขา้ รว่ มกบั กองทพั เหมือนๆ กนั แตค่ นอืนกลบั มา แลว้ ทา่ นละ่ ...ตอนนีทา่ นอยทู่ ีไหน? . หลงั จากวนั นนั พวกชาวบา้ นลว้ นสงสารและเหน็ ใจเหมยจือจงึ พยายาม ไมพ่ ดู ถงึ เรอื งของเฉินหงเสยี วตอ่ หนา้ นางอีก ทวา่ ใน ยามปกติเหมยจือและอาจินมกั จะพดู คยุ เลน่ กนั เป็น ประจาํ อาจินเองจงึ ยากจะเลยี งไมเ่ อย่ ถงึ เรอื งของนอ้ ง ชายสามี เหมยจือไดย้ ินก็เพียงฝืนยมิ ใหแ้ ลว้ พดู คยุ ตอ่ 11

อีกไมก่ ีคาํ เทา่ นนั เมือไรทีตอ้ งอยคู่ นเดียวนางกจ็ ะนงั อยบู่ นเตียงทาํ งาน เยบ็ ปักถกั รอ้ ย วนั นีนางเหมอ่ จนเขม็ แทงนิวมือ เหม ยจือสะดงุ้ เลก็ นอ้ ย นงั มองเลอื ดสีแดงสดทีผดุ ออกมา จากนิวแลว้ แอบคิดไปวา่ หากเซียวจิงซนั ยงั อยู่ เขาคง ตอ้ งเป็นหว่ งเป็นใยตนมาก ตอ้ งรบี ใสย่ าทาํ แผลใหแ้ น่ นอน แตว่ า่ เขาไมอ่ ยแู่ ลว้ ในเมือเขาไมอ่ ยกู่ ไ็ รค้ นใสใ่ จดแู ล ดงั นนั นางเองก็ครา้ นทีจะใสใ่ จเชน่ กนั ไดแ้ ตน่ งั มองเลือดที ไหลออกมา หยาดนาํ ตาก็คอ่ ยๆ ไหลรนิ . 12

ผา่ นไปอีกหลายวนั จเู ถากลบั มาเยียมบา้ นมารดาของตน นางอมุ้ เจา้ หนตู วั อว้ นจาํ มาํ คนหนงึ อยใู่ นออ้ มอก ดา้ นหลงั มีชายหน่มุ ทา่ ทางซือๆ ในมือจบั เชือกจงู ลามาดว้ ยตวั หนงึ ลกั ษณะ ทา่ ทางของลาตวั นนั ดคู ลา้ ยกบั ลาทีบา้ นของเหมยจือ พอชายหน่มุ ทา่ ทางซือคนนนั เหน็ เหมยจือก็เรยี กวา่ พี ใหญ่ดว้ ยทา่ ทางนบนอบ เหมยจือเองก็รบี ตอบรบั ทนั ที กอ่ นจะชกั ชวนใหส้ องสามีภรรยาหน่มุ สาวเขา้ มานงั ใน บา้ น จเู ถาดอู วบอมิ มากขนึ กวา่ ตอนทียงั ไมอ่ อกเรอื น ผิว 13

พรรณกข็ าวเนียนขนึ อิมเอิบจนใบหนา้ กลมกลงึ เจา้ หนู จาํ มาํ ทีอยใู่ นออ้ มกอดนนั รอ้ งไหจ้ า้ ไมย่ อมหยดุ ประเดียวก็รอ้ งประเดียวก็ยกเทา้ ขนึ ถีบไปมา จเู ถา คอ่ ยๆ กลอ่ มลกู นอ้ ย ไรซ้ งึ นิสยั ของเดก็ สาวทีเอาแตใ่ จ เหมือนเมือกอ่ น มารดาเหน็ แลว้ ก็ปลาบปลมื ใจยงิ นกั พราํ บอกวา่ “เดก็ คนนีโตเป็นผใู้ หญ่เสียที รูเ้ รอื งเป็นการเป็นงานขนึ เยอะ” จเู ถาพยกั หนา้ นอ้ ยๆ ใหเ้ หมยจือแลว้ เรยี กวา่ พีใหญ่ จากนนั กไ็ มไ่ ดพ้ ดู อะไรอีก เหมยจือเองก็ไมไ่ ดใ้ สใ่ จกบั ทา่ ทีของนางมากมายนกั รบี ถลาเขา้ ไปอมุ้ หลานชายตวั นอ้ ย ทวา่ เดก็ นอ้ ยจาํ มาํ ยงิ นกั เหมยจือรบั มาอมุ้ ไดไ้ ม่ นานกร็ ูส้ กึ หนกั จนปวดแขน นางยืนหวั แมม่ ือไปแหย่ 14

หลานชายเลน่ เจา้ ตวั นอ้ ยเบกิ ตาโตจอ้ งมองนาง ดวง ตากลมโตกะพรบิ ปรบิ ๆ ช่างน่ารกั เหลือเกิน จเู ถาสง่ เสยี งดสุ งั ใหส้ ามีของตนออกไปทาํ โน่นทาํ นี สว่ น เขาก็ช่างเชือฟังเสยี จรงิ ไมพ่ ดู อะไรใหม้ ากความก็ รบี ออกไปทาํ ตามทนั ที ทาํ ใหอ้ าชิวทีมองอยถู่ งึ กบั ตาโต อา้ ปากคา้ งไปเลย เหมยจือเองก็หวั เราะไปดว้ ย ลอบคิดในใจวา่ จเู ถานนั ช่างวาสนาดีเสียจรงิ ทีไดเ้ จอกบั ชายหนมุ่ ทีดีนิสยั ซือเช่น นี และยงั มีความอดทนยอมใหก้ บั นิสยั ของนางได้ จเู ถาหรตี ามองพีสาวแลว้ พดู ดว้ ยอารมณห์ งดุ หงิด “เซียวจิงซนั ผนู้ ีชกั จะเอาใหญ่แลว้ ทาํ ไมถงึ มาจากไป 15

เช่นนีได?้ รอใหเ้ ขากลบั มาเมือไรตอ้ งลงโทษเสยี ให้ เข็ด!” เหมยจือไดย้ นิ ทีจเู ถาพดู รอยยมิ กค็ อ่ ยๆ หบุ ลง “ไมม่ ี อะไรสกั หนอ่ ย ใช่วา่ ไปแลว้ จะไมก่ ลบั มาเลยเสียเมือไร” จเู ถาถอนหายใจ “พีใหญ่ พีช่างเป็นคนดีเหลอื เกิน เหตุ ใดจงึ ยอมใหเ้ ขาจากไปเชน่ นีเลา่ !” อาชิวเองก็หนั ไปพดู กบั พีรองดว้ ยอารมณห์ งดุ หงิดเช่น กนั “พีรองพดู เชน่ นีก็ไมถ่ กู พีเขยไปกเ็ พือช่วยใหบ้ า้ น เมืองสงบสขุ เขาเป็นลกู ผชู้ ายใจหา้ วหาญยอ่ มตอ้ งใสใ่ จ เรอื งของบา้ นเมืองเป็นธรรมดา!” 16

จเู ถาทาํ ทา่ ถ่มนาํ ลายใสอ่ าชิวทีหนงึ “ไปเลย! อยากไป ทางไหนกไ็ สหวั ไปทางนนั ชว่ ยใหบ้ า้ นเมืองสงบสขุ งนั รึ เรอื งนนั มนั เกียวอะไรกบั พวกเราดว้ ยเลา่ !” อาชิวยงิ รูส้ กึ ข่นุ เคืองใจเขา้ ไปใหญ่ ตวาดเสียงดงั ออกไป “พีรองนะ่ ตอ้ งเรยี นรูจ้ ากพีเขยอีกเยอะ ออกไปดโู ลก กวา้ งกบั เขาบา้ ง หาโอกาสไปคิดทาํ การใหญ่เหมือนคน อืนบา้ ง!” จเู ถาสง่ สายตาคอ้ นอาชิวไปทีหนงึ พดู อยา่ งไมพ่ อใจ “ช่างเถอะ เจา้ เองกร็ บี โตไวๆ แลว้ หาผหู้ ญิงดีๆ มาแตง่ งานดว้ ยสกั คน” 17

------------------------------------------------ ------------------------------------------------ ---- [1] เจียวจือ อาหารมงคลของชาวไทยเชือสายจีนอีก อยา่ งหนงึ ในเทศกาลตรุษจีน คือ ประเพณีการกิน เจียวจือ (หรอื เกียวตน้ ตาํ รบั จีน) 18

ตอนที 70 ตามหา พอตกกลางคืน สามแมล่ กู ก็ขนึ ไปนอนอยบู่ นเตียงเดียวกนั ทวา่ ลกู ชาย ตวั นอ้ ยของจเู ถาไมค่ นุ้ ชินกบั สถานทีกเ็ ลยตืนขนึ มา รอ้ งไหต้ ลอดคืน จเู ถาจงึ ปอ้ นนมใหล้ กู ซฮู หู ยนิ เองก็ 19

อายมุ ากแลว้ พอถกู กวนใหต้ ืนกล็ มื ตาขนึ มาดู แตพ่ อ ลม้ ตวั ลงนอนกห็ ลบั ไปทนั ที กลบั เป็นเหมยจือทีนอนไม่ หลบั นางจงึ นงั เอนกายมองจเู ถาใหน้ มลกู นอ้ ย หลงั จากเดก็ นอ้ ยดดู นมเสรจ็ จเู ถาก็รอ้ งเพลงกลอ่ มเสยี ง ออ่ นโยนพลางตบหลงั ลกู อยา่ งเบามือ จนเดก็ นอ้ ยหลบั ไปในทีสดุ แสงสวา่ งจากดวงจนั ทรภ์ ายนอกสาดสอ่ งเขา้ มาทางหนา้ ตา่ ง สะทอ้ นใบหนา้ ของจเู ถา ทาํ ใหท้ า่ ทาง ของนางดอู บอนุ่ ออ่ นโยน เหมยจือเหน็ แลว้ อดทีจะถอน หายใจออกมาไมไ่ ด้ “จเู ถา เจา้ โตเป็นผใู้ หญ่แลว้ จรงิ ๆ” จเู ถาเงยหนา้ มองเหมยจือ “พีใหญ่ ขา้ รูว้ า่ เมือก่อนขา้ ไมค่ อ่ ยรูค้ วามนกั ทาํ ใหพ้ ีตอ้ งลาํ บากมาก พอขา้ แตง่ งานออกเรอื นไปมีพอ่ แมส่ ามีของตนเอง ตอ้ งผา่ นความ 20

