Hunter's Lady ดรุณีสุดที่รัก เล่ม1

ใครลา่ สตั ว์ ทีบา้ นจงึ ไมม่ ีธนู ดว้ ยเหตนุ ีนางจงึ ไมเ่ คยเหน็ คนั ธนขู องนายพรานมาก่อน นีเป็นครงั แรกทีไดเ้ หน็ ใกลๆ้ หญิงสาวพบวา่ คนั ธนใู นมือเขาสงู ขนาดครงึ ตวั ของนาง เหน็ จะได้ ดนู ่าครนั ครา้ มยงิ นางเงยหนา้ มองเซียวจิงซนั อีกครงั เหน็ เขาเชด็ ถคู นั ธนใู หญ่ในมืออยา่ งตงั ใจ ทาํ ราว กบั เป็นของลาํ คา่ ทีสดุ รกั สดุ หวง เซียวจิงซนั จดจอ่ อยกู่ บั การทาํ งานจนไมไ่ ดส้ งั เกตวา่ เหม ยจือกาํ ลงั แอบมองตนอยู่ พอเขาเชด็ ถเู สรจ็ ก็หยิบลกู ศร ดอกหนงึ ทีอยขู่ า้ งๆ ขนึ มา ลกู ศรนนั เป็นแบบเรยี บงา่ ยดู โบราณ เมือสะทอ้ นกบั แสงกว็ าววบั เป็นประกาย สว่ น ปลายลกู ศรมีแพขนทีเป็นลวดลาย เหมยจือยิงมองกย็ งิ 39

รูส้ กึ วา่ แปลกตา เพราะไมเ่ คยเหน็ ใครในหมบู่ า้ นใชล้ กู ศร แบบนีมากอ่ น เซียวจิงซนั โยนลกู ศรในมือเพือกะนาํ หนกั จากนนั ก็ทาบ กบั คนั ธนทู ีเพิงเชด็ ถเู สรจ็ เขางา้ งคนั ธนดู ว้ ยทา่ ทางขงึ ขงั จนสายตงึ เหมยจือทีมองตามเขาทกุ กิรยิ าทา่ ทางถงึ กบั ตะลงึ งนั รูส้ กึ วา่ เซียวจิงซนั ทีอยตู่ รงหนา้ กลายเป็นคนแปลกหนา้ ขนึ มาฉบั พลนั แมต้ ามจรงิ นางกบั เซียวจิงซนั นนั จะไมค่ นุ้ เคยกนั เลยกต็ าม อีกทงั ไมอ่ าจใชเ้ วลาแคว่ นั สองคนก็ สามารถสรา้ งความคนุ้ เคยกนั ได้ 40

เมือคนั ธนใู นมือของเซียวจิงซนั ตงึ จนสดุ จๆู่ เขาก็ปลอ่ ย มือออก ลกู ศรพงุ่ ตรงออกไปรวดเรว็ ราวกบั มีปีกบนิ เหม ยจือเบกิ ตาโตมองตามทศิ ทางทีลกู ศรพงุ่ ไป ลกู ศรทีถกู ยงิ ดว้ ยเรยี วแรงมหาศาลปักเขา้ กบั กอ้ นหนิ ใหญ่นอก ลานบา้ น ปลายลกู ศรนนั ยงั คงสนั ไหว ทวา่ หวั ลกู ศรนนั ปักลกึ เขา้ ไปกอ้ นหิน! ถงึ เหมยจือจะไมเ่ คยลา่ สตั ว์ แตก่ ไ็ มใ่ ชจ่ ะไมร่ ูว้ า่ คนอืน ในหมบู่ า้ นมีฝีมือการลา่ สตั วเ์ ช่นไร การยิงธนเู ชน่ นี รบั รองวา่ ไมม่ ีนายพรานคนใดในหมบู่ า้ นลสี ยุ่ ทาํ ไดแ้ น่ แทจ้ รงิ แลว้ เซียวจิงซนั เป็นใครกนั แน่? เหมยจือพลนั คิดถงึ คาํ ราํ ลือตา่ งๆ นานาเกียวกบั อีกฝ่าย ทีแวว่ เขา้ หกู ่อนทีนางจะแตง่ งาน บางคนพดู วา่ เขาเคย 41

เป็นโจรป่ามาก่อน แผลเป็นใหญ่นนั ไดม้ าจากตอนทีเขา ออกปลน้ ชิง หรอื วา่ จะเป็นตามคาํ ราํ ลอื นนั จรงิ ๆ? เหมยจือจอ้ งมองลกู ศรนนั อยนู่ าน กระทงั รูส้ กึ วา่ มีสาย ตาคหู่ นงึ จบั จอ้ งตนอยู่ เมือนางหนั ไปมองกส็ บกบั ดวง ตาทีลมุ่ ลกึ จนไมอ่ าจเหน็ กน้ บงึ ทีราวกบั ดวงตาของเสอื รา้ ย นางตกใจจนแทบกระโดด แตย่ งั สามารถควบคมุ ตวั เองได้ ถามดว้ ยนาํ เสยี งตะกกุ ตะกกั ออกไป “มะ...มีอะไร หรอื ?” อีกฝ่ายกลบั สา่ ยหนา้ ตอบเสียงเบาวา่ “ไมม่ ี” 42

จากนนั เขากค็ อ่ ยๆ ลกุ ขนึ เดินออ้ มลานหนา้ บา้ นไปยงั กอ้ นหนิ ใหญ่กอ้ นนนั แลว้ ใชม้ ือเพียงขา้ งเดียวถอนลกู ศร ออก ทา่ ทางเบาสบายเหมือนไมไ่ ดอ้ อกแรงของอีกฝ่าย ทาํ เอาเหมยจือถงึ กบั งงงนั ทาํ ใหน้ างเรมิ ไมแ่ นใ่ จวา่ จรงิ ๆ แลว้ ตนเองแตง่ งานกบั คนอยา่ งไรกนั แน่ เซียวจิงซนั เดนิ ถือลกู ศรกลบั มาแลว้ ใชผ้ า้ เช็ดกอ่ นจะใส่ กลบั ลงไปในกระบอก ในขณะทีเขาเคลอื นไหวกม็ ีสาย ตาของนางคอยมองตามตลอด และสงิ ทีเพิงเหน็ ก็ทาํ ให้ นางยิงตะลงึ บนปลายลกู ศรนนั ยิงถกู แมลงตวั หนงึ ดว้ ย! 43

เซียวจิงซนั เหลือบมองหมอ้ ปิดฝาสนิททีตงั อยบู่ นเตาซงึ ตอนนีมีไอรอ้ นกรุน่ ออกมา แลว้ ก็กม้ มองไฟในเตาทีเรมิ มอด กอ่ นจะเอย่ เตือนวา่ “กินขา้ วกนั ไดแ้ ลว้ ” เหมยจือลกุ พรวดขนึ ยืนทนั ที พยกั หนา้ รบั พรอ้ ม ตอบกลบั รวดเรว็ “จรงิ ดว้ ย กินขา้ วไดแ้ ลว้ ขา้ จะไป จดั การเดียวนี” หลงั เซียวจิงซนั เกบ็ อปุ กรณค์ ใู่ จของตนเรยี บรอ้ ย เขากไ็ ป ช่วยเหมยจือจดั โต๊ะอาหาร ไมน่ านทงั สองก็นงั ประจาํ ที ของตน เตรยี มกินอาหารทีเพิงปรุงมาใหมๆ่ ตรงหนา้ อยา่ งไก่ป่าตนุ๋ เหด็ อนั แสนโอชะ 44

