เป็นเมียแม่ทัพ...ไม่ง่าย เล่ม1

ขณะทีกาํ ลงั หลบั คณุ ชายหลกู ถ็ กู ลากตวั ออกมาจากหอ นางโลมแลว้ จบั โยนลงบอ่ โคลน “เฮย้ ! พวกแกเป็นนกั เลงทีไหนกนั ไมร่ ูห้ รอื ไรวา่ ขา้ เป็น ใคร!” ในยามนีคณุ ชายหลเู นือตวั มอมแมมดสู กปรกยงิ นกั เขา พยายามจะลกุ จากบอ่ โคลน แตเ่ พิงจะลกุ ขนึ ไดก้ ็ถกู หมดั หนงึ ชกเขา้ ทีหนา้ อยา่ งแรง เขามนึ ชาไปทงั ใบหนา้ รมิ ฝีปากพลนั รอ้ นผา่ ว กอ่ นจะ พน่ เลือดและฟันทีหลดุ ออกมาจากปากพลางยกมือจบั หนา้ ตวั เอง คณุ ชายหลกู วาดตามองอยา่ งพิจารณาจงึ ได้ 8

รูว้ า่ ตวั เองถกู นาํ มาโยนไวบ้ นพืนทีโลง่ แหง่ หนงึ ดา้ นขา้ ง มีชนั วางอาวธุ และถงั นาํ สองถงั นอกจากนนั กไ็ มม่ ีสงิ อืน ใดอีก เมือมองไปเรอื ยๆ สายตาเขากไ็ ปหยดุ อยทู่ ีชาย สามคนทีกาํ ลงั มองมายงั เขาดว้ ยใบหนา้ เหียมเกรยี ม ชายหนมุ่ รูส้ กึ กลวั จนขนลกุ ไปทวั รา่ ง เนือตวั สนั เทาอยา่ ง ไมอ่ าจควบคมุ “พวก...พวกเจา้ เป็นใคร? มีความแคน้ อะไรกบั ขา้ ?” พอสนิ เสยี งเขาก็ถกู ตบเขา้ ทีบอ้ งหอู ยา่ งแรงอีกครงั จน ฟันรว่ งออกมาอีกรอบ คณุ ชายหลจู งึ เขา้ ใจไดท้ นั ทีวา่ ไม่ ควรทาํ ใหค้ นพวกนีโมโห เขาจงึ ปรบั นาํ เสียงทีแสดง ความยโสโอหงั ลง 9

ชายตรงหนา้ จอ้ งมองเขาดว้ ยสายตาดแู คลน ราวกบั จะ บอกวา่ เขาเป็นเพียงนกั เลงทีเกง่ แตป่ าก แลว้ กพ็ ดู วา่ “ขา้ มีนามวา่ ปถู้ าน เจา้ จงจาํ ไว้ และขา้ กบั เจา้ ไมเ่ คยมีความ แคน้ ใดๆ ตอ่ กนั ” คณุ ชายหลคู ดิ ทบทวนชือนีอยใู่ นใจพกั หนงึ แตค่ ิดเทา่ ไร กค็ ิดไมอ่ อก ในเมืองลวั หยางนีไมเ่ คยไดย้ นิ วา่ มีอนั ธพาล ชือปถู้ านมาก่อน “ถา้ อยา่ งนนั ...ถา้ อยา่ งนนั พวกเจา้ จบั ขา้ มาทาํ ไม เจา้ ... เจา้ อยากไดเ้ งินรึ ขา้ มี...ขา้ มีเงิน” 10

คณุ ชายหลกู ลวั จนตวั สนั พดู ตะกกุ ตะกกั รบี ควกั เงินออก มาจากถงุ ผา้ เตรยี มจะยดั ใสม่ ือของปถู้ าน แตก่ ลบั ถกู หานเฟิ งขวางเอาไว้ “พีชายผยู้ งิ ใหญ่ หากเงินแคน่ ีไมพ่ อ...บดิ าขา้ ...บิดาขา้ คือทา่ นเจา้ เมือง พวกเจา้ ...พวกเจา้ ไปเอากบั เขาได้ ทา่ น พอ่ ขา้ ตอ้ งใหพ้ วกเจา้ แน่ๆ” คณุ ชายหลหู วาดกลวั จนตวั สนั ขณะเดียวกนั กย็ งั ไมล่ ืม ทีจะเอาบารมีของบดิ ามาเอย่ อา้ งเพือปอ้ งกนั ตวั เพราะ คดิ วา่ คนทีจบั มาจะไมร่ ูว้ า่ ตนคือคณุ ชายหลแู หง่ จวนเจา้ เมือง 11

“เจา้ เมืองหลซู วิ งนั รึ ขา้ จะจาํ ไวเ้ ผือวนั หนา้ อาจจะไปหา แตต่ อนนีมาชาํ ระความแคน้ ระหวา่ งเราก่อน” เมือคณุ ชายหลรู ูว้ า่ อีกฝ่ายรูส้ ถานะของตนเป็นอยา่ งดีก็ ยงิ รอ้ นใจ “ทา่ นบอกเองไมใ่ ชห่ รอื วา่ ระหวา่ งเราไมม่ ี ความแคน้ ตอ่ กนั ?” ปถู้ านพยกั หนา้ “ใช่ ขา้ หมายความตามนนั แตว่ า่ ...” เขาจงใจเวน้ จงั หวะใหค้ ณุ ชายหลลู นุ้ จนหวั ใจแทบจะ ระเบดิ ออกมาจากอก “ผหู้ ญิงของเจา้ มาทาํ รา้ ยผหู้ ญิงของขา้ ถา้ เชน่ นนั หาก ขา้ ตอ่ ยเจา้ กลบั สกั ครงั กถ็ ือวา่ แลว้ กนั ไปใชห่ รอื ไม?่ ” 12

“...” คณุ ชายหลไู มเ่ ขา้ ใจสงิ ทีปถู้ านพดู จงึ นิงงนั อยอู่ ยา่ ง นนั จากนนั เขากถ็ กู ซดั เขา้ ทีปากอีกหมดั ปถู้ านยมิ อยา่ ง อาํ มหิต มองเขาแลว้ ถามยาํ วา่ “ใช่หรอื ไม?่ ” คณุ ชายหลเู อามือกมุ ปาก พยกั หนา้ ครงั แลว้ ครงั เลา่ ปู้ ถานจงึ เตือนเขาอีกครงั “เจา้ จาํ ไวใ้ หด้ ี คนทีชกหนา้ เจา้ ในวนั นีมีนามวา่ ‘ปถู้ าน’ หากหลซู ิวตอ้ งการจะแกแ้ คน้ ก็จงไปหาขา้ ทีสสุ านชาน เมือง” 13

