Hunter's Lady ดรุณีสุดที่รัก เล่ม1

สาว แลว้ ตบลงเบาๆ ทีหลงั มือ กอ่ นจะคลายออกแลว้ หยิบงานเยบ็ ปักขนึ มาทาํ ตอ่ “เจา้ เขา้ ใจก็ดีแลว้ ขา้ คอ่ ย รูส้ กึ สบายใจหน่อย เจา้ เองก็มีสามีทีดี ตอ่ ไปความเป็น อยตู่ อ้ งดีขนึ แน่ๆ ขา้ เหน็ เช่นนีกค็ อ่ ยวางใจ จะมีกแ็ ตจ่ ู เถาทีออกเรอื นไปอยหู่ มบู่ า้ นหงองิ ขา้ กห็ วงั วา่ นางจะมี ความเป็นอยทู่ ีดีเชน่ กนั ” เหมยจือไมเ่ ขา้ ใจมาโดยตลอดวา่ เหตใุ ดมารดาจงึ ตอ้ งให้ จเู ถาแตง่ งานออกเรอื นไปไกลถงึ เพียงนนั นางกเ็ ลย อาศยั จงั หวะนีเอย่ ถาม ซฮู หู ยินจงึ ยอมเลา่ ใหฟ้ ังวา่ “อนั ทีจรงิ สกลุ ลทู่ ีอยหู่ มบู่ า้ นหงองิ นนั รูจ้ กั กบั พอ่ เจา้ มานาน มากแลว้ ตอนนนั พอ่ ของเจา้ เคยตกลงกบั สกลุ ลวู่ า่ จะให้ เจา้ แตง่ งานกบั ลกู ชายสกลุ ลู่ แตพ่ อ่ ของเจา้ กม็ าจากไป เสยี ก่อน ทางเรากบั เขากแ็ ทบไมไ่ ดต้ ิดตอ่ กนั อีก และขา้ 12

เองกไ็ มเ่ คยเอย่ ถงึ เรอื งนี จากนนั พอเจา้ มีเรอื งอือฉาว เกิดขนึ ขา้ ก็ยงิ ไมก่ ลา้ ไปเอย่ ปากกบั พวกเขา ทวา่ ก่อนหนา้ นีขา้ พอจะมองออกวา่ จเู ถานนั คดิ เช่นไรก็ รูส้ กึ เป็นหว่ งไมน่ อ้ ย จงึ ตอ้ งบากหนา้ ไหวว้ านคนอืนใหไ้ ป ถามความคดิ เหน็ จากคนสกลุ ลู่ เรอื งจะใหจ้ เู ถาออก เรอื นไปอยทู่ างโนน้ ใครเลยจะรูว้ า่ ลกู ชายคนเลก็ ของ พวกเขายงั ไมไ่ ดแ้ ตง่ งาน พวกเขาก็เลยเหน็ ดีดว้ ยและรบี รอ้ นกาํ หนดใหม้ ีงานแตง่ แมห้ มบู่ า้ นหงอิงจะไกลไปสกั หนอ่ ย แตบ่ ดิ าฝ่ายชายยงั มีชีวติ อยู่ เขาเป็นสหายเก่าแก่ กบั พอ่ ของเจา้ ถงึ เช่นไรกต็ อ้ งดแู ลจเู ถาเป็นอยา่ งดีแน่” เหมยจือไดฟ้ ังก็เขา้ ใจทนั ทีวา่ ทาํ ไมตอ้ งใหจ้ เู ถาออกเรอื น ไปไกลอยา่ งกะทนั หนั ยิงพอไดร้ ูว้ า่ เดมิ ทีคนทีหมนั หมาย 13

กบั สกลุ ลเู่ ป็นตนดว้ ยแลว้ นางกอ็ ดใจหายไมไ่ ด้ คิดไปวา่ หากตนตอ้ งแตง่ งานไปอยทู่ ีนนั จรงิ ๆ กค็ งจะไมไ่ ดร้ ูจ้ กั กบั เซียวจิงซนั เมือคิดเชน่ นี นางกร็ ูส้ กึ วา่ เซียวจิงซนั นนั สาํ คญั กบั ตวั เองมากมายเพียงใด ถา้ นางไมไ่ ดแ้ ตง่ งาน กบั เขาคงเป็นเรอื งทีนา่ เสียใจยงิ นกั 14

ตอนที 40 เลยี งสุราผูกมติ ร พอหวนคิดถงึ เรอื งเกา่ ของตนกบั ฝเู กอ นางกร็ ูส้ กึ วา่ ช่าง แตกตา่ งราวกบั อยคู่ นละโลก เรอื งราวเหลา่ นนั ดเู ลอื นราง เลอื นลอยราวกบั เมฆหมอก ทีปกคลมุ ทิวเขาอนั ไกลแสนไกล ผทู้ ีอยเู่ คียงคนู่ างตอนนี เป็นชายหนมุ่ ทีพงึ พาอาศยั ไดแ้ ละจะอยดู่ ว้ ยกนั ไปชวั ชีวติ ในวยั เยาวต์ นนนั ยงั ดอ้ ยปัญญาจงึ ทาํ เรอื งผิดพลาด และขลาดเขลาอยา่ งไรส้ ติ ยามนีจงึ ไดแ้ ตข่ อบคณุ สวรรค์ ทีสลบั สบั เปลยี นมอบบรุ ุษผแู้ สนดีและมนั คงซงึ สามารถ พงึ พาไดต้ ลอดชีวติ มาใหก้ บั ตน 1

เหมยจือแอบทอดถอนใจ จากนนั กพ็ ดู คยุ กบั มารดาตอ่ อีกเลก็ นอ้ ย พอเหน็ วา่ สายมากแลว้ กร็ บี นาํ จานชามกลบั ไปทีบา้ น . พอนางมาถงึ กเ็ หน็ เซียวจิงซนั หาบนาํ จากลาํ ธารมาไวใ้ ห้ แลว้ เขาเทนาํ ลงในอา่ งไมใ้ บหนงึ และนาํ จานชามทีเก็บไว้ นานปีไมไ่ ดใ้ ชอ้ อกมาลา้ งทาํ ความสะอาด สว่ นเหมยจือ เองก็รบี รอ้ นลงมือทาํ อาหาร 2

รายการอาหารทีตงั ใจทาํ นนั มีมากมาย อยา่ งเชน่ ไกป่ ่า ตนุ๋ เหด็ เหด็ หหู นผู ดั ไข่ แลว้ ยงั มีผกั ป่าทีเพิงเกบ็ มาสด ใหม่ นางนาํ เหด็ ไปลา้ งแลว้ หนั เป็นชินเลก็ ๆ รอไว้ กอ่ น จะตดิ ไฟในเตาแลว้ เรมิ ทาํ เหด็ หหู นผู ดั ไข่กอ่ น ตอ่ ดว้ ย เนือผดั กบั บวบปรุงรสจดั จากนนั กต็ ม้ นาํ แลว้ เรมิ ทาํ ไก่ ป่าตนุ๋ เหด็ เป็นรายการสดุ ทา้ ย ตอนทีมีเสียงนาํ เดือดปดุ ๆ ดงั มาจากในหมอ้ ทีกาํ ลงั ตนุ๋ ไก่ป่า เหมยจือกาํ ลงั ลา้ งทาํ ความสะอาดผกั ป่า ทงั ผกั หมาฉือเสยี น ผกั จีและผกั กาดป่าซงึ ลว้ นแตเ่ ป็นผกั ที พวกตนนาํ มาทาํ อาหารกินอยเู่ ป็นประจาํ หลงั จากลา้ ง สะอาดแลว้ นางกเ็ หยาะนาํ มนั งาลงไปเลก็ นอ้ ย คลกุ เคลา้ ใหเ้ ขา้ กนั เติมกระเทียมเจียวลงไปอีกหนอ่ ย ขนาด 3

