เป็นเมียแม่ทัพ...ไม่ง่าย เล่ม1

พีสาวทงั สองทีมารอฟังผลหนั มองหนา้ กนั สว่ นอาสะใภ้ ชะงกั ฝีเทา้ แลว้ เดินกลบั มาหาสหี ยนุ จือ กอ่ นจะนงั ลง ขา้ งๆ มองหนา้ หญิงสาวแลว้ ถามวา่ “เจา้ หมายความวา่ หากขา้ ปักผา้ เช็ดหนา้ หรอื งานฝีมือ อืนๆ เจา้ จะยอมรบั ไปขายอยา่ งนนั ร?ึ ” สหี ยนุ จือพยกั หนา้ พรอ้ มกบั รอยยมิ พดู ยืนยนั กบั นาง “ขอแคฝ่ ีมือประณีต ขา้ รบั ทงั หมดเจา้ คะ่ ” “...” 17

เมือพวกนางไดย้ ินประโยคนีสหี นา้ กด็ ีขนึ ทนั ที พากนั เดนิ กลบั หอ้ งอยา่ งอารมณด์ ี สีหยนุ จือมองตามหลงั พวกนางแลว้ ยมิ ออกมาอยา่ งพอ ใจ เก็บเงินทงั หมดลงกลอ่ งแลว้ เดนิ กลบั ไปหอ้ งของตน ในทีสดุ ก็ไมต่ อ้ งนงั นบั เงินตอ่ หนา้ คนทงั บา้ นอีกแลว้ 18

ตอนที 36 ร้านปักผ้า หลายวนั มานี แมท่ พั ปอู้ อกจากบา้ นทกุ วนั โดยมีจา้ วอีและหานเฟิงตดิ ตามไปดว้ ย และทงั สองจะ เหงือทว่ มตวั กลบั บา้ นทกุ ครงั ซาํ ยงั กินขา้ วถงึ มือละสี ชาม จนสีหยนุ จือสงสยั วา่ พวกเขาออกไปทาํ อะไรกนั ในวนั หนงึ ระหวา่ งกินขา้ วนางจงึ แอบถามองครกั ษท์ งั สอง พวกเขาเหลอื บมองไปทางสามีของนาง แลว้ กม้ หนา้ กม้ ตากินขา้ วตอ่ โดยไมย่ อมตอบ ในเมือพวกเขาไม่ อยากเลา่ นางก็ไมค่ ดิ จะคาดคนั เพราะไมว่ า่ พวกเขาจะ 1

ทาํ อะไร เรอื งนนั คงตอ้ งใชค้ วามพยายามมากแนๆ่ หญิง สาวจงึ นกึ เป็นหว่ งสามี คดิ วา่ เขาเองก็คงจะเหนือยมาก เช่นกนั นางจงึ เตรยี มอาหารพรอ้ มกบั เหลา้ ไวท้ ีหอ้ งเพือ รอเขากลบั มา และจะไดถ้ ือโอกาสเลา่ เรอื งของหญิงทงั เกา้ ใหเ้ ขาฟังดว้ ย . พอเขา้ ยามไฮ่ สามีของนางก็กลบั มาถงึ บา้ น เขาไมไ่ ดเ้ ดนิ ไปทีหอ้ งหนงั สอื แตต่ รงมาทีหอ้ งนอน ทนั ที ทีปถู้ านเปิดประตเู ขา้ มาก็เหน็ อาหารหา้ หกอยา่ งวางอยู่ บนโต๊ะ ดา้ นขา้ งมีเหลา้ หนงึ ไหกบั จอกสรุ าสองจอก 2

สีหยนุ จือไดย้ ินเสยี งประตเู ปิดก็รบี วางผา้ ทีกาํ ลงั ปักลง บนโต๊ะแลว้ เขา้ มาปรนนิบตั ิสามี จากนนั กช็ ่วยเขา เปลยี นเสือผา้ อยา่ งทีทาํ เป็นประจาํ “ช่วงนีทีคา่ ยมีเรอื งตอ้ งจดั การ กวา่ ขา้ จะกลบั ก็คงคาํ เจา้ ไมต่ อ้ งรอกินขา้ วพรอ้ มขา้ หรอก” ปถู้ านมองใบหนา้ ทีเตม็ ไปดว้ ยรอยยมิ ออ่ นโยนขณะทีสี หยนุ จือจดั ถว้ ยและตะเกียบใหเ้ ขา แสงจากตะเกียง สอ่ งกระทบใบหนา้ หญิงสาวเป็นประกายสีทองจางๆ ช่วยเพิมเสน่หแ์ ละความน่าหลงใหลในตวั นางจนยากที จะละสายตา 3

“วนั นีมีเรอื งอะไรร?ึ ” ภรรยาของเขายมิ อยา่ งอิมเอมใจ แบบนี เขาจงึ เดาวา่ คงมีเรอื งดีๆ เกิดขนึ แน่ หญิงสาวนงั ลงตรงหนา้ สามี และเรมิ เลา่ ใหเ้ ขาฟัง “วนั นีอาสะใภแ้ ละพีๆ มาหาขา้ บอกวา่ พวกนางยอมปัก ผา้ และจะสง่ ไปขายทีรา้ นของขา้ ในทีสดุ ความพยายาม ทงั หมดก็เรมิ เป็นรูปเป็นรา่ งสกั ที” ปถู้ านเลกิ ควิ อยา่ งแปลกใจ เพราะเดิมทีตงั ใจวา่ ถา้ เสรจ็ จากธุระแลว้ จะถามนางถงึ เรอื งนี แตไ่ มค่ ิดวา่ ภรรยาของ เขาจะทาํ สาํ เรจ็ รวดเรว็ เพียงนี พอไดเ้ หน็ นางยิมอยา่ ง 4

ภาคภมู ใิ จ เขาก็พลอยดีใจไปกบั นางดว้ ย ชายหน่มุ หยบิ ไหสรุ าขนึ มารนิ ใสจ่ อกใหห้ ญิงสาวไปได้ เพียงครงึ นางก็รบี บอกวา่ “พอแลว้ พอแลว้ เจา้ คะ่ ” แตเ่ ขาไมไ่ ดฟ้ ังคาํ ทดั ทาน รนิ สรุ าใหน้ างจนเตม็ และรนิ ใสจ่ อกของตนเองจนเตม็ เชน่ กนั จากนนั เขาก็ยกจอกสรุ าของตนขนึ ชนกบั จอกของนาง แลว้ ดืมรวดเดียวหมด ไมเ่ ปิดโอกาสใหห้ ญิงสาวได้ ปฏิเสธ สีหยนุ จือเหน็ อยา่ งนนั จงึ ไมก่ ลา้ บา่ ยเบียง ยกมือ ขนึ ปอ้ งปากแลว้ จิบสรุ าไปอกึ หนงึ 5