ยากลาํ บากมาไมน่ อ้ ย จงึ เขา้ ใจวา่ ทีผา่ นมานนั ตนเองทาํ ตวั แยแ่ คไ่ หน ถงึ ไดร้ ูว้ า่ พวกทา่ นรกั และตามใจขา้ เหลือ เกิน” เหมยจือไดย้ นิ นอ้ งสาวพดู กย็ มิ ปลอบใจ “เดก็ โง่ จรงิ ๆ แลว้ ขา้ ไมเ่ คยใสใ่ จเรอื งพวกนีเลย ขอแคเ่ จา้ มีความสขุ ก็ พอ” จเู ถาคดิ ๆ ดแู ลว้ ก็พลนั หวั เราะขนึ มา “นนั สนิ ะ เมือ ก่อนขา้ ทาํ ตวั แยแ่ คไ่ หน พีก็ไมเ่ คยโกรธขา้ เลยสกั ครงั ” สองสาวพีนอ้ งตา่ งคนตา่ งก็นอนไมห่ ลบั จงึ ลกุ ขนึ มานงั พงิ หวั เตียงพดู คยุ ความในใจและปรบั ทกุ ขก์ นั แตก่ ห็ นี ไมพ่ น้ เรอื งราวในชีวิตประจาํ วนั หรอื กระทงั เรอื งของ 21

สามี พอพดู ถงึ เรอื งของเซียวจิงซนั จเู ถากอ็ ดกงั วลแทนเหม ยจือไมไ่ ด้ “เขาจากไปอยา่ งนี หากกลบั มาจรงิ ๆ ก็ยงั ดี แลว้ ถา้ เขาไมก่ ลบั มาเลา่ ตอ่ ไปพีจะใชช้ ีวิตอยอู่ ยา่ งไร? จะไมแ่ ตง่ งานใหมจ่ รงิ ๆ หรอื ?” เหมยจือยิมแลว้ กลา่ ววา่ “อนั ทีจรงิ ขา้ เองก็คดิ เรอื งนีไว้ แลว้ การแตง่ งานใหมน่ นั คงเป็นไปไมไ่ ด้ ถา้ เขาไมก่ ลบั มาวนั นี ขา้ ก็จะรอเขาไปอีกหนงึ วนั หากเขาไมก่ ลบั มา ตลอดชีวติ ขา้ คงจะรบั เดก็ กาํ พรา้ มาเลยี งดสู กั คน แลว้ ใหใ้ ชแ้ ซข่ องเขา ถือเป็นการชว่ ยสบื ตอ่ วงศต์ ระกลู ใหเ้ ขา และจะไดค้ อยดแู ลขา้ ยามแก่เฒา่ ดว้ ย” 22

จเู ถาไดย้ ินเหมยจือพดู ถงึ ตอนสดุ ทา้ ย เรอื งดแู ลตนเอง ยามแก่เฒา่ ก็พลนั สะอืนไหอ้ อกมา ดวงตาทงั สองขา้ ง แดงกาํ เลก็ นอ้ ย นางดงึ มือของเหมยจือมากมุ ไวแ้ ลว้ พดู ปลอบประโลมวา่ “พีใหญ่ ทา่ นไมต่ อ้ งกลวั หรอก และ อยา่ ไดค้ ดิ มากเชน่ นีเลย ขา้ ยงั อยแู่ ลว้ ยงั มีอาชิว อีก หน่อยกย็ งั มีจะหลานชายของพีดว้ ยอีกคน” เหมยจือกมุ มือทีอวบอมู ของนอ้ งสาว สหี นา้ เปลยี นเป็น ปีติยนิ ดี “ขา้ รู.้ .. แตข่ า้ ไมเ่ ป็นไรหรอก เขาตอ้ งกลบั มา แน่” . จเู ถาอมุ้ ลกู นอ้ ยแลว้ ขนึ ไปนงั อยบู่ นหลงั ลา 23

สามีของนางเป็นผจู้ งู ลาเดนิ ไปตามทางลาดทีทอด ยาวออกไปนอกหมบู่ า้ น ลาตวั นนั สะบดั หางไปมา จเู ถา จบั มือนอ้ ยๆ ของลกู ชายแลว้ ใหท้ าํ ทา่ โบกมือเพือเป็น การอาํ ลา “ทา่ นแม่ พีใหญ่ พวกทา่ นกลบั กนั ไปเถอะ อากาศดา้ นนอกยงั เยน็ อยเู่ ลย เดียวจะไมส่ บายกนั นะ เจา้ คะ” ซฮู หู ยิน เหมยจือและอาชิวตา่ งตะโกนรบั ปากไปเช่นนนั ทวา่ ยงั คงยืนอยตู่ รงโขดหนิ โบกมืออาํ ลาผทู้ ีกาํ ลงั จะ จากไป ทงั สามรอจนกระทงั ไมเ่ หน็ หลงั พวกเขาแลว้ ก็พา กนั เดนิ กลบั อยา่ งอาลยั อาวรณ์ ทกุ คนเดนิ มาทีบา้ นเหมยจือ พอถงึ หนา้ ประตบู า้ น จๆู่ 24

เหมยจือกเ็ งยหนา้ ขนึ แลว้ พดู กบั มารดาวา่ “ทา่ นแม่ ขา้ อยากออกไปตามหาเขา” ผเู้ ป็นแมถ่ งึ กบั ตะลงึ งนั “ตามหาเขางนั ร?ึ เจา้ จะไป ตามหาทีไหน? แผน่ ดนิ กวา้ งใหญ่ไพศาล เจา้ จะหาเขา เจอไดอ้ ยา่ งไร?” เหมยจือเหมอ่ มองทิวเขาทีอยไู่ กลออกไป “ขา้ กไ็ มร่ ูว้ า่ จะไปตามหาทีใด แตถ่ งึ อยา่ งไรขา้ กต็ อ้ งไป...” ประโยคตอ่ มานาํ เสยี งกลบั เบาลง เหมือนกาํ ลงั พดู กบั ตวั เอง “ขา้ ตอ้ งรอเขาไปตลอดชีวิตเช่นนีหรอื ? ไม!่ ขา้ จะออกไปตามหาเขา ถงึ สดุ ทา้ ยจะพบวา่ เขาไมอ่ ยบู่ น โลกนีแลว้ ขา้ กจ็ ะนาํ เถา้ กระดกู ของเขากลบั มา” 25

พอถงึ ตรงนีนางกห็ นั มามองมารดาอยา่ งคนทีตดั สนิ ใจ แน่วแน่ “แมต้ อ้ งเดินทางไกลสดุ หลา้ ฟา้ เขียว ขา้ ก็ตอ้ ง ตามหาเขาใหเ้ จอ หากเขาไมม่ ีชีวิตอยบู่ นโลกนีแลว้ ขา้ กจ็ ะนาํ เถา้ กระดกู ของเขากลบั มา แตถ่ า้ เขายงั มีชีวติ อยู่ ขา้ กจ็ ะพาเขากลบั มาดว้ ยกนั ใหไ้ ด!้ ” คนเป็นแมถ่ งึ กบั ตกตะลงึ ไปชวั ขณะ เมือเหน็ บตุ รสาวมี เจตนารมณช์ ดั เจนเพียงนี ในทีสดุ นางก็ไดแ้ ตพ่ ยกั หนา้ รบั พดู เสยี งเบาวา่ “กไ็ ด.้ .. เชน่ นนั เจา้ กอ็ อกไปตามหา เขาเถอะ” ตอ่ ใหต้ นเองรงั ลกู สาวใหย้ อมอยทู่ ีหมบู่ า้ นลสี ยุ่ ทวา่ ใจ ของนางก็ไมไ่ ดอ้ ยทู่ ีนีมาเนินนานแลว้ 26

. หลงั จากเหมยจือบอกวา่ จะออกไปตามหาสามี บางคนในหมบู่ า้ นกห็ า้ มปรามไมอ่ ยากใหน้ างไป บาง คนกท็ อดถอนใจแลว้ กลา่ วเหน็ ดว้ ย แตไ่ มว่ า่ ทกุ คนจะมี ความคดิ เหน็ เช่นไร สดุ ทา้ ยแลว้ กล็ ว้ นแตเ่ ป็นหว่ งทีเหม ยจือจะออกไปเพียงลาํ พงั แตเ่ หมยจือกลบั ไมไ่ ดส้ นใจเรอื งพวกนีเลย นางรูแ้ คว่ า่ การตดั สนิ ใจไปครงั นีไมเ่ พียงออกไปเพือตามหาสามีตน เองเทา่ นนั นางยงั อยากออกไปดโู ลกภายนอกดว้ ยวา่ เป็นเชน่ ไร 27

ก่อนหนา้ นีโลกภายนอกสาํ หรบั เหมยจือนนั ดหู า่ งไกล ราวกบั เทือกเขาใหญ่ทีปกคลมุ ไปดว้ ยเมฆหมอกหนาที อยสู่ ดุ สายตา ทงั มองเหน็ ไมช่ ดั ไปไมถ่ งึ และลกึ ลบั นา่ หวาดเกรง นางเองกไ็ มเ่ คยคดิ จะฝ่าเมฆหมอกเหลา่ นนั เพือเขา้ ไปดสู งิ ทีซอ่ นเรน้ อยดู่ า้ นใน แตไ่ มร่ ูว้ า่ ความ อยากรูอ้ ยากเหน็ นนั เรมิ ตน้ ตงั แตเ่ มือไร ตอนนีนางจงึ คิด อยากจะออกไปดใู หเ้ หน็ กบั ตาตนเองสกั ครงั อยากรูว้ า่ ... โลกกวา้ งทีเซียวจิงซนั ออกไปเผชิญโชค มากวา่ สบิ ปีนนั เป็นอยา่ งไร อยากรูว้ า่ ... จรงิ ๆ แลว้ ขา้ งนอกนนั มีอะไรทีดงึ ดดู เขา กนั แน่ ถงึ ทาํ ใหเ้ ขาละทงิ นางแลว้ กลบั ไปหามนั อีกครงั 28

เหมยจือรูว้ า่ สามีของตนแตกตา่ งกบั คนอืนๆ ในหมบู่ า้ น นางเองกเ็ คยขบคดิ เรอื งนีหลายตอ่ หลายครงั แลว้ คาด เดาไปวา่ คงเป็นเพราะเซียวจิงซนั ออกไปใชช้ ีวติ อยขู่ า้ ง นอกมานาน ดว้ ยเหตนุ ีนางจงึ ตอ้ งออกไปดทู ีทีเซียวจิงซนั เคยละทิง และสดุ ทา้ ยเขากย็ งั ยอ้ นกลบั ไปหามนั ใหม่ ความคดิ ทีจะออกไปจากหมบู่ า้ นของเหมยจือ อนั ทีจรงิ แลว้ ไมใ่ ช่เรอื งหนุ หนั พลนั แลน่ ทงั หมดก่อเกิดจากความ ตงั มนั วา่ จะรอคอยเขาไปตลอดชีวิตแลว้ คอ่ ยๆ หยงั ราก ลกึ ในใจ เพียงแตต่ อนนนั นางยงั มีความกลา้ ไมม่ ากพอที จะพดู ออกไป เพราะไมเ่ คยคิดมากอ่ นวา่ ตนจะสามารถ 29

