Hunter's Lady ดรุณีสุดที่รัก เล่ม1

ตอนทีเซียวจิงซนั เดนิ กลบั มาก็พบวา่ นางขนึ ไปอยบู่ น เตียงแลว้ เขาจงึ เป่าเทียนใหด้ บั แลว้ พลกิ ตวั ขนึ ไปนอน บนเตียงดว้ ย ทา่ มกลางความมืดเหมยจือไดย้ นิ เสียงการเคลอื นไหวที แผว่ เบา รวมไปถงึ รบั รูไ้ ดถ้ งึ ไออนุ่ ทีอยขู่ า้ งกายอยา่ งทีไม่ อาจมองขา้ ม หญิงสาวรูส้ กึ ตืนกลวั จนตอ้ งจิกผา้ หม่ แนน่ หวั ใจเตน้ ระรวั ไมย่ อมสงบง่ายๆ นางไมร่ ูเ้ ลยวา่ ตอ่ จากนี ไปจะเกิดอะไรขนึ ทวา่ ไมม่ ีอะไรเกิดขนึ ทงั นนั เซียวจิงซนั ซกุ ตวั เขา้ ไปในผา้ หม่ แลว้ กไ็ มไ่ ดท้ าํ อะไรอีก เหมยจือตืนเตน้ จนนอนเบิกตาโพลง จอ้ งมองเพดาน 49

หอ้ งในความมืด ไมร่ ูว้ า่ เวลาผา่ นไปนานเทา่ ไร นางก็ได้ ยินเสียงหา้ วทมุ้ ดงั มาจากขา้ งกาย “นอนเถอะ” ใจของเหมยจือจงึ คอ่ ยๆ ผอ่ นคลาย หลบั ตาลงไดใ้ นที สดุ ตอนแรกหญิงสาวคิดวา่ ตนเองคงตอ้ งนอนไมห่ ลบั เป็นแน่ แตน่ างเหนือยมากจรงิ ๆ พอหลบั ตาไดไ้ มน่ านก็ นอนหลบั สนิทตลอดคืน . ปกตแิ ลว้ เหมยจือไมใ่ ช่คนนอนขีเซา ยงั ไมต่ อ้ งพดู ถงึ เรอื งอืน เพราะยามเชา้ ในหมบู่ า้ นบนเขา จะมีเสยี งไกข่ นั ระลอกแลว้ ระลอกเลา่ คอยปลกุ ผคู้ น ทาํ 50

ใหพ้ วกชาวบา้ นตอ้ งรบี ลืมตาตืนมาทาํ งานบา้ นและหงุ หาอาหาร ทวา่ วนั นีตอนทีเหมยจือลืมตาขนึ มานนั ฟา้ กส็ วา่ งมาก แลว้ นางรบี ลกุ ขนึ แลว้ มองไปรอบๆ กระทอ่ มหลงั นีดู สะอาดเรยี บรอ้ ย เครอื งเรอื นเรยี บง่ายดแู ปลกตาไมค่ นุ้ เคยเป็นอยา่ งยิง ถงึ ตอนนีนางจงึ นกึ ไดว้ า่ ตนเองไดแ้ ตง่ งานแลว้ หนาํ ซาํ ยงั ออกเรอื นกบั เซียวจิงซนั ทีมีรอยแผล เป็นทีอกดว้ ย ทวา่ ตอนนีเซียวจิงซนั อยทู่ ีใดเลา่ ? เหมยจือใชม้ ือคลาํ ผา้ หม่ ขา้ งกายกพ็ บวา่ เยน็ เฉียบไป แลว้ นางจงึ รบี ลกุ ขนึ มาสวมใสเ่ สอื ผา้ พอเหน็ ผมเผา้ 51

ของตนยงั ยงุ่ เหยงิ อยู่ นางกใ็ ชม้ ือลบู ผมลวกๆ พอเสรจ็ เรยี บรอ้ ยหญิงสาวกเ็ มม้ รมิ ฝีปากแน่นพรอ้ มกบั รวบรวม ความกลา้ ทงั หมดแลว้ ผลกั ประตอู อกไป ดา้ นนอกเป็นลานทีไมใ่ หญ่นกั ทงั สดี า้ นใชเ้ สาไมท้ ีผกู ดว้ ยเชือกปอมาปักลอ้ มเอาไว้ บรเิ วณลานโลง่ ไมไ่ ด้ เลยี งเป็ดไก่ มีเพียงเพงิ เลก็ เตียทีเพิงสรา้ งขนึ ใหมเ่ พิง หนงึ ใตเ้ พงิ มีเตาไฟหนงึ เตาทีมีเปลวไฟลกุ โชน แคม่ องก็ รูว้ า่ ใชเ้ ป็นทีสาํ หรบั หงุ หาอาหาร ขณะนีบนเตาไฟนนั มี หมอ้ ใบใหญ่ใบหนงึ ทีมีไอรอ้ นพวยพงุ่ สว่ นชายผเู้ ป็นเจา้ ของบา้ น และก็เป็นคนทีทาํ ใหเ้ หม ยจือรูส้ กึ หวาดกลวั ทีสดุ กาํ ลงั ถือขวานผา่ ฟื นอยทู่ ี หนา้ เตาไฟนนั 52

เซียวจิงซนั เปลือยทอ่ นบนเผยใหเ้ หน็ แผน่ หลงั ทีดบู กึ บนึ และแข็งแกรง่ เปียมดว้ ยพละกาํ ลงั ยามนีกลา้ มเนือ แนน่ ตรงช่วงไหลข่ องชายหน่มุ เคลอื นไหวอยา่ งเป็น จงั หวะ แสงแดดยามเชา้ ในหมบู่ า้ นบนเขานนั ไมร่ อ้ นแรง มากนกั ทวา่ จ่ๆู เหมยจือกลบั รูส้ กึ มนึ ศีรษะขนึ มา นาง รบี เบนหนา้ ไปทางอืน กอ่ นจะกระแอมเสียงเบา ชายหนมุ่ หยดุ งานผา่ ฟื นทีทาํ อยู่ หนั มามองเหมยจือ พลางใชผ้ า้ ซบั เหงือบนหนา้ ผากแลว้ กลา่ ววา่ “ตอนนี อาหารใกลเ้ สรจ็ แลว้ เดียวก็กินได้ เจา้ รอก่อน” ใบหนา้ เหมยจือแดงกาํ ขนึ มาทนั ที ไมใ่ ชเ่ ป็นเพราะนาง เหน็ รอยแผลเป็นทีหนา้ อกของเซียวจิงซนั อยา่ งชดั เจน 53

แตย่ งั เพราะสงิ ทีเขาพดู ดว้ ย ตนเองเป็นภรรยาทีเพิงแตง่ มาแทๆ้ ทวา่ ในวนั แรกกลบั นอนขีเซาจนตอ้ งใหส้ ามีหงุ หาอาหารไวใ้ ห้ เรอื งนีหากแพรง่ พรายออกไปนางคงตอ้ ง อบั อายจนไมม่ ีหนา้ ไปพบเจอใครไดอ้ ีกเป็นแน่ นางรบี พยกั หนา้ รบั แลว้ ตอบเสยี งตะกกุ ตะกกั “ทะ... ทา่ นทาํ งานเถอะ ขะ...ขา้ ทาํ อาหารใหเ้ อง” พดู จบกก็ ม้ หนา้ กม้ ตาเดนิ ไปทีหนา้ เตาไฟเพือจดั เตรยี มเรอื งอาหาร ตอ่ ใครเลยจะรูว้ า่ เซียวจิงซนั กลบั เอย่ ขนึ อยา่ งลงั เลวา่ “เจา้ ไมล่ า้ งหนา้ หวีผมกอ่ นหรอื ?” เหมยจือทีตอนแรกกาํ ลงั จะยืนมือไปจบั ฝาหมอ้ ใบใหญ่ 54

