เป็นเมียแม่ทัพ...ไม่ง่าย เล่ม1

สหี ยนุ จือไมไ่ ดห้ วงั วา่ ฮหู ยินผเู้ ฒา่ จะยอมปลอ่ ยตวั นาง ขอแคส่ ามารถยืดเวลาออกไปไดส้ กั ระยะกพ็ อ หลงั จากฮหู ยินผเู้ ฒา่ สวดมนตเ์ สรจ็ แมน่ มก็ชว่ ยกนั พยงุ ขนึ มา โดยมีฮหู ยินหา้ ‘ซางซเู่ ออ๋ ’ รบี เขา้ มาประคองฮหู ยินผู้ เฒา่ ใหน้ งั ลงบนเกา้ อีไม้ “เจา้ มาไดจ้ งั หวะพอดี ขา้ กาํ ลงั มีเรอื งอยากจะหารอื ” เมือพดู เสรจ็ ฮหู ยินผเู้ ฒา่ ก็หลบุ ตาลงแลว้ จิบนาํ ชา ทาํ ให้ ผทู้ ีกาํ ลงั มองมาไมเ่ หน็ สายตาในเวลานี 51

ทวา่ ซางซเู่ ออ๋ ยอ่ มรูใ้ จฮหู ยนิ ผเู้ ฒา่ ดี นางยิมแลว้ พดู วา่ “ทา่ นแมก่ ็พดู เกินไปเจา้ คะ่ ในบา้ นเราไมว่ า่ จะมีเรอื ง อะไร ทา่ นแมก่ ต็ ดั สนิ ใจไดอ้ ยแู่ ลว้ ยงั จะมีเรอื งทีตอ้ ง การความคดิ เหน็ จากขา้ อีกหรอื เจา้ คะ” ฮหู ยินผเู้ ฒา่ มองกลบั ดว้ ยรอยยมิ แตว่ า่ ไมไ่ ดต้ อบคาํ ถาม นาง เพียงสงั ใหแ้ มน่ มหยิบซองแดงออกมาจากกลอ่ งที วางอยดู่ า้ นขา้ งแลว้ ยืนใหก้ บั ซางซเู่ ออ๋ หลงั จากรบั มาดู สีหนา้ ของนางก็เปลียนไปทนั ที แตย่ งั คงนิงเฉยไมแ่ สดง อาการออกมามากนกั นางวางซองแดงกลบั ไวท้ ีเดมิ นิง เงียบอยคู่ รูห่ นงึ กอ่ นจะถามขนึ “นี...ทา่ นแมห่ มายความวา่ ...” 52

ฮหู ยนิ ผเู้ ฒา่ มองมาทีสะใภห้ า้ “เจา้ จะถามวา่ ...ขา้ จะ ทาํ อะไรงนั ร?ึ ตอนแรกเจา้ อยากใหห้ ยนุ จือแตง่ งานไป พรอ้ มกบั หยนุ เจิง ทวา่ ตระกลู ผดู้ แู ลสสุ านถงึ จะตกอบั แตก่ ็มีเชือสายขนุ นาง พวกเขาอยากสขู่ อหลานสาวคน โตของตระกลู เรา ขา้ กเ็ ลยอยากถามวา่ เจา้ คดิ เหน็ เช่น ไร?” ฮหู ยินหา้ ตอบวา่ “ตระกลู สไี มม่ ีชือสีหยนุ จือแลว้ นีเจา้ คะ ในเมือเขาอยากไดห้ ลานสาวคนโตของตระกลู กส็ ง่ ลกู บา้ นรองอยา่ งสีหยนุ เจียวไปใหก้ ไ็ ดน้ ีเจา้ คะ” หลงั จากฮหู ยินหา้ พดู จบ ฮหู ยนิ ผเู้ ฒา่ กห็ ลบุ ตาลงอีก ครงั และนิงเงียบไป 53

จนกระทงั มีคนเขา้ มารายงานวา่ ขา้ งนอกมีพอ่ คา้ แมค่ า้ มาขอพบคณุ หนใู หญ่สหี ยนุ จือเพือจะมาแสดงความ ยินดี และยงั มีคนจากตระกลู ผดู้ แู ลสสุ านทีอยชู่ านเมือง มาสขู่ อคณุ หนใู หญ่ ฮหู ยนิ ผเู้ ฒา่ กบั ฮหู ยินหา้ ถงึ กบั มองตากนั ดว้ ยความ ประหลาดใจวา่ พอ่ คา้ แมค่ า้ จะมาแสดงความยนิ ดีกบั สี หยนุ จือเรอื งอะไร? สว่ นตระกลู ผดู้ แู ลสสุ านกเ็ พงิ สง่ จดหมายสขู่ อมาเมือเชา้ นี ผา่ นไปไมก่ ีชวั ยามก็สง่ คนมาสขู่ อแลว้ หรอื ? ขา่ วลือวา่ กนั ไปตา่ งๆ นานา ฮหู ยินผเู้ ฒา่ สง่ คนออกไป 54

สบื เรอื งราวจงึ ไดร้ ูว้ า่ มีใครบางคนปลอ่ ยขา่ ววา่ คณุ หนสู ี หยนุ จือจะแตง่ งาน เชา้ วนั นีจงึ มีพอ่ คา้ แมค่ า้ มากมาย มาขอพบ ในตอนแรกนางคิดวา่ คงจะเป็นแคเ่ รอื งเขา้ ใจผดิ ถา้ ออก ไปอธิบายเสยี ใหมก่ ็คงจบปัญหานีได้ แตเ่ รอื งกลบั ไม่ ง่ายอยา่ งนนั เมือบรรดาพอ่ คา้ แมค่ า้ ทีแหก่ นั มาดนั บงั เอิญพบกบั ตระกลู ผดู้ แู ลสสุ านทีมาสขู่ อคณุ หนใู หญ่ พอดี เมือเป็นเชน่ นีขา่ วลือทีวา่ จงึ กลายเป็นเรอื งจรงิ ทางฝ่ายผมู้ าสขู่ อก็เขา้ ใจวา่ คณุ หนใู หญ่ตกปากรบั คาํ แลว้ จงึ รบี กลบั ไปขนสนิ สอดมารอทีหนา้ บา้ นตระกลู สี เทา่ กบั เป็นการยืนยนั ขา่ วลือนีใหห้ นกั แนน่ ยิงขนึ จน กระทงั ตอนบา่ ย บรรดาคหบดีตา่ งทยอยมาแสดงความ 55

ยนิ ดีมากขนึ เรอื ยๆ และยงั พดู ถงึ เรอื งทีตระกลู สบี อกวา่ จะจา่ ยคา่ สนิ คา้ ใหค้ รบในอีกหนงึ เดือนขา้ งหนา้ ขา่ วนีแพรส่ ะพดั ออกไปอยา่ งรวดเรว็ แมค้ นทีผา่ นโลก มามากอยา่ งฮหู ยินผเู้ ฒา่ ยงั รบั มือกบั ผคู้ นทีมารวมตวั กนั อยหู่ นา้ บา้ นตระกลู สแี ทบไมท่ นั อีกทงั แผนการทีวาง ไวก้ ่อนหนา้ นีกเ็ ป็นอนั ตอ้ งพงั ทลายลง ตอนแรกนางตงั ใจวา่ จะรออีกสกั สองวนั จงึ คอ่ ยปลอ่ ย ข่าววา่ คณุ หนใู หญ่สีหยนุ จือป่วยกะทนั หนั และเสียชีวิต จากนนั คอ่ ยแอบสง่ ตวั นางเขา้ เมืองหลวง แตใ่ นตอนนี เรอื งกลบั ตาลปัตรไปหมด หอ้ งเก็บฟื น 56