ทาํ ได้ กระทงั นางไดไ้ ปยืนรบั สายลมเยน็ ตรงเสน้ ทางลาดทีใช้ ลงจากภเู ขา พลางทอดสายตามองเสน้ ทางทีไมอ่ าจรูไ้ ด้ วา่ ไปสนิ สดุ ตรงทีใด และในทีสดุ นางก็กลา้ พอจะเอย่ ออกมา ในเมือนางตดั สนิ ใจแลว้ สงิ ทีอยากพดู ก็พดู แลว้ ผคู้ นใน หมบู่ า้ นจงึ รูว้ า่ ถงึ หา้ มปรามอยา่ งไรกไ็ รป้ ระโยชน์ จงึ ทาํ ไดแ้ คเ่ พียงชว่ ยเหมยจือคิดหาวิธีเทา่ นนั เฉินหงอวีสามีของอาจินเอากระดาษจากบา้ นมาใหแ้ ผน่ หนงึ บนกระดาษเขียนทีตงั ของคา่ ยทหารทีเฉินหงเสยี ว สงั กดั อยู่ เขายืนกระดาษใหเ้ หมยจือแลว้ กลา่ ววา่ “หาก 30

เกิดเรอื งอะไรขนึ เจา้ ลองดวู า่ จะไปตามเสน้ ทางนีไดห้ รอื ไม่ บางทีเฉินหงเสยี วนอ้ งชายขา้ อาจจะพอใหค้ วามช่วย เหลือเจา้ ไดบ้ า้ ง” สว่ นชาวบา้ นคนอืนๆ ก็พากนั แวะเวียนมาเลา่ ประสบการณท์ ีตวั เองออกไปเผชิญโชคขา้ งนอกใหเ้ หม ยจือฟังวา่ เป็นอยา่ งไร และมีบางคนทีถงึ ขนาดเอาเงิน เลก็ ๆ นอ้ ยๆ มาช่วยสมทบเป็นทนุ เดนิ ทางใหแ้ ลว้ บอกวา่ “ขา้ กไ็ มร่ ูจ้ ะชว่ ยเหลืออะไร จะมีกเ็ พียงเงินเลก็ นอ้ ยนีเทา่ นนั ตอนนีขา้ เองกไ็ มม่ ีเรอื งใหต้ อ้ งใชเ้ งิน เจา้ เก็บเอาไวเ้ ผือมีความจาํ เป็นตอ้ งใชจ้ า่ ยระหวา่ งทาง” ทวา่ ความหวงั ดีทงั หมดนีเหมยจือเองก็รูว้ า่ สงิ ใดควร กลา่ วขอบคณุ แลว้ รบั ไว้ หรอื สงิ ใดควรปฏิเสธ แมก้ ระทงั 31

มารดากย็ งั นาํ เงินเก็บมาใหแ้ ลว้ เอย่ อยา่ งทอดถอนใจวา่ “เงินนีเดิมทีขา้ เกบ็ ใหอ้ าชิวเอาไวแ้ ตง่ งาน แตต่ อนนียงั ไมถ่ งึ เวลาตอ้ งใช้ เจา้ เอาไปกอ่ นเถอะ” แตเ่ หมยจือกลบั ยืนกรานทีจะไมร่ บั เงินนนั นางรูด้ ีวา่ หลายปีมานีมารดาตอ้ งกินใชอ้ ยา่ งประหยดั ถงึ สามารถ เก็บเงินจาํ นวนนีได้ ทงั หมดกเ็ พือใชเ้ ป็นสนิ สอดใหอ้ าชิ วในตอนแตง่ งาน ตอนนีมารดากลบั นาํ มาใหน้ าง โดย บอกวา่ หากอยขู่ า้ งนอกแลว้ เกิดเรอื งทีไมค่ าดคดิ หากมี เงินติดตวั ไปมากหน่อยยอ่ มจะดีกวา่ เหมยจือจงึ ตอ้ ง หยิบเงินทีเซียวจิงซนั ทิงไวใ้ หต้ อนทีเขาจะจากไปออกมา ใหม้ ารดาดู แลว้ บอกวา่ เงินจาํ นวนนีน่าจะพอใชจ้ า่ ยได้ ทงั ไปและกลบั มารดาของนางจงึ ยอมเกบ็ เงินที สะสมมานานปีกลบั ไป 32

เหมยจือลงมือเยบ็ ถงุ ผา้ ยาวใบหนงึ เพือใสส่ งิ ของทีจาํ เป็นตอ้ งใชใ้ นการเดินทาง นอกจากนียงั เยบ็ กระเป๋ าใบ เลก็ สาํ หรบั พกตดิ ตวั อีกหนงึ ใบไวใ้ สเ่ งิน จากนนั นางก็ เกบ็ กระเป๋ าเงินไวใ้ นช่องลบั ดา้ นในอกเสือ หลงั จากจดั เตรยี มทกุ อยา่ งเรยี บรอ้ ย นางกอ็ บแผน่ แปง้ ขนาดใหญ่อีกหลายแผน่ ไวเ้ ป็นเสบียง กอ่ นจะเขา้ บา้ น มาจดั เกบ็ เสอื ผา้ ลงไปในหอ่ ผา้ จากนนั คอ่ ยแบกหอ่ ผา้ ที ใสส่ มั ภาระของตนขนึ หลงั จงู ลาออกมาจากคอกแลว้ ขนึ ไปนงั บนหลงั ของมนั อยา่ งระมดั ระวงั เพียงไมน่ านหญิงสาวก็ราํ ลาเพือนบา้ นทีพากนั มาสง่ รวมถงึ มารดาและนอ้ งชายทีมายืนรอและโบกไมโ้ บกมือ 33

ให้ เสยี งกระพรวนทีคอของลาดงั กงั วานใส เสยี งฝีเทา้ ของ มนั ดงั กบุ กบั ๆ ขณะเดินลงไปตามเสน้ ทางทีลาดลงไหล่ เขาแลว้ คอ่ ยๆ หา่ งออกไปไกล จนกระทงั ญาติและ เพือนสนิททีมาสง่ ลบั ไปจากสายตา ตอนนีเองทีหวั ใจ ของเหมยจือราวกบั ถกู แขวนอยบู่ นยอดไม้ มนั แกวง่ ไป แกวง่ มาอยา่ งไรท้ ียดึ เหนียว นางไมร่ ูเ้ ลยวา่ ตวั เองจะเดินทางไปยงั ทีแหง่ ใด และไมร่ ู้ วา่ จะสามารถตามหาชายผนู้ นั พบหรอื ไม่ นางรูเ้ พียงวา่ ตนเองจาํ ตอ้ งเดนิ ตอ่ ไปขา้ งหนา้ 34

ตอนที่ 71 พกั คา้ งคนื ในเมอื งใหญ่ เดนิ ทางมาเกอื บครงึ่ วนั ในทสี่ ดุ เหมยจอื่ ก็มาถงึ ตลาดในเมอื งทอี่ ยตู่ รงเชงิ เขา ยามนี้ บา้ นเมอื งเรมิ่ สงบสขุ ขนึ้ มาบา้ งแลว้ ผูค้ นทมี่ าเดนิ ตลาดจงึ ดหู นาตา มากกวา่ เดมิ เหมยจอื่ ผ่านหนา้ โรงเตยี๊ มทตี่ นเคยมากนิ ขา้ วครงั้ หนึ่งก็รสู ้ กึ ปวดใจขนึ้ มาทนั ที โตะ๊ ตรงรมิ หนา้ ตา่ งมคี นกลมุ่ หนึ่งน่ังกนิ อาหารอยู่ ตนเองและเซยี ว จงิ ซนั ก็เคยน่ังกนิ อาหารทโี่ ตะ๊ ตวั น้ันดว้ ยเหมอื นกนั ทวา่ ตอนนี้ ผูช้ ายทเี่ คยคบี อาหารใหน้ างไปอยทู่ ไี่ หนกนั นะ? เหมยจอื่ ดงึ ผา้ โพกศรี ษะใหก้ ระชบั ขนึ้ บงั คบั ใหล้ ามงุ่ หนา้ ตรงไป ตามทางเรอื่ ยๆ โดยไม่สนใจสองขา้ งทางทกี่ าลงั คกึ คกั ไม่นานก็ ผ่านเมอื งเล็กๆ แหง่ นีไ้ ป ผูค้ นก็เรมิ่ บางตาลงทกุ ที จนกระทง่ั สอง ขา้ งทางของถนนสายเล็กๆ น้ันมแี ตต่ น้ หญา้ และป่ าเขยี วชอมุ่ นาง กาลงั เดนิ ทางไปยงั อกี เมอื งทใี่ หญก่ วา่ และอยหู่ า่ งออกไปไม่ไกล

เหมยจอื่ เคยไดย้ นิ คนในหมู่บา้ นเลา่ วา่ ถา้ ผ่านเมอื งใหญข่ า้ งหนา้ นี้ ไปแลว้ ก็จะออกจากเขตเมอื งชงิ ซนั ของพวกตน จากน้ันนางก็ตอ้ ง ไปสบื หาขา่ วคราวเพมิ่ เตมิ จากเมอื งอนื่ ๆ ทอี่ ยถู่ ดั ไป เห็นทเี จา้ ลาตวั นีค้ งไม่เคยออกมาทอ่ งเทยี่ วไกลขนาดนี้ เพราะดู เหมอื นมนั จะมคี วามสขุ มาก ลานอ้ ยเดนิ ไปตามทางสายเล็กๆ แมจ้ ะ ขรขุ ระแตก่ ็ยงั เดนิ อยา่ งสบายอารมณ์ . ทอ้ งฟ้ ายงั ไม่มดื เหมยจอื่ ก็เดนิ ทางมาถงึ เมอื งใหญ่ตามทชี่ าวบา้ นเลา่ ใหฟ้ ัง นางมอง สารวจประตสู แี ดงขนาดมหมึ าดว้ ยความประหลาดใจแลว้ แอบคดิ ในใจวา่ มปี ระตทู ที่ ง้ั สงู ทง้ั ใหญ่เชน่ นีด้ ว้ ยหรอื ? หญงิ สาวมองผูค้ นรอบรอบขา้ งเดนิ ผ่านชอ่ งประตขู นาดมหมึ าเขา้ ไปในเมอื ง นางจงึ รบี จงู ลาเดนิ เขา้ ไปบา้ ง พอเขา้ ไปแลว้ ก็พบวา่ ใน เมอื งมแี ม่นา้ มที อ้ งถนน มรี า้ นรวง ไปจนถงึ มรี ถมา้ ทมี่ หี ลงั คา ประทนุ ดว้ ย หลงั คานั้นทาดว้ ยผา้ เนือ้ ดี หากจะวา่ ไปแลว้ ดกี วา่ เสอื้ ผา้ ทพี่ วกเขาสวมใสก่ นั เสยี อกี

