Hunter's Lady ดรุณีสุดที่รัก เล่ม1

เรอื งนีเป็นไปไมไ่ ดเ้ ดด็ ขาด นางเป็นภรรยาของเขา แลว้ จะใหส้ ามีตนทาํ เรอื งพวกนนั ไดอ้ ยา่ งไรกนั เหมยจือ เตรยี มขยบั ปากจะโตแ้ ยง้ แตเ่ มือเหลอื บเหน็ บาดแผล บนนิวตนทีถกู พนั ไวอ้ ยา่ งประณีต ในใจจงึ คิดวา่ ...เรอื งนี เอาไวก้ ่อนเถอะ หลงั จากนนั อาหารจงึ มีเซียวจิงซนั เป็นผรู้ บั ผิดชอบทาํ ตอ่ สว่ นเหมยจือยกมา้ นงั ตวั เตียมานงั มองอยขู่ า้ งๆ บางครงั ก็ช่วยชกั กลอ่ งสบู ลมให้ ทวา่ เซียวจิงซนั กย็ งั ไมย่ อมใหน้ างช่วยสบู ลม เขาบอกวา่ ตอนนีอากาศรอ้ น หากอยหู่ นา้ เตาไฟจะยิงรอ้ นเขา้ ไป ใหญ่ อีกอยา่ งนางกย็ งั บาดเจ็บอยู่ สไู้ ปนงั รบั ลมทีใต้ 14

ตน้ ไมจ้ ะดีกวา่ ทวา่ เหมยจือยงั ยืนกรานทีจะช่วย นางยงั คงยดึ มนั วา่ ผเู้ ป็นภรรยานนั ควรจะหงุ หาอาหาร เกบ็ ลา้ ง ถว้ ยชาม ทาํ งานเยบ็ ปักถกั รอ้ ยซงึ ถือเป็นเรอื งทีสมควร ยามนีถงึ ตนจะบาดเจบ็ อยทู่ าํ ใหไ้ มส่ ามารถทาํ อาหาร แตแ่ คช่ ว่ ยสบู ลมเป่าไฟนนั เป็นสงิ ทีทาํ ได้ เซียวจิงซนั เหน็ ใบหนา้ เรยี วเลก็ มีทา่ ทางมงุ่ มนั ก็ไมร่ ูว้ า่ ควรจะพดู อยา่ ง ไร สดุ ทา้ ยกป็ ลอ่ ยใหน้ างทาํ ตามใจ 15

ตอนที 11 กลับไปเยยี มบา้ น ชว่ งคาํ อาหารมือคาํ ในวนั นีนอกจากไกป่ ่าตนุ๋ เหด็ ทีเหลอื จากวนั กอ่ น ยงั มีหมา่ ฉือไชย่ าํ โดยเอาหมา่ ฉือไช่มาราดดว้ ย นาํ มนั กระเทียมเจียว เหยาะดว้ ยนาํ มนั งาเลก็ นอ้ ย คลกุ เคลา้ ใหเ้ ขา้ กนั ทงั อรอ่ ยทงั ชว่ ยดบั รอ้ น เซียวจิงซนั เหน็ วา่ อากาศในตอนคาํ วนั นีไมเ่ ลวจงึ ยา้ ย โต๊ะอาหารออกมาวางใตต้ น้ ไมท้ ีลานหนา้ บา้ น หลงั จดั แจงจานชามและตะเกียบเรยี บรอ้ ย สองสามีภรรยาก็มา 1

นงั กินอาหารรบั ลมเยน็ จากภเู ขาดว้ ยกนั ในขณะทีกินขา้ วกนั อยู่ เหมยจือรูส้ กึ วา่ หากพวกตนไม่ พดู คยุ กนั เลยก็อาจจะทาํ ใหเ้ สยี บรรยากาศได้ กอปรกบั ในใจของนางมีเรอื งกงั วลไมค่ ลาย จงึ แสรง้ เอย่ ปากถาม เหมือนไมใ่ สใ่ จวา่ “พรุง่ นีทา่ นมีธรุ ะตอ้ งทาํ หรอื ไม?่ ” เซียวจิงซนั กินอาหารไปคาํ หนงึ แลว้ เหลือบตามองเหม ยจือพรอ้ มกบั ตอบวา่ “มี” หวั ใจของเหมยจือกระตกุ เลก็ นอ้ ย เหน็ ทีเขาคงไมร่ ูเ้ รอื งที นางตอ้ งกลบั ไปเยียมบา้ นเป็นแน่ พรุง่ นีเขามีธุระตอ้ งไป ทาํ แลว้ จะใหต้ นเอย่ ปากอยา่ งไรกนั เลา่ ? หากจะโทษก็ 2

ตอ้ งโทษทีนางถามออ้ มๆ วา่ เขามีธรุ ะอะไรหรอื ไม่ แต่ กลบั ไมย่ อมบอกไปตามตรงวา่ พรุง่ นีตอ้ งกลบั ไปเยียม บา้ นดว้ ยกนั เหมยจือไมร่ ูจ้ ะเอย่ ปากอยา่ งไร ไดแ้ ตค่ ีบผกั ขนึ มาดว้ ย ทา่ ทางเอือยๆ พรอ้ มกบั เคียวอาหารในปากตอ่ ไปชา้ ๆ ในใจลงั เลวา่ ควรจะพดู หรอื ไมค่ วรพดู ดี... เซียวจิงซนั คีบเนือไก่ชินสดุ ทา้ ยใสใ่ นชามนางแลว้ กลา่ ว วา่ “เจา้ บาดเจ็บอยู่ ตอ้ งกินมากๆ หน่อย” เหมยจือรบั เนือไกช่ ินนนั มาแตก่ ลบั กินไมค่ อ่ ยลง เพราะ มีเรอื งหนกั ใจอยู่ ทาํ ใหก้ ินอะไรก็ไมอ่ รอ่ ย เซียวจิงซนั เหน็ 3

ดงั นนั จงึ วางตะเกียบลง หญิงสาวไดย้ ินเสยี งตะเกียบกระทบชามก็ตกใจจนหลดุ ออกจากภวงั ค์ เมือเงยหนา้ ขนึ ก็เหน็ วา่ เขากาํ ลงั จอ้ งมอง ตนอยู่ นางจงึ อดหนา้ แดงไมไ่ ด้ “ทาํ ไมหรอื ? เกิดเรอื ง อะไรขนึ เจา้ คะ?” เซียวจิงซนั ขมวดคิว “เจา้ เป็นอะไรไป? ไมส่ บายหรอื ?” เหมยจือสา่ ยหนา้ “ไมม่ ีอะไรเจา้ คะ่ แคค่ ดิ ถงึ เรอื งวนั พรุง่ นี” “พรุง่ นีทาํ ไมหรอื ?” เซียวจิงซนั ถามอยา่ งไมเ่ ขา้ ใจ 4

เหมยจือจงึ ยอมพดู ออกไปตามตรง “ตามธรรมเนียมของ ทีนีแลว้ หลงั แตง่ งานสามวนั ตอ้ งกลบั ไปเยียมบา้ นเจา้ ค”ั เซียวจิงซนั ยงิ ไมเ่ ขา้ ใจขนึ ไปอีก ควิ หนาขมวดแน่นขนึ “แลว้ อยา่ งไรตอ่ ?” all-all2 blog เหมยจือพลนั รูส้ กึ นอ้ ยใจ ทา่ นไมร่ ูก้ ็ชา่ งเถอะ ทาํ ไมตอ้ ง มาซกั ไซด้ ว้ ยเลา่ คราวนีนางจงึ พดู อยา่ งแงง่ อนออกไป วา่ “วนั พรุง่ นีเป็นวนั ทีขา้ ตอ้ งกลบั ไปเยียมบา้ น แตว่ า่ ทา่ นมีธรุ ะคงไปไมไ่ ด”้ 5

