Hunter's Lady ดรุณีสุดที่รัก เล่ม1

แมห้ นา้ อกของเหมยจือจะไมใ่ หญ่นกั ทวา่ นวลเนียนราว กบั ภเู ขาหยกทีมีเนือขาวเนียนละเอียด บนยอดภเู ขา หยกนนั ประดบั ดว้ ยอญั มณีเมด็ งาม ยามรา่ งบางสนั เทิม อยา่ งตืนตระหนก อญั มณีสองเมด็ นนั ก็พลอยสนั ระรกิ ไป ดว้ ย ราวกบั ผลองิ เถาทีสนั ไหวยามตอ้ งหิมะ ทาํ ใหช้ าย หน่มุ เหน็ แลว้ อดทีจะกม้ หนา้ ลงไปลมิ ลองไมไ่ ด้ เมือถกู เขาดดู กลืนอิงเถาผลนอ้ ย เหมยจือก็รูส้ กึ เสยี ว ซา่ นจนแทบจะทนไมไ่ หว ความรูส้ กึ รอ้ นวบู วาบคอ่ ยๆ แผซ่ า่ นไปทวั รา่ ง รมิ ฝีปากเรา่ รอ้ นของชายหน่มุ ดดู ดืม อยา่ งไมย่ อมคลายออก เหมยจืองนุ งงกบั การกระทาํ นีจงึ สะกดความเขินอาย กดั รมิ ฝีปากบางแลว้ เอย่ ถามวา่ “ทา่ นจะทาํ อะไร?” 8

เซียวจิงซนั เปิดปากคลายผลอิงเถา มองใบหนา้ เรยี วงาม ทีแดงระเรอื แลว้ ลบู แกม้ นางเป็นเชิงปลอบ เอย่ ดว้ ยนาํ เสียงออ่ นโยน “ตอนนีเจา้ ยงั รบั ขา้ ไมไ่ หว ขา้ จะชว่ ยให้ เจา้ รูส้ กึ ผอ่ นคลายก่อน” เหมยจือไมเ่ ขา้ ใจความหมายของเขา ทวา่ พอไดย้ นิ นาํ เสียงออ่ นโยนแหบทมุ้ น่าฟังดงั ลอยมาเขา้ หู นางก็อบั จน ถอ้ ยคาํ จะปฏิเสธ ทาํ ไดเ้ พียงเกบ็ ความเขินอายไวใ้ นใจ แลว้ หลบั ตาลงปลอ่ ยใหเ้ ขาทาํ ตามใจ เซียวจิงซนั เหน็ ทา่ ทางหลบั ตาพรมิ ของนางก็เรง่ จงั หวะดดู คลงึ เพิมขนึ มือ ใหญ่บีบบนั ทา้ ยกลมกลงึ เบาๆ แลว้ คอ่ ยๆ เคลือนมือไป จนถงึ ช่องทางแคบทีดา้ นหลงั 9

รา่ งกายหญิงสาวไมเ่ คยผา่ นมือผใู้ ดมากอ่ น พอถกู นิวมือ ของเขาสมั ผสั กใ็ หค้ วามรูส้ กึ คลา้ ยกบั มีหนอนตวั ใหญ่ กาํ ลงั คืบคลานอยู่ รา่ งบอบบางถงึ กบั สะดงุ้ ลืมตามอง ชายหน่มุ ดว้ ยความหวนั เกรง มือใหญ่หนาอบอนุ่ ของเซียวจิงซนั ลบู คลาํ นางอยา่ งเบา มือ พอรูส้ กึ วา่ เหมยจือเรมิ ผอ่ นคลายลง ชายหนมุ่ จงึ คอ่ ยขยบั มือลบู ไลช้ อ่ งดา้ นหลงั เรอื ยมาจนถงึ ทางเลก็ แคบทีดา้ นหนา้ มือใหญ่แขง็ แกรง่ คอ่ ยๆ แยกกลีบดอก บอบบางทีปิดแน่นและไวตอ่ ความรูส้ กึ ของนาง จากนนั ก็ขยบั นิวมือคน้ หาเกสรทีซอ่ นอยดู่ า้ นในจนเจอแลว้ คลงึ อยา่ งเบามือ ราวกบั กาํ ลงั คลงึ สายคนั ธนเู ลน่ สดุ ทา้ ยเขา กก็ ดนิวหวั แมม่ ือลงไปบนเกสรสชี มพนู นั อยา่ งทะนุ ถนอม ใชน้ ิวชีและนิวกลางหมนุ วนบนปากบอ่ นาํ หวาน 10

ของนางไมห่ ยดุ รา่ งกายนางชะงกั ราวกบั ถกู สายฟา้ ฟาด ความรูส้ กึ เสียว ซา่ นอยา่ งประหลาดพลงุ่ พลา่ นไปทวั กาย หญิงสาวเงย หนา้ ขนึ สง่ เสยี งครางกระเสา่ ราวกบั ลกู นกตวั นอ้ ยทีเพิง หดั รอ้ งเป็นครงั แรก นาํ เสยี งนนั เปียมไปดว้ ยมนตเ์ สนห่ ์ แหง่ ป่าเขา ฟังแลว้ ชา่ งไพเราะจบั ใจ “อ๊ะ...อยา่ ... อยา่ คลงึ ... อยา่ ทาํ ตรงนนั ... โอ๊ย...” เสยี งของนางแฝงไวด้ ว้ ยความออดออ้ น ธารนาํ ใสไหล รนิ ออกมากระทงั บปุ ผาแหง่ รกั นนั ช่มุ ฉาํ เกสรทีเปียกชืน สนั ระรกิ นอ้ ยๆ และยงั คงมีนาํ หวานผดุ ออกมาไมห่ ยดุ 11

เซียวจิงซนั รูส้ กึ คอแหง้ ผาก รมิ ฝีปากทีประกบรมิ ฝีปาก บางคอ่ ยๆ ขยบั ลงมาถงึ เอวคอดเรอื ยไปจนถงึ กลบี บุ ปผานอ้ ย ดอกไมแ้ รกแยม้ งดงามอยตู่ รงหนา้ เขา ผลดิ อก เบง่ บานทา่ มกลางผืนหญา้ ออ่ นน่มุ และชมุ่ ฉาํ ไปดว้ ย ละอองนาํ ซอ่ นเรน้ เกสรสชี มพอู นั เยา้ ยวนไวภ้ ายใน เมือ ยามกลบี ดอกเปิดออกก็เผยใหเ้ หน็ ชอ่ งธารนาํ หวานทีผดุ ออกมาไมข่ าดสาย ชายหน่มุ พลนั เกิดความกระหายขนึ มาอีกครงั เซียวจิงซนั โนม้ กายลง ใชน้ ิวของตนราวกบั เป็นภมรซอก ซอนเขา้ ไปเพือใหก้ ลีบดอกคอ่ ยๆ ผลอิ อก เหมยจือสง่ เสยี งรอ้ งครวญคราง ในขณะทีนาํ หวานลน้ ทะลกั ออกมา จากกลีบดอกสชี มพู หยาดนาํ ใสช่างเยา้ ยวนใจยิงกวา่ นาํ คา้ งบนยอดเขาในยามเชา้ ทาํ ใหช้ ายหนมุ่ รูส้ กึ 12

กระหายจนยากจะทนไหว เขาใชป้ ลายลนิ ลมิ ลองรส หวานหอมสมดงั ใจ ยงิ ไดย้ ินเสียงกระเสา่ จากสาวนอ้ ย อยา่ งเหมยจือดว้ ยแลว้ กย็ งิ ยากจะอดใจ ชายหน่มุ โถม ทงั ตวั เขา้ หา แหวกเรยี วขาทงั สองขา้ งของนางออกจาก กนั แลว้ กม้ หนา้ ลงดดู นาํ หวานนนั ลนิ หยาบซอกซอน เขา้ ออก สมั ผสั ความออ่ นนมุ่ จนกลีบดอกสนั ระรกิ นาํ หวานทีอยภู่ ายในหลงั ไหลออกมาไมห่ ยดุ ราวกบั เขือนที พงั ทลาย ยามนีเหมยจือทาํ ไดเ้ พียงรอ้ งครวญครางราวกบั ราํ ไห้ นางใชม้ ือปิดปากตนเองแน่น แหงนหนา้ มองหลงั คา กระทอ่ มอยา่ งทาํ อะไรไมถ่ กู นางไมร่ ูว้ า่ ความรูส้ กึ นีคือ อะไร และยิงไมร่ ูว้ า่ เหตใุ ดเขาตอ้ งโลมเลยี ตรงสว่ นนนั ของนางดว้ ย ลนิ ของเขาใหค้ วามรูส้ กึ รอ้ นผา่ ววบู วาบ 13

