แสนชัง 3

แ ส น ชั ง | 4 5 2 แต่งไปอยไู่ กล ไมร่ วู้ ่าชวี ติ นางเป็นไปดว้ ยดหี รอื ไม่ \"เจา้ มใิ ช่ทกั ว่าวนั นีขา้ งามเป็นพเิ ศษหรอกร?ึ บดิ าขา้ แทบ จะอธษิ ฐานใหค้ ณุ ชายสกั คนในงานตอ้ งตาตอ้ งใจขา้ \" อ๋ถู ิ งพดู อยา่ งเฉอื ยชา \"กไ็ มแ่ น่ งานวนั นีคนมากจรงิ ๆ เดก็ ทคี รบเดอื นนนั คงได้ ของใชไ้ ปจนโตทเี ดยี ว\" หลวิ จา้ วเว่ยหวั เราะอยา่ งปลอด โปร่ง \"นนั คุณหนูหยไู มใ่ ชห่ รอื ?\" อ๋ถู งิ เอ่ยทกั เมอื เหน็ หยผู งิ เห ยยี นเดนิ มาทางฝังนี \"ไมไ่ ดเ้ หน็ นางเสยี นาน\" ไมใ่ ชแ่ ค่อู๋ถงิ ทแี ปลกใจ เสยี งแหลมประหลาดใจของหลาน ไฉ่ซนิ กด็ งั ขนึ มา \"คณุ หนูหยู ไมเ่ หน็ เจา้ มานาน งดงามขนึ เสยี จนขา้ นึกวา่ นางฟ้านางสวรรคเ์ ดนิ เขา้ มาในงาน... แต่ จะว่าไป ตงั แต่ไปตาํ หนกั ฤดรู อ้ นปีกอ่ นเจา้ กห็ ายหน้าหาย ตาไปเลย\" หลานไฉ่ซนิ กลา่ วชมกอ่ นจะทาํ ทรี ะลกึ ถงึ เรอื ง ทหี ยผู งิ เหยยี นถูกฮอ่ งเตส้ งั ลงโทษ พวกสตรพี ดู จาออ้ มคอ้ มแตล่ อบยมิ สะใจกนั ทงั นนั หลวิ จา้ วเว่ยกวาดสายมองงวิ ตรงหน้าดว้ ยทา่ ทางเยน็ ชา ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 5 3 หยผู งิ เหยยี นเพงิ ไดร้ บั อนุญาตใหอ้ อกมาปรากฎตวั ขา้ ง นอก เพราะลกี ยุ้ เฟยเหน็ วา่ ชว่ งนีเป็นโอกาสดที จี ะผลกั ดนั นางใหไ้ ดส้ มรสกบั อนั อ๋อง เมอื วานลกี ุย้ เฟยไปคกุ เขา่ รอ้ งไหอ้ ยหู่ น้าตําหนกั เฉยี นชงิ กว่าหนึงชวั ยาม เพอื รอ้ งทกุ ขว์ า่ ไมอ่ าจทนเหน็ อนั ออ๋ ง ประสบหายนะเพราะดวงชะตาของหลวิ จา้ วเว่ยได้ ดงั นนั จงึ ขอพระเมตตาจากฝ่าบาทใหอ้ นั ออ๋ งถอนหมนั หยผู งิ เหยยี นขม่ ใจ วนั นีนางไมอ่ าจมเี รอื งได้ \"ชว่ งทผี า่ น มาขา้ สขุ ภาพไมค่ อ่ ยดี อกี ทงั อยากเรยี นศาสตรท์ งั สใี ห้ แตกฉานกว่าเดมิ จงึ อยแู่ ตใ่ นจวน วนั นพี บพวกเจา้ คงถอื โอกาสขออภยั ทตี อ้ งปฎเิ สธเทยี บเชญิ ในชว่ งทผี า่ นมา\" หยผู งิ เหยยี นชา่ งพดู นางมที า่ ทางนอบน้อมอ่อนหวานอกี ทงั งดงามรญั จวนใจ คนหาเรอื งกค็ รา้ นจะหาเรอื งกบั สตรี ทมี ที า่ ทางยอมคนเช่นนี หลานไฉ่ซนิ กลอกตา นางหนั กลบั ไปพดู คยุ กบั สหายตน ปล่อยใหค้ ณุ หนูหยเู ดนิ ผา่ นไปนังโต๊ะกบั ญาตสิ าวสกลุ หยู ทมี าดว้ ยกนั \"ดแู ลว้ งานวนั นียงิ กวา่ งานเลยี งบุปผาอกี กระมงั คนงาม ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 5 4 ทงั ถงเยยี นลว้ นมารวมตวั ทนี ีหมดแลว้ \" อ๋ถู งิ มองหยผู งิ เห ยยี นแลว้ หนั มามองหลวิ จา้ วเว่ย อดรูส้ กึ ชนื ชมความงาม ตรงหน้าไมไ่ ด้ \"อยา่ พดู มาก เจา้ ควรมองฝังบุรษุ ใหด้ ี เผอื จะไดล้ กู เขย เหมอื นทบี ดิ าเจา้ หวงั \" \"ถา้ มนั งา่ ยขนาดนนั กด็ สี \"ิ อู๋ถงิ ยน่ จมกู หลวิ จา้ วเวย่ จบิ ชา ฟังเสยี งดนตรกี บั มองนางราํ ตรงกลางลานไปเรอื ยๆ จน ชาหมดจอก นางจะวางลงบนโต๊ะแต่เพราะตาไมไ่ ดม้ อง มอื ทําใหจ้ อกชาหลน่ ลงพนื แทน \"ดที ไี มเ่ ปือนตวั เจา้ \" อถู๋ งิ เหน็ ว่าจอกชาไมม่ นี ํากไ็ มส่ นใจ กบั อุบตั เิ หตุเลก็ ๆ เป็นอาเจนิ กบั มฝี ่ทู รี บี มาเกบ็ กวาด \"มฝี ่เู จา้ ไปเปลยี นชดุ ชาใหมม่ าเถอะ ชดุ นีขา้ ไมใ่ ชแ่ ลว้ \" หลวิ จา้ วเวย่ สงั มฝี ่รู บี รบั คํายกกากบั จอกชาของผเู้ ป็น นายออกจากโต๊ะ \"จะเปลยี นชุดชาไปทาํ ไม เดยี วคงเรมิ ตงั โต๊ะพอดี ใหบ้ ่าว ของเจา้ เตรยี มจอกเหลา้ มาเลย\" อ๋ถู งิ วา่ หลวิ จา้ วเวย่ เหน็ ดว้ ยจงึ พยกั หน้าสงั มฝี ่ ู ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 5 5 \"เดยี วคารวะเหลา้ กนั หลายจอก เจา้ อยา่ เมาเสยี เล่า\" อถู๋ งิ เตอื น \"ขา้ เคยดมื จนเมาเมอื ไหรก่ นั \" หลวิ จา้ วเว่ยหวั เราะอยา่ ง สดใส ยามนางสะบดั หน้าสายปินทหี อ้ ยลงมาเป็นหยดนํา สมี รกตอมฟ้านนั งดงามยงิ \"ปินนีเหมาะกบั เจา้ มาก เมอื ตอ้ งกบั แสงมนั ระยบิ ระยบั ราวกบั นําทสี ะทอ้ นแสงจนั ทรท์ เี ดยี ว\" อูถ๋ งิ อดไมไ่ ดท้ จี ะ เออื มมอื ไปแตะ หลวิ จา้ วเว่ยไมไ่ ดห้ วง นางหนั ใหส้ หายจบั ตามใจ วนั นี หญงิ สาวปักปินชุดทเี นียเถยี นชงิ ใหม้ าพรอ้ มกบั ปินสงั ทาํ พเิ ศษของนางเอง พอรวมกนั แลว้ นบั ว่าเขา้ กนั ไดเ้ ป็น อยา่ งดี แต่บงั เอญิ ขณะทอี ู๋ถงิ ดอู ยู่ หลวิ จา้ วเวย่ มองผา่ น ไหลอ่ กี ฝ่ายไปกเ็ หน็ ว่าเนยี เถยี นชงิ กาํ ลงั มองมาทางนาง พอดี วนั นีอกี ฝ่ายอยใู่ นชดุ สเี ทาดสู ภุ าพ ขา้ งกายมบี ่าวคนสนิท คอยตดิ ตามขณะทเี ดนิ คารวะสรุ าขนุ นางอาวโุ ส หญงิ สาว อดชะงกั ไมไ่ ดเ้ มอื เหน็ เขามองนางขณะทนี างกาํ ลงั ทาํ ทา่ ทางคลา้ ยอวดปินบนหวั พอดี ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 5 6 ใหต้ ายส.ิ .. หลวิ จา้ วเว่ยอยากกดั ลนิ ตวั เองจรงิ ๆ \"มอี ะไรร?ึ \" อู๋ถงิ เหน็ สหายนิงไปจงึ หนั ไปมองตาม แตเ่ นีย เถยี นชงิ เหมอื นพวกนกรู้ เขาหนั ไปหาขนุ นางอาวโุ สผู้ หนงึ กอ่ นแลว้ หลวิ จา้ วเวย่ รสู้ กึ อายเลก็ น้อย นางหนั เหประเดน็ \"ไมม่ ี อะไร ...อยา่ มวั พูดถงึ ปินขา้ วนั นีกาํ ไลของเจา้ กง็ ดงามยงิ นกั ดูแลว้ ไมเ่ หมอื นของชา่ งชาวตา้ ถง\" \"เจา้ นีตาดจี รงิ ๆ บดิ าขา้ ไดม้ าจากเจยี งหนานเอามามอบ ใหม้ ารดาขา้ แต่มารดารกั การแต่งตวั ทไี หนกนั สดุ ทา้ ยก็ เป็นขา้ นีแหละตอ้ งเอามาใชไ้ มใ่ หเ้ สยี ของ...\" * มฝี ่ยู กชดุ ชาเขา้ มาถามบ่าวของสกลุ ป๋ ายเพอื ขอเปลยี น อกี ฝ่ายรบี รบั ของเดมิ ไปแลว้ ไปยกเยอื กเหลา้ กบั จอกมา ใหน้ าง หญงิ สาวยนื รออยดู่ า้ นหน้าครวั พอดกี บั เหน็ ว่าบ่าว ของสกลุ ป๋ ายเรยี งแถวกนั ยกอาหารออกไป แตล่ ะถาดแต่ละจานลว้ นมหี น้าตาน่ากนิ ทงั สนิ งานเลยี ง ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 5 7 วนั นีคนสกุลป๋ ายคงใชเ้ งนิ ไปไมน่ ้อยเลย มฝี ่ยู นื รอจนขบวนบา่ วทยี กอาหารนนั หายลบั ตาไป บา่ ว ของสกลุ ป๋ ายถงึ ยกของทนี างตอ้ งการมาให้ นางตกรางวลั อกี ฝ่ายไปเลก็ น้อยกอ่ นจะยกถาดกลบั เขา้ ไปในงาน แตใ่ น ระหวา่ งทางหญงิ สาวกลบั มที า่ ทลี งั เล มเี หลา่ คณุ ชายคุณหนูรนุ่ เดก็ เลก็ ๆ แอบจบั กลุม่ กนั เล่นอยู่ ในสวนสง่ เสยี งหวั เราะรา่ มฝี ่แู อบหลบเขา้ ไปใตเ้ งาตน้ ไม้ นางลว้ งเอาขวดทตี า้ ขง เคยมอบใหม้ าเปิดจุกออกแลว้ เทยาดา้ นในใหเ้ บอื นนิว กอ่ นจะเอานิวทาไปทวั ปากจอกเหลา้ ของผูเ้ ป็นนายจนทวั มฝี ่รู อ้ นรนอยไู่ มน่ ้อย นางรบี จดั การแลว้ รบี หนั ซา้ ยหนั ขวาพอไมเ่ หน็ คนกร็ บี ยกถาดเดนิ กลบั ไปทางเดมิ ราวกบั ไมม่ อี ะไรเกดิ ขนึ * เสยี งดนตรดี งั อยตู่ ลอดเวลา นางระบาํ รา่ ยราํ ตอ่ ไปไมม่ ี พกั เนียเถยี นชงิ เดนิ คารวะเหลา้ ขนุ นางอาวโุ สหลายคนจน ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 5 8 มาถงึ เสนาบดเี จนิ ไหก่ งั ทงั สองสบตากนั อยา่ งแฝง ความหมาย \"คนหนุ่มสมยั นกี า้ วหน้าไวจรงิ ๆ ไมน่ ึกวา่ ผา่ นมาไมน่ าน จว้ งหยวนบา้ นนอกคนหนึงมาไดไ้ กลถงึ เพยี งนี\" เจนิ ไหก่ งั เอย่ เยาะหยนั เนียเถยี นชงิ ยมิ บางๆ \"นนั เป็นเพราะพระเมตตาของฝ่า บาท ฝ่าบาทมพี ระเนตรกวา้ งไกลรจู้ กั ใชค้ น ทา่ นเสนาบดี เหน็ ดว้ ยหรอื ไม?