ยงั ไมไ่ ดล้ องชิม แคไ่ ดก้ ลนิ ก็หอมฟงุ้ มาเตะจมกู เสยี แลว้ อาหารทกุ อยา่ งถกู จดั ทาํ จนเกือบจะเสรจ็ เซียวจิงซนั เอง ก็ช่วยลา้ งจานชามใหเ้ รยี บรอ้ ย เหมยจือรบี นาํ อาหารใส่ จาน สว่ นเซียวจิงซนั ก็เตรยี มจะออกไปเรยี กพวกเฉินหงอ วีใหม้ าทีบา้ นตามทีไดน้ ดั หมายไว้ ขณะทีเซียวจิงซนั กาํ ลงั จะเดนิ ออกไปนอกรวั บา้ น กเ็ หน็ เฉินหงอวีกบั ชายผหู้ นงึ อายปุ ระมาณสสี บิ กวา่ ๆ เดินมา พรอ้ มกนั พอพวกเขาเหน็ เซียวจิงซนั กร็ บี ตะโกนทกั ทาย เฉินหงอวีเดนิ เขา้ มาหมายจะแนะนาํ ผทู้ ีมาพรอ้ มกบั ตน ใหเ้ ซียวจิงซนั รูจ้ กั แตช่ ายผนู้ นั กลบั ยมิ แลว้ กลา่ ววา่ “ไม่ 4

ตอ้ งใหเ้ จา้ แนะนาํ หรอก ตอนทีเซียวจิงซนั ออกจากหมู่ บา้ นเราไป เจา้ ยงั เป็นเดก็ นอ้ ยแกผ้ า้ วิงเลน่ อยเู่ ลย แต่ ตอนนนั ขา้ แตง่ งานมีลกู มีเมียแลว้ ยงั จดจาํ ไดเ้ ป็นอยา่ ง ดี” เซียวจิงซนั นิงคดิ ครูห่ นงึ พอจาํ ไดก้ ร็ บี ประสานมือคารวะ กลา่ วยิมๆ วา่ “ทา่ นคือพีใหญ่ตนุ จือแหง่ สกลุ เฉินใชห่ รอื ไม?่ ” ชายผนู้ ีมีชือวา่ ‘เฉินตนุ จือ’ ตอนทีเซียวจิงซนั ออกจาก หมบู่ า้ นไป เขามีภรรยาและลกู แลว้ จรงิ ๆ ตอนทีบิดาของ เซียวจิงซนั ยงั มีชีวิตอยู่ เขายงั เคยบอกวา่ จะสง่ ลกู มา เรยี นหนงั สอื ดว้ ย และนีก็เป็นสงิ ทีเซียวจิงซนั ยงั จดจาํ ได้ เป็นอยา่ งดี 5

หลงั ทกั ทายกนั เรยี บรอ้ ย เซียวจิงซนั ก็พาพวกเขาไปที ตน้ ไมใ้ หญ่ในลานบา้ นซงึ ไดจ้ ดั เตรยี มโต๊ะและมา้ นงั ที เพิงเขาทาํ เสรจ็ ก่อนหนา้ นีไมน่ านเอาไว้ ชายทงั สาม กลา่ วเชือเชิญกนั และกนั กอ่ นทีตา่ งคนตา่ งก็นงั ประจาํ ที เหมยจือออกมาทกั ทายพวกเขาตามมารยาท แลว้ รบี กลบั เขา้ ไปเอานาํ ชามารบั รองแขก จากนนั ก็ยกผกั ยาํ จานหนงึ ออกมาใหก้ อ่ น . ตามปกตคิ รอบครวั ชาวบา้ นจะกินอยอู่ ยา่ งเรยี บงา่ ย 6

นอกเสียจากมีงานมงคลหรอื งานศพทีจะตอ้ งปฏิบตั ิตาม ขนบธรรมเนียมประเพณีจงึ จะจดั เตรยี มอาหารไวม้ าก หนอ่ ย ตอ่ ใหพ้ วกผชู้ ายจบั กลมุ่ กนั ราํ สรุ า อยา่ งมากก็จะ มีอาหารเพียงหนงึ หรอื สองอยา่ งเอาไวก้ ินแกลม้ เหลา้ ยงิ ถา้ มีหหู มบู นโต๊ะอาหารดว้ ยแลว้ กถ็ ือวา่ มือนนั ฟ่ มุ เฟื อย มากทีเดียว ดงั นนั การทีเหมยจือเตรยี มกบั ขา้ วหลายอยา่ งไวต้ อ้ นรบั ขบั สเู้ ช่นนีจงึ ถือวา่ หรูหรามาก ตอนทีเฉินหงอวีและเฉิน ตนุ จือเหน็ อาหารมากมายก็รูส้ กึ เกรงใจ เมือมองไปทีเตา ไฟเหน็ เหมยจือกาํ ลงั สบู ลมเรง่ ไฟอยู่ จงึ พากนั กลา่ ววา่ “วนั นีทาํ ใหพ้ วกทา่ นตอ้ งยงุ่ ยากสนิ เปลอื งแลว้ ” เซียวจิงซนั กลา่ วอยา่ งออ่ นนอ้ มถอ่ มตน “ขออยา่ ไดเ้ กรง 7

ใจ ตอ่ ไปขา้ กบั ภรรยาคงตอ้ งฝากเนือฝากตวั กบั พวก ทา่ นดว้ ย ครงั นีมีโอกาสไดร้ าํ สรุ ากนั เกรงวา่ จะดแู ลทา่ น ทงั สองไดไ้ มด่ ีพอ โปรดใหอ้ ภยั ดว้ ย” ตามจรงิ แลว้ วนั นีเฉินตนุ จือนนั ถกู เฉินหงอวีลากตวั มา ตอนทีมาถงึ แมใ้ นใจจะบอกวา่ มีสายสมั พนั ธค์ รงั เก่า กอ่ นอยู่ ทวา่ ก่อนจะออกจากบา้ นภรรยาของตนก็กาํ ชบั ใหร้ ะวงั เนือระวงั ตวั เพราะใครจะไปรูว้ า่ หลายปีทีผา่ น มาเซียวจิงซนั ผนู้ ีไปทาํ เรอื งดีหรอื ไมด่ ีอะไรมาบา้ ง ดงั นนั เขาจะทาํ เป็นสนิทชิดเชือกนั อยา่ งเมือกอ่ นไมไ่ ดเ้ ดด็ ขาด ทวา่ พอไดส้ นทนากบั เซียวจิงซนั อยา่ งจรงิ จงั เฉินตนุ จือก็ คลายขอ้ สงสยั ในหลายๆ เรอื งลง กลบั รูส้ กึ วา่ เรอื งทีราํ ลอื ตา่ งๆ นานานนั เป็นเพียงความเขา้ ใจผดิ กนั ไปเอง 8

หากจะวา่ ไปถา้ เซียวจิงซนั จะเคยเป็นโจรป่าแลว้ อยา่ งไร หลายปีมานีขา้ งนอกนนั วนุ่ วายมาก วีรบรุ ุษผอู้ บั จนหน ทางกลายมาเป็นโจรป่าปลน้ คนรวยช่วยเหลอื คนจนก็มี ถมไป ดงั นนั เฉินตนุ จือจงึ ละทิงความระแวงในใจไปจน หมดสนิ พดู คยุ กบั เซียวจิงซนั อยา่ งสนิทใจจนถงึ ขนั เรยี ก กนั เป็นพีเป็นนอ้ ง ทงั สามนงั สงั สรรคร์ ว่ มกนั ทงั ยกดืมคารวะและพดู คยุ ถงึ เรอื งราวในอดีต แมจ้ ะเป็นชาวบา้ นในหมบู่ า้ นเลก็ ๆ ทีไม่ คอ่ ยยงุ่ เกียวกบั โลกภายนอก แตก่ ย็ งั สามารถพดู คยุ วพิ ากษว์ ิจารณก์ นั ในเรอื งหลกั การตา่ งๆ ได้ เฉินตนุ จือ นนั พดู จาดเุ ดือดและเถรตรง ดา่ ทอการปกครองทีไมเ่ ป็น ธรรมครงั เก่ากอ่ นวา่ ขดู รดี ภาษี กดขีข่มเหง บีบบงั คบั จน ผคู้ นตอ้ งไปเป็นโจรป่า ก่อนจะกลา่ วสรรเสรญิ วา่ ยามนี 9

