แสนชัง 3

แ ส น ชั ง | 5 5 2 แมเ้ ขาจะไมเ่ ขา้ ใจว่าหลวิ จา้ วเวย่ เกยี วขอ้ งกบั ฮอ่ งเตไ้ ด้ อยา่ งไร แตช่ ายหนุ่มเลอื กจะปิดปากพดู ในสงิ ทคี วรพดู เทา่ นนั \"เรอื งนนั เจา้ ไมจ่ าํ เป็นตอ้ งหว่ ง\" หากเรอื งทสี กลุ ป๋ ายเป็นฝีมอื นางลําพงั หลวิ จา้ วเวย่ อาจจะ กงั วล แต่มเี นยี เถยี นชงิ เขา้ มาพวั พนั ดว้ ยหญงิ สาวกลบั มนั ใจมากวา่ ฮอ่ งเตอ้ ู่เหอตจี ะไมท่ ราบเรอื งนี นางกบั เนียเถยี นชงิ พบกนั ไมใ่ ช่แคค่ รงั สองครงั แต่ฮอ่ งเต้ ไมเ่ คยรู้ นีเป็นการพสิ จู น์ฝีมอื เนียเถยี นชงิ แลว้ ไหนจะที เขาเคยบอกวา่ ตนวางคนไวร้ อบตวั ฝ่าบาทอกี เรอื งสาํ คญั คราวนีเนียเถยี นชงิ ยงิ ตอ้ งจดั การอยา่ งเขม้ งวดแน่ เมอื นกึ ถงึ ชายผนู้ นั หลวิ จา้ วเวย่ กค็ ลา้ ยนึกถงึ บางอยา่ ง ขนึ ได้ เสยี งบางอยา่ งทนี างไดย้ นิ ตอนทอี อกจากจวน สกลุ ป๋ าย ...เสยี งพดู ของชายชราผหู้ นึงทชี แี นะใหน้ างละวาง ความแคน้ * ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 5 5 3 ในตาํ หนักบรู พาของซอื ฟัง เซยี โหลว หรอื ยามนีคอื สนมเซยี โหลวของรชั ทายาทฮเู จยี เล่อ นางนอนอยใู่ นออ้ มแขนกํายาํ ของรชั ทายาททกี าํ ลงั หลบั สนทิ เปลวไฟทไี หววบู เพราะแรงลมดา้ นนอกยงั ไม่ สนั เทา่ ในดวงตากลมโตของนาง หลงั จากนางถวายตวั กเ็ ป็นทโี ปรดปรานขององคร์ ชั ทายาท ทาํ ใหส้ ตรใี นตาํ หนกั บรู พาต่างรษิ ยานาง แต่ไมม่ ี ใครกลา้ ลงมอื เพราะกลวั จะรบั ความพโิ รธขององคช์ ายฮู เจยี เล่อไมไ่ หว หญงิ สาวขยบั ตวั อยา่ งอดึ อดั ไมน่ กึ วา่ นนั จะทาํ ใหค้ นทกี อด ตนอยตู่ นื ขนึ มา \"เจา้ ยงั ไมน่ อนอกี หรอื ?\" \"ขออภยั เพคะฝ่าบาท หมอ่ มฉนั นอนไมห่ ลบั ทาํ ใหฝ้ ่า บาททรงราํ คาญแลว้ \" เซยี โหลวเอย่ ขออภยั เสยี งหวาด หยด \"ราํ คาญอะไรกนั มาเถอะนอนลงดๆี \" ฮเู จยี เล่อดงึ หวั นาง มาหนุนบนแขนตน \"เจา้ ตอ้ งดูแลสุขภาพใหด้ ี ไมแ่ น่วา่ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 5 5 4 ตอนนใี นทอ้ งน้อยๆ ของเจา้ นีอาจจะมอี อ๋ งน้อยอยแู่ ลว้ ดงั นนั อยา่ ฝืนตวั เองเกนิ ไป\" \"ฝ่าบาทอยา่ ตรสั เช่นนนั สเิ พคะ การมลี กู ไมใ่ ชเ่ รอื งา่ ยๆ หมอ่ มฉนั ไมแ่ น่วา่ จะมวี าสนาหรอื ไม\"่ \"เหตุใดจะไมม่ วี าสนาเลา่ ขา้ ขยนั หวา่ นเมลด็ อยทู่ ุกคนื ยงั ไมพ่ อหรอื ?\" ฟังคาํ หยอกเยา้ ของรชั ทายาทแลว้ เซยี โหลว กห็ น้าแดงซบลงกบั อกเขาอยา่ งขวยเขนิ \"ฝ่าบาทละก็ ตรสั อะไรกไ็ มร่ \"ู้ \"เอาละ่ ๆ ไมแ่ กลง้ เจา้ แลว้ ดงั นนั นอนดๆี เสยี \" เขาลบู หวั นางอยา่ งออ่ นโยน เซยี โหลวปรบั ลมหายใจใหส้ มาํ เสมอแลว้ หลบั ตาลง แต่ พอรสู้ กึ ว่าไทจ่ อื หลบั ไปแลว้ นางกล็ มื ตาขนึ อกี ครงั นางเป็นสายลบั ของสกลุ เฉนิ ทาํ งานรบั ใชต้ า้ ถง จะปลอ่ ย ใหต้ วั เองทอ้ งไดอ้ ยา่ งไร ทกุ ครงั หลงั จากไทจ่ อื ออกไปจาก ตาํ หนกั นางจะตอ้ งกนิ ยาระงบั การตงั ครรภ์ แต่ถงึ อยา่ งนนั นางกไ็ มส่ บายใจนกั นางควรจะรบี ปิดฉากเรอื งนีใหไ้ ดโ้ ดยไว ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 5 5 5 ตามแผนเดมิ เฉนิ หรงปัวตอ้ งการใหน้ างใชฮ้ เู จยี เล่อเป็น สะพานเพอื หาโอกาสฆา่ ฮอ่ งเต้ฮูเตยี แตจ่ นทุกวนั นีนาง ยงั ไมเ่ คยไดก้ า้ วออกจากตาํ หนกั บรู พาแมแ้ ต่กา้ วเดยี ว ฮเู จยี เล่อดหู ลงไหลคลงั ไคลน้ างจรงิ แต่กลบั ไมไ่ ดเ้ อาอก เอาใจนางถงึ เพยี งนนั แมว้ ่านางจะลองหลงั เชงิ ดว้ ยการ พดู จาออ้ มคอ้ มเรอื งชมดอกไมใ้ นวงั หลวง เขากท็ าํ เพยี ง ฟังผา่ นหู อกี ทงั ไมใ่ หส้ นมนางใดมสี ทิ ธอิ อกจากตาํ หนกั ดว้ ย นางหาทางตดิ ต่อกบั คนดา้ นนอกไดย้ ากขนึ ทกุ วนั \"ฝ่าบาทจะปิดดา่ นฝึกวชิ าหรอื เพคะ?\" เซยี โหลวถาม อยา่ งแปลกใจขณะทรี ว่ มโตะ๊ เสวยตอนเชา้ \"ใช่ ช่วงนีของทกุ ปีขา้ ตอ้ งเกบ็ ตวั สกั ระยะ\" \"นีถอื วา่ เป็นเรอื งสาํ คญั มาก แต่จะไมม่ อี นั ตรายใชไ่ หมเพ คะ\" \"ไมม่ อี ะไรหรอก พอถงึ เวลานนั เจา้ แคอ่ ยใู่ นตําหนกั รอขา้ ใหด้ กี พ็ อ\" \"หมอ่ มฉนั กงั วลเกนิ ไป ฝ่าบาทตอ้ งดแู ลตวั เองใหด้ นี ะเพ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 5 5 6 คะ\" \"แน่นอน เจา้ ไมต่ อ้ งหว่ ง\" ฮเู จยี เล่อรบั คาํ อยา่ งออ่ นโยน เซยี โหลวคบี เนือใหเ้ ขาอยา่ งเอาอกเอาใจ แตใ่ นใจนาง พลนั นึกไปถงึ วา่ ตนควรสง่ ขา่ วเรอื งนีออกไปขา้ งนอก นีถอื เป็นโอกาสดที สี ุด ในฐานะผฝู้ ึกยทุ ธน์ างยอ่ มรดู้ วี ่า ชว่ งเวลาของการปิดดา่ นฝึกวชิ าเป็นชว่ งสาํ คญั แคไ่ หน หากเกดิ ขอ้ ผดิ พลาดเพยี งเลก็ น้อยกอ็ าจทําใหธ้ าตไุ ฟเขา้ แทรก วชิ ายอ้ นเขา้ ตวั ทาํ คนตายได้ ดงั นนั คนฝึกยทุ ธ์ ทงั หลายจงึ ตอ้ งเกบ็ ตวั ในทปี ลอดภยั เพอื ระวงั กาํ ลงั ของ ตน นีเป็นโอกาสทองนบั ตงั แต่นางตอ้ งเขา้ มาอยใู่ นตาํ หนัก แหง่ นี ต่อใหฆ้ า่ ฮอ่ งเตฮ้ เู ตยี ไมไ่ ด้ แตห่ ากทาํ ลายวรยทุ ย์ ของฮูเจยี เล่อไดก้ อ็ าจจะเป็นทางเลอื กทดี ี แตเ่ ซยี โหลวไมม่ สี ทิ ธติ ดั สนิ ใจไดเ้ อง ดงั นนั เมอื คลอ้ ย หลงั ฮเู จยี เลอ่ นางจงึ ตงั ใจสง่ ขา่ วใหเ้ ฉนิ หรงปัวทรี ออยดู่ า้ น นอกตําหนกั ... * ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 5 5 7 แมเ้ สนาบดจี ะกอ่ เรอื งน่าอบั อายฉาวโฉ่ไปทงั เมอื ง แตร่ าช สาํ นกั กย็ งั คงเปิดวา่ ราชการตอ่ ไป ขนุ นางหลายคนลงจาก รถมา้ แลว้ เดนิ ผา่ นกลุม่ ของเจนิ ไหก่ งั ทนี งั ขอรบั โทษอยู่ หน้าประตกู อ็ ดเดนิ เลยี งไมไ่ ด้ แมแ้ ตค่ นทเี คยมี ความสมั พนั ธอ์ นั ดกี นั มากอ่ น ยามนีกลบั เวน้ ทางเดนิ ให้ ไกลออกไป เจนิ ไหก่ งั และบุตรชายทนี งั มาขา้ มวนั จนแทบหมด เรยี วแรงเงยหน้ามองขนุ นางทมี าประชุมเชา้ ดว้ ยสายตา ไมพ่ อใจ กอ่ นหน้าเพยี งแคเ่ จนิ ไหก่ งั ลงจากรถมา้ พวกขนุ นางจากสาํ นกั ฮนั หลนิ มแี ต่จะคอ้ มหลงั แยง่ กนั เขา้ ประคอง เขาเดนิ มาเวลานีเขาคกุ เขา่ อยตู่ รงหน้า แตพ่ วกมนั กลบั ชายตามองอยา่ งรงั เกยี จ แมฝ้ ่าบาทจะเพงิ มรี าชโองการพระราชทานสมรสใหห้ ลวิ จา้ วอวี แตเ่ จนิ ไหก่ งั รตู้ วั ว่าราชโองการนนั ไมไ่ ดเ้ ป็นผลดี ตอ่ เขา กลบั กนั กลบั เป็นการบบี ใหห้ ลวิ เฉยี นตตี วั ออกหา่ ง ซงึ เขาคาดเดาไมผ่ ดิ เมอื ไดย้ นิ วา่ หลวิ เฉยี นประกาศตดั ขาดสกุลเจนิ เจนิ ไหก่ งั แทบจะวงิ ไปอาละวาดทจี วนสกลุ หลวิ สกั รอบ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 5 5 8 เจา้ หมาป่าตาขาวเลยี งไมเ่ ชอื งนนั ... หลายปีมานีหากไมม่ ี เขาชว่ ยเหลอื จะอยอู่ ยา่ งมนั คงเชน่ นีไดอ้ ยา่ งไร เจนิ ไหก่ งั กม้ หวั ตํา รสู้ กึ อบั อายจนกลายเป็นโกรธ เขาไม่ อยากมองหน้าใครอกี จงึ จอ้ งมองแต่พนื สกปรกเทา่ นนั แต่ ไมน่ ึกว่าจะไดเ้ หน็ เทา้ คนผหู้ นงึ กา้ วเขา้ มาในครรลอง สายตา \"ทา่ นเสนาบดดี เู หมอื นวา่ ฝ่าบาทจะมรี บั สงั ไมใ่ หท้ า่ นเขา้ เฝ้า เหตุใดถงึ ยงั อยทู่ นี ีอกี เลา่ \" เจนิ ไหก่ งั เงยหน้าขนึ มาสองชายหนุ่มในชุดขนุ นาง แลว้ เอย่ เรยี กชอื เขาลอดไรฟัน \"เนียเถยี นชงิ \" \"ใตเ้ ทา้ เนีย ดเู หมอื นนจี ะไมเ่ รอื งของเจา้ \" เจนิ จงิ ยนิ ทนี งั อยดู่ า้ นหลงั บดิ ารบี ตดั บท \"งนั รึ ขา้ เพยี งเหน็ วา่ ทา่ นเสนาบดอี ายมุ ากแลว้ มาทรมาน ตวั เองอยหู่ น้าประตูวงั เชน่ นี คนจะเขา้ ใจผดิ เอาไดว้ า่ เขา คดิ ใชช้ วี ติ ตวั เองกดดนั ฝ่าบาท\" \"ใตเ้ ทา้ เนียอยา่ ใหม้ นั มากเกนิ ไป สกุลเจนิ มเี รอื งผดิ พลาด จรงิ แตท่ งั หมดลว้ นเป็นความผดิ สว่ นตวั บดิ าขา้ รบั ใช้ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 5 5 9 บา้ นเมอื งมาชวั ชวี ติ ไมเ่ คยกอ่ เรอื งใหร้ าษฎรเดอื ดรอ้ น แม้ วนั นีมคี วามผดิ แตก่ ย็ งั ไมถ่ งึ ทจี ะใหข้ นุ นางรุน่ หลงั อยา่ ง เจา้ มาพดู จาโอหงั ใส\"่ \"ใตเ้ ทา้ เจนิ ผนู้ ีกตญั จู รงิ ๆ บดิ ากบั ภรรยาแต่งของเจา้ มี สมั พนั ธก์ นั เจา้ กลบั ไมโ่ กรธเคอื งทงั ยงั คอยปกป้องบดิ าไม่ หา่ ง หรอื ทจี รงิ เจา้ ทราบเรอื งพวกเขาอยแู่ ลว้ ถงึ ไมไ่ ดร้ อ้ น ใจเมอื เรอื งนีถูกเปิดเผย\" \"เนียเถยี นชงิ !