รอ้ นจนรา่ งกายของนางเปลยี นไปอยา่ งกบั ไมใ่ ชข่ องตวั เอง และตรงทีลนิ หยาบกาํ ลงั เขา้ ออกอยกู่ ก็ ่อใหเ้ กิด ความรูส้ กึ ปันป่วนไปทวั ทงั กายจนนางแทบจะทนไมไ่ หว เรมิ แรกรา่ งกายนางสนั เทิมอยา่ งไมอ่ าจควบคมุ จากนนั กร็ ูส้ กึ วา่ ชว่ งลา่ งของตนมีของเหลวบางอยา่ งอนุ่ รอ้ นหลงั ออกมา เหมยจือจิกปลายเลบ็ ลงไปบนเตียง พลนั คดิ ได้ วา่ หรอื นีจะคือความรูส้ กึ โลง่ สบายทีเคยไดย้ นิ บรรดา สาวๆ พวกนนั พดู ถงึ ? แลว้ ผา้ ขาวนนั เลา่ ... ทาํ ไมถงึ ยงั ไมไ่ ดใ้ ชเ้ ลย? แมว้ า่ เหมยจือจะรูส้ กึ เขินอายอยา่ งทีสดุ ทวา่ นางกย็ งั อตุ สา่ หเ์ อย่ เตือนเขาดว้ ยนาํ เสียงแผว่ เบา “ผา้ ขาว... อยา่ ลมื ใชน้ ะ” 14

เมือเหน็ วา่ รา่ งกายนางพรอ้ มเตม็ ทีก็ถงึ เวลาทีตนจะเขา้ ไปบา้ ง แตพ่ อไดย้ ินเสียงเหมยจือเตือน เซียวจิงซนั จงึ เงย หนา้ มองใบหนา้ แดงระเรอื ของนาง แลว้ ตอบกลบั เสียง แหบพรา่ “ไมล่ ืม... ขา้ ยงั ไมไ่ ดเ้ รมิ เลย” [1] 帕 ทีแปลวา่ ผา้ กบั คาํ วา่ 怕 ทีแปลวา่ กลวั ออก เสยี งวา่ Pà = พา่ เหมือนกนั 15

ตอนที 21 จะเจบ็ มากไหม? หญิงสาวไมก่ ลา้ มองเขา ไดแ้ ตเ่ บนหนา้ หนีแลว้ ถามอยา่ งกลวั ๆ “จะเจ็บมากไหม?” นาํ เสียงแหบพรา่ กระซบิ ตอบขา้ งหู “ครงั แรกกค็ งจะมี บา้ ง ขา้ จะพยายามควบคมุ ไวส้ กั หนอ่ ย” เหมยจือไมเ่ ขา้ ใจวา่ ‘ควบคมุ ไวส้ กั หน่อย’ นนั จะทาํ ให้ ความเจ็บลดนอ้ ยลงเทา่ ไร แตใ่ นเมือเขารบั ปากแลว้ นางก็พยกั หนา้ รบั ไปก่อน “ถา้ เชน่ นนั ... ทา่ นก็ออมแรง ใหข้ า้ หนอ่ ย” พดู จบนางก็หลบั ตาลงอีกครงั ยอมใหอ้ ีก 1

ฝ่ายทาํ ตามใจดงั เดิม อนั ทีจรงิ เซียวจิงซนั อยากใหน้ างลืมตามากกวา่ แตก่ ็รูว้ า่ นีเป็นครงั แรกนางตอ้ งรูส้ กึ อายอยา่ งแนน่ อน จงึ ไมอ่ ยาก จะฝืนใจ เขาหยบิ ผา้ ขาวทีเตรยี มไวอ้ อกมา ชอ้ นสะโพก ของนางขนึ ปผู า้ ขาวผืนนนั ไวใ้ ตร้ า่ งตรงกบั จดุ ออ่ นน่มุ ของนาง แลว้ แยกเรยี วขาทงั สองขา้ งของหญิงสาวออก เพือเปิดทางใหต้ นเขา้ ไปนงั คกุ เขา่ อยตู่ รงกลางชอ่ งทาง เลก็ แคบ กายทอ่ นลา่ งของชายหนมุ่ ชชู นั ราวกบั เหลก็ กลา้ เขาประคองสว่ นแขง็ ขงึ ทีเตน้ ตบุ ๆ สายตาจบั จอ้ ง สว่ นลา่ งของภรรยาสาวทีกาํ ลงั รอคอยอยา่ งเหนียมอาย ทีจะใหต้ นเขา้ ไปดา้ นใน เขาคือเซียวจิงซนั ผทู้ ีเคยขีมา้ บกุ บนั มาทวั ทกุ สารทิศ 2

ผา่ นความเป็นความตายมานบั ครงั ไมถ่ ว้ น มองเหน็ อาํ นาจวาสนามานานปั การ สดุ ทา้ ยกห็ วนกลบั มายงั ดิน แดนแหง่ ขนุ เขานาํ ใส แลว้ กต็ อ้ งมาแตง่ งานแบบไม่ เจตนา ทวา่ อาจเป็นพรหมลขิ ิตทีชกั นาํ ใหเ้ ขาตอ้ งมาเจอ กบั สาวนอ้ ยนางนีทีกลางป่า เรอื งบพุ เพวาสนานนั มีอยู่ จรงิ สตรนี างนีถกู กาํ หนดใหม้ าครองคกู่ บั เขา เพืออยู่ รว่ มทกุ ขร์ ว่ มสขุ ขา้ มผา่ นช่วงเวลาทีเหลอื ไปดว้ ยกนั ชายหนมุ่ หลบั ตาลง ใชใ้ จสมั ผสั ถงึ กลีบอนั ออ่ นนมุ่ ที มอบความรูส้ กึ ดีใหก้ บั ความแข็งขงึ ของบรุ ุษเพศ ทกุ ครงั ทีเขาขยบั เอวออกแรง ปลายกลมมนนนั กค็ อ่ ยๆ เบียด เขา้ ไปดา้ นในกลีบดอกอนั ออ่ นน่มุ แลว้ แทรกเขา้ ไปใน สว่ นทีเปียกชืนอยา่ งชา้ ๆ เหมยจือลมื ตาขนึ อยา่ งตกใจ ความรูส้ กึ จกุ แน่นทีไมค่ นุ้ เคยทาํ ใหน้ างหวาดหวนั จอ้ ง 3

มองชายหน่มุ ตรงหนา้ แลว้ ถามอยา่ งขลาดกลวั “ตะ... ตอนนีเรยี บรอ้ ยหรอื ยงั เจา้ คะ?” เซียวจิงซนั จอ้ งมองภรรยาสาวทีกาํ ลงั เผยความงด งามอยใู่ ตร้ า่ งตน เมือไดแ้ ทรกเขา้ ไปในเรอื นรา่ งของนาง ภายในกายสาวทีออ่ นน่มุ และเปียกชืนใหค้ วามรูส้ กึ อบอนุ่ คบั แน่น ทวา่ เขายงั ไมท่ นั จะฝ่าดา่ นเขา้ ประตไู ป ภรรยาสาวทีอยใู่ ตร้ า่ งก็เรมิ หวาดกลวั ขนึ มาแลว้ เซียวจิง ซนั จาํ ตอ้ งชะงกั ไมก่ ลา้ บกุ ตอ่ มือใหญ่เคลา้ คลงึ รา่ งนาง รอจนหญิงสาวผอ่ นคลายลง เมือความรูส้ กึ หวาดหวนั ของนางคอ่ ยๆ เบาบาง เขากอ็ อกแรงกดปลายกลมมน เขา้ เบียดเสยี ดจนกลีบดอกผลอิ อก ถงึ ชายหน่มุ จะ พยายามควบคมุ ตนเองไมใ่ หใ้ ชแ้ รงมากเกินไป แตส่ ดุ ทา้ ยกย็ งั ไดย้ ินเสียงเหมือนบางอยา่ งปรอิ อกเมือเบียด 4