“...” จา้ วอีและหานเฟิงไมร่ อใหค้ ณุ ชายหลไู ดพ้ ดู อีก ทงั สอง รุมซอ้ มเขาจนน่วมไปทงั ตวั เมือสาแกใ่ จแลว้ ก็ถอดเสือ ผา้ อีกฝ่ายออกทงั หมดแลว้ นาํ ตวั ไปทิงไวท้ ีหนา้ ประตู ใหญ่จวนเจา้ เมืองในสภาพเปลอื ยเปลา่ แมผ้ ทู้ ีตนทาํ รา้ ยจะไมร่ ูว้ ธิ ีปอ้ งกนั ตวั แตพ่ วกเขาก็หาใช่ อนั ธพาล ทวา่ การเป็นทหารตอ้ งทาํ ไดท้ กุ บทบาท ซงึ ทาํ ใหพ้ วกเขาสามารถทาํ ไดท้ กุ อยา่ งกบั ฝ่ายศตั รู วนั นียงั นบั วา่ เป็นโชคดีของคณุ ชายหลทู ีไมไ่ ดป้ ะทะกบั คณุ ชาย ของพวกเขาตรงๆ อีกฝ่ายโดนเพียงเทา่ นียงั ถือวา่ สถาน เบา เพราะหากตอ้ งเจอกบั ระดบั ยอดฝีมืออยา่ งคณุ ชาย 14

รา่ งปวกเปียกนีตอ้ งแหลกสลายแนๆ่ . สีหยนุ จือสงั ใหล้ กู จา้ งรา้ นทาํ ความสะอาดกาํ แพงทีเปือน เลอื ดสนุ ขั หลงั จากเสรจ็ เรยี บรอ้ ยรา้ นหนานเป่ยกเ็ ปิดขายของตาม ปกติ ลบภาพทีดนู ่ากลวั กอ่ นหนา้ ไปจนหมด และยงั มีจา้ วอีกบั หานเฟิงยืนเฝา้ อยหู่ นา้ ประตรู า้ นเพือใหล้ กู คา้ ทีมารูส้ กึ ปลอดภยั เดิมทีสีหยนุ จือไมอ่ ยากใหพ้ วกเขามาทีรา้ น แตท่ งั สองก็ 15

ดือดงึ แลว้ ยงั บอกวา่ ไมว่ า่ จะเป็นตายอยา่ งไรกต็ อ้ งตาม นางมาใหไ้ ด้ เหตกุ ารณใ์ นครงั นีหากจะบอกวา่ หญิงสาว ไมร่ ูส้ กึ กลวั กค็ งจะเป็นเรอื งโกหก แตน่ างอยากลองสดู้ ู สกั ตงั หลงั จากนนั สองวนั นางก็สงั ใหค้ นนาํ จดหมายปิดผนกึ ฉบบั หนงึ สง่ ไปยงั ตระกลู สี ใหฮ้ หู ยินสเี ป็นคนเปิด จดหมายดว้ ยตวั เอง ในจดหมายมีเพียงขอ้ ความสนั ๆ วา่ ‘ครรภน์ ีมีพิรุธ’ สีหยนุ จือรูว้ า่ เพียงเทา่ นีก็มากพอทีจะทาํ ใหโ้ จวซือรูส้ กึ หวาดผวาและไมก่ ลา้ มายงุ่ กบั ตนอีก 16

. ช่วงเวลากลางวนั แดดกาํ ลงั รอ้ นจดั สหี ยนุ จือเรยี กจา้ วอีและหานเฟิงเขา้ มาพกั ดืมชาขา้ งใน รา้ น จา้ วอีนงั ลงบนเกา้ อีอีกตวั ดา้ นขา้ งนายหญิงแลว้ เทา้ แขน บนโต๊ะบญั ชี ก่อนจะบอกกบั นางดว้ ยนาํ เสียงมนั อกมนั ใจ “ฮหู ยนิ ทา่ นวางใจเถอะ ขา้ กลา้ รบั ประกนั วา่ คนตระกู ลหลจู ะไมม่ ีทางมาหาเรอื งเราอีก” 17

สีหยนุ จือยงั คงดีดลกู คิดคาํ นวณบญั ชีตรงหนา้ นางยมิ แลว้ พดู โดยไมเ่ งยหนา้ “จรงิ ร?ึ เจา้ มนั ใจไดอ้ ยา่ งไร?” จา้ วอีหนั ไปมองหานเฟิงทีกาํ ลงั จอ้ งเขาพรอ้ มกบั ขงึ ตาใส่ เป็นเชิงตกั เตือน แตเ่ ขากลบั ทาํ ทา่ ทางซบุ ซิบเหมือนตอ้ ง การจะบอกบางอยา่ งกบั นายหญิง “ฮหู ยนิ ขอรบั อนั ทีจรงิ ...” 18

ตอนที 42 เรืองทหี ้ามบอก จา้ วอียงั ไมท่ นั จะไดเ้ ลา่ หานเฟิงก็รบี พดู แทรกขนึ “จา้ วอี ขา้ เหน็ เจา้ มีผืนขนึ ไมใ่ ช่ร?ึ ” จา้ วอีมองไปทางหานเฟิงพลางกลอกตามองเพดาน สีหยนุ จือรูส้ กึ วา่ พวกเขาพดู จาอกึ อกั อีกทงั ทา่ ทางยงั ดู แปลกๆ จงึ เงยหนา้ มองชายทงั สองแลว้ ถามหานเฟิงอ ยา่ งสงสยั “ทาํ ไมร?ึ มีเรอื งทีขา้ ไมส่ มควรรูห้ รอื อยา่ งไร กนั ?” 1

หานเฟิงจงึ ไดร้ ูว้ า่ ตวั เองพดู ผิดไปเสียแลว้ เขาหนา้ เจือน ไปทนั ที ยมิ แหยพลางเอามือลบู หวั ตนเองแลว้ บอกวา่ “ฮหู ยิน ไมใ่ ช่พวกเราไมอ่ ยากบอก แตค่ ณุ ชายสงั ไมใ่ ห้ เราพดู ขอรบั ” สหี ยนุ จือวางมือลงบนโต๊ะ นงั มองหานเฟิงนิงๆ ครูห่ นงึ จากนนั กย็ มิ เยน็ แลว้ พดู เสียงเรยี บ “คณุ ชายหา้ มไมใ่ หบ้ อกขา้ อยา่ งนนั ร?ึ ” เมือหานเฟิงคนซือถกู นายหญิงถามอยา่ งนนั กห็ นา้ แดงหู แดง รบี ปฏิเสธแลว้ อธิบายอยา่ งลกุ ลลี กุ ลน 2