\" เจนิ ไหก่ งั คําราม \"หากขนุ นางทงั ใตห้ ลา้ ทาํ ตวั อยา่ งทเี จา้ พดู ละเลย ศลี ธรรม เหน็ ดวี า่ เป็นผอู้ าวุโสกอ็ นุโลมใหเ้ ขาทําชวั แมจ้ ะ เลอะเลอื นกไ็ มต่ กั เตอื น แผน่ ดนิ นีคงโกลาหลแลว้ \" \"เจา้ !\" \"ทา่ นเสนาบดที จี รงิ วนั นีขา้ มาพูดกบั ท่านดว้ ยเหตุใดทา่ น รอู้ ยแู่ กใ่ จมใิ ชห่ รอื ?\" คดิ วา่ เขาจะละเวน้ คนทกี ลา้ จดั ฉาก เขาอยา่ งนนั หรอื เจนิ ไหก่ งั ขบฟันแน่น พานนกึ ว่าจรงิ ๆ คนทคี วรคกุ เขา่ อยู่ ทนี ีควรเป็นเนียเถยี นชงิ ไมใ่ ชต่ น แตพ่ อคดิ ถงึ ตรงนีลม ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 5 6 0 หายใจของเขากส็ ะดดุ ทเี ขาตอ้ งกลายเป็นเชน่ นมี ใิ ชเ่ พราะคนสารเลวนีหรอก หรอื \"สงิ ใดทตี นไมต่ อ้ งการอยา่ เอาไปมอบใหผ้ อู้ นื ...พวกเจา้ ควรกลบั ไปปิดจวนสาํ นึกผดิ ซะ ไมใ่ ชม่ านงั เกะกะหน้า ประตวู งั \" \"เนียเถยี นชงิ ระวงั ตวั ไวใ้ หด้ ี สกุลเจนิ ของขา้ หาใชไ่ รเ้ ขยี ว เลบ็ \" เจนิ จงิ ยนิ ขเู่ สยี งตํา \"ใตเ้ ทา้ เจนิ นีแปลกจรงิ ๆ ภรรยากบั พอ่ เจา้ คบชกู้ นั เจา้ กลบั ไมโ่ กรธเคอื งคดิ แคน้ พวกเขาแตก่ ลบั มาพาลเอากบั ขา้ ประหลาดคนยงิ นัก\" ชายหนุ่มหวั เราะเสยี งดงั กอ่ นจะ ลดเสยี งลงจอ้ งหน้าเจนิ จงิ ยนิ \"หากมเี ขยี วเลบ็ จรงิ ๆ ยงั จะตอ้ งมาคุกเขา่ อยทู่ นี หี รอื ?\" \"คุณชายเนียใกลถ้ งึ เวลาประชมุ แลว้ \" สหายขนุ นางผหู้ นึง เดนิ มาเตอื นเขา \"เชน่ นนั กไ็ ปกนั เถอะ\" เนียเถยี นชงิ พดู อยา่ งสภุ าพแลว้ เดนิ จากไป ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 5 6 1 ขนุ นางทเี หน็ เหตุการณ์นมี คี นแปลกใจอยไู่ มน่ ้อย \"ใตเ้ ทา้ เนียผนู้ เี หน็ ปกตเิ หน็ เป็นคนสภุ าพ ไมถ่ อื ตวั ทงั ยงั มมี ารยาทอยา่ งยงิ ขา้ ไมเ่ คยเหน็ เขาพดู วา่ รา้ ยใคร เหตุใด จงึ มาหาเรอื งสกุลเจนิ ไดเ้ ลา่ ?\" \"เจา้ นีไมร่ อู้ ะไรซะแลว้ จาํ เรอื งแมน่ ําลวั หยางทมี คี นสกลุ เจนิ ถกู ลงโทษไดห้ รอื ไม?่ \" \"จาํ ได้ เรอื งนนั ทา่ นเสนาบดถี ูกฝ่าบาทตําหนไิ มน่ ้อย\" \"นนั แหละ ไมร่ ขู้ า่ วลอื มาจากไหนบอกวา่ คนทรี เิ รมิ เรอื ง นนั จรงิ ๆ คอื ใตเ้ ทา้ เนยี ผนู้ ี หลงั จากนนั คนสกุลเจนิ กค็ อย หาเรอื งเขาตลอด วนั นีสกลุ เจนิ ตกตํา ใต้เทา้ เนยี จะ เหยยี บซํากไ็ มแ่ ปลก\" \"ทแี ทม้ เี รอื งเชน่ นีอย\"ู่ \"เจา้ ตอ้ งเรยี นรูอ้ กี โข ความสมั พนั ธข์ องพวกขนุ นางนนั ยงุ่ ยากซบั ซอ้ นยงิ นัก\" * หลวิ ชา่ งองิ กนั อนุเสวยี นกําลงั ตกอยใู่ นความสบั สน วานนี พวกนางยงั ปรกึ ษากนั วา่ ควรตตี วั ออกหา่ งเจนิ ฮุย่ เหมย ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 5 6 2 เพราะไมแ่ น่ว่านางอาจจะสนิ อํานาจในตระกลู หลวิ แลว้ แตว่ นั นคี นทรี ว่ งตกจากสวรรคก์ ลบั พงุ่ ขนึ ฟ้าเสยี อยา่ งนนั อนุเสวยี นสหี น้าไมส่ ดู้ ี นางเหลม่ องหลวิ ชา่ งเขอ่ ทกี นิ อยา่ ง มมู มามไมห่ ยดุ ปากอยทู่ มี มุ หอ้ งแลว้ หนั มาพดู กบั บตุ รี \"คราวหลวิ จา้ วเว่ยจะแต่งเขา้ ตําหนกั อ๋อง นางถงึ ขนั เอย่ ปากชวนเจา้ แต่งคู่ นีหลวิ จา้ วอวไี ดพ้ ดู อะไรกบั เจา้ หรอื ไม?่ \" หลวิ ชา่ งองิ ตกใจ \"ทา่ นแม!่ จา้ วอวจี ะมาพูดอะไรแบบนนั กบั ขา้ ไดอ้ ยา่ งไร?\" \"เหตุใดจะไมไ่ ด้ ปกตเิ รากล็ ว้ นเขา้ กบั ฝ่ายนาง เรอื งหลวิ จงิ เทยี นคราวกอ่ น มใิ ชพ่ วกนางคดิ อยากใหเ้ ราช่วยใสไ่ ฟ หลวิ หานรึ วนั นีจากเป็ดจะกลายเป็นหงสแ์ ลว้ เรากค็ วรจะ ไดป้ ระโยชน์บา้ ง\" อนุเสวยี นกล่าวอยา่ งหมายมาด \"หลวิ จา้ วอวไี มใ่ ชค่ นใจกวา้ ง นางไมม่ ที างยอมใหล้ กู แต่งคู่ หรอกเจา้ คะ่ \" การแตง่ คแู่ มฝ้ ่ายหนึงจะเป็นเพยี งอนุ แตก่ ็ ถอื เป็นอนุผสู้ งู ศกั ดิ มสี นิ เดมิ ตดิ ตวั นบั วา่ มหี น้ามตี า แต่ คนอยา่ งหลวิ จา้ วอวจี ะยอมใหส้ ามรี บี รบั อนุตอนตนเพงิ เขา้ จวนไดอ้ ยา่ งไร ดไี มด่ แี มแ้ ต่ตาํ แหน่งทงฟางกค็ งไมใ่ ห้ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 5 6 3 นงั ไดเ้ ป็นแคห่ ญงิ รบั ใชอ้ ุ่นเตยี งลา้ งเทา้ เทา่ นนั กระมงั \"เช่นนนั กไ็ มต่ อ้ งแตง่ เพยี งแต่เจา้ เขา้ ไปรบั ใชใ้ กลช้ ดิ คลกุ คลอี ยใู่ นตาํ หนกั อ๋องเสยี หน่อย วนั หน้าหากแตง่ ออก คนจะพดู ไดว้ า่ เจา้ มเี สน้ สายตําหนกั ออ๋ งหนุนหลงั จะไดไ้ ม่ มบี า้ นไหนกลา้ รงั แกเจา้ \" \"ทา่ นแมจ่ ะใหข้ า้ ตามไปรบั ใชห้ ลวิ จา้ วอวหี รอื เจา้ คะ?\" \"จาํ ไดว้ า่ สาวใชข้ นั หนงึ ของนางตายไปคนเมอื ปีกอ่ น จน ตอนนกี ไ็ มไ่ ดค้ ดั คนใหมม่ าแทน เจา้ ถอื โอกาสทนี าง แต่งงานใหมไ่ มช่ นิ การงานในตําหนกั อ๋องตามไปรบั ใชอ้ ยู่ เป็นเพอื นนางสกั พกั ... อยา่ คดิ ว่าตนลดตวั เลยนะ เจา้ เกดิ มามกี รรมตอ้ งมาเป็นลกู อนุอยา่ งขา้ หากว่าเจา้ เป็นลกู ฮู หยนิ เอกอยา่ งใครเขา มารดาคงไมต่ อ้ งใหเ้ จา้ ตอ้ ง ลาํ บาก\" \"ทา่ นแมไ่ มต่ อ้ งหว่ ง เหตุผลพวกนนั ขา้ เขา้ ใจดี แต่เจนิ ซอื กบั หลวิ จา้ วอวจี ะยนิ ดใี หข้ า้ ตดิ ตามไปหรอื เจา้ คะ?\" \"เรอื งนนั ไมต่ อ้ งหว่ ง ยามนีดทู า่ นายทา่ นใหญ่กไ็ มไ่ ดไ้ ว้ หน้าเจนิ ฮยุ่ เหมยนกั ไมเ่ ชน่ นนั คงไมป่ ระกาศตดั ขาด พ่อตาตงั แต่เนินๆ เชน่ นี ยามนพี วกนางมโี ชคกจ็ รงิ แต่ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 5 6 4 กลบั ไรส้ มคั รพรรคพวก มเี จา้ ไปชว่ ยหนุนหลงั หลวิ จา้ วอวี พวกนางควรตอ้ งมาขอบคณุ เจา้ เสยี ดว้ ยซํา\" อนุเสวยี นคดิ คาํ นวณดแู ลว้ เหน็ ว่าวธิ นี ีใชไ้ ด้ \"ทางเจนิ ฮุย่ เหมยขา้ จะไป คยุ เอง หากนางไมย่ อม เรอื งโสมมทนี างเคยทําไวใ้ ชว่ า่ จะ ปิดมดิ \" \"ทา่ นแม่ แลว้ ทางฝังหลวิ จา้ วเวย่ เล่า? เราเคยปฎเิ สธหลวิ จา้ วเวย่ แต่ตอนนีกลบั จะใหข้ า้ ตามหลวิ จา้ วอวเี ขา้ จวน อ๋อง นางจะผกู ใจเจบ็ หรอื ไม?