แทรกลกึ เขา้ อีกนิด ถา้ นางกาํ ลงั รอคอยความเจ็บปวดอยา่ งทีผคู้ นราํ ลอื กนั เชน่ นนั นีกค็ งใชแ่ ลว้ ! เพียงแตน่ างคดิ ไมถ่ งึ วา่ จะเจบ็ ปวด รวดรา้ วถงึ เพียงนี เป็นความรูส้ กึ จกุ แน่นจนแทบทนไม่ ไหว หญิงสาวจิกเลบ็ ลงไปบนตน้ แขนกาํ ยาํ ของเซียวจิง ซนั จนแทบจะไดเ้ ลือด ก่อนจะกลา่ วดว้ ยนาํ เสียงงนุ งง แกมสบั สน “เจบ็ ... ขา้ เจ็บ...” เซียวจิงซนั ขมวดคิวแน่น เมม้ รมิ ฝีปาก เหงือเมด็ โตผดุ พราวเตม็ หนา้ ผาก เหมยจือรูส้ กึ วา่ สงิ ทีเขาใสเ่ ขา้ ไปในรา่ งของตนกาํ ลงั ขยบั 5

พลางเคลา้ คลงึ เบาๆ ไมน่ านความเจบ็ ปวดก็คอ่ ยๆ จาง หาย พอความรูส้ กึ อดึ อดั เรมิ คลายลง เหมยจือกล็ มื ตา ขนึ หยาดนาํ ทีคลอเตม็ สองตาทาํ ใหภ้ าพตรงหนา้ พรา่ เลือน นางเหน็ ใบหนา้ ทีราวกบั กาํ ลงั ทรมานของสามี จงึ ถามเสยี งหอบ “ทา่ นกเ็ จบ็ เชน่ กนั หรอื ?” ชายหน่มุ ขบกรามแน่น พดู เสียงลอดไรฟัน “ขา้ ไมเ่ จ็บ” เขาไมเ่ พียงไมเ่ จ็บ หนาํ ซาํ ยงั รูส้ กึ เบาสบายอยา่ งทีสดุ ... เบาสบายจนอยากจะทาํ ใหน้ างกลบั มาเจบ็ อีกครงั ! เหมยจือยงั ไมค่ อ่ ยเขา้ ใจกบั สงิ ทีเกิดขนึ ความเสยี วซา่ น แผจ่ ากจดุ ทีเขาสอดแทรกแลว้ กระจายไปทวั รา่ ง เพียง แคน่ างขยบั เอวอีกฝ่ายกถ็ งึ กบั สดู ลมหายใจแรง จากนนั หญิงสาวก็รบั รูไ้ ดว้ า่ สงิ ทีอยใู่ นรา่ งนางกาํ ลงั เคลอื นไหว 6

พยายามเบียดลกึ เขา้ ไปดา้ นในอีก ทาํ ใหท้ อ่ นลา่ งของ นางตอ้ งเปิดรบั เขามากยงิ ขนึ พอคดิ วา่ บางสว่ นของอีก ฝ่ายอยใู่ นกายตน นางกท็ งั หวาดกลวั และอบั อายใน เวลาเดียวกนั สว่ นลา่ งของเซียวจิงซนั กาํ ลงั พลงุ่ พลา่ นอยา่ งหนกั ทวา่ ชายหนมุ่ กย็ งั พยายามยบั ยงั เอาไว้ ในเวลาสาํ คญั เช่นนี เขาก็ยงั คาํ นงึ วา่ นีเป็นครงั แรกขอเหมยจือ ดงั นนั เมือเขา เขา้ ไปสามสว่ นก็จะถอยออกมาสองสว่ น ขยบั เขา้ ถอย ออกจนความออ่ นน่มุ นนั หอ่ หมุ้ เขาไวไ้ ดก้ วา่ ครงึ กระทงั เหมยจือรูส้ กึ วา่ รา่ งนางปรอิ อกจนทนไมไ่ หว หญิงสาวก็ รอ้ งออกมาเบาๆ และบอกวา่ นางไมไ่ หวแลว้ ขออยา่ เขา้ ไปอีก ชายหนมุ่ จงึ ยงั กายเอาไวแ้ คน่ นั ทงั ทียงั มีสว่ นทีไม่ ไดเ้ ขา้ ไปอีกหลายช่นุ 7

เซียวจิงซนั รูด้ ีวา่ ขนาดของตนเองนนั ใหญ่กวา่ ของชาย หน่มุ ทวั ไปอยหู่ ลายเทา่ เหมยจือเองกเ็ พิงแตกเนือสาวได้ ไมน่ าน และนียงั เป็นครงั แรกอีกดว้ ย เขาจงึ ไมก่ ลา้ ออก แรงเตม็ ที ดา้ นนอกฝนยงั เทกระหนาํ ลงมาไมห่ ยดุ เสยี งฟา้ รอ้ งดงั เขา้ มาเป็นระลอก เซียวจิงซนั ไดย้ ินกอ็ ดรูส้ กึ ฮกึ เหมิ ขนึ มาไมไ่ ด้ เขายงั ไมก่ ลา้ ขยบั เขยือนมากนกั มือใหญ่เคลา้ คลงึ เบาๆ ตรงจดุ ทีทงั สองแนบชิดเพือใหน้ างผอ่ นคลาย โดยเรว็ ขณะทีเหมยจือรูส้ กึ วา่ ตนคงจะเปิดรบั เขามากกวา่ นีไม่ ไหว สงิ ทีกาํ ลงั ขยบั เขา้ ออกอยใู่ นรา่ งของนางกลบั จโู่ จม 8

หนกั หน่วงขนึ กายสาวบิดเรา่ ไปมา และเมือนางขยบั กาย เซียวจิงซนั กย็ งิ ไมอ่ าจควบคมุ ตนเองได้ เขาจงึ ดนั ลกึ เขา้ ไปมากขนึ ทกุ ครงั ทีเขาสอดแทรกเขา้ มา เหมยจือ ก็ยงิ รูส้ กึ เหมือนจะทนไมไ่ หว รา่ งกายปันป่วนอยา่ งบอก ไมถ่ กู นางรูส้ กึ ถงึ ขนาดวา่ ยามทีชายหนมุ่ ถอยกลบั ไป กลบี ดอกนอ้ ยๆ ของนางกลบั ไมย่ อมปลอ่ ยใหเ้ ขาออกไป โดยงา่ ย หากจะวา่ เซียวจิงซนั นนั ทรงพลงั ของสงิ นนั ก็ แข็งแกรง่ เช่นกนั ทกุ จงั หวะเขา้ ออกจงึ ราวกบั จะ ฉดุ กระชากภายในรา่ งกายนางใหต้ ามออกไปดว้ ย เซียวจิงซนั ขยบั เพียงไมก่ ีครงั ภรรยาสาวกร็ อ้ งครางออก มาดว้ ยความเจ็บปวดเสยี แลว้ เสยี งครวญครางของนาง ดงั ประสานกบั จงั หวะการเขา้ ออกของเขา ชายหนมุ่ ขยบั เขา้ ออกอยา่ งเรง่ เรา้ มากขนึ ทกุ ครงั ทีเขาขยบั เหมยจือก็ 9