สีหยนุ จือยงั คงนงั ทา่ เดิมอยขู่ า้ งประตหู อ้ งดว้ ยทา่ ทางอดิ โรย รา่ งกายทีขาดทงั นาํ และอาหารมาสองวนั เรมิ ซบู ผอมไรเ้ รยี วแรง ใบหนา้ ทีเคยมีเลอื ดฟาดกลบั ซีดขาว ราวกระดาษ เหลอื เพียงแววตาทียงั คงความเดด็ เดียว ฉายชดั วา่ นางจะไมย่ อมแพ!้ สีหยนุ จือแนบหกู บั ผนงั หอ้ ง หวงั เพียงวา่ ช่ยุ ยาจะแอบ เขา้ มาไดอ้ ีกครงั และรายงานสถานการณภ์ ายนอกให้ ฟัง แมจ้ ะรูด้ ีวา่ คงเป็นไปไดย้ ากเพราะหนา้ ประตมู ีเวร ยามผลดั เปลียนกนั มาเฝา้ ตลอดเวลา อยา่ งไรก็ตามสหี ยนุ จือรูด้ ีวา่ คนอยา่ งซางซเู่ ออ๋ ไมม่ ีทาง ยอมใหน้ างอยทู่ ีบา้ นตระกลู สีตอ่ ไปแน่ แมว้ า่ นางจะ 57

ยอมเขา้ เมืองไปพรอ้ มกบั หยนุ เจิง สดุ ทา้ ยกไ็ มพ่ น้ ตอ้ ง ถกู ฆา่ ทิง! นางไมไ่ ดม้ ีญาตหิ รอื รูจ้ กั ใครในเมืองหลวง ตอ่ ใหต้ อ้ ง ตายหรอื หายไปกค็ งไมม่ ีใครคดิ ทีจะออกตามหรอื สืบหา ความจรงิ ทนั ใดนนั มีเสียงฝีเทา้ ดงั มาจากภายนอกตดั บทความคดิ ของนาง สีหยนุ จือไมแ่ นใ่ จวา่ ตนหฝู าดไปเองหรอื ไม่ จงึ เกาะผนงั พยงุ ตวั ขนึ แลว้ มองลอดผา่ นรอยแยกของประตู ออกไป 58

ตอนที 4 สขู่ อ นอกประตู ฮหู ยินผเู้ ฒา่ ทีในมือถือไมเ้ ทา้ กาํ ลงั เดินตรงมาพรอ้ มกบั บรรดาแมน่ ม ขณะทีนางสงั ใหค้ นเฝา้ ยามเปิดประตหู อ้ ง เกบ็ ฟื น แมน่ มคนหนงึ กย็ กเกา้ อีไมม้ าวางใหเ้ จา้ นายนงั 59

ทีหนา้ หอ้ ง เมือประตเู ปิดออก ฮหู ยินผเู้ ฒา่ กม็ องหญิงสาวทียืนพงิ ผนงั หอ้ งในสภาพอิดโรยและเนือตวั สกปรกดว้ ยสายตา เยน็ ชา รอยยมิ เหยียดหยนั ปรากฏบนใบหนา้ แวบหนงึ กอ่ นจางหายไป “หยนุ จือ...เขา้ มาใกลๆ้ ขา้ หนอ่ ย” นาํ เสยี งของฮหู ยนิ ผเู้ ฒา่ แมจ้ ะฟังออ่ นโยนแตส่ หี ยนุ จือรู้ ดีวา่ การมาครงั นีคงไมไ่ ดม้ าเพือชว่ ยตนแน่ แตก่ ็จาํ ตอ้ งอดกลนั กม้ หนา้ เดนิ เขา้ ไปหยดุ อยตู่ รงหนา้ ฮหู ยินผู้ เฒา่ และคอ้ มกายทาํ ความเคารพอยา่ งทีเคยทาํ 60

“หยนุ จือคารวะฮหู ยนิ ผเู้ ฒา่ เจา้ คะ่ ” “ลกุ ขนึ เถอะ” ฮหู ยินผเู้ ฒา่ กวกั มือเรยี กนางใหเ้ ขา้ มา ใกล้ “มานี...มายืนตรงหนา้ ขา้ นี” นางไมร่ ูว้ า่ อีกฝ่ายมีแผนการอะไรในใจกนั แน่จงึ คอ่ ยๆ เดนิ เขา้ ไปหา ฮหู ยนิ ผเู้ ฒา่ ยืนมือมาดงึ ขอ้ มือสหี ยนุ จือ อยา่ งออ่ นโยน แลว้ บอกวา่ “ยา่ เพียงตอ้ งการจะทดสอบเจา้ เจา้ คงไมค่ ดิ วา่ ยา่ จะ ทาํ กบั เจา้ อยา่ งนนั จรงิ ๆ ใชไ่ หม อยา่ งไรเสียเจา้ ก็เป็น หลานสาวของตระกลู ส”ี หลงั จากพดู จบจงึ ตบเบาๆ ที 61

หลงั มือสหี ยนุ จือเป็นการปลอบประโลม ฮหู ยินผเู้ ฒา่ สง่ สายตาไปหาแมน่ มทียืนอยขู่ า้ งๆ ใหส้ ง่ ซองสีแดงมาให้ นางรบั มาแลว้ สง่ ตอ่ ใหส้ ีหยนุ จือ ขณะทีสหี ยนุ จือกาํ ลงั เปิดซองออกอา่ น ฮหู ยนิ ผเู้ ฒา่ ก็ พดู ขนึ วา่ “แถบชายเมืองมีสสุ านจกั รพรรดอิ ยแู่ หง่ หนงึ แมจ้ ะไมใ่ ช่สสุ านของฮอ่ งเตแ้ ตต่ ระกลู ทีจะมาดแู ลสสุ าน ไดย้ อ่ มไมธ่ รรมดา อาจจะเป็นถงึ ตระกลู ผดู้ ี อยา่ งนอ้ ย พวกเขาก็มาสขู่ อเจา้ อยา่ งเป็นทางการ ตอ่ ใหค้ ณุ ชาย บา้ นนนั จะเดินขากะเผลกหรอื จิตวิปลาสแตก่ ็ถือเป็น แขกบา้ นแขกเมือง พวกเขาไมเ่ คยรูจ้ กั หรอื ไดย้ นิ เรอื ง ของเจา้ ทีนี และยงั เขียนจดหมายมาสขู่ อ ตอนนีก็ยก ขบวนสนิ สอดถงึ สองหาบมารอทีหนา้ บา้ นแลว้ ถา้ เจา้ 62