่ \" \"ผกู ไมผ่ กู แลว้ จะทาํ อนั ใดได้ นางเป็นเพยี งสตรที เี พงิ ถกู ถอนหมนั ควรจะอยอู่ ยา่ งสงบเสงยี มเจยี มตวั จะกลา้ มา เสนอหน้าหาเรอื งเรอะ\" \"แตข่ า้ ดูแลว้ พใี หญ่คนนมี ใิ ช่ตะเกยี งไรน้ ํามนั \" \"ต่อใหน้ างคดิ จะลงมอื จรงิ เป้าหมายกไ็ มใ่ ช่ปลาซวิ ปลา สรอ้ ยแบบเราสองแมล่ กู หรอก เจา้ อยา่ หว่ งไปเลย เพยี งแตเ่ ตรยี มตวั ใหด้ ี ชว่ งนีเจา้ ควรคุยกบั หลวิ จา้ วอวใี ห้ มากหน่อย ทาํ ใหน้ างยอมรบั ในตวั เจา้ เรอื งตามเขา้ ตําหนกั จะไดง้ า่ ยขนึ \" \"ขา้ ทราบแลว้ \" หลวิ ช่างองิ พยกั หน้ารบั อยา่ งวา่ งา่ ย ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 5 6 5 \"ชว่ งนีเจา้ เหน็ นงั เหยาเหยาบา้ งหรอื ไม่ ตงั แต่อยแู่ ยก เรอื นขา้ กแ็ ทบไมเ่ หน็ หน้ามนั \" อนุเสงยี นถามถงึ ลูกเลยี ง ของตน \"ไดย้ นิ วา่ วนั ๆ เอาแตห่ มกตวั อยใู่ นเรอื น คนขขี ลาดอยา่ ง นนั แมแ้ ตจ่ ะออกมาเดนิ เล่นยงั ไมก่ ลา้ ท่านแมอ่ ยา่ สนใจ เลย\" \"จะไมส่ นใจไมไ่ ด้ นงั นนั กถ็ งึ วยั ควรออกเรอื นไดแ้ ลว้ ขา้ ตอ้ งเรมิ หาคนทเี หมาะสมใหม้ นั ไมเ่ ชน่ นนั จะโดนคนหาว่า รงั แกกนั ได\"้ อนุเสวยี นพราํ บน่ แต่หลวิ ชา่ งองิ สา่ ยหน้า มารดาพดู เชน่ นีคลา้ ยใสใ่ จ แต่ความจรงิ แลว้ นางรวู้ า่ หลวิ เหยาเหยาไมม่ ที างไดค้ ดู่ ๆี แน่ * หลวิ จา้ วเวย่ เกบ็ ตวั เงยี บอยใู่ นเรอื นจวิ ฮวา แมห้ ลวิ จา้ วอวี อยากจะหาเรอื งสกั แคไ่ หนแต่เพราะถูกมารดาสงั หา้ ม เดด็ ขาดจงึ ยอมอดทน เจนิ ฮุ่ยเหมยกําลงั วงิ วนุ่ เตรยี มสนิ เจา้ สาวใหห้ ลวิ จา้ วอวี หวงั จะใหบ้ ตุ รแี ตง่ ออกอยา่ งมหี น้า มตี าและไมถ่ กู ใครดถู ูก ยามนบี า้ นเดมิ ของนางฐานะคลอนแคลน ไมแ่ น่จะพงึ สงิ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 5 6 6 ใดได้ ดงั นนั สงิ ทจี ะทาํ ใหห้ ลวิ จา้ วอวสี ามารถรกั ษาศกั ดศิ รี เอาไวไ้ ดด้ ที สี ุดกค็ อื จาํ นวนสนิ เดมิ นเี อง เจนิ ฮุย่ เหมยรสู้ กึ ขมขนื ใจไมน่ ้อย หลวิ เฉยี นเมอื เหน็ วา่ บดิ าของนางตกตําเขากแ็ ทบจะไมย่ อมมองหน้านาง นาง เองกไ็ มก่ ลา้ ไปปรกึ ษาอนั ใดใหฝ้ ่ายนนั ราํ คาญใจ จงึ ไดแ้ ต่ ชว่ ยเหลอื ตวั เอง นําสนิ เดมิ ของตนและขา้ วของทเี กบ็ สะสมไวต้ ลอดหลายปีมานีออกมาขายเพอื เปลยี นเป็นเงนิ และทรพั ยส์ นิ ใหมๆ่ แทน * \"พวกสกลุ เจนิ ยงั อยทู่ หี น้าวงั หรอื ?\" \"ทลู ฝ่าบาท ยงั อยพู่ ะ่ ยะ่ คะ่ \" ซุนกงกงคอ้ มกายลงทลู ตอบ นายเหนือหวั \"รรู้ ยึ งั วา่ เป็นฝีมอื ใคร?\" ฮ่องเตอ้ เู่ หอตไี มใ่ ชค่ นโง่ เสนาบดี ผใู้ หญถ่ ูกเลน่ งานทา่ มกลางสายตาคนครงึ เมอื ง นีไมใ่ ช่ เพราะเขาผดิ พลาดแตต่ อ้ งมคี นจงใจเลน่ งานสกุลเจนิ แน่ \"กระหมอ่ มฝีมอื ตําตอ้ ย ไมอ่ าจพบหลกั ฐานทแี น่ชดั ... เพยี งแตพ่ อคาดเดาได\"้ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 5 6 7 \"คาดเดาไดง้ นั รึ เชน่ นนั ลองพูดมาใหเ้ ราฟัง\" \"ตามจรงิ คนื นีสกุลเจนิ คลา้ ยจะมงุ่ เลน่ งานใตเ้ ทา้ เนียพ่ะยะ่ คะ่ \" \"เนียเถยี นชงิ ?\" ฮอ่ งเตเ้ ลกิ ขนงสงู อยา่ งแปลกใจ \"พะ่ ยะ่ คะ่ แตไ่ มร่ เู้ ป็นมาอยา่ งไร จากจะเลน่ งานผอู้ นื กลบั ถกู เลน่ งานเสยี เอง\" \"พวกสกลุ เจนิ คดิ จะจดั ฉากเนยี เถยี นชงิ งนั หรอื ... ผหู้ ญงิ เป็นใคร?\" ซุนกงกงกม้ หน้าตาํ ลงอกี \"คาดวา่ เป็นสาวใชใ้ นจวน สกลุ ป๋ ายพะ่ ยะ่ คะ่ \" \"สาวใช?้ หากแค่สาวใชเ้ นียเถยี นชงิ จะตอ้ งโทษหนกั หนา อะไร คนสกลุ เจนิ จะลงมอื เล่นงานทงั ทคี งไมใ่ ชผ้ หู้ ญงิ ไมม่ ี หวั นอนปลายเทา้ แน่\" \"กระหมอ่ มไดย้ นิ ว่าพวกเขาคดิ จะใสค่ วามวา่ ใตเ้ ทา้ เนีย ฆา่ คนตายพะ่ ยะ่ คะ่ \" ถา้ เป็นการฆา่ คนแลว้ มคี นเหน็ มากมาย ต่อใหอ้ กี ฝ่ายเป็นบา่ วไพรช่ นั ตาํ เนียเถยี นชงิ ก็ ตอ้ งถกู สอบสวน ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 5 6 8 \"โหดเหยี มกนั ดจี รงิ ๆ\" ฮ่องเตอ้ เู่ หอตยี มิ หยนั \"เนียเถยี นชงิ ผนู้ ีดแู ลว้ มนี ิสยั ใจคอละมุนละมอ่ ม แตพ่ อคดิ จะเล่น งานคนกเ็ ลน่ ควํากระดานในหมากเดยี ว แทบไมเ่ หลอื ทาง ใหพ้ วกสกลุ เจนิ ถอย\" \"ฝ่าบาทคดิ จะทาํ เชน่ ไรต่อพะ่ ยะ่ คะ่ \" \"เจา้ ว่าเราควรจะทาํ เชน่ ไร?\" \"ตามจรงิ เรอื งนีถอื เป็นความผดิ สว่ นตวั มใิ ชค่ วามผดิ อาญา เพยี งแตใ่ นฐานะเสนาบดผี ใู้ หญ่...\" \"เจนิ ไหก่ งั ไมม่ หี น้าอยใู่ นราชสาํ นักอกี แลว้ แมแ้ ตใ่ นเมอื ง หลวงเขากอ็ ยไู่ มไ่ ด้ ต่อใหเ้ ราอภยั โทษใหเ้ ขากไ็ มม่ ที าง หน้าดา้ นอยแู่ น่\" \"เพราะเหตใุ ดหรอื พะ่ ยะ่ คะ่ ?\" \"เพราะเขายงั คดิ จะเปิดทางใหล้ กู อยา่ งไรเล่า หากเขายงั อยู่ ลกู หลานของเขาจะไมม่ วี นั ลา้ งชอื ได้ วนั หน้าคดิ จะ เลอื นตําแหน่งคงไมง่ า่ ยนกั \" \"เช่นนี...\" \"เจา้ ใหค้ นออกไปพูดกบั เขาอยา่ งลบั ๆ ใหเ้ ขากลบั ไปปิด ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 5 6 9 ประตูจวนสาํ นักผดิ เสยี แลว้ เราจะอนุมตั ฎิ กี าขอลาออก ของเขาทหี ลงั ตอนนีอยา่ มาใหเ้ ราเหน็ หน้า\" \"รบั ดว้ ยเกลา้ พะ่ ยะ่ คะ่ \" ซุนกงกงถอยหลงั ออกไปสงั การ ขนั ทดี า้ นนอก ฮอ่ งเตอ้ ู่เหอตอี ยตู่ ามลาํ พงั ในหอ้ งทรงพระอกั ษร เขาคลี จดหมายทถี กู สง่ มาพรอ้ มดอกบวั ในนันมบี ทกวเี กา่ แก่ ทอ่ นหนึงใจความหมายถงึ ความคดิ คาํ นงึ ของสตรที หี า่ ง จากชายผูเ้ ป็นทรี กั ฮอ่ งเตอ้ ู่เหอตมี สี พี ระพกั ตรด์ ขี นึ ทรงดงึ ลนิ ชกั หยบิ ปินที หลวิ จา้ วเว่ยเคยทาํ ตกไวเ้ มอื ตอนพบกนั ครงั แรกขนึ มา ตอนทนี างเขา้ วงั คราวกอ่ นเขาคดิ จะคนื ใหก้ ล็ มื เสยี สนิท แตก่ ด็ แี ลว้ ทไี มค่ นื เพราะเวลาคดิ ถงึ แมไ้ มพ่ บคนกย็ งั เหน็ ของ ฮ่องเตอ้ ู่เหอจปี รารถนาในตวั นางอยา่ งยงิ ในใจของเขาไม่ เคยรสู้ กึ กบั สตรใี ดมากมายถงึ ขนาดนี อยมู่ าจนแมแ้ ต่ลกู ชายกแ็ ต่งงานแลว้ เขากลบั เพงิ รจู้ กั เสน่หาลาํ ลกึ ไมพ่ บ หน้าหนึงวนั ในใจกร็ า้ วทรมานเหมอื นเป็นปี นกึ ถงึ เรอื งฉาวโฉ่ของสกุลเจนิ แลว้ ฮเู่ ตอ้ เู่ หอตกี พ็ ลนั พระ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 5 7 0 พกั ตรค์ รมึ ลง เรอื งผดิ ศลี ธรรมระหวา่ งพ่อสามกี บั ลกู สะใภ้ ดจู ะเหมาะเจาะมาขดั ขวางทางของเขากบั หลวิ จา้ วเวย่ ดงั ถกู จบั วาง ดวงเนตรสวา่ งวาบ วบู หนึงคดิ วา่ เนียเถยี นชงิ จงใจหรอื ไม่ แตพ่ อคดิ อกี ทกี ส็ า่ ยพระพกั ตร์ เนียเถยี นชงิ เป็นแคบ่ รุ ุษ ตวั คนเดยี ว ตอ่ ใหม้ คี วามสามารถมากแคไ่ หนกไ็ มม่ ที าง มอื ยดื ยาวมาสบื รขู้ า่ วในวงั ได้ กลบั กนั ถา้ เขารู้ เขายงิ จะ ไมใ่ ชแ้ ผนนีเพอื ทาํ ลายสกุลเจนิ เพราะนนั หมายถงึ ความ ขนุ่ เคอื งของฮอ่ งเต้ บุรุษทคี งรปู โฉมเป็นหนึงในใตห้ ลา้ ทอดพระเนตรปินปัก ในมอื แลว้ ถอนปัสสาสะ มารดาของนางฝันใฝ่อยากเหน็ นางแต่งออกอยา่ งสงา่ งาม หากเขารนั จะรบั นางเขา้ วงั ยามนี หลวิ จา้ วเวย่ คงโดนคนทงั เมอื งครหา ไมแ่ น่นางจะ กลายเป็นปีศาจยวั ยวนจกั รพรรดไิ ปได้ เรอื งนีมแี ตต่ อ้ ง อดทนรอต่อไปอกี รอตอ่ ไป ไมแ่ น่วา่ จะสมหวงั วนั ใด... ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 5 7 1 แสนชงั # 48. สตรีวิปริต ในชว่ งบา่ ยหลวิ หว่านอฝี ึกดดี ฉนิ อยทู่ ศี าลาในสวน ชว่ งนี มเี รอื งราวเกดิ ขนึ มากมาย จติ ใจนางไมส่ งบ แตเ่ ดมิ นาง เป็นคนทมี ฝี ีมอื มากกวา่ พนี ้องทุกคน พอถูกทาํ ลายรปู โฉมจงึ ละเลยการฝึกไปพกั ใหญ่ มารดาไดเ้ ตอื นใหน้ าง ควรหนั มากสนใจตวั เองใหม้ าก เป็นปกตทิ พี วกลูกอนุจะตอ้ งลบั ฝีมอื เพอื แยง่ ชงิ ความโดด เดน่ ดงั นนั การฝึกปรอื ศาสตรศ์ ลิ ป์ ตา่ งๆ จงึ ไมอ่ าจ บกพรอ่ ง หญงิ สาวนงั ดดี ฉนิ อยใู่ นทา่ มกลางสวนดอกไม้ บรรยากาศเกอื บจะรม่ รนื คละเคลา้ ดว้ ยเสยี งดนตรกี งั วาน หากไมใ่ ชถ่ กู หลวิ จา้ วอวที าํ ลาย นบั ตงั แตห่ ลวิ จา้ วอวไี ดร้ บั พระราชทานสมรส นางกช็ คู อ ไปทวั แมบ้ า้ นเดมิ ของมารดาไมอ่ าจเป็นทพี งึ ไดอ้ กี ต่อไป แตห่ ลวิ จา้ วอวยี งั มองวา่ ตวั เองมอี นั อ๋องเป็นไมใ้ หญ่ของ ตน ดงั นนั ชว่ งทผี า่ นมาจงึ ชกั ชวนพวกสหายสนทิ กบั พวก ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 5 7 2 ทชี อบประจบสอพลอเขา้ มาเล่นเป็นเพอื น อวดของหมนั ที กรมพธิ กี ารเพงิ สง่ มาบา้ ง อวดสนิ เจา้ สาวบา้ ง ไปจนถงึ ชุด เจา้ สาว นางหวั รอ่ ตอ่ กระซกิ ราวกบั ไปทไี หนกอ็ ยากประกาศวา่ ตนกาํ ลงั จะเป็นหวางเฟย พวกเพอื นทอี ยากประจบ สอพลอพวกนนั กค็ อยพดู จายกนางใหส้ งู ขนึ จนแทบเทา้ ไมแ่ ตะพนื สตรใี นจวนหลวิ มใี ครบา้ งเหน็ แลว้ ไมข่ ดั ตา หลวิ ฟางเหยานงั อยกู่ บั หลวิ หวา่ นอี นางฟังพสี าวดดี ฉนิ เงยี บๆ กระทงั พวกของหลวิ จา้ วอวเี ขา้ มาในสวน พวก นางพดู กนั เสยี งดงั เดนิ ลอ้ มหลวิ จา้ วอวรี าวกบั ดาวลอ้ ม เดอื น เสยี งดนตรขี องหลวิ หวา่ นอสี ะดดุ นางมองพวกหลวิ จา้ วอวแี ลว้ กม้ ลงซอ่ นรอยยมิ หยนั มนั ใจไดเ้ ลยวา่ สหาย เหลา่ นีวนั กอ่ นคงโดนพวกผอู้ าวุโสในจวนหา้ มคบคา้ สมาคมกบั หลวิ จา้ วอวเี พราะเรอื งสกลุ เจนิ แน่ แต่พอนาง ไดร้ บั พระราชทานสมรสกต็ อ้ งรบี เปลยี นคาํ พดู สง่ ลกู หลานมาเชอื มสมั พนั ธท์ าํ ตวั สนทิ สนมกบั วา่ ทเี ชอื พระ วงศค์ นใหม่ น่าสมเพชยงิ นกั ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 5 7 3 หลวิ ฟางเหยาเหน็ คนพวกนนั เขา้ มาใกลก้ ร็ บี ขยบั เขา้ ใกล้ พสี าวอยา่ งเกรงๆ เสยี งหลวิ จา้ วอวหี วั เราะดงั เสยี ดหู นาง กลา่ วราวกบั ตกใจ \"น้องหา้ น้องแปดไมน่ กึ ว่าพวกเจา้ อยู่ ทนี ี\" \"พรี องดอู ารมณ์ดนี ะเจา้ คะ\" หลวิ หว่านอเี กบ็ สหี น้า รงั เกยี จแลว้ เอย่ ทกั ทาย หลวิ จา้ วอวยี กยมิ นางหนั ไปหาสหายของตนแลว้ แนะนํา \"บางคนอาจไมร่ จู้ กั นนี ้องหา้ ของขา้ หลวิ หวา่ นอกี บั นอ้ ง แปดหลวิ ฟางเหยา\" สตรพี วกนนั มองสองพนี ้องอยา่ งสาํ รวจกอ่ นจะถาม \"พวก นางเป็นบุตรอี นุหรอื ?\" \"ใช่ พวกนางเป็นบตุ รอี นุไป๋ \" พอไดย้ นิ วา่ สองพนี ้องเป็น ลกู อนุสหี น้าคณุ หนูเหลา่ นนั กห็ มดความสนใจ หลวิ หวา่ น อเี หน็ ทา่ ทางดูถูกของคนพวกนีแลว้ กล็ อบกาํ หมดั \"น้องสาวของเจา้ ดทู า่ จะเล่นฉนิ เกง่ น่าดู เมอื ครขู่ า้ ไดย้ นิ แว่วๆ ฝีมอื ใชไ้ ดท้ เี ดยี ว\" สตรผี หู้ นึงในกลมุ่ เอย่ ขนึ \"ถูกแลว้ น้องหา้ ของขา้ ผูน้ ีมฝี ีมอื ทงั ดนตรี รา่ ยรํา วาด ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 5 7 4 ภาพ หรอื แมแ้ ตเ่ ขยี นอกั ษร เรยี กไดว้ า่ มคี วามสามารถ รอบดา้ นกว็ า่ ได\"้ หลวิ จา้ วอวจี บี ปากจบี คอแกลง้ ชนื ชม \"ในเมอื พวกเจา้ มาเยยี มขา้ ทงั ที วนั นีใหน้ ้องสาวคนเกง่ ของขา้ แสดงฉนิ ใหพ้ วกเราดูตอนชมิ ชาเป็นอยา่ งไร\" \"ใครจะกลา้ ใชค้ ุณหนูสกุลหลวิ มาเลน่ ดนตรใี หฟ้ ังกนั \" มี คนแยง้ ขนึ แต่ฟังนําเสยี งกร็ วู้ ่าไมจ่ รงิ ใจแมแ้ ตน่ ้อย \"ทาํ ไมจะใชไ้ มไ่ ด้ นางเป็นแคบ่ ุตรอี นุเทา่ นนั \" สตรอี กี คนที เจา้ ยศเจา้ อยา่ งเอ่ยปาก \"เจา้ จะพูดแบบนนั กไ็ มถ่ กู ถงึ เป็นบตุ รอี นุกน็ บั วา่ เป็น คณุ หนูของจวน\" \"คุณหนูกค็ ุณหนูสิ อกี ไมก่ วี นั จา้ วอวกี จ็ ะกลายเป็นพระ ชายาอนั อ๋อง นางในฐานะนอ้ งสาวจะชว่ ยเลน่ ดนตรี รบั แขกของพสี าวนบั เป็นอะไร\" หลวิ หว่านอกี าํ หมดั จนนิวซดี นึกชงิ ชงั สตรเี หลา่ นี เหลอื เกนิ เพอื เอาใจหลวิ จา้ วอวแี ลว้ แต่ละคนออกปาก ถากถางฐานะนางคนละคาํ สองคําไมพ่ อ ยงั จะใหน้ างเลน่ ดนตรใี หช้ มยามจบิ ชา เหน็ นางเป็นนกั ดนตรที เี ลยี งไวใ้ น จวนหรอื อยา่ งไร ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 5 7 5 \"อกี ไมก่ วี นั จา้ วอวกี ต็ อ้ งแตง่ เขา้ ตาํ หนกั อ๋องแลว้ น้องสาว ยอ่ มตอ้ งแสดงนําใจ ไมป่ ฎเิ สธอยแู่ ลว้ ละ่ ใชไ่ หม?\" หลวิ หวา่ นอสี ดู หายใจลกึ ยามนีหลวิ จา้ วอวกี าํ ลงั จะไดเ้ ป็น พระชายา ใชอ้ าํ นาจคบั จวนกไ็ มม่ ใี ครกลา้ ขดั ตวั นางเองก็ ทาํ ไดเ้ พยี งอดทนเทา่ นัน \"เพยี งเลน่ ฉนิ เทา่ นนั ไมน่ บั วา่ เป็นเรอื งใหญ่ พวกพสี าวไม่ ตอ้ งเกรงใจ\" \"เหน็ หรอื ไมเ่ ลา่ นางวา่ งา่ ยจะตายไป\" \"เช่นนนั ไปนังทรี มิ สระกนั เถอะ ขา้ ใหบ้ า่ วเตรยี มชารอ พวกเจา้ อยแู่ ลว้ \" หลวิ จา้ วอวยี มิ กวา้ งขณะทเี อ่ย พวก สหายนางกเ็ หน็ ดว้ ยจงึ ยกกลุม่ ไป แตห่ ลวิ จา้ วอวเี ลอื กเดนิ รงั ทา้ ยกอ่ นจะหนั มาหาสองพนี ้องในศาลา \"รบี ๆ ตามมาล่ะ ถา้ เลน่ ไดถ้ ูกใจบางทสี หายของขา้ อาจจะ ตกรางวลั ใหเ้ จา้ \" นางเอย่ อยา่ งดแู คลนแลว้ ตามคนอนื ไป หลวิ หว่านอกี อดฉนิ เอาไวแ้ น่น นางเกลยี ดหลวิ จา้ วอวจี น แน่นไปทงั อก อยากจะกรดี หน้านังสารเลวนนั ใหส้ มกบั ที เหยยี ดหยามนางครงั แลว้ ครงั เล่า ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 5 7 6 \"พสี าว\" หลวิ ฟางเหยาเหน็ หลวิ หวา่ นอที าํ หน้าน่ากลวั ก็ สกดิ เรยี ก \"หุบปากไปเลย! รบี กลบั ไปหาทา่ นแมซ่ ะ\" ทุกวนั นีหลวิ จา้ วอวรี าวกบั ลมื เรอื งบา้ นมารดานางไปแลว้ ทาํ ตวั เยอ่ หยงิ จองหองคบั จวน ไมว่ ่าใครกต็ อ้ งยอมลงใหน้ าง แมแ้ ตท่ า่ น ยา่ กย็ งั อดทนกบั นางเพราะเหน็ วา่ นางใกลจ้ ะไดแ้ ตง่ ออกไปเป็นเชอื พระวงศ์ ต่อใหห้ ลวิ จา้ วอวรี งั แกตนแค่ไหน กไ็ มม่ ใี ครชว่ ยนางไดอ้ ยู่ ดี หลวิ หว่านอแี คน้ ใจนักแต่กย็ งั กอดฉนิ ตวั โปรดเดนิ ไป สมทบกบั พวกหลวิ จา้ วอวี แตไ่ มน่ กึ วา่ แคเ่ ดนิ ไปใกลก้ ถ็ ูก คนขดั ขาจนลม้ หวั คะมาํ สตรเี หลา่ นนั หวั เราะนางราวกบั เป็นตวั ตลก มอื เขา่ แขน ลว้ นเปือนไปดว้ ยดนิ กบั หญ้า แตห่ ลวิ จา้ วอวไี มป่ ลอ่ ยให้ นางกลบั ไปเปลยี นชดุ แตใ่ หน้ งั บรรเลงเพลงทงั แบบนนั หลวิ หว่านอตี าแดงเรอื นางดดี ฉนิ ไปพรอ้ มกบั ความแคน้ ทสี ุมอก คนพวกนีจงใจขม่ เหงกนั ชดั ๆ แต่ละคนดสู หี น้า หลวิ จา้ วอวแี ลว้ เหยยี ดหยามนางเพอื เอาใจสหาย หลวิ หวา่ นอถี กู บงั คบั ใหด้ ดี ฉนิ กระทงั นิวทงั สบิ แดงเถอื ก ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 5 7 7 คนพวกนนั ถงึ ยอมปลอ่ ยใหน้ างกลบั เรอื น หญงิ สาวกอด ฉนิ กลบั จวนทงั นําตา ความชงิ ชงั ลน้ หลามในอก นางจะปลอ่ ยใหค้ นอยา่ งหลวิ จา้ วอวไี ดด้ ไี ดอ้ ยา่ งไร สงิ ทนี งั สารเลวนันทาํ กบั นางยงั ไมไ่ ดช้ ดใชใ้ หส้ าสมกลบั จะ ไดไ้ ปเสพสุขในตําหนกั อ๋องงนั รึ ไมม่ ที าง! หลวิ หว่านอขี บกรามแน่น นางนึกถงึ หลานไฉ่ซนิ ทเี คย รว่ มมอื กนั เลน่ งานหลวิ จา้ วอวกี ค็ ดิ ว่าตอ้ งขอแรงอกี ฝ่าย มาชว่ ย เรอื งนีหลานไฉ่ซนิ ตอ้ งยนิ ดแี น่ ดงั นนั นางจงึ เขยี น จดหมายใหบ้ ่าวแอบเอาออกจากจวนไป... * ภายในจวนเกดิ อะไรขนึ บา้ งลว้ นไมเ่ กยี วกบั เรอื นจวิ ฮวา หลวิ จา้ วเวย่ สงั ใหค้ นปิดเรอื นไมร่ บั แขก หลวิ จา้ วอวที ี อยากหาเรอื งนางแทบตายกไ็ มม่ สี ทิ ธมิ าเหยยี บ ดงั นนั แต่ ละวนั ของโฉมสะคราญลว้ นผา่ นไปอยา่ งเงยี บๆ ในวนั นีหลวิ จา้ วเวย่ ใหบ้ า่ วไปเชญิ ชา่ งตดั ผา้ มา เพราะเหน็ วา่ ในจวนกาํ ลงั จะมงี านมงคลนางควรจะสวมเสอื ผา้ ใหม่ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 5 7 8 ดงั นนั เลยเลอื กผา้ สองสามพบั ใหช้ า่ งตดั เยบ็ ทงั ยงั สงั ตดั ผา้ ใหส้ าวใชค้ นสนิทของตนใหมอ่ กี คนละชดุ ดว้ ย ขณะทหี ญงิ สาวเอนหลงั ใหอ้ าหนิงนวดอยบู่ นเตยี ง อาเจนิ กร็ บี เขา้ มารายงานทา่ ทางตนื เตน้ \"คณุ หนูเจา้ ขา บ่าวมขี า่ วอนุเสวยี นกบั เจนิ ซอื มาเจา้ คะ่ \" \"พวกนางทาํ ไมร?ึ \" \"ไดย้ นิ วา่ พวกนางทะเลาะกนั ยกใหญท่ เี ดยี ว\" หลวิ จา้ วเว่ยเลกิ ควิ อยา่ งแปลกใจ \"เพราะอะไรกนั ปกติ เหน็ อนุเสวยี นเดนิ ตามเจนิ ซอื ตอ้ ยๆ\" \"ไดย้ นิ วา่ อนุเสวยี นอยากใหค้ ณุ หนูชา่ งองิ ตามไปรบั ใช้ คุณหนูรองตอนทเี ขา้ ตาํ หนกั คงหวงั จะผลกั ดนั ใหค้ ุณหนู รองมหี น้ามตี า วนั หน้าไมแ่ น่จะไดส้ นิ สอดเพมิ แต่เจนิ ซอื ไมต่ กลงดว้ ย อนุเสวยี นจงึ คดิ จะเอาความลบั ของเจนิ ซอื มาข\"ู่ \"เจนิ ฮยุ่ เหมยจะยอมตกลงงา่ ยๆไดอ้ ยา่ งไร หลวิ ชา่ งองิ หน้าตางดงามไมน่ ้อย เผลอๆ งดงามกวา่ หลวิ จา้ วอวเี สยี อกี ใหน้ างตามไปรบั ใชห้ ลวิ จา้ วอวี ดไี มด่ อี นั อ๋องอาจจะ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 5 7 9 ยกฐานะรบั นางเป็นอนุ กลายเป็นสรา้ งศตั รใู หบ้ ุตรสาว ตวั เอง นางไมโ่ งเ่ งา่ ถงึ เพยี งนนั ... จะว่าไปอนุเสวยี นผนู้ ีก็ หน้าทนจรงิ ๆ ตอนขา้ เสนอใหห้ ลวิ ชา่ งองิ แตง่ คนู่ างทาํ อดิ เออื นไมย่ อมรบั มาวนั นีกลบั คดิ จะยดั ลกู สาวเขา้ ตําหนกั อ๋องใหไ้ ด\"้ \"นางอาจจะเหน็ วา่ ตนมมี ติ รภาพกบั เจนิ ฮุย่ เหมยไมน่ ้อย ถงึ ไดห้ ลงผดิ วา่ สองแมล่ กู นนั จะหนุนหลงั หลวิ ชา่ งองิ ถงึ อนั อ๋องไมต่ อ้ งตา แตถ่ า้ แต่งออกไปในอนาคตกจ็ ะไดช้ อื ว่า มสี มั พนั ธก์ บั ตาํ หนกั อ๋อง นบั วา่ มเี สน้ สายหนุนหลงั \" \"มติ รภาพอะไรกนั เจนิ ฮุย่ เหมยเพยี งแตเ่ ลยี งพวกนางไว้ ใชป้ ระโยชน์กเ็ ทา่ นนั \" หลวิ จา้ วเว่ยแคน่ ขาํ \"ไดย้ นิ วา่ อนุเสวยี นถงึ กบั เอาความลบั มาขฮู่ หู ยนิ ใหญ่ ป่านนีอาจจะแตกคอกนั จนมองหน้าไมต่ ดิ แลว้ กระมงั \" \"ไมแ่ น่หรอก หลวิ จา้ วอวใี กลจ้ ะแตง่ งานแลว้ เจนิ ฮยุ่ เหมย คงไมอ่ ยากใหเ้ กดิ เรอื ง\" \"เจนิ ซอื จะยอมหรอื เจา้ คะ?\" มฝี ่ถู ามอยา่ งแปลกใจ \"กไ็ มแ่ น่ หลายวนั นีถา้ อนุเสวยี นพยายามมากพอเจนิ ฮยุ่ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 5 8 0 เหมยอาจจะยอมลงใหก้ ไ็ ด\"้ \"กอ่ นวนั แตง่ ยงั มงี านเลยี งในจวน คนพวกนนั ตอ้ งอยาก เหน็ สหี น้าคุณหนูแน่\" เป็นปกตขิ องชนชนั สงู ทบี า้ นฝ่ายเจา้ สาวจะจดั งานเลยี ง แขกก่อนวนั แต่งงานประมาณสองสามวนั ถอื เป็นการ เลยี งขอบคุณคนทมี คี วามสมั พนั ธอ์ นั ดแี ละเป็นโอกาสให้ แขกมอบของขวญั ชว่ ยเพมิ สนิ เจา้ สาว สกลุ หลวิ กาํ หนดวนั งานเลยี งเป็นกอ่ นพธิ แี ต่งงานสามวนั และไดแ้ จกเทยี บเชญิ ออกไปแลว้ แมห้ ลวิ เฉยี นจะรสู้ กึ ไม่ เป็นสขุ กบั งานแต่งนี แต่เขากไ็ มค่ ดิ พลาดโอกาสสาน สมั พนั ธก์ บั ชนชนั สงู ในเมอื งหลวง ดงั นนั งานเลยี งยงั คง ถูกกาํ หนดขนึ อยา่ งครบถว้ น \"พวกนางอยากเหน็ กใ็ หพ้ วกนางมาดู วนั งานอาจมเี รอื ง สนุกกว่าดูสหี น้าขา้ เสยี อกี \" หลวิ จา้ วเว่ยแสยะยมิ เหยี ม นึกถงึ พษิ ทนี างขอมาจากเนียเถยี นชงิ ทยี งั ไมถ่ กู ใชแ้ ลว้ วางแผนในใจ \"คุณหนู วนั งานจะมเี รอื งอะไรหรอื เจา้ คะ?\" เหลา่ สาวใช้ ตาโต คดิ ว่าคุณหนูของพวกนางตอ้ งวางแผนลงมอื อะไร ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 5 8 1 อกี แน่ คราวกอ่ นทเี ลน่ งานสกลุ เจนิ วธิ กี ารเฉยี บขาดจน คนพวกนนั ไมก่ ลา้ เงยหน้าสบตาคนอกี เลย หากวนั งาน เลน่ งานคนในจวนละก.็ .. \"ถงึ เวลาพวกเจา้ จะรเู้ อง\" หลวิ จา้ วเวย่ ปิดตาลงทงั ทยี งั ยมิ คา้ ง นางชใี หอ้ าหนิงนวดบ่าใหต้ นอกี แตไ่ มพ่ ดู อะไรตอ่ แมแ้ ต่นิดเดยี ว * หลวิ จา้ วเว่ยตรวจดบู ญั ชจี ากรา้ นคา้ อยพู่ กั ใหญ่กพ็ บวา่ นางทาํ กําไรไดไ้ มน่ ้อยในปีนี ดงั นนั จงึ แบง่ บางสว่ นสง่ ไป ใหเ้ ถาเต๋อชวนกบั ทา่ นยายเพอื แสดงความกตญั แู ละสงั ใหผ้ จู้ ดั การรา้ นคา้ ชว่ ยตดิ ต่อหาคน \"ใกลห้ นาวแลว้ อารามแหง่ นนั ในเจงิ ตูอาจจะลาํ บาก เจา้ หาคนสง่ ธญั พชื ชนั ดกี บั ยาแกโ้ รคหนาวสนั ไปทนี นั ท\"ี แม้ นางจะไมก่ ลา้ ไปเจอผคู้ นทตี อ้ งตายเพราะนาง แตจ่ า้ วเว่ย ไมค่ ดิ ละเลยพวกเขา \"ซอื ผา้ หม่ ไปดว้ ยเถอะ ไม่ จาํ เป็นตอ้ งซอื จากถงเยยี น ใหถ้ อื เงนิ ไปถงึ ในตวั เมอื งที นนั กแ็ ลว้ กนั \" ผจู้ ดั การรบั คาํ สงั ไป หลวิ จา้ วเวย่ ยงั กาํ ชบั ปานเกอ๋ หวั ให้ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 5 8 2 หาคนทไี วใ้ จสง่ คนไปคมุ้ กนั รถมา้ ทไี ปสง่ ของดว้ ย สว่ น หนงึ เพอื ป้องกนั ไมใ่ หค้ นงานโกง ชว่ งนีฝังสกุลเจนิ กบั สกลุ ป๋ ายปิดประตสู าํ นึกผดิ เกบ็ ตวั เงยี บ สว่ นพวกสกุลกวนกลบั เรมิ โยกยา้ ยทรพั ยส์ นิ คง กลวั วา่ เมอื ตน้ ไมใ้ หญล่ ม้ ลงมาพวกเขาจะพลอยซวยไป ดว้ ย แตเ่ พอื ไมใ่ หเ้ ป็นทสี งั เกตคนในครอบครวั จงึ ยงั ใช้ ชวี ติ อยใู่ นถงเยยี นเหมอื นปกติ หลวิ จา้ วเวย่ ตงั ใจรอใหส้ กุลเจนิ เคลอื นไหว ดงั นนั นีจงึ ทาํ ตวั เหมอื นเสอื ซุ่มเงยี บทรี องบั เหยอื อยหู่ ลงั พุม่ ไม้ เมอื อกี ฝ่ายไมข่ ยบั นางกไ็ มไ่ ดร้ บี รอ้ น \"คุณหนูเจา้ คะ เถาฮหู ยนิ มาเยยี มเจา้ คะ่ \" อาเจนิ วงิ เขา้ มา แจง้ หลวิ จา้ วเวย่ ไดย้ นิ วา่ น้าสะใภม้ าเยยี มกป็ ระหลาดใจ รบี สงั ใหค้ นตงั โตะ๊ เตรยี มรบั แขก ฉนิ ฟ่ านฟ่านสหี น้าดกี ว่าครงั ลา่ สดุ ทจี า้ วเวย่ เจอนาง ดู เหมอื นรา่ งกายทที รุดโทรมหลงั คลอดจะไดร้ บั การบํารงุ อยา่ งดี เรอื งในบา้ นกค็ งควบคุมไดท้ าํ ใหน้ างสบายใจ เช่นนี \"น้าสะใภล้ าํ บากทา่ นตอ้ งมาเยยี มแลว้ \" เนืองจากเป็นญาติ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 5 8 3 สนทิ ทงั ยงั เป็นสตรี บา่ วจงึ ไมไ่ ดเ้ ชญิ นางไปรอทโี ถง รบั แขกแตพ่ ามาทเี รอื นจวิ ฮวาโดยตรง ฉนิ ฟ่ านฟ่านไมเ่ คยเขา้ มาในสกุลหลวิ เมอื เหน็ เรอื นไมด้ ู หรู ขา้ วของเครอื งใชเ้ ป็นของดมี รี าคากอ็ ดชนื ชมไมไ่ ด้ สาํ หรบั จวนขนุ นางทรี าํ รวยอนั ดบั ตน้ ๆ ของถงเยยี นนนั ชา่ งแตกตา่ งจากจวนทวั ไปจรงิ ๆ \"ทา่ นหญงิ ... ลาํ บากอะไรกนั ในถงเยยี นนีญาตสิ นทิ ทสี ดุ ของเจา้ กค็ อื สามขี า้ ขา้ กน็ บั เป็นผอู้ าวโุ สของเจา้ ยามนี