บนเตาไฟ พอไดย้ ินกร็ บี หดมือกลบั ใบหนา้ นนั รอ้ นผะ ผา่ ว จรงิ ดว้ ย! ขา้ ยงั ไมไ่ ดล้ า้ งหนา้ หวีผมก็รบี รอ้ นจะกิน อาหารแลว้ หากใครรูก้ ็คงขบขนั แน่! หญิงสาวยกมือขนึ ลบู ผมตนเองทียงุ่ เหยิงอยู่ แลว้ กม้ หนา้ พดู เสยี งแผว่ “อืม... ขา้ จะไปลา้ งหนา้ หวีผมกอ่ น” แตเ่ หมือนเซียวจิงซนั จะไมไ่ ดใ้ สใ่ จกบั อาการประหมา่ ของนาง เขาวางขวานในมือลงแลว้ เดนิ ไปทีเพิง ยกถงั ไมใ้ บหนงึ ขนึ ก่อนกลา่ ววา่ “ใชน้ าํ นีแลว้ กนั เพิงตกั มา จากลาํ ธารเมือเชา้ นีเอง” 55

เหมยจือรบี พยกั หนา้ ยืนมือไปรบั ถงั ไมใ้ นมือเซียวจิงซนั คาดไมถ่ งึ วา่ อีกฝ่ายจะไมส่ ง่ ถงั ให้ แตก่ ลบั ยกถงั ไมเ้ ดิน ตรงเขา้ ไปในกระทอ่ มดว้ ยตนเอง เหมยจือเหน็ ดงั นนั ก็ รบี สาวเทา้ ตาม นางเหน็ เซียวจิงซนั ยกอา่ งไมอ้ อกมา จากดา้ นขา้ งกระทอ่ ม แลว้ เดินไปหยิบคนั ฉ่องบานหนงึ มาวางไวใ้ หบ้ นโต๊ะ กอ่ นจะหนั กลบั มาพดู วา่ “เจา้ ลา้ ง หนา้ หวีผมกอ่ นเถอะ ขา้ จะออกไปผา่ ฟื นตอ่ เรยี บรอ้ ย แลว้ คอ่ ยกินขา้ วกนั ” พอเหน็ การกระทาํ ของอีกฝ่าย เหมยจือกย็ งิ รูส้ กึ ขดั เขิน ไมก่ ลา้ แมแ้ ตจ่ ะมองหนา้ เขา ไดแ้ ตพ่ ยกั หนา้ นอ้ ยๆ ขณะทีเซียวจิงซนั กา้ วเทา้ เดินออกไปนนั ยงั อตุ สา่ หช์ ่วย 56

ปิดประตใู หน้ างอีกดว้ ย ตอนทีเหมยจือปรายตามอง ตาม นางก็เหน็ แผน่ หลงั เปลือยเปลา่ ของเขามีเหงือเมด็ หนงึ คอ่ ยๆ ไหลลงสเู่ บืองลา่ ง สดุ ทา้ ยก็ซมึ เขา้ ไปในผา้ คาดเอวเนือหยาบทีบนั เอวแลว้ หายไปอยา่ งไรร้ อ่ งรอย หญิงสาวถอนหายใจยาว พยายามสงบจิตสงบใจ เตรยี มจดั การความเรยี บรอ้ ยใหต้ นเอง หากวา่ กนั ตามธรรมเนียมแลว้ อา่ งไมแ้ ละคนั ฉ่องนนั ควร เป็นขา้ วของทีฝ่ายหญิงเป็นผจู้ ดั หา ทวา่ เหมยจือแตง่ งานกะทนั หนั หนาํ ซาํ มารดานางก็ขดั สนเงินทองจงึ ครา้ นทีจะตระเตรยี มขา้ วของในการออกเรอื นให้ ไมร่ ูว้ า่ เซียวจิงซนั ไดค้ าดเดาเอาไวล้ ว่ งหนา้ แลว้ หรอื อยา่ งไร ใน บา้ นของเขาจงึ ไดจ้ ดั เตรยี มขา้ วของเครอื งใชเ้ หลา่ นีเอา 57

ไว้ ทาํ ใหเ้ หมยจือรูส้ กึ ซาบซงึ จนใบหนา้ แดงกาํ ไปหมด แลว้ นางเรมิ คิดวา่ อนั ทีจรงิ เซียวจิงซนั ผนู้ ีกม็ ีนิสยั ไมเ่ ลวเลย ถงึ คนอืนจะราํ ลอื กนั วา่ เขาออกจะแปลกประหลาดไปสกั หน่อย ทวา่ เนือแทแ้ ลว้ เขานบั วา่ เป็นคนดีคนหนงึ กว็ า่ ได้ และนีก็ทาํ ใหเ้ หมยจืออดนกึ ถงึ ฝเู กอไมไ่ ด้ แลว้ ฝเู กอไม่ ใชค่ นดีอยา่ งนนั หรอื ก่อนหนา้ นีฝเู กอเองกด็ ีตอ่ นางไม่ นอ้ ย ทวา่ ภายหลงั ฝเู กอกลบั ทิงนางไปแตง่ งานกบั ผหู้ ญิงอืน เหมยจือรบี สลดั ความคิดพวกนีทิง นางเทนาํ จากถงั ไมล้ งไปในอา่ งไมแ้ ลว้ เรมิ ลา้ งหนา้ ลา้ ง 58

ตา แมน้ างจะไมไ่ ดช้ ืนชอบเซียวจิงซนั แตก่ ร็ บั รูถ้ งึ ความ ดีของเขา หญิงสาวจงึ ตดั สนิ ใจจะไมห่ วนนกึ ถงึ ฝเู กออีก หากจะวา่ ไปตอนนีนางกต็ บแตง่ เป็นภรรยาของเซียวจิง ซนั แลว้ หากยงั นกึ ถงึ ฝเู กออีกกค็ งไมเ่ หมาะ เมือลา้ งหนา้ เสรจ็ เหมยจือก็หยบิ หวีไมท้ อ้ มาจ่มุ นาํ แลว้ เรมิ จดั แตง่ ทรงผม เมือกอ่ นนางเป็นสาวนอ้ ยยงั มิไดอ้ อก เรอื นจงึ หวีผมแบบเรยี บง่ายไมเ่ ป็นทางการ ทวา่ ตอนนี ออกเรอื นแลว้ จงึ ตอ้ งเกลา้ ผมใหเ้ รยี บรอ้ ย เหมยจือเองรู้ ดีวา่ ควรเกลา้ อยา่ งไร แตพ่ อตอ้ งมาเกลา้ มวยผมใหต้ น เองจรงิ ๆ นางจงึ รูว้ า่ ไมไ่ ดง้ า่ ยอยา่ งทีเคยคิดไว้ หญิงสาว ตอ้ งพยายามอยา่ งทีสดุ กวา่ จะเกลา้ ผมออกมาเป็นทรง อยา่ งทีตงั ใจ ทวา่ นางกย็ งั อดกงั วลใจไมไ่ ดว้ า่ ทรงผมนี จะทาํ ใหเ้ ซียวจิงซนั รูส้ กึ แปลกประหลาด สดุ ทา้ ยนางจงึ 59

ยืนเกาะขอบประตดู า้ นใน ไมก่ ลา้ เดนิ ออกไปดา้ นนอก ในขณะทีเหมยจือกาํ ลงั ยืนเหมอ่ อยู่ เซียวจิงซนั กผ็ ลกั ประตเู ขา้ มาทาํ เอานางตกใจสะดงุ้ สดุ ตวั ชายหน่มุ เองก็ ตกใจไมน่ อ้ ย แตด่ ว้ ยเขาเป็นคนมีปฏิกิรยิ าตอบสนองไว จงึ สาํ รวมทา่ ทีกลบั มาไดอ้ ยา่ งรวดเรว็ ชายหนมุ่ ไมไ่ ด้ ถามเหมยจือวา่ ทาํ ไมถงึ มายืนเกาะประตู ทาํ เพียงเดิน ตรงเขา้ มาในบา้ นแลว้ วางลงั ถงึ ลงบนโต๊ะ ในนนั มีขม นเปียะมงคลทีเหลือจากเมือวานนี และยงั มีเนืออะไรไม่ รูอ้ ีกสองชิน 60