แตง่ ออกไปเสยี วนั นี ขา้ จะมอบสนิ สอดทงั หมดใหเ้ จา้ เป็นขวญั ถงุ แตง่ งาน เจา้ เหน็ เป็นอยา่ งไร?” หญิงสาวกม้ หนา้ มองซองแดงในมือ ลายมือดา้ นบนมอง เพียงปราดเดียวก็รูว้ า่ ไมใ่ ช่ลายมือของชาวบา้ นธรรมดา ซองแดงระบวุ นั ทีดว้ ยตวั อกั ษรทีมีลายเสน้ หนกั แน่นแฝง ไวด้ ว้ ยจิตวญิ ญาณราวกบั จะถา่ ยทอดตวั ตนของผเู้ ขียน ออกมา สหี ยนุ จือคิดตามทีฮหู ยินผเู้ ฒา่ บอก ตระกลู นีคงเพงิ มา ถงึ เมืองลวั หยางไดไ้ มน่ าน พวกเขายงั ไมร่ ูก้ ิตติศพั ทข์ อง นางก็เลยยกสนิ สอดมาสขู่ อถงึ หนา้ บา้ น อีกทงั ยงั เป็น ตระกลู ผดู้ ีจากเมืองหลวง แตค่ าดวา่ นา่ จะเป็นตระกลู ตกอบั ไมอ่ ยา่ งนนั จะถกู สง่ มาดแู ลสสุ านไกลถงึ ชาน 63

เมืองไดอ้ ยา่ งไร และถา้ ไมใ่ ชต่ ระกลู ตกอบั ฮหู ยนิ ผเู้ ฒา่ ก็คงไมย่ อมใหน้ างแตง่ กบั คณุ ชายบา้ นนนั แน่ๆ เมือนกึ ถงึ ขา่ วลอื เกียวกบั ตนเอง ในใจกย็ งั กงั วลอยไู่ ม่ นอ้ ย เพราะไมว่ า่ จะแตง่ เขา้ บา้ นไหน นางกค็ งจะเป็น สะใภท้ ีดีไมไ่ ดแ้ น่ๆ ถา้ ยงั ไมส่ ามารถหยดุ ขีปากชาวบา้ น ทีราํ ลอื แตเ่ รอื งไมด่ ีของตวั เอง ยงิ ถา้ คนในตระกลู สามี เกิดเหน็ ดว้ ยกบั ชาวบา้ นเมือไร ตอ่ ไปนางกค็ งไมม่ ีทาง ไดอ้ ยอู่ ยา่ งสงบสขุ แนน่ อน ฮหู ยินผเู้ ฒา่ มองหญิงสาวดว้ ยสายตาเหมือนรูเ้ ทา่ ทนั ความคดิ นางมนั ใจวา่ สีหยนุ จือคงไมป่ ลอ่ ยโอกาสทีจะ ไดอ้ อกไปจากทีนีแน่ นางจงึ ไมไ่ ดพ้ ดู เรง่ รดั หรอื คาดคนั เพียงแตม่ องและรอใหอ้ ีกฝ่ายตดั สนิ ใจโดยไมเ่ อย่ อะไร 64

ตอ่ สหี ยนุ จือเก็บซองแดงใสไ่ วใ้ นสาบเสอื พยายามขม่ อารมณใ์ หเ้ ป็นปกติ ไมว่ า่ ฮหู ยินผเู้ ฒา่ จะคดิ อยา่ งไร ใน เมือวนั นีมีโอกาสรอดพน้ จากการตอ้ งเดนิ ทางไปเมือง หลวงกบั หยนุ เจิงได้ นางยอ่ มไมท่ ิงโอกาสนีแนน่ อน สว่ นเรอื งบา้ นสามี ในภายภาคหนา้ หากพวกเขารูเ้ รอื ง ของนาง สดุ ทา้ ยแลว้ ไมว่ า่ เกิดอะไรขนึ กข็ อใหเ้ ป็นเรอื ง ของสวรรคล์ ขิ ิตแลว้ กนั “ตกลงเจา้ คะ่ ขา้ จะแตง่ ” ฮหู ยินผเู้ ฒา่ พยกั หนา้ อยา่ งพอใจ หนั ไปบอกแมน่ มสอง คนทียืนรออยู่ “พาคณุ หนใู หญ่ไปลา้ งเนือลา้ งตวั 65

เปลยี นเสือผา้ ใหน้ างใหม่ พรุง่ นีนางจะตอ้ งแตง่ ออกจาก บา้ นนีแลว้ ” แตง่ พรุง่ นี? ไมม่ ีเวลาแมแ้ ตจ่ ะใหน้ างไดเ้ ตรยี มชดุ แตง่ งานเลยหรอื ? สหี ยนุ จือพยายามควบคมุ อารมณน์ อ้ ยเนือตาํ ใจทีผดุ ขนึ มา เนือตวั เรมิ สนั เทา สหี นา้ ซีดเผือด แตก่ ย็ งั ไมล่ ืมทาํ ความเคารพฮหู ยินผเู้ ฒา่ “ขอบคณุ ฮหู ยนิ ผเู้ ฒา่ ทีเมตตาหยนุ จือเจา้ คะ่ ” ฮหู ยินผเู้ ฒา่ คอ่ ยๆ ลกุ ขนึ พลางโบกมือให้ “เจา้ ไปเถอะ” 66

แมน่ มทงั สองพาหญิงสาวออกไปเตรยี มตวั ตามคาํ สงั สว่ นฮหู ยนิ ผเู้ ฒา่ ยงั คงนงั อยทู่ ีเดมิ อยา่ งไมร่ บี รอ้ น ครูห่ นงึ แมน่ มคนสนิทจงึ ไดเ้ ขา้ มาประคองแลว้ พากนั เดนิ กลบั เรอื น ระหวา่ งทางแมน่ มถามขนึ ดว้ ยความสงสยั “ฮหู ยินผเู้ ฒา่ เจา้ คะ ทา่ นรบี ใหค้ ณุ หนใู หญ่แตง่ งานออกไปอยา่ งนี ไมเ่ กรงวา่ คณุ หนคู นอืนๆ จะเสยี ใจ หรอื เจา้ คะ?” ฮหู ยินผเู้ ฒา่ ยกยมิ มมุ ปาก แววตาแฝงไปดว้ ยความเยน็ ชาพลางเหลอื บตามองแมน่ ม “พวกนางเป็นใครกนั ทาํ ไมขา้ จะตอ้ งไปสนใจความรูส้ กึ ของพวกนางดว้ ย?” 67

แมน่ มคนสนิทรูต้ วั วา่ ตวั เองพดู ผดิ กร็ บี แกค้ าํ “บา่ วผิด ไปแลว้ เจา้ คะ่ ไมว่ า่ ทา่ นเอย่ อะไรออกไปก็คงไมม่ ีใคร กลา้ ขดั หรอกเจา้ คะ่ เพียงแตก่ ่อนหนา้ นีเหน็ ทา่ นตกลง กบั ฮหู ยินหา้ วา่ จะใหค้ ณุ หนใู หญ่เขา้ เมืองหลวงกบั คณุ หนหู ยนุ เจิง ในเมือเป็นอยา่ งนีฮหู ยนิ หา้ คงไดม้ ารบเรา้ ทา่ นอีกเป็นแน่” ฮหู ยินผเู้ ฒา่ ตอบกลบั อยา่ งเยน็ ชา “หึ ซางซเู่ ออ๋ เป็นใคร กนั นางคดิ วา่ ขา้ ใหอ้ าํ นาจดแู ลตระกลู แลว้ จะทาํ อะไรก็ ไดอ้ ยา่ งนนั ร?ึ ยงิ นางอยากใหห้ ยนุ จือออกจากบา้ นนี มากเทา่ ไร ขา้ ก็ยงิ อยากจะแทรกแซง ดสู วิ า่ นางจะยอม เปิดเผยธาตแุ ทเ้ มือไรกนั ” 68