เดิมทีเหมยจือก็ไมไ่ ดร้ ูส้ กึ หิว แตพ่ อไดเ้ หน็ ไกป่ ่าตนุ๋ ดนู ่า กิน ทอ้ งของนางก็รอ้ งออกมาทนั ที ทวา่ นางยงั ไมล่ ืม ธรรมเนียมทีตอ้ งใหส้ ามีลงมือกินก่อน หญิงสาวจงึ สง่ ตะเกียบใหเ้ ซียวจิงซนั แลว้ คอ่ ยหยิบตะเกียบของตนขนึ มา ชายหน่มุ รบั ตะเกียบทีเหมยจือสง่ ให้ แลว้ บอกวา่ “ตอ่ ไป ไมต่ อ้ งเกรงใจเช่นนี” พดู จบเขาก็ตงั หนา้ ตงั ตากินอาหาร [1] ขา้ วฟ่ างพนั ธุห์ นงึ 45

ตอนที 8 วันแรกหลังแตง่ งาน พอกินขา้ วเสรจ็ เรยี บรอ้ ย ทงั สองกช็ ่วยกนั เกบ็ โต๊ะ ไกป่ ่าตนุ๋ เหด็ ยงั เหลืออีกมาก เหมยจือจงึ ถามเซียวจิงซนั วา่ สถานทีเก็บอาหารอยทู่ ีใด นางจะไดเ้ อาอาหารทียงั เหลือกวา่ ครงึ หมอ้ ไปเก็บไวใ้ นนนั ทกุ ครวั เรอื นในหมบู่ า้ นลสี ยุ่ จะมีการขดุ บอ่ รูปสเี หลยี ม ผืนผา้ ไวใ้ กลๆ้ ตวั บา้ น ภายนอกจะคลมุ ดว้ ยหญา้ แฝก ทาํ ใหด้ า้ นในอนุ่ ในฤดหู นาวและเยน็ ในฤดรู อ้ น ใช้ สาํ หรบั เก็บอาหารไมใ่ หเ้ นา่ เสยี ง่าย หากเป็นอาหารที 1

เสียไดง้ า่ ยก็จะรกั ษาความสดใหมไ่ วไ้ ดส้ ามสวี นั สว่ น พวกทีไมไ่ ดเ้ น่าเสียงา่ ย บางอยา่ งอาจจะเก็บรกั ษาได้ เป็นปี หลงั เอาอาหารทีเหลอื ไปเก็บกไ็ มม่ ีงานอะไรทีตอ้ งทาํ อีก แลว้ ยามคาํ คืนเช่นนีหากทาํ งานเยบ็ ปักก็เกรงจะเปลือง นาํ มนั ตะเกียง อีกอยา่ งในตอนกลางวนั กใ็ ชว่ า่ จะไมม่ ี เวลาวา่ ง ดงั นนั งานทีสามารถทาํ ในตอนกลางวนั ได้ เหตุ ใดตอ้ งมาทาํ ในตอนกลางคืนใหส้ นิ เปลอื งนาํ มนั ตะเกียง ดว้ ยเลา่ หากเป็นเมือกอ่ น ผคู้ นในหมบู่ า้ นจะชอบออกมาเดนิ เลน่ นอกบา้ น พวกเขาจะเดนิ ไปตามทางเดินเลก็ ๆ บนภเู ขา หรอื ไมก่ ็เดนิ ตามทอ้ งถนน บา้ งก็จบั กลมุ่ นงั ดว้ ยกนั ใน 2

มือถือพดั ใบลาน นงั ชมดาวตากลมพลางสนทนาไปเรอื ย เปือย ทวา่ ยามนีเหมยจือแตง่ งานกบั เซียวจิงซนั แลว้ ซาํ ตอนกลางวนั ยงั ไดย้ นิ คาํ เยาะหยนั จากหงเจา่ อีก ไมว่ า่ อยา่ งไรนางก็ไมอ่ ยากออกไปเผชิญกบั สายตาดแู คลน ของคนพวกนนั อีกแน่ เพราะอาจเกิดเหตกุ ารณท์ ีไมค่ าด คิดขนึ ก็เป็นได้ นางจงึ เลอื กทีจะนงั บนมา้ นงั หิน จดั การ กบั เหด็ ป่าทีเหลอื โดยตงั ใจวา่ วนั รุง่ ขนึ จะเอาไปตากแดด ทาํ เป็นเหด็ แหง้ แลว้ เก็บไวก้ ิน เซียวจิงซนั เองกไ็ มใ่ ชค่ นทีชอบสนกุ สนานเฮฮา ตงั แต่ ตอนทีเขากลบั มาทีหมบู่ า้ นลสี ยุ่ ก็ไมค่ อ่ ยไดอ้ อกไปคบ หาสมาคมกบั พวกชายหนมุ่ ในหมบู่ า้ นสกั เทา่ ไร ตอ่ มา 3

เรอื งรอยแผลเป็นฉกรรจบ์ นอกก็ยงิ ทาํ ใหผ้ คู้ นสงสยั ใน ตวั เขา จงึ ยงิ ทาํ ใหช้ ายหนมุ่ ออกหา่ งจากคนในหมบู่ า้ น มากกวา่ เดมิ เหมยจือแอบคดิ ในใจวา่ เป็นแบบนีก็ดี เซียวจิงซนั จะได้ ไมต่ อ้ งออกไปนอกบา้ นแลว้ ทิงตนเองใหอ้ ยเู่ ฝา้ บา้ นคน เดียว เพราะนางนนั เป็นคนขีกลวั เมือกอ่ นตอนอยทู่ ีบา้ น จะมีทงั นอ้ งสาวนอ้ งชายและมารดา ทวา่ ตอนนีนางตอ้ ง มาอยใู่ นบา้ นทีลานหนา้ บา้ นมีเพียงรวั เตียๆ หนาํ ซาํ ยงั หา่ งไกลคนอืนอีกตา่ งหาก ทาํ ใหอ้ ดหวาดผวาไมไ่ ด้ หญิงสาวยกนิวมือขนึ นบั พลนั นกึ ไดว้ า่ ตนแตง่ งานมาอยู่ ทีนีสองวนั แลว้ ตามธรรมเนียมวนั มะรนื จะเป็นเวลาที ตอ้ งกลบั ไปเยียมบา้ น ไมร่ ูว้ า่ ตอนนีจเู ถากบั อาชิวจะเป็น 4

อยา่ งไร พวกนอ้ งๆ จะคิดถงึ ตนบา้ งไหม? ทา่ นแมจ่ ะ สบายดีหรอื ไม?่ วชั พืชในทีนาถอนกนั เสรจ็ หรอื ยงั ? เหม ยจือรูว้ า่ การคดิ ถงึ เรอื งทีบา้ นในตอนนีนนั ไรป้ ระโยชน์ คงไดแ้ ตร่ อใหก้ ลบั ไปแลว้ คอ่ ยวา่ กนั เซียวจิงซนั ทีกินอาหารคาํ เสรจ็ เรมิ ถอดเสอื ตวั บนออก เผยใหเ้ หน็ แผน่ อกกาํ ยาํ และเผยใหเ้ หน็ รอยแผลเป็นนนั อีกครงั เหมยจือหวนคิดถงึ พละกาํ ลงั ในการยงิ ธนขู อง เขาเมือตอนพลบคาํ กร็ ูส้ กึ กลวั ไดแ้ ตก่ ม้ หนา้ กม้ ตา จดั การกบั เหด็ ตอ่ ไมก่ ลา้ มองเขาตรงๆ อีก เซียวจิงซนั ยืดเสน้ ยืดสายอยทู่ ีลานหนา้ บา้ นโดยเรมิ จาก ทา่ หมดั มวย พอถงึ ตอนนีเหมยจือก็ไมม่ ีอะไรตอ้ ง ประหลาดใจอีกแลว้ ตอ่ ใหเ้ ซียวจิงซนั หยิบดาบขนึ มา 5