่ \" เจนิ ไหก่ งั แคน่ เสยี งในลาํ คอ มหี รอื เขาจะฟังไมอ่ อกวา่ เนยี เถยี นชงิ เอ่ยปากกระทบกระทงั ตน แต่อกี ฝ่ายใหฮ้ อ่ งเต้มา เป็นเกราะหากเขาเหน็ แยง้ กเ็ ทา่ กบั ลบหลเู่ บอื งสงู \"ในเมอื ฝ่าบาทเมตตาเจา้ วนั หน้าเจา้ กต็ อ้ งรกั ษาคุณธรรม ตงั หน้าตงั ตาทาํ งานใหด้ ี รบั ใชฝ้ ่าบาทใหเ้ ตม็ ท\"ี เจนิ ไหก่ งั เหยยี ดรมิ ฝีปาก พรุง่ นีอกี ฝ่ายจะไมม่ หี น้าไปพบใครอยู่ แลว้ ดงั นนั เขาไมค่ วรใจรอ้ นทาํ ใหเ้ สยี เรอื ง \"ขอบคณุ ทา่ นเสนาบดที สี งั สอน วนั นขี อขา้ คารวะเหลา้ ทา่ นสกั จอกไดห้ รอื ไม\"่ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 5 9 \"ไดส้ ิ มานีขา้ จะรนิ เหลา้ ใหเ้ จา้ เอง\" เจนิ ไหก่ งั ว่าแลว้ กวกั มอื เรยี ก เนียเถยี นชงิ ประคองจอกสง่ ใหเ้ ขาอยา่ งมี มารยาท กอ่ นทที งั สองจะยกจอกเหลา้ ขนึ ดมื พรอ้ มกนั ดวงตาของเจนิ ไหก่ งั จบั จอ้ งรมิ ฝีปากของเนียเถยี นชงิ ที กลนื เหลา้ เขา้ ไป ทงั ยงั มองตามจอกเหลา้ ใหแ้ น่ใจวา่ เนีย เถยี นชงิ ดมื เขา้ ไปจนหมดจรงิ ๆ \"อาหารยกมาแลว้ ขา้ คงต้องกลบั โต๊ะตวั เองกอ่ น\" เนียเถยี นชงิ เอย่ ขอตวั อยา่ งสภุ าพ \"ไปเถอะ\" เจนิ ไหก่ งั พยกั หน้ารบั ไมค่ ดิ รงั คนเอาไว้ ชายหนุ่มรวบแขนเสอื หนั หลงั จากไปพรอ้ มดวงตาวาว โรจน์ ลําคอของเขาผา่ วรอ้ นจนรสู้ กึ ได้ งานเลยี งดําเนินต่อไป การกนิ ดมื สงั สรรคค์ ลา้ ยไมม่ ที ี สนิ สุด บนเวทมี กี ารขบั โคลงกลอนกลา่ วอวยพรทายาท สกุลป๋ าย ส่วนดา้ นล่างประมขุ สกุลป๋ ายพาบตุ รชายตน ตระเวนแนะนําตวั กบั เหล่าขนุ นางในราชสาํ นกั พรอ้ มฝาก ฝังกนั กอ่ นจะนําขนุ นางใหญท่ สี นิทสนมกนั เขา้ ไปในจวน ชนั ในเพอื อวดของลาํ คา่ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 6 0 หลวิ จา้ วเวย่ กบั อถู๋ งิ กนิ กนั จนอมิ ชวนกนั คยุ จนไมม่ เี รอื ง คยุ งานเลยี งกย็ งั ไมจ่ บ จา้ วเว่ยมองไปทางหลวิ เฉยี นบดิ า นางยงั เหน็ วา่ เขาคยุ กบั เจา้ กรมขนุ นางอยา่ งออกรสไมม่ ที ี ทา่ เบอื หน่ายหญงิ สาวกไ็ ดแ้ ต่ถอนหายใจ อกี ฟากหลวิ ชา่ งองิ ชวนหลวิ หวา่ นออี อกไปเดนิ เลน่ นาง ไมเ่ คยเขา้ มาในจวนสกุลขนุ นางยกเวน้ สกลุ หลวิ จงึ อยาก เปิดหเู ปิดตา สว่ นหลวิ เหยาเหยานางนังอยกู่ บั สาวใชท้ ี เจนิ ฮยุ่ เหมยจดั ใหเ้ งยี บๆ เทา่ นนั หลวิ จา้ วเว่ยรสู้ กึ อดึ อดั ทอ้ ง นางคดิ วา่ ตนดมื มากเกนิ ไป \"ขา้ จะไปหอ้ งนําสกั หน่อย\" \"จะใหข้ า้ ไปเป็นเพอื นหรอื ไม?่ \" อู๋ถงิ เสนอตวั \"ไมต่ อ้ ง มแี ค่บา่ วของขา้ ตามไปกพ็ อแลว้ \" หลวิ จา้ วเว่ ยโบกมอื หา้ ม \"เช่นนนั ตามใจเจา้ \" จา้ วเวย่ ลุกจากโต๊ะโดยมมี ฝี ่กู บั อาเจนิ ตามไป ยงิ นางเดนิ ไปนานเทา่ ไหรก่ ย็ งิ รสู้ กึ เหมอื นคนเมา นางเวยี นหวั และ เรมิ เซ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 6 1 \"คุณหนู! ทา่ นไหวหรอื ไม?่ \" อาเจนิ รบี ควา้ จา้ วเวย่ เมอื เหน็ วา่ นางทาํ ทา่ จะลม้ \"ไหวๆ ขา้ คงดมื มากไป ตอ้ งนงั พกั สกั หน่อย\" \"หน้าเรอื นตรงนนั มมี า้ นงั อยู่ คณุ หนูไปนังตรงนนั เถอะเจา้ คะ่ \" มฝี ่ชู บี อก หลวิ จา้ วเว่ยพยกั หน้าอาเจนิ กบั มฝี ่จู งึ พยุง นางไปนังพกั กอ่ น \"คุณหนูรองเทา้ ทา่ นเปือนไปหมดแลว้ \" อาเจนิ ทกั ขนึ โฉมสะคราญปรอื ตา นางเอาแขนเทา้ หวั ตวั เองไว้ \"เปือน แบบนีกลบั เขา้ งานไปอาจโดนว่าได้ เจา้ ไปเอาคสู่ าํ รองใน รถมา้ มาใหข้ า้ เปลยี น\" \"แต่ว่า...\" อาเจนิ ลงั เลเพราะเหน็ ว่าหลวิ จา้ วเวย่ เมา \"ไปเถอะ มมี ฝี ่อู ยทู่ งั คน\" \"บา่ วทราบแลว้ เจา้ คะ่ บา่ วจะรบี กลบั มา\" อาเจนิ บอกแลว้ รบี ออกวงิ ไป มฝี ่มู องตามอาเจนิ จนลบั ตาแลว้ หนั มามองหลวิ จา้ วเวย่ ทดี ู ไรเ้ รยี วแรงคลา้ ยไมไ่ ดส้ ติ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 6 2 \"คุณหนูขา้ ไปขอนําแกงสรา่ งเมามาใหท้ า่ นนะเจา้ คะ\" นาง ไมร่ อใหห้ ลวิ จา้ วเว่ยตอบกร็ บี ลุกออกไปทนั ที เมอื หลวิ จา้ วเว่ยอยตู่ ามลําพงั ไมน่ านกม็ บี า่ วคนหนึงตรง เขา้ มาหานาง บา่ วสตรผี นู้ นั ประคองหลวิ จา้ วเว่ยเขา้ ไปใน เรอื นทนั ท.ี .. * หลวิ จา้ วอวนี งั อยกู่ บั เจนิ ฮุย่ เหมย อกี ขา้ งเป็นป๋ ายซอู่ งิ นางอดไมไ่ ดท้ จี ะลอบมองหลวิ จา้ วเวย่ ทกี าํ ลงั กนิ ดมื อยู่ บอ่ ยๆ จา้ วอวรี สู้ กึ ตนื เตน้ อยา่ งบอกไมถ่ ูกจนไมอ่ าจเกบ็ อาการให้ นิงเฉยได้ คนื นนี งั หลวิ จา้ วเวย่ จะกลายเป็นหญงิ แพศยาที มขี า่ วฉาวโฉ่ไปทงั ถงเยยี นแลว้ นีเป็นเรอื งน่าสนุกทสี ุด สาํ หรบั นาง \"คนื นีอากาศดจี รงิ ๆ\" ฮูหยนิ ผเู้ ฒา่ สกุลเจนิ บน่ ขนึ ป๋ ายซูอ่ งิ ยมิ ขณะกระซบิ ตอบแมส่ ามี \"มารดาขา้ เชญิ นกั พรตมาช่วยดฤู กษ์ยามให้ งานเลยี งคนื นจี งึ ไมม่ เี รอื ง ผดิ พลาดแมแ้ ต่น้อย\" ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 6 3 \"นบั วา่ สกุลป๋ ายของเจา้ รอบคอบดจี รงิ ๆ\" ฮูหยนิ ผเู้ ฒา่ เอ่ย ชม \"พสี ะใภ้ ทา่ นแน่ใจนะว่าคนื นีจะไมม่ เี รอื งผดิ พลาด\" เจนิ ฮุ่ ยเหมยอดกงั วลไปถงึ เรอื งอนื \"ไมม่ แี น่นอน อกี ประเดยี วรอบา่ วของขา้ จดั การเสรจ็ แลว้ พวกเจา้ กอ็ ยา่ ลมื ทาํ ใหแ้ นบเนยี นละ่ \" ทนี ีเป็นจวน สกลุ ป๋ าย ถอื เป็นถนิ ของป๋ ายซู่องิ ดงั นนั นางจงึ ใหค้ นของ ตวั เองชว่ ยลงมอื \"ขา้ อยากเหน็ สหี น้าซดี เซยี วตอนทนี งั สารเลวนนั ตนื มา เจอตวั เองนอนกบั บ่าวชนั ตําจรงิ ๆ\" หลวิ จา้ วอวยี มิ เยาะ \"บ่าวชนั ตําอะไรกนั \" ป๋ ายซ่อู งิ ถามอยา่ งสงสยั ทาํ ใหห้ ลวิ จา้ วอวชี ะงกั ไปดว้ ย \"มใิ ชพ่ วกท่านคดิ จะ... ใหน้ างกบั บา่ ว...\" \"ไมใ่ ชบ่ า่ ว ทา่ นตาของเจา้ คดิ จะกาํ จดั คนทหี าเรอื งสกุล เจนิ พอดี ฝ่ายนันเป็นขนุ นาง\" \"ขนุ นางหรอื เจา้ คะ?\" หลวิ จา้ วอวเี พงิ รวู้ า่ ตนเขา้ ใจผดิ มา เสยี ตงั นาน \"ว่าแตข่ นุ นางคนใดทที าํ ใหท้ า่ นตาขนุ่ เคอื ง ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 6 4 ขนาดนี?\" \"จะใครอกี กจ็ ว้ งหยวนคนใหมน่ นั อยา่ งไรเล่า\" ฮูหยนิ ผู้ เฒา่ สกลุ เจนิ กดเสยี งตําเอ่ยอยา่ งดแู คลน หลวิ จา้ วอวอี า้ ปากพะงาบๆ นางตกใจจนไมร่ จู้ ะพดู คาํ ไหน เหตุใดกลายเป็นเชน่ นเี ลา่ !? จากบ่าวชนั ตํากลายเป็นเนยี เถยี นชงิ เขาเป็นชายหนุ่มรปู งามทนี างใฝ่ฝันหาอยหู่ ลายครงั หากไมต่ ดิ วา่ อกี ฝ่ายไมม่ ี ภูมหิ ลงั ไมม่ อี าํ นาจเหมาะสม นางอาจสลดั อนั อ๋องทงิ เพอื เขาเลยกไ็ ด้ แต่นี... \"เป็นจว้ งหยวนคนนนั จรงิ หรอื เจา้ คะ คนสกุลเนียนนั \" หลวิ จา้ วอวขี บกรามแน่น หวั ใจนางเตน้ รวั เตม็ ไปดว้ ย ความรสู้ กึ ไมย่ นิ ยอม \"คนนนั แหละ เจา้ อาจไมไ่ ดใ้ ส่ใจจงึ ไมร่ จู้ กั เขา หน้าตาดอี ยู่ หรอก แต่เป็นพวกลกู ววั แรกเกดิ ไมก่ ลวั เสอื คดิ จะ ลว่ งเกนิ สกุลเจนิ แลว้ จะมชี วี ติ อยตู่ ่อไปไดง้ า่ ยๆ งนั ร?