“เปลา่ ...เปลา่ นะขอรบั คณุ ชายไมไ่ ดห้ า้ มแบบนนั แค่ บอกวา่ ไมใ่ หฮ้ หู ยินรูเ้ รอื งนีขอรบั ” “...” ไดย้ ินหานเฟิงพดู แบบนนั นางก็อดขาํ กบั ความซือของ เขาไมไ่ ด้ สีหยนุ จือหนั มองจา้ วอีทีแอบอมยมิ อยขู่ า้ งๆ จากนนั ก็กม้ หนา้ ลงดีดลกู คดิ ตามเดมิ แลว้ พดู หยงั เชิง “ในเมือพวกเจา้ ไมย่ อมบอกขา้ กไ็ มเ่ ป็นไร แคเ่ รอื งพวก เจา้ ไปหาเรอื งคนตระกลู หลไู มใ่ ชร่ ึ ขา้ รูแ้ ลว้ ละ่ ” 3

“...” หานเฟิงรบี หนั ไปมองจา้ วอีทีกาํ ลงั ตกใจตาเบิกโพลงไม่ ตา่ งกนั กบั เขา จา้ วอีนิงงนั อยนู่ านจงึ คอ่ ยๆ ถามวา่ “ฮหู ยนิ ทา่ นรูไ้ ดอ้ ยา่ งไรขอรบั ?” หานเฟิงทาํ หนา้ ราวกบั ความซวยกาํ ลงั จะมาถงึ ในไมช่ า้ มองสหี ยนุ จือดว้ ยแววตาตืนตระหนก นางยงั คงกม้ หนา้ กม้ ตาดีดลกู คดิ ตอ่ ไป ราวกบั ไมเ่ หน็ สี หนา้ ของคนทงั สอง ยงั แกลง้ พดู สาํ ทบั ใหอ้ ีกฝ่ายรอ้ นรน กวา่ เดมิ 4

“ในเมือพวกเจา้ ไมย่ อมบอกขา้ แลว้ ขา้ จะรูไ้ ดอ้ ยา่ งไร แต่ ไมเ่ ป็นไรหรอก เดียวคืนนีขา้ จะกลบั ไปบอกกบั คณุ ชาย ของพวกเจา้ ใหว้ า่ พวกเจา้ ไมไ่ ดบ้ อกอะไรขา้ ทงั นนั ขา้ ไม่ รูเ้ ลยสกั นิดวา่ พวกเจา้ ไปหาเรอื งคนตระกลู หลมู า” เมือสหี ยนุ จือพดู จบ หานเฟิงทาํ หนา้ เหมือนจะรอ้ งไหพ้ ดู กบั นายหญิงอยา่ งซือๆ “ฮหู ยิน ไดโ้ ปรดเหน็ ใจพวกขา้ ดว้ ย ถา้ คณุ ชายรูต้ อ้ งฆา่ เราแนๆ่ ขอรบั ...” สหี ยนุ จือเงยหนา้ ขนึ อีกครงั มองเขาดว้ ยแววตาจรงิ จงั 5

“ถา้ อยา่ งนนั ...” นางจอ้ งหานเฟิงเงียบๆ ราวกบั จะบอกวา่ เจา้ คงรูอ้ ยแู่ ก่ ใจ หานเฟิงมองหนา้ นายหญิงกเ็ ขา้ ใจคาํ พดู ทีเหลือทนั ที ทวา่ เขายงั ลงั เลอยคู่ รูห่ นงึ สดุ ทา้ ยกย็ อมพดู ออกมา “เฮอ้ ...ในทีสดุ ทา่ นกร็ ูจ้ นได้ คณุ ชายสงั หา้ มไมใ่ หท้ า่ นรู้ เรอื งทีพวกเราไปหาเรอื งชกตอ่ ยกบั คนตระกลู หลู เพราะ เกรงวา่ ทา่ นจะรอ้ นใจและจะเป็นหว่ งเสียเปลา่ ” สหี ยนุ จือขมวดควิ “เจา้ หมายความวา่ พวกเจา้ ไปหาเรอื ง 6

ตระกลู หลมู าแลว้ งนั ร?ึ ” หานเฟิงเหน็ สหี นา้ ของฮหู ยนิ เปลยี นไป จงึ พยกั หนา้ แลว้ ถามอยา่ งงนุ งง “ขอรบั ทาํ ไมหรอื ขอรบั ฮหู ยนิ ?” กอ่ นทีสหี ยนุ จือจะตอบ จา้ วอีกพ็ ดู เสรมิ ขนึ มาอีก “พวก เราสงั สอนเจา้ หลกู วางจงจนนว่ มเหมือนหมาตวั หนงึ คราวหนา้ มนั คงไมก่ ลา้ ก่อเรอื งอีกแนน่ อนขอรบั ” จากนนั ทงั สองก็เลา่ เรอื งทีเกิดขนึ ในคืนนนั ใหส้ หี ยนุ จือ ฟัง แตส่ งิ ทีไมค่ าดคิดคือหลงั จากทีนายหญิงไดฟ้ ังเรอื ง ทงั หมดแลว้ ไมใ่ ชเ่ พียงแตไ่ มแ่ สดงอาการสาแก่ใจยงั รบี เดนิ ออกมาจากโต๊ะบญั ชี แลว้ ถามดว้ ยนาํ เสียงจรงิ จงั วา่ 7

“เกิดเรอื งขนึ ตงั แตเ่ มือไร?” จา้ วอีไมเ่ ขา้ ใจวา่ ทาํ ไมสีหยนุ จือจงึ แสดงอาการรอ้ นรน ขนาดนนั จงึ ตอบวา่ “คืนกอ่ นขอรบั ” สหี ยนุ จือเดนิ วนเวียนไปมาในรา้ นครูห่ นงึ กอ่ นจะหนั กลบั มาพดู กบั จา้ วอีและหานเฟิง “พวกเจา้ ไปสืบมา หนอ่ ยวา่ ชว่ งนีตระกลู หลเู กิดเรอื งใหญ่ขนึ ในจวนหรอื ไม?่ ” หานเฟิงยงั คงไมเ่ ขา้ ใจจงึ ถามวา่ “ฮหู ยนิ ตระกลู หลจู ะ เกิดเรอื งใหญ่หรอื ขอรบั ?” 8