เซียวจิงซนั มองใบหนา้ ทีนอ้ ยอกนอ้ ยใจของนางก็หวั เราะ ออกมา เสียงหวั เราะนนั กอ้ งกงั วานไปทวั ลานเลก็ ๆ หนา้ บา้ น ในสถานการณเ์ ช่นนี ตอ่ ใหน้ างเป็นรูปปันกค็ งอดโมโห ไมไ่ ด้ หญิงสาวผดุ ลกุ ขนึ เดินกระแทกเทา้ เขา้ ไปในบา้ น เดินไปพลางก็บน่ ไปพลาง “ไมไ่ ปกไ็ มไ่ ปสิ ไมเ่ หน็ จะมี อะไรเลย ทาํ ไมตอ้ งมาหวั เราะเยาะคนอืนดว้ ย!” ทาํ ตวั น่ารงั เกียจยงิ กวา่ กบในลาํ ธารเสียอีก... แตล่ ะ่ วา่ ประโยค สดุ ทา้ ยนีนางเพียงพราํ บน่ อยใู่ นใจเทา่ นนั ไมก่ ลา้ พดู ออกมาใหอ้ ีกฝ่ายไดย้ นิ แนๆ่ เซียวจิงซนั สา่ ยหนา้ อยา่ งจนใจ “ทีขา้ บอกวา่ มีธรุ ะ ก็ หมายถงึ เรอื งกลบั ไปเยียมบา้ นแมย่ ายนนั ละ่ ทาํ ไมเจา้ 6

ถงึ ไดเ้ ขา้ ใจเป็นอืนไปไดน้ ะ?” พอเหมยจือไดย้ ิน มือทีกาํ ลงั จะผลกั ประตกู ระทอ่ มกแ็ ขง็ ทือขนึ มาทนั ใด นางลงั เลอยคู่ รูห่ นงึ ใบหนา้ พลนั แดงกาํ ไปจนถงึ ใบหู กอ่ นจะเดนิ กม้ หนา้ กลบั มาทีโต๊ะอาหาร แลว้ นงั ลงชา้ ๆ ดงั เดิม หยบิ ตะเกียบและชามขา้ วขนึ มา ละเลยี ดกินตอ่ เซียวจิงซนั ยงั รูส้ กึ ขาํ แตก่ พ็ ยายามกลนั ไว้ เขารูด้ ีวา่ หาก ตนเองยงั หวั เราะตอ่ ไป เหมยจือคงจะอายจนไมย่ อมกิน อาหารอีก ชายหน่มุ จงึ ไดแ้ ตท่ าํ ทา่ ขงึ ขงั พดู ไปวา่ “กิน เนือไก่นนั ใหห้ มด” 7

“อืม...” เหมยจือรบั คาํ สนั ๆ เพียงคาํ เดียว แลว้ รบี กินเนือ ไกช่ ินนนั ลงทอ้ ง กระทงั นาํ แกงก็กินจนหมดไมม่ ีเหลือ หลงั จากกินอาหารคาํ เรยี บรอ้ ย งานเก็บจาน ชามตะเกียบไปลา้ งก็เป็นหนา้ ทีของเซียวจิงซนั ยิงทาํ ให้ เหมยจือรูส้ กึ ละอายมากกวา่ เดมิ แตน่ างก็ไมก่ ลา้ คดั คา้ น ไดแ้ ตน่ งั ตากลมบนมา้ นงั ตวั เลก็ ๆ ทีลานอยา่ งวา่ งา่ ย คืนนีเซียวจิงซนั กร็ า่ ยราํ เพลงหมดั มวยหนงึ กระบวนทา่ อยา่ งทีเคยทาํ เป็นประจาํ เพียงไมน่ านเขากจ็ บลงดว้ ย ทา่ พนมมือ กอ่ นจะเช็ดเหงือจนแหง้ แลว้ ไปทีรมิ ลาํ ธาร ตอนกลบั มาเขากต็ กั นาํ จากลาํ ธารมาใหน้ างสองถงั ใน ขณะทียกถงั นาํ เขา้ ไปในกระทอ่ มยงั ไมล่ ืมทีจะกาํ ชบั เหม 8

ยจือใหร้ ะวงั บาดแผลตอนอาบนาํ อยา่ ใหน้ ิวหวั แมม่ ือ ขา้ งซา้ ยถกู นาํ เหมยจือเองกร็ บั คาํ โดยดี กระทงั เหมยจืออาบนาํ เสรจ็ เดนิ ออกมานอกกระทอ่ ม อยา่ งสดชืนก็เหน็ วา่ มือหนงึ ของเซียวจิงซนั ถือเนือแหง้ ชินหนงึ ทีใชเ้ ชือกปอมดั ไวแ้ น่นหนา อีกมือถือหอ่ กระดาษหอ่ เลก็ เดนิ จากดา้ นนอกเขา้ มาในลานหนา้ บา้ น เหมยจือไมร่ ูว้ า่ เขากาํ ลงั ทาํ อะไร นางกะพรบิ ตาปรบิ ๆ ถามอยา่ งสงสยั “เพิงกินขา้ วเสรจ็ ยงั จะเอาของพวกนีมา ทาํ ไมหรอื ?” เซียวจิงซนั เอาขา้ วของทีถือมาวางลงบนโต๊ะหนา้ บา้ น 9

แลว้ แกะเชือกปอทีผกู เนือตากแหง้ ชินนนั ออก พลางพดู วา่ “พรุง่ นีตอ้ งกลบั ไปเยียมบา้ น คงจะไปมือเปลา่ ไมไ่ ด”้ เดิมทีเหมยจือไมไ่ ดค้ าดหวงั สงิ ใดแลว้ อีกทงั คดิ วา่ ถงึ ไม่ มีของฝาก มารดาของตนก็คงไมท่ าํ ใหน้ างตอ้ งลาํ บากใจ อยา่ งมากกค็ งแคถ่ กู พวกเพือนบา้ นดแู คลน ทวา่ มาถงึ ตอนนีถงึ ไดร้ ูว้ า่ เซียวจิงซนั เตรยี มของไวน้ านแลว้ ในใจ พลนั รูส้ กึ อบอนุ่ และซาบซงึ อยา่ งไมอ่ าจบรรยาย ดวงตา พลนั รอ้ นผา่ วขนึ มา เซียวจิงซนั เหน็ เหมยจือไมพ่ ดู อะไรอยนู่ านจงึ เงยหนา้ มอง พอเหน็ ภรรยาของตนจอ้ งมองมาดว้ ยดวงตาฉาํ นาํ ทงั สองขา้ ง เขาก็อดอดึ อดั ใจไมไ่ ด้ ชายหนมุ่ กม้ หนา้ ลง แลว้ กระแอมหนงึ ครงั กอ่ นจะพดู ดว้ ยนาํ เสียงแผว่ เบาวา่ 10

“เจา้ เขา้ บา้ นไปหาผา้ มาหอ่ สกั ผืนเถอะ ถือไปอยา่ งนีคง ไมด่ ีแน่” เหมยจือรบี เขา้ ไปในบา้ นเพือหาผา้ ผืนใหมม่ าให้ สว่ น เซียวจิงซนั กเ็ ดนิ ไปเดด็ ใบปอสดมาหอ่ เนือชินนนั ทีละ ชนั ...ทีละชนั ก่อนจะเอาหอ่ เลก็ ๆ วางลงดา้ นขา้ งแลว้ ปิด ทา้ ยดว้ ยการใชผ้ า้ หอ่ รวมอีกที เหมยจือเหน็ เขาใชใ้ บปอหอ่ เนืออยา่ งคลอ่ งแคลว่ แตพ่ อ ใชผ้ า้ หอ่ กลบั ดไู มค่ อ่ ยเรยี บรอ้ ยนกั เมือนางรบั หอ่ ผา้ นนั มาจงึ จดั แจงผกู ใหมเ่ ป็นปมสวยๆ ขณะทีผกู ก็ถามวา่ “เมือครูข่ องในหอ่ เลก็ ๆ นนั คือสงิ ใดหรอื ?” 11