รา่ ยราํ อยา่ งบา้ คลงั นางก็คงเหน็ เป็นเรอื งธรรมดา เหม ยจือนนั ไมร่ ูว้ ชิ าหมดั มวยอะไรเลย นางรูเ้ พียงอีก ฝ่ายออกหมดั ไดอ้ ยา่ งชาํ นาญ เปียมดว้ ยพลงั หากจะให้ หาคาํ มาอธิบาย นางกค็ งบอกวา่ ทงั ความชาํ นาญและ ความพลวิ ไหวดคู ลา้ ยกบั ความคลอ่ งแคลว่ วอ่ งไวของ ปลาในลาํ ธาร สว่ นพละกาํ ลงั ความแข็งแกรง่ กด็ จุ ดงั เสอื ดาวในป่าทีเตรยี มพรอ้ มขยาํ เหยือทกุ เวลา . จนั ทรก์ ระจา่ งลอยสงู เดน่ อยบู่ นทอ้ งฟา้ อนั มืดมดิ สายลมเยน็ สบายจากภเู ขาพดั ผา่ นรวั ไมเ้ ตียๆ เขา้ มาใน 6

ลานหนา้ บา้ น ทาํ ใหเ้ สอื ผา้ ทีตากอยขู่ ยบั ไปมาตามแรง ลม เพลงหมดั มวยอนั ทรงพลงั ของเซียวจิงซนั ยามตอ้ ง สายลมกอ่ ใหเ้ กิดเสยี งดงั เป็นจงั หวะ ทาํ ใหเ้ หมยจือตอ้ ง เงยหนา้ มองจนไมอ่ าจละสายตา ทา้ ยทีสดุ เซียวจิงซนั ก็ยอ่ เข่าลงในทา่ หมา่ ป[ู้ 1] เก็บมือทงั สองในทา่ พนมมือ จบการรา่ ยราํ หมดั มวยกระบวนทา่ แรก เหมยจือรบี เบือนหนา้ ไปทางอืน ขณะทีเซียวจิงซนั เดิน เขา้ ไปในบา้ นหยบิ ผา้ เชด็ ตวั มาผืนหนงึ พรอ้ มกบั ถือถงั มาดว้ ยสองใบ “ขา้ จะไปอาบนาํ ทีลาํ ธารก่อน ตอนกลบั จะเอานาํ มาใหเ้ จา้ ดว้ ย เจา้ รอก่อน ไมน่ านหรอก” 7

เหมยจือกม้ หนา้ เมม้ รมิ ฝีปากแลว้ พยกั หนา้ นอ้ ยๆ ในฤดู รอ้ นเช่นนีอนั ทีจรงิ ก็ควรอาบนาํ สกั หน่อย ตอนคาํ หงุ หา อาหารจงึ ทาํ ใหเ้ นือตวั มีเหงือออกไมน่ อ้ ย ตอนแรกนาง ยงั ไมค่ นุ้ เคยกบั บา้ นหลงั นีทีเป็นเพียงกระทอ่ มก็เลยไม่ กลา้ เอย่ กบั เซียวจิงซนั ยงั ดีทีเขาเป็นคนเอย่ ปากออกมา เอง นางฉวยโอกาสทีเซียวจิงซนั ไปทีลาํ ธารกลบั เขา้ ไปใน บา้ น หญิงสาวเตรยี มเสือผา้ ทีจะใชผ้ ลดั เปลยี นหลงั การ อาบนาํ พรอ้ มกบั ผา้ เช็ดตวั และอา่ งไมใ้ บใหญ่ไวร้ อทา่ ผา่ นไปครูห่ นงึ ชายหน่มุ ก็ถือถงั ไมส้ องใบทีใสน่ าํ จาก ลาํ ธารจนเตม็ กลบั มา ทา่ ทางอีกฝ่ายยกถงั มาอยา่ ง 8

สบายๆ เหมือนไมเ่ ปลอื งแรงเลยสกั นิด พอเซียวจิงซนั เหน็ วา่ เหมยจือเขา้ ไปรออยใู่ นกระทอ่ ม แลว้ เขาจงึ เทนาํ ใสอ่ า่ งไมใ้ หห้ นงึ ถงั อีกถงั วางไวด้ า้ น ขา้ งเผือตอ้ งการใชง้ าน จากนนั เขาก็เดินไปหยบิ อา่ งไม้ มาอีกใบเพือใหเ้ หมยจือไวใ้ ชส้ อย ในขณะทีชายหนมุ่ จดั แจงสงิ ของตา่ งๆ ให้ เหมยจือทีมองอยดู่ า้ นขา้ งก็เรมิ หวนั ใจขนึ มา หากนางอาบนาํ อยใู่ นกระทอ่ ม แลว้ เซียวจิงซนั เลา่ ... นางยงั ไมท่ นั คดิ อะไรตอ่ ชายหนมุ่ กล็ กุ ขนึ เดนิ ออกไป ดา้ นนอก ในขณะทีเดินไปถงึ หนา้ ประตยู งั กลา่ วทิงทา้ ย ไวว้ า่ “เจา้ คอ่ ยๆ อาบเถอะ ขา้ จะออกไปเดินเลน่ นอก ลานบา้ นสกั ครู”่ 9

เหมยจือไดย้ นิ กค็ อ่ ยโลง่ ใจ หากเซียวจิงซนั อยแู่ ถวลาน หนา้ บา้ น ประตหู นา้ ตา่ งไมไ่ ดม้ ดิ ชิดนกั หากเขาเหน็ อะไรเขา้ นางก็คงรูส้ กึ อดึ อดั ใจแน่ แตถ่ า้ เซียวจิงซนั เดนิ ออกไปไกลเกิน ทงิ ใหน้ างอาบนาํ อยคู่ นเดียวตามลาํ พงั นางก็คงรูส้ กึ หวาดกลวั เช่นกนั ดงั นนั ใหเ้ ขาไปเดนิ เลน่ นอกลานบา้ นยอ่ มดีทีสดุ วนั แรกหลงั แตง่ งานนางกเ็ หนือยเหน็ดจนเหงือทว่ ม ทงั ทาํ อาหารทงั ซกั เสือผา้ เนือตวั เหนียวเหนอะหนะไปหมด ถงึ ลมภเู ขาจะพดั มาเป็นระยะพอใหอ้ าการเหนียวตวั ดี ขนึ บา้ ง แตก่ ็ยงั ไมส่ บายตวั อยดู่ ี ยามนีพอไดน้ าํ เยน็ จาก ลาํ ธารมาชาํ ระรา่ งกายในชว่ งอากาศรอ้ นอบอา้ วของฤดู รอ้ น จงึ ถือเป็นความสขุ ทียากจะมีสงิ ใดมาเทียบได้ 10

เหมยจืออาบนาํ อยา่ งสบายอารมณ์ ใชผ้ า้ ซบั ตวั จนแหง้ แลว้ ผลดั เปลยี นเสือผา้ ชดุ ใหม่ นางนาํ เสอื ผา้ ทีใชแ้ ลว้ ของเซียวจิงซนั และของตนใสใ่ นตะกรา้ ไมไ้ ผ่ ตงั ใจจะเอา ไปซกั ทีรมิ ลาํ ธารวนั พรุง่ นี หญิงสาวจอ้ งมองชดุ ของทงั สองในตะกรา้ ชดุ หนงึ เป็นเสอื ผา้ ลายดอกแบบหญิงสาว อีกชดุ เรยี บงา่ ยตดั จากผา้ เนือหยาบ ดแู ตกตา่ งกนั เสยี จรงิ ! เมือเหน็ แบบนีใบหนา้ นางก็อดแดงขนึ มาไมไ่ ด้ แลว้ คืนนี นางจะทาํ เชน่ ไรดี คืนนีจะเหมือนเมือคืนหรอื ไมท่ ีนาํ บอ่ ไมก่ ลาํ กรายนาํ ในลาํ ธาร? ไมร่ ูว้ า่ เซียวจิงซนั นนั คิดอะไร อยู่ ทาํ ไมเมือคืนเขาถงึ ไมแ่ ตะตอ้ งนาง เป็นเพราะใสใ่ จ กบั ความรูส้ กึ ของนางหรอื เปลา่ ? 11

