Hunter's Lady ดรุณีสุดที่รัก เล่ม1

ตอนที 43 เรืองทเี ป็ นไปไม่ได้ แมเ้ ซียวจิงซนั จะไมไ่ ดส้ วมใสเ่ สอื ผา้ แตเ่ ขาก็ไมไ่ ด้ ระแวดระวงั หรอื รูส้ กึ เกอ้ เขินแมแ้ ตน่ อ้ ย สีหนา้ ของเขาเหมือนไมแ่ ยแสอีกฝ่ายดว้ ยซาํ ชายหน่มุ เอย่ เสยี งเรยี บวา่ “มีสงิ ใดก็วา่ มา” ใบหนา้ ของจเู ถานนั แดงกาํ นาํ เสียงสนั เครอื ไมก่ ลา้ สอด สา่ ยสายตาดว้ ยเกรงวา่ จะเผลอไปเหน็ ในสงิ ทีไมค่ วรเหน็ ทวา่ นางยงั คงจอ้ งมองไปยงั ชายทีอยตู่ รงหนา้ ผซู้ งึ สาํ หรบั นางแลว้ ตนแทบไมม่ ีความหวงั เลยแมแ้ ตน่ ิดเดียว ขณะเดียวกนั ก็รวบรวมความกลา้ ทงั หมดทีมีแลว้ เอย่ 1

ออกไป “หากตอนนนั คนทีคิดแขวนคอตายเป็นขา้ ทา่ นจะชว่ ย ขา้ ไหม? แลว้ ถา้ ขา้ ตอ้ งถกู ผคู้ นตฉิ ินนินทา ทา่ นจะแตง่ งานกบั ขา้ เหมือนอยา่ งทีแตง่ กบั เหมยจือหรอื ไม?่ ” หญิงสาวสะอืนไหด้ ว้ ยความเจบ็ ซาํ ดวงตาคงู่ ามเปียม ไปดว้ ยความคาดหวงั “หากทา่ นแตง่ งานกบั ขา้ ทา่ นจะดี กบั ขา้ เหมือนอยา่ งทีทา่ นทาํ กบั เหมยจือหรอื เปลา่ ?” เซียวจิงซนั เหลอื บมองนางดว้ ยแววตานิงเฉย สา่ ยศีรษะ แลว้ กลา่ วเสียงหนกั แน่น “จเู ถา นนั เป็นเรอื งทีเป็นไปไม่ ได”้ 2

ทวา่ จเู ถายงั ไมล่ ะความพยายาม นางกา้ วลงไปในลาํ ธาร นาํ ในลาํ ธารคอ่ ยๆ ซมึ เขา้ ไปในรองเทา้ ฟาง ชดุ กระโปรง เนือหยาบเรมิ เปียกปอน นางถามตอ่ ดว้ ยนาํ เสียงปน เศรา้ “ขา้ ไมไ่ ดค้ ดิ อยากจะทาํ เชน่ นีเลย ขา้ เพียงแคอ่ ยาก รูว้ า่ ทา่ นจะทาํ เช่นไร เพียงเทา่ นีก็ไมไ่ ดห้ รอื ? แคค่ วาม คาดหวงั อนั นอ้ ยนิดกอ่ นทีขา้ จะแตง่ งานออกเรอื น แมแ้ ต่ หวงั แคน่ ีกไ็ มไ่ ดง้ นั หรอื ?” เซียวจิงซนั กา้ วขนึ จากลาํ ธารอยา่ งมาดมนั รา่ งสงู ใหญ่ สง่างามมากดว้ ยพละกาํ ลงั นนั เปลือยเปลา่ อยใู่ ตแ้ สง จนั ทร์ ทวา่ ทา่ ทีเขาเหมือนไมใ่ สใ่ จวา่ ตนกาํ ลงั ลอ่ นจอ้ น ตอ่ หนา้ สาวนอ้ ยทีกาํ ลงั โศกเศรา้ คนหนงึ ชายหน่มุ เดนิ ขนึ มาจนถงึ ฝัง กม้ ลงหยิบเสอื ผา้ ทีเตรยี มไวผ้ ลดั เปลยี น 3

ขนึ มาสวมใส่ เมือเสรจ็ แลว้ จงึ คอ่ ยหนั กลบั มาพดู ดว้ ยนาํ เสยี งเยน็ ชา “จเู ถา สงิ ทีเจา้ ควรคดิ กค็ ือพรุง่ นีจะเป็นเจา้ สาวทีดีไดอ้ ยา่ งไร ไมใ่ ช่วิงโลอ่ อกมาถามคาํ ถามเชน่ นี กบั พีเขยของตนเอง” จเู ถาพยายามฝืนไมใ่ หน้ าํ ตาไหลรนิ ออกมา เพือนางจะ ไดม้ องสีหนา้ ของเขาในยามนีไดอ้ ยา่ งชดั เจน นางหวงั เพียงจะไดพ้ บเหน็ ความหว่ งหาอาทร หรอื แมก้ ระทงั ความเวทนาในดวงตาคมกลา้ นนั แตก่ ็ไมม่ ีเลยสกั นิด มี เพียงสหี นา้ เยน็ ชาทีแฝงไวด้ ว้ ยความรงั เกียจขยะแขยง อยา่ งทีไมเ่ คยเป็นมากอ่ น นางเป็นเพียงสาวนอ้ ยทีไมเ่ คยพบเจอโลกภายนอก สาย ตารงั เกียจเดียดฉนั ทข์ องเขาไดท้ าํ รา้ ยความกลา้ หาญที 4

นางพยายามสงั สมมาหลายวนั จนหมดสนิ ทกุ อยา่ งของ นางพงั ทลายลงภายในพรบิ ตาจนตอ้ งทรุดกายลงกบั พืน นาํ ในลาํ ธารทาํ ใหช้ ดุ กระโปรงและผมยาวสลวยเปียกช่มุ จเู ถารอ้ งไหอ้ ยกู่ ลางนาํ ดว้ ยทา่ ทางโศกเศรา้ และสนิ หวงั ทวา่ เซียวจิงซนั กลบั กม้ ตวั ลงเกบ็ เสือผา้ ทีใสแ่ ลว้ จากนนั กส็ าวเทา้ เดนิ จากไปอยา่ งไมส่ นใจอืนใดอีก จเู ถาเหน็ ก็ รบี ตะโกนใสด่ า้ นหลงั ของเขาวา่ “พวกทา่ นลว้ นแตเ่ ป็น คนสารเลว! ไรค้ วามเป็นธรรม ทงั ทา่ นพอ่ ทา่ นก็ดว้ ย! ขา้ เกลียดพวกทา่ น ขา้ จะเกลยี ดพวกทา่ นไปจนตาย!” เซียวจิงซนั ชะงกั ฝีเทา้ หนั กลบั มาแลว้ สงั เสยี งเขม้ “ลกุ ขนึ กลบั บา้ นไปซะ!” 5

นาํ เสยี งทรงอาํ นาจดงั กอ้ งไปทวั บรเิ วณทีโลง่ กวา้ ง หาก ใครไดย้ ินกค็ งรูส้ กึ ครนั ครา้ มจนไมอ่ าจคดั คา้ นไดอ้ ีก ทวา่ สาวนอ้ ยตรงหนา้ กลบั ทาํ ราวกบั ฟังไมอ่ อก ยงั คงคกุ เขา่ อยรู่ มิ ลาํ ธาร ใชส้ องมือทบุ ลงไปบนผิวนาํ ราํ ไหพ้ ลาง ขบเขียวเคียวฟัน “ขา้ ไมก่ ลบั ไมก่ ลบั ก็คือไมก่ ลบั ! ทาํ ไม พวกทา่ นตา่ งกท็ าํ ดีแตก่ บั เหมยจือ ทาํ ไมพวกทา่ นไมเ่ คย คิดถงึ ขา้ บา้ ง? หรอื ขา้ เป็นแคน่ อ้ งสาว พวกทา่ นจงึ ไม่ เหน็ ขา้ อยใู่ นสายตา!” เซียวจิงซนั ไมพ่ ดู อะไรอีก ไมส่ นใจทีนางเอย่ ออกมาดว้ ย ซาํ และคิดวา่ ตนไมม่ ีความจาํ เป็นตอ้ งใสใ่ จดว้ ย 6