ชายหนมุ่ นงั ลงขา้ งๆ เฝา้ มองนางหอ่ ผา้ อยา่ งชาํ นาญ พอ ไดย้ ินนางถามกร็ บี อธิบาย “กอ่ นหนา้ นีขา้ ขนึ ไปหาของ ป่าบนเขาแลว้ ไดโ้ สมป่ามา ถงึ จะไมใ่ หญ่นกั แตก่ ็พอมี ราคาอยบู่ า้ ง” แมเ้ หมยจือจะไมม่ ีความรูเ้ กียวกนั สมนุ ไพรมากนกั แตก่ ็ พอจะรูว้ า่ โสมป่านนั เป็นของหายาก พอไดย้ ินวา่ ในหอ่ ผา้ มีโสมป่าอยดู่ ว้ ยก็รูส้ กึ ไมค่ อ่ ยดี “เชน่ นีไมด่ ีแน่ เอาของ ฝากไปเลก็ นอ้ ยก็พอแลว้ ของมีราคาเชน่ นีคงรบั ไวไ้ มไ่ ด้ โสมนีทา่ นเกบ็ ไวเ้ ถอะ เอาไปขายแลกเงินดีกวา่ ” พดู จบ นางก็ทาํ ทา่ จะแกห้ อ่ ผา้ นนั ออก ทวา่ ชายหนมุ่ กลบั ใชม้ ือใหญ่ของตนจบั มือเลก็ ของนาง ไว้ เป็นการหา้ มปราม เหมยจือรูส้ กึ วา่ มือใหญ่ของเขา 12

ชา่ งรอ้ นเหลือเกิน... รอ้ นจนลามมาถงึ ใบหนา้ ... รอ้ นจน ทาํ ใหห้ วั ใจของนางเตน้ เรว็ และแรง เซียวจิงซนั รูส้ กึ ถงึ มือนอ้ ยๆ ออ่ นนมุ่ ในมือตนก็คดิ ไดว้ า่ ตวั เองเผลอลว่ งเกินนางเสยี แลว้ เขารบี ชกั มือกลบั ทนั ที มองเหมยจือแลว้ อธิบายอยา่ งมีเหตผุ ล “โสมป่าพวกนี เอาไวค้ อ่ ยไปหาใหมก่ ็ได”้ เหมยจือกม้ ใบหนา้ ทีแดงกาํ ลง ยงั คิดจะพดู อะไรตอ่ ไป อีก แตก่ ลบั ไดย้ นิ ชายหนมุ่ เอย่ ตอ่ ออกมากอ่ น “ทาํ ไม หรอื ลกู สาวทีเพิงแตง่ ออกจากบา้ นเช่นเจา้ รูส้ กึ เสยี ดาย ทีจะเอาของกลบั ไปใหบ้ า้ นมารดาหรอื อยา่ งไร?” 13

สีหนา้ หญิงสาวเปลยี นเป็นบงึ ตงึ ทาํ ไมเขาถงึ พดู เชน่ นี! ในขณะทีนางเงยหนา้ มอง ภายใตแ้ สงจนั ทรน์ วล ทา่ ม กลางสายลมทีโชยออ่ น เหน็ ใบหนา้ ทีปกติจะเครง่ ขรมึ ของเซียวจิงซนั ยามนีกลบั เจือรอยยมิ เบาบาง นางจงึ เอย่ ไดแ้ คว่ า่ “ทา่ นเอาไปแลกเป็นเงินเก็บไวเ้ องเถอะ” เมือพดู ออกไปนางกค็ ิดไดว้ า่ ตอนนีตนและเซียวจิงซนั ถือ เป็นคนเดียวกนั แลว้ การทีนางบอกใหเ้ ซียวจิงซนั เก็บไว้ ขายแลกเงิน นนั ยอ่ มหมายถงึ ตนจะเกบ็ ไวข้ ายแลกเป็น เงินเสียเอง พอคิดมาถงึ ตรงนีหญิงสาวกร็ ูส้ กึ ขาํ จงึ กลา่ ว ยมิ ๆ วา่ 14

“เช่นนนั กเ็ อาไปใหห้ มดนีละ่ ” . เมือถงึ วนั กลบั ไปเยียมบา้ น วนั นีเหมยจือตืนขนึ มาจดั เตรยี มขา้ วของแตเ่ ชา้ คราวนี นางเกลา้ มวยผมไดเ้ ขา้ รูปเขา้ ทรงสกั ที จากนนั หญิงสาว ก็หยบิ กระโปรงชดุ ใหมท่ ีเพิงตดั เยบ็ ตอนจะแตง่ งานออก มาชดุ หนงึ เตรยี มไวใ้ สห่ ลงั จากกินขา้ วเสรจ็ ตอนนีนาง ยงั ไมก่ ลา้ ใส่ เพราะกลวั วา่ หากกินขา้ วไมร่ ะวงั จะทาํ ให้ ชดุ เปือน 15

เซียวจิงซนั เองกต็ ืนเชา้ เชน่ กนั พอตืนแลว้ เขากไ็ ปตระ เตรยี มหงุ หาอาหาร สว่ นเหมยจือเมือจดั ของของตนเสรจ็ ก็ตงั ใจจะเตรยี มเสอื ผา้ ทีดดู ีหนอ่ ยใหเ้ ขาหนงึ ชดุ ทวา่ เมือนางคน้ หาในหีบใสเ่ สอื ผา้ ก็ไมเ่ หน็ วา่ เขาจะมีเสอื ผา้ ชดุ ใหมเ่ ลย อนั ทีจรงิ กอ่ นหนา้ นีนางเองกอ็ ยากจะตดั เยบ็ ใหเ้ ขาสกั ชดุ แตก่ ไ็ มท่ นั สดุ ทา้ ยนางจงึ ไดแ้ ตห่ ยิบ ชดุ กลางใหมก่ ลางเกา่ ใหเ้ ขาใสไ่ ปกอ่ น หลงั เตรยี มเสอื ผา้ เสรจ็ แลว้ เหมยจือก็รบี ไปชว่ ยชาย หนมุ่ ทาํ อาหาร วนั นีพวกตนตอ้ งออกจากบา้ นเรว็ สกั หน่อย อาหารเชา้ จงึ เรยี บงา่ ย เพียงกินโจ๊กกบั แผน่ แปง้ เทา่ นนั เมือเหมยจือแตง่ ตวั เรยี บรอ้ ย แลว้ กเ็ อาเสอื ผา้ ทีตนจดั ไว้ 16

ไปใหก้ บั เซียวจิงซนั ชายหนมุ่ รบั เสอื ผา้ มาดคู รูห่ นงึ กอ่ น จะสวมใสโ่ ดยไมพ่ ดู อะไร จากนนั ทงั สองก็ออกจากบา้ น เดิมทีเหมยจือจะถือหอ่ ผา้ เอง แตเ่ ซียวจิงซนั ไมย่ อมเช่น เคย นางจงึ ไดแ้ ตเ่ ดินตามอยขู่ า้ งหลงั เทา่ นนั 17

ตอนที 12 นาข้าวสาลี กระทอ่ มของเซียวจิงซนั ตงั อยสู่ ดุ เขตแดนฝังตะวนั ออก ของหมบู่ า้ น สว่ นบา้ นของเหมยจือนนั อยกู่ ลางหมบู่ า้ น ดงั นนั ระหวา่ ง ทางจงึ ตอ้ งเดนิ ผา่ นกวา่ ครงึ หมบู่ า้ น ผคู้ นในหมบู่ า้ นตืนนอนกนั ตงั แตเ่ ชา้ ยามนีดวงอาทิตย์ เพิงโผลพ่ น้ สนั เขา บางคนก็ตืนนอนแตเ่ ชา้ ไปทาํ งานใน ไรน่ าแลว้ หลายคนกาํ ลงั แบกจอบแบกเสียมเดินออก จากบา้ น อาศยั ชว่ งเชา้ ทีอากาศเยน็ สบายเพือจะไดท้ าํ 1