ึ \" ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 6 5 หลวิ จา้ วอวกี าํ หมดั แน่นขนึ ในใจอดึ อดั ยงิ นัก ทาํ ไมไมเ่ ป็นคนอนื !? ตอ่ ใหน้ ังหลวิ จา้ วเวย่ ตอ้ งถกู ยาํ ยกี ไ็ มค่ วรจะเป็นเนยี เถยี นชงิ ! หลวิ จา้ วองกี วาดตามองฝังบุรษุ เนยี เถยี นชงิ ไมอ่ ยทู่ นี นั อกี ตอ่ ไปยงิ ทาํ ใหใ้ นอกของนางรอ้ นราวกบั มไี ฟสมุ นางไมย่ นิ ยอม! ขณะทคี ุยกนั อยบู่ า่ วคนหนึงกเ็ ขา้ มารายงานป๋ ายซอู่ งิ \"มอี ะไรร?ึ \" เจนิ ฮยุ่ เหมยถามนางเมอื เหน็ ว่าป๋ ายซู่องิ ทาํ ทา่ จะลกุ ขนึ \"มารดาของขา้ ตามไปพบ... พวกทา่ นรออยตู่ รงนกี อ่ น อกี ไมน่ านจะมลี ะครใหช้ มแน่นอน\" \"ดี ฝากขอบคณุ มารดาของเจา้ ดว้ ย\" \"ไดเ้ จา้ คะ่ \" * ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 6 6 หลวิ จา้ วเวย่ ถูกลากมาไวบ้ นเตยี ง นางมนึ มองภาพใดไม่ ชดั รเู้ พยี งแต่วา่ ในหอ้ งมกี ลนิ หอมประหลาด หญงิ สาว พยายามยนั ตวั ใหล้ ุกขนึ ขณะเดยี วกนั ประตถู ูกเปิดออก อกี ครงั นางรตู้ วั วา่ ตนกาํ ลงั มภี ยั แลว้ \"ถอดเสอื ผา้ นางออกซะ\" เสยี งใครสกั คนสงั กอ่ นจะมคี น เออื มมาแตะตวั หลวิ จา้ วเว่ยอยา่ งรนุ แรง \"สตรงี ดงามเชน่ นี น่าเสยี ดายจรงิ ๆ\" คนทจี บั ตวั นางอยู่ พดู ขนึ \"หากจะโทษกต็ อ้ งโทษทนี างขวางทางคนอนื \" อกี คนตอบ \"เจา้ รบี จดั การเปลอื งผา้ นาง ขา้ จะออกไปพาผชู้ ายมา\" \"เจา้ คะ่ \" เสยี งประตเู ปิดและปิดลงอกี ครงั บา่ วสตรที เี หลอื อยู่ พยายามถอดชุดชนั นอกของหลวิ จา้ วเว่ย โฉมสะคราญรสู้ กึ เวยี นหวั มากๆ มอื ไมข้ องนางคลา้ ยไมม่ ี แรงแมแ้ ตจ่ ะต่อตา้ น ทาํ ไดแ้ คม่ องดคู นเปลอื งผา้ ตนเอง ทา่ มกลางความมดื สลวั เวลาผา่ นไปนานเท่าใดไมท่ ราบ หากสายตาสามารถฆา่ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 6 7 คนได้ บ่าวสารเลวผนู้ คี งถกู เผาตายไปดว้ ยไฟแคน้ ในใจ ของนาง หลวิ จา้ วเว่ยแคน้ ใจนักทไี มร่ ะวงั ตวั ใหด้ กี บั หลุมพรางของ พวกคนทราม หญงิ สาวนําตาคลอเบา้ เสยี ดายทเี ป็นเพยี งแคฝ่ ัน ดวงตาของนางมอิ าจฆา่ คนได้ จรงิ ๆ... * \"เรว็ พาคนเขา้ มาไวท้ นี ีแลว้ รบี ออกไปซะ\" เสยี งสาวใชท้ ี เพงิ กลบั มาตะโกนอยา่ งรอ้ นรน นางเหน็ ว่าหลวิ จา้ ว เวย่ นอนมผี า้ หม่ คลุมอยกู่ จ็ ดั การวางรา่ งของบรุ ุษลงบน เตยี ง \"นงั นนั หายไปไหนแลว้ ขา้ สงั ใหเ้ ฝ้าไวแ้ ทๆ้ \" นางพดู อยา่ ง อารมณ์เสยี โบกมอื ไลบ่ า่ วชายออกไปจากหอ้ งทนั ที \"ตอ้ งทาํ ใหพ้ วั พนั กนั เสยี หน่อย ...พวกเจา้ สองคนกอ็ ยา่ อาฆาตขา้ เลย เป็นพวกเจา้ เองทขี วางทางชาวบา้ น จาก นี--- อกึ เจา้ !\" ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 6 8 หลวิ จา้ วเวย่ ลกุ พรวดแทงปินทสี งั ทาํ พเิ ศษแทงทะลุคอ ของบ่าวชวั คนนนั นางปิดปากอกี ฝ่ายไวแ้ ลว้ ดนั รา่ งนนั ให้ ถอยจนทรดุ ลงนังเกา้ อที กี ลางหอ้ ง นยั น์ตาของหลวิ จา้ วเว่ยมแี ต่ไฟแคน้ นางอุดปากอกี ฝ่ายที เรมิ กระอกั เลอื ดเอาไวแ้ น่เพอื ไมใ่ หพ้ น่ ออกมา สาวใชต้ ก ตะลงึ จนลมื ดนิ รน เลอื ดลมตขี นึ คอของนางทะลจุ นเป็นรู สตรที เี คยงดงามตรงหน้ายามนีอาํ มหติ ราวกบั ปีศาจ นางเลอื นสายตาต่อไปถงึ ไดพ้ บว่าสาวใชท้ เี คยใหเ้ ฝ้าไว้ กอ่ นหน้านีถกู ยดั เอาไวท้ มี มุ หอ้ ง สภาพแขนขาหงกิ งอผดิ รปู หวั ใจของนางเตน้ ระรวั ดว้ ยความตระหนกทนั ที \"กลวั แลว้ หรอื ?\" หลวิ จา้ วเว่ยยมิ หยนั เมอื ดสู ภาพฝ่ายตรง ขา้ ม \"ไมน่ กึ วา่ คนอยา่ งเจา้ จะรจู้ กั กลวั ...คดิ ว่าพวกเจา้ ทาํ คนอนื ไดอ้ ยฝู่ ่ายเดยี วหรอื ไร?\" นางหมนุ ดงึ ปินทเี คลอื บ พษิ ออกมาจากคอมนั ราวกบั ไขตะปู ยามทเี ลอื ดขนึ หน้าหลวิ จา้ วเวย่ แรงเยอะจนบา่ วตวั เลก็ ๆ นีไมม่ สี ทิ ธแิ มแ้ ตจ่ ะขดั ขนื \"คดิ จะยาํ ยขี า้ งนั ร!ึ ?\" นางปักปินทเี หลามาจนแหลมเป็น พเิ ศษเขา้ กลางดวงตาซา้ ยของมนั บา่ วผนู้ นั พยายามดนิ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 6 9 รนเฮอื กสดุ ทา้ ยแต่กห็ นีไปไหนไมร่ อด หน้าของนางอาบ ไปดว้ ยเลอื ด \"เจา้ รหู้ รอื ไมว่ า่ คนทถี ูกยาํ ยจี ะมชี วี ติ อยู่ ต่อไปอยา่ งไร ...อยไู่ มส่ ตู้ ายไงเล่า ฝันรา้ ยตลอดไป ชวั ชวี ติ ของนางนางจะไมม่ วี นั ลมื แต่พวกเจา้ กลบั คดิ จะใชว้ ธิ ี สามานยแ์ บบนีกบั ขา้ ! กอ็ ยา่ ไดฝ้ ันเฝืองว่าขา้ จะละเวน้ ทางสายไหนใหพ้ วกเจา้ ทงั นนั !\" หลวิ จา้ วเวย่ คลงั ไปแลว้ นางดงึ ปินออกมาอกี ครงั แต่แทงทะลุดวงตาขวาของมนั หญงิ สาวรสู้ กึ โกรธจนอยากจะแผดเสยี งกรดี รอ้ งราวกบั สตั วร์ า้ ย ทวา่ ไดแ้ ตก่ ดั ฟันแลว้ กระหนําแทงรา่ งบา่ วเลว นนั จนขาดใจตาย นางหอบหายใจลุกขนึ หลวิ จา้ วเวย่ พลาดเองแมจ้ ะระวงั เรอื งจอกเหลา้ แต่ไมน่ กึ ว่าพวกชวั นันจะถงึ ขนั กลา้ วางยาในอาหารดว้ ย แมจ้ ะได้ รบั มาน้อยแตก่ ม็ ผี ลกระทบอยบู่ า้ ง หญงิ สาวทงิ รา่ งน่าสงั เวชของบา่ วผนู้ นั ลง มอื เปือนเลอื ด ของนางกาํ ปินเอาไวแ้ น่นขณะทหี นั ไปหาบรุ ษุ บนเตยี ง เนียเถยี นชงิ เพยี งนิงเงยี บมองนาง ไมไ่ ดแ้ สดงความรสู้ กึ ใดๆ แมแ้ ตน่ ้อย หญงิ สาวสดู หายใจลกึ พยายามขม่ ความ อาฆาตทคี วบคมุ ไมอ่ ยู่ แตจ่ ๆู่ กลบั มคี นเปิดประตูพรวด เขา้ มา ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 7 0 หลวิ จา้ วเว่ยหนั ขวบั นางคดิ จะสตู้ ายกบั อกี ฝ่ายจงึ งา้ งปิน เหลก็ ในมอื จะพุง่ ออกไป \"ไม!่ ไมจ่ า้ วเว่ยนนั เป็นคนของ ขา้ \" ชายหนุ่มกอดรงั เอวนางไวจ้ ากดา้ นหลงั พรอ้ มกบั แยง่ ปินในมอื ไป เขาเหน็ แลว้ ว่าเวลานหี ลวิ จา้ วเวย่ ผดิ ปกติ \"ไมม่ อี ะไรแลว้ ขา้ อยนู่ ี ไมม่ อี ะไรอกี แลว้ \" เขากอดนางไว้ พยายามลบู หวั ปลอบประโลมใหน้ างใจเยน็ ลงอกี นิด ดวงตาของหญงิ สาวแขง็ ทอื ลมหายใจหนกั นางกาํ เสอื เนียเถยี นชงิ ไวเ้ ป็นหลกั ยดึ กระซบิ เสยี งแหบพรา่ \"ชว่ ยขา้ \" \"แน่นอนขา้ จะช่วยเจา้ พวกมนั คดิ จะเลน่ งานเราทงั คู่ กรรมนียอ่ มตอ้ งมเี จา้ ของ\" \"ด\"ี \"คุณหนูขา้ พาคนมาแลว้ \" เสยี งกระซบิ ทขี า้ งหน้าตา่ งดงั ขนึ หลวิ จา้ วเวย่ รวู้ า่ เป็นปานเก๋อหวั เนียเถยี นชงิ สงั ให้ บา่ วของตนไปเปิดหน้าตา่ งแลว้ ชว่ ยปานเกอ๋ หวั สง่ คนเขา้ มา ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 7 1 หลวิ จา้ วเวย่ มองบรุ ษุ ทบี ่าวของนางแบกมาดว้ ยสายตา เยน็ ชาสดุ ขดี นึกอยากจะลงมอื ฆา่ อกี สกั รอบแต่เนียเถยี นชงิ ยงั โอบตวั นางไวไ้ มย่ อมใหห้ ลดุ ออกไปแมแ้ ตน่ ้อย \"ขา้ จะไปเอาตวั ผหู้ ญงิ \" ปานเก๋อหวั วา่ แตเ่ นยี เถยี นชงิ สา่ ย หน้า \"เรอื งนนั ขา้ จดั การแลว้ เจา้ รบี ไปตามบ่าวของนางแลว้ ออกไปรอทรี ถมา้ หากเกดิ เรอื งขนึ ใหร้ ออกี สองเค่อแลว้ วนรถไปทจี วนประตูสเี ขยี วดา้ นหลงั จวนนี ขา้ จะพานาง ออกไปทนี นั เอง\" เนียเถยี