Hunter's Lady ดรุณีสุดที่รัก เล่ม1

เมือชายเถือนคนหนึงช่วยชีวิตนางไว้ จากความตาย ชีวิตทเี หลือของนางจึง เป็ นของเขา 1

ตอนที 1 หาทีตาย ‘เหมยจือ’ ตดั สนิ ใจจบชีวติ ของตน นางไมอ่ าจทนอยตู่ อ่ ไปไดอ้ ีกแลว้ ‘ฝเู กอ’ ชายทีเคย ตกลงวา่ จะหนีออกจากหมบู่ า้ นแลว้ ไปใชช้ ีวิตอยดู่ ว้ ยกนั กลบั ผดิ คาํ สญั ญาไมม่ าตามนดั หมาย ทิงใหน้ างรอ คอยอยา่ งเดียวดายบนหนา้ ผาทงั คืน เมือผคู้ นลว่ งรูต้ า่ งโจษจนั กนั ไปทวั ทงั หมบู่ า้ น หนาํ ซาํ ตอนนีเขากาํ ลงั จะแตง่ หญิงอืนมาเป็นภรรยา ถอ้ ยคาํ ซบุ ซิบนินทายอ่ มตอ้ งเพิมขนึ มาอีกมากมาย 1

แมว้ า่ นางจะไมร่ ูห้ นงั สอื มากนกั อีกทงั ไมค่ อ่ ยสนใจเรอื ง ขนบธรรมเนียมประเพณีสกั เทา่ ใด แตก่ ็พอรูว้ า่ การตก เป็นขีปากชาวบา้ นในเรอื งนีคงทาํ ใหต้ นไมม่ ีหนา้ จะไป พบใครได้ ชาตินีคงหมดหวงั ทีจะแตง่ งานมีครอบครวั ดีๆ อยา่ งหญิงสาวทวั ไป ในเมือเป็นเชน่ นีไมส่ ตู้ ายเสยี ดีกวา่ หากตายไปก็จะได้ ไมต่ อ้ งทกุ ขใ์ จกบั คาํ กน่ ดา่ ของมารดา ไมต่ อ้ งทนฟังคาํ กลา่ วโทษทงั ๆ ทีนางไมไ่ ดผ้ ิดจากปากของนอ้ งสาวตน เอง ไมต่ อ้ งเสยี ใจกบั การถกู ชายผนู้ นั ทรยศหกั หลงั ไม่ ตอ้ งเผชิญหนา้ ตอ่ คาํ เสียดสีถากถางของผคู้ นรายรอบ ทิงความอปั ยศอดสทู งั หมดไวเ้ บืองหลงั เหมยจือเดนิ ลดั เลาะไปตามทางเลก็ แคบบนภเู ขาทีคนุ้ 2

ชิน เบืองหนา้ มีตน้ ไมใ้ หญ่ทีลาํ ตน้ โนม้ เอียงลงมา เหมาะแกก่ ารฆา่ ตวั ตายของนางมากทีสดุ สว่ นจะ ตายอยา่ งไรนางไดไ้ ตรต่ รองมาแลว้ ทงั คืน ในเมือไมอ่ าจจบชีวติ ตนเองทีบา้ นไดเ้ พราะเกรงวา่ จะ สรา้ งความอปั มงคลและอาจทาํ ใหแ้ มก่ บั นอ้ งๆ หวาด กลวั นางจงึ ตดั สนิ ใจออกมาหาทีตายเอาดาบหนา้ ตน้ ไมท้ ีจะเป็นจดุ จบชีวิตของนางมีลาํ ตน้ ไมส่ งู นกั เพียง ใชผ้ า้ คาดเอวพาดขนึ ไปก็คงช่วยใหแ้ ขวนคอตายไดแ้ ลว้ เหมยจือเลือกทีจะออกจากบา้ นตงั แตเ่ ชา้ ตรู่ ทางเดินบน เขาจงึ ยงั ไมค่ อ่ ยมีผคู้ นสญั จรสกั เทา่ ไร หญิงสาวคิดวา่ ตนเองโชคดีทีตืนแตเ่ ชา้ เพราะไหนๆ กจ็ ะตายแลว้ นาง ก็ขอเลอื กเวลาทีดีสกั หนอ่ ย 3