นางสา่ ยหวั ตอบวา่ “ขา้ ก็ไมแ่ นใ่ จเหมือนกนั พวกเจา้ ไป สบื ตามทีขา้ บอกกพ็ อ โดยเฉพาะเรอื งครรภข์ องหลฮู หู ยนิ พวกเจา้ ตอ้ งสืบมาใหล้ ะเอียด” “...” ถงึ คนทงั สองจะไมร่ ูว้ า่ ฮหู ยนิ ตอ้ งการจะทาํ อะไร แตเ่ รอื ง นีตอ้ งความนยั แอบแฝงอยแู่ น่นอน จงึ รบี ออกไปจากรา้ น ทนั ทีเพือไปสืบหาขอ้ มลู . 9

เมือทงั สองออกไปแลว้ สหี ยนุ จือกก็ ลบั ไปทีโต๊ะบญั ชีดงั เดิม นางนงั ลงพลางครุน่ คดิ ถงึ เรอื งทีเกิดขนึ ในจวนเจา้ เมือง... คณุ ชายหลชู อบพวกสตั วด์ รุ า้ ย ซงึ นนั ก็หมายความวา่ เขาไมใ่ ช่คนทีออ่ นโยนและนา่ จะโมโหรา้ ยอยพู่ อสมควร และเขาตอ้ งรูแ้ น่วา่ หลงั จากทีสหี ยนุ ซิวแตง่ งานดว้ ยก็ แอบคบชสู้ ชู่ าย ดงั นนั เขาจงึ ไมย่ อมกลบั จวน ไดแ้ ตห่ มก ตวั อยทู่ ีหอนางโลม สว่ นหนงึ อาจเป็นเพราะถกู หา้ มไมใ่ หก้ ระทาํ การววู่ าม 10

หากเขาคิดจะทาํ อะไรลงไปก็ตอ้ งคาํ นงึ ถงึ หนา้ ตาของ วงศต์ ระกลู ก่อน ดงั นนั ในฐานะสามี คณุ ชายหลจู งึ ยงั ไม่ กลา้ ลงมือทาํ การใดๆ เรอื งเดียวทีสีหยนุ จือคาดไมถ่ งึ คือ ปถู้ านจะไปมีเรอื งชก ตอ่ ยกบั คณุ ชายหลเู พียงเพราะสีหยนุ ซิวทาํ รา้ ยนางดว้ ย ความบา้ คลงั สามีของนางจงึ ไปสงั สอนใหค้ ณุ ชายโมโห รา้ ยคนนนั รูว้ า่ หา้ มภรรยาของเขาไมใ่ หม้ ายงุ่ กบั นางอีก คณุ ชายหลถู กู ซอ้ มจนอาการหนกั ทาํ ใหค้ นตระกลู หลไู ม่ กลา้ มาหาเรอื งกบั นาง ในเมือเป็นอยา่ งนี คณุ ชายอารมณร์ า้ ยคงตอ้ งไประเบิด 11

อารมณก์ บั ผทู้ ีเป็นตน้ เรอื ง นนั กห็ มายความวา่ เรอื งทีเกิด ขนึ นีอาจทาํ ใหเ้ ขาไปอาละวาดใสส่ หี ยนุ ซิว และหากเขา ลงไมล้ งมือกบั ภรรยาของตวั เองจรงิ ๆ กอ็ าจจะถงึ ขนั ... สหี ยนุ จือนงั คิดถงึ เรอื งนีวนเวียนไปมาตลอดทงั เชา้ จา้ วอีและหานเฟิงเชียวชาญดา้ นการสบื ข่าวเพราะเคย ทาํ งานเชน่ นีใหก้ บั กองทพั มาก่อน นบั ประสาอะไรกบั การสืบเรอื งของชาวบา้ นธรรมดา ชายทงั สองจงึ ไดค้ าํ ตอบกลบั มารายงานฮหู ยินอยา่ งรวดเรว็ เรอื งราวทีไดก้ ลบั ไมเ่ ป็นอยา่ งทีนางกงั วลใจ คณุ ชายหลู ทาํ ตวั สงบเสงียม ไมม่ ีทีทา่ วา่ จะเอะอะโวยวายหรอื กอ่ 12

เรอื งราวใดๆ ทงั สนิ อยา่ วา่ แตเ่ รอื งเสียหายใหญ่โต แม้ แตเ่ รอื งเลก็ ๆ นอ้ ยๆ กแ็ ทบจะไมม่ ีเลยดว้ ยซาํ “ฮหู ยินคนนนั คงเป็นคนตระกลู สีสนิ ะขอรบั ทอ้ งของนาง เรมิ โยอ้ อกมาแลว้ แตก่ ด็ ปู กตดิ ีทกุ อยา่ ง มิหนาํ ซาํ นางยงั นงั อา่ นหนงั สอื ในหอ้ งทกุ วนั เกบ็ เนือเก็บตวั ไมย่ อมออก ไปไหน ซาํ ยงั มีฮหู ยนิ ตระกลู สีมาเฝา้ อยทู่ งั วนั ดว้ ยขอรบั ” ขอเพียงเรอื งทีไดร้ บั มอบหมายไมใ่ ช่เรอื งทีฝ่าฝืนคาํ สงั ของคณุ ชาย พวกเขายนิ ดีทาํ อยา่ งเตม็ กาํ ลงั จา้ วอีกบั หานเฟิงจงึ สามารถสบื เรอื งราวมาไดอ้ ยา่ งวอ่ งไว อีกทงั ยงั รายงานรายละเอียดไดอ้ ยา่ งครบถว้ น 13