นชงิ สงั ปานเกอ๋ หวั ไมแ่ น่ใจว่าควรตอบรบั คนผนู้ หี รอื ไมจ่ งึ หนั ไป มองหลวิ จา้ วเวย่ ผเู้ ป็นนายของเขาพยกั หนา้ รบั เขาจงึ กระโดดออกจากหน้าต่างไป \"เรยี กคนมาเกบ็ กวาดศพพวกนี ตอ้ งสรา้ งคนื วสนั ตแ์ สน หวานครงั ใหญใ่ หพ้ วกสกุลเจนิ กบั สกลุ ป๋ ายเสยี หน่อย อยา่ ลมื ใหพ้ วกขนุ นางใหญท่ งั หมดมารว่ มชมดูดว้ ยละ่ ตอ้ งให้ แน่ใจว่าตงั แตพ่ รงุ่ นีไปพวกมนั จะเงยหน้าขนึ มาไมไ่ ดอ้ กี \" เนียเถยี นชงิ สงั อยา่ งเลอื ดเยน็ กอ่ นจะพาหญงิ สาวลอบ ออกจากหอ้ ง ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 7 2 เนียเถยี นชงิ สรา้ งเสน้ ทางลบั ไวม้ ากมาย เชน่ เดยี วกนั มี เสน้ ทางลบั อยใู่ ตด้ นิ จวนสกุลป๋ าย เขาพาหลวิ จา้ วเว่ยลง ไปในอโุ มงค์ ลดั เลาะออกไปยงั จวนดา้ นหลงั ทเี ขาซอื เอาไว้ ทนี ีเป็นทพี กั ลบั ๆ ของคนในสาํ นกั ของเขา \"ทาํ ไมถงึ มที างลบั ทนี \"ี แมส้ ตจิ ะพรา่ เลอื นแตห่ ลวิ จา้ วเว่ย ยงั ไมถ่ งึ ขนั โงง่ ม \"ขา้ สรา้ งเอาไวเ้ อง หากเจา้ ชอบจะมาเดนิ เลน่ กไ็ ด\"้ เนีย เถยี นชงิ เอย่ อยา่ งไมย่ หี ระ หญงิ สาวจงึ ยน่ จมกู กบั คาํ พดู สบายๆ ของเขา ลงไปเดนิ เลน่ ในอุโมงคล์ บั มหี วงั หากเดนิ ผดิ ทางจะตาย ไมร่ ตู้ วั เสยี มากกว่า \"เจา้ รสู้ กึ เชน่ ไรตอนนี\" \"ขา้ เวยี นหวั แลว้ กไ็ มม่ แี รง\" หลวิ จา้ วเวย่ คลา้ ยใชแ้ รง เฮอื กสุดทา้ ยไปกบั การฆา่ บา่ วพวกนนั แลว้ เมอื แรง อาฆาตจางหายฤทธยิ ากป็ รากฎชดั นางเรมิ ไมม่ แี รง แมแ้ ต่จะกา้ วเดนิ ดว้ ยซํา \"พวกมนั วางยามอมเมากบั เจา้ แต่ใชพ้ ษิ เรงิ รมณ์กบั ขา้ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 7 3 คงคดิ ใหข้ า้ เป็นฝ่ายลว่ งเกนิ เจา้ ขา้ จะไดต้ อ้ งโทษอาญา\" เนียเถยี นชงิ ลูบหน้าผากทผี มปรกของนางเบาๆ \"เจา้ ตอ้ งพกั ทนี ีสกั ครู่ จะใหค้ นอนื พบเจา้ สภาพนีมไิ ด้ เดด็ ขาด\" หลวิ จา้ วเวย่ นงั ลงใต้ตน้ ไม้ จวนนีเงยี บสงบราวกบั ไรค้ น อยู่ เนยี เถยี นชงิ ลบู หน้านางอยา่ งสงสาร เหน็ สองมอื นาง ทเี ปือนเลอื ดอยกู่ ย็ งิ สงสารนางจบั ใจ \"ขา้ จะไปยกอา่ งนํามา แลว้ กจ็ ะใหค้ นตม้ ยาลา้ งพษิ มาให้ เจา้ เจา้ รอตรงนีใหด้ \"ี \"ทา่ นไปเถอะ\" หลวิ จา้ วเว่ยกุมขมบั นางไดย้ นิ เขาพูดแต่ ลมื ตาแทบไมข่ นึ เนียเถยี นชงิ จบู หนา้ ผากชนื เหงอื ของนางเบาๆ แลว้ ลกุ ขนึ มงุ่ หน้าไปทางครวั ของจวน หลวิ จา้ วเวย่ หายใจหนัก นางหมดเรยี วแรงรสู้ กึ เหนือยไป ถงึ ปลายนิว แมแ้ ตม่ เี รอื งประหลาดเกดิ ขนึ ตรงหน้าหญงิ สาวกย็ งั ไมร่ สู้ กึ ตวั คลอ้ ยหลงั เนียเถยี นชงิ กลมุ่ ควนั กลมุ่ ใหญ่จๆู่ กล็ อยมา ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 7 4 รวมกนั แลว้ หมนุ วนจนน่าพศิ วง หากมนุษยท์ วั ไปไดพ้ บ เหน็ ตอ้ งตคี วามไปตา่ งๆ นานาแน่ ควนั นนั หมนุ ราวกบั พายุลกู เลก็ ๆ อยคู่ รหู่ นงึ กอ่ นแตกกระจายหายวบั ไป แต่ กลบั ปรากฎรา่ งของชายชราถอื ไมเ้ ทา้ ยนื อยแู่ ทน ชายผูน้ นั มผี มขาว เคราขาว แต่งตวั ซอมซอ่ แตด่ เู ปียม บารมี เหน็ ไดช้ ดั วา่ ไมใ่ ช่มนุษยเ์ ดนิ ดนิ หลวิ จา้ วเว่ยหลบั ตาอยจู่ งึ ไมร่ วู้ า่ ตรงหน้ามใี ครมาเพมิ นางมนึ หวั หนกั ขนึ เพราะฤทธยิ าจนอยากจะหลบั ไปเสยี ให้ รแู้ ลว้ รรู้ อด กระทงั ไดย้ นิ เสยี งหนึง \"คุณหนูหลวิ ไมพ่ บกนั นาน\" เสยี งนนั ทาํ ใหห้ ลวิ จา้ วเวย่ รสู้ กึ ขนลุกทนั ท.ี .. * ในจวนสกลุ ป๋ ายงานเลยี งยงั ดําเนินตอ่ ไป หลวิ จา้ วอวใี ช้ ขอ้ อา้ งว่าดมื มากแลว้ จงึ แยกไปรวมตวั กบั กลมุ่ เดก็ สาว นางคดิ วา่ หากเกดิ เรอื งจะไดช้ กั ชวนพวกผูห้ ญงิ ไปดไู ด้ ทนั เวลา ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 7 5 กลุม่ สตรเี หลา่ นนั พากนั ออกไปเดนิ เลน่ ในสวนเพอื รอให้ งานเลยี งเลกิ มฝี ่หู ลบอยทู่ า่ มกลางเงาตน้ ไม้ นางรอจนกระทงั ปานเก๋อ หวั มาพบจงึ เดนิ ออกจากทซี ่อน หญงิ สาวยกนําแกงแกเ้ มาอยใู่ นมอื ขณะมุง่ หน้าไปทเี รอื น นนั อกี ครงั มบี ่าวของป๋ ายซ่อู งิ มาสง่ สญั ญาณใหค้ นสกุลเจนิ ฮหู ยนิ ส กลุ ป๋ ายกส็ งั ใหค้ นหยดุ เล่นดนตรอี ยา่ งรใู้ จ เพอื ใหท้ กุ คน ไดย้ นิ เสยี งความวนุ่ วายใหช้ ดั เจนทสี ุด หลวิ จา้ วอวใี จเตน้ ระทกึ เมอื ไดย้ นิ เสยี งดนตรหี ยดุ แมน้ าง จะไมอ่ ยากใหห้ ลวิ จา้ วเว่ยไดแ้ ต่งกบั เนียเถยี นชงิ แต่นาง กไ็ มโ่ งข่ นาดหุนหนั ไปพงั แผนการของท่านยาย อกี อยา่ งคนทถี กู สกุลเจนิ หมายหวั อยา่ งเนยี เถยี นชงิ นบั ว่า อนาคตดบั แลว้ นางไมจ่ าํ เป็นตอ้ งใสใ่ จอกี แมจ้ ะนึก เสยี ดายกเ็ ถอะ ไมน่ านเกนิ รอเสยี งกรดี รอ้ งกด็ งั ขนึ มฝี ่ทู งิ ชามนําแกงลงพนื พรอ้ มกบั กรดี รอ้ งสุดเสยี ง \"ชว่ ย ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 7 6 ดว้ ย ชว่ ยดว้ ย มงี เู ขา้ ไปในหอ้ ง คณุ หนูของขา้ อยใู่ นนนั ชว่ ยดว้ ย ใครกไ็ ดเ้ ขา้ ไปไลม่ นั ที ชว่ ยดว้ ย! ชว่ ยคุณหนู ของขา้ ดว้ ย!!!\" คนสกุลเจนิ กบั คนสกุลป๋ ายตา่ งรงู้ วา่ นนั เป็นสญั ญาณที เฝ้ารอ ป๋ ายฮหู ยนิ รอ้ งขนึ อยา่ งไมพ่ อใจ \"นนั เสยี งใครมา เอด็ ตะโรโวยวายอยทู่ นี ี\" \"ไดย้ นิ ว่างู หรอื จะมคี นถูกงกู ดั \" ฮูหยนิ ผเู้ ฒา่ เจนิ พยายาม ขยายเรอื งใหญ่ขนึ อกี ทาํ ใหเ้ หลา่ ฮหู ยนิ ทนี งั อยใู่ นลาน ตระหนก \"ตายแลว้ เป็นคุณหนูสกลุ ไหนถูกงกู ดั !? พวกเราไปดูกนั เถอะ\" พวกฮหู ยนิ ทงั หลายทนี งั อยกู่ ลวั จะเป็นลูกหลาน ตนเองจงึ เดนิ ตามไปดว้ ย หลวิ จา้ วอวที พี าสหายออกมาเดนิ เลน่ ในสวนไดย้ นิ เสยี ง โวยวายกเ็ อ่ยปากชวน \"ทางนนั เหมอื นจะมเี รอื ง เราไปดู กนั เถอะเผอื ชว่ ยอะไรได\"้ ขนุ นางผชู้ ายหลายคนกเ็ ดนิ ตามเสยี งโวยวายมาดว้ ย เพราะสว่ นใหญ่เป็นวรยทุ ธด์ งั นนั จงึ ไมก่ ลวั อนั ตราย ผคู้ น มากมายมงุ่ หน้าไปออกนั อยทู่ หี น้าเรอื น ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 7 7 นายทา่ นสกุลป๋ ายมาถงึ กอ่ นเพราะเพงิ พาพวกขนุ นาง ใหญ่กลบั มาจากเรอื นชนั ในพอดี \"หยดุ แหกปากโวยวาย ไดแ้ ลว้ มเี รอื งอนั ใดกพ็ ูดใหร้ เู้ รอื ง\" \"ฮอื ขอนายทา่ นโปรดชว่ ยคณุ หนูของขา้ ดว้ ย เมอื ครู่ คณุ หนูขา้ เมามากขา้ จงึ พานางเขา้ ไปพกั ดา้ นใน แตพ่ อ กลบั มา ขา้ เหน็ งตู วั ใหญ่มพี ษิ เลอื ยลอดประตเู ขา้ ไป ได้ โปรดสง่ คนจบั มนั ดว้ ย คณุ หนูของขา้ เมาไมไ่ ดส้ ติ ไมร่ จู้ ะ หลบพน้ หรอื ไม\"่ ในฐานะนางเอกงวิ เก่า เสยี งรอ้ งของมฝี ่ ู ดงั กอ้ งกงั วาน ทงั ยงั ฟังออกชดั เจน ไมว่ า่ คนมากอ่ นมา หลงั ลว้ นไดย้ นิ สงิ ทนี างพดู นายทา่ นสกุลป๋ ายมองไปรอบๆ เหน็ คนมาลอ้ มอยหู่ น้า เรอื น ทงั ยงั เหน็ ฮหู ยนิ ของเขากเ็ ขา้ ใจ ป๋ ายฮหู ยนิ เหน็ วา่ มี ฝ่เู ป็นบา่ วทสี กลุ เจนิ ตดิ ตอ่ เอาไวก้ ว็ างใจ พยกั หน้าใหส้ ามี เขารแู้ ผนของสกลุ เจนิ ดกี ท็ าํ ท่าทขี งึ ขงั \"พวกเจา้ รออะไร อยู่ พงั ประตูเขา้ ไป!' หลวิ หานตามฝงู ชนมาทนี ี เขาจาํ มฝี ่ไู ดจ้ งึ รสู้ กึ กงั วล เดนิ ลอดผคู้ นมายนื อยดู่ า้ นหน้าสดุ เพราะกลวั ว่าหลวิ จา้ วเวย่ จะไดร้ บั บาดเจบ็ แต่พอเหลยี วมองไปทางพวกสกุลเจนิ กลบั เหน็ สายตาสะใจ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 7 8 เดก็ ชายไมใ่ ชค่ นโง่ แคง่ ตู วั เดยี วกลบั เรยี กผคู้ นครงึ งานมา อยนู่ ี ไมป่ กตแิ มแ้ ตน่ ้อย เขาคดิ จะพูดอะไรสกั อยา่ งแต่ บา่ วของสกลุ ป๋ ายกลบั กระแทกประตเู ขา้ ไปแลว้ \"กรดี !!!!