รสชาติเผด็ รอ้ นของสรุ าไหลผา่ นลงคอจนลนิ ของนางชา วบู ในคอรูส้ กึ ขมจนนางขมวดควิ ทาํ หนา้ เหยเก ชาย หนมุ่ มองใบหนา้ หญิงสาวทีเรมิ แดงเลก็ นอ้ ยดนู า่ หลงใหลมากกวา่ เดิม กห็ ยิบไหสรุ าแลว้ ทาํ ทา่ จะเติม เหลา้ ใหน้ างอีก หญิงสาวแอบเคืองเขาเลก็ นอ้ ยทีบงั คบั ใหด้ ืมสรุ าจงึ สง่ สายตาคอ้ นใหท้ ีหนงึ แลว้ ดืมรวดเดียวหมดจอกเลยี น แบบทีเขาทาํ เมือครู่ ทวา่ นางกลบั สาํ ลกั และไอออกมา ยกใหญ่จนชายหนมุ่ อดนกึ สงสารไมไ่ ด้ เขาดงึ ตวั ภรรยา ขนึ มานงั บนตกั แลว้ โอบกอดไวจ้ นกระทงั เสียงไอเรมิ ลด ลง หญิงสาวพยายามจะลกุ ขนึ แตถ่ กู แขนแขง็ แกรง่ รงั ตวั ไว้ นางจงึ ทาํ ไดเ้ พียงนงั นิงๆ บนตกั ของเขา 6

ปถู้ านรนิ สรุ าใหน้ างอีก เพียงแตค่ รงั นีไมไ่ ดเ้ รง่ รอ้ นใหด้ ืม ทวา่ กลบั ปอ้ นอาหารใสป่ ากใหน้ างก่อนคาํ หนงึ แลว้ จงึ ยกจอกสรุ าขนึ ชนใหด้ ืมอีกครงั หลงั จากดืมสรุ าทีเขารนิ ใหห้ ลายจอก หญิงสาวกเ็ รมิ มนึ หวั นางยงั คงนงั อยบู่ นตกั ของชายหน่มุ และทาํ ไดเ้ พียง โอบรอบคอของเขาไว้ รา่ งทีโอนเอนของนางซบลงบน แผน่ อกกวา้ ง ดวงตาดาํ ขลบั เป็นประกายฉาํ นาํ ความ รอ้ นเรมิ แผดเผาไปทวั กายสาว ในทีสดุ ก็เป็นไปตามแผนทีเขาวางไว้ ชายหนมุ่ ตงั ใจ กระซิบคาํ หวานทีขา้ งหขู องนาง ใบหนา้ หญิงสาวเรมิ แดงกาํ ไปจนถงึ ใบหดู ว้ ยความเขินอาย จากนนั เขากอ็ มุ้ นางขนึ 7

สีหยนุ จือครงึ หลบั ครงึ ตืน รูเ้ พียงวา่ รา่ งกายกาํ ลงั เคลือน ไหวไปตามแรงปรารถนารุนแรงของชายหนมุ่ เพราะฤทธิ สรุ าทาํ ใหเ้ รอื นรา่ งของนางรูส้ กึ เรา่ รอ้ นกวา่ ทีผา่ นมา หญิงสาวตอบรบั และรุกเรา้ จมุ พติ จากเขา เสยี งครางดงั ขนึ เบาๆ คลอกบั เสียงความสขุ ทีจ่โู จมเขา้ มาไมห่ ยดุ จาก ชายหน่มุ บนรา่ ง ปถู้ านจ่โู จมนางอยา่ งเตม็ กาํ ลงั เมือสมั ผสั ไดถ้ งึ ความเรา่ รอ้ นของภรรยาหลงั จากดืมเหลา้ จงึ ไดร้ ูว้ า่ คิดถกู แลว้ ที พยายามมอมเหลา้ นางและไดผ้ ลลพั ธอ์ ยา่ งนี . 8

สบิ วนั ตอ่ มา สหี ยนุ จือกไ็ ดร้ บั ผา้ เชด็ หนา้ หา้ ผืนทีมีลายปักแตกตา่ งกนั ไป ทวา่ ฝีมือประณีตงดงามยงิ นกั จากบรรดาอาสะใภ้ และพีนอ้ งของสามี หญิงสาวไดจ้ า้ งแมน่ างซจู ิวผเู้ ชียวชาญดา้ นการปักผา้ เป็นอนั ดบั หนงึ ของเมืองลวั หยางมาประเมนิ ราคางาน และจา่ ยเงินใหพ้ วกนางทนั ที พวกนางดีใจมากทีไดเ้ งินสมการรอคอย ตา่ งซาบซงึ ใจที สีหยนุ จือใหก้ ารช่วยเหลอื ทงั ยงั ใหค้ าํ มนั อีกวา่ พวกนาง 9

จะตงั ใจปักผา้ เพิมและจากนีอีกสบิ วนั จะเอาผา้ มาขาย ใหท้ ีรา้ นหนานเป่ย เมือสหี ยนุ จือรบั ปากจะรบั ผา้ ปักของพวกนางมาขายให้ ทงั หมดกเ็ ตรยี มจะกลบั สหี ยนุ จือจงึ ตงั ใจพดู กบั กบั แม่ นางซจู ิวดว้ ยเสียงทีดงั ขนึ วา่ ทงั สองจะรว่ มกนั เปิดหอ้ ง เยบ็ ผา้ จากนนั กพ็ ดู ถงึ เรอื งความกวา้ งขวางของหอ้ ง อีก ทงั ความเงียบสงบทีเหมาะกบั การปักผา้ อยา่ งยิงให้ บรรดาสตรที ีตงั ใจฟังไดย้ ิน และแลว้ ยงั ไมท่ นั ขา้ มวนั กไ็ ดผ้ ลดงั ทีคาดไว้ ในชว่ งเยน็ เมือสหี ยนุ จือกลบั มาถงึ บา้ น อาสะใภแ้ ละ 10

หญิงสาวคนอืนๆ กเ็ ขา้ มาหาแลว้ ถามสหี ยนุ จืออยา่ ง ออ้ มๆ วา่ พวกนางจะขอไปปักผา้ ทีหอ้ งปักผา้ ไดห้ รอื ไม่ เพราะพวกนางมีกนั เกา้ คนตอ้ งอยใู่ นหอ้ งสองหอ้ ง พืนที คอ่ นขา้ งแคบ ระหวา่ งทีปักผา้ ก็จะมีคนทีปักผา้ ไมเ่ ป็น เดนิ ไปเดินมาทาํ ใหไ้ มม่ ีสมาธิ สภาพแวดลอ้ มภายใน หอ้ งก็ไมเ่ อืออาํ นวยเทา่ ไร ในเมือตดั สนิ ใจจะทาํ อยา่ งจรงิ จงั แลว้ ยอ่ มตอ้ งอยากได้ ความสะดวกสบายและพืนทีทาํ งานทีเหมาะสมกวา่ นี ใน ทีสดุ หอ้ งปักผา้ ทีสรา้ งไวช้ นั บนของรา้ นหนานเป่ยก็ได้ เปิดใชง้ าน นอกจากอาสะใภห้ ลาน แมน่ างเชียน และพีนอ้ งคนอืนๆ รวมแลว้ หา้ คน ยงั มีคนปักผา้ ทีสหี ยนุ จือจา้ งมาเพิมอีก 11