ตอนที 5 มือแรก คนในครอบครวั เหมยจือสว่ นมากเป็นหญิง ตามปกติ อาหารหลกั ของทีบา้ นจงึ เป็นพวกธญั พืช มารดาของนาง เหน็ ธญั พืชพวกนีมีคา่ เสยี ยงิ กวา่ ชีวิต แตไ่ รมาจงึ ไมเ่ คย เอาธญั พืชไปแลกกบั เนือ สว่ นไก่ทีบา้ นกเ็ ลยี งไวเ้ ป็นพอ่ แมพ่ นั ธุเ์ พือรอเกบ็ ไขก่ ิน ดว้ ยเหตนุ ีในหนงึ ปีครอบครวั เหมยจือจงึ ไมเ่ คยไดเ้ หน็ เนือสตั วใ์ นอาหารเลยสกั มือ เดียว คงมีเพียงในชว่ งปีใหมเ่ ทา่ นนั ทีจะไดล้ มิ ลอง อาหารรสชาตแิ ปลกใหมบ่ า้ ง ตอนนีเมือเหมยจือไดก้ ลนิ หอมกรุน่ ของเนือทีเพิงเสรจ็ รอ้ นๆ จงึ อดนาํ ลายสอไมไ่ ด้ นางรบี กม้ หนา้ ลง กลนื นาํ ลายลงคออกึ ใหญ่ จรงิ ๆ แลว้ นางมิใชค่ นตะกละ หญิงสาวคิดเสมอวา่ ของบางอยา่ ง กินหรอื ไมก่ ินก็มีคา่ เทา่ กนั เมือก่อนตอนทีอาชิวขนึ เขา 1

ไปยงิ นกมาไดก้ เ็ อามายา่ งแลว้ แบง่ ใหเ้ หมยจือกบั จเู ถา สว่ นมากนางจะกินแคค่ าํ เดียว เพราะเหน็ วา่ นอ้ งชาย และนอ้ งสาวกินอยา่ งเอรด็ อรอ่ ยก็เลยตงั ใจใหน้ อ้ งๆ ได้ กินกนั เตม็ ที เพราะของอรอ่ ยสาํ หรบั นางนนั แคก่ ินให้ หายอยากก็เพียงพอแลว้ เซียวจิงซนั มิไดร้ บั รูถ้ งึ ความคดิ ของเหมยจือ เขาวาง ลงั ถงึ ในมือลงแลว้ เดนิ กลบั ออกไปดา้ นนอกอีกครงั คราว นีเขาไปทีเตาไฟเพือตกั โจ๊ก เหมยจือรบี วิงออกไปดา้ น นอกเพือช่วยเขา เหน็ อีกฝ่ายกาํ ลงั ใชท้ พั พีไมต้ กั โจ๊กสอง ชาม นางจงึ ยืนมือไปหมายจะชว่ ยยกชามนนั แตเ่ พราะ ยืนมือเรว็ ไปหนอ่ ยจงึ ถกู ลวก เซียวจิงซนั รบี เบียงชามหนีพลางกลา่ ววา่ “เขา้ ไปเถอะ 2

ขา้ ทาํ เองได”้ ปกติแลว้ ครอบครวั ของนางจะเอาชามโจ๊กวางลงในถาด แลว้ คอ่ ยยกเขา้ ไปในบา้ น เมือนางเหน็ วา่ เซียวจิงซนั ใช้ มือเปลา่ ถือชามโจ๊กรอ้ นๆ สองใบกอ็ ดเป็นหว่ งไมไ่ ด้ จงึ เอย่ เสียงเบาวา่ “ทา่ นวางก่อนเถอะ เดียวจะลวกมือ” ทวา่ เซียวจิงซนั กลบั มิไดใ้ สใ่ จ “ขา้ หนงั หนาไมก่ ลวั รอ้ น หรอก” สายตาของเหมยจือหนั ไปจบั จอ้ งทีมือนนั แลว้ คดิ วา่ น่า จะจรงิ ตามทีวา่ เพราะมือเซียวจิงซนั ดหู ยาบกรา้ น หนา ใหญ่ทรงพลงั คลา้ ยจะทนตอ่ ความรอ้ นไดเ้ ป็นอยา่ งดี 3

เหมยจือจงึ ชว่ ยหยบิ ตะเกียบทีอยขู่ า้ งเตาไฟแลว้ เดนิ ตามหลงั ชายหนมุ่ จากนนั ทงั สองก็นงั ลงประจาํ ทีแลว้ เรมิ กินอาหาร เซียวจิงซนั เลือกคีบเนือชินทีใหญ่กวา่ วางลงในชามโจ๊ก ของเหมยจือ “เมือวานนีคงเหนือยไมน่ อ้ ย กินเยอะๆ หนอ่ ย” เหมยจือรบี สา่ ยหนา้ ปฏิเสธ “ชินใหญ่เกินไป ขา้ กินไม่ หมดหรอก” ใช่วา่ นางจะไมเ่ คยกินเนือสตั ว์ ทวา่ เนือชินใหญ่ขนาดนี 4

นางไมเ่ คยกินมากอ่ น เพราะทีบา้ นของนางจะหนั เนือ เป็นชินบางๆ แลว้ ใสไ่ ปกบั ขา้ วเพียงเลก็ นอ้ ยเทา่ นนั เซียวจิงซนั มองสาํ รวจหญิงสาวแลว้ ลองคดิ ดกู ร็ ูส้ กึ วา่ นางคงกินเนือชินใหญ่ไมห่ มดแน่ เขาจงึ คีบเนือชินนนั ใส่ ชามตวั เอง แลว้ เอาชินทีเลก็ กวา่ ใสใ่ นชามนาง เหมยจือแอบมองเซียวจิงซนั ทีกม้ หนา้ กม้ ตากินโจ๊ก แลว้ ตวั นางเองก็รบี กม้ หนา้ ลงกินดว้ ยเช่นกนั เนือชินนีนา่ จะเป็นเนือหมปู ่ากระมงั เนือสว่ นใหญ่เป็น เนือสนั มีเพียงตรงขอบเทา่ นนั ทีเป็นมนั สว่ นทีเป็นมนั พอผา่ นการตนุ๋ แลว้ ก็มีกลนิ หอมเยา้ ยวนใจ พอกินเขา้ ไป 5

ในปากกเ็ อรด็ อรอ่ ยถกู ใจนางมาก เหมยจือหยบิ ขนมเปี ยะมงคลขนึ มากดั สลบั กบั กินโจ๊ก สว่ นเนือนางกินเพียง คาํ เลก็ ๆ เทา่ นนั หญิงสาวลอบมองผชู้ ายตรงหนา้ เป็นระยะ ชายผนู้ ียงั ไม่ อาจถือวา่ เป็นคนคนุ้ เคย แตต่ อ่ ไปวนั ขา้ งหนา้ นางคง ตอ้ งใชช้ ีวิตแบบนีสนิ ะ? หากเป็นเช่นนนั จรงิ ก็ถือวา่ ไม่ เลวรา้ ยอะไรนกั พอคดิ แบบนีนางก็พลนั หนา้ แดงขนึ มา เลก็ นอ้ ย แคเ่ นือเพียงชินเดียวกท็ าํ ใหน้ างพอใจแลว้ หรอื ? บางทีอาจเพราะนางเป็นคนตะกละกไ็ ด้ เหมยจือกินโจ๊กและขนมเปียะมงคลจนหมด สว่ นเนือชิน นนั ถงึ จะไมใ่ หญ่มาก แตน่ างก็ยงั กินไมห่ มดอยดู่ ี หญิง สาวกินไปไดเ้ พียงครงึ เดียวกร็ ูส้ กึ อิมและเลยี น นางมอง 6