ในขณะทีกาํ ลงั คดิ อยนู่ นั จ่ๆู ก็เหน็ เงารา่ งใครคนหนงึ เดนิ มาแตไ่ กล ตอนแรกนางยงั เหน็ ใบหนา้ อีกฝ่ายไมช่ ดั แตเ่ มือคนผนู้ นั เดนิ ใกลเ้ ขา้ มานางจงึ ไดร้ ูว้ า่ เขาคือ ‘เซียว จิงซนั ’ นายพรานทีอาศยั อยหู่ า่ งจากตวั หมบู่ า้ นไมม่ าก นกั บนหลงั ชายหนมุ่ แบกคนั ธนู ในมือหิวของป่ามาดว้ ย หลายชนิด เขาสาวเทา้ ยาวๆ ตรงมาทางนาง เพือมงุ่ หนา้ เขา้ หมบู่ า้ น หญิงสาวรบี กม้ หนา้ หลบุ ตาตาํ แสรง้ ทาํ เป็นมองไมเ่ หน็ แตส่ ายตาพลนั เหลือบเหน็ เสอื ทีช่มุ ไปดว้ ยเหงือจนเหน็ แผงอกกวา้ งและทอ่ นแขนกาํ ยาํ ของเขาเขา้ อยา่ งจงั ภาพทีเหน็ ทาํ ใหน้ างเขินอายจนหนา้ แดงเรอื เพียงครู่ หนงึ กน็ กึ ขาํ ตนเองในใจวา่ ในเวลาอยา่ งนียงั จะมามวั 4

เขินอะไรกนั เลา่ เพราะอีกไมน่ านนางก็จะตายอยแู่ ลว้ เซียวจิงซนั เหน็ ทา่ ทางประหลาดของเหมยจือ จงึ มองมา ดว้ ยแววตาสงสยั หญิงสาวหลบสายตาหนั มองไปทางอืนและยงั คงเดนิ ตอ่ ไปเหมือนไมส่ นใจเขา กระทงั ทงั สองเดนิ สวนทางกนั พอคลอ้ ยหลงั อีกฝ่าย เหมยจือก็ลอบถอนใจยาว ไมร่ ู้ เพราะเหตใุ ดชายผนู้ ีถงึ ทาํ ใหน้ างเกิดความรูส้ กึ หวาด กลวั ไดท้ กุ ครงั เวลาทีเจอกนั อนั ทีจรงิ หมบู่ า้ นบนเขาแบบนีกไ็ มไ่ ดใ้ หญ่โตนกั มีผคู้ น อาศยั ราวสองรอ้ ยคนเทา่ นนั ดงั นนั ทกุ คนในหมบู่ า้ นจงึ ลว้ นรูจ้ กั กนั เป็นอยา่ งดี มีเพียงเซียวจิงซนั คนนีแหละที 5

นางไมร่ ูจ้ กั มกั จีดว้ ย เมือกอ่ นเคยมีขา่ วลือวา่ บิดาของเขาเป็นอาจารยเ์ ปิด สาํ นกั สอนหนงั สอื อยใู่ นหมบู่ า้ นนี อาศยั เงินจากการ สอนหนงั สือเดก็ ไมก่ ีคนมาเลยี งปากเลียงทอ้ ง มาวนั หนงึ ผเู้ ฒา่ เซียวไดจ้ ากไปอยา่ งกะทนั หนั หลงั จากฝังศพ บิดาแลว้ เซียวจิงซนั กเ็ กบ็ ขา้ วของของตนใสห่ อ่ ผา้ แลว้ ออกไปจากหมบู่ า้ น ตอนนนั เขาอายเุ พียงสบิ สามปีเหน็ จะได้ สว่ นนางเองกม็ ี อายเุ พียงขวบเดียวเทา่ นนั ยงั เป็นเดก็ นอ้ ยเดนิ เตาะแตะ ไมร่ ูเ้ รอื งรูร้ าวอยเู่ ลย ดงั นนั นางจงึ ไมม่ ีความทรงจาํ ที เกียวกบั เขาแมแ้ ตน่ อ้ ย 6

กระทงั ฤดใู บไมผ้ ลปิ ีทีแลว้ เซียวจิงซนั ทีจากไปนานถงึ สบิ หา้ ปีกก็ ลบั มาทีหมบู่ า้ น เขาเติบโตกลายเป็นบรุ ุษ หน่มุ รา่ งกายกาํ ยาํ สงู ใหญ่ ทว่ งทา่ สง่างาม ใบหนา้ คม สนั สมชายชาตรี แตเ่ พราะนิสยั ทีเงียบขรมึ และไมค่ อ่ ย พดู เมือถกู ถามไถว่ า่ ไปไหนหรอื ทาํ อะไรตลอดระยะ เวลาทีผา่ นมา จงึ มกั จะไมค่ อ่ ยมีคาํ ตอบออกจากปาก เขาเทา่ ใดนกั หลงั จากนนั ไมน่ านก็มีคนเหน็ รอยแผลฉกรรจบ์ รเิ วณ หนา้ อกของชายหน่มุ เขา้ ทาํ ใหม้ ีข่าวลือตามมาวา่ ชว่ งที เขาหายไปตอ้ งไปเป็นโจรป่าอยา่ งแนน่ อน ชาวบา้ นจงึ พากนั ตกอกตกใจ สดุ ทา้ ยก็ไมม่ ีใครกลา้ มาขอ้ งเกียวกบั เขาอีก 7