เหมยจอื่ เหลยี วซา้ ยแลขวาดว้ ยความตนื่ ตาตนื่ ใจ เดนิ มองอยไู่ ม่ นานก็พลนั คดิ ไดว้ า่ ตนควรตอ้ งหาโรงเตยี๊ มสกั แหง่ เพอื่ คา้ งคนื มี คนในหมู่บา้ นเลา่ วา่ ในเมอื งใหญ่นีม้ โี รงเตยี๊ มทสี่ ามารถพกั คา้ งคนื ได ้ แตก่ ็ตอ้ งใชเ้ งนิ จานวนไม่นอ้ ย ทวา่ นางเป็ นเพยี งหญงิ ชาวบา้ น ทเี่ ดนิ ทางมาตามลาพงั คงไม่อาจนอนคา้ งอา้ งแรมรมิ ทางได ้ ดงั น้ัน เงนิ จานวนนีค้ งจาเป็ นตอ้ งจา่ ย แตเ่ หมยจอื่ ไม่รวู ้ า่ โรงเตยี๊ มทวี่ า่ นั้นอยทู่ ใี่ ด หญงิ สาวลงจากหลงั ลา มองกลมุ่ คนทเี่ ดนิ ขวกั ไขวไ่ ปมาอยรู่ อบกาย ในทสี่ ดุ ก็เห็นผูเ้ ฒ่า หนา้ ตาดใู จดมี เี มตตาเดนิ ผ่านมาพอดี นางจงึ รวบรวมความกลา้ เดนิ เขา้ ไปถามหาโรงเตยี๊ มจากเขา ผูเ้ ฒ่ารบี อธบิ ายใหเ้ หมยจอื่ ฟังวา่ โรงเตยี๊ มตอ้ งไปอยา่ งไร แตพ่ อ เห็นทา่ ทางแปลกๆ ทดี่ เู หมอื นจะมาจากตา่ งถนิ่ ของนางก็เลยเดนิ นาทางพาไปสง่ ทโี่ รงเตยี๊ มดว้ ยความมนี า้ ใจ เหมยจอื่ กลา่ วขอบคณุ ผูเ้ ฒ่าทา่ นน้ันเรยี บรอ้ ยแลว้ ก็เดนิ เขา้ ไปใน โรงเตยี๊ มอยา่ งระมดั ระวงั พอเขา้ ไปดา้ นในจงึ พบวา่ ผูค้ นใน โรงเตยี๊ มตา่ งก็กาลงั ยงุ่ วนุ่ วายกนั อยู่ ไม่มใี ครสงั เกตเห็นเหมยจอื่ ที่ เดนิ เขา้ มาอย่างเงยี บเชยี บ

หญงิ สาวเดนิ ดไู ปรอบๆ กอ่ นจะเดนิ เขา้ ไปหยดุ อยตู่ รงโตะ๊ ยาว ดา้ นหนา้ แลว้ เอย่ เสยี งเบาวา่ “เถา้ แก่ ขา้ อยากไดห้ อ้ งพกั สกั หอ้ ง” ใบหนา้ เถา้ แกเ่ ต็มไปรวิ้ รอยยบั ยน่ ดวงตาเล็กเรยี ว เขาปรายตามอง เหมยจอื่ แวบหนึ่ง กอ่ นจะพูดอยา่ งไม่ใสใ่ จ “แม่นางนอ้ ย หอ้ งระดบั ลา่ งตอนนีเ้ ต็มหมดแลว้ ” เหมยจอื่ ไดย้ นิ ก็ชะงกั ไปเล็กนอ้ ย กอ่ นจะถามตอ่ วา่ “ในเมอื่ หอ้ ง ระดบั ลา่ งเต็มแลว้ เชน่ นั้นยงั มหี อ้ งอนื่ อกี หรอื ไม่?” เถา้ แกอ่ ธบิ ายตอ่ ไปอยา่ งไม่คอ่ ยเต็มใจ “ยงั เหลอื หอ้ งระดบั กลาง และระดบั สงู แตว่ า่ หอ้ งพวกนีล้ ว้ นราคาแพงทง้ั นั้น” เขามองเสอื้ ผา้ ทเี่ หมยจอื่ สวมใสก่ ็รทู ้ นั ทวี า่ นางคงไม่มปี ัญญาพกั หอ้ งระดบั กลาง และระดบั สงู เป็ นแน่ เหมยจอื่ หยดุ คดิ ไปชาวครแู่ ลว้ ถามวา่ “ขอถามหน่อยเถา้ แก่ หอ้ งพกั ระดบั กลางคา่ พกั คนื ละเทา่ ไร?”

เถา้ แกก่ ม้ หนา้ กม้ ตาดดี ลกู คดิ ตอ่ พลางตอบเสยี งเรยี บ “แปดสบิ อแี ปะ” เหมยจอื่ ไดย้ นิ ก็ถงึ กบั ตกใจ หากเป็ นเตยี งทบี่ า้ นตนเอง ไม่วา่ อยาก นอนเมอื่ ไรก็นอนไดเ้ ลย ไม่เคยตอ้ งมาเสยี เงนิ เสยี ทองเชน่ นี้ ในตอนนีอ้ ยขู่ า้ งนอกจะหาทพี่ กั หลบั นอนสกั คนื ยงั ตอ้ งจา่ ยเงนิ ถงึ แปดสบิ อแี ปะ เถา้ แกเ่ ห็นทา่ ทางตกตะลงึ ของเหมยจอื่ ก็ยมิ้ ออกมา รอยยมิ้ นั้นเจอื ไปดว้ ยความรสู ้ กึ เหยยี ดหยามอยไู่ ม่นอ้ ย ทวา่ เหมยจอื่ กลบั ไม่ไดใ้ สใ่ จกบั อาการดถู กู ของเถา้ แก่ นางมวั แต่ กม้ หนา้ ครนุ่ คดิ บางอยา่ งในใจ หลงั จากทคี่ ดิ ทบทวนดแู ลว้ ในทสี่ ดุ นางก็เงยหนา้ ถามเถา้ แกว่ า่ “ขา้ ขอถามหน่อยเถดิ ในอาเภอนี้ นอกจากโรงเตยี๊ มแหง่ นีแ้ ลว้ ยงั มที อี่ นื่ อกี หรอื ไม่?” เถา้ แกโ่ รงเตยี๊ มสา่ ยหนา้ แลว้ บอกวา่ “ในอาเภอชงิ ซนั นี้ มเี พยี ง โรงเตยี๊ มหยวนเฟิ งของเราแหง่ เดยี วเทา่ น้ัน ไม่เชน่ นั้นหอ้ งพกั ระดบั ลา่ งจะมคี นพกั เต็มในเวลาอนั รวดเรว็ เชน่ นีห้ รอื !”

เหมยจอื่ ไดย้ นิ ทอี่ กี ฝ่ ายพูดจงึ ไดแ้ ตต่ อบกลบั ไปวา่ “ถา้ เชน่ น้ันขา้ ขอพกั หอ้ งระดบั กลางก็แลว้ กนั ” เหมยจอื่ เอาเงนิ รอ้ ยกวา่ อแี ปะเก็บไวก้ บั ตวั สว่ นในห่อผา้ นางเก็บถงุ ใสเ่ ศษเหรยี ญเอาไว ้ นางลว้ งถงุ เศษเหรยี ญในหอ่ ผา้ ออกมา จากนั้นก็นับเงนิ จานวนแปดสบิ อแี ปะวางไวบ้ นโตะ๊ ดา้ นหนา้ กอ่ นจะ พูดวา่ “เงนิ จานวนนีน้ ่าจะพอกระมงั ?” เถา้ แกค่ าดไม่ถงึ วา่ หญงิ สาวทดี่ บู า้ นนอกเชน่ นีจ้ ะยอมสละเงนิ แปด สบิ อแี ปะเพอื่ เขา้ พกั ในโรงเตยี๊ มเพยี งคนื เดยี ว ใบหนา้ ของเขาจงึ มี รอยยมิ้ ผุดออกมาทนั ที “แม่นางนอ้ ย ตอนนีเ้ จา้ เก็บเงนิ จานวนนีไ้ ว ้ กอ่ นเถดิ โรงเตยี๊ มของเรามกี ฎใหจ้ า่ ยเงนิ ตอนจะออก” พดู จบเขาก็ หนั ไปสง่ั เสยี่ วเออ้ ทอี่ ยขู่ า้ งๆ “รบี พาแม่นางนอ้ ยทา่ นนีไ้ ปทหี่ อ้ งพกั จาไวว้ า่ ใหห้ าหอ้ งระดบั กลางทสี่ ะอาดและสบายใหน้ างดว้ ย” เสยี่ วเออ้ หนา้ ตาออ่ นวยั คนหนึ่งเดนิ นาหนา้ เหมยจอื่ ไปยงั ลาน ดา้ นหลงั โรงเตยี๊ ม พอเดนิ มาถงึ นางก็เห็นวา่ ใตต้ น้ ไมใ้ นลาน ดา้ นหลงั มมี า้ หลายตวั ผูกเอาไว ้ เหมยจอื่ จงึ รบี เอย่ กบั หนุ่มนอ้ ยคน น้ันวา่ “ลาของขา้ อยดู่ า้ นนอก จะทาอยา่ งไรด?ี ”

