Hunter's Lady ดรุณีสุดที่รัก เล่ม2

เมอื่ จดั การตวั เองเสรจ็ นางก็ไม่มอี ะไรใหต้ อ้ งทาอกี จงึ ไดแ้ ตต่ งั้ หนา้ ตง้ั ตารอคอยตอ่ ไป หญงิ สาวรออยเู่ นิ่นนานจนกระทง่ั ทอ้ งฟ้ านั้นมดื ลง นางจงึ สง่ั ใหเ้ สยี่ วเออ้ นาอาหารแบบเรยี บงา่ ยมาให ้ พอกนิ เสรจ็ ก็ เขา้ นอนตงั้ แตห่ วั ค่า หลายวนั มานีน้ างกนิ อยอู่ ยา่ งลาบาก ไม่ใชเ่ รอื่ งงา่ ยเลยทจี่ ะไดก้ นิ อาหารรอ้ นๆ และไดน้ อนหลบั บนทนี่ อนอนั ออ่ นนุ่ม อกี อยา่ งพอคดิ วา่ วนั พรงุ่ นีก้ ็จะไดเ้ จอกบั เซยี วจงิ ซนั แลว้ แมใ้ นยามหลบั เหมยจอื่ ยงั ยมิ้ หวานออกมา ในขณะทกี่ าลงั นอนฝันหวานอยนู่ ้ัน จๆู่ ดา้ นนอกก็มเี สยี งเอะอะ โวยวายดงั แวว่ เขา้ มาในหอ้ ง ทาใหเ้ หมยจอื่ ตอ้ งสะดงุ ้ ตนื่ จากฝันดี ถงึ ตอนนีน้ างก็เรมิ่ คนุ ้ เคยกบั การถกู ปลกุ ใหต้ นื่ ขนึ้ มาในยามค่าคนื เสยี แลว้ หญงิ สาวกอดผา้ ห่มเดนิ ไปลอบมองลอดชอ่ งหนา้ ตา่ ง เห็นคนกลมุ่ หนึ่งและมแี สงสวา่ งเคลอื่ นไหวอยดู่ า้ นนอก นางคดิ ในใจวา่ คราวนี้ เกดิ เรอื่ งอะไรขนึ้ อกี นะ? เหมยจอื่ สวมใสเ่ สอื้ ผา้ อยา่ งรวดเรว็ ตดั สนิ ใจผลกั ประตอู อกไปดู ดา้ นนอกเต็มไปดว้ ยผูค้ นและคบเพลงิ ตงั้ แตน่ างเดนิ ทางออกมา

จากหมู่บา้ นก็ไดพ้ บเจอกบั เรอื่ งราวมากมาย แตภ่ าพตรงหนา้ ทมี่ ี ผูค้ นจานวนมากตา่ งก็ถอื คบเพลงิ ในมอื เชน่ นี้ เหมยจอื่ น้ันไม่เคย เห็นมากอ่ น เมอื่ เทยี บกบั ตอนทพี่ วกโจรป่ ามากอ่ กวนในหมู่บา้ น ลสี่ ยุ่ พวกโจรป่ านั้นถอื เป็ นเรอื่ งเล็กนอ้ ยไปเลย ตอนทเี่ หมยจอื่ เดนิ ออกมานอกประตหู อ้ งก็ไดย้ นิ พวกคนทแี่ ตง่ กาย ในชดุ ทหารตะโกนเสยี งดงั ดว้ ยนา้ เสยี งดดุ นั “ตรวจคน้ ทกุ คนทอี่ ยู่ ในหอ้ งใหห้ มด!” เหมยจอื่ ไดย้ นิ ถงึ กบั องึ้ ไปทนั ที แขกผูเ้ ขา้ พกั ทกุ หอ้ งลว้ นเปิ ดประตู ออกมา ทหารเขา้ ไปตรวจตราทลี ะหอ้ ง ถงึ นางจะไม่เขา้ ใจกบั เรอื่ งง ทเี่ กดิ ขนึ้ แตก่ ็พอรวู ้ า่ ชว่ งเวลาแบบนีต้ นไม่ควรขยบั เขยอื้ นไปไหน ขณะน้ันเองมนี ายทหารผูห้ นึ่งทดี่ คู ลา้ ยจะเป็ นระดบั หวั หนา้ เดนิ นา ทหารกลมุ่ หนึ่งทใี่ นมอื ถอื คบเพลงิ ตรงมาหาเหมยจอื่ นายทหาร มองแววตาของนางทดี่ ลู อกแลกแวบหนึ่ง แลว้ เอย่ ถามเสยี งเขม้ วา่ “เจา้ เป็ นใคร! มาอวน๋ิ โจวทาไม?” เสยี งของเขาเหมอื นดงั อยขู่ า้ งหเู หมยจอื่ นา้ เสยี งกระแทกกระทนั้ จนนางแสบแกว้ หไู ปหมด เหมยจอื่ จบั กรอบประตดู ว้ ยทา่ ทาง

ระแวดระวงั แลว้ ตอบคาถามอย่างวา่ ง่าย “ขา้ เป็ นคนจากชงิ ซนั มาอวน๋ิ โจวเพอื่ หาคน” นานทหารผูน้ ั้นเห็นทา่ ทางของเหมยจอื่ ก็พอดอู อกวา่ มาจากบา้ น นอกและไม่คอ่ ยรเู ้ รอื่ งรรู ้ าวเทา่ ใดนัก ดแู ลว้ ก็ไม่มอี ะไรน่าวติ ก นา้ เสยี งจงึ ไม่ไดด้ ดุ นั เหมอื นในตอนแรก เขาเอย่ ถามดว้ ยนา้ เสยี งที่ ออ่ นลงเล็กนอ้ ย “บอกชอื่ แซข่ องเจา้ มา” เหมยจอื่ ไม่กลา้ รอชา้ ตอบกลบั ดว้ ยทา่ ทจี รงิ จงั “ขา้ แซซ่ ู ชอื่ วา่ เหม ยจอื่ ” นางคดิ ๆ แลว้ ก็รบี พดู เสรมิ ไปอกี วา่ “ทกุ คนในหม่บู า้ นเรยี ก ขา้ วา่ เหมยจอื่ ขา้ ไม่มชี อื่ อนื่ ” พอเหมยจอื่ อธบิ ายจบ นาทหารก็อดยมิ้ ออกมาไม่ได ้ คดิ ในใจวา่ แม่นางนอ้ ยบา้ นนอกคอกนาผูน้ ีช้ า่ งน่าสนใจไม่นอ้ ยเลย สว่ นพล ทหารทถี่ อื คบเพลงิ อยขู่ า้ งหลงั ก็อดขาออกมาไม่ไดเ้ ชน่ กนั พวก เขาเองก็มาจากบา้ นนอกเชน่ กนั อยา่ วา่ แตช่ อื่ เหมยจอื่ เลย ไม่วา่ จะ เป็ นโกวตนั้ อาหนิว อะไรทานองนีก้ ็มที ง้ั นั้น ยงิ่ ไดเ้ ห็นทา่ ทางของ สาวนอ้ ยเหมยจอื่ ผูน้ ี้ พวกเขาก็ยงิ่ รสู ้ กึ เป็ นกนั เองมากขนึ้

ผูเ้ ป็ นหวั หนา้ ไดย้ นิ ทหารทตี่ ดิ ตามมาหวั เราะก็รบี หบุ ยมิ้ ทนั ที หนั ไป มองลกู นอ้ งดว้ ยสายตาเครง่ ขรมึ ทาเอาพวกเขารบี หบุ ปากโดย พลนั นายทหารสง่ เสยี งกระแอมออกมาทหี นึ่ง แลว้ ซกั ถามเหมยจอื่ ตอ่ ไป “เจา้ ตอ้ งการมาหาใคร คนในครอบครวั งน้ั หรอื ?”

ตอนที่ 79 จะกล่าวอา้ งใครตอ้ งมหี ลกั ฐาน เหมยจอื่ ไดย้ นิ หวั หนา้ ทหารถามจงึ เลา่ เรอื่ งราวทบี่ า้ นของตนใหฟ้ ัง อยา่ งละเอยี ด “พ่อขา้ ตายไปนานแลว้ ทบี่ า้ นมเี พยี งทา่ นแม่ นอ้ งสาวชอื่ จเู ถาก็ แตง่ งานออกเรอื นไปแลว้ สว่ นนอ้ งชายชอื่ อาชวิ อายแุ คส่ บิ เอ็ดปี เมอื่ ปี ทแี่ ลว้ สามขี า้ ออกจากบา้ นมารว่ มรบ จนกระทง่ั ฤดใู บไมผ้ ลปิ ี นีก้ ็ไม่ไดข้ า่ วคราวของเขาเลย ดงั นั้นขา้ จงึ ออกมาตามหาเขา ใน ระหวา่ งเดนิ ทางขา้ ก็ไดข้ า่ ววา่ เขามาอยทู่ อี่ วน๋ิ โจว จงึ ไดเ้ รง่ เดนิ ทาง จนมาถงึ ทนี่ ี่” นายทหารพยกั หนา้ รบั “ในเมอื่ สามขี องเจา้ มาอยทู่ อี่ วน๋ิ โจวก็คงจะ มาเขา้ รว่ มกองทพั เป็ นแน่ เชน่ นั้นเจา้ บอกชอื่ มาสิ บางทพี วกเรา อาจจะรจู ้ กั เผอื่ จะชว่ ยเจา้ ตามหาเขาได ้ หรอื อาจจะชว่ ยสง่ ขา่ ว แทนเจา้ ไดบ้ า้ ง” เหมยจอื่ ไดย้ นิ แววตาก็เป็ นประกายความยนิ ดี ถงึ อาหมางเคยบอก วา่ จะพาตนไปพบกบั เซยี วจงิ ซนั แตก่ ็ยงั ตอ้ งรอจนถงึ วนั พรงุ่ นี้ ใน ยามนีห้ วั หนา้ ผูน้ ีย้ นิ ดที จี่ ะชว่ ยสง่ ขา่ วให ้ เชน่ นั้นก็ดยี งิ่ นัก

นางสง่ ยมิ้ ใหก้ บั นายทหารแลว้ กลา่ ววา่ “ท่านหวั หนา้ ทา่ นเป็ นคนดี จรงิ ๆ! สามขี องขา้ แซเ่ ซยี ว ชอื่ วา่ จงิ ซนั ถา้ ทา่ นหวั หนา้ รจู ้ กั เขาละก็ รบกวนทา่ นชว่ ยสง่ ขา่ วบอกเขาทเี ถดิ ” เดมิ ทสี หี นา้ ของผูเ้ ป็ นหวั หนา้ นั้นยงั เจอื ความออ่ นโยนอยบู่ า้ ง แต่ พอไดย้ นิ เหมยจอื่ เอย่ ชอื่ เซยี วจงิ ซนั ออกมา สหี นา้ ก็พลนั เปลยี่ นเป็ นเคลอื บแคลงสงสยั เขามองสารวจเหมยจอื่ อยา่ งจรงิ จงั สว่ นพลทหารสองนายทอี่ ยดู่ า้ นหลงั ก็จอ้ งหนา้ กนั ไปมา ไม่อยาก เชอื่ ในสงิ่ ทนี่ างพูด เหมยจอื่ เห็นสหี นา้ ทา่ ทางของพวกเขาก็นึกสงสยั เชน่ กนั นางเอยี ง คอมองแลว้ เอย่ ถามอยา่ งกงั ขาวา่ “พชี่ ายทา่ นนี้ มปี ัญหาอะไรหรอื เจา้ คะ?” นา้ เสยี งของหวั หนา้ พลนั เปลยี่ นดดุ นั ขนึ้ มาอกี ครงั้ ในแววตาของ เขาเปี่ ยมไปดว้ ยความระแวดระวงั ถามเสยี งหนักวา่ “แม่นางนอ้ ย ไหนเจา้ ลองพูดอกี ครงั้ สิ สามขี องเจา้ คอื ใคร? มชี อื่ เสยี งเรยี งนาม วา่ อะไร?” เหมยจอื่ ไม่เขา้ ใจวา่ เกดิ อะไรขนึ้ กนั แน่ แตก่ ็ยงั ตอบไปดว้ ยทา่ ทาง จรงิ จงั วา่ “สามขี องขา้ แซเ่ ซยี ว ชอื่ จงิ ซนั ”