เมือจเู ถาเหน็ เซียวจิงซนั ไมม่ ีปฏิกิรยิ าใดๆ มือทีทบุ ตีผวิ นาํ อยา่ งบา้ คลงั ก็หยดุ ลง นางเอย่ เสียงสะอืน “ในใจของ ทา่ นคงจะไมพ่ อใจขา้ มาโดยตลอด คงคดิ วา่ ขา้ เอาแต่ รงั แกภรรยาทีแสนดีวา่ นอนสอนง่ายของทา่ น ใชห่ รอื ไม?่ แตท่ า่ นเคยรูถ้ งึ ความไมเ่ ป็นธรรมทีขา้ ไดร้ บั บา้ งหรอื เปลา่ ? ตอนทีทา่ นพอ่ ยงั มีชีวิตอยู่ ทา่ นพอ่ ก็รกั แตน่ างคน เดียว อมุ้ นางไปออกเทียว แตท่ า่ นพอ่ แทบจะไมเ่ คยอมุ้ ขา้ ออกไปไหนเลยดว้ ยซาํ ” เซียวจิงซนั ยงั คงนิงเงียบไมพ่ ดู อะไร ตอนทีเขาจากหมู่ บา้ นนีไปเหมยจือเพิงอายไุ ดข้ วบเดียว สว่ นจเู ถายงั ไมไ่ ด้ ลมื ตามาดโู ลกเลยดว้ ยซาํ เรอื งพวกนีเขาไมม่ ีทางรูไ้ ด้ 7

จเู ถาพรงั พรูความเจ็บชาํ ในใจ นาํ เสยี งสะอืนไหอ้ ยา่ ง หนกั “เทา่ นนั ยงั ไมพ่ อ... แมว้ า่ คนเป็นบิดามารดายอ่ ม จะมีจิตใจคิดลาํ เอียงบา้ ง ไมร่ กั คนนนั กห็ ว่ งคนนี แตไ่ ม่ วา่ อยา่ งไรขา้ ก็ไมอ่ าจเป็นคนทีถกู รกั ได้ นนั คงเพราะขา้ ไรว้ าสนา แตส่ งิ ทีทาํ ใหข้ า้ เสียใจมาตลอดชีวติ ก็คือ แม้ แตต่ อนทีทา่ นพอ่ จะจากไปก็ยงั ไมค่ ดิ ถงึ ขา้ เลย” จเู ถาเงยหนา้ ทีเปือนนาํ ตา กลา่ วดว้ ยนาํ เสยี งเจบ็ ชาํ อีกวา่ “ทา่ นพอ่ เอาแตจ่ บั มือของนางไว้ บอกใหด้ แู ลนอ้ ง ชายนอ้ งสาวใหด้ ี บอกวา่ ตอ่ ไปตอ้ งแบง่ เบาภาระทา่ นแม่ แตท่ า่ นพอ่ กลบั ไมพ่ ดู ถงึ ขา้ เลย ไมแ่ มแ้ ตจ่ ะมองขา้ สกั นิด แลว้ กจ็ ากไปทงั ทียงั จบั มือของนางอย!ู่ ” จเู ถาขบ กรามแน่น กลา่ วตอ่ ไปวา่ “ขา้ เกลยี ดทา่ นพอ่ ! ในใจทา่ น พอ่ ไมเ่ คยมีขา้ !” จากนนั ก็จอ้ งเซียวจิงซนั ดว้ ยสายตา 8

เกลียดชงั “และขา้ ก็เกลียดทา่ น! ในใจของทา่ นกไ็ มเ่ คยมี ขา้ อยเู่ ชน่ กนั !” เซียวจิงซนั ฟังมาถงึ ตรงนีก็เขา้ ใจวา่ เหตใุ ดสองพีนอ้ งจงึ ไมค่ อ่ ยลงรอยกนั นกั เขามองจเู ถาทีรอ้ งไหอ้ ยา่ งสนิ หวงั อยรู่ มิ ลาํ ธาร แลว้ กลา่ ววา่ “กอ่ นหนา้ นีพวกเจา้ มีเรอื ง อะไรกนั ขา้ ไมร่ ู้ แตถ่ งึ อยา่ งไรเจา้ กบั เหมยจือกเ็ ป็นพีนอ้ ง สายเลือดเดียวกนั ไมว่ า่ เจา้ จะรูส้ กึ เชน่ ไรกบั นาง นางก็ ไมเ่ คยคิดแคน้ เคืองเจา้ เลย ในทางกลบั กนั ในใจนาง คาํ นงึ ถงึ เจา้ มาโดยตลอด อยากใหเ้ จา้ ออกเรอื นไปกบั คนทีดี เฝา้ แตค่ ดิ ทีจะหาสนิ เดิมเพมิ ใหก้ บั เจา้ ” จเู ถาแคน่ เสยี งเยน็ ออกมา “แลว้ อยา่ งไร! ตอ่ ใหน้ างดียงิ กวา่ นี แลว้ สามารถแลกเปลยี นกบั สายตาหว่ งใยสดุ ทา้ ย 9

ของทา่ นพอ่ ไดง้ นั ร!ึ ” เซียวจิงซนั ถอนหายใจยาว ยอ่ กายลงจอ้ งมองอีกฝ่าย ดว้ ยสายตาจรงิ จงั “เจา้ จะคิดเช่นไร ขา้ คงหา้ มไมไ่ ด้ แต่ ขา้ อยากบอกเจา้ วา่ ตอนนีพอ่ เจา้ จากไปแลว้ ถงึ เจา้ จะ คราํ ครวญกไ็ มอ่ าจเปลียนแปลงได้ แตว่ า่ พีสาวเจา้ ยงั มี ชีวิตอย”ู่ ชายหน่มุ พลนั ยืดกายยืนขนึ รา่ งสงู ใหญ่กาํ ยาํ ตระหงา่ นอยเู่ บืองหนา้ นางราวกบั ภเู ขา กอ่ นจะจากไป เซียวจิงซนั ยงั ไดก้ ลา่ วทิงทา้ ยไวป้ ระโยคหนงึ วา่ “หากเจา้ จะคิดแคน้ นางไปตลอดชีวติ ก็สดุ แทแ้ ตเ่ จา้ เถิด อยา่ มา เสียใจภายหลงั ก็พอ” หลงั จากพดู จบ เขากเ็ ดินจากไปดว้ ยทา่ ทางหนกั แน่น โดยไมห่ นั กลบั มามองอีก 10

ปลอ่ ยใหจ้ เู ถาไดแ้ ตม่ องตามแผน่ หลงั หนากวา้ งที หา่ งออกไปเรอื ยๆ นางจอ้ งมองนิงอยเู่ นินนาน สดุ ทา้ ยก็ ยกมือขนึ ปิดหนา้ แลว้ รอ้ งไหส้ ะอกึ สะอืนออกมาอีกรอบ . ในทีสดุ คืนนีเหมยจือและมารดากต็ ระเตรยี มทกุ อยา่ ง เสรจ็ สนิ ทงั สองจดั เรยี งขา้ วของทีจเู ถาตอ้ งเอาไปดว้ ยตอนแตง่ งานใสล่ งในหีบ บางสว่ นทีตอ้ งใชผ้ า้ หอ่ ตามขนบ ธรรมเนียมก็ทาํ ไวเ้ รยี บรอ้ ย กวา่ ทกุ อยา่ งจะพรอ้ มสรรพก็ 11