\" เสยี งสตรกี รดี รอ้ งกนั ระงม ตามกร็ บี ยกมอื ขนึ มา ปิดตา ภาพทเี หน็ นนั ยงิ กวา่ จะจนิ ตนาการได้ สตรนี างหนึง เปลอื ยเปล่า นางไมไ่ ดอ้ ยบู่ นเตยี งแต่กลบั พวั พนั กบั บุรษุ อยกู่ ลางหอ้ งอยา่ งถงึ พรกิ ถงึ ขงิ รอ่ งรอยขบกดั นํารกั ชดั เจนทงั ยงั กอดก่ายกนั ราวกบั สนิ เรยี วแรงจะคลาน กลบั ไปนอนบนเตยี งหลงั ผา่ นสงคราม \"บดั สบี ดั เถลงิ นี มนั ลกู สาวสกุลใด!?\" ขนุ นางใหญ่ผหู้ นึงตวาดขนึ ! \"เจา้ เป็นบา่ วของคุณหนูหลวิ ไมใ่ ชร่ ึ คุณหนูหลวิ ยงั ไมท่ นั แตง่ งานแตท่ าํ ไม...\" ใครสกั คนตะโกนขนึ ตา่ งคนต่างตาลุ กวาว แมแ้ ตห่ ลานไฉ่ซนิ กบั หยผู งิ เหยยี นกน็ กึ ไมถ่ งึ อู๋ถงิ รบี แหวกผคู้ นเขา้ มาเมอื ไดย้ นิ วา่ เกยี วกบั หลวิ จา้ ว เว่ย \"บดั สยี งิ นกั เป็นสตรใี นหอ้ งหอกลบั นดั แนะผชู้ าย แลว้ ดู พวกเขาจนป่านนียงั ... มยี างอายกนั บา้ งหรอื ไม!่ ?\" ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 7 9 หลวิ เฉยี นหน้าเปลยี นสรี สู้ กึ โกรธจนสนั หากหลวิ จา้ วเว่ ยถูกขม่ เหงยงั ปัดวา่ เป็นความผดิ ผอู้ นื ได้ แตจ่ ากภาพนีมี แต่คนจะคดิ วา่ สมยอมคบชสู้ ชู่ าย \"นนั มใิ ชส่ ตรสี กุลหลวิ \" ท่ามกลางความอดึ อดั ครงั ใหญ่ หลวิ หานกลบั เอ่ยปากขนึ \"เจา้ หมายความว่าอะไร!?\" ป๋ ายฮูหยนิ ตวดั เสยี งใสห่ ลวิ หานทนั ที เดก็ ชายยดื คอขนึ แมจ้ ะอายุน้อยและรสู้ กึ กลวั อยบู่ า้ งแต่ เขาไมใ่ ชค่ นโง่ คนเหลา่ นีวางกบั ดกั เอาไวแ้ น่นอน แมแ้ ตบ่ ดิ าเขากอ็ าจ สมรรู้ ว่ มคดิ แต่ในจวนหลวิ สาํ หรบั พสี าวผนู้ นั แลว้ นางไร้ ทพี งึ นอกจากเขาแลว้ ใครจะยนื หยดั เพอื นางอกี หากเขา หนั หลงั ใหน้ างอกี คน นางจะยงั มชี วี ติ อยไู่ ดร้ ึ หลวิ หานสดู หายใจลกึ \"นนั ไมใ่ ชส่ ตรสี กลุ หลวิ ยงิ ไมใ่ ช่ พสี าวขา้ พสี าวขา้ คุณหนูใหญห่ ลวิ จา้ วเวย่ เป็นหญงิ งาม อนั ดบั หนึงของถงเยยี น แต่สตรผี นู้ นั แคห่ นั หลงั กย็ งั รวู้ า่ อปั ลกั ษณ์ จะมาเทยี บพสี าวขา้ ไดอ้ ยา่ งไร!?\" ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 8 0 \"คณุ ชายหกหลวิ ชา่ งรกั ใครพนี ้องจรงิ ๆ\" ป๋ ายฮหู ยนิ เอ่ย ประชด \"เชน่ นนั กพ็ สิ จู น์ ขา้ มนั ใจวา่ นนั ไมใ่ ชส่ ตรสี กลุ หลวิ พสี าว น้องสาวของขา้ ไมม่ นี สิ ยั ตําชา้ เชน่ นี\" เขายนื หยดั เพอื สกลุ หลวิ ถอื ว่าไมไ่ ดล้ ่วงเกนิ ใคร หลวิ จา้ วอวนี กึ อยากจะเถยี งแต่ถา้ นางแยง้ หลวิ หานไม่ เท่ากบั ตวั นางตาํ ชา้ หรอกรึ หลวิ เฉยี นเองไดย้ นิ ลกู ชายพดู อยา่ งมนั ใจกค็ ดิ วา่ ตนควรเอย่ ปาก \"ขนุ นางใหญ่ทงั หลายลว้ นอยทู่ นี ี ขา้ หลวิ เฉยี นขอยนื ยนั สตรชี นั ตํานนั ไมใ่ ชค่ นสกลุ หลวิ หรอื ถา้ เป็นบุตรขี า้ จรงิ หลงั จากคนื นีไปนางกจ็ ะไมใ่ ชอ่ กี ต่อไป!\" ถงึ ขนั ประกาศ ตดั พอ่ ตดั ลกู แลว้ นนี บั เป็นประโยชน์สาํ หรบั เขา ถา้ กลาง หอ้ งนนั คอื หลวิ จา้ วเวย่ เขากย็ งั มสี ทิ ธไิ ปขอพระราชทาน อภยั โทษกบั ฮ่องเตไ้ ด้ แตถ่ า้ ไมใ่ ชก่ ถ็ อื ว่าเขาเอ่ยปาก ปกป้องวงศต์ ระกลู มไิ ดด้ ูดายใหใ้ ครหมนิ หยาม เจนิ ฮุ่ยเหมยกดั ฟันแน่น ยามนนี างเป็นฮหู ยนิ สกุลหลวิ นางตอ้ งยนื ขา้ งหลวิ เฉยี น แตเ่ มอื เหน็ ฮหู ยนิ ผเู้ ฒา่ เจนิ ไม่ แสดงทา่ ทกี พ็ ยายามอดทน รอแผนการดาํ เนนิ ไปถงึ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 8 1 ตอนทา้ ยหลวิ เฉยี นประกาศตดั ขาดแลว้ นางอาจจะไดไ้ ล่ หลวิ จา้ วเว่ยไปอยอู่ ารามสมใจ \"งานเลยี งมงคลแทๆ้ กลบั มเี รอื งฉาวโฉ่เชน่ นี ชายหญงิ มากราคะ ไป! ไปดหู น้าใหช้ ดั ๆ สิ ปลุกพวกเขาตนื ขนึ มา ขา้ จะใหพ้ วกเขารบั ผดิ ชอบทที าํ ลายเรอื งมงคลของจวน ขา้ ! หากเป็นขนุ นางละกต็ อ้ งฝากพวกทา่ นทงั หลายชว่ ย รอ้ งเรยี นแลว้ ชายโฉดหญงิ ชวั จรงิ ๆ\" ป๋ ายฮหู ยนิ แสรง้ ทาํ ทา่ เดอื ดดาลเดนิ ตรงเขา้ ไปในพรอ้ มกบั บ่าวไพร่ แลว้ สงั ใหด้ งึ คนทงั สองทยี งั กอดกา่ ยแยกจากกนั \"กรดี !!!!!!\" ป๋ ายฮูหยนิ รอ้ งดงั ลนั นางรบี ชใี หบ้ ่าวปิดประตู แต่อูถ๋ งิ นึกขดั ใจตงั แตค่ นตอ่ ว่าหลวิ จา้ วเวย่ แลว้ นางเสยี มารยาทกา้ วเขา้ มาในเรอื นยนั ประตนู นั ไวพ้ อดี ทาํ ใหค้ น มากมายไดเ้ หน็ หน้าตาของชายหญงิ คนู่ นั ชดั เจน เสยี งหวดี รอ้ งดงั ระงมไปทวั \"ขา้ บอกแลว้ ว่ามใิ ชพ่ สี าวขา้ \" หลวิ หานเอย่ เสยี งดงั แลว้ หนั หลงั จากไปโดยไมส่ นใจเรอื งวนุ่ วายขา้ งหลงั อกี อ๋ถู งิ เองกร็ สู้ กึ สะใจและคดิ ว่าตนตอ้ งลา้ งชอื ใหส้ หายสกั ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 8 2 หน่อย \"เหน็ ชดั วา่ ไมใ่ ชค่ ุณหนูหลวิ นางไมเ่ คยมา สกุลป๋ ายจะนดั แนะบุรษุ ไดย้ งั ไง กลบั กนั ... คนทชี าํ ชองที ทางตา่ งหากทนี ่ากลวั \" คนทงั กลุม่ ต่างกระซบิ กระซาบ \"นีมนั บดั ซบ!\" \"ชา่ งไมอ่ ายฟ้าอายดนิ \" \"คนพวกนีศลี ธรรมถกู สุนัขกนิ แลว้ หรอื ไง?\" \"นีขา้ พูดไมอ่ อกเลย เรอื งนนี ่าตกใจเกนิ ไป\" \"ขา้ ไมเ่ ขา้ ใจ สตรผี นู้ นั กบั ...\" \"จะไมเ่ ขา้ ใจอะไร นีเป็นการคบชูอ้ ยา่ งไรเลา่ น่า สะอดิ สะเอยี นเหลอื เกนิ \" \"คบชรู้ ?ึ \" \"ใช\"่ \"คบชูร้ ะหวา่ งพอ่ ผวั กบั ลกู สะใภน้ ่ะส!ิ \" \"เป็นถงึ เสนาบดแี ตก่ ลบั เล่นชกู้ บั ลกู สะใภต้ วั เอง\" ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 8 3 \"บางทหี ลานชายของเขาอาจจะเป็นลกู ของเขา\" \"คุณชายใหญ่สกุลเจนิ ชา่ งมคี วามอดทนจรงิ ๆ\" \"ขา้ ขนลุกไปหมดแลว้ \" \"กรดี ! ฮูหยนิ ผเู้ ฒา่ เจนิ !