“หมายความวา่ ทา่ นไมไ่ ดอ้ ยากใหค้ ณุ หนใู หญ่ไปเมือง หลวงตงั แตแ่ รกหรอื เจา้ คะ” แมน่ มถงึ กบั ตาสวา่ ง แตย่ งั มีขอ้ สงสยั จงึ พดู ตอ่ “ถา้ อยา่ งนนั เราก็ควรดแู ลคณุ หนู ใหญ่ใหด้ ีกวา่ นีหนอ่ ย ตอ่ ไปหากมีเรอื งขดั แยง้ กบั ฮหู ยิน หา้ ขนึ มา อยา่ งนอ้ ยก็จะมีคนช่วยทา่ นดแู ลตระกลู อยา่ ง จรงิ ใจนะเจา้ คะ” ฮหู ยินผเู้ ฒา่ ไดย้ ินกย็ ิมเยาะ นางชะงกั ฝีเทา้ แลว้ หนั มาบอกกบั แมน่ มคนสนิท “จรงิ ใจร?ึ ขา้ จะเอาความจรงิ ใจของนางไปทาํ ไม? สตรี ทีชือเสียงเสือมเสยี ไหนยงั ตอ้ งแตง่ งานกบั ตระกลู ตกอบั ทีไมม่ ีทางจะโงหวั ขนึ มาไดอ้ ีก เจา้ ไมเ่ หน็ สนิ สอดอนาถา จากพวกนนั รึ แลว้ ตอ่ ไปจะมาช่วยขา้ ดแู ลตระกลู ได้ 69

อยา่ งไร? ตอ่ ใหข้ า้ ทาํ ดีกบั นางกไ็ รป้ ระโยชน์ ในเมือไร้ ประโยชน์ ขา้ จะทาํ ไปทาํ ไม?” แน่นอนวา่ ประโยคตอ่ มาของแมน่ มคนสนิท คงไมพ่ น้ คาํ ประจบประแจงผเู้ ป็นเจา้ นายของตนทีอยเู่ หนือผใู้ ด คืนกอ่ นแตง่ งาน เวลาแคค่ ืนเดียวแทบไมพ่ อใหส้ ีหยนุ จือไดท้ นั เตรยี ม อะไรดว้ ยซาํ นางทาํ ไดเ้ พียงนาํ ชดุ ของมารดามาแกไ้ ข ปรบั ขนาดใหพ้ อดีกบั ตวั กเ็ ทา่ นนั หญิงสาวครุน่ คิดถงึ สงิ ทีฮหู ยนิ ผเู้ ฒา่ พดู วา่ จะยกสนิ สอด 70

ทงั หมดใหเ้ พือเป็นขวญั ถงุ ในวนั แตง่ งาน สนิ สอดทีวา่ กค็ ือของจากฝ่ายชายสองหาบทียกมาสขู่ อ นางแอบไปดมู าแลว้ เหน็ เพียงผา้ ธรรมดา เนือปลา หมนั โถว และขนมตา่ งๆ โชคดีทียงั อยใู่ นช่วงเดือนสาม อากาศจงึ ยงั ไมร่ อ้ นเทา่ ไรนกั ไมอ่ ยา่ งนนั ของทงั สอง หาบนนั กค็ งเสียไปแลว้ ตระกลู ทีนางจะแตง่ ดว้ ยคง กาํ ลงั ตกยาก จงึ ไมแ่ ปลกทีคนอยา่ งฮหู ยินผเู้ ฒา่ จะคิดดู ถกู หากตระกลู สไี มม่ ีนาง...ผดู้ ียากไรอ้ ยา่ งตระกลู นีกค็ งไม่ มีทางสขู่ อหลานสาวบา้ นนีไปได้ ยงิ ในยามปกติฮหู ยนิ ผู้ เฒา่ คงไมย่ อมใหข้ องพวกนนั มากองอยหู่ นา้ บา้ นเสยี ดว้ ยซาํ แตเ่ พราะมีนาง...ฮหู ยินผเู้ ฒา่ จงึ รบี ขบั ไสยกให้ 71

แตง่ ออกไปโดยเรว็ สหี ยนุ จือกลบั คดิ วา่ แมอ้ ีกฝ่ายจะจนกไ็ มเ่ หน็ เป็นอะไร หากนางแตง่ เขา้ ตระกลู เขาไปแลว้ ขอเพียงนางทาํ หนา้ ทีใหด้ ีและขยนั ทาํ งานกค็ งอยใู่ นบา้ นนนั ไดไ้ มย่ าก หวงั เพียงแตว่ า่ ...ตระกลู ของวา่ ทีสามีจะรูจ้ กั แยกแยะ และมีเหตผุ ล ไมห่ เู บาเชือคาํ ลือทีไมจ่ รงิ สีหยนุ จือนงั ปรบั แกช้ ดุ แตง่ งานของตนจนกระทงั เชา้ เนืองจากนางไมม่ ีสาวใชจ้ งึ ตอ้ งเก็บขา้ วของของตนเพียง ลาํ พงั โชคดีทีหลายปีมานีนางมีขา้ วของเครอื งใชไ้ มม่ าก นกั จงึ ไมม่ ีอะไรใหเ้ กบ็ มากเทา่ ไร หญิงสาวหยิบกลอ่ งไมท้ ีซอ่ นอยตู่ รงหวั เตียงออกมา ขา้ ง 72

ในมีเหรยี ญและเงินอยจู่ าํ นวนหนงึ รวมกนั แลว้ ไดร้ าว สองรอ้ ยกวา่ ตาํ ลงึ เป็นเงินเก็บในช่วงทีนางทาํ งานอยทู่ ี รา้ นคา้ ของตระกลู สี เงินเกบ็ สองรอ้ ยตาํ ลงึ นีแหละทีนางเตรยี มสาํ รองไวใ้ ห้ ตนเอง ในภายหนา้ หากนางทนอยบู่ า้ นของสามีไมไ่ หว อยา่ งนอ้ ยเงินกอ้ นนีกค็ งพอใหน้ างหยบิ มาใชไ้ ด้ สีหยนุ จือเกบ็ ขา้ วของของตนทงั หมด ไดส้ มั ภาระเพียงสี ใบ นางวางสมั ภาระบนหาบสนิ สอดจากบา้ นฝ่าย ชายอยา่ งเป็นระเบียบ จากนนั กน็ งั ลงหนา้ โต๊ะเครอื ง แปง้ มองมมุ ปากทียงั คงมีรอยฟกชาํ และใบหนา้ ทีไรก้ าร แตง่ แตม้ 73