เจา้ พบเรอื งสะเทอื นใจ ขา้ จะนิงดดู ายไดอ้ ยา่ งไร\" คน ทงั ถงเยยี นรวู้ า่ จา้ วเวย่ ถูกถอนหมนั ทงั ยงั ตอ้ งสง่ น้องสาว ใหแ้ ต่งแทน ความสะเทอื นใจเชน่ นีมคี นไมน่ ้อยทเี วทนา นาง หญงิ สาวผลยิ มิ ขบขนั นางผายมอื เชญิ น้าสะใภน้ งั ลง แลว้ ไลบ่ า่ วทงั หมดออกจากหอ้ ง \"ทา่ นน้านังลงกอ่ น ขา้ เพงิ ได้ ชาใหมจ่ ากทางใต้ ทา่ นชมิ ดูวา่ ถกู ปากหรอื ไม\"่ \"น้าเอาผกั ดองจากตระกลู ฉนิ มาใหด้ ว้ ย รสชาตดิ ใี ชไ้ ด้ เจา้ เอามากนิ เลน่ หรอื เป็นเครอื งเคยี งกเ็ หมาะ\" \"ขอบคณุ ท่านน้าเจา้ คะ่ น้องชายเป็นอยา่ งไรบา้ ง เป็น ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 5 8 4 เดอื นแลว้ ทขี า้ ไมไ่ ดไ้ ปหาเขา\" \"อว้ นทว้ นสมบูรณ์ดี เดยี วนีเขารจู้ กั ดสู หี น้าคนแลว้ ดว้ ย เขารวู้ ่าถา้ งอแงตอ่ หน้าใครจะไดก้ นิ นม\" \"ฉลาดจรงิ ๆ\" หลวิ จา้ วเว่ยยนิ ดที ไี ดย้ นิ อยา่ งนนั \"ตอนที เพงิ ออกจากวงั ขา้ ใหบ้ า่ วสง่ เหด็ หลนิ จอื ทไี ดร้ บั พระราชทานไปใหท้ า่ น ทา่ นน้าใชไ้ ปรยึ งั เจา้ คะ?\" \"เรอื งนนั ขา้ จดั การเรยี บรอ้ ยแลว้ ขา้ รวู้ า่ เจา้ เป็นกงั วลเรอื ง สขุ ภาพของฟงเออ๋ ร์ เพราะเรอื งพษิ ตอนอยตู่ าํ หนกั ฤดู รอ้ น แต่อยา่ กงั วลไปเลย หมอบอกแลว้ คอ่ ยๆ บาํ รงุ เขาให้ ดเี ขาจะแขง็ แรงเหมอื นเดก็ ทวั ไปในไมช่ า้ \" \"ขา้ เป็นหว่ ง เรอื งครงั นนั คนหมายเลน่ งานขา้ แตท่ า่ นกบั น้องชายตอ้ งมารบั เคราะหด์ ว้ ย\" \"พูดถงึ เรอื งนี... ขา้ ไดย้ นิ ขา่ วของสกลุ เจนิ \" ฉนิ ฟ่ านฟ่ านห รตี าลงมองหลานสาวของสามี สญั ชาตญาณของนางเตอื น ว่าหายนะครงั นีของสกลุ เจนิ เกยี วกบั คนตรงหน้าแน่ \"คนทกี อ่ กรรมทําเขญ็ ใชอ้ าํ นาจบาตรใหญอ่ ยา่ งพวกเขา สมควรแลว้ ทตี อ้ งตกตาํ ท่านนา้ สะใภอ้ ยา่ ไดใ้ สใ่ จพวกเขา ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 5 8 5 เลยเจา้ คะ่ \" \"เช่นนนั กช็ า่ งเถอะ วนั นีขา้ มาเพราะน้าชายของเจา้ เตอื น ขา้ \" นางรจู้ ากสามแี ลว้ ว่าหลวิ จา้ วเวย่ ไมไ่ ดย้ นิ ดจี ะแตง่ กบั อนั อ๋อง ดงั นนั การถอนหมนั นีกลบั เป็นประโยชน์ต่อนาง มากกวา่ โทษ ทงั ไมม่ คี วามรสู้ กึ โศกเศรา้ เสยี ใจอะไร เพยี งแต่เพอื รกั ษาชอื เสยี งนางจงึ ปิดประตูอยใู่ นเรอื น เงยี บๆ เมอื เล่นละครแลว้ กต็ อ้ งเล่นใหส้ มจรงิ ในถงเยยี นนีญาติ ฝ่ายมารดาของหลวิ จา้ วเว่ยกเ็ หลอื แตบ่ า้ นสกลุ เถานเี อง แตเ่ ถาเฝิงชงิ เป็นบรุ ษุ จะวงิ มาปลอบใจหลานสาวทเี รอื น ชนั ในคงไมส่ ะดวก ดงั นนั ฉนิ ฟ่านฟ่านจงึ ออกหน้ามา เยอื น ใหค้ นอนื ไดเ้ หน็ ว่าหลนิ จา้ วเวย่ เศรา้ โศกเสยี ใจ และ คนสกลุ เถากร็ สู้ กึ วา่ เรอื งนีไมย่ ุตธิ รรมสาํ หรบั นาง โดยธรรมชาตกิ ารแสดงความสงสารเหน็ ใจหลานสาวนีไม่ ถอื เป็นการกระดา้ งดระเดอื งต่อฮอ่ งเต้ แตเ่ ป็นการแสดง ถงึ ความรกั ใครส่ งสารในครอบครวั และการจาํ ยอมต่อ อาํ นาจ แมพ้ วกเขาสงสารหลานสาวแค่ไหนกย็ อมรบั ราชโองการ! ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 5 8 6 อกี อยา่ งคอื แสดงใหส้ กุลหลวิ ดู ยามนหี ลานสาวของพวก ขา้ เสยี ประโยชน์ครงั ใหญ่ พวกเจา้ ตอ้ งชดเชยใหน้ างส!ิ \"เรอื งวุน่ วายทาํ ใหท้ ่านสองคนตอ้ งลาํ บากไปดว้ ย\" \"ลาํ บากอะไรกนั รอผา่ นชว่ งนีไปเจา้ กจ็ ะกลายเป็นท่าน หญงิ ผสู้ งู ศกั ดิ เดนิ ไปทางไหนกจ็ ะมแี ต่คนรษิ ยา... น้าได้ ยนิ วา่ อกี ไมก่ วี นั จวนเจา้ จะจดั งานเลยี งสนิ ะ\" \"เจา้ ค่ะ น้องรองจะแต่งออกยอ่ มตอ้ งเชญิ แขกมาร่วมชม สนิ เจา้ สาว\" \"หากเป็นจวนอนื กไ็ มแ่ ปลกหรอก แต่นีเจา้ ยงั อยใู่ นจวน แตพ่ วกเขาจดั งานเลยี งในจวน หากเจา้ มใี จรกั ใครอ่ นั อ๋อง ละกค็ งถูกบบี คนั จนอยไู่ มไ่ หวแน่ คนบา้ นเจา้ นีใจดาํ กนั จรงิ ๆ หากมสี กั คนนึกถงึ เจา้ ตงั แต่ไดร้ บั ราชโองการคง เสนอสง่ เจา้ ไปพกั ผอ่ นทจี วนอนื สกุลหลวิ มบี า้ นบนภเู ขา บอ่ นําพรุ อ้ นตงั หลายทมี ใิ ชร่ ?ึ \" ฉนิ ฟ่านฟ่ านรสู้ กึ ขดั ใจ แทนหลวิ จา้ วเว่ยจรงิ ๆ คนในจวนนีไมม่ ใี ครเหน็ ใจนางเลย สกั นิด หากเป็นทรี กั สกั หน่อยตอ้ งมคี นสง่ นางออกไป ปลอบประโลมใจ ใชช้ วี ติ ในทสี งบสกั พกั ไมใ่ ชใ่ หส้ มุ อยู่ ทา่ มกลางเสยี งนนิ ทา ทงั ยงั ตอ้ งอยรู่ ว่ มงานเลยี งงานแตง่ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 5 8 7 อกี \"แต่เดมิ พวกเขากไ็ มส่ นขา้ วนั นีจะมาสนใจเพราะเรอื ง เลก็ น้อยเชน่ นีไดอ้ ยา่ งไร อกี อยา่ งเพราะงานแตง่ ถกู กาํ หนดปบุ ปับ คนในจวนจงึ ตอ้ งวงิ วุน่ เพอื เตรยี มงาน ไมใ่ หต้ กหลน่ \" ฉนิ ฟ่ านฟ่านรอ้ งเหอะในลาํ คอ \"ถงึ จะแตง่ เป็นพระชายา แต่กแ็ ตง่ เพราะแกเ้ คลด็ เทา่ นนั ...จะวา่ ไปกแ็ ปลกจรงิ ๆ แต่ไหนแตไ่ รการแตง่ เสรมิ ดวงแกเ้ คลด็ มแี ต่พวกอนุสตรี ชนั ตํา นคี งถอื วา่ เป็นงานแต่งแกเ้ คลด็ ทใี หญท่ สี ุดในถง เยยี น ไมร่ มู้ สี ตรอี กี เท่าไหรท่ ฝี ันอยากแกเ้ คลด็ แลว้ สม้ หลน่ ไดเ้ ป็นพระชายากบั เขา\" \"น้องรองของขา้ คนนีมวี าสนาดี ไมเ่ ชน่ นันดว้ ยดวงชะตา ของนางคงไมห่ นุนใหน้ างปีนขนึ ทสี งู ไดอ้ ยา่ งรวดเรว็ เชน่ นี แน่\" \"ปีนไดแ้ ตไ่ มร่ จู้ ะมนั คงไดส้ กั แค่ไหน ยามนีสกลุ เจนิ ยงั เอา ตวั ไมร่ อด ถา้ สามไี มร่ กั ใครน่ าง ไมร่ จู้ ะอยรู่ อดในตาํ หนัก อ๋องไดส้ กั กวี นั \" หลวิ จา้ วเวย่ ยกชาขนึ จบิ ไมต่ อบคาํ ทางท่าของนางสภุ าพ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 5 8 8 เหมาะสม แมแ้ ต่สตรอี ยา่ งฉนิ ฟ่ านฟ่านยงั อดใจลอยไมไ่ ด้ เมอื เหน็ ความงดงามเยน็ ชาเชน่ นี \"เจา้ คดิ จะทาํ เชน่ ไรตอ่ ยามนีงานแต่งถกู คนอนื ฉวยไป แลว้ แต่อายเุ จา้ ไมค่ วรรอตอ่ ไปนานนัก น้าของเจา้ อยากรู้ ความเหน็ วนั หน้าจะไดห้ นุนหลงั เจา้ ได\"้ \"ยามนีขา้ ไมไ่ ดถ้ ูกใจบุรุษใดเป็นพเิ ศษ ทงั ยงั มหี ลายอยา่ ง ทตี อ้ งดแู ลเลยไมไ่ ดส้ นใจมองใครใหถ้ ถี ว้ นนักเจา้ คะ่ \" \"ตอนนีมขี า่ วลอื ไปทวั ว่าเจา้ มชี ะตาสงู สง่ เกนิ ไป พวก ผชู้ ายทชี ะตาไมแ่ ขง็ พอสยบเจา้ ไมล่ ง จะกลายเป็นคนดวง ซวยเหมอื นอนั อ๋องทไี ดร้ บั บาดเจบ็ \" \"หากพวกผชู้ ายใจเสาะกลวั ตายเชน่ นนั หลานกไ็ มค่ ดิ จะ แตง่ คนขขี ลาดมาสรา้ งภาระหรอกเจา้ คะ่ \" \"จะไมแ่ ตง่ ไดอ้ ยา่ งไร สตรฐี านะจะมนั คงกต็ อ้ งพงึ พ่อพงึ สามตี อ่ ไปกต็ อ้ งพงึ ลกู ชาย ถา้ เจา้ ตวั คนเดยี ววนั หน้าจะ อยใู่ หด้ ลี ําบาก รบี มองหาคนทเี หมาะสมเถอะ หากเลย ชว่ งอายทุ ดี ไี ปวนั หน้าจะแตง่ ยากแลว้ อกี อยา่ งอาจถูกแม่ เลยี งเจา้ มาจดั การกะเกณฑเ์ รอื งเจา้ บา่ ว อาศยั ทยี ามนีคน ตระกลู หลวิ ตะขดิ ตะขวงใจไมก่ ลา้ ปฎเิ สธเจา้ เลอื กคนดๆี ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 5 8 9 สกั คนเถอะ\" \"ขอบคณุ น้าสะใภท้ เี ป็นหว่ งเจา้ คะ่ อยา่ งไรขา้ คงตอ้ งคดิ ใหร้ อบคอบ\" \"ขา้ รวู้ า่ เจา้ ฉลาด เอาเถอะ นีใกลเ้ วลาตนื ตอนบา่ ยของฟง เอ๋อรแ์ ลว้ น้าคงตอ้ งกลบั กอ่ น\" \"ขอบคณุ น้าสะใภท้ มี าเยยี มเจา้ คะ่ รอทุกอยา่ งเรยี