ลว่ งมาจนถงึ เวลาทีดวงจนั ทรล์ อยเดน่ อยเู่ หนือยอดหลวิ ทวา่ ยงั ไมเ่ หน็ แมแ้ ตเ่ งาของจเู ถาเช่นเคย เหมยจือรูส้ กึ รอ้ นใจขนึ มา ในขณะทีกาํ ลงั จะออกไป ตามหาก็ไดย้ นิ เสยี งประตดู า้ นนอกดงั ขนึ ตามดว้ ยเสียง ฝีเทา้ ทีคอ่ ยๆ เดินเขา้ มาในลานบา้ น เหมยจือรบี มอง ผา่ นช่องหนา้ ตา่ งออกไปดา้ นนอก พอเหน็ วา่ เป็นจเู ถา อยา่ งทีคิดจรงิ ๆ กร็ บี บอกกบั มารดาทีกาํ ลงั สวมเสือคลมุ เพือจะออกไปตามหานอ้ งสาว เมือจเู ถาเดินเขา้ มาในหอ้ ง สภาพของนางทาํ ใหเ้ หมยจือ และมารดาตา่ งก็ตืนตกใจ เพราะชดุ กระโปรงนนั เปียกไป กวา่ ครงึ เสน้ ผมชมุ่ นาํ จนแนบตดิ ใบหนา้ สหี นา้ นางยาม นีซีดเผือด ทงั สองจงึ พากนั ถามไถ่วา่ เกิดอะไรขนึ ทวา่ จู 12

เถาเอาแตส่ า่ ยหนา้ มองพีสาวและมารดาทีมีทา่ ทาง หว่ งใยตนแวบหนงึ ก่อนจะยอกวา่ “ไมม่ ีอะไร ขา้ เหนือย ขา้ อยากจะนอนแลว้ ” เหมยจือและมารดาไดแ้ ตส่ บตากนั ไมม่ ีใครกลา้ ถาม อะไรอีก รบี บอกใหอ้ ีกฝ่ายไปเปลียนเสือผา้ ดว้ ยเกรงวา่ จะไมส่ บาย จากนนั ก็เอาผา้ มาช่วยกนั เช็ดผมนางใหแ้ หง้ เสรจ็ แลว้ ถงึ ขนึ เตียงนอนพรอ้ มกนั ทวา่ เหมยจือกลบั นอนไมห่ ลบั นกึ สงสยั วา่ เกิดอะไรขนึ กบั จเู ถา หลงั ผา่ นไปครงึ คอ่ นคืน นางก็พบวา่ มารดาของ ตนก็นอนไมห่ ลบั เช่นกนั อีกฝ่ายเอาแตท่ อดถอนใจซาํ ยงั พลกิ ตวั ไปมาอีกดว้ ย เหมยจือจงึ อดครุน่ คิดไมไ่ ดว้ า่ จรงิ ๆ แลว้ มนั เกิดเรอื งอะไรกนั แน่ จเู ถาจะแตง่ งานออก 13

เรอื นพรุง่ นีอยแู่ ลว้ เหตใุ ดยงั ทาํ ตวั ใหม้ ารดาตอ้ งเป็นหว่ ง อีก แมท้ ีนีจะเป็นเพียงหมบู่ า้ นเลก็ ๆ หา่ งไกลความเจรญิ แต่ เรอื งพธิ ีแตง่ งานนนั ชา่ งพถิ ีพิถนั ยงิ นกั ปกตแิ ลว้ จะดฤู กษ์ ยามทีเป็นมงคล ใชช้ ่วงเวลาตอนทีฟา้ ยงั ไมส่ างใหฝ้ ่าย เจา้ บา่ วมารบั ตวั เจา้ สาว เหมยจือเหน็ วา่ ถงึ อยา่ งไรคืนนี ก็คงนอนไมห่ ลบั นางจงึ สะกิดแขนของมารดา แลว้ กระซิบถามวา่ “จะตืนตอนไหนดีเจา้ คะ?” ซฮู หู ยินลกุ ขนึ มานงั ยืนมือไปควา้ เสอื ขนึ มาสวมพลาง ถอนหายใจแลว้ กลา่ ววา่ “เช่นนนั กต็ ืนตอนนีเลยแลว้ กนั ถงึ อยา่ งไรกน็ อนไมห่ ลบั แลว้ ” 14

ทงั สองเกรงวา่ จะรบกวนการนอนของจเู ถาจงึ คอ่ ยๆ ยอ่ งออกมาเตรยี มอาหารกนั กอ่ น แลว้ กไ็ ปตรวจสอบ ขา้ วของในหีบอีกครงั 15

ตอนที 44 ส่งตัวเจ้าสาว หลงั จากจดั การทกุ อยา่ งเสรจ็ เรยี บรอ้ ย จากนนั จงึ คอ่ ย ไปปลกุ จเู ถาใหต้ ืน จเู ถาลกุ ขนึ อยา่ งสะลมื สะลือจนมารดาเหน็ แลว้ ก็อดเป็น กงั วลอีกไมไ่ ด้ ยามนีดวงตาของนางแดงกาํ ราวกบั ลกู ทอ้ เหมือนชือไมม่ ีผิด เช่นนีแลว้ จะไปเจอผคู้ นไดอ้ ยา่ งไร ทนั ใดนนั เองทีทา่ นปา้ ขา้ งบา้ นเดนิ เขา้ มา พอเหน็ อาการจู เถากต็ กใจ รบี บอกใหไ้ ปหานาํ เยน็ มาประคบ หลงั จาก ประคบไปไดค้ รูห่ นงึ จงึ คอ่ ยดดู ีขนึ มาหนอ่ ย จากนนั พวก นางกค็ อ่ ยประทนิ โฉมแตง่ หนา้ แตง่ ตาและจดั การเกลา้ ผมใหเ้ จา้ สาว 1

เมือไก่เรมิ โก่งคอขนั เซียวจิงซนั กบั สามีของทา่ นปา้ ขา้ ง บา้ นก็มาถงึ พวกเขาชว่ ยกนั ตระเตรยี มประทดั ผา้ แดง และงานอืนๆ ทีตอ้ งอาศยั แรงผชู้ าย ไมน่ านงานแตล่ ะ อยา่ งกเ็ สรจ็ เรยี บรอ้ ย จากนนั ก็ไดแ้ ตร่ อฝ่ายเจา้ บา่ วมา รบั ตวั เจา้ สาว ผา่ นไปครูห่ นงึ กไ็ ดย้ นิ เสยี งแตรนาํ ขบวนมาแตไ่ กล ทา่ น ปา้ กลา่ วยิมๆ วา่ “ขบวนรบั เจา้ สาวมาแลว้ รบี เตรยี มตวั เรว็ ” พอขบวนรบั เจา้ สาวมาถงึ หนา้ ประตบู า้ น จเู ถาก็สวมชดุ เจา้ สาวรออยแู่ ลว้ ผา้ แดงคลมุ ศีรษะก็คลมุ ไวเ้ รยี บรอ้ ย พรอ้ มสาํ หรบั การสง่ ตวั 2

ซฮู หู ยินยกผา้ กนั เปือนขนึ ซบั นาํ ตา ลกู สาวอีกคนกาํ ลงั จะแตง่ งานออกเรอื นแลว้ ไมร่ ูว้ า่ หลงั จากนีในปีหนงึ จะมี โอกาสไดเ้ จอกนั สกั กีครงั เหมยจือเองกร็ ูส้ กึ เศรา้ ใจเช่นกนั จเู ถากบั ตนนนั อยดู่ ว้ ย กนั มาตงั แตเ่ ดก็ แมใ้ นชว่ งหลงั นิสยั ของจเู ถาจะเปลยี น ไป ชอบพดู จาประชดประชนั เหน็บแนมตนเอง แตถ่ งึ อยา่ งไรอีกฝ่ายกเ็ ป็นนอ้ งสาวทีอยดู่ ว้ ยกนั มานาน ทา่ นปา้ ขา้ งบา้ นประคองเจา้ สาวใหเ้ ดนิ ออกไปขา้ งนอก พอมาถงึ หนา้ ประตู จ่ๆู จเู ถาก็ชะงกั ฝีเทา้ หนั หลงั กลบั แลว้ เปิดผา้ แดงคลมุ หวั ขนึ 3