นายทหารหวั เราะดว้ ยนา้ เสยี งเย็นชา “พูดจาเหลวไหล! ขา้ ไม่เคย ไดย้ นิ มากอ่ นวา่ แม่ทพั เซยี วแตง่ งานมฮี ูหยนิ แลว้ หญงิ สาวบา้ น นอกคอกนาเชน่ เจา้ ชา่ งไม่ธรรมดาจรงิ ๆ รจู ้ กั ชอื่ แซข่ องทา่ นแม่ทพั ใหญ่เซยี วเสยี ดว้ ย แตไ่ ม่รวู ้ า่ แกลง้ โง่หรอื เป็ นบา้ กนั แน่ หรอื เจา้ มี วตั ถปุ ระสงคอ์ นื่ อกี ” พลทหารทถี่ อื คบเพลงิ อยดู่ า้ นหลงั เดนิ เขา้ มาหา กระซบิ เตอื น หวั หนา้ เสยี งเบาวา่ “บางทแี ม่นางนอ้ ยผูน้ ีอ้ าจเป็ นพวกสอดแนมก็ ได ้ ท่านแม่ทพั ใหญ่ของพวกเราอยา่ วา่ แตย่ งั ไม่แตง่ งานเลย ตอ่ ให ้ แตง่ งานก็ไม่น่าจะแตง่ งานกบั แม่สาวบา้ นนอกเชน่ นี”้ นายทหารจอ้ งมองเหมยจอื่ ดว้ ยแววตาระแวงและสงสยั แตก่ ลบั เห็น อกี ฝ่ ายใชแ้ ววตาทใี่ สซอื่ บรสิ ทุ ธจิ ์ อ้ งมองตน หนาซา้ ยงั พยายาม อธบิ ายดว้ ยนา้ เสยี งน่าเห็นใจ “สามขี องขา้ มนี ามวา่ เซยี วจงิ ซนั จรงิ ๆ ขา้ คอื ภรรยาของเขา ขา้ ไม่ไดโ้ กหกนะ” นายทหารผูน้ ั้นคารามเสยี งต่าแสนเย็นชาออกมา “แม่นางนอ้ ย ทกุ เรอื่ งนั้นตอ้ งมพี ยานหลกั ฐาน แลว้ เจา้ มพี ยานหลกั ฐานอนั ใดมา ยนื ยนั วา่ ตนเองเป็ นฮูหยนิ ของแม่ทพั ใหญข่ องพวกขา้ ? หรอื นี่อาจ

เป็ นแคเ่ รอื่ งบงั เอญิ ทสี่ ามขี องเจา้ มชี อื่ แซเ่ หมอื นกบั แม่ทพั ใหญ่ เซยี วจงิ ซนั เทา่ นั้น?” เหมยจอื่ ไดย้ นิ อกี ฝ่ ายกลา่ วถงึ ทา่ นแม่ทพั ใหญ่เซยี วอะไรน่ัน จน ตอนนีน้ างรสู ้ กึ มนึ งงไปหมด แลว้ ยงั ตอ้ งมพี ยานหลกั ฐานอะไรน่ัน อกี ก็ยงิ่ ทาใหไ้ ม่เขา้ ใจไปกนั ใหญ่ “ขา้ ก็ไม่ไดบ้ อกวา่ สามขี า้ เป็ นแม่ ทพั ใหญ่อะไรน่ันสกั หน่อย เขาเพยี งมนี ามวา่ เซยี วจงิ ซนั เทา่ น้ัน” หญงิ สาวหวนคดิ ถงึ กอ่ นหนา้ นีต้ อนทสี่ ามขี องตนและผูท้ ชี่ อื่ วา่ หลู่ จงิ่ อนั พดู ถงึ ฮ่องเต ้ นางก็อดคาดเดาเองในใจไม่ได ้ หรอื วา่ สามนี าง ทสี่ วมใสแ่ ตเ่ สอื้ ผา้ เนือ้ หยาบตลอดเวลานั้นจะเป็ นทา่ นแม่ทพั ใหญ่ที่ พวกเขาเอาแตพ่ รา่ พูดถงึ จรงิ ๆ? แตถ่ า้ ไม่ใชแ่ ลว้ เหตใุ ดพออาหมาง ไดย้ นิ ชอื่ ของเซยี วจงิ ซนั ก็รทู ้ นั ทวี า่ เขาอยทู่ อี่ วน๋ิ โจว? พอคดิ ถงึ เรอื่ งนีข้ นึ้ มา เหมยจอื่ ก็อธบิ ายตอ่ ไปวา่ “บางทสี ามขี อง ขา้ อาจจะเป็ นแม่ทพั ใหญข่ องพวกทา่ นก็ไดน้ ะ สาหรบั เรอื่ งนีข้ า้ เอง ก็ไม่คอ่ ยแน่ใจนัก” นายทหารผนู ้ ้ันกลบั ยงิ่ ทวคี วามสงสยั เขาเลกิ ควิ้ หนาเขม้ ขนึ้ แลว้ ถามอกี วา่ “แมแ้ ตจ่ ะบอกวา่ สามขี องตวั เองเป็ นใครยงั พูดใหก้ ระจา่ ง ไม่ได ้ นี่ไม่ใชก่ ารแสรง้ โงอ่ ยา่ งน้ันร?ึ ”

พลทหารทถี่ อื คบเพลงิ กา้ วเขา้ มากลา่ วเสรมิ วา่ “จรงิ ดว้ ย แมแ้ ต่ พยานหลกั ฐานก็ไม่มี พดู แตเ่ พยี งวา่ เป็ นฮูหยนิ ของทา่ นแม่ทพั ใหญ่ เรอื่ งหลอกลวงเชน่ นีเ้ จา้ ก็ยงั กลา้ ทาได ้ ทา่ นรองแม่ทพั ชยุ ขา้ เห็นวา่ แม่นางนอ้ ยผูน้ ีน้ ่าสงสยั ยงิ่ นัก พวกเราควรทาอยา่ งไรกนั ดี ขอรบั ?” พอเหมยจอื่ เห็นอกี ฝ่ ายมที า่ ทสี งสยั ตน นางก็รอ้ นใจขนึ้ มาทนั ที รบี อธบิ ายทงั้ ใบหนา้ ซดี เผอื ด “ก็ขา้ บอกแลว้ ไง ขา้ ไม่ไดบ้ อกวา่ ขา้ เป็ นภรรยาของทา่ นแม่ทพั ใหญเ่ ซยี วของพวกทา่ นเสยี เมอื่ ไร ขา้ ก็ แคบ่ อกวา่ สามขี องขา้ ชอื่ วา่ เซยี วจงิ ซนั เทา่ นั้น ขา้ ไม่ไดโ้ กหกนะ!” เหมยจอื่ พยายามตรกึ ตรองดู สดุ ทา้ ยก็พูดตอ่ วา่ “หากพดู ถงึ หลกั ฐาน ขา้ ก็มเี หมอื นกนั บนหนา้ อกของสามขี า้ มรี อยแผลเป็ น อยู่ ทง้ั ใหญท่ งั้ ยาว หรอื วา่ แม่ทพั ใหญข่ องพวกทา่ นก็มดี ว้ ย เชน่ กนั ?” เดมิ ทนี ายทหารก็จอ้ งมองเหมยจอื่ ดว้ ยสายตาสบั สนงุนงงอยแู่ ลว้ ยามนีเ้ มอื่ ไดย้ นิ นางพดู ถงึ เรอื่ งแผลเป็ นขนึ้ มาอกี สหี นา้ ก็ทงั้ ตะลงึ ทงั้ สงสยั ยงิ่ กวา่ เดมิ สว่ นพลทหารทถี่ อื คบเพลงิ เห็นวา่ สถานการณ์ เรมิ่ ไม่แน่ชดั ก็เขา้ ไปกระซบิ ถามทขี่ า้ งหหู วั หนา้ ของตนวา่ “ท่าน รองแม่ทพั บนหนา้ อกของทา่ นแม่ทพั ใหญม่ รี อยแผลเป็ นอะไรน่ัน จรงิ ไหม?”

ผูท้ ถี่ กู เรยี กวา่ รองแม่ทพั ยงั ไม่ไดท้ นั ไดต้ อบ แขกทเี่ ขา้ พกั หอ้ งอนื่ ก็ ผ่านการตรวจสอบเรยี บรอ้ ยหมดแลว้ พวกพลทหารจงึ ทยอยกนั เดนิ กลบั มาก็ทนั ไดย้ นิ คาพดู ของนางพอดี ตา่ งก็อดหวั เราะออกมา ไม่ได ้ พวกเขามองแม่นางนอ้ ยทถี่ งึ จะดเู ป็ นสาวบา้ นนอกแตก่ ็มี ความน่าเอ็นดอู ยมู่ าก ยงิ่ ตอนนีม้ าไดย้ นิ สงิ่ ทนี่ างพูดดว้ ยแลว้ ดวงตาก็ฉายรอยยมิ้ ทดี่ ปู ระหลาด “แม่นางนอ้ ยผูน้ ีช้ า่ งน่าขาเสยี จรงิ หนา้ อกของสามเี ป็ นอย่างไรก็บอกจนแจม่ แจง้ หมดเลย” รองแม่ทพั ชยุ ไดย้ นิ ใบหนา้ ก็ขมงึ ทงึ ขนึ้ มาทนั ที เขาหนั ไปจอ้ งคนที่ พูดแทรกดว้ ยสายตาดดุ นั แลว้ ออกคาสง่ั เสยี งเขม้ “จบั นางกลบั ไป กอ่ น!” เหมยจอื่ หวาดกลวั จนลนลาน รอ้ งตะโกนเสยี งดงั วา่ “ขา้ เป็ นหญงิ ชาวบา้ นผูบ้ รสิ ทุ ธิ ์ ไม่ไดท้ าเรอื่ งผดิ อนั ใด แคม่ าตามหาสามตี นเอง เทา่ น้ัน พวกทา่ นมสี ทิ ธอิ ์ ะไรมาจบั ขา้ ?” รองแมท่ พั ชยุ ชาเลอื งมองเหมยจอื่ แลว้ พูดพรอ้ มสหี นา้ ไรอ้ ารมณ์ “แม่นางนอ้ ย พวกขา้ สงสยั วา่ เจา้ เป็ นคนทฝี่ ่ ายตรงขา้ มสง่ มาเพอื่ สอดแนมก็เป็ นได”้

มาถงึ ตอนนีเ้ หมยจอื่ จงึ ไดร้ วู ้ า่ ตนเองถกู ทาใหส้ ะดงุ ้ ตนื่ ขนึ้ มา กลางดกึ น้ันยงั ไม่เทา่ ไร หากเทยี บกบั ตอนนีท้ ถี่ กู จบั ตวั เขา้ ไปใน คา่ ยทหาร หนาซา้ ยงั ถกู ผูค้ นรอบขา้ งจบั จอ้ งดว้ ยสายตาเคลอื บ แคลงสงสยั และหวั เราะเยาะ เหมยจอื่ เดนิ ผ่านดา่ นแลว้ ดา่ นเลา่ เขา้ ไปยงั พนื้ ทตี่ ง้ั กระโจมของ พวกทหารทดี่ รู าวกบั กวา้ งใหญไ่ รข้ อบเขต จนสดุ ทา้ ยก็ไปหยดุ อยู่ ตรงหนา้ หอ้ งขงั ทมี่ ลี กู กรงเหล็กกางกนั้ แน่นหนา ตลอดทางทเี่ หมยจอื่ เดนิ มา นางรสู ้ กึ วา่ ตนน้ันถกู ปรกั ปราจงึ เศรา้ เสยี ใจ หลายตอ่ หลายครงั้ ทนี่ างอยากจะถามรองแม่ทพั ชยุ อะไรน่ัน วา่ หอ่ ผา้ สมั ภาระของตนยงั อยทู่ โี่ รงเตยี๊ มอยเู่ ลย นางจะขอกลบั ไป เอากอ่ นไดห้ รอื ไม่? แตพ่ อเห็นสหี นา้ ของคนผูน้ ั้นแลว้ ก็ไม่กลา้ เอย่ ปาก โชคยงั ดที นี่ างยงั มเี งนิ เหลอื อกี สสี่ บิ กวา่ อแี ปะตดิ ตวั มาดว้ ย พลทหารคนเดมิ ทถี่ อื คบเพลงิ พูดเสนอแนะรองแม่ทพั ชยุ วา่ “จบั นางเขา้ หอ้ งขงั เลยดหี รอื ไม่?” รองแม่ทพั ชยุ สง่ั ดว้ ยนา้ เสยี งสขุ มุ “อยา่ เพงิ่ จบั นางไปขงั ไวใ้ นนั้น เลย พานางไปทกี่ ระโจมวา่ งกระโจมหนึ่งกอ่ น แลว้ หาคนมาคอย เฝ้ าเอาไว”้

พลทหารพูดดว้ ยสหี นา้ ลาบากใจ “เชน่ นีค้ งลาบากหน่อยขอรบั ” รองแมท่ พั ชยุ ยงั คงยนื ยนั คาเดมิ “เอาแบบนีล้ ะ่ หากไม่มกี ระโจม วา่ งก็ไปคดิ วธิ หี ามาใหไ้ ด!้ ” พลทหารทถี่ อื คบเพลงิ จงึ พยกั หนา้ รบั คาสง่ั “เขา้ ใจแลว้ ขอรบั ” รองแม่ทพั ชยุ ลดเสยี งใหเ้ บาลง กาชบั นายทหารผูน้ ั้นอกี วา่ “เอา อาหารแลว้ หาผา้ หม่ มาใหผ้ นื หนึ่งดว้ ย อยา่ ใหน้ างตอ้ งลาบาก ไม่เชน่ น้ันหาก...” แมเ้ ขาจะรสู ้ กึ สงสยั ไม่นอ้ ย ทวา่ ในยามนีฐ้ านะของนางก็ยงั ไม่ ชดั เจน แลว้ คา่ คนื นีท้ า่ นแม่ทพั ใหญก่ ็ไม่อยปู่ ระจาคา่ ยเสยี ดว้ ย ในตอนนีก้ ็คงตอ้ งทาแบบนีไ้ ปกอ่ น พลทหารผรู ้ บั คาสง่ั ไดย้ นิ ก็เขา้ ใจความหมายของหวั หนา้ เขารบี พยกั หนา้ แลว้ ไปทาตามทนั ที

เหมยจอื่ ทอี่ ยขู่ า้ งๆ ไดส้ งิ่ ทพี่ วกเขาสนทนากนั จงึ ไดแ้ ตม่ องรองแม่ ทพั ชยุ ทกี่ าลงั จบั จอ้ งตนเองอยอู่ ยา่ งไม่รวู ้ า่ จะหวั เราะหรอื รอ้ งไหด้ ี ตลอดระยะทางทเี่ ดนิ มาดว้ ยกนั กบั เหมยจอื่ รองแม่ทพั ไดฟ้ ังสงิ่ ที่ นางพยายามจะพรา่ บอกและอธบิ ายมาตลอดทาง ไม่วา่ จะเป็ นเรอื่ ง เศษเหรยี ญ เรอื่ งเสอื้ ผา้ แลว้ ยงั มซี าลาเปาอะไรน่ันอกี เขาทนฟัง จนใบหนา้ บงึ้ ตงึ สดุ ทา้ ยจงึ อดลดเสยี งต่าเพอื่ พูดขม่ ขไู่ ม่ไดว้ า่ “แม่ นางนอ้ ย ถา้ เจา้ ยงั สง่ เสยี งพูดอะไรอกี แมแ้ ตค่ าเดยี ว ขา้ จะใหค้ นจบั เจา้ เขา้ หอ้ งขงั !”