บา้ นเมืองสงบสขุ แมแ้ ตส่ ว่ ยหรอื ภาษีไมต่ อ้ งเสีย ยงิ ฟา้ ฝนตกตอ้ งตามฤดกู าลดว้ ยแลว้ ยงิ ทาํ ใหค้ วามเป็นอยดู่ ี ขนึ กวา่ เดมิ มาก เซียวจิงซนั รบั ฟังทกุ เรอื งทีอีกฝ่ายเลา่ เขานงั ยมิ อยขู่ า้ งๆ แลว้ พดู เสรมิ เป็นครงั คราว พอเฉินหงอวีไดฟ้ ังเฉินตนุ จือวจิ ารณเ์ รอื งการบา้ นการเมือง จงึ หนั ไปทางเซียวจิง ซนั แลว้ ถามวา่ “พีจิงซนั ทา่ นไปอยขู่ า้ งนอกมาตงั หลาย ปีคงไดพ้ บเหน็ อะไรมาไมน่ อ้ ย ช่วยเลา่ ใหพ้ วกเราฟังบา้ ง เถิด” เซียวจิงซนั ไดย้ ินกย็ ิมนอ้ ยๆ สา่ ยหนา้ แลว้ กลา่ ววา่ “หลายปีทีผา่ นมาขา้ ก็ไดแ้ ตซ่ ดั เซพเนจรไปเรอื ย ไมม่ ีสงิ ใดใหน้ ่าจดจาํ ไฉนเลยจะมีเรอื งราวใหม้ าเลา่ สกู่ นั ฟัง ไม่ 10

สฟู้ ังพีตนุ จือเลา่ ไดค้ วามรูเ้ ยอะกวา่ มาก” เฉินตนุ จือหวั เราะซือๆ พลางสา่ ยหนา้ ยกมือขนึ โบกไป มา “เฮอ้ ... เจา้ อยา่ พดู เช่นนีเลย ขา้ จะไปรูอ้ ะไรได้ วนั นี ดืมเหลา้ มากไปหน่อยจงึ พดู มากยงั ปากตวั เองไมอ่ ยู่ จิง ซนั เจา้ อยขู่ า้ งนอกพบเหน็ โลกมากกวา่ หตู ายอ่ มกวา้ ง ไกล เจา้ ก็เลา่ สถานการณบ์ า้ นเมืองทีพอรูใ้ หพ้ วกเราฟัง หนอ่ ยจะเป็นไร” เฉินหงอวีรบี พดู เสรมิ “นนั สิ ขา้ ไดย้ ินมาวา่ จะเกิด สงครามขนึ อีก แตก่ ย็ งั ไมม่ ีการเคลอื นไหวอะไรเลย หมู่ บา้ นของเรามีขนุ เขากางกนั และอยหู่ า่ งไกล พีจิงซนั เขา้ ไปในเมืองบอ่ ยๆ คงจะพอไดย้ นิ ขา่ วคราวมาบา้ ง เลา่ ให้ พวกเราฟังสกั หน่อยจะไดเ้ ตรยี มการไว”้ 11

เหมยจือทีอยขู่ า้ งๆ กาํ ลงั สาละวนกบั การตม้ โจ๊กอยู่ หนา้ เตาไฟ ตงั ใจวา่ ถา้ พวกเขาดืมเหลา้ กนั เสรจ็ จะไดก้ ิน โจ๊กรอ้ นๆ พอไดย้ นิ พวกเขาพดู ถงึ เรอื งนี นางก็วางมือ จากกลอ่ งสบู ลมแลว้ ตงั ใจเงียหรู อฟัง เซียวจิงซนั วางจอกเหลา้ ในมือลง “หากจะวา่ ไปแลว้ เมือ หลายวนั กอ่ นขา้ เขา้ ไปทีโรงเตียมในเมืองกไ็ ดย้ นิ คนพดู เช่นนีเหมือนกนั ไดย้ ินวา่ จะมีศกึ สงคราม วา่ กนั วา่ เผิง ออ๋ งมีใจคดิ กบฏ ยามนีกาํ ลงั รวบรวมกองกาํ ลงั อยทู่ าง ชายแดนทศิ ตะวนั ตกเฉียงเหนือ ทางราชสาํ นกั สง่ ขนุ นาง ผใู้ หญ่ไปเจรจา แตก่ ไ็ มร่ ูว้ า่ จะไดข้ อ้ สรุปเป็นเชน่ ไร ทวา่ นี อาจเป็นเพียงเรอื งทีราํ ลอื กนั มาและหาความจรงิ ไมไ่ ด้ หมบู่ า้ นของเราอยหู่ า่ งจากเมืองหลวงตงั หลายพนั ลี ขา่ ว 12

แบบนีกวา่ จะมาถงึ ทีนีกไ็ มร่ ูว้ า่ เปลยี นไปมากนอ้ ยเพียง ใดแลว้ ” เฉินหงอวีและเฉินตนุ จือไดย้ นิ ก็พากนั ตกตะลงึ เฉินหงอ วีเอย่ ถามขนึ ก่อนวา่ “ถา้ เปิดศกึ กนั ขนึ มาจรงิ ๆ แลว้ พวก เราควรจะทาํ อยา่ งไรดี พวกเขาคงไมส่ รู้ บกนั จนมาถงึ ทีนี หรอกกระมงั ?” ตอนทีเซียวจิงซนั เอย่ ถงึ เรอื งนี สีหนา้ ของเขาพลนั เครง่ ขรมึ ขนึ มา แตก่ ็กลบั เป็นปกตไิ ดอ้ ยา่ งรวดเรว็ เขายิม นอ้ ยๆ กลา่ วตอ่ วา่ “คงไมเ่ ป็นเชน่ นนั แน่ อยา่ งแรกคือเผงิ ออ๋ งนนั อยทู่ ีชายแดนหา่ งไกล แมจ้ ะมีกาํ ลงั ทหารและมา้ ในมือ แตภ่ มู ปิ ระเทศไมเ่ อืออาํ นวย ตอ่ ใหค้ ิดการกบฏ จรงิ ๆ ก็ปราบไดไ้ มย่ าก และอีกอยา่ งฮอ่ งเตพ้ ระองคน์ ี 13

ทรงมีเมตตาตอ่ ราษฎร นาํ พระทยั กวา้ งขวาง ตอ่ ใหบ้ า้ น เมืองเกิดศกึ สงครามอีกครงั ก็คงไมท่ าํ ใหร้ าษฎรตอ้ ง เดือดรอ้ นเป็นแน่ ทา่ นทงั สองโปรดวางใจเถิด” ตอนแรกเฉินตนุ จือไดย้ ินก็ถงึ กบั เบิกตาโพลง แตพ่ อฟัง จนจบก็คอ่ ยวางใจ “ชาวบา้ นธรรมดาอยา่ งพวกเราไหน เลยจะเขา้ ใจเรอื งพวกนี หากจะวา่ ไปแลว้ กไ็ มเ่ คยสนใจ เลยดว้ ยซาํ ขอเพียงมีขา้ วกินอิมทอ้ ง มีผลผลติ ใหเ้ ก็บ เกียว หาเลียงชีวิตกนั ไปวนั ๆ เทา่ นนั พอไดย้ ินเจา้ พดู เชน่ นีพวกเราก็คอ่ ยวางใจไดห้ น่อย ดงั นนั หากควรทาํ อะไรก็ ทาํ ตอ่ ไป ถา้ กงั วลใจมากเกินไปกป็ ่วยการเปลา่ ” เซียวจิงซนั ไดย้ นิ กพ็ ยกั หนา้ รบั “ทีพีตนุ จือพดู นนั ถกู ตอ้ ง แลว้ ไมว่ า่ ภายนอกจะเปลียนแปลงไปเช่นไร พวกเราก็ 14