เดิมทีสีหยนุ จือเป็นสตรที ีมีใบหนา้ งดงาม แตค่ วิ บางทีไร้ การตกแตง่ ทาํ ใหใ้ บหนา้ ดจู ืดชืด หนาํ ซาํ ตอ้ งทนลาํ บาก มาหลายปี ผิวจงึ ซีดเหลืองไมเ่ ปลง่ ปลงั ภายนอกกด็ รู าว กบั สตรที ีออ่ นแอไรเ้ รยี วแรง หญิงสาวไดแ้ ตม่ องเงาสะทอ้ นของตนเองในกระจกแลว้ ยมิ นอ้ ยๆ จากนนั ก็กม้ มองโต๊ะเครอื งแปง้ มีเพียงแปง้ ทาหนา้ ทีมารดาของนางเคยใชเ้ หลอื ทงิ ไว้ ในยามปกติ อยา่ วา่ แตห่ ยิบมาใช้ แมแ้ ตจ่ ะเปิดออกนางยงั ไมก่ ลา้ เพราะแปง้ นีถา้ วางไวน้ านกลนิ จะจางลงเรอื ยๆ สหี ยุ นจือกลวั วา่ หากเปิดตลบั บอ่ ยๆ อาจจะทาํ ใหก้ ลนิ ของ แปง้ จางเรว็ กวา่ เดมิ ทวา่ ในเมือเป็นวนั แตง่ งานของนาง นางกค็ วรจะแตง่ 74

หนา้ บา้ ง สหี ยนุ จือวางตลบั แปง้ ลง เดนิ ไปหยิบอา่ งนาํ อนุ่ เพือลา้ ง หนา้ ลา้ งมือใหส้ ะอาด จากนนั จงึ นาํ ชดุ เจา้ สาวชดุ เกา่ ของมารดาทีตนซอ่ มแซมแลว้ มาสวม หญิงสาวนงั ลงหนา้ โต๊ะเครอื งแปง้ เปิดตลบั แปง้ อยา่ ง ระวงั กลนิ หอมออ่ นของแปง้ โชยมาแตะจมกู เป็นกลนิ เดียวกบั มารดาของนาง ทาํ ใหร้ ูส้ กึ เหมือนไดก้ ลบั ไปอยู่ ในช่วงวยั เดก็ อีกครงั ใบหนา้ ทีถกู แตง่ แตม้ ดว้ ยแปง้ หอมดมู ีชีวิตชีวาขนึ สีหยุ นจือถอนหายใจอยหู่ ลายครงั หากนางงดงามไดเ้ หมือน มารดาสกั ครงึ หนงึ ก็คงดี 75

แตน่ า่ เสียดายทีความงามนนั ยอ้ นมาทาํ รา้ ยทา่ นแม่ แม้ แตค่ นทีไดห้ นา้ ตาจากทา่ นแมม่ าบา้ งอยา่ งนอ้ งชายของ นางก็ยงั ไมเ่ วน้ สว่ นนางกต็ อ้ งมีชีวติ อยอู่ ยา่ งลาํ บากมา จนถงึ ตอนนี 76

ตอนที 5 แตง่ งาน ช่วงเชา้ วนั นีบรรยากาศชา่ งเงียบเหงาเหมือนกบั ทีสหี ยนุ จือคดิ ไว้ ฮหู ยนิ ผเู้ ฒา่ สงั ใหแ้ มน่ มคนหนงึ มาช่วยดแู ลความเรยี บ รอ้ ยใหน้ างแตเ่ ชา้ ทวา่ แมน่ มคนนีไมไ่ ดช้ ว่ ยยกสมั ภาระ และไมไ่ ดช้ ่วยแตง่ ตวั เจา้ สาว อีกฝ่ายไดแ้ ตม่ ายืนรออยู่ นอกหอ้ งเทา่ นนั แมน้ างจะอา้ งวา้ งอยบู่ า้ งทีตอ้ งจดั การทกุ อยา่ งคนเดียว 77

แตห่ ญิงสาวกไ็ มไ่ ดว้ า่ อะไร สหี ยนุ จือสวมผา้ คลมุ ศีรษะ แลว้ นงั รออยทู่ ีขอบเตียง สองมือกมุ กนั ไวแ้ นน่ ไมน่ าน นางกไ็ ดย้ นิ เสยี งดงั มาจากขา้ งนอก นางแอบเปิดผา้ มองเลก็ นอ้ ยก็เหน็ ชายสองคน คนหนงึ หน่มุ คนหนงึ แก่ ทงั สองแตง่ กายดว้ ยชดุ เรยี บง่ายสี นาํ เงิน ทว่ งทา่ เดินหลงั หยดั ตรง บคุ ลกิ ดกู ระฉบั กระเฉง พวกเขากาํ ลงั พดู คยุ กบั แมน่ มอยดู่ า้ นนอก แมน่ มแจง้ ความประสงคข์ องฮหู ยินผเู้ ฒา่ ใหพ้ วกเขา ทราบ นางจงึ ไดร้ ูว้ า่ ...ทีแทฮ้ หู ยินผเู้ ฒา่ ไมอ่ ยากใหน้ าง แตง่ งานโดยออกไปทางประตใู หญ่ จงึ สงั ใหข้ บวนเกียว ไปรอทีประตดู า้ นขา้ งแทน 78

ชายชราพยายามเจรจาตอ่ รองกบั แมน่ มแตก่ ไ็ มเ่ ป็นผล หนาํ ซาํ แมน่ มยงั ไมย่ อมใหพ้ วกเขาไปขออนญุ าตกบั ฮหู ยนิ ผเู้ ฒา่ โดยตรงอีกดว้ ย ชายหน่มุ ไดย้ ินกข็ มวดควิ ทาํ ทา่ เหมือนจะพดู บางอยา่ งแตก่ ลบั ถกู ชายชราหา้ มปราม ไว้ จากนนั ทงั สองก็ชว่ ยกนั ขนยา้ ยสนิ สอดและสมั ภาระ ของนางออกไปทางประตขู า้ ง ไมน่ านแมน่ มกเ็ ขา้ มาในหอ้ ง ประคองเจา้ สาวออกมา จากประตู สหี ยนุ จือมองพืนทางเดินกร็ ูว้ า่ ไมใ่ ชท่ างเดนิ ทีจะออกประตใู หญ่ เรอื งมาถงึ ขนาดนี ทวา่ สดุ ทา้ ยแลว้ ฮหู ยินผเู้ ฒา่ ก็ไมไ่ ดเ้ หน็ แก่ความเป็นหลานของนางแมแ้ ต่ นอ้ ย เหน็ ไดว้ า่ อีกฝ่ายไมอ่ นญุ าตใหน้ างแตง่ ออกทาง ประตใู หญ่ แตใ่ หใ้ ชป้ ระตเู ลก็ แทน 79

สหี ยนุ จือสวมผา้ คลมุ ศีรษะ นงั บนเกียวแดงทีมีคนหาม สองคน หญิงสาวนงั บนเกียวมานานแลว้ แตก่ ย็ งั ไมถ่ งึ ทีหมาย เสยี ที เกียวทีนางนงั โอนเอนไปมาตลอดทาง แตน่ างก็ ไมก่ ลา้ แงม้ มองออกนอกหนา้ ตา่ ง เพราะเกรงวา่ จะมีคน เหน็ และตาํ หนิการกระทาํ ของนางได้ นางรูส้ กึ วา่ ยงิ นงั เกียวนานเทา่ ไร เสยี งจากภายนอกกย็ งิ เบาลงเทา่ นนั รอบดา้ นเงียบมากจนสีหยนุ จือเรมิ เกิด ความกลวั ในหวั จินตนาการไปตา่ งๆ นานาวา่ นีอาจจะ เป็นแผนการของฮหู ยนิ ผเู้ ฒา่ กบั ฮหู ยนิ หา้ ทีคิดจะกาํ จดั ตน 80