ก่อนหนา้ นางชอบพอฝเู กอ จากนนั ฝเู กอกม็ าทงิ ไป ทาํ ใหน้ างไมค่ ดิ เรอื งรกั ใครพ่ วกนนั อีก นางคิดเพียงในเมือ ยามนีตนแตง่ งานกบั เซียวจิงซนั ก็ตอ้ งใชช้ ีวิตใหด้ ีตอ่ ไป ทวา่ จิตใจของคนทาํ ดว้ ยเลือดเนือ ไมว่ า่ จะเป็นหญิงสาว คนใดกค็ งหวงั อยากจะพบใครสกั คนทีรกั และทะนถุ นอม ตนเอง เมือไดเ้ จอกบั เซียวจิงซนั คนนีทีช่างเอาใจใส่ ก็ เป็นเรอื งธรรมดาทีนางจะอดซาบซงึ และตืนตนั ใจไมไ่ ด้ เซียวจิงซนั เหน็ แตไ่ กลวา่ เหมยจือเดนิ ออกมา จากกระทอ่ มแลว้ เขาจงึ เดนิ กลบั เขา้ มาในลาน บา้ นอยา่ งเชืองชา้ เหน็ นางกาํ ลงั คกุ เข่าอยตู่ รงหนา้ ตะกรา้ ไมไ้ ผม่ องเสอื ผา้ ทีเพิงผลดั เปลยี นนิง เขาจงึ กระแอมออกมาเบาๆ 12

เหมยจือไดย้ นิ กร็ ูส้ กึ ตวั จงึ รบี ลกุ ขนึ นางกลา่ วเสยี งเบาวา่ “ขา้ อาบนาํ เสรจ็ แลว้ ” ชายหนมุ่ พยกั หนา้ นอ้ ยๆ เดนิ เขา้ ไปในบา้ นแลว้ ยกนาํ ที ใชแ้ ลว้ ออกมาดา้ นนอก เหมยจือเดินตามเขา้ ไปหมายจะ ชว่ ย แตอ่ ีกฝ่ายกลบั ปฏิเสธไมใ่ หน้ างทาํ เหมยจือยืนตวั แขง็ ทือ มองเซียวจิงซนั ยกนาํ ทงั สองถงั ไป นอกลานบา้ นแลว้ เทลงใตต้ น้ ซิงจือ พอเทนาํ เสรจ็ ชาย หน่มุ กเ็ ดินกลบั มา เขาเอาถงั นาํ ไปวางไวท้ ีมมุ หนงึ ของ ลานบา้ น แลว้ พดู ขนึ วา่ “เขา้ บา้ นนอนเถอะ” 13

หญิงสาวเรมิ กระอกั กระอว่ นใจ พอไดย้ ินเขาพดู จงึ ทาํ ได้ เพียงพยกั หนา้ รบั แลว้ เดินตามเขา้ ไปในบา้ นอีกครงั เหมยจือเดนิ ตามเซียวจิงซนั เขา้ ไปในบา้ น มองชายหน่มุ ถอดเสือตวั บนออกแลว้ วางไวข้ า้ งๆ ในหอ้ งไมไ่ ดจ้ ดุ ตะเกียงทาํ ใหม้ องเหน็ ไมค่ อ่ ยชดั นกั ไดแ้ ตอ่ าศยั แสง จนั ทรท์ ีลอดผา่ นหนา้ ตา่ งจงึ เหน็ รอยแผลเป็นนนั ได้ เหม ยจือรบี กม้ หนา้ ลง มือทงั สองประสานกนั อยา่ งไมร่ ูจ้ ะทาํ ตวั เช่นไรดี ถงึ เซียวจิงซนั และเหมยจือจะอยรู่ ว่ มกนั แคว่ นั เดียว แตด่ ู เหมือนชายหน่มุ จะพอดอู อกวา่ ใจนางนนั คดิ อะไรอยู่ เขานงั อยทู่ ีขอบเตียงแลว้ มองนางเงียบๆ เหมือนกาํ ลงั ครุน่ คดิ 14

[1] ทา่ นงั มา้ 15

ตอนที 9 เรืองราวในอดตี ผา่ นไปครูห่ นงึ เซียวจิงซนั ก็กลา่ วขนึ ดว้ ยนาํ เสียงจรงิ จงั “ขา้ มีคาํ พดู บางอยา่ งอยากจะบอกเจา้ ” เหมยจือรบี พยกั หนา้ รบั “ทา่ นกลา่ วมาเถอะ” เซียวจิงซนั ทาํ ทา่ ใหน้ างนงั ลง เหมยจือจงึ นงั ลงบนมา้ นงั ไมต้ วั หนงึ ทีอยขู่ า้ งเตียง แสงจนั ทรน์ วลสาดสอ่ งเขา้ มาในหอ้ งเลก็ ๆ ทาํ ใหเ้ หน็ ใบ หนา้ ของคนทงั สองภายในหอ้ งไมค่ อ่ ยชดั นกั เสียงเซียว 1

จิงซนั ดงั ขนึ ทา่ มกลางความมืดสลวั “เหมยจือ ฐานะของ ขา้ เจา้ เองก็รูอ้ ยู่ ขา้ ยากจนไรท้ รพั ยส์ มบตั ิ ทีนากไ็ มม่ ี ทรพั ยส์ นิ กไ็ มม่ ี อาศยั การลา่ สตั วเ์ พือประทงั ชีวติ มาแตง่ งานกบั ขา้ เจา้ เลยตอ้ งลาํ บากไปดว้ ย” เหมยจือรบี สา่ ยหนา้ “ไม่ ไม่ ทา่ นอยา่ พดู เชน่ นี ชือเสียง ขา้ ไมส่ ดู้ ีนกั ทา่ นยอมแตง่ งานดว้ ยขา้ กพ็ อใจมากแลว้ ตวั ขา้ เองยงั เกรงวา่ จะทาํ ใหท้ า่ นตอ้ งพลอยเสอื มเสียไป ดว้ ย” เซียวจิงซนั หวั เราะ “ในเมือเจา้ กบั ขา้ กราบไหวฟ้ า้ ดนิ ก็ ยอ่ มเป็นสามีภรรยากนั จะเกรงเรอื งเสอื มเสียอะไรเลา่ ตอ่ ไปอยา่ พดู เช่นนีอีก” 2

เหมยจือไมเ่ คยเหน็ เซียวจิงซนั หวั เราะแบบนีมาก่อน นาง รูส้ กึ วา่ เสียงหวั เราะของเขาชา่ งสดใสน่าฟังเป็นอยา่ งยิง เมือรวมกบั สงิ ทีเขากลา่ วออกมาก็ทาํ ใหน้ างซาบซงึ ใจ เหลอื เกิน หญิงสาวจงึ ยมิ ออกมาแลว้ พยกั หนา้ รบั พรอ้ ม กบั กลา่ ววา่ “เจา้ คะ่ ขา้ เชือทา่ น ตอ่ ไปจะไมพ่ ดู เชน่ นีอีก แลว้ ” เซียวจิงซนั สง่ ยมิ กลบั ไปให้ แลว้ ใบหนา้ เขากจ็ รงิ จงั ขนึ มาอีกครงั “เหมยจือ เจา้ กบั ขา้ ไมไ่ ดข้ ดั ขอ้ งกบั การแตง่ งานครงั นี อีกทงั ตอนนีเรากเ็ ป็นสามีภรรยากนั แลว้ จงึ ควรซือสตั ยต์ อ่ กนั ขา้ รูว้ า่ เจา้ ยงั คงสงสยั ตวั ขา้ ในหลายๆ เรอื ง แตเ่ รอื งเหลา่ นนั ลว้ นผา่ นพน้ ไปแลว้ ขา้ เองกไ็ ม่ อยากพดู ถงึ มนั อีก ขอใหเ้ จา้ จดจาํ ไวเ้ พียงเรอื งเดียววา่ 3