ยงั ตอ้ งทาํ ไรไ่ ถนา เขา้ ป่าลา่ สตั วก์ นั เชน่ เคย” 15

ตอนที 41 เจ้าตัวเลก็ พวกนีน่ารักจริงๆ ทงั สามยงั สนทนากนั อยคู่ รูใ่ หญ่ ทนั ใดนนั ก็มีเสียงหนงึ ตะโกนเรยี กทา่ นพอ่ เป็นเสียงลกู สาวของเฉินตนุ จือชือวา่ กวั กวั นางบอกวา่ ทา่ นแมใ่ หม้ าเรยี กทา่ นพอ่ กลบั บา้ น ทีบา้ นยงั มีงานที ตอ้ งทาํ อีก เฉินตนุ จือเองก็ดืมไปมากพอสมควรแลว้ อาหารเลียง รบั รองก็กินอิมจนเรอออกมา จงึ เหน็ วา่ ตนควรกลบั เสียที พอเฉินหงอวีเหน็ วา่ เฉินตนุ จือกาํ ลงั จะกลบั เขากไ็ มก่ ลา้ อยตู่ อ่ ใหเ้ ป็นการรบกวน รบี ขอตวั ลาเชน่ กนั แขกทงั สอง 1

ก็เลยเดินกลบั ไปพรอ้ มกนั เซียวจิงซนั รูด้ ีวา่ ตา่ งคนตา่ งมี งานตอ้ งทาํ จงึ ไมไ่ ดร้ งั ทงั สองไว้ เมือเป็นเชน่ นนั โจ๊กที เหมยจือตม้ ไวร้ อจงึ ไมม่ ีคนอยกู่ ินเสียแลว้ เมือเหน็ แขกกลบั ไปหมดแลว้ เหมยจือกเ็ กบ็ ตะเกียบ และจานชาม เซียวจิงซนั รูว้ า่ นางยงั ไมไ่ ดก้ ินขา้ วจงึ บอกวา่ ตนจะเป็นคนเก็บลา้ งเอง แลว้ ใหเ้ หมยจือไปพกั กินอาหาร หากจะวา่ ไปนางก็หวิ แลว้ จรงิ ๆ เหมยจือจงึ ไปตกั โจ๊กมานงั กินพรอ้ มกบั ขา้ วทีเหลอื อยู่ นางกินอาหารไปดว้ ยพลางถามเซียวจิงซนั ไปดว้ ยวา่ “ขา้ งนอกจะเกิดศกึ สงครามจรงิ ๆ หรอื ? แลว้ ทา่ นจะทาํ เช่นไร?” เหมยจือยงั คงครุน่ คดิ กบั คาํ พดู เมือครูข่ อง สามี 2

เซียวจิงซนั ยมิ อยา่ งออ่ นโยนแลว้ ตอบวา่ “เจา้ อยา่ คิด มากเลย ขา้ งนอกจะเป็นเชน่ ไรแลว้ เกียวอะไรกบั ขา้ ดว้ ย เลา่ นนั เป็นเรอื งของคนทีเป็นฮอ่ งเตจ้ ะตอ้ งวติ กกงั วล” เหมยจือยงั คงลงั เลไมอ่ าจเชือไดส้ นิทใจ นางกะพรบิ ตา ปรบิ ๆ แลว้ ถามอีกวา่ “จรงิ หรอื ?” เซียวจิงซนั พยกั หนา้ ตอบอยา่ งมนั ใจ “จรงิ ส”ิ นางไดย้ นิ เขากลา่ วหนกั แน่นก็คอ่ ยวางใจลง ทวา่ ในใจ ลกึ ๆ กย็ งั ไมค่ ลายกงั วลทงั หมด แตถ่ า้ จะซกั ถามตอ่ ไปก็ ไรป้ ระโยชน์ จงึ ไดแ้ ตก่ ม้ หนา้ กินโจ๊ก 3

เซียวจิงซนั มองภรรยาสาวทีกม้ หนา้ กม้ ตากินโจ๊กอยา่ ง วา่ งา่ ย ในใจกร็ ูส้ กึ สงสารขนึ มา เขาเดินไปนงั ลงขา้ ง กายนาง ก่อนจะถอนหายใจยาวแลว้ บอกวา่ “เจา้ อยา่ ไดเ้ ป็นหว่ งนกั เลย จากนีไปขา้ ไมค่ ิดจะดนิ รนไขวค่ วา้ อะไรอีกแลว้ คดิ แคอ่ ยากจะใชช้ ีวิตอยกู่ บั เจา้ ตลอดไป ออกไปลา่ สตั วบ์ า้ ง เกบ็ สมนุ ไพรบา้ ง นงั รบั ลมกิน อาหารอรอ่ ยๆ ดว้ ยกนั ตอ่ ไปเจา้ ก็คลอดลกู ใหข้ า้ หลายๆ คน นีไมใ่ ชห่ รอื ทีเรยี กวา่ ความสขุ ?” เหมยจือเงยหนา้ มองเขาดว้ ยแววตาครุน่ คิด พอเขา้ ใจ ความหมายทีสามีกลา่ ว ดวงตาพลนั แวววาวสอ่ ง ประกายแหง่ ความสขุ ออกมา นางจอ้ งมองเขานิงแลว้ ยมิ จากนนั ก็กลา่ ววา่ “ใช่เจา้ คะ่ ” 4

เซียวจิงซนั มองสองแกม้ แดงระเรอื ราวกบั ทาดว้ ยชาด รมิ ฝีปากของนางคลยี มิ นอ้ ยๆ ช่างเยา้ ยวนใจคนมองยิง นกั ชายหนมุ่ รูส้ กึ ไดถ้ งึ ความอบอนุ่ ทีอบอวลอยใู่ นหวั ใจ เขายืนมือไปลบู เสน้ ผมดาํ ขลบั ของนาง กลา่ วดว้ ยนาํ เสยี งออ่ นโยนวา่ “อยา่ กงั วลอีกเลย ขา้ ไมย่ อมใหเ้ จา้ ตอ้ งลาํ บากแน่” เหมยจือสง่ ยมิ น่ารกั อยา่ งเขินอายมาให้ “ขา้ รูแ้ ลว้ เจา้ คะ่ ” ขณะทีสองสามีภรรยากาํ ลงั หวานซงึ ตอ่ กนั พลนั ไดย้ ิน แมไ่ กร่ อ้ งเสยี งดงั มาจากในเลา้ ทงั สองรบี หนั ไปมอง ตามเสยี ง เป็นเหมยจือทีดีใจจนกระโดดโลดเตน้ รอ้ ง 5

บอกวา่ “ไขฟ่ ักแลว้ !” คนทงั ครู่ บี วิงไปดกู ็เหน็ วา่ ใตต้ วั ของแมไ่ ก่มีไข่ฟองหนงึ แตกออก ในเปลือกไข่มีสงิ มีชีวติ นอ้ ยๆ กาํ ลงั ลม้ ลกุ คลกุ คลานออกมาดา้ นนอก เหมยจือนงั ลงช่วยลกู เจียบหลดุ ออกมาจากเปลอื กไขไ่ ดส้ าํ เรจ็ แมไ่ กว่ ิงเขา้ ใสเ่ หมยจือ อยา่ งมาดรา้ ย นางรบี หลบพรอ้ มกบั หวั เราะเสียงดงั พอเหน็ วา่ ภรรยามีความสขุ เซียวจิงซนั ก็พลอยมีความ สขุ ไปดว้ ย ทงั สองยืนดลู กู เจียบทีเพิงฟัก มนั เหลียวซา้ ย มองขวาราวกบั กาํ ลงั ตืนตาตืนใจ ทา่ ทางน่าเอน็ ดยู งิ นกั เหมยจือวิงไปเอาขา้ วฟ่ างทีตม้ ไวจ้ นเยน็ แลว้ มาใหล้ กู เจียบกิน เจา้ ลกู เจียบเกิดใหมต่ วั เลก็ ดนู า่ สงสาร ขาสอง ขา้ งยงั ไมค่ อ่ ยแข็แรงจงึ ยืนไมม่ นั คง เหมยจือเดนิ ไปหยบิ 6