ตอนที่ 80 ยนิ ดที ไี่ ดพ้ บหน้า ใบหนา้ และทา่ ทางบดู บงึ้ ของเขาทาใหค้ นมองรสู ้ กึ หวาดกลวั สหี นา้ เหมยจอื่ พลนั ซดี เผอื ด ดวงตาเบกิ กวา้ งพรอ้ มกบั ยกมอื ขนึ้ มาปิ ดปากตนเองเอาไว ้ ไมก่ ลา้ สง่ เสยี งอกี เลย ทาเพยี งพยกั หนา้ รบั เทา่ นั้น รองแม่ทพั ชยุ มองหญงิ สาวทถี่ กู ตนเองทาใหต้ กอกตกใจ พลางคดิ ไปวา่ หากนางเป็ นฮหู ยนิ ของทา่ นแม่ทพั ใหญ่เซยี วจรงิ ๆ ละก็ น่ัน ไม่ไดห้ มายความวา่ ตนกระทาการลว่ งเกนิ ฮหู ยนิ ไปแลว้ หรอื เขา ลอบถอนหายใจยาวออกมาทหี นึ่ง พยายามปรบั นา้ เสยี งใหอ้ อ่ นลง “เจา้ ก็ไม่เห็นตอ้ งกลวั ถงึ เพยี งนี้ อนั ทจี่ รงิ แลว้ ไม่วา่ เจา้ จะมาสอด แนมหรอื ไม่ วนั พรงุ่ นีก้ ็จะไดร้ กู ้ นั แลว้ ” เหมยจอื่ ถกู คมุ ตวั ไวใ้ นกระโจมหลงั หนึ่งทมี่ กี ลนิ่ เหงอื่ ของชาย ฉกรรจต์ ลบอบอวล มมุ หนึ่งของกระโจมมถี งุ เทา้ ทไี่ ม่ไดซ้ กั มา หลายวนั กองทงิ้ ไว ้ จนนางอดสงสยั ไม่ไดว้ า่ ในกระโจมหลงั นีน้ ่าจะ เคยมพี วกผชู้ ายอาศยั อยจู่ นแน่นขนัดเป็ นแน่

หญงิ สาวคอตกอยา่ งหมดอาลยั ตายอยาก คอ่ ยๆ หยอ่ นกายลงน่ัง บนเตยี งทอี่ ยดู่ า้ นขา้ ง ภายในกระโจมอบอวลไปดว้ ยกลนิ่ เหม็นซงึ่ เป็ นกลนิ่ เหงอื่ ของพวกผูช้ าย ถงึ บนเตยี งนีจ้ ะพอใชเ้ ป็ นทหี่ ลบั นอน ได ้ แตน่ างจะขม่ ตาใหห้ ลบั ลงไดอ้ ยา่ งไร หนาซา้ กลนิ่ ทคี่ ละคลงุ ้ อยู่ นีก้ ็ยงั คงคอยเตอื นใหน้ างระลกึ อยเู่ สมอวา่ ทนี่ ี่คอื กระโจมของทหาร ในตอนนีแ้ มแ้ ตห่ อ่ ผา้ สมั ภาระของตนก็ไม่มแี ลว้ นางทาไดเ้ พยี งน่ัง กอดเขา่ ขดตวั อยทู่ มี่ ุมหนึ่งของเตยี งเทา่ นั้น สายตาเฝ้ ามองไปที่ ม่านประตกู ระโจมเพอื่ รอใหฟ้ ้ าสางเรว็ ๆ ดว้ ยทา่ ทางน่าสงสาร พวกเขาบอกวา่ พรงุ่ นีก้ ็จะไดร้ แู ้ ลว้ มนั หมายความวา่ อยา่ งไรกนั นะ? หรอื วา่ วนั พรงุ่ นีน้ างจะไดพ้ บกบั จงิ ซนั แลว้ ใชไ่ หม? ทวา่ ตอนนีค้ งทาไดเ้ พยี งเฝ้ ารอ... นา้ ตาพลนั หลง่ั รนิ ออกมา .

เหมยจอื่ บอกกบั ตวั เองวา่ ไม่อยากนอนหลบั ในทที่ มี่ ผี ูช้ ายมากมาย เชน่ นี้ แตอ่ นั ทจี่ รงิ นางรสู ้ กึ เหนื่อยลา้ ยงิ่ นัก หลงั จากทนี่ ่ังกอดเขา่ อยเู่ นิ่น นาน นางก็คอ่ ยๆ เอนกายพงิ กระโจมแลว้ หลบั ไป ทวา่ หลบั ไปนานเทา่ ไรไม่รู ้ จนกระทง่ั ดา้ นนอกมเี สยี งแตรสญั ญาณ ดงั ขนึ้ หญงิ สาวสะดงุ ้ สดุ ตวั พอตนื่ แลว้ ก็รบี ลกุ ขนึ้ น่ังพลางขยตี้ า ไปมาอยา่ งงวั เงยี เมอื่ ไม่เห็นอาหมาง นางก็คดิ ถงึ เหตกุ ารณเ์ มอื่ คนื นีไ้ ด ้ หญงิ สาวลกุ ขนึ้ ยนื พลางนวดแขง้ ขาทเี่ ป็ นเหน็บชา แลว้ คอ่ ยๆ เดนิ ไปทมี่ ่านประตพู ลางยนื่ หนา้ ออกไปดดู า้ นนอก เห็นเพยี งพวกพล ทหารทรี่ บี วงิ่ กนั ออกมาเพราะไดย้ นิ เสยี งแตรสญั ญาณ จากนั้นก็ เรมิ่ ฝึ กซอ้ มกนั อยา่ งแข็งขนั เหมยจอื่ พลนั หวนคดิ ถงึ เมอื่ กอ่ นทเี่ ซยี วจงิ ซนั ชอบฝึ กซอ้ มหมดั มวยทกุ เชา้ ค่า ตอนนีจ้ งึ อดคาดเดาไม่ไดว้ า่ ความคนุ ้ เคยเชน่ น้ัน ของเขาอาจเป็ นตง้ั แตต่ อนทอี่ ยใู่ นกองทพั ก็เป็ นได ้ หญงิ สาวแอบดู การฝึ กซอ้ มอยนู่ านจนทอ้ งรอ้ งขนึ้ มาเพราะความหวิ ดว้ ยความเคย

ชนิ เหมยจอื่ จงึ เดนิ เขา้ ไปหาหอ่ ผา้ สมั ภาระของตน แลว้ คอ่ ยนึกขนึ้ ไดว้ า่ หอ่ ผา้ ถกู ทงิ้ ไวท้ โี่ รงเตยี๊ มเมอื่ คนื นี้ นางจงึ อดเศรา้ ใจไม่ได ้ ตอนนีแ้ มแ้ ตอ่ าหารใหก้ นิ ก็ไม่มเี สยี แลว้ หญงิ สาวน่ังอยา่ งหมดอาลยั ตายอยากอยบู่ นเตยี งเป็ นเวลานาน ใน ทสี่ ดุ เสยี งการฝึ กซอ้ มทดี่ งั อยดู่ า้ นนอกก็สนิ้ สดุ ลง ผ่านไปครหู่ นึ่งก็ มคี นมารอ้ งเรยี กอยนู่ อกกระโจมวา่ “เจา้ ออกมาไดแ้ ลว้ ” เหมยจอื่ รบี ลกุ ขนึ้ มามอง ทแี่ ทก้ ็เป็ นพลทหารทถี่ อื คบเพลงิ เมอื่ คนื นีน้ ่ันเอง นางเดนิ ไปหาเขาแลว้ ถามเสยี งเบาวา่ “ตอนนีจ้ ะใหไ้ ปไหน อกี ?” พลทหารพูดดว้ ยใบหนา้ ไรอ้ ารมณว์ า่ “รองแม่ทพั ชยุ ใหพ้ าเจา้ ไป พบกบั ทา่ นแม่ทพั ใหญ่เซยี ว” เหมยจอื่ ไดย้ นิ ดวงตาก็ถงึ กบั ลกุ วาว “จรงิ หรอื ? ชา่ งดยี งิ่ นัก!”

พลทหารมองทา่ ทางดอี กดใี จของเหมยจอื่ ดว้ ยความสงสยั แลว้ อด ประหลาดใจไม่ได ้ หรอื วา่ สตรผี ูน้ ีจ้ ะเป็ นฮูหยนิ ของทา่ นแม่ทพั ใหญ่ จรงิ ๆ? . นายทหารเดนิ นาหนา้ เหมยจอื่ ไปยงั กระโจมทา่ นแม่ทพั ในใจนางยามนีท้ งั้ กระสบั กระสา่ ยทง้ั รสู ้ กึ ตนื่ เตน้ อยา่ งบอกไม่ถกู แลว้ จๆู่ นางก็คดิ เรอื่ งหนึ่งขนึ้ มาได ้ จงึ รบี สาวเทา้ เดนิ เขา้ ไปถามวา่ “พชี่ ายทา่ นนี้ ขอถามหน่อยเถดิ บนหนา้ อกของแม่ทพั ใหญ่ทพี่ วก ทา่ นพดู ถงึ มแี ผลเป็ นหรอื ไม่?” ในความรสู ้ กึ ตนื่ เตน้ ดใี จนางก็ยงั แอบกงั วลใจวา่ บางทสี ามขี องตน กบั ทา่ นแม่ทพั ใหญเ่ ซยี วอาจเพยี งแคช่ อื่ แซเ่ หมอื นกนั ก็เป็ นได ้ พลทหารผนู ้ ้ันมองนางอยา่ งจนใจแวบหนึ่ง “ขา้ ก็ไม่เคยไปแหวกอก เสอื้ ทา่ นแม่ทพั ใหญด่ ู ไหนเลยจะรเู ้ รอื่ งนีไ้ ดเ้ ลา่ ”

เหมยจอื่ ถงึ กบั พูดไม่ออก ทาไดเ้ พยี งยมิ้ นอ้ ยๆ แลว้ เดนิ ตามตอ่ ไป อยา่ งวา่ ง่าย ตลอดทางทนี่ างเดนิ ผ่าน รอบดา้ นลว้ นเป็ นชายหนุ่ม บางคนก็ถอด เสอื้ เปลอื ยทอ่ นบน บา้ งก็เป็ นพวกทหารลาดตระเวนทใี่ นมอื ถอื หอก ยาว พอเห็นเชน่ นีเ้ หมยจอื่ ก็รสู ้ กึ ใจเตน้ ไม่เป็ นสา่ ทา่ ทเี ปลยี่ นเป็ น ระมดั ระวงั ตวั มากขนึ้ ในทสี่ ดุ ก็มาถงึ ดา้ นหนา้ กระโจมหลงั หนึ่ง ผา้ ใบกระโจมเป็ นสดี าตดั ขอบดว้ ยสที อง เมอื่ เทยี บกบั กระโจมทว่ั ไปแลว้ กระโจมนีด้ ใู หญก่ วา่ หลายเท่า บรเิ วณทางเขา้ กระโจมมพี ลทหารสองนายยนื เฝ้ าอยดู่ ว้ ย รองแม่ทพั ชยุ ทเี่ จอเมอื่ คนื ยนื รออยกู่ อ่ นแลว้ พอเห็นเหมยจอื่ มาถงึ เขาก็มองสารวจนางตง้ั แตห่ วั จรดเทา้ เมอื่ เห็นวา่ ทา่ ทางของนางยงั ดอี ยกู่ ็เอย่ ขนึ้ วา่ “ตามขา้ มาส”ิ เหมยจอื่ ไดย้ นิ เสยี งคนพูดคยุ กนั ดงั แวว่ มาจากดา้ นใน นา้ เสยี งทมุ ้ ต่านั้นชา่ งคนุ ้ เคยยงิ่ นัก แมจ้ ะยนิ ไม่คอ่ ยถนัดแตก่ ็อดใจเตน้ รวั ไม่ได ้ หรอื วา่ ขา้ งในนั้นจะมเี ซยี วจงิ ซนั สามขี องตนอยจู่ รงิ ๆ?