“จรงิ ตามนนั ขอรบั บา้ นตระกลู หลดู แู ลฮหู ยินทา่ นนนั เป็นอยา่ งดี มีทงั อาหารและยาบาํ รุงใหก้ บั นาง ขา้ แอบ ไปดขู องแตล่ ะอยา่ งลว้ นเป็นของราคาแพงทงั นนั ดู เหมือนตระกลู หลจู ะใหค้ วามสาํ คญั กบั ครรภน์ ีของฮหู ยิน ทา่ นนนั มากเหลอื เกินขอรบั ” “...” สหี ยนุ จือรูส้ กึ ประหลาดใจเป็นอยา่ งมาก หากสงิ ทีนาง คาดเดาไวก้ อ่ นหนา้ เป็นจรงิ ถา้ เช่นนนั เดก็ ในทอ้ งของสี หยนุ ซิวจะตอ้ งไมใ่ ช่ลกู คณุ ชายหลอู ยา่ งแน่นอน และ หากคนตระกลู หลแู ละตระกลู สรี ูเ้ รอื งนีเป็นอยา่ งดี ตอ่ ให้ อยากจะรกั ษาหนา้ ขนาดไหนก็ไมม่ ีความจาํ เป็นจะตอ้ ง ดแู ลและบาํ รุงครรภส์ ีหยนุ ซิวถงึ เพียงนี 14

นอกเสยี จากวา่ สงิ ทีนางคิดไวน้ นั ผิดทงั หมด แลว้ เหตใุ ด จดหมายทีสง่ ไปทีบา้ นตระกลู สจี งึ ไดผ้ ลเลา่ ? ทาํ ไมพอ ฮหู ยินสเี หน็ ขอ้ ความนนั ของนางแลว้ จงึ ไมก่ ลา้ มารงั ควาญอีก? สีหยนุ จือคิดทบทวนในใจอยหู่ ลายครงั วา่ มีรายละเอียด ตรงไหนทีนางมองขา้ มไปหรอื เปลา่ หรอื มีเรอื งทีนางคิด ไมถ่ งึ อีกหรอื ไม?่ . สีหยนุ จือกลบั มาถงึ บา้ นในตอนเยน็ 15

หญิงสาวนงั อยใู่ นหอ้ งภายใตแ้ สงตะเกียงทีสอ่ งสวา่ ง โดยมีเข็มกบั ดา้ ยอยใู่ นมือ หญิงสาวนงั นิงในทา่ นนั อยู่ นาน เหมือนกาํ ลงั ครุน่ คดิ บางอยา่ ง จนกระทงั ปถู้ านเปิด ประตเู ขา้ มา นางจงึ ไดส้ ตแิ ละรบี เดินเขา้ ไปปรนนิบตั ิ สามี ปถู้ านเหน็ นางมีทา่ ทางใจลอยขณะทีชว่ ยเขาเปลียนเสอื ผา้ จงึ อา้ แขนทงั สองขา้ งโอบรอบตวั นางแลว้ กอดแนน่ ๆ พลางถามวา่ “กาํ ลงั คิดอะไรอยหู่ รอื ?” 16

สีหยนุ จือลงั เลเลก็ นอ้ ยทีจะเอย่ ปาก สดุ ทา้ ยกต็ ดั สนิ ใจ เลา่ เรอื งทีตนสงสยั ใหป้ ถู้ านฟังทงั หมด เขาฟังเรอื งราวทีนางเลา่ จนจบ แตส่ ีหนา้ กลบั ไมไ่ ดแ้ สดง ความประหลาดใจแตอ่ ยา่ งใด ราวกบั วา่ รูเ้ รอื งนีอยแู่ ลว้ ตงั แตแ่ รก สหี ยนุ จืออดประหลาดใจไมไ่ ดจ้ งึ ถามวา่ “เรอื งนีใตเ้ ทา้ มีความคดิ เหน็ วา่ อยา่ งไรเจา้ คะ?” ชายหนมุ่ บีบเอวนางเบาๆ ครงั หนงึ กอ่ นจะยอมปลอ่ ย หญิงสาวออกจากออ้ มกอด เขาเดินไปนงั ลงบนเกา้ อี ดา้ นหลงั โต๊ะหนงั สือ เหน็ สีหยนุ จือมองตามมาอยา่ งใจ จดใจจอ่ เหมือนกาํ ลงั รอคาํ ตอบ 17

ปถู้ านชีนิวไปทีถาดนาํ หมกึ นางกเ็ ดินเขา้ มาฝนนาํ หมกึ ใหอ้ ยา่ งวา่ ง่าย เขาหลบุ ตาลง มมุ ปากยมิ เลก็ นอ้ ยกอ่ น จะพดู ขนึ วา่ “จะวา่ อยา่ งไรไดเ้ ลา่ เรอื งของชาวบา้ นทงั นนั คดิ ไปก็ ปวดหวั เปลา่ ๆ” เดมิ ทีสีหยนุ จือใชค่ นทีชอบพดู ออ้ มคอ้ ม เมือเหน็ ปถู้ าน ทาํ สีหนา้ จรงิ จงั ก็อดยมิ ไมไ่ ด้ “นนั สนิ ะเจา้ คะ เรอื งของชาวบา้ นทงั นนั คนบางคนยืน มือเขา้ ไปยงุ่ ดว้ ยทาํ ไมกไ็ มร่ ู?้ ” 18

พอไดย้ ินนางพดู เชน่ นนั มือทีกาํ ลงั จรดพกู่ นั กช็ ะงกั ทนั ที หมกึ สดี าํ หยดจากปลายพกู่ นั เกิดเป็นวงบนกระดาษ เขา วางพกู่ นั ลงแลว้ เงยหนา้ มองภรรยาทีกาํ ลงั ยมิ อยา่ ง อารมณด์ ี 19

ตอนที 43 ค่าปิ ดปาก ปถู้ านยงั คงวางสีหนา้ เรยี บเฉยพลางคดิ วา่ ถา้ นางรูเ้ รอื ง นีแสดงวา่ เจา้ คนทรยศสองคนนนั ตอ้ งเลา่ เรอื งทีเขาสงั สอนหลกู วางจงใหฟ้ ังแลว้ “เรอื งสกปรกอยา่ งนนั ขา้ ไมอ่ ยากใหเ้ จา้ รู”้ เขาลกุ ขนึ เดินไปยืนขา้ งๆ นาง จมุ พิตลงบนหนา้ ผากอ ยา่ งออ่ นโยนแลว้ บอกวา่ “เรอื งนนั ใหข้ า้ เป็นคนจดั การเถอะ เจา้ แคท่ าํ หนา้ ทีของ 1