คนหามอาจจะทิงเกียวทีนางนงั ลงจากภเู ขาสงู หรอื อาจ จะโยนทงิ ลงแมน่ าํ เมือไรก็ไมร่ ู.้ .. นางยิงคิดก็ยงิ หวนั ใจมาตลอดทาง ทนั ทีทีเกียวหยดุ ก็ทาํ เอานางกลวั จบั ขวั หวั ใจ เฝา้ จดจอ่ อยกู่ บั เสยี งรายรอบวา่ ทาํ ไมไมม่ ีเสยี งประทดั หรอื เสยี ง บรรเลงดนตรแี สดงความยินดี มีเพียงเสยี งฝีเทา้ ทีเดิน กนั ใหว้ นุ่ วาย สีหยนุ จือหายใจเขา้ ลกึ ๆ นงั นิงรออยใู่ นเกียว ควบคมุ ตวั เองไมใ่ หท้ าํ อะไรววู่ าม 81

เมือเสียงภายนอกเงียบลง นางพยายามเงียหฟู ังอยา่ ง ตงั ใจ พลนั กไ็ ดย้ นิ เสยี ง ‘โครม’ ราวกบั ภเู ขาถลม่ ทาํ เอานางตกใจจนสะดงุ้ สดุ ตวั เมือเสียงแรกผา่ นไป ก็มีเสียงแบบเดิมดงั ขนึ อีกหลาย ครงั เสยี งดงั สนนั จนพืนดินแทบสนั สะเทือน นีมนั เสียงอะไรกนั ! สีหยนุ จือยกมือกมุ อก คิดกงั วลไป ตา่ งๆ นานา “พอแลว้ ๆ ปลอ่ ยแคไ่ มก่ ีครงั กพ็ อ เดียวเจา้ สาวก็เสีย ขวญั กนั พอดี” 82

สีหยนุ จือฟังออกวา่ เป็นเสยี งชายชราทีไปรบั นางมาจาก บา้ นตระกลู สี ครูห่ นงึ ก็ไดย้ นิ เสยี งชายทีหนมุ่ กวา่ ตอบกลบั “ปลอ่ ยตงั หลายทีแลว้ เจา้ สาวยงั ไมต่ กใจเลย ลงุ เยียน จะหว่ งไปทาํ ไม” เสียงนีไมใ่ ชเ่ สยี งชายหนมุ่ ทีไปรบั นางทีบา้ น แตเ่ ป็น เสยี งทีดงั ฟังชดั และมีพลงั กวา่ มาก “จะไมใ่ หก้ งั วลไดอ้ ยา่ งไร? เรว็ เขา้ เถอะ ใครเป่าปี ใคร ตีฆอ้ ง รบี บรรเลงเขา้ อยา่ ใหเ้ จา้ สาวตอ้ งรอนาน” ชาย แก่คนเดมิ พดู ขนึ 83

“ใครจะเป่าปีเป็นละ่ ? ฆอ้ งบา้ นเราก็ไมม่ ี ใชฝ้ าหมอ้ แทนไดไ้ หม เดียวขา้ ไปหาฟื นมาสกั ทอ่ นกอ่ น...โอ๊ย!” จๆู่ ชายหน่มุ ก็รอ้ งเสยี งหลงราวกบั โดนคนเตะ “...” สหี ยนุ จือไดย้ ินบทสนทนาทีพดู คยุ อยา่ งเป็นกนั เองก็ใจ ชืนขนึ มาบา้ ง อยา่ งนอ้ ยตระกลู ทีนางจะแตง่ เขา้ คงไมม่ ี กฎระเบียบทีเครง่ ครดั เทา่ ไรนกั เสยี งดา้ นนอกเงียบไปราวหนงึ เคอ่ จากนนั จงึ ไดย้ ินเสียง ตะโกนแสดงความยินดี เสยี งประโคมเครอื งดนตรดี งั อยา่ งตอ่ เนือง พรอ้ มดว้ ยเสียงบรรเลงเพลงทีคลา้ ยกบั 84

เพลงทอ้ งถินดงั ขนึ มา จากนนั ผา้ มา่ นของเกียวกเ็ ปิด ออก มือใหญ่เปียมพลงั ขา้ งหนงึ ยืนมาจบั มือทีซีดเผือด และเยน็ เฉียบของนาง สหี ยนุ จือพลนั รูส้ กึ ไดถ้ งึ แรงดงึ ดดู บางอยา่ งทียากจะตา้ นทานดงึ ตวั นางออกมาจาก เกียว แรงดงึ นนั ทาํ ใหน้ างเซไปซบกบั แผน่ อกกวา้ งและอนุ่ รอ้ น ของบรุ ุษรา่ งสงู ใหญ่ สหี ยนุ จือตกใจจนไมก่ ลา้ สง่ เสียง ไดแ้ ตก่ ม้ มองพืน ทาํ ใหส้ งั เกตเหน็ ขาขา้ งหนงึ ทีเขยง่ ขนึ เลก็ นอ้ ย นางจงึ เขา้ ใจ ในทนั ที... ชายผนู้ ีคือวา่ ทีสามีของนางนนั เอง เมือรูอ้ ยา่ งนี...ก็อด 85

ทีจะใจเตน้ แรงไมไ่ ด้ มือทีรอ้ นผา่ วดงั เหลก็ กลา้ กาํ ลงั วางอยบู่ นไหลบ่ อบบาง ของนาง ใบหนา้ เจา้ สาวภายใตผ้ า้ คลมุ หนา้ พลนั แดงกาํ หวั ใจเตน้ แรง ขณะทีกาํ ลงั คดิ วา่ ควรจะทาํ ความเคารพ สามีหรอื ไม่ เขากลบั ดงึ มือกลบั และถอยหลงั ไปเลก็ นอ้ ย ราวกบั ตอ้ งการรกั ษาระยะหา่ ง มีคนยดั ผา้ ไหมแดงใสใ่ นมือของนาง ตอนนีหญิงสาว กาํ ลงั ถือผา้ แดงไหวฟ้ า้ ดนิ ไหวญ้ าตผิ ใู้ หญ่ เมือเสรจ็ สนิ พธิ ีการอยา่ งเรยี บง่ายทงั สองกถ็ กู สง่ ตวั เขา้ หอ้ งหอ บรรยากาศช่างตา่ งจากทีนางคิดลบิ ลบั ไมม่ ีเสียงจอแจ จากบรรดาลงุ ปา้ นา้ อา ทงั หลาย 86

ไมม่ ีเสียงประกาศใหค้ นในหมบู่ า้ นไดร้ บั รู้ แมแ้ ตเ่ สียงชน จอกสรุ าแสดงความยินดีก็ไมม่ ีเช่นกนั นีอาจจะเป็นงานแตง่ งานทีเงียบงนั ทีสดุ เทา่ ทีนางเคย เหน็ และสามารถจะจินตนาการได้ ดว้ ยความหวิ และอดนาํ มาเป็นเวลานาน สดุ ทา้ ยสหี ยุ นจือจงึ ทนไมไ่ หวเป็นลมลม้ ลงไป เมือไดส้ ติอีกครงั ผา้ คลมุ หนา้ ของนางก็หลดุ ออกแลว้ แสงทีลอดผา่ นผา้ มา่ นแยงเขา้ ตาทาํ ใหน้ างตาพรา่ สีหยุ 87