ยีสบิ คน โดยมีแมน่ างซจู ิวเป็นผดู้ แู ลงานเยบ็ ปักเกือบทงั หมด คา่ ตอบแทนทีไดร้ บั ก็จะใหต้ ามชินงานทีทาํ ออกมา ซงึ สว่ นหนงึ จะออกแบบขนึ เฉพาะสาํ หรบั ทาํ สง่ พอ่ คา้ เปอรเ์ ซียเทา่ นนั พวกอาสะใภแ้ ละพีสะใภท้ ีเพิงเรมิ ทาํ งานจะมีติดขดั บา้ ง ในช่วงแรก พอมาตอนนีกเ็ รมิ เขา้ ทีเขา้ ทางแลว้ พวกนาง ทาํ งานดว้ ยความขยนั ขนั แขง็ และตงั อกตงั ใจ แตล่ ะคน ปรกึ ษาหารอื เรอื งวธิ ีปักผา้ กบั คนปักผา้ ดว้ ยกนั ราวกบั วา่ พวกนางคน้ พบสงิ ทีตวั เองตอ้ งการจรงิ ๆ จงึ ทาํ ดว้ ย ความกระตือรอื รน้ จนบางครงั ถงึ กบั อยปู่ ักผา้ กระทงั ดกึ ดืน หรอื ไมก่ ็นอนทีหอ้ งปักผา้ เสียเลย สีหยนุ จือเหน็ พวกนางทาํ งานกนั อยา่ งเตม็ กาํ ลงั กน็ กึ 12

สงสารในใจ จงึ เชา่ หอ้ งเชา่ แถวนนั ใหพ้ วกนางสองหอ้ ง เตรยี มไวส้ าํ หรบั ผทู้ ีอยปู่ ักผา้ จนดกึ ดืนกระทงั ไมส่ ามารถ กลบั บา้ นได้ อีกทงั ยงั เตรยี มขา้ วของเครอื งใชไ้ วใ้ หเ้ พือ จะไดส้ ะดวกสบายมากขนึ บรรดาหญิงสาวทีปักผา้ ตา่ ง ดีอกดีใจ พากนั ทมุ่ เทความสามารถทีมีตงั ใจปักผา้ อยา่ ง เตม็ กาํ ลงั . วนั นีสีหยนุ จืออยทู่ ีรา้ นหนานเป่ย นางกาํ ลงั เตรยี มจะใหล้ กู จา้ งเอาผา้ ผืนใหมท่ ีเพิงปักเสรจ็ สง่ ไปขายทีทา่ เรอื พอหญิงสาวออกมาจากหอ้ งปักผา้ ก็ 13

เหน็ วา่ มีรถมา้ หรูหราขนาดใหญ่แบบนงั ไดถ้ งึ สคี นมา หยดุ อยหู่ นา้ รา้ น ทีแรกนางไมไ่ ดน้ กึ เอะใจ คดิ วา่ คงเป็นคณุ หนจู ากตระกลู ใดตระกลู หนงึ มาเยียมชม แตท่ นั ทีทีหางตาเหลอื บไป เหน็ ตวั อกั ษร ‘席[1]’ ขนาดใหญ่สลกั อยทู่ ีรถมา้ หญิง สาวกถ็ งึ กบั นิงองึ ไปพกั หนงึ เมือรถมา้ จอดเรยี บรอ้ ยกม็ ีบา่ วรบั ใชส้ คี นเดินลงมาแลว้ นาํ ทีวางเทา้ ไปรองตรงทางลง สว่ นคนขบั รถมา้ ยืนรออยู่ ดา้ นขา้ งอยา่ งสาํ รวม จากนนั บา่ วรบั ใชค้ นหนงึ กแ็ หวก ผา้ มา่ นเพือใหค้ นดา้ นในลงมาจากรถมา้ 14

สตรที งั สองเหยียบลงบนทีวางเทา้ ทีเตรยี มไวพ้ ลางยืนมือ ใหบ้ า่ วรบั ใชห้ ญิงทีรอรบั อยดู่ า้ นลา่ ง นิวทีวางลงบนแขน ของพวกบา่ วดเู รยี วยาว เลบ็ ขาวสะอาดถกู ขดั ใหม้ นั วาวอยา่ งดี เมือใครเหน็ กย็ อ่ มรูว้ า่ สองคนนีตอ้ งเป็นคณุ หนจู ากตระกลู สงู สง่ แน่ๆ สีหยนุ จือวางใบรายการในมือและใหผ้ ดู้ แู ลรา้ นรบั ไป จดั การตอ่ สว่ นนางเดินออกจากโต๊ะบญั ชีไปตอ้ นรบั สตรี ทงั สอง สีหยนุ ชนุ และสีหยนุ ซิวเดนิ เขา้ มาในรา้ น ความงดงาม และสงา่ งามของสตรที งั สอง ทาํ ใหพ้ วกนางดโู ดดเดน่ ตา่ งจากหญิงสาวคนอืนในรา้ นอยา่ งชดั เจน 15

สหี ยนุ จือเดนิ ออกมาตอ้ นรบั พรอ้ มกบั เอย่ ทกั ทายดว้ ย รอยยมิ “นอ้ งพีทงั สอง พวกเจา้ สบายดีหรอื ?” การทีไดเ้ หน็ สหี ยนุ จือทีรา้ นหนานเป่ยทาํ ใหค้ ณุ หนู ตระกลู สีทงั สององึ ไปเลก็ นอ้ ย เป็นสีหยนุ ชนุ ทีตงั สติได้ ก่อน นางทกั กลบั อยา่ งเหยียดหยาม “เจา้ มาอยทู่ ีนีไดอ้ ยา่ งไร? ขา้ ไดย้ นิ วา่ แตง่ งานออกไปกบั ตระกลู ตกอบั แตไ่ มค่ ิดวา่ จะยากจนขน้ แคน้ ถงึ ขนั ที ตอ้ งออกมาทาํ งานหาเงินเองแบบนี” ทงั คาํ พดู สหี นา้ 16