เนือทีตวั เองกดั ดา้ นบนนนั ยงั มีรอยฟันอยเู่ ลย แลว้ นาง จะบอกเซียวจิงซนั อยา่ งไรวา่ ตนกินไมล่ งแลว้ ชา่ งเป็นเรอื งน่าอบั อายขายหนา้ จรงิ ! เหมยจือรูส้ กึ เสยี ใจ หากรูอ้ ยา่ งนีนางไมค่ วรแตะตอ้ งเนือ ชินนีตงั แตแ่ รก นา่ จะบอกกบั เขาไปวา่ ตนเองไมช่ อบกิน เนือ แน่นอนวา่ อีกใจนางก็แอบข่นุ เคืองวา่ ทาํ ไมบา้ น ทา่ นถงึ ตอ้ งหนั เนือใหญ่ขนาดนีดว้ ย เซียวจิงซนั กินขา้ วไมเ่ รว็ นกั เขากดั เนือคาํ ใหญ่กินโจ๊กคาํ โตแตก่ ลบั ดไู มม่ มู มาม ในทางตรงขา้ มกลบั มีทา่ ทีสภุ าพ สงา่ งาม ในขณะทีเขากาํ ลงั ตกั โจ๊กคาํ ตอ่ ไปเขา้ ปากก็ 7

เหน็ เหมยจือหยดุ กิน จงึ ถามอยา่ งไมเ่ ขา้ ใจ “ทาํ ไมร?ึ ไม่ ถกู ปากหรอื ?” เหมยจือรูส้ กึ ลาํ บากใจทีจะเอย่ สดุ ทา้ ยก็รวบรวมความ กลา้ กลา่ วไปวา่ “ขา้ กินไมล่ งแลว้ ” นาํ เสียงของนางแผว่ เบาราวกบั เสียงแมลงหวี ทวา่ เซียว จิงซนั กแ็ สดงออกวา่ ไดย้ ินชดั เจน เขาหลบุ ตามองเนือตนุ๋ ทียงั เหลืออีกเกือบครงึ จากนนั กม็ องรูปรา่ งผอมบางของ เหมยจือ แลว้ ขมวดควิ พลางกลา่ ววา่ “เจา้ กินนอ้ ยเกิน ไป” เหมยจือกม้ หนา้ ลง ใบหนา้ รอ้ นผา่ ว ยงั คงยืนยนั คาํ เดิม 8

“ขา้ กินไมล่ งแลว้ จรงิ ๆ” พดู ไปแลว้ ก็ยงั กงั วลวา่ อีกฝ่ายจะบงั คบั ใหต้ นกินตอ่ เพราะดจู ากทา่ ทางของเซียวจิงซนั แลว้ เหมือนกบั เขาไม่ คอ่ ยพอใจนกั หญิงสาวเรมิ คดิ ขนึ มาวา่ หากตนถกู ผชู้ าย กาํ ยาํ ลาํ สนั ตรงหนา้ บีบบงั คบั ใหก้ ินเนือตนุ๋ ชินนีจนหมด แลว้ นางจะทาํ อยา่ งไร พอเกิดความคิดนีขนึ รา่ งของนาง กพ็ ลนั สนั เทิม ชา่ งน่าหวาดกลวั เสยี จรงิ นางถงึ ขนาดคิดวา่ เซียวจิงซนั กาํ ลงั โกรธตนอยหู่ รอื ไม่ เขาจะใชไ้ มไ้ ลท่ บุ ตีนางอยา่ งมารดาหรอื เปลา่ ? ยงั คดิ เลยเถิดไปถงึ ตอนทีเขาเงือขวานผา่ ฟื นโดยใชแ้ รงเตม็ กาํ ลงั 9

คาดไมถ่ งึ วา่ เซียวจิงซนั กลบั ไมเ่ อย่ อะไรสกั คาํ เขาเพียง ยืนตะเกียบมาคีบชินเนือทีมีรอยฟันจากชามของนางไป ใสใ่ นชามตนเอง แลว้ เรมิ กินตอ่ ทวา่ ใบหนา้ ของเหมยจือ กลบั แดงยิงกวา่ เก่า นนั เป็นเนือตนุ๋ ทีนางกินเหลอื นะ! แตเ่ ซียวจิงซนั ไมม่ ีทา่ ทีถือสา เขาเดนิ ออกไปทีเตาไฟเพือ เติมโจ๊กเพมิ จากนนั ก็กินอาหารทีเหลือจนหมด . 10

หลงั จากแตง่ งานไดส้ องวนั เหมยจือกค็ อ่ ยๆ คนุ้ เคยกบั วถิ ีชีวิตของเซียวจิงซนั ชายผู้ นีไมม่ ีทีดินทาํ กิน อาศยั เพียงการลา่ สตั วเ์ พือดาํ รงชีวติ และหาของป่าตามธรรมชาติในการเลยี งปากทอ้ ง เขามกั จะออกไปลา่ ไก่ป่าหรอื กระตา่ ยบนภเู ขาใกลๆ้ หมู่ บา้ นเพือนาํ มาเป็นอาหาร นานครงั จงึ จะเขา้ ไปในป่าลกึ ลา่ พวกหมปู ่าหรอื หมีแลว้ เอาไปขายแลกเงิน เซียวจิงซนั เป็นคนไมส่ นใจเรอื งทรพั ยส์ นิ นอกกาย เมือ ขายของป่าไดเ้ งินมาเขากจ็ ะเอาไปใชจ้ า่ ยจนหมด ไมม่ ี เก็บสะสม อยา่ งเมือคราวงานแตง่ ทีผา่ นมา เซียวจิงซนั ก็ 11

ใชเ้ งินทงั หมดทีมีในการจดั งานแตง่ งานกบั นาง พอคดิ ถงึ เรอื งนีเหมยจือกร็ ูส้ กึ ตืนตนั ใจไมน่ อ้ ย ทวา่ ตืนตนั ก็สว่ นหนงึ อีกสว่ นก็รูส้ กึ วา่ ชายผนู้ ีชา่ งไมร่ ูจ้ กั การ ใชช้ ีวิตเอาเสียเลย แมน้ างจะไมก่ ลา้ ถามวา่ ในบา้ นมีเงิน เก็บเทา่ ไร แตก่ ็รูไ้ ดว้ า่ ยามนีอีกฝ่ายคงไมม่ ีเงินเกบ็ สะสม เป็นแน่ ทีนางมนั ใจขนาดนีเพราะคืนนีตอนทีตนปลอ่ ย ผมเตรยี มจะขนึ เตียงนอน เซียวจิงซนั ทีเหน็ วา่ นางไมม่ ี ปินปักผมก็เอย่ ออกมาวา่ “รอขา้ ลา่ สตั วไ์ ดเ้ อาไปขาย แลกเงินมาแลว้ จะสงั ทาํ เครอื งประดบั ใหเ้ จา้ นะ” เหมยจือไดย้ ินกร็ บี ปฏิเสธ เครอื งประดบั พวกนนั ลว้ นแต่ เป็นของทีคนในตระกลู สงู ศกั ดใิ ชก้ นั สว่ นนางเองสวมใส่ เสอื ผา้ ธรรมดาเรยี บงา่ ยมาตลอดจนรูส้ กึ ชินชาแลว้ ทวา่ 12

เซียวจิงซนั ทีมีทา่ ทีไมส่ ดู้ ียงั กลา่ วตอ่ ไปวา่ “ขา้ เองกไ็ มร่ ู้ วา่ พวกเดก็ สาวๆ ตอ้ งการอะไร ทาํ ใหเ้ จา้ ตอ้ งมาพลอย ลาํ บากไปดว้ ย” เมือไดย้ นิ คาํ พดู ชายหน่มุ กลบั เป็นเหมยจือเองทีรูส้ กึ ไมด่ ี นางรูด้ ีวา่ ชือเสยี งของตนไมส่ ดู้ ีนกั แตเ่ ขายงั ยนิ ดีทีจะ แตง่ งานดว้ ย เพียงเทา่ นีนางดีใจมากแลว้ ถงึ เซียวจิงซนั จะถกู ราํ ลอื เรอื งความประหลาด ทวา่ เขาก็ถือเป็นหนมุ่ โสดทีไมเ่ คยผา่ นการแตง่ งาน หนาํ ซาํ เขาไมเ่ พียงยนิ ดีที ไดแ้ ตง่ งานกนั ยงั มีทา่ ทีกงั วลวา่ จะทาํ ใหน้ างตอ้ งลาํ บาก อีกตา่ งหาก และนีทาํ ใหเ้ หมยจือรูส้ กึ ซาบซงึ ใจยิงนกั นางเองทีพดู ไมเ่ ก่งจงึ ไดแ้ ตค่ ดิ ในใจวา่ จะชว่ ยแบง่ เบา ภาระตา่ งๆ ของเขา และจะพยายามทาํ ตวั เป็นภรรยาทีดี 13