นจือตวั สนั ดว้ ยความกลวั พยายามเพง่ มองภาพตรง หนา้ สงิ แรกทีเหน็ คือสามีของนางยืนเดน่ เป็นสง่าอยเู่ บืองหนา้ บรุ ุษผนู้ ีหลอ่ เหลาราวเทพเซียน บคุ ลกิ ลกั ษณะสมกบั เป็นผมู้ ีชาตติ ระกลู ดสู งู สง่ อยา่ งยากจะหาใครเทียบได้ เขาควรคกู่ บั สตรที ีสงู สง่ ทดั เทียมกนั ไมค่ วรจะมาอยใู่ น สถานทีเชน่ นีและแตง่ งานกบั หญิงสาวทีแสนธรรมดา อยา่ งนาง สีหยนุ จือยงั คงมนึ หวั เลก็ นอ้ ย ภาพชายตรงหนา้ ราวกบั มีมนตส์ ะกด ทาํ ใหน้ างไมอ่ าจละสายตาไปได้ หญิงสาว นงั นิงไมไ่ หวตงิ ดว้ ยกลวั วา่ ทงั หมดจะเป็นเพียงภาพฝัน หากนางตืนขนึ จะตอ้ งกลบั มาเจอกบั ความจรงิ ทีแสน 88

รนั ทดดงั เดมิ สีหนา้ ปถู้ านยงั คงเรยี บนิง เขาเหน็ ความตกใจในดวงตา ของสีหยนุ จือชดั เจน ชายหน่มุ จอ้ งมองใบหนา้ ของนาง ดว้ ยสายตาเยน็ ชาอยา่ งยากจะคาดเดา ครูต่ อ่ มาเขากห็ นั ไปหยิบขวดเหลา้ ทีวางอยบู่ นชนั วาง ตรงหวั เตียง รนิ เหลา้ ใสจ่ อกสรุ าสองใบแลว้ ยืนใหน้ าง จอกหนงึ พลางบอกวา่ “ดืมซะ จะไดน้ อน” สีหยนุ จือเคยเหน็ สหี นา้ ผคู้ นมามากมาย ทาํ ไมจะไมร่ ูว้ า่ 89

สามีของนางกาํ ลงั รูส้ กึ ไมพ่ อใจ หญิงสาวจงึ รบี ปรบั สี หนา้ ใหเ้ ป็นปกติ รบั จอกสรุ ามาถืออยา่ งนอบนอ้ ม ปถู้ านไมม่ ีอารมณพ์ ดู คาํ หวานเพือสรา้ งบรรยากาศหรอื เอาใจเจา้ สาว เขารบี ชนจอกสรุ ากบั นางอยา่ งขอไปที แลว้ กระดกเหลา้ ดืมจนหมด อีกฝ่ายยงั ไมท่ นั ไดย้ กเหลา้ ดืมเขากว็ างจอกเหลา้ บนจานกระเบืองแลว้ จากนนั ก็ เดินกะเผลกไปดา้ นหลงั ฉากกนั เพือเปลยี นเสือผา้ สีหยนุ จือเกบ็ ความผดิ หวงั ไวใ้ นใจ นางรูด้ ีวา่ หนา้ ตาตวั เองไมไ่ ดง้ ดงามโดดเดน่ ถา้ จะโทษเขาทีแสดงความผดิ หวงั ออกมาอยา่ งชดั เจนก็คงไมไ่ ด้ นีเป็นครงั แรกทีนาง รูส้ กึ นอ้ ยเนือตาํ ใจในรูปโฉมของตน ในใจคดิ เพียงวา่ หากนางงดงามกวา่ นีสกั หน่อยกค็ งดี สามีกค็ งสนใจใน 90

ตวั นางบา้ ง หญิงสาวกระดกเหลา้ เขา้ ปากรวดเดียวหมดจอก รูส้ กึ ได้ ถงึ ความรอ้ นทีไหลผา่ นลาํ คอลงไปทีทอ้ ง นางวางจอก สรุ าของตนไวบ้ นจานกระเบืองขา้ งจอกเหลา้ สามีอยา่ ง เป็นระเบียบเรยี บรอ้ ย จากนนั กเ็ ดินตามชายหน่มุ ไป หลงั ฉากกนั ขณะทีปถู้ านกาํ ลงั ถอดชดุ แตง่ งาน สีหยนุ จือก็เดินไป หยดุ ตรงหนา้ ตงั ใจจะชว่ ยเขาปลดกระดมุ เสอื ตอนแรก ปถู้ านคดิ จะเบียงตวั หลบ แตเ่ มือสมั ผสั กบั มือทีซีดเผือด และเยน็ เยียบของนางกล็ งั เล มือคนู่ นั ไมไ่ ดเ้ รยี วบางเหมือนมือของคณุ หนทู ีมาจาก 91

ตระกลู สงู สง่ บนนิวชีมีรอยแผลเป็นทีเหน็ ชดั อยสู่ องรอย แผลนนั ดเู หมือนเพิงจะเกิดขนึ ไมน่ าน เมือมองใบหนา้ นางตรงๆ กเ็ หน็ วา่ แปง้ ทีทาบางๆ บนหนา้ ไมอ่ าจปกปิด รอยชาํ สีมว่ งออ่ นตรงมมุ ปากไดเ้ ลย ผหู้ ญิงตรงหนา้ ในตอนนี ยากจะใชค้ าํ วา่ งดงามมา บรรยายได้ หากเป็นเมือก่อน...อยา่ วา่ แตเ่ ป็นเมียเอก แมแ้ ตต่ าํ แหน่งเมียรองกย็ ากทีจะถงึ นาง พอคิดถงึ ตรงนี ปถู้ านยงิ รูส้ กึ ขดั หขู ดั ตามากกวา่ เดมิ สีหยนุ จือถอดเสอื ตวั นอกใหส้ ามี ไมก่ ลา้ สบตาอีกฝ่าย แตก่ ย็ งั รบั รูไ้ ดถ้ งึ สายตาทีจบั จอ้ งมาทีตนทาํ ใหห้ ญิงสาว รูส้ กึ ประหมา่ 92

นางพอจะเคยไดย้ ินเรอื งระหวา่ งชายหญิงมาบา้ ง และ ตอนนีก็นบั วา่ นางเป็นภรรยาของเขาแลว้ ดงั นนั หลงั จากถอดเสอื ใหส้ ามี นางจงึ กม้ หนา้ ถอดชดุ แตง่ งานของ ตนออก เหลอื เพียงเสอื ตวั บางดา้ นใน จากนนั ก็บอกกบั เขาวา่ “เชิญใตเ้ ทา้ ไปพกั ผอ่ นเถอะเจา้ คะ่ ” ปถู้ านมองรา่ งบอบบางของสตรตี รงหนา้ เสอื ผา้ เนือบาง ทีใหญ่กวา่ ตวั อาํ พรางจนมองไมเ่ หน็ สว่ นโคง้ เวา้ จงึ ยากที จะกระตนุ้ แรงปรารถนาในตวั บรุ ุษ สหี ยนุ จือใจเตน้ แรงจนแทบจะหลดุ ออกมานอกอก นาง 93

ยืนมือทีสนั เทาไปจบั แขนเสอื ของสามี พาเขาออกมา จากหลงั ฉากกนั นางทาํ เพียงเทา่ นีก็อายจนหนา้ แดงกาํ แลว้ ไมก่ ลา้ แม้ แตจ่ ะเงยหนา้ มองเขาอีก กลวั วา่ จะเจอเขา้ กบั สายตาดู หมนิ ในทา่ ทีทีเหมือนไมส่ าํ รวมของนาง 94