สามีของเจา้ เป็นเพียงนายพรานธรรมดาๆ คนหนงึ ในหมู่ บา้ นลสี ยุ่ แหง่ เขาหนิวโถวเทา่ นนั กพ็ อ” เมือเหมยจือไดย้ นิ คาํ พดู อีกฝ่าย แมใ้ นใจจะยงั เคลือบ แคลงอยบู่ า้ งแตก่ ไ็ มเ่ อย่ ถามตอ่ ไปอีก ไดแ้ ตพ่ ยกั หนา้ รบั แลว้ บอกวา่ “เจา้ คะ่ ขา้ จะจาํ ไว”้ เซียวจิงซนั กลา่ วขนึ มาอีก “วนั นีขา้ เหน็ แลว้ วา่ เจา้ มี หลายเรอื งทียงั กงั วล อยา่ งเชน่ เจา้ คงรูส้ กึ หวาดกลวั เรอื ง ของชายหญิงอยบู่ า้ ง ดว้ ยเหตนุ ีขา้ จงึ ไมอ่ ยากฝืนใจเจา้ เพราะเรอื งเชน่ นีควรเป็นเรอื งทียินยอมพรอ้ มใจตอ่ กนั ดงั นนั ขา้ เซียวจิงซนั ขอรบั ปากวา่ หากเจา้ ไมย่ นิ ยอม ขา้ ก็จะไมท่ าํ อะไรเจา้ ดีหรอื ไม?่ ” 4

ประโยคแรกๆ เขาเอย่ ออกมาตรงๆ จนนางเรมิ อดึ อดั ใจ ใบหนา้ รอ้ นผะผา่ ว ตอ่ มาพอไดย้ ินประโยคหลงั วา่ อีก ฝ่ายจะรอจนกวา่ ตนจะยนิ ยอม นางก็รูส้ กึ ซาบซงึ ใจนกั สาํ หรบั เรอื งระหวา่ งชายหญิงทีนางมองวา่ แสนน่ากลวั นนั หากตอนนีสามารถหลบเลยี งไปไดก้ ่อนก็ถือเป็นเรอื ง ดีไมน่ อ้ ย เหมยจือจงึ ไดแ้ ตก่ ม้ หนา้ ตอบเสยี งเบาราวกบั ยงุ บิน “ดีเจา้ คะ่ ” all-all2 blog เมือชายหนมุ่ เหน็ นางไมม่ ีทา่ ทีคดั คา้ นจงึ เอย่ ตอ่ ไป “กอ่ น หนา้ นีขา้ ไดพ้ บเจอเรอื งตา่ งๆ ภายนอกมาไมน่ อ้ ย พบ เหน็ ผคู้ นและเรอื งราวมาก็หลากหลาย ตอนนีอายมุ าก แลว้ จงึ อยากใชช้ ีวิตสงบๆ ในหมบู่ า้ นแหง่ นี แมเ้ จา้ เองจะ อายนุ อ้ ยกวา่ ขา้ แตก่ ผ็ า่ นเรอื งราวตา่ งๆ มาไมน่ อ้ ยเช่น 5

กนั ขา้ จงึ เชือวา่ เจา้ กบั ขา้ ตอ้ งประคบั ประคองชีวิตคใู่ หด้ ี ไดอ้ ยา่ งแน่นอน ในเมือเจา้ แตง่ มาเป็นภรรยาของขา้ แลว้ ทกุ สงิ ทีขา้ เซียวจิงซนั สามารถทาํ ใหไ้ ด้ ขา้ กจ็ ะทาํ อยา่ ง เตม็ ที ขา้ จะไมย่ อมใหเ้ จา้ ไดร้ บั ความยากลาํ บากเป็นอนั ขาด” เหมยจือรบั รูไ้ ดถ้ งึ ความจรงิ ใจของเขา คาํ พดู ของอีกฝ่าย ตราตรงึ เขา้ ไปถงึ กน้ บงึ ของหวั ใจ สาํ หรบั เหมยจือ นาง ไมป่ รารถนาสงิ ใดแลว้ ขอแคไ่ ดพ้ บเจอกบั คนทีจะอยู่ เคียงคตู่ นไปชวั ชีวิตก็เทา่ นนั นางเงยหนา้ มองเซียวจิงซนั แลว้ เอย่ วา่ “ทา่ นวางใจเถอะ ถงึ เมือกอ่ นขา้ จะไดย้ นิ คาํ ราํ ลอื เกียวกบั ทา่ นมามากมาย แตใ่ นเมือตอนนีแตง่ งาน เป็นภรรยาทา่ นแลว้ ขา้ กจ็ ะตงั ใจทาํ ทกุ อยา่ งใหด้ ีทีสดุ ” 6

เซียวจิงซนั พยกั หนา้ รบั “ขา้ เชือเจา้ ” ทงั สองสบตากนั ภายใตแ้ สงจนั ทรน์ วล คนหนงึ นงั อยบู่ น เตียงสว่ นอีกคนนงั อยบู่ นมา้ นงั ตา่ งฝ่ายตา่ งไมร่ ูจ้ ะพดู อะไรอีก บรรยากาศภายในกระทอ่ มตกอยทู่ า่ มกลาง ความเงียบงนั ไมร่ ูว้ า่ เวลาผา่ นไปนานเทา่ ไร เซียวจิงซนั กเ็ ป็น ฝ่ายกระแอมขนึ มา แลว้ บอกวา่ “เจา้ ยงั มีสงิ ใดจะถามขา้ อีกหรอื ไม?่ ถามมาไดเ้ ลย” เหมยจือแอบคดิ ในใจวา่ นางควรจะถามเขาวา่ ‘ก่อน หนา้ นีเคยเป็นโจรป่าจรงิ หรอื ไม’่ ดีไหม? แตไ่ หนเลยจะ 7

เอย่ ออกมาได้ แลว้ จๆู่ นางก็นกึ ถงึ เรอื งหนงึ ขนึ มา จงึ ถามไปวา่ “เชน่ นนั ขา้ ขอถามวา่ ปีนีทา่ นอายเุ ทา่ ไร แลว้ ?” เพราะเมือครูเ่ ซียวจิงซนั บอกวา่ ตนเองอายมุ าก นางจงึ เกิดความสงสยั เพราะกอ่ นหนา้ นีรูเ้ พียงครา่ วๆ วา่ ไมเ่ กิน สามสบิ แตก่ ็ไมร่ ูอ้ ายทุ ีแทจ้ รงิ เซียวจิงซนั ยมิ อยใู่ นความมืดพลางตอบกลบั ไป “ปีนีขา้ ยีสบิ แปด แลว้ เจา้ ละ่ ?” แววตาของนางเป็นประกายขนึ มาวบู หนงึ ตอบยมิ ๆ “ถา้ เชน่ นนั ทา่ นกบั ขา้ ก็เกิดปีนกั ษัตรเดียวกนั ปีนีขา้ อายสุ บิ 8

หกเจา้ คะ่ ” เซียวจิงซนั ถอนหายใจยาว “นนั สิ ปีนกั ษัตรเดียวกนั แต่ วา่ ขา้ อายมุ ากกวา่ หลายปี ตอนทีขา้ อายเุ ทา่ เจา้ เจา้ ยงั เลน่ ดินเลน่ โคลนอยเู่ ลย” ตอนทีเซียวจิงซนั อายสุ บิ หก นางกเ็ พงิ จะสีขวบเทา่ นนั เหมยจือหวนคดิ ถงึ วา่ ตอนสขี วบตนเองทาํ อะไรอย.ู่ .. นางก็คงเลน่ ดินโคลนไปดแู ลนอ้ งสาวไปดว้ ยกระมงั เป็น อยา่ งทีเซียวจิงซนั พดู ไมผ่ ดิ เลย! ทงั สองจงึ พากนั หวั เราะ ทนั ใดนนั บรรยากาศภายในหอ้ ง กก็ ลบั มีชีวติ ชีวาและเป็นกนั เองขนึ มาก สดุ ทา้ ยชายหน่มุ 9