ลงั ไมใ้ บเลก็ ทีเตรยี มไวอ้ อกมา ตงั ใจใหล้ กู เจียบเขา้ ไป อยจู่ ะไดอ้ บอนุ่ หลงั จากลกู เจียบตวั แรกฟักออกมา ไมน่ านตวั ทีสองตวั ทีสามก็กะเทาะเปลอื กไขต่ ามออกมาเชน่ กนั เหมยจือ คอ่ ยๆ จบั พวกมนั ไปรวมไวใ้ นลงั ไม้ ผา่ นไปสกั พกั ตวั ของลกู เจียบก็เรมิ แหง้ แตล่ ะตวั มีขนสเี หลืองออ่ น ดวง ตากลมโต พวกมนั พากนั จอ้ งมองเหมยจืออยา่ ง ประหลาดใจ จะงอยปากเลก็ แหลมสง่ เสียงรอ้ งแผว่ เบา ชา่ งนา่ รกั เหลอื เกิน . ผา่ นไปไมก่ ีวนั 7

ไข่ทงั สบิ ฟองทีแมไ่ ก่กกเอาไวก้ ฟ็ ักออกมาจนเกือบหมด เหลือเพียงสองฟองทียงั ไมม่ ีวีแวววา่ จะฟักง่ายๆ เหม ยจือถอนหายใจพลางมองไข่สองฟองนนั ก่อนจะยอม รบั กบั ตนเองอยา่ งเสยี ดายวา่ ไข่สองใบนีคงเป็นไขเ่ สีย พวกมนั กเ็ ลยไมส่ ามารถฟักออกมาเป็นตวั ได้ คงตอ้ งจาํ ใจทิงไป เซียวจิงซนั เหน็ เหมยจือนงั คกุ เขา่ ดว้ ยทา่ ทางเสียดายก็ พดู ปลอบใจ “อยา่ ไปเสียดายไขส่ องใบนีเลย พวกลกู เจียบทีฟักออกมาแลว้ ไมน่ านกโ็ ต พอโตแลว้ พวกมนั ก็ จะออกไข่มาอีก ไหนเลยจะตอ้ งมาเสยี ดายไขส่ องใบนี ดว้ ยเลา่ ” 8

เหมยจือไดย้ นิ กย็ ิมออกมา “ปกติแลว้ ยามฟักไข่ ทกุ ครงั ตอ้ งมีไข่หนงึ หรอื สองใบทีเป็นไขเ่ สีย นนั ไมใ่ ช่เรอื งแปลก หรอกเจา้ คะ่ ขา้ นีก็จรงิ ๆ เลย คิดเลก็ คดิ นอ้ ยอะไรกบั เรอื งแคน่ ี” เมือคดิ ไดเ้ ช่นนีนางก็เลกิ เศรา้ ใจ . วนั เวลาผา่ นไป ในทกุ วนั เหมยจือจะออกมารดนาํ ตน้ ไมแ้ ละพืชผกั สวน ครวั ยามวา่ งกจ็ ะศกึ ษาเรอื งสมนุ ไพร และใหอ้ าหารลกู เจียบ นางนบั วนั ตงั ตารอใหพ้ วกลกู เจียบโตไวๆ ตอ่ ไป จะไดม้ ีไข่เกบ็ ไวบ้ า้ งหรอื อาจจะเอาไปขายกย็ งั ได้ นาง ยงั คดิ จะเอาพวกของแหง้ ทีเก็บไวเ้ ป็นจาํ นวนมากให้ 9

เซียวจิงซนั นาํ ไปขายทีตลาดอีกดว้ ย เซียวจิงซนั เหน็ สงิ ตา่ งๆ ทีเหมยจือทาํ กอ็ ดทอดถอนใจไม่ ได้ ภรรยาสาวของตนนนั ยงุ่ วนุ่ วายแตก่ บั เรอื งทาํ มาหา กินอยา่ งไมว่ า่ งเวน้ ในฐานะสามี ในเมือภรรยาทาํ งาน มากมายขนาดนี ตนก็ตอ้ งใหค้ วามรว่ มมือ ดงั นนั ใน ยามปกติทีออกไปลา่ สตั ว์ นอกจากเขาจะพกพาอปุ กรณ์ การลา่ สตั ว์ ยงั แบกตะกรา้ หวายทีสานเป็นพเิ ศษไปอีก ดว้ ย ถา้ บงั เอิญเจอสมนุ ไพรทีพอจะขายไดร้ าคา เขาก็ จะเกบ็ ใสใ่ นตะกรา้ หวายนาํ กลบั ไปใหภ้ รรยา นีเป็นสงิ ที นางชืนชอบมากทีสดุ . 10

หลงั ผา่ นฤดกู าลเกบ็ เกียวมาไดค้ รงึ เดือนกวา่ ซฮู หู ยินกย็ งั วนุ่ วายกบั การเตรยี มงานแตง่ ของจเู ถา จน ถงึ ตอนนีนางก็ตระเตรยี มขา้ วของเกือบจะเรยี บรอ้ ยแลว้ เหมยจือไดก้ ลบั ไปเยียมมารดาหลายตอ่ หลายครงั ทวา่ มารดากไ็ มย่ อมใหช้ ่วยเหลอื งานใดๆ และยงั บอกวา่ ดแู ลตวั เองใหด้ ีก็พอ เรอื งนีนางรบั มือคนเดียวไหว ทวา่ เหมยจือและเซียวจิงซนั อยากจะชว่ ยเพิมสนิ เดิมให้ กบั จเู ถาบา้ ง ดงั นนั นอกจากจะช่วยเหลอื เป็นเงินแลว้ ทงั สองยงั มอบหนงั เสือทีเซียวจิงซนั ลา่ มาไดแ้ ละเกบ็ สะสมเอาไวผ้ ืนหนงึ ใหจ้ เู ถา เผืออีกฝ่ายจะนาํ ไปตดั เยบ็ เป็นอะไรได้ ตามจรงิ แลว้ เวลาชาวป่าชาวเขาออกไปลา่ สตั วก์ ็นอ้ ยนกั ทีจะไดห้ นงั เชน่ นีมา ดงั นนั หนงั เสอื จงึ ถือ 11

วา่ เป็นของลาํ คา่ ทีหาไดย้ าก เหมยจือคดิ วา่ พรุง่ นีจเู ถาจะแตง่ งานออกเรอื นแลว้ วนั นี ตนกน็ า่ จะไปอยเู่ ป็นเพือนสกั หนอ่ ยเพือจะไดช้ ่วยเตรยี ม ตวั ใหเ้ จา้ สาว ยามนีอาชิวยงั เลก็ นกั มีเพียงมารดาคน เดียวกค็ งจะยงุ่ วนุ่ วายไมน่ อ้ ย นางจงึ ไปขอใหเ้ ซียวจิงซนั ชว่ ยดแู ลเรอื งงานภายในบา้ น สงิ ทีตนเป็นหว่ งมากทีสดุ กค็ งไมพ่ น้ บรรดาลกู เจียบ เหม ยจือเกรงวา่ เซียวจิงซนั นนั เป็นผชู้ ายอาจจะไมร่ ูว้ า่ ควรจะ ทาํ อยา่ งไรกบั ลกู เจียบตวั นอ้ ยๆ นางจงึ อธิบายอยา่ ง ละเอียดวา่ ควรใหน้ าํ เทา่ ไร ใหข้ า้ วแคไ่ หน ในหนงึ วนั ควรใหอ้ าหารกีครงั เซียวจิงซนั เองก็ตอบรบั ทกุ เรอื ง 12