รอ้ งครางอยา่ งตกใจ เมือชายหน่มุ เรง่ จงั หวะ เหมยจือก็ รอ้ งครวญครางไมห่ ยดุ จนแทบจะไมเ่ ป็นเสยี ง กระทงั เหลือเพียงเสยี งทีฟังคลา้ ยสะอืนไหเ้ ทา่ นนั ถงึ เซียวจิงซนั จะพยายามควบคมุ ตนเองแลว้ แตก่ ารขยบั เขา้ ออกอยา่ งหนกั หนว่ งของเขาก็แทบจะกลืนกินทกุ สว่ นใน ตวั นาง ดา้ นนอกยงั มีพายฝุ นกระหนาํ ตกลงมาอยา่ งตอ่ เนือง ชายหนมุ่ ในกระทอ่ มก็ยงั คงบกุ บนั ตอ่ ไปไมห่ ยดุ ยงั แต่ ทกุ ครงั ทีเขา้ ไปเขากย็ งั ไมก่ ลา้ เขา้ ไปจนสดุ เพราะเกรงวา่ ภรรยาสาวของตนจะรบั ไมไ่ หว หากกอ่ นหนา้ นีมารดาของเหมยจือเป็นหว่ งวา่ ทีนาของ นางจะแหง้ แลง้ ไรน้ าํ ฝนแลว้ ละก็ ยามนีคงไมต่ อ้ งเป็น 10

หว่ งอีกแลว้ เพราะพายลุ กู ใหญ่ทีตกลงมาบนหบุ เขานนั นาํ ความช่มุ ฉาํ มาใหเ้ รอื กสวนไรน่ าของนางไมร่ ูว้ า่ มาก มายเพียงใด อาจถงึ ขนาดทีสามารถทาํ ใหพ้ ืชผลนนั กลบั ฟื นคืนชีพมาไดเ้ ลย ในขณะทีฝนดา้ นนอกหยดุ ลงแลว้ หญิงสาวทีนอนทอด กายอยภู่ ายในกระทอ่ มกลบั ยงั ตอ้ งรบั มือกบั พายทุ ี ถาโถมเขา้ หาอยา่ งบา้ คลงั เสยี งครางของนางออ่ น ระทวยจนแทบไมไ่ ดย้ ิน เรอื นรา่ งเลก็ สนั เทิมออ่ นแรง ทวา่ ชายหนมุ่ กย็ งั ไมย่ อมลดละ เมือครูเ่ สยี งสายฝนทีเทกระหนาํ ลงมานนั ดงั จนไมไ่ ดย้ ิน สรรพเสียงใดๆ ยามเมือฝนซาลงนางจงึ ไดร้ ูว้ า่ เสยี งรอ้ ง ของตนนนั ดงั จนนา่ กลวั ขนาดไหน และกไ็ ดร้ ูว้ า่ เสียง 11

ครางแหบหา้ วของเซียวจิงซนั ทาํ ใหจ้ ิตใจคนฟังเรา่ รอ้ น ตามอยา่ งไมอ่ าจจะทานทนได้ เขาจ่โู จมอยา่ งหนกั หนว่ ง เหงือหยดลงบนเนินอกนวล เนียน เหมยจือจาํ ตอ้ งใชม้ ือประคองบนั เอวของตนเอง เอาไว้ ทวา่ นางไมร่ ูว้ า่ สงิ ทีตนทาํ ลงไปนนั กลบั ทาํ ใหเ้ นิน อกทงั สองขา้ งเตง่ ตงึ และเยา้ ยวนมากกวา่ เดิม ยงิ ปลกุ เรา้ ความปรารถนาของชายหน่มุ ทีอยตู่ รงหนา้ ใหฮ้ กึ เหมิ มากยงิ ขนึ และกวา่ พายภุ ายในกระทอ่ มจะสงบ ไกด่ า้ นนอกกพ็ า กนั โก่งคอขนั แลว้ 12

. เชา้ วนั รุง่ ขนึ ตอนทีเหมยจือตืนทอ้ งฟา้ ดา้ นนอกยงั ขมกุ ขมวั ภายใน กระทอ่ มมืดสลวั นางจงึ ไมร่ ูว้ า่ ตอนนีเป็นยามใดแลว้ หญิงสาวขยบั กายจะลกุ ขนึ ทวา่ รา่ งกายกลบั รูส้ กึ ปวด รา้ วอยา่ งหนกั โดยเฉพาะช่วงลา่ งทีเมือยลา้ เหมือนเพิง ผา่ นการวิงมาหลายสบิ ลี พอนางหวนคดิ ถงึ เรอื งเมือคืนใบหนา้ กพ็ ลนั แดงกาํ ตลอดคาํ คืนตนถกู เซียวจิงซนั รงั แกอยา่ งหนกั จนถงึ กบั รอ้ งไหอ้ อ้ นวอน สว่ นตวั เขาเองกไ็ ดแ้ ตป่ ลอบวา่ ไมต่ อ้ ง 13

กลวั ผา่ นไปสกั ครูจ่ ะดีขนึ ทวา่ เขากลบั ไมอ่ อมแรงให้ นางเลยสกั นิด หนาํ ซาํ ยงั เรง่ จงั หวะเรว็ ขนึ กระทงั นางสนั สะทา้ นไปทงั รา่ ง นาํ เสยี งสนั เครอื จนแทบจะรอ้ งไมอ่ อก ในทีสดุ เขาก็สง่ เสียงออกมาอยา่ งสขุ สม ของเหลวอนุ่ รอ้ นบางอยา่ งหลงั ไหลเขา้ มาในกายนาง พรอ้ มกบั ทีเขา หายใจหอบถีแลว้ ฟบุ ตวั ลงบนรา่ งนาง เซียวจิงซนั มีรูปรา่ งสงู ใหญ่ นาํ หนกั ตวั ยอ่ มมาก เหมยจือ ถกู ทบั จนแทบหายใจไมอ่ อก ทวา่ ตอนนนั นางไรเ้ รยี วแรง จะเอย่ คาํ ใดทงั สนิ ไดแ้ ตพ่ ดู เสียงสนั เครอื แผว่ เบาขอให้ เขาขยบั กายออกสกั หนอ่ ย โชคยงั ดีทีเซียวจิงซนั ยงั รูต้ วั อยบู่ า้ งจงึ พลกิ กายลงดา้ นขา้ ง แลว้ ใชม้ ือใหญ่หนาหนกั โอบเอวนางไวแ้ น่น 14

ตอนที 22 รู้ตัวอกี ทกี เ็ ช้าเสยี แล้ว เรอื งราวตอ่ จากนนั เหมยจือจาํ ไดร้ างๆ วา่ เขาช่วยเช็ดตวั และเชด็ ผมใหต้ นจนเสรจ็ จากนนั อีกฝ่ายกร็ วบตวั นางเขา้ ไปกอดแลว้ หลบั ไปดว้ ย กนั ในความทรงจาํ อนั เลือนรางเหมยจือยงั รูส้ กึ ไดว้ า่ เขา ใสเ่ จา้ สงิ นนั เขา้ ไปในความออ่ นน่มุ ของตนดว้ ย แลว้ กอด นางไวแ้ นน่ ราวกบั จะกลืนเขา้ ไปในอก แตห่ ญิงสาวก็ ออ่ นเพลียเกินกวา่ จะคิดอะไรไดอ้ ีก ยามนนั นางเหนือย จนลมื ตาไมข่ นึ แลว้ ดว้ ยซาํ 1

เหมยจือมองดขู า้ งกาย เซียวจิงซนั ตืนและลกุ จากเตียง ไปนานแลว้ ไมร่ ูว้ า่ กาํ ลงั ทาํ อะไรอยู่ มีเพียงตนทียงั นอน ขีเซาจนถงึ ตอนนี หญิงสาวกลา่ วโทษตวั เองในใจ พยายามฝืนกายลกุ ขนึ แตพ่ อเลกิ ผา้ ออกถงึ ไดร้ ูว้ า่ ตน เองนนั เปลือยเปลา่ หนาํ ซาํ ตามรา่ งกายยงั มีรอยจาํ แดงๆ เตม็ ไปหมด... รอยแดงทีแมแ้ ตต่ นเองเหน็ แลว้ ยงั ตกใจ ทาํ ใหห้ วนนกึ ถงึ รมิ ฝีปากรอ้ นผา่ วทีจบู นางอยา่ ง บา้ คลงั หวั ใจกย็ งิ เตน้ รวั เรว็ มากกวา่ เดิม ตอนนนั เองทีเซียวจิงซนั ผลกั ประตแู ลว้ เดินเขา้ มาในหอ้ ง ในมือชายหน่มุ ถือถาดใบหนงึ บนถาดมีเนือตนุ๋ กบั แผน่ แปง้ และผกั ป่ายาํ พอเขาเหน็ เหมยจือขยบั ตวั จะลงจาก เตียงกถ็ ามขนึ วา่ “ทาํ ไมไมน่ อนพกั อีกสกั หน่อย?” 2