และแววตาของสหี ยนุ ชนุ แสดงออกอยา่ งชดั เจนวา่ นาง คดิ เช่นนนั จรงิ ๆ .............................................................. [1] คาํ วา่ สี (ตามแซข่ อง สีหยนุ จือ) 17

ตอนที 37 ว่าด้วยเรืองของยา แมส้ ีหยนุ จือจะถกู ดหู มนิ ทวา่ นางกลบั ไมน่ กึ โกรธ เพราะ นางไดย้ ินคาํ พดู เสยี ดสีเหลา่ นีจนชินแลว้ ตอนทีอยบู่ า้ น ตระกลู สี สหี ยนุ ซิวกวาดมองสหี ยนุ จือตงั แตห่ วั จรดเทา้ แลว้ สอด สา่ ยสายตามองเขา้ ไปในรา้ น “เถา้ แก่อยไู่ หน? ขา้ จะเลือกของขวญั แตง่ งานใหพ้ ีหยุ นชนุ สกั หนอ่ ย” 1

สีหยนุ จือรูว้ า่ สหี ยนุ ซิวไดแ้ ตง่ งานไปตงั แตต่ น้ เดือนสี ผม ดาํ ขลบั ของนางเปลยี นมามวยผมในแบบของฮหู ยินแลว้ ดสู ง่างามไมน่ อ้ ย ขณะทีพดู สีหยนุ ซิวก็หนั มามองสหี ยนุ ชนุ ทวา่ เจตนาก็ คือตงั ใจกระทบกระเทียบใหส้ หี ยนุ จือไดย้ นิ สหี ยนุ ชนุ ไดย้ นิ สหี ยนุ ซิวบอกอยา่ งนนั ก็ยมิ อยา่ งปีติ “ขอบคณุ เจา้ มาก” “ขอบคณุ อะไรกนั เลา่ เจา้ คะ คนกนั เองแทๆ้ ฮหู ยนิ ผเู้ ฒา่ ทีจวนรองเจา้ เมืองยงั บอกกบั ขา้ วา่ หลงั จากทา่ นพีแตง่ 2

เขา้ บา้ นแลว้ จะชวนขา้ ไปทีจวนบอ่ ยๆ ทา่ นพีเป็นเจา้ บา้ นกต็ อ้ งเตรยี มตอ้ นรบั ขา้ นะเจา้ คะ” สหี ยนุ ชนุ หนา้ แดงดว้ ยความเขินอาย “อะไรกนั ...ขา้ ยงั ไมท่ นั แตง่ งานจะเรยี กวา่ คนบา้ นนนั ไดอ้ ยา่ งไรเลา่ ?” สีหยนุ ซิวยมิ “นนั สนิ ะ...ขา้ พดู ผิดไปเจา้ คะ่ ตอ้ งบอกวา่ บา้ นของวา่ ทีพีเขยถงึ จะถกู ” ทงั สองเดนิ จบั มือพลางพดู คยุ หยอกลอ้ อยา่ งพีนอ้ งที สนิทสนม โดยมีสีหยนุ จือยืนอยดู่ า้ นขา้ งเงียบๆ เพือคอย ดแู ลตอนทีพวกนางเลอื กสนิ คา้ 3

เมือเหน็ ทา่ ทางของสหี ยนุ ซิว นางจงึ เดาวา่ สีหยนุ ซิวน่า จะไมร่ ูเ้ รอื งทีตระกลู สีมาขอซือรา้ นซงิ หลวั ของตน สีหยนุ ซิวแตง่ งานกบั คณุ ชายใหญ่ตระกลู หลู สว่ นสีหยุ นชนุ ก็กาํ ลงั จะแตง่ งานไปอยทู่ ีจวนของรองเจา้ เมือง เดมิ ทีทงั สองตระกลู ก็มีความสมั พนั ธท์ ีดีตอ่ กนั อยแู่ ลว้ ตอนนียงั มีแมน่ างทงั สองคอยเป็นสะพานเชือมไมตรอี ีก จงึ เดาไดไ้ มย่ ากวา่ ทงั สองตระกลู คงจะพฒั นามติ รภาพ ระหวา่ งกนั ใหใ้ กลช้ ิดมากกวา่ เดมิ ดงั นนั สหี ยนุ ซิวจงึ อยากซือของขวญั แตง่ งานใหส้ หี ยนุ ชนุ เพือแสดงความเอาใจใสใ่ นตวั พีสาว 4

ทงั สองเดนิ คยุ กนั อยา่ งยิมแยม้ กระทงั พวกนางนงั ลงบน เกา้ อีสาํ หรบั รบั รองลกู คา้ สหี ยนุ ซิวทีเหน็ สีหยนุ จือยงั ยืน นิงเฉยอยทู่ ีเดิมกม็ ีสีหนา้ ไมค่ อ่ ยพอใจจงึ พดู ขนึ วา่ “ทาํ ไมเจา้ ยงั ยืนอยตู่ รงนนั อีก? หรอื ยงั อยากรอื ฟื นความ สมั พนั ธฉ์ นั พีนอ้ งกบั พวกเรางนั ร?ึ ไปเรยี กเจา้ ของรา้ น มาเดียวนี พวกขา้ จะเลอื กของอีกหลายอยา่ ง เจา้ มี อาํ นาจตดั สนิ ใจรไึ ง?” “...” สีหยนุ จือยิมเลก็ นอ้ ยก่อนจะเดนิ กลบั ไปทีโต๊ะบญั ชี แลว้ บอกผดู้ แู ลรา้ นทีกาํ ลงั ตรวจสอบรายการสนิ คา้ ใหไ้ ปตอ้ น 5

รบั คณุ หนสู องทา่ นทีนงั อยู่ ขณะทีสีหยนุ จือกาํ ลงั ตรวจสอบรายการสนิ คา้ ตอ่ จากผู้ ดแู ลรา้ น นางกแ็ อบสงั เกตทา่ ทางของสหี ยนุ ซิวไปดว้ ย อีกฝ่ายดมู ีมารยาทและมีทา่ ทางใจดีเฉพาะตอนทีอยกู่ บั สีหยนุ ชนุ เทา่ นนั แตเ่ วลาพดู กบั คนอืนมกั จะมีทา่ ทีหงดุ หงิด ราวกบั ไมว่ า่ ใครจะทาํ อะไรก็ดขู ดั หขู ดั ตาไปหมด อาการอยา่ งนี...ไมน่ ่าจะเป็นอาการของเจา้ สาวทีเพิง แตง่ งานใหม่ ดทู า่ วา่ ชีวิตแตง่ งานของสีหยนุ ซิวกบั คณุ ชายใหญ่จวน เจา้ เมืองคงจะไมร่ าบรนื เทา่ ไร 6