ตวั เองตอ่ ไป ทาํ ในสงิ ทีเจา้ รกั ก็พอแลว้ ” “...” หญิงสาวจอ้ งมองชายหนมุ่ สหี นา้ และแววตาจรงิ จงั ที เขาแสดงออกไมม่ ีทีทา่ วา่ จะลอ้ เลน่ แมแ้ ตน่ อ้ ย แนน่ อน วา่ นางยอ่ มตอ้ งซาบซงึ ใจ แตท่ ีเหนือกวา่ สงิ อืนใด นาง รูส้ กึ ถงึ ความเป็นเจา้ เขา้ เจา้ ของทีชดั เจนขนึ ในใจของตน ความรูส้ กึ นีเองทีทาํ ใหน้ างมนั ใจทีจะยืนเคียงขา้ งเขา และสเู้ คียงบา่ เคียงไหลไ่ ปดว้ ยกนั . 2

ตระกลู สแี ละตระกลู หลเู ป็นอยา่ งทีปถู้ านวา่ ไวจ้ รงิ ๆ พวกเขาไมไ่ ดม้ ารงั ควานสหี ยนุ จืออีก รา้ นของนางจงึ เปิดคา้ ขายตามปกติและมีรายไดเ้ ขา้ มาอยา่ งตอ่ เนือง ขณะทีหญิงสาวกาํ ลงั นบั จาํ นวนสนิ คา้ อยใู่ นรา้ น จางถิง กเ็ ดินเขา้ มา วนั นีเขาสวมชดุ ผา้ ฝา้ ยทีแตกตา่ งจาก นางอยา่ งสนิ เชิง เมือมาถงึ เขากล็ ากสีหยนุ จือไปทีมมุ หนงึ ของรา้ นดว้ ยทาํ ทา่ ทางลบั ๆ ลอ่ ๆ แลว้ พดู ดว้ ยเสียงกระซิบกระซาบ “มีเรอื งผดิ ปกติเกิดขนึ ทีตระกลู สี” 3

สีหยนุ จือฟังทีจางถิงพดู ก็ขมวดควิ ดว้ ยความสงสยั เขามี สหี นา้ ตืนเตน้ ตอนบอกกบั นางวา่ “ตระกลู สเี รมิ ขายสมบตั แิ ลว้ ทงั คฤหาสนต์ ีช่ยุ และโรงงิว หนานเฉิง เมือสองวนั ทีแลว้ ขา้ เหน็ ตดิ ประกาศขายอย”ู่ สีหยนุ จือนิงคิดตามทีจางถิงพดู กอ่ นจะพยกั หนา้ แลว้ พดู วา่ “แปลกจรงิ ๆ คฤหาสนต์ ีช่ยุ และโรงงิวหนานเฉิงเป็น สมบตั ิของทา่ นอาสี ทาํ ไมจงึ คิดจะขายเสยี เลา่ แลว้ ใคร กนั ทีเป็นตน้ เรอื งการขายครงั นี” 4

“เรอื งนีจรงิ แทแ้ นน่ อน นีเจา้ ยงั สงสยั ทีมาของขา่ วจากขา้ อยรู่ ?ึ ” จางถิงรูส้ กึ โกรธเคืองทีสหี ยนุ จือแสดงทา่ ทีไมเ่ ชือ มนั ในขอ้ มลู ทีตนนาํ มาบอกจงึ ทาํ ทา่ จะหนั หลงั เดินจาก ไป แตถ่ กู สหี ยนุ จือรงั เอาไวแ้ ลว้ กระซิบกบั เขาวา่ “หากเจา้ ของเป็นคนขายเอง อยา่ งนนั เจา้ ชว่ ยสืบมาให้ ขา้ หน่อยวา่ ทีสองแหง่ นนั ขายราคาเทา่ ไร? และสืบมาให้ ขา้ ดว้ ยวา่ ทาํ ไมพวกเขาจงึ ตอ้ งขาย” “ทาํ ไมจงึ ตอ้ งขายร?ึ เพราะไมม่ ีเงินอยา่ งไรเลา่ จะมี เหตผุ ลอืนใดทีทาํ ใหพ้ วกเขาตอ้ งขายสมบตั ติ วั เอง” 5

จางถิงแสดงสหี นา้ หมนั ไสร้ าวกบั วา่ นางช่างไมร่ ูอ้ ะไรเสยี เลย นางเหน็ ทา่ ทางอีกฝ่ายกจ็ นปัญญาจะอธิบายจงึ กลา่ วเพียงวา่ “ถา้ งนั ก็ไปสบื ใหร้ ูว้ า่ ทาํ ไมพวกเขาจงึ ขาดเงิน” “...” เมือจางถิงกลบั ไปแลว้ สหี ยนุ จือกก็ ลบั มานงั ทีโต๊ะบญั ชี และตรวจนบั สนิ คา้ ตอ่ ขณะกาํ ลงั แกะกระดาษทีหอ่ ของ จๆู่ กน็ กึ ถงึ กระดาษทีไดม้ าจากวดั จือหยนุ ทีตนเผาทิงไป แลว้ บนกระดาษแผน่ นนั แมช่ ีจินผิงไดเ้ ขียนขอ้ มลู สมบตั ิ ของตระกลู สีทงั หมดไวอ้ ยา่ งละเอียด 6

ตระกลู สมี ีทงั หมดหา้ ครอบครวั ในเมือเป็นตระกลู ใหญ่ กิจการกใ็ หญ่โตตามไปดว้ ย แตล่ ะบา้ นตา่ งกม็ ีสมบตั ิ พสั ถานและกิจการตา่ งๆ เป็นของครอบครวั ตนเอง สว่ น ครอบครวั ทีมีสมบตั มิ ากทีสดุ จะเป็นครอบครวั ของทา่ น อาสามซงึ เคยมีฮหู ยนิ สามเป็นผดู้ แู ลตระกลู แตต่ อนนี สมบตั สิ ว่ นใหญ่อยใู่ นมือของฮหู ยนิ หา้ ผดู้ แู ลตระกลู คน ลา่ สดุ ทา่ นอาสเี ป็นคนเชืองชา้ สติปัญญาคอ่ นขา้ งทบึ จงึ มี สมบตั ิในมือไมม่ ากนกั ในปีทีอาสซี ือคฤหาสนต์ ีช่ยุ และโรงงิวหนานเฉิงไว้ นาง จาํ ไดว้ า่ ในปีนนั เขาทาํ การลงทนุ รว่ มกบั ฮหู ยนิ สาม และ 7