รองแมท่ พั ชยุ เห็นนางไม่ยอมกา้ วเทา้ เดนิ ตอ่ ก็มองดว้ ยความสงสยั แลว้ พดู เรง่ วา่ “ตามขา้ เขา้ มาส”ิ เหมยจอื่ รบี พยกั หนา้ รบั อยา่ งกลา้ ๆ กลวั ๆ กอ่ นจะสดู ลมหายใจเขา้ ลกึ แลว้ สาวเทา้ กา้ วยาวๆ เดนิ ตามเขา้ ไปดา้ นใน ดา้ นในกระโจมเป็ นหอ้ งโถงใหญท่ ตี่ กแตง่ ไวอ้ ยา่ งน่าเกรงขาม บรเิ วณโถงมเี กา้ อวี้ างอยหู่ ลายตวั บนเกา้ อตี้ วั หนึ่งมชี ายสงู วยั สวม เสอื้ ผา้ หรหู ราราคาแพงน่ังอยู่ ดา้ นหลงั ของชายสงู วยั ผูน้ ้ันมชี าย อกี คนยนื อยู่ คนผูน้ ั้นคอื อาหมาง พออาหมางเห็นเหมยจอื่ ก็ตะโกนออกมาดว้ ยความตกใจ “เหมยจอื่ เจา้ มาไดอ้ ยา่ งไร?” แตเ่ หมยจอื่ กลบั ไม่ไดส้ นใจเขาเลย ความสนใจของนางถกู คนทนี่ ่ัง อยบู่ นเกา้ ออี้ กี ตวั ดงึ ดดู ไปจนหมดสนิ้ ชายผูน้ ้ันขมวดมวยผมสงู ควิ้ เขม้ หนา แววตาน่าเกรงขาม สวมชดุ สเี ขยี วเขม้

ขณะทเี่ หมยจอื่ เดนิ เขา้ ดา้ นในกระโจม ในตอนแรกเขามที า่ ทาง เหมอื นไม่อยากเชอื่ สายตาตวั เอง จากน้ันก็ลกุ พรวดขนึ้ ยนื จนชาย ผา้ สะบดั แรง เมอื่ ดวงตาทงั้ สองประสานกนั ตา่ งก็เงยี บงนั ไม่รจู ้ ะกลา่ วอนั ใด . ทง้ั สองตา่ งจอ้ งมองกนั เนิ่นนาน เหมยจอื่ มนี า้ ตาคลอเต็มสองตา รมิ ฝี ปากเรยี วแดงสน่ั ระรกิ นาง อยากจะเรยี กชอื่ ของเขา แตก่ ็ไม่อาจสง่ เสยี งออกมาได ้ ยามนีเ้ ซยี วจงิ ซนั เพงิ่ จะไดส้ ตกิ ลบั มา เขากา้ วยาวๆ ไปหยดุ ยนื ตรงหนา้ เหมยจอื่ สายตาทจี่ อ้ งมองนางเต็มไปดว้ ยความหว่ งใยรกั ใคร่ เขาพบวา่ นอกจากทา่ ทางเหน็ดเหนื่อยออ่ นลา้ นางก็ไม่ไดด้ ู เปลยี่ นไปเลย ในทสี่ ดุ ก็เอย่ ถามออกมา “เจา้ มาถงึ ทนี่ ี่ไดอ้ ยา่ งไร?”

พอไดย้ นิ นา้ เสยี งออ่ นโยนทแี่ สนจะคนุ ้ เคยเอย่ ถาม เหมยจอื่ ก็ไม่ อาจกลนั้ นา้ ตาเอาไวไ้ ดอ้ กี รมิ ฝี ปากสน่ั นอ้ ยๆ เอย่ คาพูดแรกกบั สามวี า่ “เจา้ ลานอ้ ยของเราหายไปแลว้ ” พอพูดจบ นา้ ตาทพี่ รอ้ มจะไหลรนิ ก็พรง่ั พรอู อกมาอาบสองแกม้ มาถงึ ตอนนีเ้ ซยี วจงิ ซนั ก็ไม่สนใจสายตาของคนรอบขา้ งอกี ไม่เวน้ แมก้ ระทง่ั ทา่ นอ๋องทกี่ าลงั จอ้ งมองอยู่ เขายกมอื ขนึ้ ซบั นา้ ตาให ้ ภรรยาพลางพดู ปลอบประโลมดว้ ยนา้ เสยี งออ่ นโยน “เจา้ ไม่เป็ น อะไรก็ดแี ลว้ หายไปก็ชา่ งมนั เถดิ ” ลาหายก็ไม่เป็ นไร คนไม่หายไปก็พอ เหมยจอื่ ไดย้ นิ เขาพูดเชน่ นี้ ในใจก็ยงิ่ รสู ้ กึ เศรา้ มากกวา่ เดมิ นาง หวนคดิ ถงึ ความทกุ ขย์ ากตลอดทางทไี่ ดเ้ จอมาก็รอ้ งไหโ้ ฮเสยี งดงั แลว้ โผกายเขา้ ไปในออ้ มกอดของเขา เซยี วจงิ ซนั หนั ไปมองรองแม่ทพั ชยุ ทยี่ นื อา้ ปากคา้ งอยดู่ า้ นขา้ ง อยา่ งจนใจ แลว้ สง่ เสยี งกระแอมขนึ้ มาทหี นึ่งกอ่ นจะกลา่ วกบั ภรรยา วา่ “ไม่เป็ นไรแลว้ ”

อนั ทจี่ รงิ แมจ้ ะรสู ้ กึ กระอกั กระอว่ นใจอยบู่ า้ ง แตเ่ ขาก็ไม่อาจผลกั ไส ภรรยาทเี่ ดนิ ทางมาไกลซา้ ยงั ตอ้ งผ่านความยากลาบากมาไม่นอ้ ย ใหอ้ อกไปจากออ้ มอกได ้ ตอนนีช้ ายหนุ่มจงึ ทาไดเ้ พยี งยกมอื ที่ เกรง็ ไปนิด ตบเบาๆ ลงบนแผ่นหลงั ของนางเพอื่ ปลอบใจ ทา่ ทางและการกระทาของเซยี วจงิ ซนั ไม่เพยี งรองแม่ทพั ชยุ เทา่ นั้น ทไี่ ม่อยากจะเชอื่ สายตาตนเอง ขนาดผูท้ นี่ ่ังอยดู่ า้ นหลงั อยา่ งเฉิง อ๋องและอาหมางตา่ งก็เบกิ ตาโพลง อาหมางไม่เพยี งแตส่ งสยั ตอนนีเ้ ขายงั ไม่อยากจะเชอื่ ในสงิ่ ทเี่ ห็น เขาโกรธจนหนา้ แดงกา่ ยงิ่ เห็นเหมยจอื่ โผเขา้ ไปอยใู่ นออ้ มกอด ของเซยี วจงิ ซนั เขาทนไม่ไหวอกี ตอ่ ไป เดนิ รดุ หนา้ เขา้ ไปใกลแ้ ลว้ ตะโกนถามเสยี งดงั วา่ “นี่มนั เรอื่ งอะไร?” เฉิงอ๋องผูเ้ ป็ นบดิ าเรมิ่ มสี หี นา้ ไม่สดู ้ ี เขาสง่ สายตาเป็ นสญั ญาณ ใหก้ บั ลกู ชาย แตอ่ กี ฝ่ ายกลบั ทาเป็ นไม่รบั รู ้ อาหมางยงั คงไม่เขา้ ใจ วา่ เหตใุ ดเหมยจอื่ ถงึ มาปรากฏตวั ทนี่ ี่ได ้ และสงิ่ ทกี่ งั ขาอยใู นใจ มากทสี่ ดุ ก็คอื เหตใุ ดเหมยจอื่ จงึ ดสู นิทสนมกบั เซยี วจงิ ซนั ถงึ ขน้ั กอดกนั กลมเชน่ นี!้

ตอนที่ 81 เรอื่ งเขา้ ใจผดิ ตอนนีเ้ องทเี่ หมยจอื่ เพงิ่ สงั เกตเห็นวา่ รอบขา้ งน้ันมคี นอนื่ อยดู่ ว้ ย สองแกม้ นางแดงระเรอื่ รบี เงยหนา้ จากอกสามแี ลว้ กา้ วถอยหลงั ไป เล็กนอ้ ย มองอาหมางทพี่ ุ่งเขา้ มาดว้ ยความโกรธเกรยี้ ว แลว้ อธบิ ายวา่ “อาหมาง เขาคอื สามขี องขา้ ” พดู จบก็หนั หนา้ ไปมอง รองแม่ทพั ชยุ ทยี่ งั คงยนื นิ่งองึ้ อยดู่ า้ นขา้ งแลว้ บอกเสยี งแผ่ววา่ “ทา่ นคงรแู ้ ลว้ สนิ ะ ขา้ ไม่ไดม้ าสอดแนม เขาเป็ นสามขี องขา้ จรงิ ๆ” รองแม่ทพั ชยุ ยนื ตะลงึ สหี นา้ ซดี เผอื ด กอ่ นจะเดนิ หนา้ มาหนึ่งกา้ ว แลว้ คกุ เขา่ ลงกบั พนื้ ตรงหนา้ ทา่ นแม่ทพั ใหญแ่ ละฮูหยนิ กลา่ วเสยี ง หนักแน่นวา่ “คารวะฮูหยนิ กอ่ นหนา้ นีช้ ยุ สงิ มตี าแตห่ ามแี ววไม่ ลว่ งเกนิ ฮูหยนิ ท่านแม่ทพั ใหญ่ ขอพวกทา่ นโปรดใหอ้ ภยั ดว้ ย!” เซยี วจงิ ซนั มองเหมยจอื่ ทยี่ นื หนา้ แดงกา่ สลบั กบั มองรองแม่ทพั มากฝี มอื ทคี่ กุ เขา่ อยเู่ บอื้ งหนา้ แลว้ ขมวดควิ้ เขม้ กอ่ นถามวา่ “เกดิ เรอื่ งอะไรขนึ้ กนั แน่?” รองแม่ทพั ชยุ เลา่ ถงึ เหตกุ ารณก์ ารทเี่ กดิ ขนึ้ เมอื่ คนื อยา่ งสานึกผดิ “ขา้ เขา้ ใจผดิ เอง คดิ ไปวา่ ฮหู ยนิ เป็ นคนทไี่ สศ้ กึ สง่ มาสอดแนม จงึ

จบั ไปขงั ไวท้ กี่ ระโจมหนึ่งในคา่ ยขอรบั ” หลงั จากอธบิ ายจบก็หลบุ ตาตา่ ไม่กลา้ สบตากบั คนทง้ั สองอกี เซยี วจงิ ซนั ไดฟ้ ังเรอื่ งราวทง้ั หมดก็จบั มอื เล็กๆ ของเหมยจอื่ มากมุ ไว ้ ใชน้ ิว้ หวั แม่มอื ของตนไลว้ นบนฝ่ ามอื ของนางเบาๆ เพอื่ เป็ นการ ปลอบประโลม แลว้ กลา่ วกบั รองแม่ทพั ชยุ ดว้ ยนา้ เสยี งเรยี บเฉยวา่ “เป็ นเพยี งเรอื่ งเขา้ ใจผดิ กนั เทา่ น้ัน อกี อยา่ งนางก็ไม่ไดร้ บั อนั ตราย อนั ใด เจา้ ออกไปกอ่ นเถดิ ” รองแม่ทพั ชยุ รดู ้ วี า่ ดว้ ยนิสยั ของทา่ นแม่ทพั ใหญ่ยอ่ มไมม่ ที าง ลงโทษตนเองเป็ นแน่ แตเ่ มอื่ หวนนึกถงึ เรอื่ งทตี่ วั เองกระทาก็ยากที่ จะไวว้ างใจได ้ จงึ ยงั รงั้ รอเหมอื นอยากจะพูดอะไรอกี ทวา่ เซยี วจิ งซนั กลบั โบกมอื เป็ นสญั ญาณอกี ครง้ั “ออกไปกอ่ นเถดิ ” รองแม่ทพั ชยุ จาตอ้ งกลนื คาขอโทษของตนกลบั ลงคอไปกอ่ น แลว้ ประสานมอื คารวะอย่างนอบนอ้ มตอ่ ทา่ นแม่ทพั ใหญแ่ ละฮหู ยนิ กอ่ นหนา้ นีไ้ ม่วา่ จะมองจากมุมไหนนางก็เหมอื นสาวบา้ นนอกแต่ ตอนนีก้ ลบั ดเู ป็ นหญงิ สาวออ่ นหวานแสนดเี สยี แลว้ เฉิงอ๋องเองก็รกู ้ าลเทศะเป็ นอยา่ งดวี า่ อะไรควรอะไรไม่ควร เมอื่ เห็น สามหี นุ่มภรรยาสาวทไี่ ม่ไดพ้ บกนั มานาน ไดก้ ลบั มาเจอกนั อกี ครง้ั