. เมือสนิ คา้ ของรา้ นหนานเป่ยสง่ ไปถงึ ทา่ เรอื บรรดาพอ่ คา้ ชาวเปอรเ์ ซียตา่ งแยง่ กนั ซือจนหมด เพราะ สนิ คา้ ทีนาํ มาขายมีราคายตุ ิธรรม อีกทงั ผลงานปักจาก หอ้ งผา้ ของสหี ยนุ จือก็มีฝีมือประณีต ทงั ยงั ทาํ ออกมา หลากหลายรูปแบบ มีทงั กระเป๋ าผา้ ลายปักทรงดอกบวั ถงุ ใสย่ าสบู เสือผา้ ผา้ เชด็ หนา้ และสสี นั ทีเลอื กใชก้ แ็ ตก ตา่ งกนั ไปในแตล่ ะชินงาน ทาํ ใหล้ วดลายบนผา้ พลวิ ไหว ดสู มจรงิ แมแ้ ตค่ นทีไมม่ ีความรูเ้ รอื งผา้ ปักยงั ดอู อกวา่ ตอ้ งเป็นงานคณุ ภาพเยียมของชา่ งมืออาชีพแน่นอน ทาํ ใหม้ ีรายการสงั ซือเขา้ มาอีกเป็นจาํ นวนมาก 7

สีหยนุ จือไดม้ อบหมายงานใหก้ บั ชา่ งในหอ้ งปักผา้ เพิม ขนึ ชา่ งปักแตล่ ะคนทาํ งานกนั จนหามรุม่ หามคาํ ผา้ บาง สว่ นทีทาํ เสรจ็ แลว้ นางจะแยกเอาไวเ้ พือนาํ ไปแลกสนิ คา้ หายากกบั พอ่ คา้ ชาวเปอรเ์ ซีย จงึ ยงิ ทาํ ใหช้ ือเสยี งของ หอ้ งปักผา้ รา้ นหนานเป่ยเป็นทีราํ ลอื ไปเป็นกวา้ งขวาง ตอ่ มาไดม้ ีรา้ นตดั เสอื บางรา้ นนาํ ผา้ เนือดีมาขอแลกงาน ปักทีรา้ นของนาง ทาํ ใหส้ หี ยนุ จือไดก้ าํ ไรจากการขายผา้ อีกจาํ นวนไมน่ อ้ ย อีกทงั ทาํ ใหน้ างมีรา้ นพนั ธมติ รทีเป็น รา้ นขายผา้ เพิมมากขนึ และรว่ มใชก้ ลยทุ ธในการขายให้ ไปในทิศทางเดียวกนั ทกุ วนั นีหญิงสาวทาํ หนา้ ทีเพียงนบั เงินทีหลงั ไหลเขา้ มา 8

ในรา้ น แทบจะไมม่ ีรายจา่ ยในการซือสนิ คา้ เพือนาํ มา ขาย ดงั นนั รา้ นหนานเป่ยจงึ สามารถกอบโกยรายไดเ้ ป็น กอบเป็นกาํ ไดภ้ ายในเวลาไมน่ าน . กลางเดือนหก เสยี งพลดุ งั ไปทวั เมืองลวั หยางกวา่ ครงึ วนั เพราะวนั นี เป็นวนั ทีคณุ หนสู ีหยนุ ชนุ แหง่ ตระกลู สีแตง่ งานกบั รอง เจา้ เมืองซงึ เป็นเจา้ บา่ วทีมีอายมุ ากกวา่ เจา้ สาวถงึ สบิ หก ปี งานนีถกู จดั อยา่ งยิงใหญ่อลงั การ จงึ ไดร้ บั ความสนใจ จากผคู้ นจนกลายเป็นทีโจษจนั ไปทวั 9

แมส้ ีหยนุ จือจะพอไดข้ า่ วมาบา้ ง แตน่ างกไ็ มม่ ีเวลา สนใจเรอื งนีมากนกั เนืองจากอีกหนงึ เดือนขา้ งหนา้ ก็จะ ไดเ้ วลาทีขา้ วในนากวา่ พนั ฉิงจะออกรวงและพรอ้ มให้ เกบ็ เกียว หญิงสาวจงึ ตอ้ งเตรยี มแผนงานไวใ้ หด้ ี เพราะ ถา้ เกิดปัญหาขนึ มา ขา้ วกวา่ หนงึ รอ้ ยตนั [1] ทีเก็บได้ อาจเกิดความเสยี หายอยา่ งมหาศาล ทวา่ ในเมืองลวั หยางนีมีเพียงสองตระกลู ทีคา้ ขา้ ว นนั คือตระกลู ลวั และ ตระกลู หวงั ตระกลู หวงั มีญาติทีรบั ราชการในเมืองหลวง จงึ ไดร้ บั สทิ ธิในการสง่ ขา้ วใหท้ างการโดยใชเ้ สน้ ทางเรอื ในการ ลาํ เลยี ง สว่ นตระกลู ลวั ก็ทาํ การคา้ แบบขนสง่ ทางเรอื เชน่ เดียวกนั แตเ่ ป็นการคา้ ขายปกติไมเ่ กียวขอ้ งกบั ทาง 10

ราชการ ซงึ หากจะเลอื กทาํ การคา้ กบั ตระกลู ใดตระกลู หนงึ นางจงึ เลอื กทีจะขายขา้ วใหก้ บั ตระกลู ลวั เพราะ การทีจะติดตอ่ คา้ ขายกบั ทางการนนั ตอ้ งจดั เตรยี ม เอกสารหลายอยา่ ง และขนั ตอนคอ่ นขา้ งยงุ่ ยากกวา่ มาก ในชว่ งบา่ ยหลงั จากทีสีหยนุ จือสงั งานคนในรา้ นเรยี บ รอ้ ยแลว้ นางจงึ เดนิ ทางไปรา้ นขายขา้ วของตระกลู ลวั ที อยทู่ างทิศตะวนั ตกของเมือง เพือนดั แนะเถา้ แกร่ า้ นเรอื ง กาํ หนดสง่ ขา้ วไปขาย . 11

เมือถงึ วนั ทีนดั หมายเถา้ แก่รา้ นมาดทู ีนาของตระกลู ปู้ ดว้ ยตนเอง ตระกลู ปมู้ ีพืนทีทาํ นากวา้ งใหญ่ไพศาล เรยี กไดว้ า่ เป็น แหลง่ เพาะปลกู ขา้ วอนั ดบั หนงึ ของเมืองลวั หยางเลยที เดียว ดงั นนั ตระกลู ลวั จงึ ยกใหส้ ีหยนุ จือเป็นคคู่ า้ ชนั ดีใน ทนั ที เมือสง่ เถา้ แก่กลบั รา้ นเรยี บรอ้ ยแลว้ สหี ยนุ จือกผ็ อ่ น คลายความกงั วลไปกวา่ ครงึ นางเลยอารมณด์ ีเป็นพเิ ศษ ตงั ใจวา่ จะเตรยี มมือเยน็ แสนอรอ่ ยใหท้ กุ คนทีบา้ น หญิง สาวจงึ ไปเดินตลาด ซือไก่หนงึ ตวั ขาหมอู ีกสองขา ทวา่ ขณะทีกาํ ลงั เดินกลบั ...พลนั เหน็ ใครคนหนงึ ทีคนุ้ เคย กาํ ลงั เดนิ ผา่ นไป 12