กบ็ อกวา่ “ตอนนีก็ดกึ มากแลว้ ขนึ มานอนบนเตียงเถอะ” ตอนนีเหมยจือไมร่ ูส้ กึ กงั วลใจอีกแลว้ นางถอดเสอื ตวั นอกออก แลว้ ก็มดุ เขา้ ไปในผา้ หม่ ของตน ขณะทีขนึ ไป บนเตียงฝังของตน ตอ้ งผา่ นรา่ งของเซียวจิงซนั ทีอยดู่ า้ น นอก ทาํ ใหไ้ ดก้ ลนิ หอมสดชืนของนาํ ในลาํ ธารจากรา่ ง ของเขา หญิงสาวถงึ กบั หนา้ แดง อดคิดไมไ่ ดว้ า่ บนรา่ ง ของนางก็คงมีกลนิ แบบนีเหมือนกนั สนิ ะ นีเป็นคืนทีสองของการแตง่ งานของเหมยจือ นางยงั คง ลมื ตาโพลงจอ้ งมองหลงั คากระทอ่ มในความมืดมิดเช่น เคย ทวา่ ใจของนางไมไ่ ดห้ วาดเกรงเหมือนตอนแรก หญิงสาวแวว่ ยินเสียงลมหายใจสมาํ เสมอของชายขา้ ง กาย แตก่ ็ไมไ่ ดท้ าํ ใหเ้ กิดความหวาดหวนั แตอ่ ยา่ งใด 10

กลบั เปียมไปดว้ ยความรูส้ กึ ไวว้ างใจ นางเชือมนั ในชายผนู้ ี และรูส้ กึ วา่ ชายผนู้ ีจะเป็นผนู้ าํ ความสขุ มาใหต้ น . วนั รุง่ ขนึ เหมยจือตืนนอนแตเ่ ชา้ ตรู่ นางนอนหลบั สนิทตลอดคืน คงเป็นเพราะรูส้ กึ ปลอดภยั กระมงั ครนั นางลมื ตาตืนก็เหน็ วา่ ชายทีอยขู่ า้ งกายยงั นอนหลบั 11

สนิทอยู่ เพราะอยใู่ นช่วงฤดรู อ้ นเขาจงึ ใชผ้ า้ หม่ ผืนบาง หม่ เพียงสว่ นลา่ งของรา่ งกายเทา่ นนั เผยใหเ้ หน็ แผงอก กาํ ยาํ และรอยแผลเป็นฉกรรจน์ นั ดว้ ย เหมยจือไมก่ ลา้ มองรอยแผลเป็นของเชดั ๆ มาก่อน ยามนีพอพินิจดแู ลว้ นางคดิ วา่ แผลเป็นนีน่าจะเกิดจากการถกู มีดฟัน มนั ยาว จากชว่ งอกดา้ นซา้ ยเรอื ยไปถงึ เอวแลว้ หายไปใตผ้ า้ หม่ ผืนบาง คาดวา่ ตอนนนั เขาคงจะเจอกบั สถานการณท์ ี อนั ตรายมาก เหมยจือมองสาํ รวจชายหน่มุ อยา่ งละเอียดก็เหน็ วา่ นอก จากรอยแผลเป็นฉกรรจต์ รงอกทีปรากฏตอ่ สายตาแลว้ ยงั มีรอยแผลเป็นอืนทงั เลก็ และใหญ่ เพียงแตร่ อยแผล เหลา่ นนั ไมล่ กึ มาก ยามปกตหิ ากไมไ่ ดส้ งั เกตกจ็ ะมองไม่ ออก เหมยจือกดั รมิ ฝีปากพลางครุน่ คิด คนผนู้ ีออกไป 12

จากหมบู่ า้ นแหง่ นีนบั สบิ ปี ไมร่ ูว้ า่ เขาไปทาํ อะไรมาบา้ ง ทาํ ไมถงึ ไดม้ ีรอ่ งรายของบาดแผลทวั ทงั รา่ งกาย ในขณะทีนางกาํ ลงั จอ้ งเขาอยพู่ ลนั รูส้ กึ ถงึ บางสงิ ทีแปลก ประหลาด สายตาจงึ มองปราดไปก็พบวา่ ภายใตผ้ า้ หม่ ผืนบางนนั มีบางอยา่ งตงุ ขนึ มา ดทู า่ ดา้ นในคงจะซกุ ซอ่ น อะไรเอาไวเ้ ป็นแน่ เหมยจือครุน่ คดิ อยา่ งสงสยั บนรา่ งของคนผนู้ ีมีสงิ ของที แปลกประหลาดไมน่ อ้ ยเลยจรงิ ๆ กระทงั เวลานอนเขายงั ตอ้ งซอ่ นบางอยา่ งไวใ้ ตผ้ า้ หม่ ดว้ ย วา่ แตม่ นั คืออะไร? มีด...หรอื วา่ หนา้ ไม?้ 13

พอนางตืนแลว้ ก็นอนไมห่ ลบั อีก และหากจะลงจากเตียง ก็ตอ้ งขา้ มตวั เซียวจิงซนั ออกไป ดว้ ยเหตนุ ีนางจงึ ถกู กกั ไวด้ า้ นในทาํ ใหร้ ูส้ กึ เบือหน่าย พอเบือมากเขา้ ความรูส้ กึ สงสยั กท็ ว่ มทน้ ขนึ มาอีกครงั นางจงึ ตงั ใจจะฉวยโอกาส ทีเซียวจิงซนั นอนหลบั ดวู า่ แทจ้ รงิ แลว้ ของในนนั คืออะไร หากนีเป็นคาํ คืนแรกทีอยดู่ ว้ ยกนั นางคงจะไมม่ ีความ กลา้ หาญเช่นนีเป็นแน่ แตเ่ ป็นเพราะเมือคืนนีเซียวจิงซนั ไดเ้ ผยความในใจกบั นางหลายอยา่ ง ทาํ ใหห้ ญิงสาว คอ่ ยๆ คลายความหวาดกลวั ทีมีตอ่ เขาลง เหมยจือมองตาปรบิ ๆ ในทีสดุ กต็ ดั สนิ ใจยืนมือไปหาเจา้ สงิ ทีตงุ ๆ อยนู่ นั พอมือนางสมั ผสั โดนเจา้ สงิ นนั ก็รูส้ กึ วา่ มนั ขยบั ได้ 14

เหมือนมีชีวติ หนาํ ซาํ ยงั อนุ่ มากดว้ ย และนียงิ ทาํ ใหน้ าง รูส้ กึ ประหลาดใจมากขนึ ไปอีก หญิงสาวกระชบั ของใน มือไวม้ นั ตงั ใจอยากจะรูใ้ หช้ ดั วา่ เป็นอะไรแน่ คาดไมถ่ งึ วา่ ตอนทีนางกาํ ลงั จะทาํ ตามความคดิ อยๆู่ เซียวจิงซนั กข็ ยบั กายแลว้ ลืมตา หญิงสาวรบี เงยหนา้ มอง เหน็ สายตาทีลกึ ลาํ ดจุ หว้ งทะเลลกึ กาํ ลงั จอ้ งตนอย!ู่ นางสะดงุ้ สดุ ตวั รอ้ งเสยี งหลงดว้ ยความตกใจ ชกั มือ ของตนกลบั ดว้ ยความรวดเรว็ เซียวจิงซนั เองกม็ ีสีหนา้ งนุ งงเช่นกนั เขาใชม้ ือยนั ตวั ขนึ นงั บนเตียง มองเหมยจือ ทีอยขู่ า้ งๆ โดยใชส้ ายตาแทนคาํ ถาม 15

ตอนที 10 เจ้าสงิ นันคอื อะไร? เหมยจือยิงรูส้ กึ อดึ อดั ใจเขา้ ไปใหญ่ นางรูว้ า่ ตนเองไม่ ควรถือวิสาสะจบั ตอ้ งขา้ วของของคนอืนในขณะทีอีก ฝ่ายหลบั อยู่ นีเป็นสงิ ทีไมถ่ กู ตอ้ ง นางรูส้ กึ โกรธตวั เอง โกรธมือของ ตนทีอยไู่ มส่ ขุ โกรธทีนางไมส่ ามารถยบั ยงั ความอยากรู้ อยากเหน็ เอาไวไ้ ด้ ยามนีตนก็ไมต่ า่ งจากโจรทีถกู เจา้ ของจบั ได้ ชา่ งเป็นเรอื งน่าอบั อายเสยี จรงิ ! หญิงสาวกดั รมิ ฝีปากเลก็ นอ้ ย เหลอื บตามองเซียวจิงซนั ดว้ ยความ ระมดั ระวงั แอบคดิ วา่ เขาจะโมโหหรอื ไม?่ จะดดุ า่ นาง หรอื เปลา่ ? 1