งานไดม้ ากหน่อย บางบา้ นทีไมอ่ อกไปทาํ นากต็ ืนแตเ่ ชา้ แลว้ ถือชามโจ๊กเดนิ ออกมานงั กินหนา้ บา้ น กินไปพลางก็ พดู คยุ สพั เพเหระกบั เพือนบา้ นไปพลาง เซียวจิงซนั ถือหอ่ ผา้ เดินนาํ หนา้ ดว้ ยทา่ ทางองอาจ สว่ น เหมยจือทีเดินตามอยดู่ า้ นหลงั กลบั เหลือบมองรอบ ขา้ งอยา่ งระมดั ระวงั ทงั สองกลายเป็นจดุ สนใจของผคู้ น รอบขา้ งตลอดทาง ไมว่ า่ จะเป็นพวกทีนงั กินโจ๊กกนั อยู่ หรอื วา่ พวกทีแบกจอบแบกเสียมกล็ ว้ นแตม่ องพวกนาง จนเหลยี วหลงั ดว้ ยกนั ทงั นนั บางคนกท็ กั ทายอยา่ ง อารมณด์ ีมีนาํ ใจมาวา่ “กลบั มาเยียมบา้ นหรอื ! กินขา้ ว กนั หรอื ยงั ?” เซียวจิงซนั พยกั หนา้ รบั แลว้ ทกั ทายกลบั แตก่ ็มีบางคนที 2

ชอบนินทาวา่ รา้ ยคนอืน คนพวกนีพอเหน็ พวกเขาเขา้ แม้ แตโ่ จ๊กกไ็ มย่ อมกินกนั แลว้ หากเดินอยกู่ ็จะหยดุ ไมย่ อม เดินตอ่ จากนนั ก็จะปรายตามามองแลว้ สมุ หวั กระซบิ กระซาบ เมือเจอเหตกุ ารณเ์ ช่นนี เซียวจิงซนั นนั ไมแ่ มแ้ ต่ จะมองดว้ ยซาํ เขาเดินมงุ่ ตรงไปขา้ งหนา้ โดยไมส่ นใจ แตเ่ หมยจือกลบั ใบหนา้ รอ้ นผา่ วอยา่ งอดึ อดั ใจ แลว้ รบี เรง่ ฝีเทา้ เดินตามเขาไป ในทีสดุ ทงั สองก็เดินผา่ นสายตาสอดรูส้ อดเหน็ พวกนนั จนมาถงึ หนา้ บา้ นมารดาของเหมยจือ ในใจหญิงสาวทงั ตืนเตน้ ทงั กงั วล ตืนเตน้ ทีไดก้ ลบั มาเหน็ ประตสู ีแดงทีมี คราบเปรอะเปือนนีอีกครงั กงั วลเพราะไมร่ ูว้ า่ คนใน ครอบครวั สบายดีหรอื ไม่ แมจ้ ะจากบา้ นไปเพียงสามวนั เหมยจือกลบั รูส้ กึ โหยหา all-all2 blog 3

เซียวจิงซนั ชะงกั ฝีเทา้ ลงแลว้ หนั กลบั มามองนาง เหม ยจือรบี สง่ ยมิ ใหเ้ ขากอ่ นจะเดินขนึ หนา้ ไปเคาะประตู นางเคาะประตอู ยพู่ กั ใหญ่จงึ ไดย้ ินเสยี งฝีเทา้ วิงมาจาก ดา้ นใน จากนนั ก็ไดย้ นิ เสยี งเอียดอ๊าดแลว้ ประตกู ็ถกู เปิด ออก เหมยจือจงึ พบวา่ คนทีออกมากค็ ืออาชิวผเู้ ป็นนอ้ ง ชาย อาชิวยกมือขยีตาแลว้ ก็หาวเหมือนยงั ง่วงนอน เหมยจือขมวดควิ เรยี ว ถามไปวา่ “ทาํ ไมยงั นอนอย?ู่ ทา่ นแมก่ บั จเู ถาละ่ ?” 4

ถงึ ตอนนีอาชิวจงึ เพิงไดส้ ติ รูว้ า่ คนทียืนอยตู่ รงหนา้ ไมไ่ ด้ มีเพียงพีสาวของตนเทา่ นนั แตย่ งั มีพีเขยทีผคู้ นราํ ลือกนั อีกดว้ ย เขาจงึ เชิญพีสาวและพีเขยใหเ้ ขา้ ไปดา้ นใน ขณะทีเดินตามหลงั นอ้ งชาย เหมยจือกถ็ ามไถอ่ ีกฝ่ายวา่ เกิดอะไรขนึ อาชิวบน่ พมึ พาํ “ชว่ งนีฝนไมต่ ก ทีนาแหง้ แลง้ ทา่ นแม่ เกรงวา่ ผลผลติ ของขา้ วสาลีปีนีจะไมด่ ี ตอนนีจงึ หาบนาํ ไปรดขา้ วสาลีอยู่ ฟา้ ยงั ไมท่ นั สวา่ งก็รบี ออกไปแลว้ ขา้ เองกถ็ กู ลากไปชว่ ยหาบนาํ อยตู่ งั นานจนเหนือยจะ ตายอยแู่ ลว้ ขา้ เพิงแอบกลบั มางีบไดป้ ระเดียวเดียว ตอนนีพีรองกบั ทา่ นแมย่ งั รดนาํ กนั อยเู่ ลย” เหมยจือไดย้ นิ ก็รูส้ กึ รอ้ นใจ ก่อนทีตนจะแตง่ งานกไ็ ดย้ นิ 5

มารดาบน่ ถงึ เรอื งนีอยหู่ ลายครงั อีกฝ่ายบอกวา่ ทีนาของ คนอืนไมว่ า่ ขา้ วสาลจี ะมากนอ้ ยก็ยงั ไดร้ ดนาํ บา้ ง แตท่ ี นาของพวกตนนนั นาํ เขา้ ไมถ่ งึ เกรงวา่ จะมีผลตอ่ ผลผลติ ไดแ้ ตห่ วงั วา่ ฝนจะตกลงมาบา้ ง แตห่ ลายวนั มานีกลบั ไม่ มีฝนตกเลย หลงั ออกเรอื นนางวนุ่ วายกบั การปรบั ตวั เขา้ กบั บา้ นใหมจ่ งึ ลมื เรอื งนีไปเสียสนิท! นางรอ้ นใจเดนิ วนไปวนมาพลางครุน่ คิดวา่ จะทาํ อยา่ งไร ดี ไมน่ านกต็ ดั สนิ ใจวา่ จะใหอ้ าชิวอยบู่ า้ นคอยตอ้ นรบั เซียวจิงซนั ใหด้ ืมนาํ ชารอไปกอ่ น สว่ นตนเองก็เขา้ บา้ น ไปหาชดุ เก่าๆ ของจเู ถามาเปลยี นเพือออกไปช่วยงานใน ทีนา เมือนางเดินออกมา อาชิวก็เขกหวั ตวั เองเหมือนเพิงนกึ 6

บางอยา่ งได้ “จรงิ สิ ทา่ นแมเ่ ตรยี มผลไมเ้ อาไว้ บอกวา่ หากพีใหญ่กบั พีเขยมาก็ใหข้ า้ นาํ ออกมาตอ้ นรบั ขา้ เกือบลมื ไปเลย!” เหมยจือยืนมือไปเขกหวั นอ้ งชายพรอ้ มกบั ดวุ า่ “ใน สมองเจา้ มีอะไรบา้ ง สสู้ มองหมยู งั ไมไ่ ดเ้ ลย!” พดู จบหญิงสาวกว็ งิ ไปหนา้ ประตเู ตรยี มจะออกขา้ งนอก ทนั ใดนนั เองเสียงของเซียวจิงซนั กด็ งั ขนึ จากทางดา้ น หลงั “ชา้ กอ่ น!” หญิงสาวหยดุ ชะงกั ในทนั ใด พอนางกลบั มาถงึ บา้ นก็ รูส้ กึ เหมือนตวั เองกลบั ไปเป็นสาวนอ้ ยคนเดิม ทาํ ให้ 7

เผลอลมื ไปวา่ ตนมากบั เซียวจิงซนั พอคิดถงึ ทา่ ทางทีตน เองเขกหวั อาชิวเมือครู่ ใบหนา้ หญิงสาวกแ็ ดงกาํ เหลือบ มองเขาอยา่ งเกอ้ เขินแลว้ กลา่ ววา่ “ใหอ้ าชิวอยเู่ ป็นเพือน ทา่ นทีบา้ นเถอะ ขา้ ไปไมน่ านกก็ ลบั ” เซียวจิงซนั กลบั สา่ ยหนา้ ปฏิเสธ “ไมต่ อ้ งอยเู่ ป็นเพือน ขา้ จะไปกบั เจา้ ดว้ ย” เป็นธรรมดาทีเหมยจือจะไมเ่ หน็ ดว้ ย หากคนในหมบู่ า้ น รูเ้ ขา้ คงไมเ่ หมาะสม เขยใหมก่ ลบั มาเยียมบา้ นกเ็ ปรยี บ เสมือนแขกคนหนงึ การกลบั มาเยียมบา้ นครงั แรกก็ให้ เขาช่วยงานเลยไดอ้ ยา่ งไร! ขนาดอาชิวทีอายนุ อ้ ยก็ยงั รู้ ธรรมเนียมนีเป็นอยา่ งดี เขารบี เดินเขา้ มาหา้ ม “พีเขย ไม่ ตอ้ งหรอก ทา่ นดืมชารออยทู่ ีบา้ นเถอะ” 8

เซียวจิงซนั ไมพ่ ดู ใหม้ ากความ วางหอ่ ผา้ ลงบนโต๊ะ แลว้ ก็ตามเหมยจือออกนอกประตไู ป เหมยจือยงั คงยืนตะลงึ อยทู่ ีเดมิ เซียวจิงซนั จงึ พดู เรง่ วา่ “ไปเถอะ ไมง่ นั ก็ไมร่ ูว้ า่ มารดากบั นอ้ งสาวเจา้ จะตอ้ งทาํ กนั ถงึ เมือไร” เหมยจือเหน็ ทา่ ทางจรงิ จงั ของเซียวจิงซนั ก็อดขอบคณุ ในใจไมไ่ ด้ หากไดแ้ รงผชู้ ายเช่นเขากค็ งจะชว่ ยแบง่ เบา ภาระไดม้ าก ยามนีทงั ธรรมเนียมและหนา้ ตาอะไรพวก นนั คงตอ้ งละทิงไปกอ่ นแลว้ 9

เหมยจือเรง่ ฝีเทา้ วิงนาํ อยดู่ า้ นหนา้ เซียวจิงซนั เดนิ ตาม หลงั มาตดิ ๆ ไมน่ านคนทงั สองก็มาถงึ ทีนาซงึ เป็นสมบตั ิ ของบา้ นเหมยจือ ทงั สองเหน็ มารดาของเหมยจือยืนรด นาํ อยบู่ นคนั นาแตไ่ กล สว่ นนอ้ งสาวกาํ ลงั หาบนาํ เดิน โคลงเคลงจากดา้ นนอกเขา้ ไปในทีนา เซียวจิงซนั เหน็ ดงั นนั ก็ขมวดควิ แลว้ ถามวา่ “ในหมบู่ า้ น มีคนู าํ ทีสามารถใชร้ ดนาํ ใหต้ น้ ขา้ วไดไ้ มใ่ ชห่ รอื ?” เหมยจือทีรบี เดินไปหน่อย หยดุ หอบหายใจแลว้ ตอบไป วา่ “ทา่ นไมไ่ ดเ้ พาะปลกู คงไมร่ ู้ คนู าํ นนั มีอยกู่ จ็ รงิ แตผ่ ทู้ ี ไดร้ บั ประโยชนม์ ีเพียงครอบครวั ใหญ่เพียงไมก่ ีครอบครวั ครอบครวั เลก็ ๆ อยา่ งพวกเราอยหู่ า่ งไกลจากคนู าํ มาก ไหนเลยจะไดร้ บั ผลประโยชนน์ นั ดว้ ย หากมีฝนตกลงมา 10

บา้ งกย็ งั ดีเพราะจะไดอ้ าศยั ฟา้ ฝน หากฝนไมต่ กกต็ อ้ ง หาบนาํ จากลาํ ธารมารดกนั เอง” ในขณะทีกาํ ลงั พดู คยุ กนั อยจู่ เู ถาทีเหน็ พวกเขากว็ าง หาบบนบา่ ลงแลว้ ตะโกนทกั เหมยจือ จากนนั กห็ นั ไป ตะโกนเรยี กมารดาตนเอง เมือคนเป็นแมห่ นั มาเหน็ พวกเขาก็ตกตะลงึ รบี ถามเหม ยจือวา่ “เจา้ มาทาํ ไม? แลว้ เหตใุ ดเขาถงึ ตามเจา้ มาดว้ ย เลา่ ?” เหมยจือรบี อธิบายวา่ เดิมทีวนั นีพวกตนตงั ใจมาเยียม บา้ น พอมาถงึ กร็ ูว้ า่ ทกุ คนกาํ ลงั มารดนาํ อยใู่ นทีนา ก็ 11

เลยมาชว่ ยอีกแรง มารดาของเหมยจือกลบั มีสหี นา้ ไมพ่ อใจ “ลกู เขย หาก เจา้ มาเยียมบา้ นครงั แรกก็ตอ้ งมาทาํ งานแลว้ พวกเราจะ เอาหนา้ ไปไวท้ ีไหน คนทีเขา้ ใจก็คงชมวา่ ลกู เขยเป็นคน ขยนั สว่ นคนทีไมเ่ ขา้ ใจกค็ งหาวา่ ขา้ ไมเ่ หน็ แก่ความเป็น ญาตสิ นิท!” จเู ถาทีเหนือยจนเหงือโซมกายถอนหายใจเฮือกใหญ่ พอ เหน็ แตไ่ กลวา่ มีคนมาชว่ ยอีกสองคนก็รูส้ กึ ดีใจ ดงั นนั เมือไดย้ นิ คาํ พดู มารดากย็ อ่ มรูส้ กึ ไมพ่ อใจเป็นธรรมดา รบี พดู คา้ นขนึ วา่ 12

“ทา่ นแม่ ทา่ นอยา่ พดู เช่นนีเลย หรอื วา่ มีเพียงลกู สาวคน โตกบั เขยใหญ่ของทา่ นเทา่ นนั ทีเป็นญาตสิ นิท สว่ นลกู สาวคนรองสมควรทาํ งานจนเหนือยตายงนั หรอื ? ตอนนี การชว่ ยตน้ ขา้ วสาลเี รง่ ดว่ นราวกบั การดบั ไฟ มีคนมา ช่วยงานเพิมทา่ นก็น่าจะดีใจมากกวา่ หากจะวา่ ไปแลว้ เรอื งมารยาทหรอื หนา้ ตาอะไรพวกนนั พวกเราคนกนั เอง ยงั ตอ้ งหว่ งเรอื งหนา้ ตาไปอีกทาํ ไมเลา่ ?” เหมยจือรูด้ ีวา่ มารดาเป็นคนพดู จาเช่นนีมาตลอดจงึ ไม่ ไดถ้ ือสา อีกทงั พอไดย้ นิ นอ้ งสาวพดู ในใจกน็ กึ สงสาร นอ้ งสาวกบั มารดา จงึ รบี เสรมิ วา่ “ทา่ นแม่ ทีจเู ถาพดู ก็ ถกู ในเมือพวกเรากลบั บา้ นมาแลว้ เจอกบั เรอื งเชน่ นี ทาํ ไมถงึ จะไมอ่ อกแรงช่วยสกั หนอ่ ยเลา่ !” 13