สตรสี งู วยั รอ้ งอทุ านดว้ ยความตกใจ รบี บอกวา่ “เวลา กา้ วออกจากประตู หา้ มเปิดผา้ คลมุ หวั เดด็ ขาด ตอ้ งให้ สามีเจา้ เป็นคนเปิดเทา่ นนั ไมเ่ ชน่ นนั จะไมเ่ ป็นมงคล” จเู ถากลบั กะพรบิ ตาถีๆ ขอบตาแดงเรอื ง มองมาทางเหม ยจือเหมือนมีบางอยา่ งอยากจะพดู พอเหมยจือเหน็ นอ้ งสาวจอ้ งมองตน นางก็หวนคิดถงึ ความสมั พนั ธฉ์ นั พีนอ้ งทีมีกนั มานาน นาํ ตาก็เรมิ ปรมิ ที ขอบตา จเู ถาขยบั รมิ ฝีปาก สดุ ทา้ ยก็กลา่ วออกมาดว้ ยนาํ เสยี ง 4

แผว่ เบาวา่ “พีใหญ่ ขา้ ไปละ่ ตอ่ ไปทา่ นตอ้ งดแู ลทา่ นแม่ กบั อาชิวใหด้ ีนะ” พดู จบหญิงสาวก็สะบดั ผา้ คลมุ หวั ลง หนั หลงั กลบั แลว้ สาวเทา้ เดินออกไปอยา่ งรบี รอ้ นจนทา่ น ปา้ ขา้ งบา้ นกา้ วตามแทบไมท่ นั ไดแ้ ตร่ บี สาวเทา้ ยาวๆ เพือตามไปประคองนาง ผเู้ ป็นมารดาถงึ กบั รอ้ งไหโ้ ฮ เหมยจือรบี กมุ มือมารดา แน่น ทวา่ นางเองกม็ ีนาํ ตาไหลรนิ ออกมาเช่นกนั จเู ถาไมเ่ คยเรยี กตนเองวา่ ‘พีใหญ่’ มาเนินนานเหลือเกิน แลว้ . 5

ตามธรรมเนียมของหมบู่ า้ น ปกตแิ ลว้ การแตง่ งานนนั ฝ่ายหญิงจะไมต่ ามไปดว้ ย ดงั นนั พอสง่ จเู ถาไปแลว้ ทีบา้ นของมารดาก็เงียบลงทนั ตา เหมยจือเช็ดนาํ ตาจนแหง้ แลว้ มองออกไปนอกหนา้ ตา่ ง เหน็ เกียวมารบั เจา้ สาวเตรยี มออกเดนิ ทาง ดา้ นขา้ งมี ชายหน่มุ ในหมบู่ า้ นทีมาช่วยงานและพวกทา่ นปา้ ยืนดู อยู่ ซฮู หู ยินรบี เดนิ ตามออกไปแลว้ กลา่ วขอบใจเพือน บา้ นทกุ คน บอกวา่ โอกาสหนา้ ขอเชิญทกุ ทา่ นมารว่ มกิน ขา้ วดว้ ยกนั สกั มือ ทวา่ ทกุ คนตา่ งกร็ ูส้ ถานะของครอบ ครวั นางเป็นอยา่ งดี จงึ ลว้ นแตก่ ลา่ ววา่ ไมจ่ าํ เป็นตอ้ งจดั เลยี ง จากนนั ตา่ งคนตา่ งกล็ ากลบั บา้ นของตนเอง 6

เซียวจิงซนั เองกเ็ ช่นกนั พอเขาเหน็ วา่ เหมยจือและ มารดาขอบตาแดงระเรอื ก็รูว้ า่ พวกนางคงตอ้ งการเวลา สงบจิตใจสกั หน่อย เขาจงึ กลา่ วขอตวั กลบั กอ่ นแลว้ บอกวา่ ทีบา้ นยงั มีงานทีตอ้ งทาํ อีก ใหเ้ หมยจืออยทู่ ีนีเป็น เพือนมารดาไปกอ่ น ซฮู หู ยนิ รบี บอกวา่ ไมเ่ ป็นไรและบอกใหเ้ หมยจือกลบั ไป พรอ้ มกบั เซียวจิงซนั เลย ทวา่ เหมยจือเองก็ยงั เป็นหว่ ง มารดาไมน่ อ้ ย เกรงวา่ หากมารดาอยคู่ นเดียวจะไมม่ ีคน พดู คยุ ดว้ ย นางก็เลยบอกวา่ ตนไมร่ บี รอ้ นจะกลบั และ จะอยนู่ งั เลน่ ทีบา้ นมารดาสกั พกั ดงั นนั ตอนทีเซียวจิงซนั จะเดินกลบั เหมยจือจงึ เดินตาม มาสง่ ทีประตู พอมาถงึ หลงั กาํ แพง นางก็รบี กระซิบถาม 7

สามีวา่ “ทีบา้ นยงั มีงานอีกมากไหม? แลว้ ลกู เจียบของ ขา้ เป็นอยา่ งไรบา้ ง?” แนน่ อนวา่ เซียวจิงซนั ยอ่ มไมเ่ อย่ ถงึ เรอื งทีเกิดขนึ เมือคืน พอไดย้ ินเหมยจือถาม เขากย็ มิ ใหแ้ ลว้ ตอบวา่ “เจา้ วาง ใจไดเ้ ตม็ ที พวกลกู เจียบนนั กินอิมนอนหลบั ดีทกุ ตวั สขุ สบายกวา่ ขา้ เสยี อีก” เหมยจือไดย้ ินก็รูส้ กึ เหมือนเขากาํ ลงั ตอ่ วา่ ตนทีทาํ ราว กบั เป็นหว่ งเป็นใยพวกลกู เจียบมากกวา่ ตวั เขา นางสง่ ยมิ ใหแ้ ลว้ แสรง้ ตาํ หนิวา่ “ดทู า่ นสิ ตวั โตขนาดนียงั จะไป คิดเลก็ คดิ นอ้ ยกบั ลกู เจียบไดอ้ ีก” 8

เซียวจิงซนั เอาแตย่ มิ เขามองนางนิงไมไ่ ดพ้ ดู อะไรอีก เหมยจือถกู สายตาเรา่ รอ้ นของอีกฝ่ายจอ้ งมองจนแทบ จะไมเ่ ป็นตวั ของตวั เอง หญิงสาวรบี หนั หลงั เตรยี มจะ เดินเขา้ บา้ น ทวา่ ก่อนจะผละไปก็เอย่ วา่ “มองอะไรกนั เลา่ ทา่ นกลบั ไปก่อนเถิด ขา้ จะเขา้ บา้ นไปอยเู่ ป็นเพือน ทา่ นแม”่ เซียวจิงซนั ยืนมือไปควา้ มือเลก็ ของนางมาวางไวบ้ นมือ ใหญ่อีกขา้ งแลว้ ลบู อยา่ งแผว่ เบา จากนนั ก็โนม้ ตวั ไป กระซบิ ขา้ งหนู างดว้ ยนาํ เสียงทมุ้ ตาํ “คืนนีกลบั ไปนอน บา้ นหรอื ไม?่ ” ลมหายใจรอ้ นผา่ วทีรนิ รดใบหทู าํ เอาหญิงสาวหแู ดงหนา้ แดง “ดทู า่ นสิ นอนคนเดียวแคห่ นงึ คืนแลว้ อยา่ งไร ตอ้ ง 9