ไดก้ าํ ไรมาเป็นกอบเป็นกาํ ซงึ นบั วา่ มากโขเลยทีเดียว เขาจงึ ซือสถานทีสองแหง่ นนั ใหก้ บั ภรรยา วา่ กนั วา่ คฤหาสนต์ ีช่ยุ มีอากาศดีตลอดทงั ปี สว่ นโรงงิวหนานเฉิง ถกู สรา้ งและมีการประดบั ตกแตง่ ภายในอยา่ งงดงาม ปกติแลว้ ฮหู ยนิ สมี กั จะชอบไปพกั ผอ่ นยงั ทีสองแหง่ นี เป็นประจาํ แตม่ าวนั นีกลบั ปิดปา้ ยประกาศขาย สหี ยุ นจือจงึ มนั ใจวา่ เรอื งนีจะตอ้ งมีความเกียวขอ้ งกบั เรอื ง ของสีหยนุ ซิวทีเกิดขนึ ในบา้ นตระกลู หลอู ยา่ งแน่นอน หรอื วา่ ...ฮหู ยินสจี ะถกู ข่มข่กู รรโชกทรพั ยอ์ ยา่ งนนั รึ . 8

จางถิงออกไปสืบความไมน่ านก็วิงกลบั เขา้ มาดว้ ยทา่ ทางกระหืดกระหอบ เขาหมอบลงบนโต๊ะบญั ชี ทาํ ไมท้ าํ มือบอกจาํ นวนพลาง พดู ดว้ ยเสยี งเหนือยหอบ “หา้ หมืนตาํ ลงึ คฤหาสนต์ ีชยุ่ และโรงงิวหนานเฉิง ขาย รวมกนั ในราคานี” สหี ยนุ จือครุน่ คดิ อยคู่ รูห่ นงึ คฤหาสนต์ ีช่ยุ และโรงงิว หนานเฉิงราคารวมกนั แลว้ เพียงหา้ หมืนตาํ ลงึ ยงั ไมไ่ ด้ พดู ถงึ ความกวา้ งของทีดนิ เสียดว้ ยซาํ เพราะลาํ พงั แคส่ งิ 9

ปลกู สรา้ งภายในทีตกแตง่ อยา่ งประณีตงดงามกป็ ระเมนิ ราคาไมไ่ ดแ้ ลว้ ในตอนแรกนางคิดวา่ ราคาทีประกาศขายอยา่ งนอ้ ยคง ไมต่ าํ กวา่ หนงึ แสนตาํ ลงึ เป็นแน่ แตด่ เู หมือนพวกเขาจะ รอ้ นเงินมากกวา่ ทีนางคิดเสียแลว้ จางถิงเหน็ นางนิงเงียบไป จงึ ถามขนึ วา่ “ทาํ ไมรึ เจา้ อยากจะชว่ ยพวกเขารไี ง?” สหี ยนุ จือไมไ่ ดต้ อบคาํ ถาม นางเพียงยมิ เลก็ นอ้ ย แลว้ พดู กบั เขาวา่ 10

“ออ้ ...จรงิ สิ โหรวเออ๋ กาํ ลงั ทาํ ตามทีขา้ บอกอยหู่ รอื ไม?่ ” ก่อนหนา้ นีนางใหจ้ างถิงหาคนเขา้ ไปคยุ กบั โหรวเออ๋ ก็ เพือใหส้ าวใชค้ นนนั จดั การธรุ ะบางอยา่ งให้ และหากทาํ งานนีไดส้ าํ เรจ็ โหรวเออ๋ จะกลายเป็นหมากทีดีตวั หนงึ จางถิงกาํ ลงั ยืนดนู าฬกิ าเรอื นใหญ่ทีมีนกรอ้ งบอกเวลา พอไดย้ นิ สหี ยนุ จือพดู ถงึ ประเดน็ นีเขากช็ กั สายตากลบั มาแลว้ บอกวา่ “นางตอ้ งทาํ แน่นอนอยแู่ ลว้ เพราะนางเองกถ็ กู คณุ หนสู ี คนนนั ทาํ รา้ ยอยทู่ กุ วนั ในใจกต็ อ้ งนกึ โกรธเกลยี ดเป็น ธรรมดา ยงิ ตอนนีเรายงั ใหเ้ งินนางไดไ้ ปแกแ้ คน้ อีก แลว้ 11

เรอื งอะไรทีนางจะปฏิเสธใช่ไหมเลา่ ?” จางถิงเดนิ ไปเดินมาอยคู่ รูห่ นงึ พลนั นกึ ถงึ อีกเรอื งทีตน ยงั คดิ ไมต่ ก “จะวา่ ไปกแ็ ปลกนะ คณุ หนสู คี ิดแตจ่ ะทาํ แทง้ ทวา่ พวก แซห่ ลอู ยากจะบาํ รุงครรภ์ เพราะนอกจากของกินทีทาํ จากหอ้ งครวั ในบา้ นกไ็ มอ่ นญุ าตใหน้ างกินของอยา่ งอืน คณุ หนสู ีก็เลยตอ้ งพงึ โหรวเออ๋ ใหอ้ อกไปซือยาขบั เลือด มาให้ แตไ่ มว่ า่ จะกินกีครงั กไ็ มเ่ หน็ ผลและทอ้ งนางกโ็ ต ขนึ เรอื ยๆ...” สีหยนุ จือคิดตามทีจางถิงพดู ถามเขาวา่ “ถา้ อยา่ งนนั ... 12

คณุ ชายหลเู ลา่ ? ชว่ งนีเขาไปดนู างบา้ งหรอื ไม?่ ” จางถิงสืบเรอื งทกุ อยา่ งมาอยา่ งละเอียดถีถว้ น จงึ สามารถตอบคาํ ถามของสหี ยนุ จือไดท้ นั ที “เขาไปดนู างเพียงสองหรอื สามครงั พดู กบั นางเพียงไมก่ ี คาํ กก็ ลบั ” “...” สีหยนุ จือฟังจางถิงพดู กพ็ อเดาเรอื งราวไดบ้ า้ งแลว้ แต่ เรอื งนีคอ่ นขา้ งจะเป็นเรอื งภายในครอบครวั นางจงึ ไม่ กลา้ พดู ออกมาตรงๆ จงึ ถามคาํ ถามสดุ ทา้ ยอยา่ งออ้ มๆ 13