เขาก็ไดแ้ ตห่ วั เราะเบาๆ แลว้ กลา่ ววา่ “เป็ นเรอื่ งดจี รงิ ๆ สามภี รรยา ไดม้ าอยกู่ นั พรอ้ มหนา้ เชน่ นี”้ เซยี วจงิ ซนั จาตอ้ งปลอ่ ยมอื เหมยจอื่ ประสานมอื คารวะเฉิงอ๋อง “ท่านออ๋ งโปรดอภยั ดว้ ย” เฉิงอ๋องเอย่ กบั เซยี วจงิ ซนั กอ่ นจะลากลบั วา่ “ท่านแม่ทพั เซยี วแยก จากภรรยามาเป็ นเวลานาน ไดก้ ลบั มาพบกนั อกี ครงั้ ผูเ้ ฒ่าอยา่ ง ขา้ ก็ไม่กลา้ รบกวนตอ่ เรอื่ งของวนั นีร้ อไวเ้ ราคอ่ ยปรกึ ษาหารอื กนั ใหม่ก็แลว้ กนั ขา้ คงตอ้ งขอตวั ลากลบั กอ่ น” เซยี วจงิ ซนั ยอ่ มรดู ้ วี า่ เรอื่ งทตี่ นไดม้ าเจอกบั ภรรยาในคา่ ยทหาร หากแพรง่ พรายออกไปคงจะไม่เหมาะสมนัก ทวา่ ยามนีพ้ อเห็น ภรรยามายนื อยตู่ รงหนา้ เขาก็ไม่มกี ะจติ กะใจจะพูดคยุ เรอื่ งการศกึ ตอ่ ไปแลว้ อกี อยา่ งเฉิงอ๋องก็เปิ ดโอกาสใหเ้ ชน่ นี้ เซยี วจงิ ซนั จงึ รบี ประสานมอื คารวะเป็ นการขอบคณุ แลว้ พูดยา้ วา่ “ขา้ เสยี มารยาท ตอ่ ทา่ นแลว้ ” ตงั้ แตอ่ าหมางไดย้ นิ เหมยจอื่ พูดวา่ เซยี วจงิ ซนั เป็ นสามี เขาก็ตกอยู่ ในอาการตะลงึ งนั ทนั ที มาตอนนีไ้ ดย้ นิ เฉิงอ๋องบดิ าของตนบอกวา่ จะกลบั อ๋องนอ้ ยก็พลนั ไดส้ ติ รบี วงิ่ ไปหยดุ ขา้ งกายเหมยจอื่ ดงึ มอื

นางมากมุ ไว ้ กอ่ นจะตอ่ วา่ เสยี งดงั “เจา้ หลอกลวงขา้ เจา้ ไม่เคย บอกเรอื่ งนีม้ ากอ่ นเลย!” เหมยจอื่ ถามอยา่ งไม่เขา้ ใจ “เรอื่ งอะไรกนั ขา้ ไปหลอกอะไรเจา้ ร?ึ ” เซยี วจงิ ซนั สงั เกตเห็นทา่ ทางของอ๋องนอ้ ยผนู ้ ีก้ บั ภรรยาตนเอง เหมอื นจะรจู ้ กั กนั มานาน แมใ้ นใจจะสงสยั อยบู่ า้ ง แตก่ อ่ นหนา้ นีก้ ็ ไม่เหมาะทจี่ ะเอย่ ถาม ทวา่ ตอนนีอ้ กี ฝ่ ายกลา้ ดเี ขา้ มาจบั มอื ถอื แขน ภรรยาของเขา ดวงตาคมเขม้ ของเซยี วจงิ ซนั ก็ฉายแววไม่พอใจอยู่ เต็มเปี่ ยม แตก่ ็พยายามกลบเกลอื่ นใหเ้ ป็ นปกตอิ ยา่ งรวดเรว็ เขาเอย่ ถามภรรยาดว้ ยนา้ เสยี งกลวั้ หวั เราะวา่ “เหมยจอื่ เจา้ ไป หลอกลวงทา่ นอ๋องนอ้ ยตง้ั แตเ่ มอื่ ไรกนั ?” นา้ เสยี งนั้นใหค้ วามรสู ้ กึ เอ็นดู ราวกบั กาลงั ตกั เตอื นเด็กนอ้ ยทไี่ ปกอ่ เรอื่ งอะไรมา ทวา่ สายตากลบั จอ้ งเขม็งไปทมี่ อื ของอาหมางซงึ่ กาลงั เกาะกมุ มอื ของ เหมยจอื่ อยา่ งไม่วางตา เหมยจอื่ เองก็รสู ้ กึ อดึ อดั ใจไม่นอ้ ยที่ จๆู่ อาหมางก็มาจบั มอื ของตน การกระทาเชน่ นีข้ องเขาดจู ะไม่เหมาะสมนัก แตก่ ็ไดเ้ พยี งมองอกี ฝ่ ายดว้ ยความสงสยั

เมอื่ เฉิงอ๋องผูม้ ากประสบการณเ์ ห็นทา่ ทางของเซยี วจงิ ซนั ก็ยอ่ มดู ออกวา่ อกี ฝ่ ายไม่พอใจ หากจะวา่ กนั ตามจรงิ แลว้ ไม่วา่ เรอื่ งราวจะ เป็ นเชน่ ไร แตก่ ารทบี่ ตุ รชายของตนกระทาเชน่ นีก้ ็ถอื เป็ นการไม่ สมควรอยา่ งยงิ่ เฉิงอ๋องจงึ เดนิ เขา้ ไปหาบตุ รชายแลว้ ดเุ สยี งเขม้ “บงั อาจ! เจา้ ลกู ดอื้ คนนี้ พูดจาเหลวไหลอะไรกนั !” อาหมางรสู ้ กึ ไม่พอใจราวกบั ตนไม่ไดร้ บั ความเป็ นธรรม จงึ เงยหนา้ ขนึ้ ตะโกนวา่ “ท่านพ่อ นางหลอกลวงขา้ ! นางไม่ยอมบอกขา้ วา่ นางแตง่ งานแลว้ !” เมอื่ ไดฟ้ ังจนจบเฉิงอ๋องก็ชกั สหี นา้ ถมงึ ทงึ ใส่ สว่ นเซยี วจงิ ซนั ทเี่ ดมิ ทยี งั มรี อยยมิ้ อยู่ ในยามนีก้ ลบั เปลยี่ นเป็ นสหี นา้ จรงิ จงั ดวงตาลกึ ลา้ ทง้ั คสู่ อ่ งประกายดดุ นั ทนั ที เหมยจอื่ ทยี่ นื งงอยพู่ ลนั ไดส้ ตกิ ลบั คนื มา นางสะบดั มอื ของอาหมาง ออกดว้ ยความรสู ้ กึ ทง้ั โกรธทงั้ อบั อาย ตะคอกกลบั เสยี งดงั วา่ “ขา้ เคยหลอกเจา้ เมอื่ ไรกนั เจา้ เองก็ไม่เคยถามขา้ เรอื่ งนี!้ ขา้ ตงั้ ใจมา หาสามที อี่ วน๋ิ โจวตงั้ แตแ่ รกแลว้ เจา้ เองก็รวู ้ า่ ขา้ มาเพอื่ หาเขา” พออาหมางไดย้ นิ กลบั ยงิ่ รสู ้ กึ วา่ ตนนั้นถกู หลอกลวง “เจา้ แคบ่ อก วา่ จะมาหาเซยี วจงิ ซนั แตเ่ จา้ ไม่เคยบอกขา้ ว่าเขาเป็ นสามขี องเจา้ !

อกี อยา่ งเขาแกก่ วา่ เจา้ ตงั้ มาก ใครจะไปคดิ วา่ เขาเป็ นสามขี องเจา้ เลา่ !” เมอื่ ไดย้ นิ ประโยคนีส้ หี นา้ ของเซยี วจงิ ซนั ก็ดตู งึ เครยี ดขนึ้ มาอกี หลายสว่ น เมอื่ เห็นวา่ เรอื่ งราวชกั จะเลยเถดิ ไปกนั ใหญ่ เฉิงอ๋องรสู ้ กึ อบั อาย ขายหนา้ จนแทบจะแทรกแผ่นดนิ หนี เขาดบุ ตุ รชายอกี ครง้ั อยา่ ง โกรธเกรยี้ ววา่ “เหลวไหล! เจา้ ลกู หวั ดอื้ กลบั ไปกบั ขา้ เดย๋ี วนี!้ ” พอพูดจบก็ยกมอื ประสานขนึ้ เพอื่ ขอโทษแทนบตุ รชายของตน “เจา้ ลกู คนนีถ้ กู มารดาเลยี้ งดมู าอยา่ งตามใจจนไม่รจู ้ กั มารยาท ถงึ กบั ลว่ งเกนิ แม่ทพั ใหญ่ หวงั วา่ ทา่ นจะใหอ้ ภยั ไม่ถอื สา!” เมอื่ เฉิงอ๋องกลา่ วถงึ เพยี งนี้ เซยี วจงิ ซนั ก็ไม่อาจพูดอนั ใดอกี ทาได ้ เพยี งประสานมอื คารวะแลว้ ตอบไปวา่ “หามไิ ด”้ ฝ่ ายเฉิงอ๋องเกรงวา่ ลกู ชายหวั ดอื้ ของตนจะพูดอะไรไม่ควรขนึ้ มา อกี จงึ รบี ขอลากลบั แตก่ อ่ นจะไปยงั พูดยา้ วา่ ตนจะกลบั ไปลงโทษ ลกู ชายหวั ดอื้ ผนู ้ ีอ้ ยา่ งหนัก ทวา่ เซยี วจงิ ซนั เองก็รดู ้ อี ยแู่ กใ่ จวา่ เฉิง อ๋องรกั ใครต่ ามใจอ๋องนอ้ ยผูน้ ีม้ าโดยตลอด เรอื่ งการลงโทษน้ัน ยอ่ มเป็ นไปไม่ไดอ้ ยแู่ ลว้ อกี ฝ่ ายเพยี งพูดไปตามมารยาทเทา่ นั้น

ในทสี่ ดุ เฉิงอ๋องก็ฉุดกระชากลากถอู าหมางทโี่ กรธจนหวั ฟัดหวั เหวยี่ งเพราะรสู ้ กึ วา่ ตวั เองนั้นถกู หลอกออกจากกระโจมไป เหลอื เพยี งเหมยจอื่ ทยี่ นื กม้ หนา้ บดิ ชายเสอื้ ตนกบั เซยี วจงิ ซนั ทใี่ บหนา้ ไร ้ ซงึ่ อารมณใ์ ดๆ ทาใหไ้ ม่อาจคาดเดาไดว้ า่ เขากาลงั ครนุ่ คดิ เรอื่ งใด อยกู่ นั แน่ ยามนีแ้ มแ้ ตจ่ ะหายใจเหมยจอื่ ก็ยงั รสู ้ กึ วา่ ยากลาบาก กอ่ นหนา้ ตอนทตี่ นไดร้ จู ้ กั กบั อาหมางก็ปลอมตวั เป็ นชาย อกี ทงั้ นางไม่เคยมี ความรสู ้ กึ เกนิ เลยกบั อกี ฝ่ าย หากจะมหี ยอกลอ้ กนั เลน่ บา้ งก็เพราะ รสู ้ กึ วา่ เขาเหมอื นกบั อาชวิ เพยี งเทา่ น้ัน แตค่ าพูดของอาหมาง ในตอนนี้ แสดงใหเ้ ห็นวา่ เขามคี วามรสู ้ กึ อยา่ งอนื่ กบั ตน เหมยจอื่ แอบชาเลอื งมองเซยี วจงิ ซนั แวบหนึ่ง เขาคงจะไม่เขา้ ใจผดิ หรอกใชไ่ หม? ใหฟ้ ้ าดนิ เป็ นพยานได ้ นางไม่มที างทาเรอื่ งทผี่ ดิ ตอ่ เขาแน่! แตถ่ า้ เขาไม่ไดเ้ ขา้ ใจผดิ แลว้ เหตใุ ดตอ้ งทาหนา้ เครง่ ขรมึ ...ไม่ยอม มองแลว้ ยงั ทาเหมอื นไม่สนใจนางดว้ ย?

เหมยจอื่ รสู ้ กึ นอ้ ยเนือ้ ต่าใจขนึ้ มา นี่มนั อะไรกนั ...อาหมางจะคดิ อยา่ งไรหรอื ทาเชน่ ไร แลว้ มนั เกยี่ วอะไรกบั นางดว้ ย แตห่ ากจะวา่ ไปแลว้ ...ในตอนแรกเขายงั ทาใจกวา้ งบอกใหน้ างแตง่ งานใหม่ได ้ ไม่ใชห่ รอื ? แลว้ ตอนนีเ้ หตใุ ดถงึ ไดม้ ที า่ ทางเชน่ นีเ้ ลา่ ! เดมิ ทเี ซยี วจงิ ซนั ยงั มสี หี นา้ เครง่ ขรมึ ไม่ยอมพูดจา แตเ่ มอื่ เห็น ภรรยามสี หี นา้ นอ้ ยอกนอ้ ยใจ สหี นา้ เขาจงึ เปลยี่ นเป็ นออ่ นลง กอ่ น จะกระแอมออกมาทหี นึ่ง ทาลายบรรยากาศตงึ เครยี ดภายใน กระโจมแลว้ ถามอย่างอาทรวา่ “เดนิ ทางมาราบรนื่ ดไี หม?” พอพูดจบก็พลนั รวู ้ า่ ตนเองพูดไรส้ าระออกไป นางเดนิ ทางมาเพยี ง ลาพงั เจา้ ลานอ้ ยก็หายไป หนาซา้ นางยงั ถกู จบั หาวา่ เป็ นพวกไส ้ ศกึ อกี แลว้ การเดนิ ทางในครงั้ นีจ้ ะราบรนื่ ไดอ้ ยา่ งไรกนั เลา่ ! เหมยจอื่ ตอบเสยี งแผ่ววา่ “มเี รอื่ งราวตง้ั เยอะแยะเลย” เซยี วจงิ ซนั จอ้ งมองภรรยาทผี่ มเผา้ ยงุ่ เหยงิ ใบหนา้ ซดี เผอื ดเปี่ ยม ไปดว้ ยความเศรา้ สรอ้ ย เขาชว่ ยจดั ผมใหน้ างแลว้ จบั มอื นอ้ ยๆ ขนึ้ มาเกาะกมุ ไวใ้ นองุ ้ มอื ตนเอง กอ่ นพูดดว้ ยนา้ เสยี งออ่ นโยนวา่ “ไม่เป็ นไร ทกุ เรอื่ งลว้ นผ่านไปแลว้ ตลอดทางเจา้ คงเจอความ ยากลาบากมาไม่นอ้ ย”