รบี รอ้ นถามเรอื งนีกบั ขา้ ดว้ ยหรอื ” เซียวจิงซนั หวั เราะ “กไ็ มม่ ีอะไร เพียงแคไ่ มค่ นุ้ เคยกบั การนอนคนเดียว” เหมยจือยอ่ มเขา้ ใจความหมายของสามีเป็นธรรมดา พอ คิดขนึ มาไดว้ า่ มารดาของตนนนั อยอู่ ีกฟากหนงึ ของ กาํ แพง นางกท็ งั เขินอายทงั แอบปลมื ใจ หญิงสาว ชาํ เลอื งมองสามีแวบหนงึ “พดู อะไรกนั เลา่ หรอื วา่ เมือ กอ่ นทา่ นไมไ่ ดน้ อนคนเดียว มาตอนนีถงึ ไดพ้ ดู เชน่ นี” พดู จบนางก็ไมร่ อฟังวา่ อีกฝ่ายพดู อะไรตอ่ เพราะเกรงวา่ จะทาํ ใหต้ นยงิ หนา้ แดง หวั ใจเตน้ แรงขนึ มาอีก รบี เดนิ 10

เขา้ ไปในบา้ นทนั ที เมือเหมยจือเขา้ ไปในหอ้ งกเ็ หน็ มารดานงั ปาดนาํ ตาอยู่ บนเตียงตามทีคาดไว้ พออีกฝ่ายเหน็ บตุ รสาวเดนิ เขา้ มา ก็ถามเสียงสะอืนวา่ “จิงซนั พดู อะไรหรอื ทีบา้ นเกิดเรอื ง อะไรหรอื เปลา่ ?” เหมยจือทรุดตวั นงั ลงบนเตียงขา้ งมารดา เอย่ เสียงเบา วา่ “จะมีเรอื งอนั ใดไดเ้ จา้ คะ ทีบา้ นเรยี บรอ้ ยดีทกุ อยา่ ง อยา่ เหน็ แตว่ า่ เขาเป็นผชู้ าย อนั ทีจรงิ แลว้ เขาละเอียด รอบคอบและเชือใจใหด้ แู ลบา้ นไดเ้ ลย ขนาดลกู เจียบที บา้ น เขาก็ดแู ลเป็นอยา่ งดี” 11

ซฮู หู ยินยกมือขนึ ปาดนาํ ตา ทาํ ทา่ อกึ อกั เหมือนจะพดู บางอยา่ งแตก่ ็ไมไ่ ดพ้ ดู ออกมา สดุ ทา้ ยก็ทาํ เพียงถอน หายใจยาวแลว้ กลา่ ววา่ “เหน็ พวกเจา้ เป็นเช่นนีขา้ เองก็ วางใจแลว้ อีกประเดียวเจา้ เอาขา้ วสาลีกลบั ไปทีบา้ น ดว้ ยสกั กระสอบแลว้ กนั ” เหมยจือรบี ปฏิเสธ “ทา่ นแม่ ทา่ นเก็บเอาไวเ้ ถิด พวกขา้ มี อาหารพอกินแลว้ เจา้ คะ่ ” ซฮู หู ยินกลบั พดู ดว้ ยนาํ เสยี งขงึ ขงั “เจา้ ลกู คนนีจะมา เกรงใจอะไรกนั ตอนนีจเู ถาก็แตง่ งานออกเรอื นไปแลว้ อาชิวเองก็ยงั เลก็ หรอื เจา้ กลวั วา่ ขา้ จะดแู ลครอบครวั ไม่ ไหวร?ึ แมจ้ ิงซนั จะมีความสามารถหาเงินเกง่ แตพ่ วก เจา้ กต็ อ้ งกินขา้ วสองมือทกุ วนั ตอ่ ไปภายภาคหนา้ ยงั 12

ตอ้ งมีเรอื งใหใ้ ชเ้ งินอีกมาก หากจะวา่ ไปแลว้ ขา้ วสาลที ี พวกเจา้ ไปซือในตลาดกย็ งั ตอ้ งแบกกลบั พวกเจา้ แบก ขา้ วขา้ มเขาเป็นลกู ๆ ไมเ่ หนือยบา้ งรึ ไมส่ มู้ าเอาไปจาก บา้ นขา้ ไมด่ ีกวา่ หรอื ” เหมยจือเหน็ มารดามีเมตตากบั พวกตนกไ็ มอ่ ยากปฏิเสธ อีก “เจา้ คะ่ พรุง่ นีขา้ จะใหส้ ามีมายกไปสกั กระสอบ แต่ ในบา้ นกต็ อ้ งมีคา่ ใชจ้ ่ายตา่ งๆ เช่นกนั หากทา่ นแมต่ อ้ ง การใชเ้ งินทาํ อะไร ทา่ นตอ้ งบอกขา้ นะ หา้ มเกรงใจพวก ขา้ เดด็ ขาด” ซฮู หู ยนิ กลบั สา่ ยหนา้ “เจา้ เป็นเดก็ กตญั ู ขา้ ยอ่ มรูด้ ี กวา่ ใคร หลายปีมานีขา้ ประหยดั กินประหยดั ใช้ เพือ สะสมเงินเอาไว้ ตอนนีจงึ พอมีอยบู่ า้ ง ขา้ ตงั ใจจะเก็บไว้ 13

ใหอ้ าชิวแตง่ เมียในอนาคต เพราะเหลือเพียงเรอื งของอา ชิวทียงั เป็นหว่ ง นอกนนั ขา้ กค็ อ่ ยวางใจลงไดบ้ า้ งแลว้ ” สองแมล่ กู พดู คยุ กนั อยคู่ รูห่ นงึ แลว้ พากนั เดินออกไปทีที นา หลงั เก็บเกียวขา้ วสาลเี สรจ็ ทีนาจงึ ยงั วา่ งอยู่ ซฮู หู ยนิ คดิ จะใชช้ ว่ งเวลานีปลกู มนั เทศเพือเอาไวเ้ ป็นเสบียง เลยี งปากทอ้ ง ทงั สองพาอาชิวไปหยบิ จอบหยิบเสียมมา ชว่ ยกนั พรวนดิน จากนนั ทงั สามก็ทาํ งานยงุ่ ทงั วนั ระหวา่ งทีทาํ งานกพ็ ดู คยุ กนั ไปดว้ ย เพราะไมไ่ ดร้ บี เรง่ จงึ ทาํ ใหไ้ มเ่ หนือยมาก นกั เพียงพรบิ ตาดวงอาทติ ยก์ ็คลอ้ ยตาํ ลงมาก มารดาจงึ ชวนลกู สาวใหอ้ ยกู่ ินขา้ วดว้ ยกนั เหมยจือนนั คิดถงึ เซียว จิงซนั กเ็ ลยบอกวา่ ตนอยากกลบั ไปดทู ีบา้ นสกั หน่อย ผู้ 14

เป็นมารดายอ่ มตอ้ งรูท้ นั เพราะผา่ นรอ้ นผา่ นหนาวมา ก่อน จงึ ยอมปลอ่ ยใหน้ างกลบั ไป . ตอนทีเหมยจือกลบั มาถงึ ดวงตะวนั สแี ดงก็สาดแสงเขา้ มาทางทิศตะวนั ตกของ ลานบา้ นแลว้ เซียวจิงซนั นงั คกุ เข่าอยหู่ นา้ เตาทีเปลวไฟ กาํ ลงั ลกุ โชนอยู่ ภาพชายหนมุ่ รูปรา่ งสงู ใหญ่คกุ เข่าคดุ คู้ อยบู่ นมา้ นงั หนิ ตวั นิดเดียว ดแู ลว้ ชา่ งนา่ อดึ อดั เสียจรงิ เหมยจือคอ่ ยๆ ยอ่ งเขา้ ไปหา พอถงึ ขา้ งกายเขาก็พดู ดว้ ย 15