ชว่ งสายของวนั นี นางจดั การซอ่ มแซมเสอื ผา้ ทีเซียวจิง ซนั สวมใสใ่ นยามปกติ จากนนั ก็รวบรวมเสอื ผา้ ทีเขาใส่ แลว้ ไวใ้ นตะกรา้ ไมไ้ ผเ่ ตรยี มจะเอาไปซกั ผคู้ นทวั ไปในหมบู่ า้ นสว่ นใหญ่จะกินขา้ วแคส่ องมือ มือ เชา้ และมือเยน็ สว่ นมือกลางวนั โดยมากจะเป็นบา้ นของ คนมีเงินเทา่ นนั เหมยจือซงึ เหน็ วา่ เลยช่วงสายมาแลว้ อีกทงั เซียวจิงซนั ทีออกไปหาของป่าบนเขาใกลๆ้ กย็ งั ไม่ กลบั มา นางจงึ เอาเสอื ผา้ ทีจะซกั ออกไปทีลาํ ธาร 14

หมบู่ า้ นลสี ยุ่ ตงั อยบู่ นภเู ขาหนิวซนั บนภเู ขามีแมน่ าํ ไหลผา่ นหลายสาย ลาํ ธารทีอยใู่ กลก้ บั หมบู่ า้ นเป็นลาํ ธารสายเลก็ บรเิ วณตน้ นาํ จะใชส้ าํ หรบั กินดืมทาํ อาหาร สว่ นปลายนาํ จะเป็นทีทีบรรดาหญิง สาวในหมบู่ า้ นใชซ้ กั เสอื ผา้ 15

เหมยจือถือตะกรา้ ไมไ้ ผแ่ ละอา่ งไมเ้ ดนิ ไปทีรมิ ลาํ ธาร ตามลาํ พงั มีหญิงสาวกลมุ่ หนงึ ทีมากอ่ นจบั กลมุ่ พดู คยุ กนั อยอู่ ยา่ งสนกุ สนาน พอพวกนางเหน็ เหมยจือ เสยี ง พดู คยุ หยอกลอ้ กค็ อ่ ยๆ เบาบางกอ่ นจะเงียบไปในทีสดุ เหมยจือคดิ วา่ คงเป็นเพราะนางทาํ ผมทรงใหมแ่ ลว้ ดู ประหลาด คนอืนก็เลยมองวา่ นา่ ขนั นางจงึ กม้ หนา้ กม้ ตาเดิน ไมป่ รปิ ากออกมาแมแ้ ตค่ าํ เดียว หญิงสาวมอง หาทีเหมาะๆ ในการซกั ผา้ ก่อนจะใชอ้ า่ งไมต้ กั นาํ ใน ลาํ ธารขนึ มา แลว้ เอาเสือผา้ ลงไปซกั ตอนนีเองทีคนอืนๆ เรมิ สมุ หวั กระซบิ กระซาบ ดวงตาแต่ ละคนฉายแววอยากรูอ้ ยากเหน็ พรอ้ มกบั มองมาทีนาง เป็นระยะ ใบหนา้ ของเหมยจือรอ้ นวบู ขนึ มา ในใจรูส้ กึ 16

กระอกั กระอว่ นไมน่ อ้ ย แตท่ าํ ไดเ้ พียงกม้ หนา้ ซกั ผา้ ตอ่ ไป หญิงสาวซกั เสอื ผา้ ใหเ้ ซียวจิงซนั ทีละชิน ทงั เสอื ตวั นอก ตวั ใน รวมไปถงึ กางเกง เสอื ผา้ สว่ นใหญ่ของเขาทาํ จาก ผา้ เนือหยาบหรอื ไมก่ เ็ ป็นผา้ ดิบ ฝีมือการตดั เยบ็ ง่ายๆ ไมป่ ระณีต นางยงั ไดก้ ลนิ เหงือจางๆ ของชายหนมุ่ ติดมา กบั เสอื ผา้ อีกดว้ ย เวลาเหมยจือเดินสวนกบั ชายหน่มุ ในหมบู่ า้ น นางก็เคย ไดก้ ลนิ เหงือจากรา่ งของพวกเขาอยบู่ า้ ง แตส่ ว่ นมากจะ เหมน็ ทวา่ กลนิ จากเสอื ผา้ ของเซียวจิงซนั นนั นางกลบั ไม่ รูส้ กึ รงั เกียจ หนาํ ซาํ ยงั รูส้ กึ วา่ สมเป็นชายชาตรอี ีกตา่ ง หาก ทาํ ใหเ้ หมยจือหวนคิดถงึ ภาพเมือเชา้ ทีเขาเปลือย 17

ทอ่ นบน หยดเหงือไหลเรอื ยลงมาตามรอ่ งกระดกู สนั หลงั นางจงึ คดิ วา่ เหงือของเซียวจิงซนั คงจะอยใู่ นเสอื ผา้ พวก นีเตม็ ไปหมดแน่ ดวงตะวนั สาดแสงแรงกลา้ นาํ ใสในลาํ ธารบนภเู ขาทาํ ใหเ้ หมยจือรูส้ กึ เยน็ สบายขนึ มาบา้ ง นางซบั เหงือบน หนา้ ผาก ตงั หนา้ ตงั ตาซกั เสอื ผา้ ของเซียวจิงซนั ไปเรอื ยๆ ผา่ นไปครูใ่ หญ่เสยี งซบุ ซิบนินทารอบขา้ งกค็ อ่ ยๆ จาง หาย มีหญิงสาวเกลา้ มวยผมคนหนงึ ทรุดตวั ลงนงั ขา้ ง กายเหมยจือ แลว้ กระซิบถามเสียงเบา “เหมยจือ เจา้ เป็นอยา่ งไรบา้ ง?” 18

เหมยจือเงยหนา้ ขนึ ก็เหน็ วา่ คนขา้ งๆ คือเพือนเลน่ ในวยั เยาว-์ -อาจิน อาจินนนั เป็นคนสว่ นนอ้ ยทีแตง่ งานกบั ชาย หนมุ่ ในหมบู่ า้ นทีเป็นเพือนเลน่ กนั ในวยั เดก็ หลายปีมานี หลงั อาจินแตง่ งานแลว้ กภ็ าระมากขนึ แตค่ วามสมั พนั ธ์ ของนางกบั เหมยจือกถ็ ือวา่ ไมเ่ ลว เหมยจือสง่ ยมิ ใหแ้ ลว้ ตอบวา่ “กด็ ี” อาจินไดย้ ินก็ลงั เลเลก็ นอ้ ยคลา้ ยอยากจะพดู บางอยา่ ง แตพ่ อเหน็ ใบหนา้ ยมิ แยม้ ของเหมยจือจงึ ไมไ่ ดเ้ อย่ ออก มา ทาํ เพียงยา้ ยอา่ งไมแ้ ละถงั ไมข้ องตนมาใกลๆ้ แลว้ นงั ซกั ผา้ อยขู่ า้ งๆ ซกั ไปพลางชวนพดู คยุ เรอื งสพั เพเหระ ของทีบา้ นไปพลาง 19