ตอนที 6 เขา้ หอ ขณะทีหญิงสาวไมร่ ูว้ า่ จะทาํ อยา่ งไรตอ่ ไป จ่ๆู นางก็ รูส้ กึ วา่ ตวั เบาหววิ พอรูต้ วั อีกทีก็ถกู อมุ้ มาวางบนเตียงแลว้ นางยงั ไมท่ นั ได้ รอ้ งดว้ ยความตกใจ รา่ งสงู ใหญ่กาํ ยาํ กค็ รอ่ มลงบนตวั มือของเขาเคลอื นไหวไปมาบนรา่ งนางอยา่ งคลอ่ งแคลว่ สีหยนุ จือสบกบั ดวงตาคมเขม้ ทีจอ้ งมองมาดว้ ยแววตา ลาํ ลกึ ก่อนจะทาํ ใจกลา้ ยมิ ออกมาเบาบางแลว้ กลา่ ววา่ 95

“ขอ...ขอใหข้ า้ ไดร้ บั ใช.้ ..” คาํ วา่ ‘ทา่ น’ ยงั ไมท่ นั ไดอ้ อกจากปาก นางกถ็ กู จบั พลกิ ควาํ ลง เสอื ผา้ ถกู เปลืองออกเมือไรไมร่ ู้ สมั ผสั ไดเ้ พียง ฝ่ามือรอ้ นผา่ วทีลบู คลาํ บนตวั ครูห่ นงึ จากนนั เขากเ็ รมิ ขยบั ตวั เหนือรา่ งนางอยา่ งไมร่ งั รอ ในตอนแรกเขาคดิ วา่ จะไมแ่ ตะตอ้ งตวั นาง แตเ่ มือได้ เหน็ ผิวขาวเนียนละเอียดราวหยกเนือดีทีซอ่ นอยภู่ ายใต้ เสอื ผา้ จงึ ไมส่ ามารถควบคมุ อารมณต์ นเองไดอ้ ีก ปลด ปลอ่ ยสญั ชาตญาณของบรุ ุษเพศใหน้ าํ ทาง ถาโถมใส่ นางดว้ ยแรงทงั หมดทีมี 96

สีหยนุ จือทีถกู กดทบั อยบู่ นเตียงเจบ็ จนรอ้ งออกมาเบาๆ แตก่ ็ไมไ่ ดพ้ ยายามหยดุ การเคลอื นไหวของเขา ปถู้ านจ่โู จมอยา่ งเรา่ รอ้ นและรวดเรว็ ราวกบั กาํ ลงั ระบาย อารมณ์ สีหยนุ จือเองก็แทบจะตงั รบั ไมไ่ หว นางอยาก จะหนั ไปบอกใหเ้ ขาช่วยเบาแรงหน่อย แตเ่ มือหนั กลบั ไปก็ถกู เขากดไวไ้ มย่ อมใหข้ ยบั นางจงึ ทาํ ไดเ้ พียงรบั มือ กบั ความเรา่ รอ้ นของเขา จิกมือลงบนทีนอนและ ครางออกมา ผา่ นไปนานเทา่ ไรไมร่ ู้ จนกระทงั ชายหน่มุ กระตกุ ครงั สดุ ทา้ ยและหยดุ การเคลอื นไหว เขาจงึ ยอมถอนกายออก จากตวั นางแลว้ พลกิ ตวั นอนหงายอยดู่ า้ นขา้ ง สีหยนุ จือ เองก็ไรซ้ งึ เรยี วแรงแลว้ เชน่ กนั ถงึ เขาจะปลอ่ ยนางออก 97

จากการเกาะกมุ แตย่ งั กดทีทา้ ยทอยไว้ เมือรูส้ กึ วา่ นาง กาํ ลงั จะหนั มาก็ออกแรงกดมากกวา่ เดิม เมือเป็นอยา่ งนี หญิงสาวกร็ ูแ้ ลว้ วา่ เขาคงไมอ่ ยากเหน็ หนา้ นางจงึ ไมฝ่ ืน สีหยนุ จือดงึ ผา้ หม่ มาหอ่ ตวั แลว้ นอนตะแคงไปอีกทาง ขดตวั อยอู่ ยา่ งนนั และไมเ่ ขา้ ใกลเ้ ขาอีก คืนนนั นางหลบั ไปพรอ้ มกบั นาํ ตาและความเหนือยลา้ เชา้ วนั รุง่ ขนึ สหี ยนุ จือถกู เสียงไมก้ ระบองทีกวดั แกวง่ ไปมากลาง อากาศปลกุ ใหต้ ืน นางมองผา่ นชอ่ งหนา้ ตา่ งเหน็ แสง 98

อาทิตยแ์ ผดจา้ กเ็ รมิ รอ้ นใจ เขาลกุ ไปจากเตียงตงั แตเ่ มือไรก็ไมร่ ู้ มีเพียงนางที นอนอยตู่ ามลาํ พงั หลงั แตง่ งานวนั แรกนางไมไ่ ดต้ ืนแตเ่ ชา้ เพือเตรยี ม อาหารใหท้ กุ คน ซาํ ยงั ไมไ่ ดเ้ ขา้ ไปคารวะทา่ นป่ขู องสามี นบั เป็นเรอื งทีไมเ่ หมาะสมอยา่ งมาก สีหยนุ จือรบี จดั แจงสวมเสอื ผา้ เมือเปิดประตหู อ้ งออก แสงอาทติ ยก์ ส็ อ่ งเขา้ หนา้ จนนางตอ้ งหยีตา เมือวานนางเขา้ บา้ นทงั ทียงั มีผา้ คลมุ ศีรษะจงึ ไมไ่ ดเ้ หน็ 99

วา่ บา้ นของสามีเป็นอยา่ งไร นางรูเ้ พียงวา่ บา้ นหลงั นีไม่ ไดใ้ หญ่โต ผอู้ ยอู่ าศยั ไมม่ าก เมือไดเ้ หน็ กบั ตา...ไมใ่ ช่ แคบ่ า้ นไมใ่ หญ่ แตย่ งั เลก็ มากดว้ ยซาํ ดเู หมือนกบั บา้ น ชาวไรช่ าวนาธรรมดา ผนงั หอ้ งเป็นสขี าว ปพู ืนสดี าํ มี หอ้ งสหี อ้ งตงั เรยี งอยใู่ นแถวเดียวกนั ดา้ นหนา้ เป็นสวน หยอ่ ม สว่ นดา้ นขา้ งของตวั บา้ นก็มีหอ้ งครวั ทีมีปลอ่ ง ระบายควนั อยบู่ นหลงั คา สวนหยอ่ มทีนีดโู ลง่ กวา้ ง มีเพียงหินไมก่ ีกอ้ นวางอยู่ ขา้ งกอ้ นหินมีชายหนมุ่ สองคนกาํ ลงั ฝึกซอ้ มเพลงกระบี กระบอง ทว่ งทา่ รวดเรว็ ฉบั ไวจนฝ่นุ โดยรอบฟงุ้ กระจาย เมือทงั สองเหน็ สีหยนุ จือเดนิ ออกมาจากหอ้ งก็หยดุ ซอ้ ม ชายรา่ งผอมผิวคลาํ ทีสงู กวา่ สง่ ยมิ มาให้ สว่ นอีกคนทีรูป 100