สีหนา้ ของคนเป็นแมจ่ งึ คอ่ ยๆ ออ่ นลง นางถอนใจยาว แลว้ กลา่ วอยา่ งปลงๆ “ช่างเถอะ รบี ทาํ งานกนั ดีกวา่ จู เถา เจา้ ไปยืมหาบกบั ถงั นาํ ทีปา้ สงิ ขา้ งบา้ นมาเพิม” จเู ถายกมือขนึ ปาดเหงือ รบี กลบั บา้ นไปยืมถงั นาํ แลว้ กลบั มา สว่ นเหมยจือกเ็ ตรยี มหนั ไปอธิบายกบั เซียว จิงซนั วา่ ตอ้ งทาํ อยา่ งไร คาดไมถ่ งึ วา่ พอนางหนั หนา้ ไป หาเขา ก็เหน็ ชายหนมุ่ ยกถงั นาํ และหาบทีจเู ถาทงิ ไวไ้ ป หาบนาํ เสียแลว้ เหมยจือจงึ รบี ฉวยถงั นาํ และหาบทีอยขู่ า้ งๆ มารดาแลว้ คิดจะวิงตามหลงั ไป ทวา่ มารดากลบั รงั ตวั นางไวพ้ รอ้ ม กบั ปรายตามองเซียวจิงซนั ทีตอนนีเหน็ เพียงแคเ่ งาดา้ น หลงั แลว้ กระซิบถามวา่ “เขาปฏิบตั ติ อ่ เจา้ ดีไหม?” 14

เหมยจือพลนั รูส้ กึ อบอนุ่ ใจเมือรูว้ า่ มารดานนั รกั และเป็น หว่ งตน จงึ รบี สง่ ยมิ ใหแ้ ลว้ ตอบวา่ “ทา่ นแมว่ างใจเถอะ เขาดีมากเลย” คนเป็นแมท่ าํ หนา้ เหมือนไมอ่ ยากเชือ ถามอีกวา่ “เขาไม่ ไดร้ งั แกเจา้ นะ?” เหมยจือสา่ ยหนา้ “ไมเ่ จา้ คะ่ ” มารดาของเหมยจือมองสีหนา้ ลกู สาวคนโตอยา่ ง พเิ คราะห์ แลว้ คอ่ ยเอย่ อยา่ งเบาใจ “เชน่ นนั ก็ดี หลายวนั มานีในหมบู่ า้ นยงั มีข่าวลอื ไมห่ ยดุ ขา้ ก็เลยเป็นกงั วล” 15

ตอนที 13 แผลบนนิวเป็ นเหตุ นางรูว้ า่ ขา่ วลอื ทีมารดาพดู ถงึ นนั เกิดขนึ ไดอ้ ยา่ งไร คงจะเป็นคาํ พดู พลอ่ ยๆ ของหงเจ่าตอนทีอยรู่ มิ ลาํ ธาร เป็นแน่ บางครงั ลอื กนั ไปเรอื ยเปือย จากคาํ พดู ลอ้ เลน่ ไมใ่ ช่เรอื งจรงิ กอ็ าจกลายเป็นเรอื งทีน่าเชือถือไปในทีสดุ แมว้ า่ เหมยจือจะรูส้ กึ ลาํ บากใจ แตพ่ อเหน็ วา่ มารดารกั และหว่ งใยตนกไ็ มอ่ ยากใหอ้ ีกฝ่ายตอ้ งเสียใจ หากจะวา่ ไปตอนนีนางกส็ ขุ สบายดี จงึ ปลอบมารดาไปวา่ “ทา่ น แม่ คาํ พดู ของคนนอกทา่ นกอ็ ยา่ ไดเ้ กบ็ มาใสใ่ จเลย ไม่ วา่ พวกเขาจะลือกนั วา่ อยา่ งไร สดุ ทา้ ยขา้ จะมีความสขุ 1

สบายหรอื ไม่ ตวั ขา้ เองรูด้ ีอยแู่ ก่ใจกพ็ อแลว้ ทา่ นดสู ิ เขาทาํ งานจรงิ จงั ขนาดนี พอมาบา้ นเรา เขาไมพ่ ดู อะไร มากกไ็ ปชว่ ยหาบนาํ ขา้ เหมยจือไดช้ ายเช่นนีมาเป็นคู่ ครองกพ็ อใจมากแลว้ ” มารดาของนางจงึ พยกั หนา้ นอ้ ยๆ “เจา้ พดู กถ็ กู ดทู า่ เขากไ็ มเ่ ลวเลย แตเ่ นือแทจ้ ะเป็นเช่นไรก็คงตอ้ งใชเ้ วลา ดกู นั ไปนานๆ” “ทราบแลว้ ทา่ นแม่ ขา้ ขอไปหาบนาํ ก่อน” เหมยจือบอก พรอ้ มกบั เขยา่ ถงั นาํ ทีอยใู่ นมือประกอบคาํ พดู . 2

จเู ถาถือถงั นาํ และไมค้ านหาบนาํ กลบั มาอยา่ งรวดเรว็ ตอนทีนางมาถงึ กเ็ หน็ มารดายืนรดนาํ ตน้ ขา้ วอยทู่ ีคนั นา นางจงึ ไปช่วยเหมยจือและเซียวจิงซนั หาบนาํ สามคน รว่ มแรงแข็งขนั ยอ่ มดีกวา่ ทาํ เพียงคนเดียว โดยเฉพาะ เมือไดผ้ ชู้ ายแข็งแรงอยา่ งเซียวจิงซนั มาชว่ ย เขาคน เดียวอาจเทียบไดก้ บั คนทาํ งานถงึ สามคนดว้ ยซาํ ไม่ นานนาขา้ วสาลีพืนทีสามหมขู่ องครอบครวั เหมยจือกร็ ด นาํ เสรจ็ ไปกวา่ ครงึ ใบหนา้ แมข่ องเหมยจือจงึ เรมิ มีรอยยมิ ผดุ ออกมา นาง ถอนใจกอ่ นกลา่ ววา่ “ไมแ่ นป่ ีนีขา้ วสาลอี าจไดผ้ ลผลติ มากกวา่ เดมิ บา้ ง ถงึ ตอนนนั คอ่ ยแบง่ ใหพ้ วกเจา้ สองคน 3

ผวั เมีย เพราะถงึ อยา่ งไรบา้ นพวกเจา้ ก็ไมม่ ีทีทางเพาะ ปลกู ” ตอนนนั เซียวจิงซนั ไดห้ าบถงั นาํ เดนิ ไปไกลแลว้ จงึ ไมไ่ ด้ ยินสงิ ทีนางพดู จเู ถาทีเพิงหาบนาํ กลบั มายงั ทีนา ไดย้ ิน มารดาพดู จงึ ชะงกั ฝีเทา้ ลงแลว้ กลา่ ววา่ “ทา่ นแม่ ทา่ นอยา่ คดิ เกินเลยไปนกั หากลกู สาวลกู ชายยงั เลก็ ที บา้ นตนเองกินไมอ่ ิมทอ้ ง ไหนเลยจะดแู ลไดท้ วั ถงึ !” คนเป็นแมถ่ ลงึ ตาใสจ่ เู ถาทีหนงึ ครา้ นจะพดู ตอ่ ใหม้ าก ความ คาดไมถ่ งึ วา่ ปา้ สงิ ทีอยขู่ า้ งบา้ นเพิงกินขา้ วเสรจ็ ก็ ไมม่ ีอะไรทาํ จงึ มาดทู ีนาพอดี นางสง่ เสียงหวั เราะเยย้ หยนั มาแตไ่ กล “ลกู สาวลกู ชายยงั เลก็ อะไรกนั พวกเจา้ ตวั โตขนาดนียงั ตอ้ งอมุ้ กนั อีกหรอื ไง” 4