เหมยจือสงั เกตเหน็ วา่ ตอนทีอาจินพดู คยุ ดว้ ยนนั อีกฝ่าย พยายามหลีกเลยี งทีจะเอย่ ถงึ การแตง่ งานของตน คิดดู แลว้ คงเป็นเพราะสหายเกรงวา่ เหมยจือจะเสียใจ จงึ ไม่ อยากเอย่ ขนึ มาใหไ้ มส่ บายใจกระมงั เหมยจือรูด้ ีวา่ อาจินใสใ่ จความรูส้ กึ ของนางแตก่ ย็ งั อดขาํ ไมไ่ ด้ ตามจรงิ เรอื งทีฝเู กอทงิ นางไปนนั ตอนแรกนางก็ เสียใจมาก ทวา่ หลงั จากทีไปแขวนคอฆา่ ตวั ตายใต้ ตน้ ไมแ้ ลว้ ไมส่ าํ เรจ็ ความเศรา้ โศกเสยี ใจกก็ ลายเป็น เหมือนเมฆหมอกทีปกคลมุ อยบู่ นยอดเขาไกลลบิ ทีดู เลือนรางมองเหน็ ไมช่ ดั เจน มาถงึ ตอนนีจะแตง่ งานกบั ใคร สาํ หรบั เหมยจือแลว้ ก็ไมต่ า่ งกนั แมเ้ ซียวจิงซนั จะ เงียบขรมึ เฉยชากบั คนอืน แตเ่ ขากลบั ปฏิบตั ิตอ่ 20

นางอยา่ งดี หญิงสาวจงึ ไมม่ ีสงิ ใดใหต้ อ้ งแคน้ ใจเลยสกั นิด ทวา่ ความในใจเชน่ นีใช่วา่ จะสามารถอธิบายออกมา ไดใ้ นเวลาอนั สนั เหมยจือจงึ ไมไ่ ดอ้ ธิบายอะไรใหอ้ าจิ นฟัง อาจินแตง่ งานกบั เฉินหงอวีซงึ เป็นชายหน่มุ ในหมบู่ า้ น เฉินหงอวีเป็นคนอารมณด์ ี กอ่ นทีทงั สองจะแตง่ งานนนั เวลาเจอหนา้ ก็มกั จะตอ่ ลอ้ ตอ่ เถียงกนั เป็นประจาํ จาก นนั ผใู้ หญ่ของทงั สองฝ่ายกเ็ หน็ วา่ เดก็ ทงั สองเหมาะสม กนั จงึ จดั การแตง่ งานให้ เรอื งจงึ ไดล้ งเอยเชน่ นี ตระกลู เฉินถือเป็นครอบครวั ทีมีฐานะ เฉินหงอวีเป็นคนอารมณ์ ดีและรกั ภรรยาของตนมาก แตง่ งานไมถ่ งึ ปีครอบครวั นีก็ ไดต้ าหนตู วั อว้ นจาํ มาํ เพิมมาอีกหนงึ ในหมบู่ า้ นลสี ยุ่ อา จินนนั นบั วา่ มีความเป็นอยดู่ ีไมน่ อ้ ย 21

ในระหวา่ งทีเหมยจือกบั อาจินกาํ ลงั พดู คยุ เรอื งทีบา้ น บรรยากาศรอบขา้ งกด็ คู รกึ ครนื ขนึ มา บรรดาหญิงสาวที อยรู่ อบขา้ งพากนั มารว่ มผสมโรงพดู คยุ ดว้ ย พวกนาง ถามเหมยจือตา่ งๆ นานา มีหญิงสาวใจกลา้ กา๋ กนั คน หนงึ ชือวา่ หมิงจีถามนางตามตรงวา่ เรอื งเมือคืนเป็น อยา่ งไรบา้ ง ไหนเลยเหมยจือจะตอบคาํ ถามนนั ได้ หนาํ ซาํ เรอื งเมือ คืนยงั ไมเ่ หมาะทีจะพดู นางจงึ เอาแตก่ ม้ หนา้ ซกั เสอื ผา้ อยา่ งเอาจรงิ เอาจงั ตอ่ ไป ครนั คนอยขู่ า้ งๆ เหน็ เหมยจือกม้ หนา้ งดุ ใบหนา้ แดงกาํ ก็ เขา้ ใจวา่ นางเขินอาย เมือเป็นเชน่ นีกย็ งิ ทาํ ใหค้ นอืนพา 22

กนั ตงั คาํ ถามมากขนึ หนงึ ในคนเหลา่ นนั มีสตรผี หู้ นงึ ชือ วา่ หงเจ่า นางเผยยิมมีเลศนยั พรอ้ มกบั จอ้ งมองเสอื ผา้ ที เหมยจือกาํ ลงั ซกั อยใู่ นมือ แลว้ เจตนาถามวา่ ผา้ สีขาวที ใชเ้ มือคืนไมต่ อ้ งเอามาซกั ดว้ ยหรอื เดิมทีเหมยจือไมเ่ ขา้ ใจวา่ ทีหงเจ่าพดู หมายถงึ เรอื งใด ทวา่ เมือไดย้ ินคาํ ถามนีหญิงสาวรอบขา้ งกลบั หวั เราะ พรอ้ มกนั หนาํ ซาํ บางคนยงั หวั เราะแลว้ แสรง้ ตอ่ วา่ หง เจ่าวา่ ถามอะไรไมไ่ วห้ นา้ กนั บา้ งเลย เหมยจือจงึ คอ่ ยๆ เขา้ ใจความหมายของอีกฝ่าย ทีแทก้ ็พดู ถงึ ผา้ ขาวทีใชป้ ู บนทีนอนในคืนแรกของการเขา้ หอนนั เอง ใบหนา้ ของนางแดงขนึ ในฉบั พลนั เหลือบตาขนึ จอ้ งหง เจา่ ดว้ ยความไมพ่ อใจแวบหนงึ ฝ่ายหงเจ่าทีเป็นคนเจา้ 23

อารมณอ์ ยแู่ ลว้ เมือเหน็ เหมยจือจอ้ งมองตนดว้ ยสายตา เช่นนีกย็ งิ เอาใหญ่ รุกถามตอ่ ไป “เจา้ รูแ้ ตเ่ อาเสอื ผา้ ของ สามีตนเองมาซกั ทาํ ไมถงึ ไมเ่ อาผา้ ขาวผืนนนั มาซกั ดว้ ย หรอื วา่ จรงิ ๆ แลว้ ผา้ ขาวผืนนนั สะอาดเอียมไมม่ ีรอย เปือนอะไรเลย?” คาํ พดู ของอีกฝ่ายมีเจตนาจะทิมแทง ประโยคนีเทา่ กบั ตอ้ งการบอกวา่ กอ่ นทีเหมยจือจะแตง่ งานออกเรอื นนนั นางไมใ่ ชส่ าวบรสิ ทุ ธิผดุ ผอ่ งเสยี แลว้ คราวนีเหมยจือ เดือดดาลขนึ มาทนั ที แววตาทอประกายโกรธเกรยี ว จอ้ ง ไปทีหงเจา่ แลว้ ตวาดเสียงดงั วา่ “หงเจ่า! เจา้ หมายความ วา่ อยา่ งไร?” ทีผา่ นมาเหมยจือนนั เป็นคนหวั ออ่ นยอมคนมาโดย 24

ตลอด แตไ่ หนแตไ่ รไมเ่ คยทะเลาะกบั ผอู้ ืนเลย แตเ่ รอื ง ในวนั นีไมเ่ พียงเกียวพนั ถงึ ชือเสียงของตน ยงั พวั พนั ไป ถงึ ชือเสียงของเซียวจิงซนั นางจงึ ตอ้ งโตเ้ ถียงกลบั ไป คนรอบขา้ งเหน็ วา่ การลอ้ เลน่ ครานีชกั จะเลยเถิดกนั ไป ใหญ่จงึ รบี หา้ มปราม บา้ งกพ็ ดู ปลอบเหมยจือวา่ อยา่ ไป ใสใ่ จ ทีหงเจ่าเป็นคนปากไมม่ ีหรู ูดพดู จาไมเ่ กรงใจก็ เพียงแคห่ ยอกลอ้ กนั เทา่ นนั บางคนก็ดงึ แขนของหงเจ่า แลว้ ปรามใหร้ บี หบุ ปาก สว่ นอาจินนนั ไมไ่ ดพ้ ดู อะไรมาก เพียงเขา้ ไปจบั มือของเหมยจือซงึ กาํ ลงั สนั ระรกิ คลา้ ยจะ บอกวา่ อยา่ ววู่ าม เมือมีคนรอบขา้ งช่วยไกลเ่ กลีย ในทีสดุ เหมยจือก็สงบสติ อารมณล์ งได้ นางรูด้ ีวา่ เรอื งพวกนียากจะอธิบายใหค้ น 25