\" ร่างของหญงิ ชราลม้ ลงไป ทา่ มกลางความโกลาหลอกี ครงั ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 8 4 แสนชงั #46. ถอนหมนั เหลา่ ขนุ นางตา่ งรสู้ กึ โกรธจนตวั สนั เรอื งคาวโลกยี ฉ์ าวโฉ่ เชน่ นีไมม่ ใี ครอยากขอ้ งแวะทงั นนั คนถงเยยี นมลี กั ษณะ นสิ ยั ทชี อบแสดงวา่ ตนเองมจี ติ ใจสงู สง่ แมแ้ ตค่ นยากจน ยงั มกั แสรง้ วา่ ตนรมู้ ารยาทชนั สงู รจู้ กั แยกแยะกฎบา้ นกฎ เมอื ง เหลา่ ขนุ นางมกั จะระมดั ระวงั ไมใ่ หก้ า้ วลว่ งกระทบกระทงั กนั แตย่ ามนีเรอื งทไี มอ่ ยากยงุ่ กลบั แผอ่ ยตู่ รงหน้า ถา้ พวกเขายงั ไมย่ ุง่ จะกลายเป็นคนไรค้ ณุ ธรรม อาจจะถูก วจิ ารณ์ถงึ รากเหงา้ ความคดิ นีเท่ากบั บงั คบั ใหข้ นุ นางทุก คนทยี นื อยู่ ณ ทนี ีตอ้ งออกความเหน็ อยา่ ฝันถงึ การเกบ็ งาํ คาํ พูดเลย \"ตาํ ชา้ ยงิ นัก เป็นถงึ เสนาบดผี ใู้ หญ่ในสภาขนุ นาง แมแ้ ต่ เรอื งมวั โลกยี ก์ บั ลูกสะใภย้ งั ทาํ ได\"้ ขนุ นางใหญท่ ไี มไ่ ดม้ ี ความสมั พนั ธอ์ นั ดกี บั ตระกลู เจนิ นกั ตะโกนขนึ มา ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 8 5 \"พรงุ่ นีขา้ จะถวายฎกี า คนเชน่ นีจะใหอ้ ยใู่ นสภาขนุ นางได้ อยา่ งไร\" ขนุ นางฝ่ายจารตี ผูห้ นึงพดู แลว้ สะบดั แขนเสอื หนไี ปทนั ที ต่างคนตา่ งวจิ ารณ์กนั คาํ สองคํา ทา่ มกลางเสยี งกรดี รอ้ ง อยา่ งเสยี สตขิ องฮูหยนิ สกลุ ป๋ าย นางรบี สงั ใหค้ นแยกคน ทงั สองในหอ้ งออกและปิดประตู ฮหู ยนิ ผเู้ ฒา่ สกลุ เจนิ เป็นลมลม้ ลงไปเมอื เหน็ วา่ สามกี บั ลกู สะใภเ้ รงิ รกั กนั พวกบ่าวตา่ งช่วยหามนางออกไปเพอื แกไ้ ขและตามหมอ ในใจของหลวิ จา้ วอวหี นาวเหน็บสุดจะกลา่ ว นางยงั คนยนื จงั งงั ราวกบั จบั ตน้ ชนปลายไมถ่ ูก สกุลเจนิ ถอื เป็นไมใ้ หญ่ ทหี นุนหลงั มารดาและตวั นาง ขนุ นางนนั มกี ฎเกณฑม์ ากมายหลายขอ้ ทตี อ้ งหลกี เลยี ง แตท่ ่านตาของนางกบั ป้าสะใภข้ องนางกลบั เกดิ เรอื งเชน่ นี ตอ่ หน้าคนครงึ เมอื ง ยามคนพวกนีกลบั จวนเรอื งนีจะตอ้ ง แพรอ่ อกไป แลว้ สกลุ เจนิ จะยงั มหี น้าอยใู่ นถงเยยี นตอ่ ไป อกี ไดย้ งั ไง เหน็ ฮหู ยนิ ผเู้ ฒา่ สกลุ เจนิ เป็นลม เจนิ ฮุย่ เหมยอยากตาม ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 8 6 ไปดนู างแตห่ ลวิ เฉยี นจอ้ งนางเขมง็ นางจงึ ไมก่ ลา้ ขยบั ขา หลวิ เฉยี นเป็นคนเหน็ แกต่ วั คราวกอ่ นสกลุ เจนิ เกดิ เรอื ง เขาสงั หา้ มนางตดิ ตอ่ กบั บา้ นเดมิ จนเมอื สถานการณ์ดขี นึ ยามนีสกลุ เจนิ ฉาวโฉ่ถงึ ขนั นี เขาไมย่ อมใหต้ วั เองแปด เปือนไปดว้ ยแน่ \"ตอ้ งเป็นฝีมอื มนั แน่ๆ!\" หลวิ จา้ วอวไี ดแ้ ต่กระซบิ เสยี งเบา แมจ้ ะเดาไดว้ า่ เป็นฝีมอื หลวิ จา้ วเว่ยตลบหลงั พวกนาง แต่ เรอื งมาถงึ ขนั นีแลว้ นางกลบั ไมก่ ลา้ แมแ้ ตจ่ ะเรยี กรอ้ ง ความเป็นธรรมใหท้ า่ นตา นงั สารเลวนนั โหดรา้ ยยงิ นกั คนอนื เพยี งแตค่ ดิ ทาํ รา้ ยนาง แตน่ างกลบั เลน่ งานใหท้ งั ตระกลู ไมก่ ลา้ เงยหน้า นายทา่ นสกลุ ป๋ ายนําทว่ มปาก เขายงั รสู้ กึ วา่ ตาม สถานการณ์ไมท่ นั จนกระทงั ไดย้ นิ คนตะโกนบรภิ าษ ดวงตาคมกรบิ จงึ ตวดั ไปมองสาวใชท้ รี อ้ งตะโกนกอ่ นหน้า นี แต่กว่าจะรตู้ วั นางกลบั หายไปแลว้ หลวิ ชา่ งองิ เดนิ ตามหลวิ หว่านอมี าถงึ ทหี ลงั เพราะเหน็ วา่ มคี นมากทางนี แตพ่ อไดย้ นิ คนพดู เรอื งพ่อผวั กบั ลูกสะใภ้ กถ็ งึ กบั ตะลงึ \"นีเรอื งจรงิ ร?ึ \" ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 8 7 คนมงุ อยมู่ ากคนสกลุ ป๋ ายกเ็ รง่ ปิดประตหู อ้ งไปแลว้ แต่ เสยี งวจิ ารณ์ยงั ไมจ่ บ หลวิ ช่างองิ ตกใจกบั เรอื งนีมาก ในขณะทหี ลวิ หว่านอแี ทบจะขม่ เสยี งหวั เราะเอาไวไ้ มอ่ ยู่ เจนิ ไหก่ งั เป็นประมขุ สกลุ เจนิ เป็นเสนาบดใี นสภาขนุ นาง ทสี กลุ เจนิ ต้านลมตา้ นฝนอยไู่ ดท้ กุ วนั นีกเ็ พราะอทิ ธพิ ล ของเขา แต่ขอแคเ่ รอื งเน่าเหมน็ นีแพรอ่ อกไปทงั เมอื ง ขอ เพยี งใหฮ้ อ่ งเตท้ ที รงเครง่ ครดั ขนบธรรมเนยี นผนู้ นั ไดร้ ู้ สกลุ เจนิ ยงั จะมหี น้ายนื อยไู่ ดอ้ กี ร!ึ ? \"กลบั จวน!\" หลวิ เฉยี นเหน็ ทา่ ไมด่ เี ขาจงึ ออกคําสงั เดด็ ขาด ไมค่ ดิ จะอยดู่ สู ถานการณ์ของสกลุ เจนิ แมแ้ ต่น้อย เจนิ ฮ่ยุ เหมยกม้ หน้าเดนิ ตามหลงั สามไี ปทนั ที หลวิ หวา่ นอยี นื อยนู่ อกวง จนเมอื เหน็ หลวิ จา้ วอวเี ดนิ หน้า ซดี ผา่ นมากเ็ อ่ยเยย้ อยา่ งสาแกใ่ จ \"คดิ ไมถ่ งึ วา่ เจา้ เองกม็ ี วนั นี\" ขอเพยี งสกุลเจนิ หมดอาํ นาจยงั ไมร่ วู้ า่ เจนิ ฮยุ่ เหมยจะ รกั ษาตําแหน่งภรรยาเอกไวไ้ ดห้ รอื ไม่ หากไดเ้ หน็ หลวิ จา้ วอวลี ดฐานะมาเป็นลกู อนุอกี ครงั หลวิ หว่านอคี งสะใจจน ตาย ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 8 8 หลวิ จา้ วอวขี บฟันแต่ไมก่ ลา้ เถยี ง นางเรง่ เดนิ ตามมารดา กบั บดิ าไปทนั ที คนสกลุ หลวิ รบี ไปรวมตวั กนั ทรี ถมา้ มี บ่าวชายคนหนึงวงิ มาแจง้ หลวิ เฉยี น \"นายทา่ นคณุ หนูใหญ่ใหบ้ า่ วรอรายงาน คุณหนูใหญ่เมา แลว้ ลม้ ชดุ ของนางเลอะ ไมม่ สี าํ รองจงึ ขอกลบั จวนไป กอ่ น\" \"ขา้ รแู้ ลว้ \" หลวิ เฉยี นไมใ่ สใ่ จนกั ยามนคี ดิ แต่จะไปใหพ้ น้ สกุลป๋ าย แต่เจนิ ฮยุ่ เหมยกาํ หมดั แน่น รวู้ า่ หลวิ จา้ วเว่ ยตอ้ งเกยี วขอ้ งกบั เรอื งบดิ านางแน่ หลวิ หวา่ นอี หลวิ ชา่ งองิ มาขนึ รถมา้ กเ็ หน็ วา่ หลวิ เหยา เหยานงั อยดู่ า้ นในแลว้ น้องสาวขขี ลาดคนนพี อเหน็ วา่ มี เรอื งไมด่ ดี า้ นในกร็ บี วงิ ออกมารอบนรถมา้ ทาํ ทา่ จะหนี ทนั ที หลวิ หานมองสหี น้าไมด่ ขี องคนในครอบครวั แลว้ วางเฉย สาํ หรบั เขาไมเ่ กดิ เรอื งกบั หลวิ จา้ วเว่ยเขากโ็ ลง่ ใจแลว้ สว่ นผอู้ นื จะเจบ็ ใจหรอื หวาดกลวั ลว้ นไมใ่ ชธ่ ุระทงั สนิ ทา่ มกลางความอลหมา่ นของเหลา่ ชนชนั สงู ทยี ามมาอยา่ ง แจม่ ใส ทว่ายามกลบั มแี ตค่ วามอมึ ครมึ และเสยี งก่นดา่ แต่ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 8 9 คงไมม่ ใี ครวติ กกงั วลไปกวา่ คณุ ชายใหญ่สกลุ กวน คนอนื อาจไมร่ ู้ สกลุ กวนเป็นสกุลพอ่ คา้ ใหญใ่ นถงเยยี น เบอื งหลงั ทพี วกเขายนื หยดั อยใู่ นเมอื งหลวงไดอ้ ยา่ ง มนั คงกเ็ พราะสกุลป๋ ายกบั สกุลเจนิ คอยหนุนหลงั แมแ้ ต่ เวลาก่อคดหี รอื เรอื งเลยี งโจรป่าเอาไวใ้ ชง้ านกเ็ พราะได้ ความกลา้ จากสองตระกลู ใหญน่ ี แตว่ นั นรี าวกบั สายฟ้า ฟาดลงมากลางกระหมอ่ มของเขา หากตระกลู เจนิ หมดอาํ นาจ หากสกุลป๋ ายไรท้ พี งึ หาก สองตระกลู นีบาดหมางกนั ตระกลู กวนยงั จะอยไู่ ดอ้ กี หรอื ? ในใจคนสกุลกวนไมม่ นั คงแมแ้ ต่น้อย เขามองคนทหี าย ออกประตจู วนตระกลู ป๋ ายไปเรอื ยๆ แลว้ รสู้ กึ วา่ มเี มฆ หมอกมดื ทบึ บงั อนาคต มองไปทางใดลว้ นไรท้ างออก ทนั ทที กี ลบั ถงึ จวน หลวิ เฉยี นกอ็ อกคาํ สงั ดงั ๆ \"หลงั จากนี จวนหลวิ ไมร่ บั แขกจากตระกลู เจนิ และป๋ าย หา้ มตดิ ต่อคบ คา้ แลว้ กใ็ หท้ ุกคนอยใู่ นจวนเงยี บๆ เกบ็ เนือเกบ็ ตวั ช่วง นีอยา่ ไดอ้ อกจากจวนไปเพน่ พา่ นเดด็ ขาด ถา้ ใครขดั คําสงั ขา้ จะลงโทษใหไ้ ปอยอู่ าราม\" พูดแลว้ กส็ ะบดั เสอื หนีไป ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 9 0 ทางเรอื นฮหู ยนิ ผเู้ ฒา่ เจนิ ฮ่ยุ เหมยหน้าชา คาํ พูดเหล่านนั เขาจงใจสงั นางกบั หลวิ จา้ วอวโี ดยเฉพาะ เพราะในจวนนใี ครจะตดิ ต่อสกลุ เจนิ กบั ป๋ ายอกี ถา้ ไมใ่ ชพ่ วกนาง หลวิ หวา่ นอรี อจนบดิ าลบั สายตาไปกห็ วั เราะออกมาดงั ๆ \"ถานองิ กลบั เรอื นกนั เถอะ ขา้ มเี รอื งตลกจะเลา่ ใหอ้ เี หนียง ฟัง ถ้านางไดฟ้ ังนางตอ้ งขาํ จนฟันรว่ งแน่ๆ\" นางเรยี ก บา่ วของตนแลว้ กรดี พดั เดนิ ไปอยา่ งอารมณ์ดี หลวิ เหยาเหยารบี เดนิ จากไปเชน่ กนั หลวิ ชา่ งองิ มองสอง แมล่ กู แลว้ กร็ บี เดนิ ไปทางเรอื นตน นางตอ้ งรบี เตอื นอนุ เสวยี นใหห้ ยดุ เขา้ กบั ฝ่ายเจนิ ฮุย่ เหมย ทกุ คนแยกยา้ ยไปจนเหลอื แคส่ องแมล่ กู หลวิ จา้ วอวอี ดึ อดั ใจยงิ นกั \"ทา่ นแมเ่ รอื งนีไมจ่ รงิ ใช่หรอื ไม\"่ นางทงึ ผม ตวั เองอยา่ งเจบ็ ปวด \"ทา่ นแมเ่ ราจะทาํ ยงั ไงกนั ด!