นาํ เสยี งออ่ นหวาน “ทา่ นลกุ ขนึ เถอะ ขา้ จะเติมไฟเอง” เซียวจิงซนั เงยหนา้ มองเหมยจือดว้ ยดวงตาเป็นประกาย วาววบั ดเู หมือนเขาจะรูอ้ ยกู่ อ่ นแลว้ วา่ นางกาํ ลงั เดนิ มา ชายหนมุ่ ลกุ ขนึ แลว้ เอย่ ยมิ ๆ วา่ “กด็ ี เชน่ นนั เจา้ ทาํ ตอ่ เถิด” 16

ตอนที 45 อ่างอาบนาํ ใบใหญ่ เหมยจือหยบิ กลอ่ งสบู ลม กอ่ นจะหนั มองเซียวจิงซนั ที อยขู่ า้ งๆ พอเหน็ อีกฝ่ายกาํ ลงั ใชต้ ะไบฝนไมท้ ีตดั ไวเ้ ป็นแผน่ ๆ ก็ ถามวา่ “ทา่ นจะทาํ อะไรหรอื ?” เซียวจิงซนั กลบั หนั มามองหนา้ นาง ยมิ นอ้ ยๆ “ใชอ้ า่ งใบ เลก็ อาบนาํ ไมค่ อ่ ยสะดวกนกั ขา้ ตงั ใจวา่ จะทาํ ถงั ไมใ้ บ ใหญ่ใหเ้ จา้ ถงึ ตอนนนั จะไดน้ อนแชน่ าํ แลว้ ก็สะดวกดี ดว้ ย” 1

เหมยจือไดย้ ินก็รูส้ กึ ประหลาดใจ เพราะคงไมม่ ีใครใน หมบู่ า้ นจะพถิ ีพถิ นั กบั เรอื งแบบนี ปกติจะแคอ่ าบให้ เสรจ็ ๆ ไป ทวา่ เซียวจิงซนั กลบั บอกวา่ จะทาํ ถงั ไมใ้ บใหญ่ เอาไวน้ อนแช่นาํ หากจะวา่ ไปก็น่าสนใจไมน่ อ้ ย เหม ยจือคดิ ถงึ ภาพตนเองนอนแชน่ าํ อยใู่ นถงั ไมข้ นาดใหญ่ อยา่ งสบายใจกแ็ อบคาดหวงั ขนึ มาทนั ที นางเหลือบมอง แผน่ ไมท้ ีเซียวจิงซนั กาํ ลงั ฝนอยดู่ ว้ ยความสนใจ มือก็ ออกแรงสบู กลอ่ งลมไปดว้ ย กระทงั ควนั ไฟในเตาคอ่ ยๆ ลอยคลงุ้ ขนึ ขา้ วในหมอ้ ใบ ใหญ่มีเสยี งเดือดดงั ปดุ ๆ กลนิ หอมโชยไปทวั ทงั ลาน เหม ยจือกเ็ ปิดฝาหมอ้ ออก ยกขา้ วและอาหารออกมาตงั สาํ รบั ทงั สองไมม่ ีกะจิตกะใจละเลียดกิน ตา่ งคนจงึ ตา่ ง รบี กินใหเ้ สรจ็ 2

เซียวจิงซนั รบี ลา้ งถว้ ยชามดว้ ยเวลาอนั รวดเรว็ และจดั เก็บจนเรยี บรอ้ ย จากนนั เขาก็เอาหาบไปทีรมิ ลาํ ธาร เหม ยจือฉวยโอกาสนีไปสาํ รวจลกู เจียบของตนทีอยใู่ นลงั ไม้ แตล่ ะตวั สง่ เสียงรอ้ งจิบๆ พลางกระโดดไปมา ไมม่ ีตวั ไหนทีเซืองซมึ เลย ไมน่ านนกั เซียวจิงซนั กห็ าบนาํ ทีเตม็ ทงั สองถงั เดนิ กลบั มา เหมยจือเหน็ เขายงั สวมชดุ เดมิ ตอนทีออกไปกร็ ูส้ กึ ประหลาดใจ ขณะทีนางกาํ ลงั จะเอย่ ถามวา่ ทาํ ไมถงึ ยงั ไมเ่ ปลยี นเสอื ผา้ ก็เหน็ เขาวางหาบลงแลว้ พดู ขนึ มาก่อน วา่ “คืนนีเราอาบนาํ ดว้ ยกนั ในบา้ นนะ” 3

. “คืนนีเราอาบนาํ ดว้ ยกนั ในบา้ นนะ” เขาพดู เหมือนเป็นเรอื งธรรมดา ราวกบั บอกวา่ คืนนีเรา กินกระดกู หมตู ม้ นาํ แกงดว้ ยกนั นะ ใหค้ วามรูส้ กึ วา่ เป็น เรอื งปกติอยา่ งไรอยา่ งนนั แตก่ ลบั ทาํ ใหค้ นฟังหวั ใจเตน้ แรง ใบหนา้ แดงแกม้ แดงไปจนถงึ ใบหู แมท้ งั สองจะเป็น สามีภรรยากนั แตท่ กุ ครงั ทีมีเรอื งบนเตียงก็อาศยั ความ มืด เหมยจือเองก็คนุ้ เคยกบั การทาํ เชน่ นนั ทวา่ ตอนนีฟา้ ยงั ไมม่ ืดดี เมือมีสายตาเรา่ รอ้ นของเขาจบั จอ้ งมายงั ตน หรอื ยามทีเขาพดู เรอื งทีเป็นสว่ นตวั ขนึ มาก็ใหน้ างไมก่ ลา้ สบตากบั เขา 4

แตจ่ ะวา่ ไป...อาบนาํ ดว้ ยกนั ไดด้ ว้ ยหรอื การอาบนาํ จะ ตอ้ งถอดเสอื ผา้ ออกจนหมด แลว้ จะทาํ เช่นนนั ไดอ้ ยา่ ง ไร... เซียวจิงซนั เหน็ เหมยจือเอาแตก่ ม้ หนา้ กม้ ตาไมย่ อมพดู สงิ ใด กก็ ลา่ วอยา่ งไมใ่ สใ่ จ “ถา้ เจา้ ไมช่ อบกช็ ่างเถอะ อยา่ งมากถา้ ถงึ ช่วงฤดหู นาว ขา้ ก็ออกไปอาบนาํ ขา้ ง นอกเหมือนเดิม” พอเหมยจือไดย้ ินเขากลา่ วถงึ ฤดหู นาว พลนั คิดถงึ ภาพ เซียวจิงซนั เปลอื ยกายอาบนาํ ทีเยน็ จดั ใตแ้ สงจนั ทรก์ ็ รูส้ กึ สงสารขนึ มาจบั ใจ นางไมเ่ คยคดิ ถงึ เรอื งนีมาก่อน เพราะตอนนีเป็นชว่ งฤดรู อ้ น จงึ รบี กลา่ ววา่ “เช่นนนั กม็ า 5

อาบนาํ ในบา้ นเถอะ ทา่ นอาบก่อน ขา้ อาบทีหลงั อยา่ งนี ดีหรอื ไม?่ ” เซียวจิงซนั ทีกาํ ลงั จดั การกบั เชือกผกู หาบทีพนั ยงุ่ เหยงิ ชาํ เลืองมองเหมยจือแวบหนงึ เขารูด้ ีวา่ นางมีนิสยั ขีอาย เพียงใด จงึ บอกวา่ “เจา้ อาบกอ่ นเถอะ” หลงั จากนนั ครูห่ นงึ ชายหนมุ่ ก็หาบนาํ ทีเพิงตกั มาจาก ลาํ ธารเขา้ ไปใหน้ างในบา้ นหนงึ ถงั แลว้ หยิบอา่ งไมส้ อง ใบเขา้ ไปไวใ้ นหอ้ งใหด้ ว้ ย เหมยจือไดแ้ ตย่ ืนมองดว้ ยทา่ ทางเขินอาย กระทงั เซียวจิงซนั หนั หลงั ใหแ้ ลว้ เดินออกไป เหมยจือแอบมองไปนอกหนา้ ตา่ ง เหน็ เงารา่ งสงู ใหญ่ยืน 6