ขณะทีกาํ ลงั จะออกไป เหมยจือยงั กาํ ชบั อีกวา่ “พรุง่ นีจู เถาจะออกเรอื นแลว้ ทีบา้ นไมม่ ีผชู้ ายเลยสกั คน ทา่ น ตอ้ งไปตงั แตเ่ ชา้ นะเจา้ คะ” เซียวจิงซนั พยกั หนา้ รบั “เรอื งนนั แนน่ อนอยแู่ ลว้ เจา้ วางใจเถิด” หญิงสาวทบทวนอยคู่ รูห่ นงึ กเ็ หน็ วา่ ไมม่ ีเรอื งใดทีตอ้ ง กาํ ชบั อีก สดุ ทา้ ยก็มองอีกฝ่ายยมิ ๆ ดว้ ยดวงตาเป็น ประกายแลว้ บอกวา่ “เช่นนนั ขา้ ไปก่อนนะเจา้ คะ คืนนี คงไมก่ ลบั มา ทา่ นนอนคนเดียวกร็ บี พกั ผอ่ นตงั แตห่ วั คาํ ละ่ ” พดู จบนางก็หนั หลงั เดินทอดน่องออกไปอยา่ งเชือง ชา้ 13

เซียวจิงซนั มองแผน่ หลงั บอบบางของภรรยาทีกาํ ลงั เดนิ จากไป ก่อนจะลอบถอนหายใจ คืนนีตอ้ งนอนคนเดียวหรอื นี! . บา้ นซฮู หู ยนิ ยามนีเจา้ ของบา้ นวิงวนุ่ จนหวั หมนุ ตาลายไปหมด โดยที มีทา่ นปา้ ทีอยขู่ า้ งบา้ นมาช่วยงานแตง่ จเู ถาดว้ ยอีกแรง สว่ นวา่ ทีเจา้ สาวยามนีกาํ ลงั นงั ขดั สมาธิอยบู่ นเตียง ใน มือถือเขม็ กบั ดา้ ยพลางเยบ็ ปักอะไรบางอยา่ งไปเรอื ย เปือย พอจเู ถาเหน็ เหมยจือเดินเขา้ มา แววตาพลนั ขนุ่ 14

มวั ขนึ เลก็ นอ้ ย เอย่ ถามอยา่ งไมใ่ ยดีวา่ “ทาํ ไมถงึ วา่ ง มาไดเ้ ลา่ ?” เหมยจือสง่ ยมิ ใหแ้ ลว้ นงั ลงทีขอบเตียง พอเหน็ งานฝีมือ ทียงั เยบ็ ปักไมเ่ สรจ็ วางอยดู่ า้ นขา้ งก็หยบิ ขนึ มาดู แลว้ พดู วา่ “ขา้ มาดวู า่ พอจะมีอะไรทีชว่ ยไดบ้ า้ ง” จเู ถาแสดงสหี นา้ ไมค่ อ่ ยพอใจ ในใจอยากจะบอกวา่ ควร จะมาตงั นานแลว้ ทาํ ไมเพงิ มาเอาป่านนี ทวา่ คาํ พดู นี ตดิ อยทู่ ีรมิ ฝีปาก สดุ ทา้ ยกก็ ลืนลงคอไป กม้ หนา้ ทาํ งาน ตอ่ ไมส่ นใจเหมยจืออีก เหมยจือเองกไ็ มอ่ ยากคิดเลก็ คิดนอ้ ยใหม้ ากความ นาง จงึ หนั ไปพดู คยุ กบั มารดาแทน แลว้ ยงั ชวนทา่ นปา้ ทีมา 15

ชว่ ยงานรว่ มสนทนาดว้ ย ทาํ ใหร้ ูว้ า่ ยงั มีงานอีกมากที ตอ้ งทาํ ตามคาดจรงิ ๆ 16

ตอนที 42 เตรียมการก่อนแตง่ คืนนีเหมยจือตงั ใจวา่ จะอยชู่ ว่ ยงานและนอนคา้ งทีบา้ น มารดา ทวา่ ซฮู หู ยินกลบั ไมเ่ หน็ ดว้ ย บอกใหน้ างรบี กลบั บา้ น เซียวจิงซนั ทีอยบู่ า้ นคนเดียวจะไดไ้ มต่ อ้ งมาพลอยเป็น หว่ ง เหมยจือจงึ สง่ ยมิ ใหพ้ ลางบอกวา่ “ไมเ่ ป็นไรหรอก ทา่ นแม่ ก่อนจะมาขา้ ไดบ้ อกเขาไวแ้ ลว้ วา่ หากทางนีมี งานยงุ่ ก็จะขออยชู่ ่วย วนั รุง่ ขนึ เขาเองก็จะตามมาแตเ่ ชา้ เจา้ คะ่ ” 1

ทา่ นปา้ ขา้ งบา้ นพยกั หนา้ นอ้ ยๆ “เช่นนนั กด็ ีแลว้ เพราะ พรุง่ นียงั ไมร่ ูว้ า่ จะวนุ่ วายขนาดไหน ถา้ ในบา้ นมีผชู้ าย อยชู่ ว่ ยจะไดว้ างใจหน่อย ใหเ้ ขามาแตเ่ ชา้ ก็ยงิ ดีมาก เลย” ซฮู หู ยินไดย้ นิ ก็ไมไ่ ดพ้ ดู อะไรอีก นางสง่ งานเยบ็ ปักทียงั ทาํ ไมเ่ สรจ็ ใหล้ กู สาวคนโตแลว้ เรยี กใหน้ งั ลงขา้ งๆ จาก นนั พวกผหู้ ญิงกต็ า่ งคนตา่ งทาํ งาน สายลมเยน็ พดั เขา้ มาผา่ นหนา้ ตา่ งหอ้ งทีเปิดอยู่ ทาํ ใหอ้ ากาศภายในหอ้ ง เยน็ สบาย แตล่ ะคนนงั ทาํ งานไปดว้ ยสนทนากนั ไปดว้ ย ทงั คยุ กนั เรอื งหมู เรอื งไก่ และยงั เรอื งการทาํ นาในปีนีที ไดผ้ ลผลติ มากหนอ่ ยจงึ ทาํ ใหค้ วามเป็นอยดู่ ีขนึ . 2

คาํ นีเหมยจือกินขา้ วทีบา้ นมารดา นางคดิ วา่ ถงึ อยา่ งไรตนกบั จเู ถาก็เป็นพีนอ้ งทีเคยอยดู่ ว้ ย กนั ตอ่ ไปการทีจเู ถาจะกลบั มาเยียมบา้ นมารดาสกั ครงั กไ็ มใ่ ช่เรอื งงา่ ยแลว้ ดงั นนั ในปีหนงึ พวกนางก็คงจะได้ เจอหนา้ กนั เพียงไมก่ ีหน นางก็เลยคดิ วา่ จะถือโอกาสที เป็นคืนสดุ ทา้ ยทีไดอ้ ยรู่ ว่ มกนั ขอนอนดว้ ยกนั กบั นอ้ ง สาว หลงั จบมืออาหาร ทา่ นปา้ ขา้ งบา้ นกข็ อตวั กลบั เหม ยจือกบั มารดาขนึ ไปนงั บนเตียงแลว้ ลดแสงไฟใน ตะเกียงใหอ้ อ่ นลง ก่อนจะเยบ็ ปักงานสว่ นสดุ ทา้ ยที เหลือ ระหวา่ งทาํ งานทงั สองก็ชวนกนั สนทนาเรอื งตา่ งๆ 3