โหรวเออ๋ บา่ วรบั ใชห้ ญิงคนสนิทของสหี ยนุ ซิวกาํ ลงั เดนิ อยา่ งรบี รอ้ น อีกฝ่ายกอดของบางอยา่ งไวแ้ นบอก แต่ เมือเหน็ สหี ยนุ จือกช็ ะงกั ฝีเทา้ ไปเลก็ นอ้ ย แลว้ มองหนา้ นางดว้ ยทา่ ทางเกๆ้ กงั ๆ แตไ่ หนแตไ่ รมาสหี ยนุ จือมกั จะปฏิบตั ติ อ่ ผคู้ นดว้ ยความ ออ่ นโยนเสมอ ครงั นีก็เชน่ กนั ...นางยิมใหโ้ หรวเออ๋ แลว้ ถามวา่ “โหรวเออ๋ เจา้ มาซือยาใหใ้ ครอยา่ งนนั ร?ึ ” แมว้ า่ โหรวเออ๋ จะเป็นบา่ วรบั ใชห้ ญิงของบา้ นตระกลู สี 13

แตน่ างก็รูด้ ีวา่ ตนไดร้ บั ความเมตตาจากเจา้ นายใน ตระกลู มากกวา่ คณุ หนใู หญ่ทีอยตู่ รงหนา้ เสยี อีก นางจงึ แสดงทา่ ทางเยอ่ หยิงตอ่ หนา้ สีหยนุ จือพลางซกุ ยากบั อก ใหม้ ิดชิดกวา่ เดมิ จากนนั กต็ อบไปวา่ “ช่วงนีอากาศเปลยี นขา้ กเ็ ลยเป็นหวดั นิดหน่อย” บา่ วรบั ใชห้ ญิงกวาดตามองสหี ยนุ จือตงั แตห่ วั จรดเทา้ เบป้ าก พดู ตอ่ อีกวา่ “แมแ้ ตง่ านของบา่ วรบั ใช้ คณุ หนใู หญ่อยา่ งทา่ นยงั ตอ้ งออกมาทาํ เอง ทีบา้ นไมม่ ีคนใหเ้ รยี กใชห้ รอื เจา้ คะ? ช่างน่าสงสารจรงิ ๆ” 14

แมจ้ ะโดนพดู จาถากถางแตส่ ีหยนุ จือกย็ งั ยมิ ตอบกลบั อยา่ งใจเยน็ โหรวเออ๋ จงึ คิดวา่ ตอ่ ใหพ้ ดู ไปก็คงไมม่ ี ประโยชน์ จงึ เดินจากไปโดยไมส่ นใจสหี ยนุ จืออีก สีหยนุ จือมองตามหลงั บา่ วรบั ใชห้ ญิงตระกลู สพี ลางหรี ตาเลก็ นอ้ ย จากนนั กห็ นั ไปมองรา้ นยาทีโหรวเออ๋ เดนิ ออกมาเมือครู่ หญิงสาวลงั เลอยคู่ รูห่ นงึ กอ่ นจะเดนิ เขา้ ไปในรา้ นยาเพือซือโสมป่าไปตนุ๋ กบั ไกแ่ ละถือโอกาส ถามเถา้ แก่รา้ นยาวา่ “เถา้ แก่ ผหู้ ญิงคนเมือครูม่ าซือยาอะไรรึ ทา่ ทางรบี รอ้ น เหลือเกิน?” 15

เถา้ แกห่ อ่ โสมใหส้ หี ยนุ จือเรยี บรอ้ ยแลว้ จงึ บอกกบั นาง วา่ “ออ้ บา่ วรบั ใชห้ ญิงคนนนั รึ เฮอ้ ...ขา้ ไมร่ ูจ้ รงิ ๆ วา่ บา้ นนนั อยากทาํ อะไรกนั แน่...” สหี ยนุ จือถามดว้ ยรอยยมิ “หมายความวา่ อยา่ งไร?” เถา้ แก่รา้ นยามองซา้ ยมองขวา กอ่ นจะบอกสหี ยนุ จือวา่ “วนั กอ่ นบา่ วรบั ใชห้ ญิงคนนนั มาซือยาบาํ รุงครรภ์ วนั นี กลบั มาซือยาขบั เลอื ด ขา้ เองกไ็ มร่ ูว้ า่ พวกเขากาํ ลงั คิด จะทาํ อะไรแน่” พอเถา้ แกพ่ ดู จบ สีหยนุ จือกพ็ ยกั หนา้ ราวกบั วา่ ไมไ่ ด้ 16

สนใจมากนกั นางจา่ ยเงินแลว้ เดินออกจากรา้ นไปโดย ไมถ่ ามอะไรอีก โหรวเออ๋ เป็นบา่ วรบั ใชห้ ญิงคนสนิทของหยนุ ซิว ของที นางมาซือสว่ นใหญ่ยอ่ มตอ้ งมีความเกียวขอ้ งกบั หยนุ ซิ วอยา่ งแน่นอน สว่ นหยนุ ซิวเองก็แตง่ งานเป็นสะใภบ้ า้ น นนั ไดไ้ มน่ าน หากนางตงั ครรภก์ ็ควรเป็นเรอื งนา่ ยินดี แตถ่ า้ เป็นเชน่ นนั ...ในเมือใหบ้ า่ วรบั ใชม้ าซือยาบาํ รุง ครรภไ์ ปแลว้ เหตใุ ดยงั ตอ้ งมาซือยาขบั เลอื ดดว้ ยเลา่ ? .................................................................. 17

[1] 1 ตัน เทา่ กับ 50 กโิ ลกรัม 18

ตอนที 38 บ้านหลังใหม่ ในทีสดุ บา้ นอีกหลงั ของตระกลู ปกู้ ็สรา้ งเสรจ็ แมบ้ า้ นหลงั นีจะไมไ่ ดใ้ หญ่โตหรูหรา แตก่ ใ็ หค้ วามรูส้ กึ แบบบา้ นชาวนาทีอยเู่ ชิงเขาซงึ ใชช้ ีวติ อยรู่ ว่ มกบั ธรรมชาตไิ ดเ้ ป็นอยา่ งดี สีหยนุ จือซือของตกแตง่ บา้ นตามความชอบของปถู้ าน และตวั นางเอง บา้ นหลงั ใหมข่ องนางกบั สามีมีทงั หมด หา้ หอ้ ง เป็นหอ้ งนอนใหญ่หนงึ หอ้ ง หอ้ งหนงั สือ หอ้ งเยบ็ ผา้ หอ้ งเลก็ และหอ้ งวา่ งอีกสองหอ้ งสาํ หรบั ลกู ๆ ใน 1