ชายหน่มุ พดู ดว้ ยทา่ ทางและนาํ เสยี งทีเป็นปกติ ตา่ งกบั เหมยจือทีเพิงผา่ นประสบการณค์ รงั แรกมาหมาดๆ พอ เหน็ อีกฝ่ายกร็ ูส้ กึ เขินอาย กม้ หนา้ ตอบกลบั ดว้ ยเสยี ง แผว่ เบา “ตอนนียามใดแลว้ เจา้ คะ? ดา้ นนอกฟา้ ครมึ มากเลย” เซียวจิงซนั วางถาดอาหารลงบนโต๊ะพลางกลา่ ววา่ “เขา้ ช่วงสายของวนั แลว้ เจา้ น่าจะกินอะไรกอ่ น” พอไดย้ ินวา่ สายแลว้ นางก็รูส้ กึ ไมด่ ีจงึ รบี กลา่ วขอโทษ “ทาํ ไมขา้ ถงึ ตืนสายเพียงนี หากใครรูเ้ ขา้ จะตอ้ งหวั เราะ เยาะแน่ หนาํ ซาํ ยงั ใหท้ า่ นทาํ อาหารคนเดียวอีก” 3

เซียวจิงซนั เดนิ ไปนงั ลงบนเตียง กมุ่ มือเรยี วเลก็ ของนาง ไว้ “เจา้ จะกงั วลทาํ ไมวา่ ใครจะพดู หรอื หวั เราะเยาะ หาก ยงั รูส้ กึ เหนือยก็นอนพกั อีกหน่อยเถอะ” หากจะวา่ ไปแลว้ เหมยจือกย็ งั รูส้ กึ ปวดเมือยไปทงั ตวั จงึ ไมอ่ ยากฝืนลกุ ขนึ อีก นางพยกั หนา้ รบั แลว้ เอนกายลง นอน พอนกึ ไดว้ า่ ตนไมไ่ ดส้ วมอะไรเลยก็รบี ดงึ ผา้ หม่ ขนึ มาคลมุ กายเอาไว้ เซียวจิงซนั ลบู ไลม้ ือเลก็ ของนางแลว้ ถามวา่ “เจา้ หวิ หรอื ยงั จะกินขา้ วตอนนีเลยไหม?” หญิงสาวยงั ไมห่ วิ แตร่ ูส้ กึ กระหายนาํ มากกวา่ เซียวจิงซนั 4

จงึ รบี หยบิ ถว้ ยนาํ ชาทีเตรยี มไวม้ าให้ เหมยจือเหน็ เขา ดแู ลเอาใจใสต่ นอยา่ งดีก็ยงิ รูส้ กึ ซาบซงึ ใจในตวั สามีมาก ขนึ นางยืนมือไปรบั ถว้ ยนาํ ชามายกขนึ ดืม เผยใหเ้ หน็ แขน เรยี วเลก็ ทงั สองขา้ ง ผิวกายเนียนละเอียดเหนือหนา้ อก อวดความงามประจกั ษแ์ ก่สายตาคนมอง บนผวิ ขาว นวลมีจาํ แดงๆ ซงึ เป็นรอ่ งรอยทีตนทาํ เอาไว้ พอนกึ ถงึ ความหอมหวานทีเพิงไดล้ มิ ลองในยามคาํ คืนทีผา่ นมา เซียวจิงซนั ก็รูส้ กึ คอแหง้ ผากขนึ มาทนั ที พยายามเบน สายตามองไปทางอืน ทวา่ แววตากลบั เปลง่ ประกายเจิด จา้ ขนึ มา เหมยจือดืมนาํ ชาจนหมดจงึ คอ่ ยสงั เกตเหน็ ชายหน่มุ ทาํ 5

ทา่ ทางเหมือนกลืนนาํ ลาย ก็เขา้ ใจไปวา่ เขาคงกระหาย นาํ เชน่ กนั จงึ กลา่ วอยา่ งรูส้ กึ ผิด “เออ่ ...นาํ ชานีขา้ ดืม หมดแลว้ ทา่ นรนิ เอาใหมน่ ะเจา้ คะ” เซียวจิงซนั สา่ ยหนา้ ปฏิเสธ เขารูส้ กึ กระหายก็จรงิ แตน่ าํ ชานนั ไมอ่ าจชว่ ยดบั ความกระหายของตนได้ หญิงสาวยืนถว้ ยนาํ ชาคืนใหแ้ ลว้ กลา่ วตอ่ อีกวา่ “วนั นีขา้ นอนตืนสาย ทาํ ใหท้ า่ นตอ้ งลาํ บาก” ชายหน่มุ รบั ถว้ ยนาํ ชาคืนมา สายตาจบั จอ้ งผวิ กายขาว นวลของหญิงสาวอยา่ งอดใจไมไ่ หว เพราะตอนทีนางยืน ถว้ ยนาํ ชาคืนมานนั ทาํ ใหผ้ า้ หม่ ผืนบางทีคลมุ กายเลอื น 6

ลง เผยใหเ้ หน็ ผลทอ้ นอ้ ยๆ ทีมีปลายยอดสแี ดงเรอื เซียวจิงซนั ถงึ กบั ลมื หายใจไปครูห่ นงึ พอไดส้ ติก็รบั ถว้ ย ชามาวางไวด้ า้ นขา้ ง เขามีทา่ ทางลงั เลกอ่ นจะถอด รองเทา้ แลว้ กา้ วขนึ ไปบนเตียง เมือเหน็ อีกฝ่ายขนึ มาอยบู่ นเตียงดว้ ย เหมยจือก็รูส้ กึ ประหมา่ ทนั ที นางจอ้ งมองการกระทาํ ของเขาอยา่ งองึ ๆ ก่อนจะพบวา่ สายตาของชายหนมุ่ จบั จอ้ งอยทู่ ีหนา้ อก ของตน พอกม้ หนา้ ลงจงึ เหน็ วา่ ผา้ หม่ ทีคลมุ กายไดไ้ หล ลนื ลงไปแลว้ หญิงสาวรบี ดงึ ผา้ หม่ กลบั ขนึ มาปิดรา่ งตน ไวด้ งั เดมิ 7

เซียวจิงซนั เหน็ ทา่ ทางตืนกลวั ของภรรยาสาวก็อด หวั เราะออกมาไมไ่ ด้ เหมยจือเหน็ เขาหวั เราะก็รูส้ กึ ขนุ่ เคือง เชิดหนา้ ถามอยา่ งไมพ่ อใจ “ทา่ นหวั เราะอะไร?” สายตาแวววาวมองมาทีนางราวกบั มีประกายไฟลกุ โชน ดา้ นใน “ในฤดรู อ้ นชว่ งใกลเ้ ทียงแบบนี หม่ ผา้ เสียมดิ ชิด ระวงั ผดจะขนึ นะ” อนั ทีจรงิ นางเองก็รูส้ กึ อบอา้ วไมน่ อ้ ย แตเ่ มือตอ้ งเผชิญ กบั สายตารอ้ นแรงของเขา นางจะกลา้ เอาผา้ ลงไดอ้ ยา่ ง ไร จาํ ตอ้ งจบั ผา้ หม่ เอาไวแ้ นน่ แตเ่ ขากไ็ มย่ อมละสายตา ไปเสียทีจนใบหนา้ หญิงสาวเรมิ รอ้ นวบู วาบมากขนึ สดุ ทา้ ยก็ไมก่ ลา้ สบสายตา ทาํ ไดเ้ พียงกม้ หนา้ หลบุ ตาตาํ มองไปบนเตียงแทน 8