“เจา้ เมืองหลมู ีบตุ รชายคนเดียวใช่หรอื ไม?่ ” จางถิงพยกั หนา้ ตอบกลบั อยา่ งงงๆ จากนนั สหี ยนุ จือก็ ไมไ่ ดพ้ ดู อะไรอีก . เงินหา้ หมืนตาํ ลงึ สามารถซือสถานทีหรูหราโออ่ า่ ไดถ้ งึ สองทีนบั วา่ คมุ้ คา่ มากทีเดียว ในเมือโอกาสมาถงึ แลว้ สหี ยนุ จือยอ่ มไมย่ อมพลาดเดด็ ขาด จงึ บอกใหจ้ างถิงนาํ เงินหา้ หมืนตาํ ลงึ ไปซือสองทีนี 14

ไวก้ อ่ นจะมีคนอืนมาตดั หนา้ ไป เมือไดโ้ ฉนดทีดินกบั สญั ญามาแลว้ นางกน็ าํ ไปเกบ็ ไว้ อยา่ งดีจากนนั ก็สงั งานคนในรา้ น หลงั มอบหมายงาน เสรจ็ เรยี บรอ้ ย หญิงสาวก็เดินออกไปทีตลาด เงินหา้ หมืนตาํ ลงึ นบั วา่ มากเลยทีเดียว ตอ่ ใหต้ ระกลู นนั ราํ รวยเพียงใดแตแ่ นน่ อนวา่ เจา้ ของเงินจะตอ้ งหาทีเกบ็ เงินกอ้ นนีไวเ้ ป็นอยา่ งดี เพราะถา้ หากยบั ยยู่ ี ฉีกขาดหรอื เกิดความชืนทาํ ใหข้ อ้ ความบนตวั เลอื นรางก็จะใชไ้ มไ่ ด้ ถงึ ตอนนนั ก็จะเกิดความเสยี หายเป็นอยา่ งมาก นางอยากรูว้ า่ ทาํ ไมฮหู ยนิ สถี งึ ขายสถานทีทงั สองแหง่ ใน 15

ราคาเพียงเทา่ นี จงึ ตดั สนิ ใจทีจะสืบเรอื งนีดว้ ยตนเอง เพราะตอ่ ใหเ้ ป็นจางถิงไปถามก็คงไมไ่ ดค้ าํ ตอบทีแทจ้ รงิ กลบั มา สีหยนุ จือนงั อยใู่ นหอ้ งรบั รองบนชนั สองของรา้ นนาํ ชา แหง่ หนงึ นางกาํ ลงั นงั จิบชารอ้ นกบั ขนมหวานอยา่ ง สบายอารมณ์ พลางสอดสา่ ยสายตามองลงมายงั โรงรบั แลกเงินทงเทียนทีอยฝู่ ังตรงขา้ ม โรงรบั แลกเงินแหง่ นี เป็นโรงรบั แลกเงินทีใหญ่ทีสดุ และเป็นโรงรบั แลกเงิน แหง่ เดียวในเมืองลวั หยาง นางมนั ใจวา่ หากมีใครทีได้ เงินถงึ หา้ หมืนตาํ ลงึ ในคราเดียว คนผนู้ นั จะตอ้ งนาํ เงิน มาฝากไวท้ ีนี เมือคดิ ทบทวนเรอื งตา่ งๆ อยคู่ รูห่ นงึ จงึ พอคาดเดาได้ 16

วา่ ...คนทีจะเขา้ ออกบา้ นของทา่ นอาสไี ดใ้ นเวลานีมี เพียงซางซเู่ ออ๋ คนเดียวเทา่ นนั และผหู้ ญิงคนนีชอบแทง ขา้ งหลงั คนอืน จงึ เป็นไปไดว้ า่ ฮหู ยินหา้ คงจะรูเ้ รอื งที ทา่ นอาสพี ยายามปิดบงั วา่ สีหยนุ ซิวคบชู้ จงึ ไดน้ าํ เรอื งนี มาข่เู รยี กเอาทรพั ยส์ นิ จากพวกเขา เชน่ นนั แลว้ นางก็อยากรูเ้ หมือนกนั วา่ คนทีจะนาํ เงินมา ฝากจะใช่คนเดียวกนั กบั ทีนางคิดไวห้ รอื ไม่ สหี ยนุ จือนงั หลบอยขู่ า้ งหนา้ ตา่ งพลางมองผคู้ นเดินผา่ น ไปมา มีคนเขา้ ออกโรงรบั แลกเงินมากหนา้ หลายตาแตก่ ็ ยงั ไมเ่ หน็ ใบหนา้ ทีตนคนุ้ เคยเดินเขา้ ไปในนนั 17

ขณะทีกาํ ลงั นงั มอง พลนั เหน็ พอ่ บา้ นกยุ้ หนิงเดนิ ทาํ ทา่ ลบั ๆ ลอ่ ๆ เขา้ ไปในโรงรบั แลกเงิน ระหวา่ งทีกาํ ลงั เดิน เสอื ของเขาก็ขยบั ไปมาตามจงั หวะ การกา้ วขา ทาํ ใหม้ ีบางอยา่ งแลบออกมาจากสาบเสือ ดา้ นใน นนั คือถงุ เงินทีทาํ จากผา้ เปอรเ์ ซียรท์ ีนางใสเ่ งินหา้ หมืน ตาํ ลงึ ใหจ้ างถิงไปเมือเชา้ ไมใ่ ช่ร?ึ พอ่ บา้ นกยุ้ หนิงเป็นคนสนิทของซางซเู่ ออ๋ การเจอเขาทีนี จงึ ทาํ ใหส้ ีหยนุ จือมนั ใจวา่ การคาดเดาของตนนางเป็น ความจรงิ 18

ในเมือผทู้ ีข่มขเู่ อาทรพั ยฮ์ หู ยินสกี ็คือฮหู ยนิ หา้ ดทู า่ วา่ เรอื งจะง่ายขนึ แลว้ 19

ตอนที 44 แขกผู้มาเยอื น เชา้ วนั ตอ่ มา มีเสียงคนเดนิ ป่าวประกาศตงั แตห่ วั ถนนจนถงึ ทา้ ยถนน วา่ ฮหู ยินตระกลู หลกู าํ ลงั ตงั ครรภ์ และยงั เลา่ วา่ คนตระกู ลหลดู แู ลครรภข์ องนางดีเพียงใด รายละเอียดทีเลา่ ก็ ชดั เจนราวกบั คนทีพดู ไปเหน็ มากบั ตาตนเองเลยทีเดียว ทงั ๆ ทีตระกลู หลพู ยายามปิดบงั เรอื งนีมาโดยตลอด เพราะรูด้ ีวา่ เดก็ ในทอ้ งของสหี ยนุ ซิวเป็นลกู ชู้ 1