อนาคต ภายในสวนปลกู ตน้ หอมหมืนลที ีนางชอบไว้ หลายตน้ บา้ นของนางในวนั นีเหมือนบา้ นในฝันทีเคยวาดหวงั ไว้ ทกุ ประการ ไมจ่ าํ เป็นตอ้ งใหญ่โตโออ่ า่ ขอเพียงสงบและ เรยี บงา่ ยนางก็พอใจทีสดุ แลว้ คืนนนั ปถู้ านและสีหยนุ จือนงั อยบู่ นเตียงในหอ้ งนอนของ บา้ นหลงั ใหม่ ชายหนมุ่ นงั อา่ นหนงั สืออยบู่ นเตียงตามปกติ แตส่ ีหยุ นจือกลบั นงั มองหอ้ งนอนใหมด่ ว้ ยความรูส้ กึ ตืนเตน้ กบั สงิ แวดลอ้ มรอบๆ กาย ชายหนมุ่ พลกิ หนา้ หนงั สือพลาง 2

เงยหนา้ มองภรรยา “บา้ นเลก็ อยา่ งกบั รงั นกกระจิบ เจา้ กท็ าํ ตืนเตน้ ไปได”้ สีหยนุ จือไดย้ นิ เขาพดู อยา่ งนนั กไ็ มไ่ ดน้ กึ โกรธ กลบั บอก วา่ “รงั นกกระจิบนีแมว้ า่ จะเลก็ แตก่ ม็ ีขา้ วของใหใ้ ชส้ อยครบ ครนั นะเจา้ คะ ขา้ ชอบบา้ นแบบนี ชอบวิถีชีวิตเรยี บงา่ ย ไมว่ นุ่ วาย หลบหลกี จากโลกภายนอก ใชช้ ีวติ อยกู่ บั ธรรมชาติ ยิงถา้ บา้ นเราอยตู่ ิดกบั ธารนาํ ก็คงจะดีมาก เลย” 3

“หลบหลกี จากโลกภายนอก ใชช้ ีวติ อยกู่ บั ธรรมชาติ อยา่ งนนั ร?ึ ” ชายหนมุ่ ไดย้ นิ นางพดู อยา่ งนนั ถงึ กบั ทาํ หนา้ ไมถ่ กู บา้ นหลงั แคน่ ียงั เลก็ กวา่ หอ้ งเกบ็ ฟื นของจวน แมท่ พั หลงั เดมิ ของเขาเสียอีก แตก่ ลบั ทาํ ใหน้ างอิมเอม ใจไดถ้ งึ เพียงนี เขาวางหนงั สอื ลง ถามกบั นางวา่ “ทีแทเ้ จา้ ก็ชอบชีวิตอยา่ งนีเองร?ึ บา้ นหลงั นีไมด่ เู ลก็ ไป หนอ่ ยหรอื ?” สีหยนุ จือเหน็ อีกฝ่ายวางหนงั สือลงกเ็ ดินไปหยดุ อยหู่ นา้ โต๊ะเขียนหนงั สอื ของเขา นางวางมือลงบนโต๊ะแลว้ บอก กบั เขาอยา่ งจรงิ จงั 4

“ตระกลู ใหญ่ๆ ทงั หลายกเ็ รมิ มาจากครอบครวั เลก็ ๆ ที รวมตวั กนั การมีบา้ นขนาดพอดีและไดอ้ ยกู่ บั คนทีรกั มี ลกู จอมแกน่ สกั สามคน ชีวติ ทีเรยี บงา่ ยเช่นนีเป็นชีวิตที ทกุ คนปรารถนาไมใ่ ชห่ รอื เจา้ คะ?” เขาฟังนางพดู จนจบ เมือเหน็ ทา่ ทางไรเ้ ดียงสาที บง่ บอกวา่ นางคดิ อยา่ งนนั จรงิ ๆ กอ็ ดยมิ ออกมาไมไ่ ด้ “ถา้ อยา่ งนนั บา้ นทีเจา้ ปรารถนากม็ ีแลว้ คนทีเจา้ รกั ก็มี แลว้ จะขาดกแ็ ตล่ กู จอมแก่นทงั สามคนนีแหละ...” หญิงสาวไดย้ ินกน็ ิงองึ ไปทนั ที ชายหนมุ่ สง่ สายตาหวาน ซงึ อยา่ งมีเลศนยั มาใหจ้ นหญิงสาวเรมิ แกม้ แดง รบี พดู 5

แกต้ า่ งวา่ “ขา้ หมายถงึ ชีวิตทีปรารถนา ไมไ่ ดบ้ อกวา่ อยากจะมีลกู สกั หนอ่ ย เรอื งอยา่ งนีจะบงั คบั กนั ไดอ้ ยา่ งไรเจา้ คะ” เขาเหน็ นางเหนียมอายอยา่ งนนั กก็ วกั มือเรยี กใหเ้ ขา้ มา หา อีกฝ่ายอา่ นแววตาทีเตม็ ไปดว้ ยความปรารถนาของ เขาออก จงึ เยืองกรายหนีไปจากโต๊ะเขียนหนงั สือ ไปเดนิ สาํ รวจบา้ นในฝันของนางตอ่ แมจ้ ะถกู ปฏิเสธแตช่ ายหน่มุ ไมไ่ ดแ้ สดงความไมพ่ อใจ แตอ่ ยา่ งใด เขารอจนกระทงั นกกระจิบตวั นอ้ ยบินกลบั มาสอู่ งุ้ มือ ถงึ ตอนนนั คอ่ ยปรกึ ษาเรอื งครอบครวั ในฝัน 6

รว่ มกนั ตอ่ ก็ได้ . เชา้ วนั รุง่ ขนึ สีหยนุ จือไปทีรา้ นเหมือนเชน่ เคย ทวา่ วนั นีหญิงสาวรูส้ กึ ปวดเมือยไปทงั ตวั ตงั แตเ่ อวลงไปจนขยบั รา่ งกายไมค่ อ่ ย คลอ่ ง นางคิดวา่ ตวั เองคงตอ้ งหายาบาํ รุงกินสกั หน่อย ไมอ่ ยา่ งนนั คงรบั มือกบั แรงรุกของปถู้ านไมไ่ หวอีกแนๆ่ เมือสหี ยนุ จือเดนิ เขา้ มาในรา้ น บา่ วรบั ใชห้ ญิงในรา้ นก็ เดนิ เขา้ มาตอ้ นรบั แลว้ รายงาน 7