ชายหนมุ่ จอ้ งมองใบหนา้ แดงกาํ ของเหมยจือ แลว้ เอย่ ถามเสยี งทมุ้ ตาํ “ตอนนีเจา้ ยงั ไมห่ ิวจรงิ หรอื ?” เหมยจือสา่ ยหนา้ ปฏิเสธ “ไมเ่ จา้ คะ่ ขา้ ยงั ไมอ่ ยากกิน” เซียวจิงซนั ถอดเสือทีใสอ่ ยอู่ อก เหลอื เพียงกางเกงตวั เดียวแลว้ เอนกายลงนอน มือทงั สองขา้ งประสานไวต้ รง ทา้ ยทอย “ขา้ ชกั จะง่วงแลว้ อยากนอนกลางวนั สกั หน่อย เจา้ นอนเป็นเพือนขา้ นะ” เหมยจือเบป้ ากทาํ หนา้ มยุ่ ในใจลอบคดิ วา่ ยามปกตไิ ม่ เคยเหน็ ทา่ นนอนกลางวนั พอมาตอนนีเหน็ ขา้ อยบู่ น 9

เตียงกอ็ ยากนอนเสยี อยา่ งนนั เมือคดิ วา่ เขานอนอยู่ ขา้ งๆ ใจหญิงสาวก็พลนั เตน้ แรง คิดจะหยิบเสอื ผา้ มาใส่ นางตอ้ งรบี ลงจากเตียง! ชายหน่มุ ฉวยเสอื ผา้ ทีอยใู่ นมือนางโยนไปบนหีบทีอยู่ ไกลออกไป จากนนั มือใหญ่กด็ งึ นางเขา้ มากอดไวแ้ นบ อก เหมยจือเองก็ไมไ่ ดข้ ดั ขืน รา่ งบอบบางซบอยกู่ บั อกของ เขา แกม้ แนบกบั รอยแผลฉกรรจพ์ อดี นางตกใจจนดวง ตาเบิกโพลงไมก่ ลา้ เหลือบมอง แผงอกชายหน่มุ รอ้ นผา่ ว จนนางไมร่ ูว้ า่ ควรจะวางมือไวต้ รงไหน 10

เซียวจิงซนั พลนั หวั เราะออกมา มือใหญ่ดงึ แขนนางให้ เขา้ มาใกล้ ตงั ใจใหอ้ กนมุ่ แนบชิดกบั อกของตน หนาํ ซาํ ยงั ดงึ มือนางใหม้ าโอบเอวตวั เองไวด้ ว้ ย เหมยจือตวั แขง็ เกรง็ อยใู่ นออ้ มกอดของเขา เสยี งหวั เราะ ของชายหน่มุ ทาํ ใหแ้ ผงอกแกรง่ กระเพือมขนึ ลง จนผา้ หม่ ผืนบางทีกางกนั ตกลงไป หนา้ อกออ่ นนมุ่ ปะทะเขา้ กบั รอยแผลเป็นบนแผงอกกาํ ยาํ สรา้ งความอยากรู้ อยากเหน็ จนเหมยจืออยากจะลองลบู ดสู กั ครงั ชายหน่มุ จอ้ งมองอยา่ งมีเลศนยั ดทู า่ ทางหวาดกลวั ของ นางทีแมอ้ ยากจะหลบกห็ ลบไมพ่ น้ แลว้ รวบรา่ งนางเขา้ มากอด กระซิบขา้ งหวู า่ “เมือคืนขา้ แตะตอ้ งมาหมดแลว้ ทาํ ไมตอนนียงั อายอีกเลา่ ?” 11

เหมยจือไดย้ นิ คาํ พดู ของเขาก็รูว้ า่ ตนเองถกู หยอกเยา้ เขา้ ใหแ้ ลว้ ใบหนา้ นางแดงกาํ ราวกบั สีชาด สองมือเลก็ ๆ ทบุ ไปบนอกเขาอยา่ งเขินอาย “อยา่ ไดพ้ ดู เหลวไหล” เซียวจิงซนั ใชม้ ือขา้ งหนงึ รวบมือทงั สองของนางไวไ้ มใ่ ห้ ทาํ ตามใจไดอ้ ีก เหมยจือเองกพ็ ยายามดนิ รนขดั ขืน “ปลอ่ ยขา้ นะ ปลอ่ ยขา้ ” ดวงตาของเซียวจิงซนั พลนั มืดครมึ เขาดงึ รา่ งนาง มากอดไวแ้ ลว้ เตือนดว้ ยนาํ เสียงแหบพรา่ “อยา่ ขยบั หากเจา้ ขยบั อีกขา้ คงทนไมไ่ หว” 12

หญิงสาวตกตะลงึ ไปครูห่ นงึ จงึ ไดส้ ติกลบั มา รบั รูไ้ ดว้ า่ ทอ่ นลา่ งของเขาทีทรมานตนอยา่ งหนกั หน่วงมาตลอด คืนเรมิ แข็งขงึ ขนึ พอนกึ ถงึ เรอื งทีเกิดขนึ เมือคืนนีเหม ยจือกไ็ มก่ ลา้ ขยบั เขยือนอีก จอ้ งมองเขาดว้ ยแววตาน่า สงสาร เมือเหน็ นางแสดงทา่ ทีวา่ นอนสอนงา่ ย เขาจงึ กระซิบ ขา้ งหดู ว้ ยนาํ เสยี งออ่ นโยน “ไมต่ อ้ งกลวั เมือคืนขา้ ทาํ ให้ เจา้ ตอ้ งเหนือยออ่ น วนั นีจะไมเ่ ป็นเช่นนนั แน่” เหมยจือเขา้ ใจความหมายของเขาทนั ที รบั รูไ้ ดถ้ งึ ความ หว่ งใยทีเขามีใหต้ น จงึ พยกั หนา้ อยา่ งวา่ งา่ ย แลว้ พดู เสยี งแผว่ “ขา้ จะไมข่ ยบั แลว้ ” 13

ชายหน่มุ ยมิ อยา่ งพอใจ ยงั คงพดู ดว้ ยนาํ เสียงออ่ นโยน ขา้ งหู “ขา้ กแ็ คอ่ ยากกอดเจา้ ” นาํ เสียงทมุ้ น่มุ เตม็ ไปดว้ ยความอบอนุ่ จนหวั ใจนางแทบ จะละลาย เหมยจือยิมอยา่ งเอียงอายซบหนา้ ลงกบั ซอก คอของเขา เซียวจิงซนั อมุ้ รา่ งนางขนึ ทงั ตวั มือใหญ่กมุ ผลทอ้ นอ้ ยๆ ทีชชู นั ทงั สองขา้ ง พอเหน็ เหมยจือทงั อายทงั ตกใจ เขาจงึ ยอมปลอ่ ยมือออก แลว้ พดู จาเป็นนยั วา่ “ตอ่ ไปเจา้ ตอ้ ง กินใหม้ ากหนอ่ ย เขา้ ใจไหม?” 14

เหมยจือถามกลบั อยา่ งงนุ งง “ทาํ ไมหรอื เจา้ คะ?” เขาหลบุ สายตาลงมองผลทอ้ นอ้ ยๆ ทีเหมยจือดงึ ผา้ หม่ ผืนบางมาปกปิดไว้ “เจา้ ผอมบางเกินไป รา่ งกายยงั เติบ โตไดอ้ ีก” เหมยจือจอ้ งมองสายตาทีแฝงความหมายของเขา ทาํ ให้ นกึ ถงึ นอ้ งสาวของตนทีแมอ้ ายยุ งั นอ้ ยแตก่ ม็ ีรูปรา่ งสม สว่ น หนาํ ซาํ ยงั มีหนา้ อกอวบอมู อารมณน์ างจงึ เรมิ ข่นุ มวั ขนึ มา เสยี งเลก็ ๆ พดู ดว้ ยความขดั เคืองใจ “ทีแทท้ า่ น กร็ งั เกียจขา้ ” เดิมทีเหมยจือเป็นคนกินนอ้ ยและทาํ งานหนกั มาตงั แต่ 15