ตอ่ หนา้ คนนอกเป็นธรรมดาทีจเู ถาจะไมก่ ลา้ พดู อะไรอีก นางรบี หบุ ปากแลว้ ยกถงั นาํ เดนิ ไปหาบนาํ ตอ่ ตงั แตเ่ หมยจือแตง่ งานแลว้ กย็ งั ไมไ่ ดไ้ ปทกั ทายเพือน บา้ นอยา่ งเป็นทางการ ยามนีฐานะของนางไมเ่ หมือน เดิมแลว้ จงึ เป็นเรอื งปกตทิ ีตอ้ งพดู จาทกั ทายกบั เพือน บา้ นเสยี หน่อย ดว้ ยเหตนุ ีนางจงึ ไมอ่ าจหลกี เลียง ทาํ ได้ เพียงวางหาบลงแลว้ เดนิ ไปทกั ทายปา้ สงิ ปา้ สงิ มองสาํ รวจเหมยจือขนึ ลงรอบหนงึ ดวงตาแหลม คมมองปราดเดียวก็เหน็ มือของเหมยจือทีมีผา้ ขาวพนั อยู่ จงึ รอ้ งเสียงหลงดว้ ยความตกใจ “ไอห้ ยา เจา้ เป็น อะไร? ทาํ ไมตอ้ งพนั ผา้ ไวเ้ ช่นนีเลา่ ?” พดู จบกจ็ อ้ งมอง 5

เหมยจืออยา่ งพยายามคาดเดา เมือครูม่ ารดาของเหมยจือมวั แตจ่ อ้ งมองสหี นา้ ลกู สาว จงึ ไมไ่ ดส้ งั เกตเหน็ มือ พอปา้ สงิ รอ้ งตกอกตกใจ นางถงึ ไดเ้ หน็ วา่ นิวหวั แมข่ องเหมยจือนนั พนั ผา้ เอาไว้ จงึ รบี ถามลกู สาววา่ “เกิดอะไรขนึ ?” เหมยจือยิมนอ้ ยๆ อธิบายวา่ “ไมม่ ีอะไรมากเจา้ คะ่ แค่ ตอนหนั ผกั ไมท่ นั ระวงั จงึ บาดมือตวั เองเขา้ เป็นความผิด ของขา้ เอง” คนเป็นแมไ่ ดฟ้ ังก็ไมเ่ ชือ แตต่ อนนีจาํ ตอ้ งช่วยลกู สาวพดู แกไ้ ขสถานการณไ์ ปก่อน จงึ จงใจแสรง้ ตอ่ วา่ ออกไป “เดก็ คนนี อยบู่ า้ นทาํ อะไรกซ็ มุ่ ซา่ ม ตอนนีแตง่ งานออก 6

เรอื นไปแลว้ ยงั ทาํ ใหต้ อ้ งเป็นหว่ งอีก หนั ผกั กห็ นั โดนมือ ตวั เอง ไมร่ ูว้ า่ ขา้ เลยี งเจา้ มาอยา่ งไรถงึ ไดซ้ มุ่ ซา่ มขนาด นี!” สว่ นปา้ สงิ นนั เชือครงึ ไมเ่ ชือครงึ “ซฮู หู ยิน เจา้ กอ็ ยา่ ดา่ วา่ ลกู สาวเลย เหมยจือเป็นคนละเอียดรอบคอบมาแต่ ไหนแตไ่ ร คิดไมถ่ งึ วา่ แตง่ งานไดแ้ คส่ ามวนั กท็ าํ ใหม้ ือตวั เองตอ้ งบาดเจบ็ แลว้ ” ซฮู หู ยินเหน็ สายตาแปลกๆ ของปา้ สงิ กย็ มิ เยียบเยน็ “แคม่ ือเจบ็ เทา่ นนั ไมเ่ ป็นอะไรมากสกั หนอ่ ย” พอปา้ สงิ เหน็ อีกฝ่ายเอย่ อยา่ งเฉยชาก็ไดแ้ ตห่ วั เราะ 7

แหะๆ แลว้ เดนิ จากไป เหมยจือเหน็ ปา้ สงิ เดนิ ไปไกลแลว้ จงึ อธิบายกบั มารดา ดว้ ยทา่ ทางจนใจ “ทา่ นแม่ ไมม่ ีอะไรจรงิ ๆ ตอนหนั ผกั ขา้ ไมท่ นั ระวงั จงึ บาดมือเขา้ จรงิ ๆ” all-all2 blog สีหนา้ ของซหู ยนิ ดยู าํ แย่ นางใชพ้ ลวั เหลก็ กระแทกคนั นา อยา่ งแรง แลว้ พดู อยา่ งไมส่ บอารมณ์ “เจา้ บอกขา้ แลว้ จะมีประโยชนอ์ ะไรเลา่ !” เมือเหน็ มารดาระบายอารมณก์ บั คนั นาของตนเอง เหม ยจือจงึ รูว้ า่ ถงึ ตนอธิบายตอ่ ไปกไ็ รป้ ระโยชน์ คนทีเขา้ ใจ ผิดไปแลว้ ไหนเลยจะยอมรบั ฟังทีตนพดู กนั เลา่ หญิง 8

สาวจงึ ทาํ เพียงยกหาบทีมีถงั นาํ ขนึ บา่ กอ่ นจะเดนิ ตรงไป ทีรมิ ลาํ ธาร การทาํ งานนีสถิ งึ จะเป็นความจรงิ อาหารพอกินเขา้ ปาก ก็จะเป็นของเรา . ดวงอาทิตยจ์ ากทีทอแสงอบอนุ่ เปลยี นเป็นสาดแสง แรงกลา้ ทกุ คนลว้ นเหงือโซมกาย ถงึ ตอนนีจเู ถาก็ราํ รอ้ งวา่ ทงั เหนือยทงั หิวแลว้ บอกวา่ อยากจะกลบั บา้ นไปกินอะไร กอ่ น แตม่ ารดายืนกรานไมย่ อมใหก้ ลบั บอกวา่ งานยงั 9

เหลอื อีกไมม่ ากก็จะเสรจ็ แลว้ รบี รดนาํ ใหเ้ สรจ็ โดยเรว็ จงึ จะถกู จากนนั ก็ตอ่ วา่ ลกู สาวไปอีกเลก็ นอ้ ย “เจา้ บอกวา่ ตวั เองหิวจนทนไมไ่ หว ตน้ ขา้ วทีไมไ่ ดน้ าํ ก็ ทนไมไ่ หวเช่นกนั !” จเู ถาไดย้ ินกไ็ มร่ ูจ้ ะทาํ อยา่ งไร ไดแ้ ตย่ อมหาบนาํ ตอ่ ไป เหมยจือเป็นหว่ งนอ้ งสาวจงึ ใหอ้ ีกฝ่ายหาบนาํ ครงั ละครงึ ถงั เพือจะไดเ้ บาแรงลง และจเู ถาก็ทาํ ตามนนั จรงิ ๆ แตเ่ พราะจเู ถาตอ้ งตืนขนึ มาทาํ งานตงั แตเ่ ชา้ มืด นางจงึ เหน็ดเหนือยไมน่ อ้ ย ตอนทีไปตกั นาํ รมิ ลาํ ธาร สองเทา้ เกิดซวนเซ ลนื ไถลลงไปในลาํ ธาร ตอนนนั เหมยจือก็อยู่ ขา้ งกายนอ้ งสาวดว้ ย ทวา่ นางวา่ ยนาํ ไมเ่ ป็น ทาํ ไดเ้ พียง 10