ตอนนีเองทีอาชิววิงเขา้ มา พรอ้ มกบั พดู วา่ “ทาํ ไมจเู ถา ถงึ ออกไปขา้ งนอก เรอื งของนางเองแทๆ้ ทาํ ไมถงึ ดไู ม่ สนใจงานของตนเลยเลา่ ?” ซฮู หู ยินมองผา่ นหนา้ ตา่ งออกไปทีลานหนา้ บา้ น พอไม่ เหน็ แมแ้ ตเ่ งาของจเู ถาเหมือนทีลกู ชายบอกจงึ กลา่ ววา่ “นางคงออกไปเดนิ เลน่ กระมงั หรอื อาจจะไปคยุ กบั ซงเซียงทีอยขู่ า้ งบา้ นกเ็ ป็นได”้ พดู จบกห็ นั กลบั มาดใุ ส่ ลกู ชาย “ตอ่ ไปหา้ มเรยี กจเู ถา! จเู ถา! เจา้ ไมร่ ูจ้ กั เดก็ ไม่ รูจ้ กั ผใู้ หญ่บา้ งเลยหรอื พีเจา้ จะแตง่ งานออกเรอื นอยู่ แลว้ เจา้ ตอ้ งเรยี กวา่ พีรองถงึ จะถกู ” อาชิวเบป้ าก พดู ประชดประชนั “ใหเ้ รยี กวา่ พีรองงนั รึ 4

เมือกอ่ นตอนทีพีใหญ่ยงั อยทู่ ีนี นางไมเ่ คยช่วยงานอะไร กว็ า่ แยแ่ ลว้ ตงั แตพ่ ีใหญ่แตง่ งานออกไป นางกย็ งั ไม่ ยอมทาํ อะไรเลย แมแ้ ตง่ านหนั ผกั เลียงหมนู างกโ็ ยนให้ ขา้ ทาํ คนเดียว ถา้ นางเป็นนอ้ งสาวละก็ ขา้ กพ็ อจะยอม ใหไ้ ด้ ทงั หมดทีนางทาํ มีความเป็นพีอยตู่ รงไหนบา้ ง เลา่ !” ซฮู หู ยนิ นนั รูด้ ีวา่ ทีลกู ชายพดู เป็นความจรงิ ทวา่ จเู ถาก็ จะแตง่ งานออกเรอื นแลว้ ตอ่ ไปก็จะไมไ่ ดอ้ ยกู่ บั ตนอีก หนาํ ซาํ ยงั ไมร่ ูว้ า่ อนาคตของบตุ รสาวคนนีจะเป็นเช่นไร ตอ่ ไป พอคดิ วา่ แมท้ างแมส่ ามีคงไมถ่ งึ ขนาดทารุณกบั นาง แตไ่ หนเลยจะยอมออ่ นขอ้ ใหส้ ะใภ้ ในใจซฮู หู ยนิ ก็ รูส้ กึ เศรา้ ขนึ มา 5

เหมยจือเหน็ ทา่ ทางของผเู้ ป็นมารดาแลว้ กร็ ูด้ ีวา่ อีกฝ่าย นนั ตอ้ งเศรา้ ใจเป็นแน่ จงึ สง่ สายตาดนุ อ้ งชายไปทีหนงึ แลว้ กลา่ ววา่ “ถา้ ไมม่ ีอะไรทาํ ก็ออกไปเลน่ ขา้ งนอก อยา่ มาวนุ่ วายในนี” อาชิวนนั เกรงพีสาวคนนีมาแตไ่ หนแตไ่ ร พอไดย้ ินคาํ พดู นางกร็ บี ออกไปทนั ที เหมยจืออาศยั แสงไฟจากตะเกียงนงั เยบ็ ปักตอ่ ในทีสดุ รองเทา้ ในมือกท็ าํ เสรจ็ จนได้ หญิงสาวถงึ กบั ถอนหายใจ ยาว ยกมือขนึ ขยีดวงตาทีกาํ ลงั ลา้ พลางคดิ ในใจวา่ ยงั ดี ทีทาํ ทนั เหมยจือมองออกไปนอกหนา้ ตา่ ง ยามนีทอ้ ง ฟา้ มืดแลว้ เหน็ ดวงดาวระยิบระยบั เตม็ ฟา้ เมือมองไกล ออกไปกเ็ หน็ ทิวเขาสงู ตระหงา่ นในยามคาํ คืนช่างดเู รน้ 6

ลบั จากนนั กพ็ ลนั คดิ ถงึ กระทอ่ มหลงั นอ้ ยของตนขนึ มา เหมยจืออดคิดถงึ สามีไมไ่ ด้ ไมร่ ูว้ า่ ยามนีเซียวจิงซนั กาํ ลงั ทาํ อะไรอยู่ หากคาดเดาจากเวลาเขานา่ จะกินขา้ ว เยน็ แลว้ และตอนนีคงจะอาบนาํ อยทู่ ีรมิ ลาํ ธารเป็นแน่ กลบั มาเขากค็ งเขา้ นอน พอคดิ ถงึ ตรงนีใบหนา้ นางก็ แดงระเรอื ไมร่ ูว้ า่ คืนนีเขานอนคนเดียวจะคิดถงึ ตนบา้ ง หรอื ไม?่ . ในเวลาเดียวกนั นนั เอง เซียวจิงซนั เตรยี มจะอาบนาํ อยทู่ ีลาํ ธาร พอชายหน่มุ 7

เหน็ วา่ ไมม่ ีใครกถ็ อดเสือผา้ ออก แลว้ เดนิ ลงไปในลาํ ธาร เพือชาํ ระลา้ งรา่ งกายทีเหนด็ เหนือยจากการทาํ งานมา ทงั วนั สายลมเยน็ ยามคาํ พดั โชยเอือย ตกั แตนตามพงหญา้ สง่ เสยี งรอ้ งไมข่ าด บรเิ วณโดยรอบเตม็ ไปดว้ ยกลนิ หอมสด ชืนของธารนาํ ทีไหลลงมาจากภเู ขา เซียวจิงซนั ยืนอยู่ กลางสายนาํ ทีลกึ เทา่ บนั เอว มือใหญ่วกั นาํ ในลาํ ธารขนึ มาลบู ไปตามไหลแ่ ละแผงอก สายนาํ เยน็ เยียบรนิ รด แผงอกกาํ ยาํ ทีมีกลา้ มเนือหนนั แนน่ แลว้ คอ่ ยๆ ไหล ผา่ นลงไปตามมดั กลา้ ม ใหค้ วามรูส้ กึ สดชืนเยน็ สบาย แผซ่ า่ นไปทวั ทงั กาย เซียวจิงซนั เองกก็ าํ ลงั คิดถงึ ภรรยาสาวของตนเช่นกนั 8

ปกตแิ ลว้ หลงั จากอาบนาํ เสรจ็ เขากต็ อ้ งรบี หาบนาํ กลบั ไปใหภ้ รรยาอาบทีบา้ น รอจนกระทงั นางอาบนาํ เรยี บ รอ้ ย ทงั สองก็จะขนึ เตียงพรอ้ มกนั หรอื ทาํ เรอื งอืนกนั กอ่ นจะนอน ถา้ ไมอ่ ยา่ งนนั เขากต็ อ้ งกอดรา่ งนมุ่ นิมของ ภรรยาแลว้ หลบั ไปดว้ ยกนั ทวา่ คาํ คืนนีตอ่ ใหก้ ลบั ไปเรว็ ภรรยาของตนก็ไมอ่ ยบู่ า้ น เขาจงึ ตงั ใจจะอาบนาํ ใหน้ านสกั หนอ่ ย เซียวจิงซนั ถอน หายใจยาว เหมอ่ มองทิวเขาสงู ตระหง่านทา่ มกลาง ความมืดมิด ในยามคาํ คืนขนุ เขาทีดดู าํ ทะมนึ และลกึ ลบั ทาํ ใหห้ วนคดิ ถงึ เรอื งราวในอดีต หลายปีกอ่ นตนกเ็ คยออกมาอาบนาํ ในยามคาํ คืนเช่นนีที ลาํ ธารสายหนงึ พรอ้ มกบั เหมอ่ มองขนุ เขาสงู ตระหง่าน 9