อืนเขา้ ใจ ไมอ่ าจพดู ใหม้ ากความและก็ไมส่ ามารถ พสิ จู นก์ นั อยา่ งเปิดเผย ถือเป็นเรอื งทีคลมุ เครอื ดงั นนั ถงึ ตนเองจะรอ้ นใจไปก็ไรป้ ระโยชน์ ยิงรอ้ นใจก็จะยงิ ตก เป็นขีปากคนอืน อีกฝ่ายอาจกลา่ วหาวา่ ตนอบั อายจงึ แสรง้ ทาํ เป็นโมโห เมือคดิ ไดด้ งั นีนางจงึ แคม่ องหงเจ่า ดว้ ยสายตาแคน้ เคืองเป็นครงั สดุ ทา้ ย แลว้ นงั ลงซกั ผา้ ตอ่ ทวา่ มือกย็ งั ไมว่ ายสนั นอ้ ยๆ หวั ใจก็ยงั เตน้ ไมเ่ ป็นจงั หวะ เสอื ในมือถกู ขยาํ ขยีไมร่ ูก้ ีรอบตอ่ กีรอบ จนกระทงั อาจิ นเตือนเหมยจือจงึ เหน็ วา่ เสอื ตวั นนั เกือบจะเปือยยยุ่ คา มือตนแลว้ . 26

ใกลเ้ วลาพลบคาํ กลมุ่ คนรอบขา้ งคอ่ ยๆ ทยอยกนั กลบั เหมยจือเองกเ็ กบ็ เสอื ผา้ แลว้ เดนิ กลบั บา้ นเช่นกนั ตอนแรกนางเขา้ ใจวา่ เมือตนแตง่ งานแลว้ เรอื งทกุ อยา่ งก็ จะดีขนึ อยา่ งนอ้ ยขา่ วลอื กค็ งจางหายไปบา้ ง มาถงึ ตอน นีเหน็ ทีคงจะไมใ่ ชแ่ ลว้ ผคู้ นในหมบู่ า้ นไมม่ ีอะไรใหท้ าํ มากนกั ปกติหากไมย่ งุ่ กบั เรอื งหาเลียงปากทอ้ งก็จะหา เรอื งนินทาวา่ รา้ ยผอู้ ืนเพือความสนกุ สนาน บางครงั พดู ไปเรอื ยเปือยจนคนอืนตอ้ งแปดเปือนมลทิน 27

เหมยจือหอบเอาอา่ งไมแ้ ละตะกรา้ ไมไ้ ผก่ ลบั มาบา้ น ก็ พบวา่ เซียวจิงซนั กลบั มาถงึ แลว้ เขานงั ยองๆ อยแู่ ถว ลานบา้ น กาํ ลงั จดั การกบั ไกป่ ่าตวั หนงึ อยู่ พืนดา้ นขา้ ง ชายหน่มุ จงึ เตม็ ไปดว้ ยขนไก่ พอเซียวจิงซนั เหน็ เหมยจือ ก็ชีไปทีกองเหด็ ป่าแลว้ บอกวา่ “คืนนีกินเหด็ ป่ากนั ” หญิงสาวพยกั หนา้ รบั นางวางอา่ งไมล้ งแลว้ เอาเสือออก มาตากบนเชือกปอทีละตวั ถงึ ผคู้ นในหมบู่ า้ นจะสวมใส่ เสอื ผา้ เนือหยาบแตก่ ็ถนอมอยา่ งดี ในฤดรู อ้ นแสงแดด เจิดจา้ ซงึ จะทาํ ใหเ้ สอื ผา้ ซีดเก่าไดง้ า่ ย ปกติแลว้ พวกเขา จงึ ซกั เสอื ผา้ กนั ในตอนเยน็ แลว้ ตากชว่ งหวั คาํ พอถงึ เวลาเขา้ นอนก็จะแหง้ พอดีเกบ็ ไปไดเ้ ลย เซียวจิงซนั เงยหนา้ มองภรรยาทีกาํ ลงั สะบดั ผา้ ออกตาก 28

เหน็ ทา่ ทางหมดอาลยั ตายอยากของนางจงึ เอย่ วา่ “วนั นี ตอ้ งลาํ บากเจา้ แลว้ ” เหมยจือหนั กลบั มาสง่ ยมิ เบาบางใหช้ ายหน่มุ คิดวา่ เซียวจิงซนั น่าจะเขา้ ใจผดิ ทวา่ นางกไ็ มร่ ูว้ า่ จะอธิบายกบั เขาอยา่ งไร แมย้ ามนีตนกบั เซียวจิงซนั จะไดช้ ือวา่ เป็น สามีภรรยากนั แลว้ แตย่ งั มีเรอื งอีกมากมายทีทงั สองไม่ อาจพดู ตอ่ กนั ได้ เพราะตอนนีคนทงั คกู่ ย็ งั เหมือนคน แปลกหนา้ ตอ่ กนั 29

ตอนที 7 ธนขู องนายพราน เมือตากเสอื ผา้ เรยี บรอ้ ย เหมยจือกห็ ยบิ เหด็ ป่าทีวางอยู่ ขา้ งเทา้ เซียวจิงซนั ไปทาํ ความสะอาด จากนนั ก็หยบิ ตน้ หอมและหนั ขิงไวเ้ ตรยี มใชง้ าน ตอนนนั เองทีเซียวจิงซนั จดั การกบั ไกป่ ่าตวั นนั เรยี บรอ้ ย เหมยจือ จงึ เดนิ ไปรบั มา เซียวจิงซนั เหน็ ทา่ ทางของนางยงั ดเู หนด็ เหนือย จงึ เสนอวา่ “เจา้ เขา้ ไปพกั ผอ่ นในบา้ นก่อนเถอะ 30

ขา้ ทาํ เอง” เหมยจือจะยอมใหเ้ ซียวจิงซนั เป็นคนทาํ อาหารคาํ ได้ อยา่ งไร นางดงึ ดนั รบั ไกต่ วั นนั มาจนได้ ก่อนจะใชม้ ีดสบั ไก่ตวั นนั เป็นชินๆ หญิงสาวหนั ไปตม้ นาํ จนเดือดแลว้ ยก ลงจากเตามาวางไวข้ า้ งๆ นางนาํ เหด็ ป่าลงไปลวกในนาํ เดือด จากนนั ก็หนั มาเติมฟื นเพิมในเตาไฟพรอ้ มกบั วาง หมอ้ ใบใหมล่ งไป หญิงสาวใชไ้ มข้ ดั หมอ้ เอาไวจ้ นนาํ ที อยใู่ นหมอ้ เกือบแหง้ ขณะทีเหมยจือกาํ ลงั ยืนมือมาหยิบนาํ มนั มือใหญ่จาก ดา้ นหลงั กส็ ง่ ของทีตอ้ งการมาให้ หญิงสาวเหลือบมอง อีกฝ่ายแวบหนงึ กอ่ นจะรบั นาํ มนั มาแลว้ ใสเ่ ขา้ ไปในหมอ้ เลก็ นอ้ ย จากนนั กใ็ สข่ ิงทีหนั เป็นแผน่ และตน้ หอมซอย 31