บรอ้ ย ขา้ จะไปเล่นกบั น้องชายแน่ๆ\" \"ได้ เรอื งพวกนีผา่ นไป เจา้ หาเวลาไปกนิ ขา้ วทจี วนสกุล เถานะ\" \"ไดเ้ จา้ คะ่ \" สตรสี องคนราํ ลากนั ครหู่ นึง หลวิ จา้ วเว่ยกส็ งั ใหบ้ ่าวออกไปสง่ ฉนิ ฟ่านฟ่านทปี ระตูใหญ่แทน เพราะนาง ไมย่ งั ไมเ่ หมาะจะออกไปจากเรอื น ในจวนตระกลู หลวิ ช่วงนีมผี คู้ นเขา้ ออกมาก เนืองจากการ แต่งงานรว่ มราชวงศไ์ มใ่ ชเ่ รอื งทสี ามารถทาํ ไดอ้ ยา่ งลวกๆ พธิ กี ารความเขม้ งวดตา่ งๆ มมี ากกวา่ คนธรรมดา ดงั นัน แมไ้ มอ่ ยากใสใ่ จ แตฮ่ หู ยนิ ผเู้ ฒา่ กอ็ ดไมไ่ ดต้ อ้ งมาคอย กาํ กบั พวกบ่าวทาํ งานเอง ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 5 9 0 เวลาผา่ นไปจนไมร่ ตู้ วั งานเลยี งเจา้ สาวในสกุลหลวิ กถ็ กู จดั ขนึ แขกทสี นิมสนมกบั สกลุ หลวิ ลว้ นไดร้ บั เทยี บเชญิ แตล่ ะจวนต่างหนกั ใจและลงั เล เนืองจากเจา้ สาวมเี ชอื สาย ของสกลุ เจนิ ซงึ เป็นทคี รหาในยามนี พวกเขารสู้ กึ ไม่ เหมาะสมทจี ะไป แต่พอคดิ อกี ทกี เ็ หน็ แกห่ น้าฮอ่ งเต้ ใน เมอื ฝ่าบาทพระราชทานสมรส พวกเขาจะตดั สนิ วา่ สตรี คนนีไมเ่ หมาะสมไดห้ รอื สุดทา้ ยจงึ ตดั สนิ ใจมาร่วมงาน แมเ้ ป็นงานเลยี งเจา้ สาว แต่หลวิ จา้ วอวไี มม่ สี ทิ ธปิ รากฎ ตวั ทลี านดา้ นนอก นางตอ้ งเกบ็ ตวั อยา่ งสงบเสงยี มอยใู่ น เรอื น จะพดู คุยไดก้ ต็ ่อเมอื แขกสตรเี ขา้ มาทกั ทาย พวก หญงิ สาวรุน่ ราวคราวเดยี วกนั ตา่ งมาขอดสู นิ เจา้ สาวสดุ ตระการตา เจนิ ฮยุ่ เหมยหวั หมุนรบั แขกและดแู ลงานเลยี ง เนืองจาก เป็นงานเลยี งสาํ หรบั ลกู สาวของนาง นางจงึ ทุ่มเทเตม็ ที เพอื ไมใ่ หเ้ กดิ เรอื งผดิ พลาด แขกสว่ นใหญ่เป็นขนุ นางในราชสาํ นกั คนทมี ี ความสมั พนั ธด์ กี บั หลวิ เฉยี นไดน้ ําของมคี า่ มาร่วมสมทบ สนิ เจา้ สาว ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 5 9 1 สกุลหลวิ เลยี งอาหารชนั เลศิ ทสี งั มาจากเหลาอาหารชอื ดงั เหลา้ กเ็ ป็นเหลา้ มชี อื เสยี งของเมอื งฝู ทกุ อยา่ งบนโต๊ะลว้ น ถูกจดั เตรยี มอยา่ งหรหู ราเป็นหน้าเป็นตาของจวน งานเลยี งในจวนเชน่ นีเป็นโอกาสใหบ้ ุตรที เี กดิ จาก อนุภรรยาไดแ้ สดงฝีมอื ดา้ นดนตรแี ละรา่ ยรํา หลวิ หวา่ นอี ไมพ่ ลาดโอกาสนี แมน้ างรงั เกยี จทจี ะเป็นสว่ นหนึงที สง่ เสรมิ หลวิ จา้ วอวี แต่งานเลยี งในจวนไมไ่ ดม้ บี อ่ ยๆ การ จะสรา้ งชอื เสยี งขนึ มาไดน้ างต้องมโี อกาสแสดง ความสามารถตอ่ หน้าชนชนั สงู ดงั นนั นางจงึ อดทน เตรยี มจะบรรเลงฉนิ ดว้ ยบทเพลงชนั สงู อยา่ งหนึงเพอื สรา้ งความประทบั ใจ ไมใ่ ชแ่ คห่ ลวิ หว่านอี แมแ้ ต่หลวิ อนั หลนิ กย็ งั ฝึกซอ้ มรา่ ย ราํ เพอื จะมาแสดงดว้ ย ต่างคนต่างใจจดใจจ่อรอลาํ ดบั เวลาจะไดข้ นึ แสดงของตวั เอง หลวิ จา้ วเว่ยไดย้ นิ เสยี งอกึ ทกึ จากเรอื นชนั นอก วนั นีนาง สวมชดุ สดี าํ ตลอดทงั ตวั อยา่ งไรในฐานะเจา้ ภาพ แมจ้ ะ ทาํ ใหแ้ ขกไมร่ จู้ ะทาํ สหี น้ายงั ไง แตน่ างกค็ วรจะปรากฎตวั บา้ งมใิ ชห่ รอื คนจะไดไ้ มล่ อื วา่ นางบาดหมางกบั ว่าทพี ระ ชายา ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 5 9 2 งานเลยี งจดั ตอนคาํ หญงิ สาวเดนิ ไปตามทางเดนิ หนิ อยา่ ง ชา้ ๆ ดา้ นขา้ งมมี ฟี ู่ทถี อื โคมเดนิ นํา ดา้ นหลงั มอี าเจนิ กบั อาหนิงเดนิ ตามมา พน้ ประตกู ลม โฉมสะคราญกห็ ยดุ ยนื มองภาพงานรนื เรงิ กบั ใบหน้าอมิ เอมเปียมสุขของหลวิ เฉยี นกบั เจนิ ฮุย่ เหมยที ยนื รบั แขกอยู่ หญงิ สาวยนื นิงเงยี บใหค้ วามรสู้ กึ เยอื กเยน็ อยา่ งยงิ ผลบุ ! ไมร่ วู้ า่ เสยี วไป๋ แมวของฮหู ยนิ ผเู้ ฒา่ โผลม่ าจากไหน จๆู่ ก็ กระโจนมาขวางทางกอ่ นทาํ ทา่ จะวงิ ไปทางฝงู ชน แต่หลวิ จา้ วเว่ยรบี ควา้ ตวั มนั ไว้ \"จะไปไหน ทนี นั คนมากไมใ่ ชท่ ขี องเจา้ หรอก\" นางอุม้ มนั ไวแ้ นบอกพลางลบู ขนยาวของมนั อยา่ งเอน็ ดู ดวงตากลมมองบรรยากาศงานรนื เรงิ อยา่ งละเอยี ดอกี ครงั กอ่ นจะอุม้ แมวตวั อว้ นเรน้ หายไปกบั เงามดื ของภเู ขา จาํ ลอง... * ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 5 9 3 ถงึ บรรยากาศจะดกู ระอกั กระอ่วนไปบา้ งเพราะขา่ วลอื ต่างๆ เกยี วกบั สกลุ เจนิ และหลวิ แตช่ นชนั สงู ในเมอื ง หลวงมใี ครไมร่ จู้ กั ใสห่ น้ากาก เมอื ตอ้ งสนุกต่อใหใ้ นใจ เวทนาแคไ่ หนบรรยากาศรนื เรงิ กย็ งั คงดาํ เนินตอ่ ไป มคี นเพมิ สนิ สอดใหห้ ลวิ จา้ วอวหี ลายชนิ แต่สว่ นมากไมใ่ ช่ ของทโี ดดเดน่ ลาํ คา่ มากนัก จดั อยใู่ นกลมุ่ ของทไี มเ่ สยี มารยาท ไมถ่ อื วา่ ลว่ งเกนิ สกลุ หลวิ แตก่ ไ็ มป่ ระกาศว่า ความสมั พนั ธข์ องตนกบั สกลุ หลวิ แน่นแฟ้นเกนิ หน้าผอู้ นื หลวิ อนั หลนิ รา่ ยราํ จบไปแลว้ นางอดรูส้ กึ ผดิ หวงั ไมไ่ ด้ เมอื แขกในงานสนใจดมื เหลา้ พูดคยุ กนั มากกวา่ จะสนใจ ตน หญงิ สาวรสู้ กึ ไมด่ เี ลยเมอื เหน็ วา่ แทบไมม่ ใี ครสงั เกต ว่าการแสดงของนางจบลง สหี น้าของหลวิ อนั หลนิ ถมงึ ตงึ นางสะบดั หน้าเดนิ ออกไป จากลาน สวนกบั หลวิ หวา่ นอที อี ุม้ ฉนิ มาเตรยี มขนึ แสดง หลวิ อนั หลนิ ชนไหลห่ ลวิ หว่านอกี อ่ นจะชกั สหี น้า ไมไ่ ด้ เอย่ คาํ ขอโทษแลว้ เรง่ เดนิ หนีไป หลวิ หวา่ นอมี องตามนางอยา่ งรงั เกยี จ รสู้ กึ เจบ็ แปลบที ไหลแ่ ตต่ อ้ งเกบ็ อาการยกเอาฉนิ ไปวางเพอื เตรยี มแสดง ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 5 9 4 ความสามารถของตน บนทางเดนิ วนั นที างไปเรอื นของหลวิ จา้ วอสี ว่างเป็น พเิ ศษ เพราะมแี ขกสตรหี ลายคนมาร่วมพธิ ชี ว่ ยแตง่ หน้า ใหน้ าง พธิ นี ีจดั สามวนั จนถงึ วนั แตง่ ออก แตง่ งานเลยี ง ดา้ นนอกจะจดั แคใ่ นคนื นี หลวิ อนั หลนิ มองแสงไฟทที อดยาวไปถงึ เรอื นของหลวิ จา้ ว อแี ลว้ ยงิ ฮดึ ฮดั อารมณ์เสยี ยงิ แวว่ ไดย้ นิ เสยี งหวั เราะมา จากเรอื นนนั กย็ งิ กดั ฟันแน่น นางไมช่ อบใหใ้ ครไดด้ ไี ป กวา่ ตนทงั นนั หลวิ จา้ วเว่ยเป็นลกู ภรรยาเอกแตก่ าํ เนิดกแ็ ลว้ ไปเถอะ แต่ หลวิ จา้ วอวเี ป็นลูกอนุเหมอื นนางแทๆ้ แต่ทาํ ไมถงึ ได้ เลอื นฐานะขนึ สงู ไดเ้ ป็นลกู ภรรยาเอกไมพ่ อ อกี ไมก่ วี นั จะไดเ้ ป็นพระชายาอ๋อง ทาํ ไมคนอยา่ งมนั ถงึ ไดเ้ จอแต่ เรอื งดๆี แต่นางกลบั ตอ้ งมาภาวนาขอโอกาสใหไ้ ดแ้ สดง ความสามารถใหเ้ ป็นทปี ระจกั ษ์ ทาํ ตวั ราวกบั พวกนางราํ ในหอคณกิ าเพอื จะยกฐานะตวั เอง เสยี งฉนิ ของหลวิ หว่านอแี วว่ มาตามลม ในใจหลวิ อนั หลนิ กลบั ยงิ โกรธ โลกนีชา่ งไมย่ ตุ ธิ รรมกบั นาง ทงั ทเี ป็นลกู ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 5 9 5 ของบดิ าเหมอื นกนั นางกลบั ตอ้ งคอยมาตอ่ สแู้ ยง่ ชงิ ความ โปรดปราน ตอ้ งคอยดสู หี น้าคนอนื ตลอดเวลา บ่าวของหลวิ อนั หลนิ รบี วงิ ตามมาหานาง หญงิ สาวซ่อน มอื ทกี าํ แน่นกา้ วไปอกี ทาง คดิ จะหลกี เลยี งแขกทเี ดนิ สวน มาตามเสน้ ทางหลกั แตเ่ ดนิ มาไดร้ ะยะหนึงกต็ อ้ งผงะ \"นีมนั อะไร!?