“เถา้ แก่เจา้ คะ ฮหู ยินจากจวนเจา้ เมืองสงั เครอื งประดบั ไปหลายชดุ บอกวา่ นางเป็นพีนอ้ งฝังมารดาของทา่ น แลว้ ยงั สงั ไวว้ า่ ใหท้ า่ นนาํ เครอื งประดบั ไปสง่ ใหน้ างเองที จวนเจา้ คะ่ ” สหี ยนุ จือชะงกั มือทีกาํ ลงั นวดเอว “ฮหู ยนิ จากจวนเจา้ เมืองงนั ร?ึ ” บา่ วรบั ใชห้ ญิงพยกั หนา้ “เจา้ คะ่ คนทีมาสงั ของบอกขา้ อยา่ งนี” “...” 8

สหี ยนุ จือครุน่ คิดอยคู่ รูห่ นงึ กอ่ นจะพยกั หนา้ บอกกบั นางวา่ “ขา้ รูแ้ ลว้ ฮหู ยนิ ทา่ นนนั จองสนิ คา้ อะไรไวบ้ า้ ง เจา้ ไปเตรยี มใหข้ า้ เถอะ” เมือบา่ วรบั ใชห้ ญิงเดินไปแลว้ สหี ยนุ จือก็เดนิ ไปทีโต๊ะ บญั ชีพลางคดิ วา่ ...โหรวเออ๋ คงบอกนายหญิงของตน แลว้ วา่ เจอนางทีหนา้ รา้ นขายยา สีหยนุ ซิวจงึ อยากแนใ่ จ วา่ นางรูเ้ รอื งยาทีใหบ้ า่ วรบั ใชห้ ญิงไปซือหรอื ไม่ วนั นีจงึ ตงั ใจเรยี กใหไ้ ปหาเพือสอบถามใหร้ ูค้ วาม สรุปแลว้ เกิดเรอื งอะไรขนึ กนั แน่ ทาํ ไมพวกนางตอ้ ง ระมดั ระวงั ตวั ถงึ เพียงนี? ยงิ คดิ หญิงสาวก็ยงิ สงสยั มาก 9

ขนึ . จวนเจา้ เมืองอยทู่ างทศิ ตะวนั ออกของเมืองลวั หยาง แถบนนั เป็นยา่ นของตระกลู ทีมีฐานะราํ รวย จวนเจา้ เมืองตระกลู หลกู อ็ ยหู่ า่ งจากบา้ นของตระกลู สีไปไมไ่ กล นกั สหี ยนุ จือสงั ใหบ้ า่ วรบั ใชเ้ ตรยี มเกียวธรรมดาใหห้ ลงั หนงึ แมร้ ะยะทางจะไมไ่ กลมากเทา่ ไร แตเ่ พราะละแวกนนั มี แตบ่ า้ นตระกลู ผดู้ ีหลงั ใหญ่ จๆู่ หากจะเดินเทา้ เขา้ ไปขอ 10

พบคนขา้ งใน ยอ่ มไมม่ ีใครยอมใหน้ างเขา้ พบงา่ ยๆ เป็น แน่ เมือเกียวของนางมาถงึ หนา้ จวนเจา้ เมือง จงึ เหน็ วา่ มีรถ มา้ คนั หนงึ จอดทีหนา้ จวนอยกู่ อ่ นแลว้ คนบงั คบั มา้ พอ เหน็ นางก็เขา้ มาทาํ ความเคารพพรอ้ มเอย่ ทกั อยา่ ง นอบนอ้ ม เขาเป็นบา่ วรบั ใชข้ องบา้ นตระกลู สีและเป็น คนจรงิ ใจคนหนงึ นางจงึ ไดร้ ูว้ า่ รถมา้ คนั นีเป็นของฮหู ยนิ สที ีมาเยียมลกู สาว สีหยนุ จือบอกกบั คนเฝา้ ประตวู า่ นางมาขอเขา้ พบฮหู ยนิ หยนุ ซิว เขาหายเขา้ ไปเพียงชวั ครูก่ ็กลบั ออกมานาํ ทาง นางเขา้ ไปดา้ นใน 11

แทจ้ รงิ แลว้ พืนทีบา้ นตระกลู หลไู มไ่ ดใ้ หญ่ไปกวา่ บา้ น ตระกลู สมี าก ทวา่ ภายในถกู ตกแตง่ อยา่ งวจิ ิตรตระการ ตา แมแ้ ตห่ นิ ทีประดบั นาํ ตกยงั เป็นหนิ ทีสงั มาจากตา่ ง แดน พวกมนั วางไลช่ นั ไวอ้ ยา่ งงดงาม ดอกไมใ้ นสวน ลว้ นเป็นดอกไมท้ ีหายาก สว่ นบา้ นหลงั ทีสีหยนุ ซิวอยนู่ นั รวั บา้ นทาํ จากเหลก็ ดดั เป็นลวดลายประณีตลอ้ มไวร้ อบ บรเิ วณบา้ น ภายในรวั มีรูปปันเสือขาววางอยสู่ องตวั คน ทีพานางเขา้ มาบอกวา่ เป็นเพราะคณุ ชายชืนชอบสตั ว์ ป่าทีดรุ า้ ย เมือมาถงึ ประตทู างเขา้ ดา้ นหลงั จวนเจา้ เมืองซงึ เป็นที พกั ของสหี ยนุ ซิว ก็มีสาวรบั ใชอ้ ีกคนมาพานางเขา้ ไป ดา้ นใน สหี ยนุ จือจงึ ไดร้ ูว้ า่ กฎระเบียบของบา้ นนีคอ่ น 12

ขา้ งเครง่ ครดั บา่ วรบั ใชภ้ ายนอกไมส่ ามารถเขา้ มาใน สว่ นของเรอื นพกั ดา้ นในได้ อีกทงั บา่ วรบั ใชห้ ญิงทีนียงั มีสหี นา้ เรยี บเฉย ไมบ่ ง่ บอก ความรูส้ กึ ใดๆ ราวกบั วา่ หากขยบั เพียงนิดใบหนา้ นนั ก็ จะแตกออกเป็นเสยี งๆ จงึ ตอ้ งคงสีหนา้ นิงไวแ้ ละเดนิ นาํ หนา้ ไปอยา่ งเงียบๆ จนทาํ ใหค้ นเดินตามรูส้ กึ กดดนั อยู่ ไมน่ อ้ ย สีหยนุ จือยงั ไมท่ นั ไดเ้ ขา้ ไปในหอ้ งก็มีเสยี งของสตรดี งั ลอยมาจากดา้ นใน “คนบา้ นนีจอ้ งแตจ่ ะมาเหยียบยาํ ขา้ ไมเ่ วน้ แมแ้ ตม่ ารดา 13