เสยี่ วเออ้ ไดย้ นิ ก็พยกั หนา้ รบั อยา่ งเป็ นมติ ร “พสี่ าวทา่ นนีว้ างใจเถดิ ขา้ จะไปจงู มนั เขา้ มาไวใ้ นนีใ้ หท้ า่ นเอง พอตอนกลางคนื ขา้ จะไปหา หญา้ มาป้ อนมนั แทนทา่ นดว้ ย” ทวา่ เหมยจอื่ ก็ยงั รสู ้ กึ ไม่คอ่ ยวางใจ เสยี่ วเออ้ เห็นแลว้ ก็หวั เราะ ออกมา บอกใหเ้ หมยจอื่ รออยตู่ รงนีก้ อ่ น สว่ นตนเองก็ไปจงู ลาของ นางเขา้ มาดา้ นใน เหมยจอื่ ใชม้ อื ลบู ขา้ งใบหขู องลาแลว้ เอากระเป๋ าใบยาวทพี่ าดอยู่ บนหลงั ของมนั ออก จากน้ันก็ใหห้ นุ่มนอ้ ยผูน้ ั้นจงู ลาไปผกู ไวใ้ ต ้ ตน้ ไม้ แลว้ ก็เดนิ ตามเขาขนึ้ ไปชน้ั สองของโรงเตยี๊ ม แมจ้ ะพอรวู ้ า่ โรงเตยี๊ มในเมอื งน้ันมกั จะมหี อ้ งพกั อยชู่ น้ั บน ทวา่ นาง เองก็ไม่เคยขนึ้ ไปสกั ครงั้ มาตอนนีน้ างจงึ คอ่ ยๆ เดนิ ขนึ้ ไปทลี ะกา้ ว อยา่ งระมดั ระวงั เสยี่ วเออ้ ทเี่ ดนิ อยดู่ า้ นหนา้ หนั กลบั มามองเหมยจอื่ แลว้ เอาแตส่ ายหนา้ พรอ้ มทง้ั หวั เราะ พอขนึ้ ไปถงึ ชนั้ สอง เหมยจอื่ ก็ถกู พาเดนิ เลยี้ วไปทางซา้ ยเขา้ ไปใน หอ้ งพกั หอ้ งหนึ่ง นางมองสารวจภายในหอ้ งก็พบวา่ หอ้ งพกั นี้ สะอาดสะอา้ นดที เี ดยี ว มโี ตะ๊ และเกา้ อแี้ บบเรยี บงา่ ย บนเตยี งถกู ปู ผา้ ไวอ้ ยา่ งเรยี บรอ้ ยและมผี า้ หม่ สนี า้ เงนิ วางเอาไวห้ นึ่งผนื

เสยี่ วเออ้ ยกกานา้ ชารอ้ นๆ กาหนึ่งมาจากดา้ นนอกแลว้ วางลงบน โตะ๊ “หากพสี่ าวตอ้ งการอะไรก็เรยี กใชข้ า้ ไดท้ กุ เมอื่ ขา้ ขอตวั ไป ทางานกอ่ น” เหมยจอื่ รบี ตอบรบั ทนั ที มองเด็กหนุ่มผูน้ ้ันทเี่ ดนิ ออกไปแลว้ ยงั ชว่ ย ปิ ดประตใู หด้ ว้ ย จากนั้นนางก็เดนิ สารวจไปรอบๆ แลว้ เปิ ดหนา้ ตา่ ง หอ้ งพกั ออก พอมองออกไปก็จะเห็นลานดา้ นหลงั พอดี และยงั เห็น ลาของตนทผี่ กู ไวร้ วมกบั มา้ ตวั อนื่ ๆ ดว้ ย ทงั้ ลาและมา้ พวกนั้นตา่ ง ก็พ่นลมหายใจฟื ดฟาดใสก่ นั เหมยจอื่ เห็นแลว้ ก็อดหวั เราะออกมาไม่ได ้ พอไดเ้ ห็นลาของตนที่ อยดู่ า้ นลา่ ง นางจงึ คอ่ ยวางใจไดห้ น่อย เหมยจอื่ เดนิ กลบั มาน่ังแลว้ แกห้ อ่ ผา้ ออก หยบิ เสบยี งอาหารแหง้ ของตนออกมาวางลงบนโตะ๊ กนิ พรอ้ มกบั นา้ ชารอ้ นๆ ทเี่ สยี่ วเออ้ นามาให ้ พอกนิ อาหารเสรจ็ เหมยจอื่ ก็เรมิ่ รสู ้ กึ วา่ อนั ทจี่ รงิ แลว้ ตนเหนื่อยลา้ เหลอื เกนิ นางน่ังอยบู่ นหลงั ลาทง้ั วนั จนกระดกู กระเดยี้ วแทบจะหลดุ ออกมาเป็ นชนิ้ ๆ หญงิ สาวจงึ รบี ขนึ้ เตยี งเตรยี มจะเขา้ นอน

แมผ้ า้ หม่ ของทนี่ ี่จะไม่ออ่ นนุ่มเหมอื นของทบี่ า้ นแตก่ ็ยงั ถอื วา่ อนุ่ สบาย พอเหมยจอื่ คดิ ถงึ เรอื่ งเตยี งและผา้ หม่ ราคาแปดสบิ อแี ปะก็ทา ใหร้ า่ งใตผ้ า้ หม่ รอ้ นขนึ้ มา แตพ่ อคดิ วา่ วนั พรงุ่ นีย้ งั ตอ้ งเดนิ ทาง ตอ่ ไปอกี นางจงึ พยายามขม่ ตาหลบั ใหต้ นเองเขา้ สนู่ ิทราไวๆ เพยี งไม่นานเหมยจอื่ ก็ผล็อยหลบั ไป นางฝันไปตา่ งๆ นานา ฝันถงึ ภเู ขา ฝันถงึ กอ้ นเมฆและเสน้ ทางบนเขา ฝันถงึ สามตี นเอง และยงั ฝันถงึ ลาอารมณด์ อี กี ดว้ ย เหมยจอื่ น้ันรเู ้ พยี งวา่ เงนิ แปดสบิ อแี ปะทจี่ า่ ยไปนั้นไดร้ วมคา่ นา้ อนุ่ ที่ ตนใชล้ า้ งเทา้ กอ่ นจะเขา้ นอน แตท่ นี่ างไม่รกู ้ ็คอื หนุ่มนอ้ ยคนนั้น แอบขเี้ กยี จ หลงั จากจดั แจงหอ้ งพกั ใหแ้ ลว้ เขาก็ไม่ไดเ้ อาหญา้ ไป ใหล้ าของนางกนิ

ตอนที่ 72 หนุ่มนอ้ ยพเนจร วนั รงุ่ ขนึ้ ตอนทเี่ หมยจอื่ ตนื่ นอน แสงตะวนั จากภายนอกก็สาดสอ่ งผ่านชอ่ ง หนา้ ตา่ งเขา้ มาแลว้ พอนางเห็นก็รทู ้ นั ทวี า่ สายมากแลว้ หญงิ สาว รบี ลกุ ขนึ้ สวมใสเ่ สอื้ ผา้ ในใจก็คดิ วา่ ผูค้ นภายนอกคงใชช้ วี ติ กนั ลาบากพอดู แมแ้ ตเ่ สยี งไกข่ นั ก็ยงั ไม่มเี ลย เมอื่ สวมเสอื้ ผา้ เสรจ็ เหมยจอื่ ก็ตรวจดเู งนิ ทเี่ ก็บซอ่ นไวว้ า่ อยู่ ครบถว้ นหรอื ไม่ จากนั้นก็เก็บหอ่ ผา้ เตรยี มเดนิ ทางตอ่ พอมาถงึ โตะ๊ ดา้ นหนา้ นางก็เห็นเถา้ แกด่ วงตาเรยี วเล็กคนน้ันยงั คงอยทู่ เี่ ดมิ เหมยจอื่ นับเงนิ จานวนแปดสบิ อแี ปะวางลงบนโตะ๊ หลงั เถา้ แกต่ รวจ นับเรยี บรอ้ ยก็เก็บขนึ้ ยมิ้ ใหจ้ นตาหยพี ลางเอย่ วา่ “แม่นางนอ้ ย ไม่ รอใหส้ วา่ งกวา่ นีก้ อ่ นคอ่ ยไปเลา่ ?” เหมยจอื่ หนั ซา้ ยหนั ขวามองบรรดาแขกในโรงเตยี๊ มทกี่ าลงั น่ังกนิ อาหารเชา้ กนั อยู่ อาหารเชา้ ของทนี่ ี่ดนู ่ากนิ ยงิ่ นัก นางคดิ วา่ คง ตอ้ งใชเ้ งนิ จานวนไม่นอ้ ยเป็ นแน่ เชน่ น้ันกนิ เสบยี งทตี่ นเตรยี มมา จากบา้ นน่าจะดกี วา่ ไม่ตอ้ งจา่ ยแตก่ ็อมิ่ ทอ้ งเหมอื นกนั

หลงั จากจา่ ยคา่ ทพี่ กั แลว้ เถา้ แกก่ ็สง่ั ใหเ้ สยี่ วเออ้ หนุ่มคนเดมิ ไปจงู ลาออกมาใหเ้ หมยจอื่ นางรบั เอาเชอื กจงู ลามา แตก่ ลบั เห็นลาของ ตนทา่ ทางกระสบั กระสา่ ยเล็กนอ้ ย ทาใหร้ สู ้ กึ สงสารขนึ้ มาจบั ใจ นางลบู ขนขา้ งหทู มี่ สี เี ทาแซมขาวของมนั อยา่ งเบามอื กระซบิ เสยี ง แผ่ววา่ “เจา้ คงคดิ ถงึ บา้ นละ่ ส?ิ อนั ทจี่ รงิ ขา้ ก็เรมิ่ คดิ ถงึ เหมอื นกนั แตจ่ ะทาอย่างไรได ้ เราตอ้ งออกไปตามหาเขา พอหาเจอแลว้ เราก็ จะกลบั บา้ นดว้ ยกนั ดหี รอื ไม่?” เจา้ ลาพ่นลมออกทางจมูก สะบดั หางไปมา เหมยจอื่ ลบู ขนทลี่ าคอ ของมนั แลว้ ปลอบวา่ “ไม่เป็ นไรนะ อกี ไม่นานตอ้ งหาเขาเจอแน่” จากน้ันนางก็เอากระเป๋ าผา้ ใบยาวพาดลงบนหลงั ลาตามเดมิ แลว้ ตบลงบรเิ วณลาคอของมนั อยา่ งเบามอื ลาก็ยอ่ ตวั ลงใหน้ างขนึ้ ขี่ อยา่ งแสนเชอื่ ง “เป็ นเด็กดนี ะ พวกเราเดนิ ทางกนั ตอ่ เถอะ” . หลงั จากเดนิ ทางพน้ เขตเมอื งชงิ ซนั แลว้