อยทู่ ีลานบา้ นใตแ้ สงจนั ทรน์ วล นางก็คลยี มิ ออกมา รบี ถอดเสือผา้ แลว้ หยอ่ นกายลงไปในแชน่ าํ วนั นีทาํ งานอยู่ ในนาทงั วนั แมจ้ ะไมเ่ หนือยมากแตเ่ หงือกอ็ อกจนโซม กาย ยามนีไดม้ านอนแช่นาํ จากลาํ ธารใสเยน็ ไดท้ าํ ความสะอาดรา่ งกาย ความเหน็ดเหนือยเมือยลา้ ก็หาย ไป ขณะทีเหมยจือกาํ ลงั อาบนาํ อยา่ งสบายอารมณก์ ไ็ ดย้ นิ เสียงประตกู ระทอ่ มเปิดออก นางสะดงุ้ ตกใจ รบี หนั ขวบั ไปมองทนั ที เมือประตเู ปิดออก แสงจนั ทรน์ วลก็สาดสอ่ งเขา้ มาดา้ น ใน เหมยจือเหน็ เงารา่ งสงู ใหญ่ของชายหนมุ่ เดินเขา้ มา แลว้ ประตกู ็ปิดลง! 7

ทงั ทียงั สบั สนงนุ งง เหมยจือกย็ งั คิดจะควา้ เสอื ผา้ ที เตรยี มไวเ้ ปลยี นหลงั อาบนาํ มาปกปิดรา่ งกาย แตพ่ อ เอือมมือออกไปกพ็ ลนั ชะงกั รา่ งของนางแข็งทือยิงกวา่ เดิม กม้ หนา้ งดุ ไมก่ ลา้ มองอีก ฝ่าย มือทียืนออกไปแลว้ ก็ไมร่ ูว้ า่ ควรจะวางไวต้ รงไหน พอคดิ ขนึ มาไดว้ า่ ตนเองนนั เปลอื ยเปลา่ แสงจนั ทรท์ ี สาดสอ่ งเขา้ มาคงทาํ ใหเ้ ขามองเหน็ ทกุ สดั สว่ นแลว้ นาง กอ็ ยากจะหนีหายไปจากตรงนีเสยี จรงิ เซียวจิงซนั เดนิ มาหยดุ อยขู่ า้ งกายนาง จอ้ งมองภรรยา สาวทีกาํ ลงั ขดั เขินจนทาํ อะไรไมถ่ กู แลว้ พดู เสียงทมุ้ ตาํ 8

“อาบนาํ ดว้ ยกนั เถอะ” เหมยจือนนั ไมก่ ลา้ แมแ้ ตจ่ ะเงยหนา้ นางพยกั หนา้ รบั อยา่ งลงั เล เอย่ เสยี งเบา “อืม...” อาบนาํ ดว้ ยกนั นนั ไมใ่ ช่ปัญหา แตจ่ ะอาบอยา่ งไรเลา่ ? เหมยจือไดแ้ ตน่ งั นิงไมก่ ลา้ ขยบั เขยือน ชายหน่มุ ทีอยู่ ดา้ นขา้ งราวกบั กลายเป็นคนแปลกหนา้ ไปเสยี แลว้ ทาํ ใหน้ างรูส้ กึ ไมเ่ ป็นตวั ของตวั เอง แตจ่ ะวา่ ไปนางก็เคยถกู ชายผนู้ ีสมั ผสั ไปทวั ทงั ตวั ทงั กอดจบู แลว้ ยงั มีเรอื งนนั อีก เพียงแคต่ นไมเ่ คยอยกู่ บั เขาในสถานการณเ์ ชน่ นีมากอ่ น กเ็ ทา่ นนั 9

เซียวจิงซนั ถอดเสอื ผา้ อยา่ งเงียบเชียบดว้ ยความคลอ่ ง แคลว่ วอ่ งไว เหมยจือกม้ หนา้ หลบุ ตาลง แตก่ ย็ งั เหน็ ช่วง ตน้ ขากาํ ยาํ แลว้ ยงั สงิ ทีลกุ ชนั นนั อีก ภาพทีเหน็ ทาํ ใหน้ าง ยงิ เขินอายแลว้ เกิดความระแวดระวงั ขนึ มา หญิงสาวรบี เบือนหนา้ ไปทางอืน แอบคิดในใจวา่ สว่ นอืนมีตงั เยอะ กลบั ไมเ่ หน็ ดนั มาเหน็ ตรงนนั ซะได้ เซียวจิงซนั กา้ วขายาวๆ ลงมาในอา่ ง มือใหญ่หยาบ กรา้ นอนุ่ รอ้ นจบั เอวของหญิงสาวแลว้ ดงึ นางเขา้ มากอด ไว้ พรอ้ มกบั กม้ หนา้ เขา้ มาใกลแ้ ลว้ บอกวา่ “อาบนาํ เถอะ” เหมยจือเปียกไปทงั รา่ ง เนือตวั เยน็ เฉียบ พอไดแ้ นบชิด 10

กบั รา่ งกายทอ่ นบนทีแหง้ และรอ้ นผา่ วของชายหน่มุ ก็ รูส้ กึ รอ้ นวบู วาบขนึ มา นางรูส้ กึ ไดว้ า่ เจา้ สงิ ชชู นั นนั กาํ ลงั เบียดทอ่ นลา่ งของตนอยู่ ทาํ ใหห้ ญิงสาวเสยี วซา่ นไปทงั กาย แขง้ ขาถงึ กบั ออ่ นระทวย ทาํ ไดเ้ พียงซบรา่ งกบั อก แกรง่ อยา่ งไรเ้ รยี วแรง ทอ่ นแขนกาํ ยาํ ของเซียวจิงซนั โอบกอดรา่ งบอบบางเอา ไว้ นาํ เสียงแหบพรา่ กระซบิ แผว่ เบาขา้ งหู “ใหข้ า้ ช่วยเจา้ อาบนาํ ดีไหม?” เหมยจือพิงแผงอกแกรง่ อยา่ งไรก้ าํ ลงั แกม้ นวลเนียนซบ อยตู่ รงรอยแผลเป็นนนู แดงบนอกเขาพอดี หญิงสาวพดู เสียงแผว่ วา่ “แลว้ แตท่ า่ นเถิด” พดู จบกห็ ลบุ ตาลงแลว้ แอบชาํ เลอื งมองเขาขดั เขิน ไมค่ ิดจะปฏิเสธอีก ยอมให้ 11

อีกฝ่ายรงั แกแตโ่ ดยดี เหมยจือหลบั ตาพรมิ จินตนาการไปวา่ ตนเป็นเหมือนปยุ น่นุ ทีอยใู่ นกาํ มือของเซียวจิงซนั ไมส่ !ิ เป็นเหมือนเสน้ หมี ทีออ่ นนมุ่ มากกวา่ มือหนาหนกั ทรงพลงั ขา้ งหนงึ ของเขา โอบกอดตนเอาไว้ อีกมือก็วกั นาํ ขนึ มาลบู ไปตามรา่ งนาง ทกุ ซอกมมุ มือใหญ่ลบู ไลท้ กุ สดั สว่ นทาํ ใหผ้ ิวกายขาว นวลรูส้ กึ รอ้ นวบู วาบ เขายงิ ลบู นางกย็ งิ รูส้ กึ รอ้ นระอไุ ป ทงั เรอื นรา่ ง จนนางไมร่ ูแ้ ลว้ วา่ ตอนนีตนจอ้ งมองเซียวจิง ซนั ดว้ ยสายตาและทา่ ทางเช่นไร มือใหญ่ของเขาเคลือนมาหยดุ อยตู่ รงกอ้ นเนือออ่ นน่มุ ทงั สองขา้ ง ก่อนทีนิวมือหยาบกรา้ นจะคอ่ ยๆ เคลา้ คลงึ อยา่ งเบามือและวนเวียนบีบเคลน้ อยพู่ กั ใหญ่ เสียงทมุ้ 12