ยืนไมค้ านใหจ้ เู ถาจบั ไว้ ลาํ ธารสายนีแมย้ ามปกตทิ กุ คนจะพดู วา่ เป็นลาํ ธาร ขนาดเลก็ แตน่ นั กแ็ คค่ าํ เรยี กทีคนุ้ ปาก ตามจรงิ แลว้ นาํ ในลาํ ธารนนั ไมไ่ ดต้ ืนเลย และนาํ ทีไหลลงมาจากภเู ขาก็ แรงมิใช่นอ้ ย จเู ถาทีลนื ตกลงไปพยายามดนิ รนมาควา้ ไมค้ านนนั ไว้ ทวา่ เหมยจือนนั ตวั เลก็ แรงก็นอ้ ยจงึ ไม่ สามารถดงึ นอ้ งสาวขนึ มาได้ กลบั ดเู หมือนจะถกู ลากลง ไปดว้ ยซาํ ตอนนนั เองทีเซียวจิงซนั เหน็ เขา้ พอดี เขารบี วิงมาแตไ่ กล หลงั ประเมนิ สถานการณร์ วดเรว็ ก็สงั ใหเ้ หมยจือปลอ่ ย มือจากไมค้ านกอ่ น สว่ นตวั เองกไ็ มพ่ ดู พราํ ทาํ เพลงกระโดดลงไปในลาํ ธารทนั ที 11

เซียวจิงซนั นนั วา่ ยนาํ เป็น รา่ งกายกาํ ยาํ พละกาํ ลงั กม็ าก เขากระโดดลงไปควา้ ตวั ลกู เจียบตกนาํ อยา่ งจเู ถาที พยายามราํ รอ้ งและดนิ รนจากนนั กพ็ าตวั นางเขา้ ฝัง หลงั จากขนึ มาแลว้ เซียวจิงซนั กว็ างรา่ งของจเู ถาทีเปียก ชมุ่ ลงบนพืนหญา้ เหมยจือเหน็ วา่ นอ้ งสาวถกู ช่วยชีวติ ขนึ มาไดแ้ ลว้ กร็ บี คกุ เขา่ ลงขา้ งๆ พรอ้ มกบั เอย่ ปลอบใจ แตจ่ เู ถาทีเพิงขนึ จากนาํ ยงั ตกใจอยู่ มือสนั เทิมขยมุ้ ชาย เสอื ของเซียวจิงซนั แนน่ ไมย่ อมปลอ่ ย เอาแตร่ อ้ งไหโ้ ฮ เซียวจิงซนั ทียงั ถกู จบั ชายเสอื แนน่ กไ็ มไ่ ดข้ ยบั เขาไมไ่ ด้ แกะมือจเู ถาออก เพียงแตข่ มวดคิวมองไปทางเหมยจือ เพือสง่ สญั ญาณให้ เหมยจือพดู ปลอบนอ้ งสาวดว้ ยนาํ 12

เสยี งออ่ นโยนพรอ้ มกบั คอ่ ยๆ แกะมืออีกฝ่ายออกอยา่ ง ระมดั ระวงั สดุ ทา้ ยเซียวจิงซนั ก็หลดุ ออกมาการเกาะกมุ ผา่ นไปสกั ครูจ่ เู ถาทีถกู ปลอบโยนก็คอ่ ยๆ ไดส้ ติ ใบหนา้ เรมิ แดงระเรอื นางลกุ ขนึ ยืนพรอ้ มกบั ปาดนาํ ตา เหมยจือเหน็ ทา่ ทางนอ้ งสาวจงึ ใหก้ ลบั บา้ นไปกินขา้ วพกั ผอ่ นกอ่ น ถงึ อยา่ งไรงานกเ็ หลอื อีกไมม่ าก นางและสามี ชว่ ยกนั ทาํ ไมน่ านก็เสรจ็ จเู ถาไมไ่ ดต้ อบอะไรพีสาว ไดแ้ ตห่ นั หลงั กลบั ทวา่ เพียง เดนิ ไปไดไ้ มก่ ีกา้ วกห็ นั กลบั มามองเซียวจิงซนั แลว้ พดู เสยี งเบาวา่ “ขอบคณุ ” 13

เซียวจิงซนั พยกั หนา้ นอ้ ยๆ ตอบกลบั ไปดว้ ยสหี นา้ ไร้ อารมณ์ “สมควรอยแู่ ลว้ ” จเู ถาเดินจากไปโดยทีมีสายตาของพีสาวมองตามหลงั โดยทีในมือยงั ถือไมค้ านอยู่ เหมยจือนิงเงียบพลางครุน่ คดิ จเู ถานนั เดก็ กวา่ เหมยจือแคป่ ีเดียว ตอนนีอีกฝ่ายอายุ สบิ หา้ หากเป็นลกู สาวบา้ นอืนกค็ งแตง่ งานออกเรอื นไป แลว้ แตถ่ งึ จเู ถาจะอายนุ อ้ ยกวา่ ทวา่ นางเป็นคนชอบ แยง่ ชิงตงั แตเ่ ดก็ กินอะไรกไ็ มย่ อมแบง่ ใหค้ นอืน รา่ ง กายจงึ อวบอิมเตง่ ตงึ สมสว่ น ผิวกายขาวนวลเนียน ใน ยามปกติเวลาทีนางออกไปนอกบา้ น หนา้ อกจะ 14

กระเพือมราวกบั ลกู ทอ้ ผลใหญ่ซงึ เป็นทีน่าจบั จอ้ ง ชาย หนมุ่ แถวบา้ นทงั ทีมีเมียแลว้ หรอื ทียงั ไมม่ ีเมียตา่ งกพ็ า กนั แอบมองรูปรา่ งของนางดว้ ยกนั ทงั นนั เมือครูน่ างตกนาํ จนรา่ งกายเปียกปอน แมว้ า่ แสงแดด จะรอ้ นแรงกอปรกบั สายลมจากภเู ขาพดั โกรกจนเสือผา้ จวนจะแหง้ ทวา่ ชดุ แบบบางสาํ หรบั ใสใ่ นฤดรู อ้ นพอถกู นาํ กแ็ นบเนือ ทาํ ใหเ้ หน็ รูปรา่ งอรชรของสาวนอ้ ยอยา่ ง ชดั เจน เหมยจือหนั มองเซียวจิงซนั ทีอยขู่ า้ งกาย กลบั พบวา่ เขา ไมแ่ มแ้ ตจ่ ะเงยหนา้ มองดว้ ยซาํ เอาแตก่ ม้ หนา้ จดั การ กบั สายเชือกผกู คานหาบทีพนั กนั ยงุ่ เหยงิ จากเหตกุ ารณ์ เมือครู่ 15

ตอนที 14 เลยี งต้อนรับลูกเขย นางคกุ เขา่ ลงเตรยี มทีจะหยบิ หาบขนึ มาจากพืน คาดไมถ่ งึ วา่ เซียวจิงซนั จะวางหาบในมือลงแลว้ เดินมา หยดุ อยขู่ า้ งกายนาง เขาจบั มือของนางขนึ มาโดยไมพ่ ดู อะไรทาํ ใหห้ ญิงสาวตกใจไมน่ อ้ ย จากนนั ชายหน่มุ ก็ดงึ นิวแมม่ ือของนางมาสาํ รวจผา้ ขาวทีพนั แผลไวอ้ ยา่ ง ระมดั ระวงั เหมยจือกดั รมิ ฝีปาก พดู เสียงเบา “ไมเ่ ป็นไร ใกลจ้ ะ หายแลว้ ” 1