\" หลวิ อนั หลนิ เกอื บจะรอ้ งกรดี ออกมาเมอื พบซากของไกท่ มี สี ภาพเหวอะหวะเหมอื นโดนสตั วร์ า้ ย ฉกี ทงึ ถกู ทงิ อยบู่ นถนน แถมยงั มรี อยเลอื ดเป็นทางยาว \"คณุ หนูอยา่ ไปยงุ่ กบั ของสกปรกพวกนีเลยเจา้ ค่ะ\" บา่ ว รบั ใชข้ องนางพยายามรงั นางเอาไว้ หลวิ อนั หลนิ ทอดสายตามองเลอื ดทเี ป็นรอยลากยาวบน ทางทปี ูดว้ ยอฐิ ยามนีในจวนมงี านเลยี งการทาํ ความ สะอาดทางเดนิ ลว้ นเขม้ งวด จๆู่ มเี รอื งแบบนีปรากฎไมม่ ี ทางเป็นเรอื งปกติ หลวิ อนั หลนิ ไมใ่ ชค่ นโง่ นางคดิ วา่ มคี นถูกเลน่ งานแลว้ แน่ๆ หญงิ สาวตรกึ ตรองอยคู่ รหู่ นึงกเ็ ลอื กจะเดนิ ตามรอย เลอื ดไป ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 5 9 6 \"คุณหนู...\" นางยกนิวชที าบรมิ ฝีปากเป็นสญั ญาณใหบ้ ่าวขา้ งกาย เงยี บ หญงิ สาวไมพ่ อใจในความโชคดขี องหลวิ จา้ วอวอี ยู่ แลว้ หากวนั นเี กดิ เรอื งฉาวโฉ่ขนึ ละกจ็ ะสะใจสกั แค่ไหน ตลอดทางนอกจากรอยเลอื ดยงั มรี อยขนสตั วแ์ ละชนิ เนือที ถกู ทงิ รว่ งเอาไว้ สภาพดแู ลว้ น่าสยดสยอง บา่ วขา้ งตวั นางขขี ลาดรบี หดคอหลบยนื อยขู่ า้ งนาง แต่หลวิ อนั หลนิ กลบั ตนื เตน้ นางอยากรวู้ า่ ใครจะถกู เลน่ งาน รอยเลอื ดนําพวกเขาไปถงึ เรอื นทใี ชเ้ กบ็ ของเรอื นหนึง เรอื นฝังนีสว่ นใหญ่ใชเ้ ป็นทเี กบ็ ของตุนเสบยี งไมไ่ ดใ้ หค้ น ใชพ้ กั จงึ ค่อนขา้ งเงยี บ \"เจา้ ไปเปิดประตสู \"ิ \"คะ... คุณหนู\" \"อยา่ ขขี ลาดไปหน่อยเลยน่า ไปเปิดประตูนนั ส\"ิ \"เจา้ คะ่ \" ตา่ งคนตา่ งกลา้ ๆ กลวั ๆ หญงิ รบั ใชม้ อื สนั กา้ ว เขา้ ไปผลกั ประตใู หเ้ ปิดผวั ะออก ทงั สองมองเขา้ ไปขา้ งใน พบแต่ความมดื และความเงยี บ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 5 9 7 พวกนางกลนั หายใจดว้ ยความหวนั ใจอยคู่ รหู่ นึง แต่เมอื เหน็ วา่ ทกุ อยา่ งเงยี บสนทิ หลวิ อนั หลนิ กพ็ ่นลมหายใจ ออกมา \"นึกว่าจะ---กรดี !\" มา๊ ว! หลวิ อนั หลนิ สะดงุ้ สดุ ตวั เมอื จๆู่ เสยี วไป๋ กก็ ระโจนออกมา จากความมดื ขนสขี าวของแหวง่ หายเป็นวงกวา้ งทงั ยงั มนั เปือนไปดว้ ยเลอื ด ราวกบั เพงิ ถูกกดั มา \"นีมนั แมวของฮหู ยนิ ผเู้ ฒา่ นีเจา้ คะ... หรอื ว่ามสี ตั วร์ า้ ย หลดุ เขา้ มาในจวน เรารบี ไปจากทนี ีกนั เถอะเจา้ คะ่ \" \"สตั วร์ า้ ยร?ึ \" หลวิ อนั หลนิ นกึ ถงึ ซากไกด่ บิ ทกี ดั เหวอะหวะแลว้ กเ็ สยี วไป๋ ในใจนึกกลวั ขนึ มา \"เชน่ นนั รบี กลบั เรอื นกนั เถอะ\" \"คุณหนูเราควรไปแจง้ ใหค้ นอนื ทราบหรอื ไมเ่ จา้ คะ หาก ว่ามสี ตั วเ์ ขา้ มาทาํ รา้ ยคนในจวน...\" หลวิ อนั หลนิ กลอกตา พอนกึ ถงึ วา่ จะมหี ายนะขนาดไหน ถา้ มคี นโดนทาํ รา้ ยในงานเลยี งกอ่ นแต่งของหลวิ จา้ วอวกี ็ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 5 9 8 อมยมิ \"ไมจ่ าํ เป็น เรารบี กลบั เรอื นกนั ไมต่ อ้ งพดู มาก\" \"เจา้ คะ่ คุณหนู\" หลวิ อนั หลนิ กบั บา่ วคดิ จะหมนุ ตวั กลบั ไป แต่แคก่ า้ วขา เท่านนั หญงิ สาวกถ็ กู รา่ งๆ หนึงโถมเขา้ มาหา ตะครุบจน นางลม้ ลงไปกลงิ กบั พนื บ่าวของหลวิ อนั หลนิ กรดี รอ้ งออื องึ พยายามจะดงึ รา่ งนนั ออกแต่แต่อกี ฝ่ายราวกบั คลมุ้ คลงั นางบบี คอหลวิ อนั หลนิ แน่น ใบหน้าบรเิ วณปากของนางเปรอะไปดว้ ยเลอื ดดนู ่า กลวั มาก \"ฆา่ คนแลว้ ฆา่ คนแลว้ ! ชว่ ยดว้ ย คุณหนูของขา้ จะโดน ฆา่ แลว้ ! ชว่ ยดว้ ยจะฆา่ คนแลว้ ! กรดี \" บ่าวผนู้ นั แผดเสยี ง รอ้ งทงั พยายามช่วยดงึ สตรบี า้ ผนู้ นั ออกแตก่ ลบั ถูกผลกั จนลม้ ลงแทน หญงิ บา้ นันนําลายยดื หยดผสมกบั เลอื ดทเี ปือนขอบปาก นางแยกเขยี วกห็ นั มาทางหญงิ รบั ใชแ้ ลว้ กระโจนใสท่ าํ ทา่ จะกดั คน \"กนิ คน! หลวิ ฮหู ยนิ กนิ คน! ชว่ ยดว้ ย ใครกไ็ ดช้ ว่ ยที หลวิ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 5 9 9 ฮหู ยนิ เป็นบา้ ไปแลว้ !!!!\" * \"มคี นพบนางแลว้ เจา้ คะ่ \" อาหนิงทอี อกไปคอยดลู าดเลา วงิ กลบั เขา้ มารายงานหลวิ จา้ วเวย่ ทนี อนควาํ อยบู่ นเตยี ง นางสวมแคเ่ อยี มตวั ในขณะทใี หอ้ าเจนิ ชว่ ยนวดหลงั \"ใครโชคดไี ปพบนางเขา้ ละ่ ?\" โฉมสะคราญไมแ่ มแ้ ต่จะยก หวั นางถามทงั ทยี งั หลบั ตาอยู่ \"เป็นคุณหนูสเี จา้ คะ่ \" \"น้องสผี นู้ ี... นางมกั จะมโี ชคเรอื งหาตวั คนทถี กู ขงั ไว้ เสมอ\" เมอื คราวหลวิ หวา่ นอถี ูกขงั หลวิ อนั หลนิ กไ็ ปหาจน พบ ยามนีกด็ เู หมอื นจะเป็นเช่นนนั \"คุณหนูยานัน...\" \"เป็นยาทที าํ ใหเ้ กดิ ภาพหลอน ปกตจิ ะใชร้ กั ษาคนทถี กู พษิ แลน่ เขา้ สหู่ วั ใจ แต่หากคนธรรมดาไดร้ บั มากเกนิ ขนาด จะทาํ ใหเ้ กดิ ภาพหลอน หวาดกลวั ตวั สนั คดิ ว่ามี คนจะทาํ รา้ ยตวั เอง บางคนคลงุ้ คลงั เป็นบา้ แต่ถา้ ผา่ นไป สกั หกชวั ยามกจ็ ะสงบลงเอง\" ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 6 0 0 หลวิ จา้ วเวย่ เหยยี ดยมิ ... ตอนนนั ทนี างถกู จดั ฉาก พวก มนั ใชย้ าจากหนานเจยี งใหน้ างไรค้ วามรสู้ กึ ตอ้ งยอมให้ ถูกจดั ทา่ ทางไรก้ ารขดั ขนื แตห่ ลวิ จา้ วเวย่ มองว่าการทาํ เชน่ นนั ยงั มชี อ่ งโหวม่ าก ขอเพยี งตอนนนั นางมกี ําลงั ยอ่ ม ชหี าขอ้ บกพรอ่ งของแผนพวกนันได้ ดงั นนั ในเมอื นางจะ ทาํ ใหเ้ กดิ สตรวี ปิ รติ ทงั ที กค็ วรจะเป็นหลกั ฐานประเภทที ใครกเ็ ถยี งไมอ่ อก \"คุณหนูเจา้ คะ่ ขา้ งนอกวุน่ วายกนั ใหญ่แลว้ เจา้ คะ่ แขก หลายคนไปเหน็ วา่ ฮหู ยนิ ใหญ่กาํ ลงั กดั บา่ วของคณุ หนูสี จนเลอื ดโชก แถมหอ้ งเกบ็ ของนนั ถูกเปิด ดา้ นในมซี าก สตั วต์ ายทงั เก่าใหมจ่ าํ นวนมาก แถมยงั มยี นั ตอ์ กั ขระคณุ ไสยเตม็ ไปหมด ตอนนีนายทา่ นสงั ใหค้ นจบั ฮหู ยนิ ใหญ่ มดั แลว้ เอาไปขงั ไว้ ตอนจะถกู มดั นางยงั ทาํ ทา่ จะกระโจน ใสน่ ายทา่ นดว้ ยนะเจา้ คะ\" มฝี ่วู งิ เขา้ มาในหอ้ งแลว้ พูดรวั เรว็ ดว้ ยทา่ ทางสนุกมาก \"แลว้ น้องรองของขา้ เลา่ นางรูเ้ รอื งรยึ งั ?\" \"ตอนบา่ วจะกลบั คณุ หนูรองเพงิ ไปถงึ เจา้ คะ นางดบู อบ บางราวกบั กงิ หลวิ ตอ้ งลม คลา้ ยจะลม้ ไดท้ กุ เมอื \" ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 6 0 1 \"เจา้ นีสาํ บดั สาํ นวนมากขนึ ทุกวนั \" หลวิ จา้ วเว่ยหวั เราะ ชอบใจ มฝี ่ยู มิ รบั \"อาหนิงเจา้ ออกไปบอกปานเก๋อหวั ใหค้ นกระจายขา่ วว่า เจนิ ฮุย่ เหมยทาํ คุณไสยจนของยอ้ นกลบั คลุม้ คลงั ต่อหน้า แขกเหรอื อยา่ ใหใ้ ครออกแรงปิดขา่ วนีได้ คนทงั ถงเยยี นตอ้ งรเู้ รอื งนี\" หลวิ จา้ วเวย่ กะพรบิ ตาชา้ ๆ ขณะทพี ดู นตั ยต์ าฉายแววอํามหติ \"นอกจากนนั หลงั จากขา่ วนี ผา่ นไปสกั พกั ใหป้ ลอ่ ยขา่ วซาํ วา่ เจนิ ฮุย่ เหมยเคยทาํ อาหารจากเนือมนุษยใ์ หห้ ลวิ เฉยี น กบั หลวิ จา้ วอวกี นิ หลวนซบี ่าวของหลวิ จา้ วอวที ตี ายตอน อยตู่ าํ หนกั ฤดรู อ้ นนนั ... ถูกนางฆา่ แลว้ เอาเนอื ไปกนิ \" \"คณุ หนูนีเรอื งจรงิ หรอื เจา้ คะ?\" ใบหน้าใสซอื ขออาหนงิ มี ความตระหนกอยา่ งยงิ หลวิ จา้ วเว่ยแสยะยมิ ไมต่ อบนางโบกมอื ใหอ้ าหนิงออกไป ทาํ งานทสี งั สว่ นตวั เองปิดตาลงใหอ้ าเจนิ นวดหลงั ตอ่ ไป อาเจนิ จาํ ไดว้ ่าตอนอยทู่ วี งั ฤดรู อ้ นมวี นั หนึงคณุ หนูกลบั มา พรอ้ มเลอื ดเปือนตวั ... ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น