ตาํ กระซิบขา้ งหู “เหมือนจะใหญ่ขนึ กวา่ แตก่ อ่ นแลว้ ” เหมยจือไดย้ นิ ก็กะพรบิ ตาปรบิ ๆ เอย่ เสยี งเบา “นา่ จะ อยา่ งนนั เจา้ คะ่ ” ชว่ งหลงั มานีนางมกั จะรูส้ กึ วา่ หนา้ อก ของตนนนั กระเพือมสนั ไหว นนั แสดงวา่ จะตอ้ งใหญ่ขนึ แนๆ่ “อืม...” เซียวจิงซนั สง่ เสยี งตอบรบั ในลาํ คอ แลว้ บอก ดว้ ยนาํ เสยี งออ่ นโยน “เจา้ อายยุ งั นอ้ ย ตอ่ ไปก็จะใหญ่ ขนึ อีก” ถงึ เหมยจือจะแตง่ งานเป็นภรรยาของเขาแลว้ แตจ่ ะวา่ ไปนางกย็ งั เป็นเพียงดรุณีแรกรุน่ เทา่ นนั เหมยจือหวนคิดถงึ เรอื งทีเซียวจิงซนั เคยพดู เมือครงั กอ่ น 13

จงึ ลืมตามองเขา “ตอนนีคงถกู ใจทา่ นแลว้ เมือกอ่ นทา่ น เคยบอกวา่ อยากใหข้ องขา้ ใหญ่ขนึ อีก” เซียวจิงซนั พลนั หวั เราะเสยี งทมุ้ กงั วาน “พดู อะไรกนั จะ ใหญ่หรอื ไม่ เหตใุ ดตอ้ งคดิ มากดว้ ยเลา่ ” เหมยจือแนบกายกบั แผงอกแกรง่ เบป้ ากใสอ่ ีกฝ่าย เหมือนเดก็ ๆ “เมือก่อนทา่ นตอ้ งรงั เกียจขา้ แน่ๆ” สีหนา้ เซียวจิงซนั เปลยี นเป็นจรงิ จงั ในทนั ใด “ไมจ่ รงิ ไม่ วา่ จะเลก็ หรอื ใหญ่ขา้ ก็ชอบทงั นนั ในเมือเจา้ เป็นภรรยา ของขา้ ขา้ ก็ชอบทงั หมด” 14

เหมยจือไดย้ ินเขาพดู อยา่ งหนกั แนน่ ก็รูส้ กึ ปลาบปลมื ใจ นางลบู แผงอกของเขาเบาๆ พดู ดว้ ยนาํ เสยี งออ่ นหวาน “รบี อาบนาํ กนั เถอะ” มือใหญ่ของเซียวจิงซนั ลบู ไลไ้ ปทวั เรอื นรา่ งของนาง ก่อนจะหยดุ ลงทีจดุ ออ่ นไหวทีสดุ บนกายสาว คงเพราะ การอาบนาํ ดว้ ยกนั เป็นเหตุ และยงั ถกู ชายหน่มุ โอบกอด ไวอ้ ีก ทาํ ใหท้ ีตรงนนั ช่มุ ชืนขนึ อยา่ งรวดเรว็ นิวมือหยาบ กรา้ นลองชอนไชเขา้ ไปดา้ นใน เหมยจือถงึ กบั สะดงุ้ เลก็ นอ้ ย สง่ เสียงครางออกมา เพียงครูเ่ ดียวนางกซ็ กุ หนา้ กบั บา่ กวา้ ง ปากรอ้ งครวญครางไมห่ ยดุ สองมือเกาะเกียว แผน่ หลงั ของเขาเอาไวอ้ ยา่ งไรเ้ รยี วแรง สดุ ทา้ ยแลว้ ไมเ่ พียงแตเ่ หมยจือทีทนไมไ่ หว แมแ้ ตเ่ ซียว 15

จิงซนั เองกห็ ายใจหอบกระชนั ขนึ ทกุ ที 16

ตอนที 46 สัตวเ์ ลยี งตัวใหม่ ในทีสดุ ชายหน่มุ ก็ฉวยผา้ ขนหนทู ีอยดู่ า้ นขา้ งมาหอ่ รา่ ง นางทีทงั ออ่ นปวกเปียกทงั แดงระเรอื ยามตอ้ งแสงไฟ กอ่ นจะอมุ้ นางไปวางบนเตียง สว่ นตนเองก็รบี กลบั ไป อาบนาํ เซียวจิงซนั อาบนาํ อยา่ งรวดเรว็ แลว้ หยบิ ผา้ มาเช็ดตวั ก่อนจะสาวเทา้ กา้ วยาวๆ ขนึ ไปบนเตียง เหมยจือนอน ขดตวั อยบู่ นเตียง หนั หนา้ เขา้ หากาํ แพงแลว้ หลบั ตาลงอ ยา่ งเหนียมอาย เซียวจิงซนั ทอดกายลงนอนดา้ นขา้ งแลว้ รวบตวั นางเขา้ มาโอบกอด กระซิบเสียงพรา่ ขา้ งหู “ไม่ ตอ้ งอายหรอก ทา่ ทางของเจา้ เมือครูช่ า่ งงดงามยิงนกั ” 1

เหมยจือขยบั กายหนี พดู คา้ นเสียงออ่ น “ยงิ ทา่ นพดู ขา้ ก็ ยงิ อาย คราวหนา้ อยา่ ทาํ อีกนะ” เซียวจิงซนั กลบั หวั เราะ “ไมต่ อ้ งอาย คราวหนา้ ขา้ ทาํ อีก แน่” เหมยจือหนั มาซบใบหนา้ กบั อกของเขา มือนอ้ ยๆ ลบู แผงอกชายหน่มุ อยา่ งแผว่ เบา “ใครจะไปเหมือนทา่ นกนั เลา่ ช่างนา่ ชงั เสยี จรงิ รูจ้ กั แตร่ งั แกผอู้ ืน” มือใหญ่ของเซียวจิงซนั ลบู ไลไ้ ปตามแผน่ หลงั ของนาง กลา่ วเสยี งแหบพรา่ “คืนนีขา้ ยงั ไมไ่ ดเ้ รมิ รงั แกเจา้ เลย แตใ่ นเมือภรรยาของขา้ พดู ถงึ ขนาดนีแลว้ ขา้ จะทาํ ให้ 2

เจา้ ผดิ หวงั ไดอ้ ยา่ งไร” เหมยจือคดั คา้ นดว้ ยนาํ เสียงออ่ นหวาน ทวา่ เซียวจิงซนั กลบั พลกิ กายในคราวเดียวแลว้ จบั ตวั นางกดเอาไวด้ า้ น ลา่ ง มือใหญ่กระชากผา้ ทีหม่ กายนางออกอยา่ งวอ่ งไว รา่ งนมุ่ นิมอรชรพลนั เปิดเผยตอ่ สายตาคนมอง ในใจเหม ยจือทงั อบั อายทงั ตืนกลวั นางทบุ กาํ ปันลงบนอกกวา้ ง ของเซียวจิงซนั “อยา่ รงั แกขา้ นะ!” แมน้ างจะทบุ ตีเตม็ แรง ทวา่ เซียวจิงซนั กไ็ มส่ ะทกสะทา้ น กาํ ปันเลก็ ๆ กบั เรยี วแรงอนั นอ้ ยนิดทาํ ใหเ้ ขาแคร่ ูส้ กึ คนั ๆ เทา่ นนั ชายหนมุ่ ยงั คงทาํ ตามใจตวั เองตอ่ กายแกรง่ 3