และลีลบั ทีนนั ก็มีเสยี งตกั แตนรอ้ งและมีสายลมเยน็ พดั ผา่ น ทวา่ จะขาดก็เพียงความเงียบสงบเชน่ ในยามนี ใน ตอนนนั ขา้ งกายของตนมีมิตรสหายทีรว่ มเป็นรว่ มตาย กนั มา ตา่ งพดู คยุ หยอกลอ้ กระโดดนาํ ในลาํ ธารดว้ ยกนั จนธารนาํ กระเพือมเป็นคลนื ระลอกแลว้ ระลอกเลา่ พวกเขาขีมา้ นาํ ทพั เป็นกลมุ่ ชายฉกรรจท์ ีหยาบกรา้ นไร้ มารยาท ทวา่ ทงั หมดตอ่ สเู้ คียงบา่ เคียงไหล่ ไลฆ่ า่ ศตั รู ในศกึ สงคราม บกุ บนั จนไดร้ บั ชยั ชนะในทกุ ศกึ รว่ มดืม สรุ าและแบง่ ปันเนือสตั วใ์ หก้ นั กิน อีกทงั พวกเขายงั ใช้ นาํ ใสในลาํ ธารเดียวกนั ในการชาํ ระลา้ งเหงือไคลและ คราบเลือดอีกดว้ ย เซียวจิงซนั หลบั ตาลง ใบหนา้ ของคนทีคนุ้ เคยคอ่ ยๆ ผดุ 10

ขนึ ในสมอง จนสดุ ทา้ ยก็ไปหยดุ อยทู่ ีใบหนา้ หลอ่ เหลา สง่างามของคนผหู้ นงึ ... สหายสนิททีสดุ ในชีวิตของตน ตอนทีจากมาคนผนู้ นั เอย่ ถามอยา่ งเครง่ ขรมึ ‘เจา้ จะกลบั มาเมือไร?’ เขาไมอ่ ยากตอบคาํ ถามนี เพราะรูว้ า่ ตนไมค่ ิดจะกลบั ไป อีกแลว้ คดิ เพียงอยากจะมีชีวติ ทีสงบสขุ เทา่ นนั ทวา่ คน ผนู้ นั เป็นสหายสนิท รว่ มเป็นรว่ มตายกนั มาและไมม่ ีวนั ทรยศหกั หลงั สหายผนู้ นั ถามเขาอีกวา่ ‘ถา้ วนั หนงึ ขา้ ตอ้ งการเจา้ บา้ นเมืองตอ้ งการเจา้ แลว้ เจา้ จะยอมกลบั มาชว่ ยขา้ หรอื ไม?่ ’ ยามนนั โลกภายนอกเตม็ ไปดว้ ยเสียงอกึ ทกึ และความ 11

วนุ่ วาย ทวา่ นบั ตงั แตเ่ ขามาอยใู่ นหมบู่ า้ นทีเงียบสงบก็ ไมค่ อ่ ยคิดถงึ เหตกุ ารณค์ รงั เก่ากอ่ นแลว้ แตเ่ รอื งราวที ไดย้ นิ ไดฟ้ ังในชว่ งหลงั กลบั ทาํ ใหเ้ ขาหวนคดิ ถงึ มนั ขนึ มา อีกครงั ในตอนนนั เขาตอบกลบั ไปวา่ อยา่ งไร? เซียวจิงซนั สลดั ศีรษะละทิงเรอื งมากมายในสมอง ใน เมือตดั สนิ ใจทีลมื มนั แลว้ เช่นนนั กค็ วรจะลมื ไปใหห้ มด ขณะทีเซียวจิงซนั ยงั อยใู่ นหว้ งคดิ คาํ นงึ ของตน จๆู่ ดวง ตาพลนั เบิกโพลงและคมกลา้ ขนึ ดา้ นหลงั ของเขามีใคร คนหนงึ คอ่ ยๆ เดินเขา้ มาใกล้ 12

ชายหน่มุ ไมไ่ ดห้ นั กลบั ไป เขาเงียหตู งั ใจฟัง จากนนั รา่ ง ก็คอ่ ยๆ ผอ่ นคลายลง คนทีอยดู่ า้ นหลงั นนั เป็นสตรนี างหนงึ ไมม่ ีวรยทุ ธ พอรูเ้ ชน่ นีเขากไ็ มไ่ ดห้ นั ไปมอง คดิ เพียงวา่ ยามนีเขาไม่ มีเสอื ผา้ สกั ชินตดิ กาย จงึ ไมเ่ หมาะอยา่ งยิงทีจะหนั ไป หาสตรแี ปลกหนา้ หากนางรูว้ า่ มีผชู้ ายกาํ ลงั อาบนาํ อยู่ ก็น่าจะเดนิ หนีไปเอง เมือทาํ เช่นนีจะไดไ้ มต่ อ้ งลาํ บากใจ ทงั สองฝ่าย ตอนนีเองทีมีเสียงหนงึ เอย่ ขนึ อยา่ งหวาดๆ จากทางดา้ น 13

หลงั “เซียวจิงซนั ขา้ เอง” ชายหนมุ่ ขมวดควิ เขม้ ขนึ เสยี งนีชา่ งฟังคนุ้ หนู กั นางก็ คือนอ้ งสาวของภรรยานนั เอง---จเู ถา เซียวจิงซนั ถามกลบั เสียงเรยี บ “ดกึ ขนาดนีแลว้ เจา้ มา ทีนีทาํ ไม?” จเู ถาเดินลงไปในลาํ ธารอยา่ งเชืองชา้ กลา่ วเสียงแผว่ “ขา้ ตงั ใจมาหาทา่ น” เซียวจิงซนั นิงองึ ไปครูห่ นงึ แลว้ พดู ดว้ ยนาํ เสยี งเยน็ ชา “ตอนนีดกึ มากแลว้ และขา้ กาํ ลงั อาบนาํ อยู่ เจา้ มาอยทู่ ี 14

นีไมเ่ หมาะสมอยา่ งยิง” จเู ถาหวั เราะนาํ เสียงเยือกเยน็ “เช่นนนั แลว้ อยา่ งไร ขา้ อยากจะมาหาทา่ น ทาํ ไม! ขา้ มาไมไ่ ดง้ นั ร?ึ ” เซียวจิงซนั หนั กลบั ไป ก็พบวา่ จเู ถากาํ ลงั จอ้ งมองมา ดว้ ยสายตาเศรา้ สรอ้ ย ทา่ ทางราวกบั คนคดิ สนั อยากจะ ตาย เขาขมวดควิ แน่นกวา่ เดมิ “เจา้ รูห้ รอื ไมว่ า่ กาํ ลงั ทาํ อะไรอย?ู่ ” จเู ถามองชายหน่มุ นิง สายตาไมม่ ีความหวาดหวนั แมแ้ ต่ นอ้ ย ขณะทีมองนาํ ตากไ็ หลรนิ ออกมา 15

“ขา้ กไ็ มไ่ ดอ้ ยากทาํ เช่นนี ขา้ เป็นเพียงหญิงสาวชาว บา้ นอยใู่ นป่าในเขา ไมเ่ คยพบเจอโลกภายนอก ไม่ สามารถทาํ ตามทีใจปรารถนาไดท้ กุ เรอื ง ไมว่ า่ อะไรก็ ตดั สนิ ใจเองไมไ่ ด้ แลว้ ขา้ จะไปทาํ อะไรไดเ้ ลา่ ? พรุง่ นีขา้ กจ็ ะแตง่ งานแลว้ ทีตอ้ งบากหนา้ มาถงึ นีก็เพราะอยาก ถามอะไรทา่ นบางอยา่ ง” นาํ เสียงของนางสนั เครอื แตก่ ็ ยงั สามารถพดู ออกมาจนจบ 16