เหมยจอื่ ก็สอบถามเสน้ ทางไปตลอดทาง เพอื่ มุ่งหนา้ เขา้ สเู่ มอื ง หลวง แผนการของนางคอื ตามหาหลจู่ งิ่ อนั เพราะเขารจู ้ กั กบั เซยี วจงิ ซนั การทสี่ ามขี องนางออกจากหมู่บา้ นลสี่ ยุ่ อกี ครง้ั ตอ้ งเกยี่ วโยงกบั ชายผูน้ ้ันเป็ นแน่ เพยี งนางหาเขาพบก็จะไดข้ า่ วของสามี สว่ นจะหา ทไี่ หนอยา่ งไรนั้นคงตอ้ งถามไถจ่ ากผูค้ นทพี่ บเห็นระหวา่ งทาง แต่ กลบั ไม่มใี ครรจู ้ กั หลจู่ งิ่ อนั เลยสกั คน นางจงึ คดิ วา่ ตนควรจะไปตาม หาฮ่องเตก้ อ่ น ในตอนนั้นหลจู่ งิ่ อนั พดู ถงึ ฮ่องเต ้ ถา้ นางเจอฮ่องเตก้ ็ จะไดร้ วู ้ า่ หลจู่ งิ่ อนั อยทู่ ใี่ ด เมอื่ ทบทวนอยา่ งถถี่ ว้ นนางก็รสู ้ กึ มคี วามม่นั ใจยงิ่ ขนึ้ แมแ้ ผ่นดนิ จะ กวา้ งใหญไ่ พศาลแตฮ่ ่องเตม้ เี พยี งคนเดยี ว เขาตอ้ งอยทู่ วี่ งั ในเมอื ง หลวงแน่ ไม่วา่ อยา่ งไรเขาก็หนีนางไม่พน้ ถา้ ไดพ้ บกบั ฮ่องเต ้ สดุ ทา้ ยนางก็จะไดร้ วู ้ า่ ตอนนีส้ ามตี นเป็ นหรอื ตาย เพยี งเทา่ นีก้ ็ กระจา่ งแลว้ ! เหมยจอื่ มองไปตามเสน้ ทางขรขุ ระทมี่ ุ่งเขา้ สเู่ มอื งหลวงอยา่ งม่นั อก ม่นั ใจ สง่ เสยี งเรง่ เบาๆ ใหล้ าทขี่ อี่ ยมู่ ุ่งไปขา้ งหนา้ ตอ่

. เหมยจอื่ เดนิ ทางอยหู่ ลายวนั พอตกค่าก็หาโรงเตยี๊ มเพอื่ หยดุ พกั คา้ งคนื ในตอนกลางวนั ก็เรง่ เดนิ ทาง ยามหวิ ก็หยดุ กนิ อาหารเพยี งเล็กนอ้ ย ถา้ ไดเ้ จอหญา้ เขยี ว สดรมิ ทางก็จะเก็บมาใหล้ าของตนกนิ ตอนนีแ้ ผ่นแป้ งขนาดใหญท่ ี่ เตรยี มมาจากบา้ นหมดแลว้ นางจงึ ตอ้ งไปหาซอื้ จากรา้ นขาย อาหารแหง้ มาเก็บไว ้ ไม่นานนางก็เรมิ่ คนุ ้ ชนิ กบั สภาพความเป็ นอยู่ แบบนีข้ นึ้ มาทลี ะนอ้ ย หญงิ สาวรวู ้ า่ ยามค่าคนื น้ันควรตอ้ งหาโรงเตยี๊ มพกั ตอนกลางวนั ไม่ควรแสห่ าเรอื่ งและใชจ้ า่ ยอยา่ งประหยดั เวลาจะซอื้ ของก็ตอ้ ง เปรยี บเทยี บราคาถงึ สามรา้ น เหมยจอื่ เดนิ ทางผ่านเมอื งใหญ่ๆ หลายเมอื ง พอผูค้ นตามทอ้ งถนน หรอื รา้ นรวงสองขา้ งทางเห็นเหมยจอื่ ก็รสู ้ กึ ประหลาดใจวา่ ทาไม หญงิ สาวอายยุ งั นอ้ ยจงึ มาเดนิ จงู ลาเพยี งลาพงั หลายคนเขา้ มา ถามไถ่ ทวา่ เหมยจอื่ ก็พยายามหลบเลยี่ ง เพราะสายตาทจี่ อ้ งมอง มาน้ันทาใหน้ างรสู ้ กึ ไม่ปลอดภยั

ภายหลงั นางจงึ ไดเ้ ขา้ ใจวา่ การทหี่ ญงิ สาวคนหนึ่งเดนิ ทางตวั คน เดยี วอาจเกดิ อนั ตรายไดง้ า่ ย เหมยจอื่ ขอี่ ยบู่ นหลงั ลาทคี่ อ่ ยๆ เดนิ ไปขา้ งหนา้ อยา่ งเชอื่ งชา้ พลางขบคดิ ในใจวา่ ตนคงตอ้ งเปลยี่ น การแตง่ ตวั สกั หน่อย เหมยจอื่ รบี รงั้ เชอื กจงู ลาใหห้ ยดุ แลว้ กระโดดลงจากหลงั ลา เดนิ ไป กอบฝ่ ุนดนิ จากขา้ งทางขนึ้ มาพจิ ารณาครหู่ นึ่ง กอ่ นจะเอาป้ าย ใบหนา้ ของตนอยา่ งไม่ลงั เล หนาซา้ นางยงั เอามาทาลาคอและทอ่ น แขนจนมอมแมมไปหมด เชน่ นีจ้ งึ คอ่ ยวางใจได ้ เมอื่ เดนิ ไปเจอลาธารนางก็หยดุ แวะ ชะโงกเหนือธารนา้ สอ่ งดหู นา้ ของตนเอง พอเห็นนางก็อดขาออกมาไม่ได ้ โอโ้ ห! นี่มนั ลงิ ดาโผลอ่ อกมาจากถา้ แหง่ ใดกนั นี่! ทวา่ พอเห็นเงารา่ งทสี่ ะทอ้ นในนา้ ก็ฉุกคดิ ไดว้ า่ เสอื้ ผา้ ทสี่ วมใสก่ ็ ควรจะเปลยี่ นใหม่ดว้ ย แมเ้ ทยี บชดุ ธรรมดาทตี่ นสวมอยกู่ บั ของ ผูค้ นในเมอื งแลว้ จะดบู า้ นนอกกวา่ มาก แตก่ ็ยงั ดอู อกวา่ เป็ นเสอื้ ผา้ ของผหู้ ญงิ

เมอื่ คดิ ไดเ้ ชน่ นีเ้ หมยจอื่ ก็ตงั้ ใจวา่ ถา้ หาทพี่ กั แรมคนื นีไ้ ดแ้ ลว้ นาง คงตอ้ งสงั เกตดวู า่ เด็กหนุ่มคนอนื่ ๆ แตง่ กายกนั อยา่ งไรและตอ้ งหา มาใสส่ กั ชดุ ขณะทเี่ หมยจอื่ หยดุ แวะซอื้ ซาลาเปาทรี่ า้ นคา้ ขา้ งทางก็ราวกบั โชค เขา้ ขา้ ง นางเห็นลกู จา้ งของรา้ นคนหนึ่งเป็ นเด็กผชู ้ ายรปู รา่ งทว้ ม นางตรงไปหาหญงิ ชราทหี่ ยบิ ซาลาเปาใหต้ นแลว้ เอย่ วา่ “ทา่ นยาย เจา้ คะ ขา้ เดนิ ทางรอนแรมมานานไม่มเี สอื้ ผา้ ใหผ้ ลดั เปลยี่ น ทา่ น ยายชว่ ยขายใหข้ า้ สกั ชดุ ไดห้ รอื ไม่?” หญงิ ชราไดย้ นิ ทเี่ หมยจอื่ พูดก็พลนั สงสยั ขนึ้ มา มองสารวจหญงิ สาวทหี่ นา้ ตามอมแมมเปื้อนฝ่ นุ ตงั้ แตห่ วั จรดเทา้ “ทรี่ า้ นขา้ ขาย ซาลาเปา ไหนเลยจะมเี สอื้ ผา้ มาขายใหเ้ จา้ ไดเ้ ลา่ ” เหมยจอื่ ยมิ้ แลว้ ชไี้ ปยงั เด็กผชู ้ ายรา่ งทว้ มทยี่ นื เปิ ดฝาหมอ้ อยู่ ดา้ นขา้ ง “เกา่ หน่อยก็ไม่เป็ นไร รปู รา่ งของเขาดแู ลว้ น่าจะใกลเ้ คยี ง กบั ขา้ น่าจะใสด่ ว้ ยกนั ได”้ หญงิ ชรายงั คงไม่เขา้ ใจ “เขายงั เด็ก เจา้ จะใสเ่ สอื้ ผา้ เขาได ้ อย่างไร?”

เหมยจอื่ ลว้ งเอาเงนิ ออกมาใสใ่ นมอื อกี ฝ่ าย แลว้ พูดดว้ ยนา้ เสยี ง สภุ าพ “ทา่ นยาย เทา่ นีพ้ อจะไดห้ รอื ไม่?” หญงิ ชรามองเงนิ ทอี่ ยใู่ นมอื และมองเหมยจอื่ ดว้ ยสายตางุนงงแวบ หนึ่ง จงึ คอ่ ยกลา่ ววา่ “ไดๆ้ เจา้ รอกอ่ น เดย๋ี วขา้ ไปเอามาให”้ พูด จบหญงิ ชราก็เดนิ ไปทางดา้ นหลงั รา้ น ผ่านไปครหู่ นึ่งหญงิ ชราผนู ้ ั้นก็ถอื เสอื้ ผา้ กลางเกา่ กลางใหม่หลาย ตวั ออกมา ลว้ นแตเ่ ป็ นเสอื้ ผา้ ของเด็กหนุ่มผูน้ ้ันแลว้ พูดอยา่ งรสู ้ กึ ไม่คอ่ ยดนี ัก “ขา้ ลองหาดแู ลว้ มไี ม่กตี่ วั ทดี่ ไู ม่เกา่ นัก เจา้ ก็น่าจะรู ้ ปกตพิ วกเราลว้ นทางานอยหู่ นา้ เตาไฟแลว้ จะไปเอาเสอื้ ผา้ ใหม่ๆ ไม่เปรอะเปื้อนมาจากทไี่ หนกนั ” เหมยจอื่ รบั เสอื้ ผา้ ทง้ั หมดมาถอื ไว ้ แลว้ สลดั บางตวั มาเทยี บกบั รา่ ง ของตนก็พบวา่ เสอื้ ผา้ พวกนีใ้ หญก่ วา่ ตวั ถา้ ใสแ่ ลว้ น่าจะหลวมอยู่ สกั หน่อย หญงิ สาวคดิ ในใจวา่ ถา้ เป็ นอยา่ งนีก้ ็ยงิ่ ดจี ะไดป้ กปิ ดใน สว่ นทคี่ วรจะปกปิ ดเอาไว ้ เหมยจอื่ ยมิ้ ออกมาดว้ ยความยนิ ดี พยกั หนา้ ใหก้ บั หญงิ ชรา “ได ้ เชน่ นีก้ ็ดแี ลว้ เจา้ คะ่ ”