เหมยจอื่ นา้ ตาไหลรนิ ออกมาอกี ครงั้ รมิ ฝี ปากสน่ั ระรกิ “ขา้ รอท่าน มาตลอดหนึ่งปี แตท่ า่ นก็ไม่สง่ ขา่ วมาบา้ งเลย ขา้ จงึ ตอ้ งออก มาตามหาทา่ นดว้ ยตวั เอง ตลอดทางตอ้ งเจอหลายเรอื่ งทที่ าเอาขา้ หวาดกลวั จะตายอยแู่ ลว้ ” กวา่ จะไดเ้ จอไม่ใชเ่ รอื่ งงา่ ยเลย แตก่ ลบั ตอ้ งมาเผชญิ สหี นา้ และ สายตาเชน่ นีข้ องเขาอกี

ตอนที่ 82 ยอมไดจ้ รงิ หรอื ? เซยี วจงิ ซนั ไดฟ้ ังก็รสู ้ กึ เจ็บปวดใจ เขารบี ดงึ ตวั นางมากอดไวแ้ นบอก แลว้ พดู ปลอบวา่ “เด็กดี อย่า รอ้ งไหเ้ ลย ทกุ เรอื่ งขา้ เป็ นคนผดิ เอง เป็ นขา้ ทไี่ ม่ดเี อง” พอไดร้ บั การปลอบประโลม เหมยจอื่ ก็รสู ้ กึ อบอนุ่ ใจขนึ้ มา จากน้ัน อปุ สรรคขวากหนามและความหวาดกลวั ทไี่ ดพ้ บพานตลอดการ เดนิ ทางก็เออ่ ลน้ นางรอ้ งห่มรอ้ งไหท้ บุ ตแี ผงอกกวา้ งของเขาพลาง ตอ่ วา่ “ใช่ เพราะทา่ น...ทา่ นเป็ นคนใจรา้ ย ทงิ้ ขา้ ไวค้ นเดยี ว แลว้ ยงั บอกใหข้ า้ แตง่ งานใหม่อกี ทา่ นทาเชน่ น้ันไดอ้ ยา่ งไร!” ใบหนา้ สงบนิ่งของเซยี วจงิ ซนั เต็มไปดว้ ยความรสู ้ กึ ผดิ และละอาย ใจตอ่ นาง เขายนื นิ่งใหเ้ หมยจอื่ ทบุ ตี ผ่านไปครใู่ หญจ่ งึ พดู ออกมา วา่ “ขา้ ผดิ เอง” ถา้ เขาไม่พูดยา้ ก็ยงั ไม่เทา่ ไร ทวา่ พอเขาพูดขนึ้ มาก็ยงิ่ ไปสะกดิ ความรสู ้ กึ นอ้ ยอกนอ้ ยใจของเหมยจอื่ ทเี่ ก็บซอ่ นไวเ้ นิ่นนานใหป้ ะทุ ออกมา

ในวนั ทเี่ ขาจากไป แมแ้ ตเ่ งาแผ่นหลงั ก็ยงั ไม่ยอมใหน้ างไดเ้ ห็น ทงิ้ ไวเ้ พยี งจดหมายและขอ้ ความทแี่ สนจะเย็นชาฉบบั เดยี ว หนาซา้ ยงั มปี ระโยคทกี่ ลา่ ววา่ ใหน้ างไปแตง่ งานใหม่อกี ดว้ ย นางเฝ้ ารอเขา อยา่ งอา้ งวา้ งอยทู่ หี่ มู่บา้ นนานถงึ หนึ่งปี เต็ม รอตงั้ แตฤ่ ดใู บไมผ้ ลทิ น ผ่านรอ้ นผ่านฝน จนกระทง่ั ฤดหู นาวกลบั มาเยอื นอกี ครง้ั ดอกหลวิ รว่ งหลน่ อกี ครา แตก่ ลบั ไม่ไดร้ บั ขา่ วคราวของเขาแมแ้ ตน่ ิดเดยี ว! เมอื่ หวนนึกถงึ เรอื่ งพวกนี้ เหมยจอื่ ก็เงยหนา้ ขนึ้ จากแผงอกกวา้ ง มองเขาดว้ ยสายตานอ้ ยใจ “ตงั้ แตข่ า้ แตง่ งานกบั ทา่ นก็ไม่เคยคดิ เป็ นอนื่ ทา่ นตอ้ งการใหข้ า้ แตง่ งานใหม่ไปกบั ชายอนื่ จรงิ ๆ หรอื ? ถงึ ขา้ จะไม่ไดม้ คี วามรมู ้ ากนัก แตข่ า้ ก็รจู ้ กั คาวา่ รกั เดยี วใจเดยี ว ทา่ นกลบั มาพูดเชน่ นั้นกบั ขา้ ทา่ นเห็นขา้ เป็ นผูห้ ญงิ อยา่ งไรกนั ?” หญงิ สาวคดิ ถงึ ชว่ งทตี่ นฝ้ ารออยา่ งเป็ นกงั วล คดิ ถงึ ความ หวาดหวน่ั ตลอดการเดนิ ทาง คาพูดของนางจงึ เปี่ ยมไปดว้ ย นา้ เสยี งสะอนื้ ไห ้ กอ่ นจะกม้ หนา้ ลงอยา่ งเศรา้ สรอ้ ยแลว้ กลา่ วตอ่ วา่ “หรอื วา่ ...ทา่ นอยากใหข้ า้ แตง่ งานไปกบั คนอนื่ เพอื่ ทา่ นจะไดไ้ ม่มี ภาระแลว้ ไปหาคนทดี่ กี วา่ ขา้ ”

มอื ใหญข่ องเซยี วจงิ ซนั คอ่ ยๆ ลบู บนแกม้ ทซี่ บู ผอมลงไปของนาง “เหมยจอื่ ขา้ รวู ้ า่ เจา้ พูดเพราะอารมณโ์ กรธ เจา้ เองก็รวู ้ า่ ขา้ ไม่ได ้ คดิ เชน่ นั้น” แตเ่ หมยจอื่ กลบั ขบรมิ ฝี ปากตนเองแน่น ยนื นิ่งนา้ ตาคลอพลางจอ้ ง มองเขา “ขา้ ไม่รู ้ ขา้ ไม่รอู ้ ะไรทงั้ น้ัน! คนเชน่ ทา่ น ไม่วา่ ขา้ จะ พยายามทาอยา่ งไรก็ไม่อาจคาดเดาจติ ใจทา่ นได ้ และคงไม่อาจ เขา้ ใจทา่ นไปตลอดชวี ติ ! หากขา้ แตง่ งานใหม่กบั คนอนื่ ทา่ นก็จะ ไม่สนใจแมแ้ ตน่ อ้ ยเชน่ น้ันหรอื ? ท่านอยากใหข้ า้ แตง่ งานใหม่กบั คนอนื่ จรงิ ๆ ใชไ่ หม?” ดวงตาของเซยี วจงิ ซนั หม่นลกึ จนมองไม่เห็นกน้ บงึ จบั จอ้ งใบหนา้ ของนางนิ่ง “ขา้ ไม่เคยคดิ ” นิว้ หวั แม่มอื หยาบกรา้ นไลเ้ บาๆ ไปบน แกม้ นวลอยา่ งไม่รตู ้ วั ขณะกม้ หนา้ ลงอธบิ ายอยา่ งออ่ นโยน “หาก ขา้ ไม่ไดก้ ลบั ไปอกี เลา่ ขา้ จะใหเ้ จา้ ทยี่ งั สาวเฝ้ ารอคอยขา้ ไปตลอด ชวี ติ ไดอ้ ย่างไรกนั ? อกี อย่าง...” สายตาทมี่ องนางคลา้ ยกาลงั ลงั เล และลาบากใจอยใู่ นที “อกี อยา่ งอะไร?” เหมยจอื่ เงยหนา้ ขนึ้ แลว้ เคน้ ถามอกี ฝ่ าย

เซยี วจงิ ซนั ถอนหายใจยาว ชกั มอื ของตนกลบั แลว้ เบนสายตาไป ทางอนื่ กอ่ นจะพูดอยา่ งขมขนื่ วา่ “ขา้ เองก็ไม่ร.ู ้..ไมร่ วู ้ า่ เจา้ คดิ อยา่ งไร ทเี่ จา้ แตง่ งานกบั ขา้ จรงิ ๆ แลว้ เป็ นเพราะความจายอม หรอื ไม่” เหมยจอื่ คดิ ทบทวนประโยคสดุ ทา้ ยของเขาก็เขา้ ใจขนึ้ มาทนั ที นางจงึ กม้ หนา้ พดู อย่างเศรา้ ใจ “ทา่ นชา่ งเป็ นคนใจกวา้ งเสยี จรงิ ที่ แทท้ า่ นก็ชว่ ยคดิ แทนขา้ กลวั วา่ ในใจของขา้ จะคดิ ถงึ คนอนื่ แต่ จาตอ้ งอยกู่ บั ทา่ นไปตลอดชวี ติ ” เหมยจอื่ ขมวดควิ้ เรยี วเหมอื น ครนุ่ คดิ อะไรบางอยา่ ง กอ่ นจะพดู เสยี งลอดไรฟัน “ทา่ นทาเชน่ นี้ เพอื่ ตอ้ งการใหโ้ อกาสขา้ สนิ ะ” “เหมยจอื่ เรอื่ งทงั้ หมดลว้ นผ่านไปแลว้ ตอ่ ไป…” เขาพดู พลาง เออื้ มมอื ไปหมายจะควา้ มอื ของนางมาเกาะกมุ ทวา่ เหมยจอื่ กลบั ถอยหนีแลว้ เบยี่ งตวั หลบมอื ของเขา มอื ของเซยี วจงิ ซนั จงึ ชะงกั ไป หญงิ สาวเงยหนา้ ขนึ้ จอ้ งมองเขาดว้ ยสหี นา้ จรงิ จงั ถามแทรกขนึ้ วา่ “หากทา่ นสนใจความรสู ้ กึ ของขา้ จรงิ หากทา่ นคานึงถงึ ความสขุ ของขา้ แลว้ ละก็ เหตใุ ดทา่ นถงึ ไลอ่ าหมางไปเลา่ ?” “อาหมางงน้ั ร?ึ ” เซยี วจงิ ซนั ขมวดควิ้

เหมยจอื่ พยกั หนา้ “ใชแ่ ลว้ เดมิ ทขี า้ ตงั้ ใจวา่ หากหาทา่ นไม่พบ ขา้ ก็จะแตง่ งานกบั เขา อนั ทจี่ รงิ เขาเองก็เป็ นคนดคี นหนึ่ง เขาดแู ลขา้ เป็ นอยา่ งดี แตท่ ่านกลบั ทาท่าทางดดุ นั จนอาหมางตกใจหนีไป แลว้ ” นางหยดุ พูดไปชว่ั ครู่ พจิ ารณาสหี นา้ ของเซยี วจงิ ซนั ทตี่ อนนี้ ดสู งบนิ่งขนึ้ แลว้ จงใจพรา่ บน่ ตอ่ ไป “ทา่ นอยา่ คดิ วา่ ขา้ ดไู ม่ออกวา่ ทา่ นจงใจไลเ่ ขาไป! ทา่ นไม่เพยี งทาใหเ้ ขากลวั จนตอ้ งหนี หนาซา้ ยงั ชกั สหี นา้ ใสข่ า้ ดว้ ย ทที่ า่ นโมโหก็เพราะเรอื่ งนี!้ ” ในแววตาลมุ่ ลกึ ของเซยี วจงิ ซนั มคี วามเขนิ อายแฝงเรน้ เขาฝื นยมิ้ ออกมา เลกิ ควิ้ ขนึ้ แลว้ เอย่ เสยี งแผ่ววา่ “ออ้ ...ทแี่ ทเ้ จา้ ก็มแี ผนการ ในใจอยแู่ ลว้ หากหาขา้ ไม่พบเจา้ ก็จะแตง่ งานกบั เขาสนิ ะ” เหมยจอื่ พยกั หนา้ รบั อยา่ งหนักแน่น “ใชแ่ ลว้ ทา่ นหายไปตงั้ นาน ไม่สง่ ขา่ วกลบั มาเลย ก็เป็ นธรรมดาทขี่ า้ ตอ้ งคดิ หาแผนการเพอื่ อนาคตขา้ งหนา้ ของตนเอง เงนิ ทที่ า่ นทงิ้ ไวใ้ หข้ า้ ใชจ้ า่ ยในการ เดนิ ทางอยา่ งประหยดั จนตอนนีย้ งั เหลอื อยอู่ กี ยสี่ บิ อแี ปะ เงนิ เทา่ นีก้ ็ น่าจะพอใหข้ า้ กบั เขาใชจ้ า่ ยตอ่ ไปไดใ้ นอนาคต” หญงิ สาวแอบชาเลอื งมองเขาแลว้ รบี หลบุ ตาตา่ พรา่ บน่ ตอ่ ดว้ ย เสยี งเบาลงวา่ “เขากบั ขา้ อายเุ ทา่ กนั นิสยั ของเขากร็ า่ เรงิ อกี อยา่ ง