ี \" \"อยา่ เพงิ พูดมากรบี กลบั ไปทเี รอื น\" เจนิ ฮุย่ เหมยไมไ่ ด้ รสู้ กึ ดไี ปกวา่ หลวิ จา้ วอวี แต่นางจะปล่อยใหล้ กู โวยวายทนี ี ไมไ่ ดจ้ งึ ลากแขนหลวิ จา้ วอวกี ลบั เรอื นทนั ที ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 9 1 ในใจหลวิ จา้ วอวมี แี ตค่ วามวติ ก นางอยากใหค้ นื นี ยาวนานออกไปอกี เพราะขอเพยี งฟ้าสวา่ งชอื เสยี งของ สกลุ เจนิ คงไมม่ เี หลอื อยอู่ กี ตอ่ ไป... กอ่ นหน้านีทหี ลวิ จา้ วเว่ยประคองตวั อยไู่ ด้ เนืองจากนาง กดั ลนิ ตวั เองจนเจบ็ เพอื เรยี กสติ แต่เมอื เนียเถยี นชงิ พา นางมานงั พกั หญงิ สาวกแ็ ทบจะหมดสตอิ กี ครงั ภาพทุก อยา่ งหมนุ ควา้ ง เรยี วแรงหดหาย แมแ้ ต่หายใจนางยงั รสู้ กึ เหนือย นางไมร่ ตู้ วั เลยดว้ ยซาํ ว่ามคี นเขา้ มาใกล.้ .. \"คุณหนูหลวิ \" ชายชราจอ้ งมองหญงิ สาวทตี กอยใู่ นในหว้ ง ไรส้ ติ \"คุณหนูหลวิ ความพยาบาทของเจา้ รุนแรงเกนิ ไป ภายภาคหน้ามแี ตก่ ารกอ่ กรรมทาํ เขญ็ ฆา่ ลา้ งสรา้ งเวรตอ่ กนั ยามนียงั ไมห่ มดโอกาสทจี ะละวางความแคน้ \" หลวิ จา้ วเว่ยนิวหน้า แมไ้ มม่ แี รงแมแ้ ตจ่ ะเงยหวั ขนึ มองวา่ ใครกําลงั พดู กบั ตน แต่หยู งั ไดย้ นิ เสยี งรบกวน \"ในใตห้ ลา้ นีไมม่ สี งิ ใดสงู สง่ ไปกวา่ การใหอ้ ภยั และทาํ ให้ จติ ใจสงบ การแกแ้ คน้ วนเวยี นสุดทา้ ยแลว้ ไดส้ งิ ใด ใน ตอนทา้ ยตอ่ ใหเ้ จา้ เป็นฝ่ายชนะกม็ เี พยี งความวา่ งเปลา่ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 9 2 จะรสู้ กึ เป็นสขุ จรงิ หรอื ?\" เสยี งนนั ราวกบั นําเยน็ ทรี ดชโลม ลงมาบนกองเพลงิ ทลี ุกโชน เขาพยายามเกลยี กล่อมอยา่ ง ชา้ ๆ \"สรรพสงิ ในใตห้ ลา้ ลว้ นแต่มชี ะตากรรมของมนั เจา้ ควร ปลอ่ ยวางแลว้ ทาํ ใจใหส้ งบเสยี การสรา้ งกุศลจะทาํ ใหช้ วี ติ ของเจา้ เป็นสขุ ----\" ไมท่ นั ทเี ขาจะพดู จบกถ็ กู ปะทะดว้ ยพลงั รนุ แรงจนตอ้ งดงึ พลงั วญิ ญาณออกมาตา้ น ตวั ชายชราปลวิ รว่ งไปทนั ที เขา รบี หนั ไปมองถงึ เหน็ วา่ มชี ายหนุ่มชุดสเี ทาผหู้ นึงจอ้ งมาที เขาดว้ ยแววตาเดอื ดดาล \"ใครสง่ เจา้ มา?\" เนียเถยี นชงิ ในยามนีไมม่ กี ลนิ อายของ มนุษย์ กลบั กนั เมอื เขากา้ วเขา้ ใกลร้ า่ งชายชะตากลบั มี พลงั กดดนั จนชายชราตอ้ งถอยหนี \"ทา่ น... ทาํ ไม?\" ชายชราตกใจเมอื เหน็ ว่าเนยี เถยี นชงิ เรยี กคนื พลงั ของตนไดแ้ ลว้ \"ทาํ ไม?\" ชายหนุ่มเลกิ ควิ กอ่ นจะจดุ ลูกไฟขนึ มากลางฝ่า มอื เปลา่ \"นีน่ะหรอื ? ...ทจี รงิ มใิ ชค่ วามชอบของพวกเจา้ หรอื ชะตาชวี ติ ทนี ่าอนาถของนางและผคู้ นทแี วดลอ้ มนาง ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 9 3 หลงั จากตอ้ งตายในกองเพลงิ ความทกุ ขท์ รมานเหลา่ นนั ทาํ ใหข้ า้ ปลดพนั ธะฟ้าดนิ ได.้ .. หลงั จากสบิ ชาตภิ พทตี อ้ ง เฝ้าดนู างทนทกุ ขต์ อ้ งตายอยา่ งโดดเดยี วแตไ่ มอ่ าจยนื มอื เขา้ ชว่ ยเหลอื นีนบั ว่าตอ้ งตอบแทนความชอบใหพ้ วกเจา้ แลว้ จรงิ ๆ\" ทา่ ทางของเนียเถยี นชงิ ลกึ ลาํ เยน็ ชาราวกบั ไม่ เหน็ สงิ ใดอยใู่ นสายตา แต่เมอื พดู ถงึ อดตี รอยยมิ จดื จาง นนั กลบั เขม้ ขนึ คลา้ ยเยย้ หยนั ชะตาชวี ติ ของผคู้ นทงั ใต้ หลา้ \"ทะ--- ทา่ น ขา้ มาดว้ ยเจตนาด\"ี ชราพูดตะกกุ ตะกกั หาก ชายผนู้ ีปลดพนั ธะฟ้าดนิ ไดจ้ รงิ ยอ่ มเรยี กคนื พลงั วญิ ญาณทงั หมดไดแ้ มย้ ามนีอยใู่ นรา่ งมนุษยแ์ ต่การจะ สงั หารเทพชะตาผหู้ นึงไมใ่ ชเ่ รอื งยากเลย ฟ้าดนิ มกี ฎเกณฑเ์ สมอ การเกดิ แกเ่ จบ็ ตายลว้ นถูก กาํ หนดเอาไวแ้ ลว้ ดงั นนั เมอื มคี นฝ่ากําหนดชะตาลงมา เกดิ พวกเขาจงึ ถูกผนกึ ดว้ ยพนั ธะฟ้าดนิ ไมอ่ าจใชพ้ ลงั ไมอ่ าจมคี วามทรงจําเกา่ ตอ้ งใชช้ วี ติ เหมอื นมนุษยเ์ ดนิ ดนิ เทา่ นนั แมแ้ ตเ่ ทพชนั สงู กไ็ มอ่ าจฝ่าฝืนพนั ธะนีได้ \"เจตนาด?ี \" เนียเถยี นชงิ เลกิ ควิ สงู แลว้ หวั เราะ สหี น้าของ เขายามนีเหยี มเกรยี มอยา่ งไมเ่ คยเป็นมากอ่ น \"เจา้ คดิ ว่า ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 9 4 อุบายของพวกเจา้ ลาํ ลกึ ทสี ุดในสที ะเลแปดดนิ แดนหรอื ไม่ หรอื เจา้ คดิ ว่าผคู้ นลว้ นโงง่ มและตอ้ งหลงกลอุบายชนั ตํา ของพวกเจา้ !\" \"ทา่ น นายท่าน... ไดโ้ ปรดเรอื งนีขา้ เจตนาดจี รงิ ๆ\" ชาย ชรารสู้ กึ ไรเ้ รยี วแรง เพยี งแค่แรงกดดนั ของอกี ฝ่ายเขายงั ตอ้ งดงึ แกน่ วญิ ญาณออกมาตา้ น ไมต่ อ้ งรอใหส้ กู้ นั ยงั รผู้ ล แลว้ เขาไมน่ ่าหลงกลรบั ปากสหายยอมลงมาบนโลก มนุษยเ์ พอื เกลยี กล่อมสตรผี นู้ ีเลย นีมนั คราวซวยชดั ๆ เนียเถยี นชงิ ยมิ เยาะ \"นางตายไปแลว้ ครงั หนึงเพราะพวก มนั แต่พวกมนั คงไมพ่ อใจสนิ ะ\" ชายหนุ่มสดู หายใจลกึ เงยหน้าใชจ้ มกู มองคนอยา่ งเหยยี ดหยาม เทพเซยี นสงู สง่ อะไรกนั ลว้ นแต่ตาํ ชา้ โสโครกน่า สะอดิ สะเอยี นทงั สนิ \"ทา่ น... หากนางผกู จติ พยาบาทต่อไปมแี ต่กอ่ เวรกรรม ขา้ เพยี งแตต่ อ้ งการชแี นะทางสว่างใหน้ างเทา่ นนั \" \"ชแี นะ?\" มอื ทมี องไมเ่ หน็ รวบรอบลาํ คอของชายชราแลว้ ยกขนึ สงู จนเทา้ ลอยจากพนื ชายชราพยายามเอาพลงั เขา้ สกู้ ไ็ มอ่ าจหลุดออกไปได้ \"พวกเจา้ คงคดิ วา่ ขา้ โงจ่ รงิ ๆ จน ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 9 5 ดไู มอ่ อกถงึ อบุ ายชนั ตาํ พวกนี... ตลอดเวลาทนี างตอ้ งทน ทรมานอยใู่ นโลกมนุษย์ ไมใ่ ชเ่ พราะพวกมนั สงั ใหเ้ ทพ ชะตาอยา่ งเจา้ บบี คนั นางหรอกหรอื เจตนาด?ี เหตใุ ดเจา้ ถงึ มามเี จตนาดตี อนทนี างกําลงั จะรวมดวงจติ ไดอ้ กี ครงั เล่า? มใิ ชว่ า่ กลวั นางจะรวมดวงจติ ไดจ้ งึ อยากใหน้ างปลง ตกแลว้ ยอมตายไปเสยี หรอกหรอื \" \"อกั !