ลงไป ไมน่ านกลนิ หอมก็ตลบอบอวลไปทวั นางจงึ คอ่ ย ใสเ่ นือไกท่ ีสบั เป็นชินและเหด็ ป่าตามหลงั เหมยจือยงั ไมค่ อ่ ยคนุ้ เคยกบั บา้ นหลงั นีนกั จงึ ถามเซียว จิงซนั วา่ ในบา้ นมีเครอื งปรุงรสอะไรบา้ ง อีกฝ่ายเดนิ ไป เปิดตไู้ มเ้ ลก็ ๆ ทีอยดู่ า้ นขา้ ง เหมยจือจงึ พบวา่ ดา้ นในมี เครอื งปรุงนานาชนิดอยา่ งครบถว้ นสมบรู ณ์ เหมือนอีก ฝ่ายไดต้ ระเตรยี มขา้ วของเครอื งใชส้ าํ หรบั สรา้ งครอบ ครวั เหมยจือมองปราดเดียวก็รูท้ นั ทีวา่ ของพวกนีเพิงหา ซือมาใหม่ ยงั ไมเ่ คยมีการใชง้ าน เนือตนุ๋ ทีนางกินไปเมือ เชา้ ก็ไมไ่ ดใ้ ชเ้ ครอื งปรุงพวกนี หญิงสาวมองเซียวจิงซนั อีกครงั การกระทาํ ของเขาทาํ ให้ นางรูส้ กึ วา่ อีกฝ่ายใสใ่ จดแู ลตนเป็นอยา่ งยิง ทวา่ เขา 32

กลบั เบือนหนา้ ไปทางอืนแลว้ กลา่ วเหมือนไมใ่ สใ่ จ “ตอน ขา้ ลงจากเขาไปขายของ เหน็ ของพวกนีจงึ ซือกลบั มา ดว้ ย คดิ วา่ ตอ่ ไปคงไดใ้ ชแ้ น่” เหมยจือคดิ ถงึ คาํ พดู ทีวา่ ‘ตอ่ ไปคงไดใ้ ชแ้ น่’ แลว้ ใบหนา้ พลนั แดงระเรอื โชคดีทีอาหารในหมอ้ เดือดพอดี นางจงึ รบี ละสายตาจากเขา แมเ้ หมยจือจะไมค่ อ่ ยไดก้ ินอาหารป่าพวกนี แตเ่ มือครงั ทีบดิ ายงั มีชีวิตอยกู่ ็ไดพ้ บเหน็ ไมน่ อ้ ย นางรูด้ ีวา่ ไกป่ ่าตนุ๋ เหด็ นนั เนน้ ทีความสดใหม่ แคใ่ ชเ้ กลอื ป่นปรุงรสเลก็ นอ้ ย กพ็ อแลว้ 33

สว่ นเซียวจิงซนั พอเขาเอย่ จบกเ็ ดินไปหยิบฟื นมาเติมลง ในเตาไฟแลว้ นงั ลงบนมา้ นงั หนิ เรมิ ชกั กลอ่ งสบู ลม ไม่ นานเปลวไฟในเตากล็ กุ โชติชว่ ง เหมยจือใชก้ ระบวยไป ตกั นาํ มาใสเ่ พิมในหมอ้ ทีกาํ ลงั เดือดปดุ ๆ หญิงสาวเดนิ ไปเอากา้ นเกาเหลยี ง[1] แหง้ มาใสใ่ นลงั ถงึ แลว้ ปผู า้ ขาวบางสะอาดรองอีกชนั จากนนั ก็เตรยี มเอา แผน่ แปง้ ทีจะกินในคาํ นีวางลงไป ในขณะทีจะวางนางก็ นกึ ขนึ ไดว้ า่ หากนอ้ ยไปอีกฝ่ายจะไมพ่ อกิน จงึ หนั ไปถาม วา่ “ทา่ นจะกินกีชินเจา้ คะ” “สามชินกพ็ อ” เขาตอบกลบั มา 34

เหมยจือจงึ วางแผน่ แปง้ ลงไปสชี ิน เพราะตวั นางกินแค่ ชินเดียวเทา่ นนั เมือจดั การงานตรงหนา้ เสรจ็ เหมยจือกม็ องเซียวจิงซนั ที กาํ ลงั ชกั กลอ่ งสบู ลมเพือเรง่ ไฟในเตา อีกฝ่ายถอดเสือ เปลือยทอ่ นบนเช่นเคย แสงสวา่ งจากเปลวไฟสะทอ้ นกบั แผลเป็นบนอกของเขายงิ ทาํ ใหน้ า่ หวาดกลวั ทวา่ ตอนนี นางกลบั ไมไ่ ดร้ ูส้ กึ หวาดหวนั เหมือนเมือก่อนแลว้ หญิงสาวคกุ เข่าลงดา้ นขา้ งแลว้ บอกวา่ “ใหข้ า้ ทาํ เถอะ” จากนนั นางกย็ ืนมือไปทีกลอ่ งสบู ลม ปกติแลว้ งานครวั จะเป็นหนา้ ทีของผหู้ ญิง จงึ เป็น 35

ธรรมดาทีเหมยจือจะรูส้ กึ ไมด่ ีทีเซียวจิงซนั ตอ้ งมาทาํ เอง แตช่ ายหน่มุ กลบั ไมย่ อมปลอ่ ยมือง่ายๆ เมือเหมยจือยืน มือมาจบั กลอ่ งสบู ลมจงึ สมั ผสั เขา้ กบั มือใหญ่ของเขาเขา้ มือนางพลนั รูส้ กึ รอ้ นวบู ราวถกู ไฟลวกทาํ ใหต้ อ้ งรบี ชกั มือกลบั เซียวจิงซนั เงยหนา้ สบตากบั นางแวบหนงึ ทา่ ทางเหมือน กาํ ลงั งนุ งงกบั ทา่ ทีตืนตระหนกของนาง เหมยจือระบาย ลมหายใจออกมา แลว้ กลา่ วเสยี งเบา “ขา้ ทาํ อาหารจน ชินแลว้ ” ชายหนมุ่ เหน็ ดงั นนั ก็ลกุ ขนึ ยืนแลว้ กลา่ วอยา่ งอารมณด์ ี “ได้ เชน่ นนั เจา้ ทาํ เถอะ” 36

พอเหมยจือเหน็ วา่ ในทีสดุ เขากย็ อมลกุ ขนึ จากมา้ นงั หิน นางก็รบี ทรุดตวั ลงนงั แทน มา้ นงั หนิ ตวั นียงั อนุ่ อยเู่ ลย หญิงสาวรูส้ กึ วา่ ใบหนา้ ตนรอ้ นวบู ขนึ มาอีกครงั แตน่ างก็ ใหเ้ หตผุ ลกบั ตวั เองวา่ เป็นเพราะตนอยหู่ นา้ เตาไฟทีลกุ โชนกระมงั จากนนั นางก็ออกแรงชกั กลอ่ งสบู ลมไปหลายครงั ไฟใน เตายงิ โหมแรงขนึ ผา่ นไปครูห่ นงึ ไก่ป่าตนุ๋ เหด็ ก็สง่ กลนิ หอมกรุน่ ชีวติ นางตอนนีช่างเรยี บงา่ ยและสงบสขุ สว่ นคาํ นินทา วา่ รา้ ยพวกนนั ก็ใหค้ นอืนพดู กนั ไปเถอะ อยา่ งมากนางก็ 37

ปิดประตใู ชช้ ีวิตกบั เซียวจิงซนั ตามลาํ พงั กพ็ อ . ฟา้ ใกลจ้ ะมืดแลว้ หมอ้ ทีตงั บนเตาไฟเดือดปดุ ๆ กลนิ อาหารหอมตลบ อบอวล เหมยจือชะโงกหนา้ ดกู ็รูว้ า่ อาหารนนั สกุ พรอ้ ม กินแลว้ นางหนั กลบั ไปมองคนรว่ มบา้ น เหน็ เซียวจิงซนั นงั อยบู่ น มา้ นงั หินอีกตวั ดา้ นขา้ ง เขากาํ ลงั ใชผ้ า้ เก่าผืนหนงึ เชด็ ถู คนั ธนอู ยา่ งระมดั ระวงั ในครอบครวั ของเหมยจือไมม่ ี 38