ควิ ดาํ เขม้ ของเซียวจิงซนั ขมวดนอ้ ยๆ เมือเหน็ นางนงั หงออยบู่ นเตียงดว้ ยทา่ ทางนา่ สงสาร เขากถ็ อนใจยาว แลว้ กลา่ ววา่ “ขา้ ลกุ ก่อนแลว้ กนั เจา้ นอนอีกสกั พกั เถอะ” พดู จบเขากล็ งจากเตียง เหมยจือสงั เกตเหน็ วา่ ของตงุ ๆ ทีเซียวจิงซนั ซกุ ซอ่ นไวใ้ น ผา้ หม่ นนั หายไปแลว้ หายไปรวดเรว็ อยา่ งนา่ ประหลาด ยงิ ทาํ ใหน้ างไมเ่ ขา้ ใจมากขนึ ... ยงั จะมวั สงสยั อีก! หญิงสาวกม้ หนา้ งดุ ตอ่ วา่ ตวั เองในใจอยา่ งดเุ ดือดอยู่ 2

นานกวา่ จะไดส้ ตกิ ลบั คืนมา นางรบี ลกุ ขนึ สวมเสอื ผา้ แลว้ ออกไปทาํ อาหารเชา้ ใหเ้ ขาเพือเป็นการทาํ ดีไถโ่ ทษ ตอนทีนางเดินออกไป เซียวจิงซนั ก็ติดเตาไฟแลว้ ตอนนี นาํ ในหมอ้ ใบใหญ่กาํ ลงั เดือด เหมยจือรบี ตกั ขา้ วฟ่ างมา ลา้ งใหส้ ะอาดแลว้ ใสล่ งไป จากนนั กไ็ ปเอาไก่ป่าตนุ๋ เหด็ ทีเก็บไวใ้ นบอ่ ขา้ งลานบา้ นออกมา กอ่ นจะตกั ใสช่ ามใบ ใหญ่แลว้ นาํ ไปนงึ ในลงั ถงึ หญิงสาวยืนกรานใหเ้ ขาเขา้ ไปพกั ผอ่ นตอ่ ในบา้ นแลว้ นางจะเป็นคนทาํ อาหารเอง เซียวจิงซนั เหน็ ทา่ ทางเงอะ งะของนางแลว้ ก็ทงิ ไปไมไ่ ด้ จงึ พดู วา่ “เจา้ ไปชกั กลอ่ ง สบู ลม ขา้ จะคอยเตมิ ฟื นแลว้ กนั ” 3

การชกั กลอ่ งสบู ลมนนั แคน่ งั อยขู่ า้ งๆ ก็พอแลว้ แตก่ าร เตมิ ฟื นนนั จะรอ้ นมากกวา่ ในชว่ งฤดรู อ้ นเหงือออกงา่ ย เหมยจือเหน็ อีกฝ่ายยืนยนั เชน่ นนั กไ็ มก่ ลา้ แยง้ อีกเพราะ เชา้ นีตนไดท้ าํ ความผดิ เอาไว้ เมือสองสามีภรรยาช่วยกนั คนละไมค้ นละมือ ไมน่ าน อาหารเชา้ กเ็ สรจ็ เรยี บรอ้ ย ตลอดระยะเวลานนั บรรยากาศชา่ งเงียบงนั ไมม่ ีใครพดู คาํ ใด เหมยจือรูส้ กึ ผิดจงึ ไมก่ ลา้ พดู อะไร สว่ นเซียวจิงซนั นนั ไม่ รูว้ า่ เพราะเหตใุ ด เขาถงึ เอาแตก่ ม้ หนา้ ไมย่ อมมองนาง เลยสกั นิด ทาํ ใหเ้ หมยจือคดิ วา่ บางทีเขาอาจจะไมพ่ อใจ กไ็ ด้ นางไมค่ วรอยากรูอ้ ยากเหน็ ความลบั ของคนอืน แม้ 4

นางกาํ ลงั รูส้ กึ สาํ นกึ ผดิ ก็ยงั อดสงสยั ไมไ่ ดอ้ ยดู่ ี สรุปแลว้ เจา้ สงิ นนั คืออะไร? แลว้ ตอนหลงั มนั หายไปได้ อยา่ งไร! . ช่วงสาย เหมยจือนงั คดิ ถงึ เรอื งกลบั ไปเยียมบา้ นพรอ้ มกบั บิดมือ ไปมาดว้ ยทา่ ทางไมส่ บายใจ เนืองจากนางออกเรอื นไป กบั คนในหมบู่ า้ น การเดินทางกลบั บา้ นเดมิ จงึ ใชเ้ วลาไม่ มากนกั หลายวนั มานีนางจาํ ตอ้ งหลบหนา้ คนในครอบ 5

ครวั เพราะเกรงจะไมเ่ ป็นมงคล พรุง่ นีก็เป็นวนั ทีจะได้ กลบั ไปเยียมบา้ นแลว้ ในทีสดุ นางก็จะไดพ้ บกบั มาดา และนอ้ งๆ ไมร่ ูว้ า่ พวกเขาจะสบายดีกนั ไหม? การไดก้ ลบั ไปเยียมบา้ นถือเป็นเรอื งทีมีความสขุ แตใ่ น ใจของเหมยจือกย็ งั หวาดหวนั ไมน่ อ้ ย ประการแรกกค็ ือ ไมร่ ูว้ า่ มารดาและจเู ถาจะปฏิบตั ติ อ่ เซียวจิงซนั อยา่ งไร นางจาํ ไดว้ า่ กอ่ นทีตนจะแตง่ งาน นอ้ งสาวยงั พดู จาดู แคลนเซียวจิงซนั อยเู่ ลย สว่ นมารดาเมือก่อนตอนทีเอย่ ถงึ เซียวจิงซนั ก็ใชค้ าํ พดู ทีไมค่ อ่ ยดีนกั อีกประการทีนางกงั วลคือเรอื งพธิ ีรตี อง ตามธรรมเนียม แลว้ ตอนทีลกู เขยใหมก่ ลบั ไปเยียมบา้ นภรรยานนั ตอ้ งมี ของขวญั ตดิ ไมต้ ิดมือไปดว้ ย ไมร่ ูว้ า่ เซียวจิงซนั ทีออกไป 6

อยนู่ อกหมบู่ า้ นเป็นเวลานานจะรูธ้ รรมเนียมนีหรอื ไม?่ ถา้ เขาไมร่ ูน้ างควรจะบอกอยา่ งไรดี? เพราะคงไม่ อาจบอกไปตรงๆ วา่ ‘นี พรุง่ นีทา่ นตอ้ งกลบั ไปเยียมบา้ น ทา่ นแมก่ บั ขา้ ดว้ ย อยา่ ลืมเตรยี มของขวญั ตดิ มือไปดว้ ย ละ่ !’ พอเหมยจือมีเรอื งกงั วลอยใู่ นใจ เมือทาํ สงิ ใดกเ็ หมือน คนทีจิตใจไมอ่ ยกู่ บั เนือกบั ตวั ตอนนีนางกาํ ลงั ถือมีดหนั เนือกระตา่ ยทีเมือวานเซียวจิงซนั ลา่ กลบั มาได้ หญิงสาว ตงั ใจวา่ จะหนั แลว้ เอาไปตากแหง้ ไวก้ ินภายหลงั เมือทาํ งานในสภาพเหมอ่ ลอย มีดทีตงั ใจจะหนั เนือกระตา่ ยจงึ เฉือนเขา้ ทีนิวหวั แมม่ ือ พรบิ ตาเดียวเลือดก็ไหลออกมา จาํ นวนมาก 7