เขาเองก็ยงั หนุ่มยงั แน่น หนา้ ตาก็หลอ่ เหลา หากพากลบั ไปทบี่ า้ น ท่านแม่ของขา้ ก็น่าจะชนื่ ชอบเขาเชน่ กนั ” เซยี วจงิ ซนั เมม้ รมิ ฝี ปากแน่น เอาแตจ่ อ้ งมองเหมยจอื่ ไม่ยอมพูดสงิ่ ใด จอ้ งจนนางรสู ้ กึ อดึ อดั ไม่เป็ นตวั ของตวั เอง ทาใหน้ างยงิ่ พูดเสยี ง ก็ยงิ่ เบาลงจนสดุ ทา้ ยไม่สามารถฝื นตอ่ ไปไดอ้ กี ทาไดเ้ พยี งหลบ สายตาของเขาแลว้ เดนิ ถอยห่างออกไป เซยี วจงิ ซนั หวั เราะออกมาอยา่ งเยอื กเย็น “ทาไมไม่พูดตอ่ ไปเลา่ ? เขาสามารถเขา้ ไปเทยี่ วเลน่ ในป่ ากบั เจา้ ได ้ แลว้ ก็สามารถทา นกหวดี ใหเ้ จา้ ไดด้ ว้ ยอยา่ งนั้นหรอื ?” ในใจนางคดิ อยากจะราดนา้ มนั ใสก่ องไฟดว้ ยการพยกั หนา้ รบั แลว้ ตอบวา่ ‘ใช’่ ทวา่ ดวงตาคมกรบิ ดง่ั ลกู เกาทณั ฑซ์ งึ่ พุ่งตรงมาทตี่ น ทาใหเ้ หมยจอื่ รสู ้ กึ ราวกบั วา่ ใบหนา้ ของนางถกู หนามแหลมของตน้ ขา้ วสาลนี ับไม่ถว้ นทมิ่ แทงจนเจ็บปวดไปหมด หนาซา้ เงารา่ งสงู ใหญ่ของเขาทไี่ ม่อาจมองขา้ มไดน้ ้ันราวขนุ เขาทกี่ าลงั กดทบั รา่ ง จนนางแทบจะหายใจไม่ออกอยแู่ ลว้ ถงึ ขนาดทวี่ า่ หากเขายงั จอ้ ง มองเชน่ นีต้ อ่ ไป นางคงตอ้ งเป็ นลมลม้ พบั ไปแน่ เหมยจอื่ จงึ คดิ จะ ขยบั รมิ ฝี ปากพูดอะไรสกั อยา่ ง เพอื่ กสู ้ ถานการณส์ กั หน่อย เพราะ หากจะวา่ ไปแลว้ ทนี่ างทาก็เพยี งเพอื่ กระบายอารมณก์ ็เทา่ นั้น

ทวา่ จๆู่ เซยี วจงิ ซนั ก็ยนื่ แขนออกมาอยา่ งรวดเรว็ กระชากรา่ งของ นางเขา้ ในอยใู่ นออ้ มกอดของเขาแลว้ กระชบั วงแขนใหแ้ น่นขนึ้ จน ไม่เหลอื ชอ่ งวา่ งแมแ้ ตน่ อ้ ย ลมหายใจของเขาถกี่ ระชน้ั และหนักแน่น ทอ่ นแขนทโี่ อบกอดนาง เปี่ ยมไปดว้ ยพละกาลงั มหาศาล ราวกบั จะฝังรา่ งนางลงในรา่ งกาย ของเขา เหมยจอื่ ถกู โอบรดั ดว้ ยออ้ มกอดทรงพลงั ดจุ เหล็กกลา้ จนรสู ้ กึ เจ็บ นางอดกลา่ วเสยี งออ่ นออกมาไม่ได ้ “ขา้ เจ็บ...” ลมหายใจรอ้ นผ่าวของเขารนิ รดทขี่ า้ งหนู าง รอ้ นจนใบหนา้ เหม ยจอื่ แดงระเรอื่ ขนึ้ เขากอดนางไวร้ าวกบั ไดข้ องลา้ คา่ ทเี่ คยสญู หายไปกลบั คนื มา พลางกม้ หนา้ กระซบิ เสยี งทมุ ้ วา่ “ก็ตอ้ งการให ้ เจ็บ” พอพูดจบเขาจงึ คอ่ ยผ่อนคลายออ้ มแขนเล็กนอ้ ย ทาใหเ้ หมยจอื่ ไม่ รสู ้ กึ เจ็บปวดเหมอื นตอนแรก แตข่ ณะทเี่ ขากาลงั คลายวงแขนออก ทนั ใดน้ันทตี่ งิ่ หขู องนางกลบั รสู ้ กึ เจ็บแปลบ เหมยจอื่ รอ้ ง “โอย๊ !” ดว้ ยความตกใจ ดวงตาเบกิ กวา้ งจอ้ งมองเขาอยา่ งงุนงง

เซยี วจงิ ซนั ตสี หี นา้ เครง่ ขรมึ แลว้ เอย่ เสยี งเรยี บ “ตอ่ ไปหา้ มเจา้ พูด เชน่ นีอ้ กี เพราะขา้ อาจจะคดิ วา่ เป็ นจรงิ ” เมอื่ ความรสู ้ กึ เจ็บแปลบทตี่ งิ่ หคู อ่ ยๆ เบาบางลง ภายในใจของนาง ก็รบั รไู ้ ดถ้ งึ ความหวานชนื่ อยา่ งยากจะบรรยาย เหมยจอื่ เอย่ เสยี ง แผ่ววา่ “เมอื่ กอ่ นทา่ นเคยบอกวา่ ไม่สนใจเรอื่ งในอดตี ของขา้ เมอื่ ครทู่ ่านยงั บอกอกี วา่ จะใหโ้ อกาสขา้ ไดเ้ ลอื ก” พูดถงึ ตรงนีน้ างก็เงย หนา้ พจิ ารณาสหี นา้ ของเขา “ในเมอื่ เป็ นเชน่ นีแ้ ลว้ เหตใุ ดตอนนี้ ท่านถงึ ทาเป็ นคนคดิ เล็กคดิ นอ้ ย จติ ใจคบั แคบดว้ ยเลา่ !” “เจา้ ไม่รหู ้ รอื แกลง้ ไม่รกู ้ นั แน่?” เขาใชม้ อื ใหญ่จบั ใบหนา้ เรยี วเล็ก ของนางอย่างเบามอื “ท่านไม่ยอมพดู แลว้ ขา้ จะรไู ้ ดอ้ ย่างไรเลา่ ” เหมยจอื่ สะบดั หนา้ หนี ไม่ยอมมองเขา เซยี วจงิ ซนั มองภรรยาแสนงอนของตนแลว้ ถอนหายใจเล็กนอ้ ย ชายหนุ่มกม้ ลงจบู หวา่ งควิ้ ของนางอยา่ งออ่ นโยน ไลล่ งไปเรอื่ ย จนถงึ รมิ ฝี ปากบอบบางอยา่ งระมดั ระวงั ราวกบั แมลงปอบนิ โฉบผวิ นา้ ละเลยี ดจบู อยเู่ ชน่ น้ันอยา่ งไม่ยอมปลอ่ ย

ขณะทลี่ มิ้ รสจบู ของกนั และกนั อยา่ งดดู ดมื่ เซยี วจงิ ซนั ก็อดกระซบิ เสยี งทมุ ้ ไม่ไดว้ า่ “ขา้ ยอมใหเ้ จา้ ไปแตง่ งานกบั ชายอนื่ ไดอ้ ยา่ งไร กนั ...”

ตอนที่ 83 กนิ กอ่ นคอ่ ยวา่ กนั เหมยจอื่ ถกู เซยี วจงิ ซนั จมุ พติ จนลมื เลอื นทกุ อยา่ งไปหมดสนิ้ แขง้ ขาก็ออ่ นแรงตามไปดว้ ย ทวา่ ภายในใจยงั หวนนึกถงึ คาพดู คลมุ เครอื ของเขาเมอื่ ครู่ เหตใุ ดเขาถงึ อยากใหน้ างไปแตง่ งานใหม่กบั คนอนื่ ? เขายอมใหน้ างแตง่ งานกบั คนอนื่ จรงิ หรอื ? ราวกบั เซยี วจงิ ซนั รบั รถู ้ งึ ความคดิ ของนางในตอนนี้ เขาใชป้ ลาย ลนิ้ คอ่ ยๆ เผยอรมิ ฝี ปากของนางใหเ้ ปิ ดออกแลว้ จโู่ จมเขา้ ไปดา้ น ใน แตข่ ณะทเี่ ขากาลงั ลมิ้ รสความหวานก็พลนั ไดย้ นิ เสยี งทอ้ งของ นางรอ้ งดงั ‘จอ๊ ก’ ขนึ้ มา แมเ้ สยี งน้ันจะไม่ไดด้ งั มากนัก แตเ่ ซยี วจงิ ซนั ทอี่ ยแู่ นบชดิ กบั นางยอ่ มไดย้ นิ อยา่ งชดั เจน ตอนทเี่ ซยี วจงิ ซนั กาลงั จะรกุ คบื ตอ่ เหมยจอื่ พลนั หนา้ แดงกา่ ดว้ ย ความรสู ้ กึ อาย รบี เบอื นหนา้ หนีการจมุ พติ ของเขา

ชายหนุ่มใชน้ ิว้ หวั แม่มอื ไลไ้ ปตามรมิ ฝี ปากทบี่ วมเจอ่ ของนางอยา่ ง เบามอื เอย่ ถามดว้ ยความสงสาร “เจา้ ยงั ไม่ไดก้ นิ อาหารเชา้ หรอื ?” เหมยจอื่ ซบหนา้ ลงกบั อกของเขา พยกั หนา้ รบั นอ้ ยๆ อยา่ งวา่ งา่ ย “เดมิ ทเี มอื่ คนื ขา้ ก็กนิ ไปนอ้ ยมาก แลว้ ยงั ถกู จบั ขงั ไวใ้ นกระโจมน่ัน อกี ถงึ ตอนนีก้ ็ยงั ไม่ไดก้ นิ ขา้ วเลย” “ทงั้ หมดเป็ นความผดิ ของขา้ เองทไี่ ม่ไดถ้ ามเรอื่ งนีก้ บั เจา้ กอ่ น ขา้ จะสง่ั ใหค้ นนาอาหารมาใหน้ ะ” เซยี วจงิ ซนั เอย่ อยา่ งเห็นอกเห็นใจ เหมยจอื่ พยกั หนา้ อกี ครงั้ “จะโทษทา่ นไม่ไดห้ รอก อนั ทจี่ รงิ แมแ้ ต่ ขา้ เองก็ลมื ไปเชน่ กนั ” เซยี วจงิ ซนั รบี ยกมอื ขนึ้ ชว่ ยเหมยจอื่ จดั ผมทยี่ งุ่ เหยงิ แลว้ ชว่ ยนาง เชด็ รมิ ฝี ปากลา่ งทยี่ งั เปี ยกชนื้ อยู่ แตก่ ลบั ทาใหใ้ บหนา้ แดงระเรอื่ ของเหมยจอื่ เผยรอยยมิ้ เอยี งอายออกมา เซยี วจงิ ซนั เห็นทา่ ทางของนาง จงึ กม้ หนา้ ลงกระซบิ เสยี งทมุ ้ ทขี่ า้ งหู วา่ “ทนี่ ี่ลว้ นมแี ตผ่ ชู้ าย ตอ่ ไปทาอะไรก็ตอ้ งระมดั ระวงั ใหม้ าก หน่อย” พอพูดจบเขาก็เดนิ ไปทปี่ ระตกู ระโจม สง่ั ใหค้ นทอี่ ยดู่ า้ น นอกไปเตรยี มอาหารมาสง่ ใหท้ กี่ ระโจมของเขา

เหมยจอื่ เห็นสามกี าลงั สง่ั การคนดา้ นนอกดว้ ยทา่ ทางขงึ ขงั ก็อด ไม่ไดท้ จี่ ะยมิ้ อยา่ งภมู ใิ จ เซยี วจงิ ซนั หนั มาเห็นทา่ ทางของนางพอดี เขาดงึ มอื นางไปกมุ ไว ้ แลว้ หยกิ แกม้ นวลไปทหี นึ่ง พูดดว้ ยนา้ เสยี งทมุ ้ นุ่มวา่ “เห็นเจา้ ยมิ้ ใสซอื่ เชน่ นีแ้ ลว้ ก็ยากจะเขา้ ใจวา่ ระหวา่ งการเดนิ ทางเจา้ ผ่านความ ยากลาบากอะไรมาบา้ ง” . ระหวา่ งทพี่ ูดคยุ กนั เซยี วจงิ ซนั ก็จบั มอื ของเหมยจอื่ เตรยี มจะพา ออกไปนอกกระโจม “ไปเถอะ ขา้ จะพาเจา้ ไปทกี่ ระโจมของขา้ กอ่ น” เหมยจอื่ หนั ไปมองรอบๆ ก็รวู ้ า่ กระโจมหลงั นีเ้ ป็ นทที่ างานของเขา จงึ ตอบรบั เสยี งแผ่ว “เจา้ คะ่ ” แลว้ เดนิ ตามสามอี อกไป