เหมยจอื่ เก็บเสอื้ ผา้ ใสเ่ ขา้ ไปในหอ่ ผา้ ของตนแลว้ หยบิ เหรยี ญเงนิ ใหห้ ญงิ ชราเพมิ่ อกี อกี ฝ่ ายมที า่ ทางลาบากใจเล็กนอ้ ย แตก่ ็ยงั รบั เงนิ น้ันไว ้ หลงั จากไดเ้ สอื้ ผา้ มาแลว้ เหมยจอื่ ก็เดนิ เขา้ ไปในตลาดเพอื่ ซอื้ หมวกเกา่ ๆ สกั ใบ และยอ่ มตอ้ งเป็ นหมวกแบบทพี่ วกผูช้ ายชอบใส่ กนั ในชว่ งอากาศหนาว เมอื่ มขี องเหลา่ นีค้ รบ นางก็เรมิ่ แปลงโฉม ตนเอง เหมยจอื่ สวมเสอื้ ผา้ ของเด็กผูช้ ายรา่ งทว้ มคนน้ัน ขมวดผมเป็ น มวยแลว้ สวมหมวกทบั เอาไว ้ สว่ นใบหนา้ กใ็ ชด้ นิ ป้ ายใหด้ มู อมแมม เมอื่ แปลงโฉมตวั เองเสรจ็ ทนี ีก้ ็คงไม่มใี ครรวู ้ า่ ตนเป็ นผูห้ ญงิ แลว้ สนิ ะ? เหมยจอื่ ยงั ไม่คอ่ ยคนุ ้ กบั ตวั เองในสภาพแบบนี้ พอเขา้ ไปพกั ใน โรงเตยี๊ มก็ไดย้ นิ เถา้ แกเ่ รยี ก “เจา้ ดา” ในตอนแรกเหมยจอื่ ไม่รวู ้ า่ อกี ฝ่ ายเรยี กใคร แตพ่ อคดิ ไดว้ า่ เขาน่าจะเรยี กตนเองก็ยมิ้ ออกมา ดว้ ยความพอใจ

นับแตน่ ั้นมาเหมยจอื่ ก็ไม่กงั วลทตี่ อ้ งเดนิ ทางตามลาพงั อกี ยามที่ ผูค้ นรอบขา้ งเห็นเด็กหนุ่มผวิ ดาคลา้ ขลี่ ามาคนเดยี ว สว่ นมากก็ เขา้ ใจไปวา่ น่าจะมาจากชนบททใี่ ดสกั แหง่ เพอื่ มาคา้ ขายในตลาด เหมยจอื่ กม้ หนา้ ลงอยา่ งระแวดระวงั ดมตามเสอื้ ผา้ ของตนทเี่ รมิ่ มี กลนิ่ อบั แอบคดิ ปลอบใจตวั เองวา่ เชน่ นีก้ ็ดเี หมอื นกนั คนอนื่ ๆ ที่ พบเจอจะไดถ้ อยหนีและตอ่ ไปกจ็ ะไม่มใี ครมามองสารวจนางดว้ ย สายตาแปลกๆ อกี ในเวลาเดยี วกนั เหมยจอื่ ก็เรมิ่ กงั วลขนึ้ มาเล็กนอ้ ย ฤดใู บไมผ้ ลิ กาลงั จะผ่านไป อากาศก็จะคอ่ ยๆ อนุ่ ขนึ้ ถา้ นางไม่อาบนา้ เชน่ นี้ นานวนั เขา้ ก็คงสง่ กลนิ่ เหม็นออกมาเป็ นแน่ ถงึ ตอนน้ันแมแ้ ตส่ ามี ของตนก็คงไม่กลา้ บอกวา่ รจู ้ กั หรอื ทกั ทายนางเป็ นแน่ . วนั นีเ้ หมยจอื่ เดนิ อยบู่ นทางหลวงสายหนึ่ง บนถนนมรี ถมา้ วงิ่ ผ่านไปมาดพู ลกุ พลา่ น แสดงวา่ นางเดนิ ทางเขา้ ใกลเ้ มอื งหลวงแลว้ กอ่ นหนา้ นีม้ เี สยี่ วเออ้ ในโรงเตยี๊ มแหง่ หนึ่งได ้ บอกไวว้ า่ เดนิ ทางตอ่ ไปอกี เจ็ดแปดวนั ก็จะเขา้ เขตเมอื งหลวง

เหมยจอื่ รสู ้ กึ ตนื่ เตน้ ขนึ้ มาเล็กนอ้ ย แตก่ ็ยงั กงั วลเรอื่ งทตี่ นยงั ไม่ได ้ อาบนา้ ขณะทนี่ างกม้ หนา้ กม้ ตาครนุ่ คดิ พอเงยหนา้ ขนึ้ มาอกี ทกี ็ รสู ้ กึ วา่ มชี ายคนหนึ่งทาทา่ ทางลบั ๆ ลอ่ ๆ อยทู่ างดา้ นหลงั หญงิ สาวหนั ไปมองชา้ ๆ อยา่ งระแวดระวงั พอไดเ้ ห็นก็ยงิ่ ตกใจมาก กวา่ เดมิ คนพวกน้ันตอ้ งตามนางมาแน่ๆ เหมยจอื่ ทดลองบงั คบั ให ้ ลาเดนิ ชา้ กวา่ เดมิ ทวา่ คนพวกนั้นก็เดนิ ชา้ ลงเชน่ กนั พอนางเรง่ ฝี เทา้ คนพวกน้ันก็เรง่ ฝี เทา้ ตาม แสดงใหเ้ ห็นวา่ มจี ดุ ประสงคไ์ ม่ด!ี

ตอนที่ 73 เจา้ ลาหายไป เหมยจอื่ รสู ้ กึ กงั วลระคนสงสยั ยกมอื ขนึ้ ลบู แกม้ ตนทดี่ ำมอมแมม แลว้ ยกมอื ขนึ้ คลำหมวกทที่ งั้ เกำ่ ทง้ั ขำดบนศรี ษะ ลอบคดิ ในใจวำ่ นำงอตุ สำ่ หแ์ ปลงโฉมถงึ ขนำด นีแ้ ลว้ เหตใุ ดคนพวกน้ันยงั ตำมมำอกี ละ่ ? เหมยจอื่ กม้ หนำ้ ลงอยำ่ งระมดั ระวงั คอ่ ยๆ เลอื่ นมอื ของตนไปคลำ ถงุ เงนิ ทเี่ ก็บไวแ้ นบกำย แลว้ บ่นพมึ พำในใจ “หรอื คนพวกน้ันจะ เห็นเงนิ ทซี่ อ่ นเอำไว ้ แตข่ ำ้ ก็ไม่เคยเอำเงนิ ออกมำในตอนกลำงวนั ใหผ้ ูใ้ ดเห็นนี่นำ” หญงิ สำวพยำยำมขบคดิ อย่ำงไรก็คดิ ไม่ออก สดุ ทำ้ ยสำยตำของ นำงก็ไปหยดุ อยทู่ เี่ จำ้ ลำทตี่ นขอี่ ยู่ แลว้ กระจำ่ งขนึ้ มำทนั ที หรอื วำ่ คนพวกนั้นจะมำชงิ ลำตวั นีง้ นั้ ร?ึ เหมยจอื่ กระชบั เชอื กผูกลำในมอื แน่น มองใบหทู มี่ ขี นสขี ำวแซม ของมนั ขยบั ไปมำ ยงิ่ คดิ ก็ยงิ่ รสู ้ กึ วำ่ คนพวกนั้นตอ้ งถกู ใจลำของ ตนเป็ นแน่ นำงเหลยี วซำ้ ยแลขวำรอบหนึ่งแลว้ คอ่ ยๆ เหลยี ว

กลบั ไปมองอยำ่ งระวงั ก็พบวำ่ คนกลมุ่ นั้นรบี เบอื นสำยตำเสมอง ทำงอนื่ เหมยจอื่ ตบกน้ ลำเบำๆ เพอื่ เรง่ ใหม้ นั วงิ่ ไวขนึ้ อกี หน่อย แลว้ เรมิ่ คดิ หำวธิ เี ป็ นกำรดว่ นวำ่ จะสลดั คนกลมุ่ นีท้ งิ้ ไดอ้ ยำ่ งไร ขณะทหี่ นีอยกู่ ็พลนั เห็นทำงแยกทดี่ ำ้ นหนำ้ และพบวำ่ ดำ้ นหนึ่งเป็ น เสน้ ทำงหลวงทมี่ พี นื้ ถนนกวำ้ งขวำง สว่ นอกี ดำ้ นเป็ นถนนสำยเล็ก และแคบกวำ่ เหมยจอื่ ตดั สนิ ใจโดยพลนั บงั คบั ลำใหเ้ รง่ ฝี เทำ้ เรว็ ยงิ่ ขนึ้ ฉวย โอกำสตอนทคี่ นกลมุ่ น้ันยงั ตำมมำไม่ทนั รบี เลยี้ วเขำ้ ไปในทำงที่ เล็กแคบกวำ่ ลำนอ้ ยก็ไม่ทำใหเ้ จำ้ ของผดิ หวงั กบี เทำ้ ทงั้ สดี่ งั กบุ กบั ๆ ไม่หยดุ ใน ขณะทวี่ งิ่ อยบู่ นทำงเล็กแคบ อนั ทจี่ รงิ เสน้ ทำงสำยนีข้ รขุ ระ พอสมควร เหมยจอื่ จงึ ไม่คอ่ ยสบำยนักแตก่ ็ตอ้ งอดทนเอำไว ้ นำง เดนิ ทำงบนเสน้ ทำงเชน่ นีอ้ ยคู่ รงึ่ คอ่ นวนั พอหนั กลบั ไปมอง ดำ้ นหลงั อกี ครง้ั ก็ไม่เห็นคนเหลำ่ นั้นแลว้