เหมยจือรบี ใชม้ ืออีกขา้ งเชด็ เลือด พอดบู าดแผลอยา่ ง ละเอียดกต็ อ้ งตกใจ นิวหวั แมม่ ือถกู บาดเป็นแผลเปิด ขนาดใหญ่ เลือดทีผดุ ออกมาตามรอยแผลดแู ลว้ ชา่ งนา่ กลวั เสียจรงิ หากเป็นเวลาปกติมารดาของนางคงสงั ให้ ไปเอาดนิ เหนียวทีทบั ถมหลงั ประตใู หญ่มาโปะแผลเพือ หา้ มเลือด แตก่ ระทอ่ มของเซียวจิงซนั เพิงปลกู ใหม่ แลว้ จะไปหาดนิ เหนียวทีทบั ถมมานานปีไดจ้ ากไหน! ขณะทีเหมยจือกาํ ลงั รอ้ นใจอยนู่ นั เซียวจิงซนั ก็เดนิ เขา้ มาจากดา้ นนอกพอดี ครนั เหน็ มือขา้ งหนงึ ของเหมยจือมี เลือดไหลอยกู่ ต็ กใจ รบี เดินเขา้ มาหา กมุ ขอ้ มือนางไว้ แลว้ ถามวา่ “นีมนั เกิดอะไรขนึ ?” เหมยจือรูส้ กึ วา่ ขอ้ มือของตนทีถกู มือใหญ่ออกแรงบีบ 8

นนั ทงั ปวดแปลบและรอ้ นผา่ ว ความรอ้ นนนั ถงึ ขนาด กลบความเจ็บจากบาดแผลทีนิวไปเลย นางขมวดควิ นอ้ ยๆ ตอบกลบั เสยี งเบา “นิวถกู มีดบาดตอนหนั เนือเจา้ คะ่ ” พดู จบนางเองยงั รูส้ กึ วา่ ตนเองซมุ่ ซา่ มสนิ ดี! เซียวจิงซนั มองบาดแผลนนั แวบหนงึ แลว้ ก็สงั ใหน้ างยืน นิงๆ หา้ มขยบั เขยือน สว่ นตวั เองเรง่ ฝีเทา้ เดนิ เขา้ ไปใน บา้ น หยบิ ผา้ ขาวและโถเลก็ ๆ ใบหนงึ ออกมา เขารบี เท ผงสีเทาอมนาํ ตาลใสบ่ าดแผลของเหมยจือ พอผงนนั สมั ผสั กบั บาดแผล นางกร็ ูส้ กึ ทงั แสบทงั ชาขนึ 9

มาทนั ที ผา่ นไปครูห่ นงึ แลว้ มองดอู ีกครงั กเ็ หน็ วา่ ผงสีเทา อมนาํ ตาลนนั ผสมกบั เลอื ดทีไหลออกมาแลว้ จบั ตวั เป็น กอ้ นปิดบาดแผล ความรูส้ กึ เจบ็ ปวดคอ่ ยๆ เบาบางลง จากนนั เซียวจิงซนั กฉ็ ีกผา้ ขาวมาพนั แผลทีนิวหวั แมม่ ือ ใหน้ างอยา่ งเบามือ ตอนแรกเพราะความเจ็บปวดเหม ยจือจงึ ไมไ่ ดส้ นใจเรอื งอืนใด มาตอนนีเมือความเจ็บ ปวดคอ่ ยๆ จางหาย นางจงึ ไมอ่ าจละสายตาจากชาย หนมุ่ ทีคกุ เข่าอยตู่ รงหนา้ แลว้ ตงั ใจพนั แผลใหต้ นได้ มือใหญ่ขา้ งหนงึ ของเขาจบั มือเลก็ ของนางไวแ้ นน่ สว่ น มืออีกขา้ งก็ใชผ้ า้ ขาวคอ่ ยๆ พนั นิวใหน้ างอยา่ งระมดั ระวงั ยงิ เพราะเขากม้ หนา้ อยู่ เมือเหมยจือมองผา่ นขน ตางอนยาวจงึ เหน็ เพียงควิ ทีขมวดแนน่ ของเขาเทา่ นนั 10

ดงั จมกู โดง่ เป็นสนั อีกทงั รมิ ฝีปากทีเมม้ แน่น ทาํ ใหเ้ หม ยจืออดคิดไมไ่ ดว้ า่ ... อนั ทีจรงิ เมือพิจารณาดดู ีๆ เซียวจิงซนั ผนู้ ีกด็ หู ลอ่ เหลา สมเป็นชายชาตรไี มน่ อ้ ย คนเช่นนีทาํ ไมถงึ ยอมแตง่ งาน กบั ตนนะ เหมยจือแอบเยย้ หยนั ตวั เองในใจ สายตาที มองชายหน่มุ แฝงไวด้ ว้ ยความซาบซงึ ทา่ ทางทีอีกฝ่าย กม้ หนา้ กม้ ตาทาํ แผลใหน้ างดจู รงิ จงั เป็นอยา่ งมาก ลม หายใจของเขาสงบนิง สามารถแตง่ งานกบั ผชู้ ายเช่นนี ไดน้ างกค็ วรจะพอใจแลว้ เซียวจิงซนั นนั ไมร่ ูค้ วามในใจของเหมยจือแมแ้ ตน่ อ้ ย เขาตงั ใจทาํ แผลใหน้ างจนเสรจ็ แลว้ ก็มดั เก็บชายผา้ ขาวอยา่ งเรยี บรอ้ ย จากนนั ก็บอกวา่ “ชว่ งนีหา้ มโดนนาํ 11

ไมน่ านก็หาย” เมือเขาเงยหนา้ ขึ กพ็ บวา่ เหมยจือกาํ ลงั จอ้ งมองตนไม่ วางตา จงึ เขา้ ใจวา่ นางเจ็บจนนิงองึ ไป เขารบี ถามวา่ “ทาํ ไมหรอื ยงั เจ็บอยรู่ ?ึ ” นางรบี สา่ ยหนา้ “ไมเ่ ป็นไร ไมเ่ ป็นไร ดีขนึ มากแลว้ แค่ ยงั รูส้ กึ กลวั เทา่ นนั ” พดู พลางดงึ มือตนกลบั มาจากมือ ของเขา ในขณะทีดงึ นนั หญิงสาวก็รูส้ กึ ราวกบั มี บางอยา่ งขาดหาย มือใหญ่ของเขานนั ทงั อนุ่ ทงั มีพลงั ช่างแตกตา่ งกบั มือของนางโดยสนิ เชิง เซียวจิงซนั ไดย้ นิ ก็มองมาดว้ ยทา่ ทางเครง่ ขรมึ “ตอ่ ไปไม่ 12

วา่ จะทาํ สงิ ใดตอ้ งระวงั คราวนีถือวา่ โชคยงั ดี แตต่ อ่ ไป หากยงั ไมร่ ะวงั คราวหนา้ อาจจะรา้ ยแรงกวา่ นีหรอื ถงึ ขนั นิวมือขาด เมือถงึ ตอนนนั เจา้ ก็จะรูว้ า่ สงิ ใดทีเรยี กวา่ นา่ กลวั ” เหมยจือไดย้ นิ เขาพดู วา่ นิวมือขาดกน็ กึ ถงึ เลือดทีชมุ่ โชก นางพลนั รูส้ กึ ปวดแปลบทีนิวมือทงั สบิ ขนึ มาทนั ที หญิง สาวรบี สา่ ยหนา้ แลว้ บอกวา่ “จะเป็นเช่นนนั ไดอ้ ยา่ งไร ขา้ ระมดั ระวงั มาโดยตลอด” เซียวจิงซนั เหน็ วา่ ภรรยาถกู ตนทาํ ใหห้ วาดกลวั กร็ บี กลา่ ว ดว้ ยนาํ เสียงออ่ นลง “ชา่ งเถอะ ตอ่ ไปเรอื งชาํ แหละไก่หนั เนือพวกนี เจา้ ก็ไมต่ อ้ งทาํ แลว้ ขา้ จะเป็นคนทาํ เอง” 13