เดก็ เมือเทียบกบั สาวรุน่ ราวคราวเดียวกนั จงึ ผอม บางกวา่ เซียวจิงซนั เหน็ ภรรยาสาวพดู อยา่ งนอ้ ยอกนอ้ ยใจ จงึ ยก มือขนึ ประคองใบหนา้ เรยี วเอาไวพ้ ลางอธิบายวา่ “เหม ยจือ ขา้ ไมไ่ ดม้ ีความหมายอืนใด ขา้ คิดเพียงวา่ ในเมือ เจา้ เป็นภรรยาของขา้ แลว้ ขา้ กห็ วงั อยากจะเลยี งดใู หเ้ จา้ สมบรู ณแ์ ขง็ แรงก็เทา่ นนั ” เขาพดู ปลอบพลางไลป้ ลายนิวไปบนแกม้ นวลของ นางอยา่ งออ่ นโยน ทาํ ใหใ้ จหญิงสาวเรมิ ผอ่ นคลาย เหม ยจือขบรมิ ฝีปากพลางพยกั หนา้ ไมน่ านนางก็ยมิ ออกมา ตอบรบั ดว้ ยนาํ เสียงออ่ นหวาน “เจา้ คะ่ ขา้ เขา้ ใจแลว้ ” 16

ตอนที 23 มหี รือไม่...กไ็ ม่สาํ คัญ เมือเซียวจิงซนั เหน็ นางสง่ ยมิ มาใหใ้ นทีสดุ เขากว็ างใจ ลงแลว้ เรมิ ทาํ ในสงิ ทีตนปรารถนา ชายหน่มุ รวบรา่ งนางเขา้ มากอด พรมจบู ตามเนือตวั ออ่ นน่มุ แลว้ จงใจเสยี ดสรี อยแผลเป็นทีอกของตนเขา้ กบั ทรวงอกนมุ่ ของนาง เหมยจือพยายามหลบเลยี งแตก่ ็ ไมอ่ าจหลบพน้ สดุ ทา้ ยรา่ งบอบบางก็สนั เทา ใบหนา้ เรยี วเลก็ แดงกาํ หอบหายใจพรอ้ มกบั สง่ เสียงครางออก มาเบาๆ 1

ชายหน่มุ เหน็ นางซบกายหายใจหอบอยบู่ นรา่ งของตน แก่นกายกพ็ ลนั แข็งขงึ ทวา่ ในใจยงั รูส้ กึ สงสารภรรยา สาวทีถกู เขารงั แกอยา่ งหนกั มาตลอดคืน เหน็ ทีรา่ งกาย นางคงยงั ไมพ่ รอ้ มจะรบั เขาเขา้ ไปอีกในตอนนี ชายหน่มุ จงึ จาํ ตอ้ งสะกดกลนั ตนเองเอาไว้ ไมเ่ ชน่ นนั นางอาจจะ หวาดกลวั ในเรอื งนีได้ แตใ่ นใจกย็ งั อยากใหน้ างลองลบู คลาํ ตนสกั หน่อย แตก่ ็เกรงวา่ จะทาํ ใหน้ างกลวั หรอื ตกใจ ตอนนีคงทาํ ไดเ้ พียงรอใหน้ างคอ่ ยๆ คนุ้ เคยกบั รา่ งกาย เขา ใครจะรูว้ า่ หญิงสาวทีนอนฟบุ อยกู่ บั แผงอกกาํ ยาํ นนั มี ความอยากรูอ้ ยากเหน็ มากกวา่ ทีเขาคิด เหมยจือยืนมือ นอ้ ยๆ ลบู รอยแผลเป็นบนตวั เขา เซียวจิงซนั จบั มือหญิง สาวมากมุ ไว้ นาํ ทางใหน้ างคอ่ ยๆ ลบู ตามรอยแผลนนั ลง 2

ไปเรอื ยๆ เมือไดส้ มั ผสั รอยแผลเป็นนนู แดง หญิงสาวก็รูส้ กึ สงสาร จบั ใจ “ตอนนนั ทา่ นเจ็บมากไหม?” เซียวจิงซนั หวนคดิ ถงึ เรอื งทีผา่ นไปแลว้ แมใ้ นแววตายงั คงหมน่ หมอง แตก่ ็ยงั สา่ ยหนา้ พรอ้ มกบั ตอบกลบั วา่ “ขา้ ไมเ่ ป็นไร เรอื งมนั ผา่ นไปแลว้ ” พดู จบก็จบั มือเรยี วเลก็ ของนางใหล้ บู ตาํ ลงไปอีก . เหมยจือเคยสงสยั วา่ รอยแผลเป็นนีจะยาวไปถงึ ไหน 3

ยามนีเซียวจิงซนั จบั มือนางใหล้ บู ลงไปเรอื ยๆ จนถงึ ขอบ เอวกางเกงดา้ นใน เหมยจือใบหนา้ แดงกาํ มือเลก็ ๆ รอ้ น ผา่ ว นางพยายามขืนดงึ มือตนเองกลบั เซียวจิงซนั เองก็ ไมอ่ ยากฝืนใจนางจงึ เปลยี นมาโอบรา่ งหญิงสาวไวแ้ นบ อก ช่วยปลอบประโลมใหน้ างหายหวาดกลวั ขณะอยใู่ นออ้ มกอดของเขา เหมยจือพลนั คิดถงึ เรอื ง สาํ คญั เรอื งหนงึ ขนึ มาได้ จงึ เงยหนา้ ถาม “ผา้ ขาวละ่ ?” สายตาทีราวกบั มีกองไฟลกุ โชนของชายหนมุ่ จบั จอ้ งใบ หนา้ นางนิงขณะถามวา่ “ผา้ ขาวเมือคืนนะ่ หรอื ?” 4

เหมยจือไมก่ ลา้ สบตาอีกฝ่ายจงึ กม้ หนา้ หลบุ ตาลงมอง รอยแผลเป็นบนอกเขาแทน แลว้ ตอบเสยี งเบา “เจา้ คะ่ ตอนนีมนั อยทู่ ีไหน? มีสงิ นนั หรอื ไม?่ ” เซียวจิงซนั เหน็ แววตารอ้ นใจของนางแวบหนงึ กพ็ อจะรู้ วา่ อีกฝ่ายใหค้ วามสาํ คญั กบั สงิ นีมาก เขาควานหาผา้ ผืน นนั จากบนเตียงแลว้ ยืนให้ “นีไง” เหมยจือรบี รบั ผา้ มาคลอี อกดู ก็เหน็ วา่ บนผา้ ขาวราว หิมะมีรอยเลือดสีแดงสดซงึ มองคลา้ ยกบั ดอกเหมยแดง ทีเบง่ บานทา่ มกลางหิมะอยหู่ นงึ รอย หญิงสาวใบหนา้ แดงกาํ ตงั ใจพบั ผืนผา้ เก็บอยา่ งระมดั ระวงั 5

ชายหนมุ่ รวบรา่ งนางเขา้ มากอด กม้ หนา้ ลงมาแนบชิด แลว้ เอย่ เสยี งทมุ้ ตาํ “ครงั ก่อนเป็นเพราะผา้ ผืนนี เจา้ ถงึ กบั ทาํ ใหข้ า้ ตอ้ งอดกลนั ไว”้ เหมยจือเมม้ รมิ ฝีปากพลางคอ้ นใสเ่ ขา ปากกพ็ มึ พาํ วา่ “แลว้ ทาํ ไมทา่ นถงึ ไมไ่ ปหยบิ ผา้ ขาวผืนนีมาเลา่ ” ผคู้ นทีนีตา่ งกร็ ูด้ ีวา่ ครงั แรกของเจา้ สาวตอ้ งใชผ้ า้ ขาวเชน่ นี เจา้ บา่ วบางคนถงึ กบั นาํ ผา้ ขาวมาตรวจสอบวา่ เจา้ สาวของตนนนั เป็นสาวบรสิ ทุ ธิหรอื ไมอ่ ีกตา่ งหาก เซียวจิงซนั ลบู ไลไ้ ปบนแกม้ นวลอยา่ งเบามือ พดู ดว้ ยนาํ เสียงจรงิ จงั “ขา้ ไมเ่ คยใสใ่ จเรอื งพวกนี ไมว่ า่ จะมีหรอื ไม่ 6