หญงิ สำวถอนใจโลง่ อก ในใจคดิ วำ่ หำกเจอใครสกั คนแลว้ คอ่ ย สอบถำมเสน้ ทำงใหม่เพอื่ กลบั ไปบนทำงหลวงดงั เดมิ ทวำ่ หลงั มุ่งหนำ้ มำตำมทำงเล็กแคบอยคู่ รงึ่ คอ่ นวนั จๆู่ ก็ไดย้ นิ เสยี ง ฝี เทำ้ มำ้ ดงั มำจำกดำ้ นหลงั ของตน เหมยจอื่ รบี หนั กลบั ไปมองก็ ตอ้ งตกใจ คนกลมุ่ นั้นยงั ตดิ ตำมตนมำอกี ! เหมยจอื่ รบี กระตกุ เชอื กแลว้ ตบกน้ ลำใหม้ นั วงิ่ แตเ่ พรำะมนั วงิ่ มำ เกอื บทงั้ วนั แลว้ จงึ เหนื่อยลำ้ เต็มที ครำวนีก้ ็เลยไม่คอ่ ยยอมฟังคำสง่ั สกั เทำ่ ไร เหมยจอื่ เห็นคนทอี่ ยดู่ ำ้ นหลงั ใกลเ้ ขำ้ มำก็ทงั้ รอ้ นใจทง้ั หวำดกลวั ตอนน้ันเองสำยตำนำงพลนั เหลอื บไปเห็นป่ ำทอี่ ยขู่ ำ้ ง ทำง จงึ ฝื นบงั คบั เจำ้ ลำใหว้ งิ่ เขำ้ ไปหลบในป่ ำ ยำมเจำ้ ลำดอื้ ขนึ้ มำก็บงั คบั ยำกมำก เหมยจอื่ ตอ้ งใชแ้ รงทง้ั หมดทมี่ ี จงึ สำมำรถพำมนั หลบซอ่ นได ้ ตอนนั้นเองกลมุ่ คนทตี่ ำมหลงั ก็ไล่ มำจนถงึ บรเิ วณทนี่ ำงซอ่ นตวั อยู่ พวกเขำเหลยี วซำ้ ยมองขวำ เมอื่ ไม่เห็นเงำคนจงึ พำกนั วงิ่ ตอ่ ไป เหมยจอื่ ลอบมองจนกระทง่ั ฝ่ ุนทฟี่ ้ ุงจำกฝี เทำ้ มำ้ คอ่ ยๆ จำงหำยแลว้ จงึ ผ่อนลมหำยใจออกมำอยำ่ งโลง่ อก พลำงคดิ ใจวำ่ ปลอ่ ยใหเ้ จำ้

พวกน้ันไลต่ ำมไปขำ้ งหนำ้ สว่ นตนเองจะไดย้ อ้ นไปทำงเดมิ เพอื่ กลบั เขำ้ ทำงหลวงอกี ครง้ั เหมยจอื่ เดนิ ทำงอยำ่ งทลุ กั ทเุ ลมำทง้ั วนั จนเหงอื่ โซมกำย พอจบั ไป ทแี่ ผงคอของลำก็พบวำ่ เปี ยกชนื้ เชน่ กนั ทำใหน้ ำงรสู ้ กึ สงสำรเจำ้ ลำมำก รวู ้ ำ่ มนั คงลำบำกไม่นอ้ ยทตี่ อ้ งออกเดนิ ทำงมำกบั ตน นำง จงึ จงู ลำใหเ้ ดนิ ไปขำ้ งหนำ้ อยำ่ งเชอื่ งชำ้ ใครเลยจะคดิ วำ่ ขำกลบั จะใชเ้ วลำนำน กวำ่ จะยอ้ นมำถงึ ทำงหลวง สำยเดมิ ทอ้ งฟ้ ำก็เรมิ่ มดื แลว้ หำกจะเดนิ ทำงไปยงั โรงเตยี๊ มทใี่ กล ้ ทสี่ ดุ ในเมอื งเล็กๆ ขำ้ งหนำ้ ก็ยงั ตอ้ งใชเ้ วลำถงึ ครงึ่ วนั เหมยจอื่ กม้ หนำ้ ครนุ่ คดิ อยำ่ งซมึ เศรำ้ ตอ่ ใหเ้ ดนิ ทำงไปถงึ นำงก็คง เขำ้ เมอื งไม่ได ้ หญงิ สำวใชช้ วี ติ อยขู่ ำ้ งนอกมำพกั ใหญ่ทำใหร้ ูว้ ำ่ ประตบู ำนใหญส่ แี ดงขนำดมหมึ ำทเี่ รยี กวำ่ ประตเู มอื งจะเปิ ดในเวลำ กลำงวนั และปิ ดในเวลำกลำงคนื ขณะทหี่ ญงิ สำวกำลงั คดิ ไม่ตกวำ่ คนื นีจ้ ะคำ้ งแรมทใี่ ดก็พลนั ไดย้ นิ เสยี งฝี เทำ้ มำ้ ดงั มำจำกดำ้ นหลงั เสยี งฝี เทำ้ น้ันชำ่ งคนุ ้ หเู สยี จรงิ ! เหมยจอื่ รสู ้ กึ ตนื่ ตระหนกดงั นกหวำดเกำทณั ฑ ์ แคไ่ ดย้ นิ เสยี งก็ ตกใจจนตวั สน่ั หวำดกลวั จนอกสน่ั ขวญั แขวนไปหมด

เหมยจอื่ วำดตำมองรอบกำยก็เห็นเพยี งตน้ ไมใ้ บหญำ้ ในยำมอบั จนหนทำงเชน่ นี้ ไม่สซู ้ อ่ นกำยอยใู่ นป่ ำ ไม่ดกี วำ่ หรอื ? นำงตดั สนิ ใจลงจำกหลงั ลำแลว้ จงู มนั เดนิ แหวกเขำ้ ไปในพงหญำ้ ทบึ เพอื่ ยอ้ นเขำ้ ไปในป่ ำอกี ครงั้ . ยำมนีเ้ ป็ นเวลำดกึ สงดั เสยี งจงิ้ หรดี รอ้ งระงมไปทว่ั ถงึ ในป่ ำจะมดื สนิท ทวำ่ เหมยจอื่ กลบั คนุ้ เคยและรสู ้ กึ ปลอดภยั อยำ่ งน่ำประหลำด รำวกบั วำ่ ควำมมดื มดิ น้ันคอยปกป้ องตนเองอยู่ ทำใหน้ ำงรสู ้ กึ วำ่ หำกตนหลบอยใู่ นป่ ำนี้ อกี ฝ่ ำยก็คงหำไม่พบ อกี ทง้ั ผนื ป่ ำและพงหญำ้ แบบนีท้ ำใหน้ ำงรสู ้ กึ เหมอื นไดก้ ลบั เขำ้ ไปในป่ ำ เหมอื นเมอื่ ครงั้ ทเี่ ขำ้ ไปหำของป่ ำอกี ดว้ ย

เหมยจอื่ น่ังลงบนพนื้ หญำ้ รกดว้ ยควำมเศรำ้ สรอ้ ย ในใจก็คดิ วำ่ ใน เมอื่ เขำ้ เมอื งไม่ไดแ้ ลว้ ก็คำ้ งแรมทนี่ ี่สกั คนื ถงึ อยำ่ งไรพนื้ ทตี่ รงนีก้ ็ ไม่ใชป่ ่ ำลกึ จงึ ไม่น่ำจะมเี สอื หรอื หมำป่ ำ นำงเกำะเจำ้ ลำไวแ้ ลว้ ลกุ ขนึ้ ยนื จำกน้ันก็หยบิ ซำลำเปำทซี่ อื้ เอำไว ้ ตง้ั แตเ่ มอื่ เชำ้ จำกกระเป๋ ำใบยำวบนหลงั ลำออกมำ แลว้ ลว้ งถงุ หนัง บรรจนุ ำ้ ทอี่ ยอู่ กี ฝ่ังของกระเป๋ ำ กอ่ นจะดมื่ นำ้ เย็นเฉียบกบั กนิ ซำลำเปำเย็นชดื ไปพรอ้ มๆ กนั หลงั จำกกนิ อมิ่ นำงก็รสู ้ กึ มแี รงขนึ้ จงึ ลกุ เดนิ ไปรอบๆ เพอื่ หำหญำ้ ใหล้ ำของตนไดก้ นิ บำ้ ง พอเก็บหญำ้ มำไดจ้ ำนวนหนึ่งก็กองไว ้ ดำ้ นหนำ้ ใหม้ นั กนิ พอทง้ั เจำ้ ของและสตั วเ์ ลยี้ งอมิ่ ทอ้ ง คนหนึ่งคนกบั ลำหนึ่งตวั ก็มอง หนำ้ กนั อยำ่ งไม่รจู ้ ะทำอะไรตอ่ ดี เหมยจอื่ กวกั มอื เรยี กใหเ้ จำ้ ลำมำ หมอบลงขำ้ งๆ ตนเอง ลำนอ้ ยกระดกิ ใบหไู ปมำอยำ่ งแสนเชอื่ งกอ่ น จะคอ่ ยๆ หมอบลงขำ้ งเจำ้ นำย เหมยจอื่ ลบู ขนทแี่ ผงคอของมนั เบำๆ แลว้ พูดอยำ่ งจนใจ “เจำ้ ลำ นอ้ ย คนื นีพ้ วกเรำคงตอ้ งนอนคำ้ งแรมในป่ ำนีแ้ น่แลว้ ใหข้ ำ้ จะกอด เจำ้ กนั หนำวดไี หม?”

เจำ้ ลำนอ้ ยพ่นลมหำยใจแรงออกมำทหี นึ่ง นำงถอื วำ่ มนั ตอบรบั จงึ ขยบั รำ่ งเขำ้ ไปใกลต้ วั มนั แลว้ เอนหลงั พงิ กบั ตน้ ไมพ้ ลำงถอนหำยใจ คนื นีค้ งตอ้ งนอนกนั เชน่ นีส้ นิ ะ ดว้ ยสภำพกำรณแ์ ละป่ ำทไี่ ม่คนุ ้ ชนิ ทำใหเ้ หมยจอื่ ไม่อำจขม่ ตำ หลบั ไดง้ ำ่ ยๆ บำงครง้ั ทลี่ มื ตำขนึ้ มำก็จะกวำดตำมองไปรอบๆ บำงครงั้ ก็จะลบู ตวั เจำ้ ลำนอ้ ยเบำๆ ทว่ำสดุ ทำ้ ยก็ตอ้ งพยำยำมขม่ ตำเพอื่ ใหต้ นเองหลบั ใหไ้ ด ้ ไม่รวู ้ ำ่ ผ่ำนไปนำนเทำ่ ไร เหมยจอื่ จงึ คอ่ ยๆ ดำดงิ่ สนู่ ิทรำ แต่ หลงั จำกหลบั ไปแลว้ ก็ฝันวำ่ ตนเองนั้นหมุนควำ้ งอยกู่ ลำงอำกำศ หมุนไปหมุนมำจนเงนิ ทพี่ กตดิ ตวั หลน่ หำย อกี ทง้ั เจำ้ ลำก็หำยไป ดว้ ย! เหมยจอื่ ตะโกนออกมำดว้ ยควำมตกใจแลว้ สะดงุ ้ ตนื่ ทวำ่ ตอนที่ ตกใจตนื่ ลกุ พรวดพรำด หวั ก็ชนเขำ้ กบั จมูกของเจำ้ ลำพอดี