นอกกระโจมมผี ูค้ นมายนื ออกนั เป็ นจานวนมาก บางคนก็ตง้ั ใจมา มงุ ดู บางคนกเ็ ป็ นพวกทหารลาดตระเวนทเี่ ดนิ ผ่านมาแลว้ แอบ ชาเลอื งมองเขา้ มาในกระโจมบญั ชาการ แตพ่ อคนเหลา่ นั้นเห็น ทา่ นแม่ทพั ใหญจ่ งู มอื ภรรยาสาวทรี่ า่ ลอื กนั ออกมาดว้ ย ตา่ งก็รบี กม้ หนา้ กม้ ตาแสรง้ ทาเป็ นสาละวนกบั งานทกี่ าลงั ทาอยู่ เซยี วจงิ ซนั ย่อมรทู ้ นั ความอยากรอู ้ ยากเห็นของพวกเขาแตก่ ็ทา เป็ นไม่ใสใ่ จ ยงั คงมสี หี นา้ เครง่ ขรมึ ตามเดมิ สายตาดดุ นั กวาดมอง ไปยงั คนเหลา่ นั้น ทาใหพ้ วกทหารรบี ทาความเคารพแลว้ แยกยา้ ย กนั ไปทาหนา้ ทขี่ องตน เดมิ เหมยจอื่ ก็เป็ นคนขอี้ ายอยแู่ ลว้ พอถกู สายตาหลายคจู่ บั จอ้ งก็ รสู ้ กึ ไม่เป็ นตวั เองขนึ้ มา ทวา่ มอื ใหญท่ กี่ มุ มอื ตนน้ันชา่ งอบอนุ่ ทรง พลงั พรอ้ มจะปกป้ องนาง หญงิ สาวจงึ คอ่ ยรสู ้ กึ คลายความตนื่ กลวั ลง กา้ วตามเขาไปอยา่ งเป็ นธรรมชาตมิ ากขนึ้ เหมยจอื่ เหลยี วมองไปรอบๆ อยา่ งประหลาดใจ ก็พบวา่ มดี วงตา หลายคลู่ อบสารวจตนแบบแปลกๆ นางจงึ สง่ ยมิ้ นอ้ ยๆ กลบั ไปตาม มารยาท ทาเอาคนพวกน้ันถงึ กบั ยนื ยมิ้ แข็งทอื่ ไปตามๆ กนั แต่ กวา่ นางจะผ่านสายตาของผูค้ นเหลา่ นั้นมาไดก้ ็ไม่ใชเ่ รอื่ งงา่ ยเลย

เซยี วจงิ ซนั พาเหมยจอื่ เขา้ ไปในกระโจมทพี่ กั ของตนแลว้ ปิ ดประตู กระโจมลง ทง้ั สองจงึ หลดุ พน้ จากสายตาทแี่ อบมองดว้ ยความอยาก รอู ้ ยากเห็นไดใ้ นทสี่ ดุ . กระโจมท่านแม่ทพั ใหญ่ เซยี วจงิ ซนั ในยามนีช้ า่ งตา่ งจากภาพลกั ษณท์ า่ นแม่ทพั ใหญ่ทอี่ ยู่ ดา้ นนอก เขารวบตวั เหมยจอื่ มากอดไวแ้ น่นแลว้ พรมจบู นาง เหมยจอื่ ถกู ระดมจบู อยา่ งบา้ คลง่ั จนแทบจะหายใจไม่ทนั นางเบน หนา้ หลบพลางพมึ พาออกมาวา่ “เมอื่ ครทู่ า่ นยงั ดปู กตอิ ยเู่ ลย เหตุ ใดตอนนีถ้ งึ เปลยี่ นไปราวกบั ไกห่ วิ โซมาหลายวนั เชน่ นีเ้ ลา่ ” เซยี วจงิ ซนั ไดย้ นิ นางพูดเปรยี บเปรยก็ทงั้ ขาทงั้ ขนุ่ เคอื งภรรยา ตนเอง มอื ใหญ่ทกี่ าลงั ลบู ไลแ้ ผ่นหลงั หญงิ สาวอยเู่ ปลยี่ นเป็ นตนี าง เบาๆ “มอี ยา่ งทไี่ หนกนั มาวา่ สามตี นเองเชน่ นี”้

เหมยจอื่ ทถี่ กู อกี ฝ่ ายแกลง้ ตี แมจ้ ะไม่รสู ้ กึ เจ็บ แตก่ ็ยงั ทาเสยี งออ่ น ออดออ้ น “อย่าตขี า้ นะ...ขา้ เจ็บ” เซยี วจงิ ซนั เห็นทา่ ทางน่ารกั น่าเอ็นดขู องภรรยาสาวก็อดทจี่ ะรวบ รา่ งอรชรของนางเขา้ มาแนบกบั อกกวา้ งของตนไม่ได ้ เขากม้ หนา้ ลงคลอเคลยี ขา้ งแกม้ ของนางราวกบั อยากจะกลนื กนิ เขา้ ไป เหมยจอื่ รบั รถู ้ งึ อกกวา้ งทมี่ น่ั คงและแสนจะอบอนุ่ ก็สง่ ยมิ้ หวาน กอ่ น จะทบุ ตอี กี ฝ่ ายแลว้ กลา่ ววา่ “ขา้ หวิ จะตายอยแู่ ลว้ แตท่ ่านกลบั จะ มากนิ ขา้ เสยี นี่” เซยี วจงิ ซนั กม้ หนา้ มองหญงิ สาวทอี่ ยใู่ นออ้ มกอดพลางถอนหายใจ เฮอื กใหญ่ แลว้ เอย่ กระเซา้ วา่ “ขา้ ก็หวิ เหมอื นกนั ” ตอนแรกเหมยจอื่ ก็ยงั ไม่เขา้ ใจ แตพ่ อสมั ผสั โดนสว่ นลา่ งของเขาที่ แข็งชชู นั ขนึ้ มาดนั ตนเองก็เขา้ ใจขนึ้ มาทนั ที มอื เล็กๆ ทบุ ตแี ผงอก แกรง่ ของเขาอยา่ งเขนิ อาย “ตง้ั แตพ่ บเมอื่ ครทู่ า่ นก็คดิ ถงึ แตเ่ รอื่ งนี้ สนิ ะ!” เซยี วจงิ ซนั กลา่ วดว้ ยนา้ เสยี งแหบพรา่ “ตอนนีข้ า้ จะยงั ไม่แตะตอ้ ง เจา้ ใหเ้ จา้ ไดก้ นิ ขา้ วกอ่ น” พอพูดจบเขากย็ อมปลอ่ ยนางจรงิ ๆ

แลว้ ตหี นา้ ขรมึ สง่ั ดว้ ยนา้ เสยี งทมุ ้ ตา่ “อกี อยา่ ง...ตอ่ ไปหากเจา้ เจอ กบั พวกขา้ งนอกก็ไม่ตอ้ งทาทา่ เกรงใจแบบน้ันอกี แลว้ ก็ไม่ จาเป็ นตอ้ งสง่ ยมิ้ ใหเ้ จา้ พวกน้ันดว้ ย” ดวงตาของเหมยจอื่ เต็มไปดว้ ยรอยยมิ้ ขนั ไม่วา่ จะมองอยา่ งไรสี หนา้ ของสามยี ามนีก้ ็เต็มไปดว้ ยความหงึ หวง จงึ อดพูดยว่ั เยา้ ไม่ได ้ วา่ “เมอื่ ครขู่ า้ ก็บอกแลว้ วา่ ทา่ นน่ะเป็ นคนจติ ใจคบั แคบ ในใจทา่ น ยงั ไม่ยอมรบั อกี หรอื ? ตอนนีก้ ็เห็นกนั อยชู่ ดั ๆ แตถ่ งึ อย่างไรขา้ ก็ไม่ แปลกใจหรอก แลว้ เหตใุ ดตอนนั้นทา่ นจงึ บอกใหข้ า้ ไปแตง่ งาน ใหม่เลา่ ” เซยี วจงิ ซนั มองดทู ่าทางภมู ใิ จของนางก็หยกิ แกม้ นวลเบาๆ “ตอนนี้ ขา้ ไม่รจู ้ ะทาอยา่ งไรกบั เจา้ แลว้ ” ขณะทคี่ นดา้ นในกาลงั ปะทะคารมกนั อยู่ ดา้ นนอกคนสง่ อาหารก็ มารออยหู่ นา้ กระโจม แมจ้ ะเป็ นคาสง่ั การเรง่ ดว่ น และคา่ ยทหารนีก้ ็ ยงั ประจาการอยนู่ อกเมอื ง แตผ่ ใู้ ตบ้ งั คบั บญั ชาทา่ นแม่ทพั ใหญ่ ยอ่ มรดู ้ วี า่ อาหารทนี่ ามาใหฮ้ หู ยนิ ทา่ นแม่ทพั ใหญ่ แมจ้ ะเป็ น อาหารเพยี งไม่กอี่ ยา่ งก็ตอ้ งทาอยา่ งประณีต

พอรวู ้ า่ อาหารมาสง่ เหมยจอื่ ก็ดใี จมาก เซยี วจงิ ซนั เองก็รดู ้ วี า่ นาง คงจะหวิ แลว้ จงึ รบี ไปรบั ถาดอาหารนั้นมา เขาสง่ ชามขา้ วใหเ้ หม ยจอื่ แลว้ คบี อาหารหลายอยา่ งใสล่ งไปใหจ้ นเต็มชาม จากนั้นเหมยจอื่ ก็ไม่มแี กใ่ จจะสนใจเรอื่ งอนื่ ใดอกี นางยกชามขา้ ว ขนึ้ กนิ อยา่ งรวดเรว็ กนิ ไปดว้ ยพูดไปดว้ ยทงั้ ทมี่ อี าหารอยเู่ ต็มปาก \"ตลอดการเดนิ ทาง ในแตล่ ะวนั ขา้ กนิ แตแ่ ผน่ แป้ งและซาลาเปาจน ตอนนีแ้ คไ่ ดก้ ลนิ่ ซาลาเปาก็อยากจะอาเจยี นแลว้ พอไดก้ นิ ขา้ ว เชน่ นีก้ ็ดกี วา่ กนั เยอะ!” เซยี วจงิ ซนั ไดฟ้ ังนางพูดก็ตอบกลบั ดว้ ยนา้ เสยี งเยอื กเย็นวา่ “ตลอดการเดนิ ทางมาทนี่ ี่เจา้ คงลาบากไม่นอ้ ยเลย วา่ แตเ่ จา้ ไป รจู ้ กั กบั อ๋องนอ้ ยไดอ้ ย่างไรกนั ?” เหมยจอื่ หวนคดิ ถงึ เรอื่ งทเี่ จา้ ลานอ้ ยถกู ทาใหต้ กใจจนวงิ่ เตลดิ หนี ไปก็ถอนใจแลว้ เลา่ ใหเ้ ขาฟัง “ก็เพราะ...มคี นกลมุ่ หนึ่ง...ไลต่ ามมา ...” ปากกก็ นิ ไปดว้ ยพดู ไปดว้ ยทาใหน้ างสาลกั และไอจนหนา้ แดง กา่ ไปหมด เซยี วจงิ ซนั รบี รนิ นา้ แลว้ ชว่ ยลบู หลงั ให ้ เหมยจอื่ สาลกั อยนู่ าน ไอ จนนา้ หนู า้ ตาไหลกวา่ จะคอ่ ยๆ หายใจไดโ้ ลง่ ขนึ้ นางหนั มามอง

เซยี วจงิ ซนั ดว้ ยทา่ ทางน่าสงสาร “กวา่ จะไดก้ นิ อาหารดๆี สกั มอื้ ไม่ใชเ่ รอื่ งงา่ ยเลย ยงั จะมาสาลกั อกี ” ชายหนุ่มคอ่ ยๆ ลบู แผ่นหลงั ของนางอย่างเบามอื ทาเหมอื นกาลงั ลบู หลงั ใหแ้ มวนอ้ ยน่าสงสารตวั หนึ่ง “ขา้ ผดิ เอง ไม่ควรจะถามเรอื่ ง พวกนีก้ บั เจา้ เลย เจา้ กนิ อกี หน่อยเถดิ เจา้ คงหวิ มาก” เหมยจอื่ วางตะเกยี บลง สา่ ยหนา้ ปฏเิ สธ “ไม่กนิ แลว้ เจา้ คะ่ ขา้ กาลงั จะอมิ่ อยพู่ อดี เมอื่ ครทู่ า่ นถามถงึ เรอื่ งการเดนิ ทาง อนั ทจี่ รงิ แมว้ า่ ระหวา่ งทางจะเจอเรอื่ งน่าตกใจไม่นอ้ ย แตก่ ็ไม่ไดล้ าบากสกั เทา่ ไร” เซยี วจงิ ซนั รนิ นา้ ชาใหน้ างอกี ถว้ ย “อมื เจา้ ดมื่ นา้ ชากอ่ นเถอะ ดมื่ แลว้ คอ่ ยเลา่ เรอื่ งตา่ งๆ ใหข้ า้ ฟัง” พอเหมยจอื่ เห็นเซยี วจงิ ซนั สะบดั ชายเสอื้ น่ังตวั ตรงอยา่ งองอาจ ก็ หวนนึกถงึ ภาพเหตกุ ารณใ์ นชว่ งเชา้ วนั นีท้ ตี่ นไดเ้ ห็นเขาแวบแรก ยามนีท้ า่ ทางของเขาชา่ งแตกตา่ งกบั สามที ชี่ อบเจรจาหยอกลอ้ กนั เลน่ เสยี จรงิ เขาเหมอื นกลายเป็ นคนแปลกหนา้ ทไี่ ม่เคยรจู ้ กั กนั มา กอ่ น ทา่ ทที นี่ ่ังนิ่งอยตู่ รงน้ันชา่ งดสู งู สง่ และหา่ งเหนิ ยงิ่ นัก