เจา้ ก็ไมต่ อ้ งกงั วลใจไปหรอก” พอเหมยจือไดย้ นิ ดวงตากลมโตกก็ ะพรบิ ปรบิ ๆ เอย่ ถามอยา่ งแคลงใจ “ถา้ เชน่ นนั ...แมจ้ ะมีหรอื ไมม่ ีรอย เลือดนี ทา่ นกไ็ มใ่ สใ่ จอยา่ งนนั หรอื ?” เซียวจิงซนั ปัดเสน้ ผมดาํ ขลบั ทีปรกหนา้ ของนางออก สง่ เสยี ง “อืม...” ออกมาแลว้ อธิบายตอ่ วา่ “เรอื งทีผา่ นไป แลว้ ก็ปลอ่ ยใหผ้ า่ นไป ในเมือตอนนีเจา้ แตง่ งานกบั ขา้ ก็ ถือวา่ เป็นภรรยาของขา้ ตอ่ จากนีเจา้ กเ็ ป็นของขา้ คน เดียว และเราจะเป็นสามีภรรยากนั ไปชวั ชีวิต แลว้ เหตใุ ด จะตอ้ งไปใสใ่ จกบั เรอื งเลก็ นอ้ ยในอดีตเหลา่ นนั ดว้ ยเลา่ ” 7

เหมยจือรูส้ กึ แปลกใจทีไดย้ นิ คาํ พดู แบบนี นางเชือวา่ ไม่ มีผชู้ ายคนใดในหมบู่ า้ นลสี ยุ่ ทีจะมีความคิดเช่นนีเป็นแน่ หญิงสาวเอียงคอเลก็ นอ้ ย ขมวดควิ เหมือนครุน่ คิดแลว้ เอย่ ออกมาวา่ “ทีทา่ นพดู หมายถงึ หากเมือกอ่ นขา้ กบั ฝู เกอเคยมีความสมั พนั ธก์ นั จรงิ ๆ ทา่ นกไ็ มส่ นใจเชน่ นนั หรอื ?” เซียวจิงซนั เลกิ ควิ สงู ตอบเสยี งเรยี บ “เป็นเชน่ นนั ” เหมยจือยงั คงขมวดคิวแนน่ สดุ ทา้ ยกเ็ อย่ วา่ “ขา้ เขา้ ใจ แลว้ ! ทา่ นคงคิดวา่ ขา้ กบั ฝเู กอตอ้ งเคยมีอะไรกนั ดงั นนั ทา่ นจงึ จงใจไมห่ ยิบผา้ ขาวมา ใช่หรอื ไม?่ ” 8

เซียวจิงซนั ไมต่ อบคาํ ถาม ทาํ ใหน้ างยิงมนั ใจในความคดิ ตวั เอง “ปกตทิ า่ นคดิ อา่ นรอบคอบเสมอ ทงั ยงั รูว้ า่ ขา้ ถกู ผคู้ นตฉิ ินนินทา หากทา่ นเชือวา่ ขา้ บรสิ ทุ ธิจรงิ เหตใุ ดจงึ ไมเ่ อาผา้ ขาวมาเลา่ !” พดู มาถงึ ตรงนีใบหนา้ หญิงสาวก็ ฉายแววเศรา้ ใจ “ทีแทท้ า่ นกไ็ มเ่ ชือใจขา้ เช่นกนั ” ชายหน่มุ ถอนหายใจยาว กระชบั รา่ งนางในออ้ มกอด แน่นแลว้ หอมแกม้ เนียนไปทีหนงึ ก่อนพดู ดว้ ยนาํ เสียง ออ่ นโยน “เดก็ โง่ เจา้ จะไปสนใจทาํ ไมวา่ เมือก่อนใครจะ คดิ เช่นไร ในเมือตอนนีเราตา่ งกร็ ูว้ า่ เจา้ กบั ฝเู กอไมไ่ ดม้ ี อะไรกนั ” เขาหนั ไปหยิบผา้ ขาวทีนางพบั ไวอ้ ยา่ งเรยี บ รอ้ ยวางลงบนฝ่ามือหญิงสาว “หลกั ฐานกอ็ ยทู่ ีนีแลว้ ไง” เหมยจือจงึ ไมพ่ ดู อะไรอีก ทวา่ ในใจยงั แอบข่นุ เคืองอยู่ 9

บา้ ง ทีแทเ้ ซียวจิงซนั เองก็สงสยั ในความสมั พนั ธร์ ะหวา่ ง ตนกบั ฝเู กอ แลว้ เหตใุ ดเขาถงึ ยงั แตง่ งานกบั นางอีกเลา่ ? หรอื วา่ สาํ หรบั เขาแลว้ การไดผ้ หู้ ญิงเชน่ นนั มาเป็น ภรรยาไมม่ ีความสาํ คญั สกั นิดเลยหรอื ? หรอื จะพดู อีกอยา่ งกค็ ือ ไมว่ า่ จะแตง่ งานกบั ผหู้ ญิงเช่น ไรเขากไ็ มส่ นใจอยแู่ ลว้ ! . ลว่ งเขา้ ยามเยน็ 10

เหมยจือยงั ลกุ จากเตียงไมไ่ หว งานบา้ นกไ็ มม่ ีอะไรเหลอื ใหต้ อ้ งทาํ แลว้ เพราะเซียวจิงซนั ไดท้ าํ ทกุ อยา่ งจนเสรจ็ เรยี บรอ้ ย พอเหน็ วา่ ใกลค้ าํ เขาจงึ ออกไปอาบนาํ และตกั นาํ จากลาํ ธารกลบั มาใหน้ างอาบดว้ ย แมท้ งั สองจะเป็นสามีภรรยากนั อยา่ งครบถว้ นแลว้ แต่ หากจะใหช้ ายหน่มุ ตวั โตๆ มานงั มองตนตอนอาบนาํ เหมยจือกย็ งั ทาํ ใจไมไ่ ด้ นางจงึ เอย่ เสยี งออ่ นบอกใหเ้ ขา ออกไปรอดา้ นนอกก่อน ทีแรกอีกฝ่ายไมย่ อมออกไป แต่ พอเหน็ วา่ นางยงั เขินอายอยจู่ รงิ ๆ และหากตนเองยงั ยืน กรานจะอยใู่ นบา้ นตอ่ กไ็ มร่ ูว้ า่ นางจะอาบนาํ เสรจ็ เมือไร สดุ ทา้ ยเขาก็เดนิ อมยมิ แลว้ ผลกั ประตเู ดินออกไป เหมยจือเองก็รูส้ กึ สถานการณน์ ีนา่ ขบขนั ไมน่ อ้ ย นาง 11

เดินตามไปทีประตพู ลางชาํ เลอื งมองเขาทีเดนิ หา่ งออก ไปแลว้ จงึ คอ่ ยปิดประตู ตอนทีเซียวจิงซนั กลบั เขา้ มาในบา้ นอีกครงั เหมยจือก็ อาบนาํ เสรจ็ แลว้ เวลานีเตียงนอนไดถ้ กู ปดู ว้ ยผา้ สะอาด ผืนใหม่ สว่ นนางกข็ นึ ไปนอนอยใู่ ตผ้ า้ หม่ ผืนบาง พอชาย หน่มุ เขา้ มาก็ถอดเสือผา้ ออกแลว้ ตามขนึ มาบนเตียง ใน ใจเหมยจือเรมิ หวาดหวนั เหตเุ พราะสว่ นลา่ งของนางยงั คงปวดระบมอยู่ ถา้ คืนนีถกู รงั แกอีกรอบก็ไมร่ ูว้ า่ ตนจะ รบั ไหวหรอื ไม่ ในขณะทีนางกาํ ลงั ครุน่ คิดอยนู่ นั เซียวจิงซนั ก็แทรกกาย เขา้ ใตผ้ า้ หม่ ผืนเดียวกนั แลว้ ดงึ นางเขา้ ไปกอดไวแ้ น่น เหมยจือขยบั กายเลก็ นอ้ ยในวงแขนแข็งแกรง่ แลว้ 12