\" มอื ทรี ดั รอบคอนนั ออกแรงหนกั ขนึ เรอื ยๆ เทพ ชะตารสู้ กึ เหมอื นมองเหน็ ความตายอยรู่ อมรอ่ นกึ สงั เวช ตวั เองยงิ นกั เขาไมน่ ่าถูกชกั จูงเขา้ มาเกยี วขอ้ งเรอื งนีทงั ทไี มใ่ ชธ่ รุ ะอะไรของตนเลย การพวั พนั ผกู แคน้ กบั ชายผนู้ ี หากวนั หนึงเขาคนื รา่ งเดมิ จะสหู้ น้าไดอ้ ยา่ งไร เนียเถยี นชงิ หนั ไปมองหลวิ จา้ วเว่ยทหี ลบั ตานงิ พงิ รา่ งกบั ตน้ ไมอ้ ยู่ ดวงตาของเขาทอแววทงั รกั ทงั ชงั \"เรมิ แรกเป็น พวกมนั บบี คนั จนนางตอ้ งระเบดิ เทยี นฮวั หลงิ จงิ ทาํ ให้ ตายตกไปตามกนั พอนางลงมาเกดิ พวกเจา้ กย็ งั ใช้ โชคชะตาบบี คนั นางใหก้ ลายเป็นวญิ ญาณแคน้ \" เทยี นฮวั หลงิ จงิ มพี ลงั สงู สง่ หากมไี วค้ รอบครองพลงั ฝึกปรอื จะกระโดดขนึ ไปหลายขนั ทงั ยงั ใชด้ ซู บั พลงั เขา้ รา่ ง สามารถสรา้ งรา่ งเซยี นไดอ้ ยา่ งงา่ ยดาย แมแ้ ต่เทพ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 9 6 เซยี นชนั สงู กย็ งั ฝันถงึ มนั ยามนนั เขาไมร่ อบคอบเหน็ วา่ เป็นของดลี ว้ นมอบใหน้ าง สดุ ทา้ ยนางถูกศษิ ยค์ นอนื ใน สาํ นกั เซยี นปิดลอ้ ม บบี บงั คบั ใหม้ อบเทยี นฮวั หลงิ จงิ การนําเทยี นฮวั หลงิ จงิ ทหี ลอมรวมกบั ดวงจติ ออกจากรา่ ง เท่ากบั บงั คบั ใหต้ ายอยแู่ ลว้ แต่นางเป็นคนเชน่ ไรเขาชดั เจนทสี ดุ มแี คน้ ตอ้ งชาํ ระ ไม่ ยอมใหใ้ ครมาเหยยี ดหยามรงั แกไดง้ า่ ยๆ นิสยั รกั สนั โดษ หยงิ ผยองสมกบั เป็นวหิ คเพลงิ เมอื เขา้ ตาจนสดุ ทา้ ยจงึ เลอื กจะตายไปพรอ้ มกบั พวกเซยี นทบี บี บงั คบั นาง พลงั ของเทยี นฮวั หลงิ จงิ กลนื วญิ ญาณทงั หมดของนาง ดวงจติ แตกสลายทนั ทรี วมไปถงึ จติ วญิ ญาณของเซยี น น้อยทายาทเทพสวรรคเ์ หลา่ นนั เมอื อาจารยท์ งั หลายไป ถงึ ลว้ นไมเ่ หลอื แมแ้ ต่ไอวญิ ญาณ พวกพ่อแมข่ องเซยี นชนั ตําพวกนนั แคน้ เคอื งนาง แตไ่ ม่ กลา้ กอ่ เรอื งเพราะหากสบื สาวตามจรงิ กลบั เป็นบุตรหลาน ของพวกเขาทคี ดิ ฆา่ คนชงิ ของ ยงิ มเี ขาอยทู่ นี นั เทพพวก นนั จงึ ไดแ้ ตก่ ลนื เลอื ดลงคอ เมอื เทยี นจวนิ ตดั สนิ โทษจงึ ไมอ่ าจพดู อะไรรุนแรง ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 9 7 แต่กอ่ นหน้านนั นางเคยใชพ้ ลงั แบ่งเสยี ววญิ ญาณเอาไวใ้ น สรอ้ ยคอของเขา เจตนาเรมิ แรกคอื หากเขาไดร้ บั อนั ตราย นางจะรตู้ วั ทนั ที ดงั นนั เทยี นจวนิ จงึ ใหเ้ ขานําเสยี วดวงจติ ของนางลงไปเกดิ ในโลกมนุษย์ ถอื วา่ เป็นบทลงโทษ แตเ่ ทพพวกนันผกู ใจเจบ็ ลกู หลานของพวกเขาตายไม่ เหลอื แมแ้ ตไ่ อวญิ ญาณ ยอ่ มไมค่ ดิ เหลอื ทางรอดใหน้ าง แต่เทยี นจวนิ ตดั สนิ โทษแลว้ หากพวกเขาลงมอื ถอื วา่ ผดิ กฎสวรรคด์ งั นนั จงึ คดิ ใหแ้ ผนคดเคยี วบบี บงั คบั ใหค้ น ตาย เมอื เหน็ ว่านางมเี พยี งเศษเสยี วทลี งไปเกดิ ดวงจติ นนั ยอ่ มออ่ นแอเป็นธรรมดา หากแบกรบั ความแคน้ จนเกดิ จติ มารแตว่ ญิ ญาณอ่อนแอเกนิ กวา่ จะรบั เสยี วดวงจติ นนั ยอ่ มถกู จติ มารกลนื กนิ จนแตกสลาย คลา้ ยคนธรรมดาที ฝึกยทุ ธจ์ นธาตไุ ฟเขา้ แทรกสดุ ทา้ ยถกู วชิ ายอ้ นกลบั ตอ้ ง ตายเอง พวกเขาจงึ พากนั ไปบบี บงั คบั เทพชะตา ใหก้ าํ หนดชวี ติ บนโลกของนางใหท้ กุ ขเ์ ขญ็ ทสี ดุ ใหม้ แี ตค่ วามคบั ขอ้ งใจ กอ่ ใหเ้ กดิ ความอาฆาตชาตแิ ลว้ ชาตเิ ล่า จนกว่าวญิ ญาณ จะแบกรบั ไมไ่ หวและแตกสลายไมอ่ าจหวนคนื ไดอ้ กี ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 9 8 ตามจรงิ ภพของหลวิ จา้ วเว่ยนันเป็นชาตสิ ุดทา้ ย หลงั จาก นางถูกประหารทา่ มกลางสายตาคนทงั เมอื ง ดวงจติ ดงั เดมิ ของนางจะไมอ่ าจแบกรบั ความอาฆาตและเกดิ จติ มารทกี ลนื กนิ วญิ ญาณจนแตกดบั ไมอ่ าจรอดตอ่ ไปไดอ้ กี แต่โชคดที เี นียเถยี นชงิ ถูกเผาตายก่อนนาง เขาไดป้ ลดพนั ธะฟ้าดนิ คนื ความทรงจาํ และสามารถดงึ พลงั ของตนกลบั คนื มาอกี ครงั ในใตห้ ลา้ นี ไมว่ า่ จะเป็นภพสวรรค์ ภพมาร แดนบําเพญ็ เซยี น หรอื โลกมนุษย์ สงิ เดยี วทเี ขายดึ ตดิ กค็ อื นาง เขา เหน็ นางตายไปแลว้ ครงั หนึง ไมม่ ที างทจี ะยอมใหน้ างตาย ครงั ทสี อง ดงั นนั จงึ ใชพ้ ลงั เกอื บทงั หมดของตวั เองเพอื ยอ้ นเวลา เขา รวู้ ่านางคดิ วา่ ตนไดเ้ กดิ ใหม่ แตค่ วามจรงิ ไมใ่ ชก่ ารเกดิ ใหมเ่ ลย ภพนียงั อยใู่ นภพดงั เดมิ ทุกอยา่ งเดนิ ตามรอย ดงั เดมิ เพยี งแตน่ างไดค้ งความทรงจาํ ตงั แต่เกดิ จนถงึ ตอนใกลต้ ายเอาไวเ้ ทา่ นนั จติ มารนนั หากกอ่ เกดิ ในรา่ งของเทพเซยี นทวั ไป ขอเพยี ง พลงั วญิ ญาณมากพอพวกเขาจะยงั คงมชี วี ติ รอดและ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 9 9 แปรเปลยี นเป็นมารเทา่ นนั แต่หากพลงั วญิ ญาณดอ้ ยไม่ อาจทนรบั ไดจ้ ดุ จบยอ่ มเป็นความตาย ยามนดี วงจติ ของ นางก่อเกดิ จติ มารแลว้ ทางรอดเดยี วคอื ใหด้ วงจติ ของนาง แขง็ แกร่งพอและยอมรบั พลงั มารนนั ชายหนุ่มจงึ ปลอ่ ยให้ นางสะสมพลงั อาฆาตและเดนิ บนทางสเี ลอื ดซงึ ถอื เป็น การบาํ เพญ็ เพยี รสายมาร ทางรอดเดยี วยามนีของนางคอื กลายเป็นมารอยา่ ง สมบรู ณ์เทา่ นนั ดงั นนั การมาพลา่ มเรอื งสงบใจของเทพ พวกนลี ว้ นเป็นหลมุ พรางทผี ลกั นางสคู่ วามตายทงั สนิ ยามนีถา้ เพยี งแตน่ างเลกิ ยดึ ตดิ กบั ความแคน้ วญิ ญาณ ของนางกจ็ ะสลายสนิ ชวั กาล เจตนาดงี นั รึ บรสิ ทุ ธใิ จงนั รึ ทางสว่างงนั ร?ึ ลว้ นเป็นกบั ดกั ของพวกมอื ถอื สากปากถอื ศลี สกปรกเสยี ยงิ กว่าโคลนตม ตงั แต่ตน้ จนจบเนียเถยี นชงิ อดทนอยเู่ สมอ เขาปล่อยให้ นางทาํ ในสงิ ทนี างตอ้ งการ หากไมใ่ ชเ่ รอื งทนี างตดั สนิ ใจ เองเขาจะไมก่ า้ วกา่ ยทงั สนิ เพราะสงิ ทเี ขาหวงั คอื การฟืน คนื ดวงจติ นนั ของนาง ยามนีสถานะของเขาหมนิ เหม่ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 5 0 0 ไมใ่ ชม่ นุษยไ์ มใ่ ช่เทพไมใ่ ชม่ าร หากแทรกแซงทางเลอื ก ของนาง ฟ้าดนิ อาจจะลงทณั ฑอ์ กี ครงั ดงั นนั เขาจงึ เฝ้า มองนางอยา่ งอดทน ต่อใหน้ างฆา่ ใคร รกั ใคร แตง่ งานกบั ใคร ถา้ เป็นสงิ ทนี าง เลอื กเขาลว้ นยอมรบั ได้ ขอเพยี งแตน่ างเป็นคนตดั สนิ ใจ เท่านนั \"ยามนีดวงจติ ของนางแกรง่ ขนึ เมอื หลอมรวมกบั ความ อาฆาตทพี วกเจา้ สรา้ งสดุ ทา้ ยนางจะกลายเป็นมาร\" ชาย หนุ่มสดู หายใจลกึ แต่ยงั รสู้ กึ วา่ ในอกกลวงโหวง \"แต่การ เป็นมารกย็ งั ดกี ว่าวญิ ญาณสลายหายไปชวั นริ นั ดร์ ขา้ เลอื กใหน้ างไดร้ ะบายความแคน้ และกอ่ เวรกรรมต่อไป เพอื คงวญิ ญาณของนางเอาไว้ ดกี ว่าเชอื เจตนาดขี องพวก เจา้ ทคี ดิ จะฆา่ นางครงั แลว้ ครงั เลา่ !\" \"อกึ !\" เทพชะตาถูกเหวยี งทงิ ไปกระแทกกบั ภูเขาหนิ จาํ ลองจนเป็นยบุ ลง \"กลบั ไป! กลบั ไปบอกพวกมนั วา่ ถา้ ยงั ไมห่ ยดุ สอดมอื เรอื งนาง เมอื ขา้ คนื รา่ งเดมิ พวกมนั ทกุ ตวั จะตอ้ งตายตก เหมอื นลกู หลานทมี นั รกั นักหนา ...ไมส่ ิ ทายาทเทพ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 5 0 1 เหลา่ นนั ยงั นบั วา่ ตายดี เพราะตายในคราวเดยี ว แตพ่ วก มนั จะอยไู่ มส่ ตู้ าย\" เนยี เถยี นชงิ เอย่ ปากอยา่ งเยอื กเยน็ \"แลว้ กย็ งั มเี ทยี นจวนิ ของพวกเจา้ ถามเขาวา่ หากไร้ ความสามารถควบคมุ สวรรค์ จะยงั นังอยบู่ นบลั ลงั กน์ นั ต่อไปอกี ทําไม!?\" ครนื ! จๆู่ ฟ้ากร็ อ้ งคาํ ราม แมแ้ ตเ่ ทพชะตายงั ตกใจจนหดคอหนี เนียเถยี นชงิ เงยหน้ามองหมเู่ มฆทกี ะพรบิ แสงดว้ ยสายตา ลกึ ลบั เทพชะตาคดิ จะรบี หนแี ตเ่ หมอื นนึกบางอยา่ งออกจงึ หนั กลบั มาพูด \"ทา่ น... ยามนนี างเป็นมนุษย์ ชะตาของนาง ตอ้ งครองคู่กบั คนอนื นางกบั ทา่ น...\" \"ขา้ มองนางรกั คนอนื มาสบิ ชาตแิ ลว้ จะทนอกี สกั ชาตจิ ะ เป็นไรไป\" เนียเถยี นชงิ กม้ หน้ามองหญงิ สาวทนี งั อยดู่ ว้ ย สายตาอา่ นยาก ยงิ เขาปลดพนั ธะฟ้าดนิ แลว้ เขายงิ ไม่ สนใจ มนุษยม์ ชี วี ติ อยา่ งมากกห็ กสบิ ปี เขาเพยี งรอแคห่ ก สบิ ปีแลว้ นางคนื วญิ ญาณ ถงึ ยามนนั เขาค่อยไลต่ ามนางก็ ยงั ไมส่ าย ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น