แตเ่ ซียวจิงซนั กลบั ไมส่ นใจตอ่ คาํ ราํ ลือดงั กลา่ ว เขากลบั ไปยงั กระทอ่ มหลงั เดิมของบดิ า ก่อนจะพบวา่ มนั ทรุด โทรมและผพุ งั มากจนอาศยั อยไู่ มไ่ ดแ้ ลว้ ชายหน่มุ จงึ ไป ตดั ไมม้ าสรา้ งกระทอ่ มหลงั ใหมแ่ ลว้ มงุ หลงั คาดว้ ยหญา้ แฝกและอาศยั อยทู่ ีนนั นบั แตน่ นั ตามปกติชายหน่มุ จะ ขนึ เขาไปหาของป่าและลา่ สตั วแ์ ทบทกุ วนั บางครงั ก็จะ เอาของเหลา่ นนั ไปแลกอาหารกบั คนในหมบู่ า้ น บา้ งก็ เอาไปขายเพือยงั ชีพ หลงั จากเซียวจิงซนั กลบั มาทีหมบู่ า้ น เหมยจือเคยพบ เขาเพียงไมก่ ีครงั แตก่ ็ไมก่ ลา้ ทีจะเขา้ ไปคยุ ดว้ ย ทกุ ครงั ที เจอกนั นางกไ็ ดแ้ ตก่ ม้ หนา้ กม้ ตาแลว้ เดนิ ผา่ นไปเพียงเทา่ นนั นนั อาจเป็นเพราะนางรูส้ กึ กลวั บาดแผลบนอกของ เขาทีชาวบา้ นตา่ งพากนั พดู ถงึ อีกอยา่ งนางเองก็เป็น 8

สาวแลว้ และยงั ไมไ่ ดแ้ ตง่ งาน เมือเจอกบั บรุ ุษหน่มุ วยั ฉกรรจท์ ียงั ไมไ่ ดอ้ อกเรอื นเช่นกนั กย็ อ่ มรูส้ กึ เขินอายเป็น ธรรมดา มาถงึ ตอนนีเมือนางตดั สนิ ใจทีจะตาย คาดไมถ่ งึ วา่ คน สดุ ทา้ ยทีจะไดพ้ บกค็ ือชายผนู้ ี เขาคงออกไปลา่ สตั ว์ ตอนเชา้ มืดและนีคงเป็นเวลากลบั มาพอดี โชคยงั ดีวา่ เซียวจิงซนั ไมใ่ ชค่ นช่างพดู ไมเ่ ช่นนนั นางก็ไมร่ ูจ้ ะตอบ คาํ ถามเขาอยา่ งไร เหมยจือเดินตอ่ ไปอีกไมน่ านกถ็ งึ ตน้ ไมใ้ หญ่ทีเป็นจดุ หมายของตน หญิงสาวลบู มือไปบนลาํ ตน้ หยาบ กระดา้ งทียงั มีนาํ คา้ งยามเชา้ เกาะอยเู่ ลก็ นอ้ ย พลางคิด ในใจวา่ นีคงเป็นสถานทีสนิ สดุ ลมหายใจของตนแลว้ 9

จากนนั นางกป็ ลดผา้ คาดเอวเนือหยาบของตนแลว้ ออก แรงเหวียงผืนผา้ ไปพาดกบั ลาํ ตน้ ทีโนม้ เอียงลงมา ทวา่ สายคาดเอวกลบั ไมไ่ ดข้ นึ ไปพาดบนตน้ อยา่ งทีตงั ใจแต่ กลบั ตกลงมาตรงหนา้ นาง เหมยจือกดั ฟันแน่นอยา่ งหวั เสียเลก็ นอ้ ยแลว้ กระหวดั ชายกระโปรงของตนขนึ กอ่ นจะ ปีนไปบนตน้ ไมต้ น้ นนั เรอื งนีนบั วา่ ไมย่ ากสาํ หรบั นาง เพราะไมม่ ีเดก็ ในหมบู่ า้ นคนไหนทีไมเ่ คยปีนตน้ ไมม้ า กอ่ น หนาํ ซาํ นียงั เป็นตน้ ไมเ้ อียงๆ ตน้ หนงึ เทา่ นนั กวา่ จะจดั การใหส้ ายคาดเอวคลอ้ งกบั ตน้ ไมไ้ ดส้ าํ เรจ็ และผกู ปมผา้ แบบเงือนตายเรยี บรอ้ ย หญิงสาวก็เหนือย จนหายใจหอบถี จากนนั นางกห็ ากอ้ นหินใหญ่กอ้ นหนงึ แลว้ ขนึ ไปยืนเขยง่ พยายามสอดลาํ คอของตนเขา้ กบั ผา้ 10

ทีผกู เป็นบว่ งเอาไว้ ในขณะทีเหมยจือกาํ ลงั จะยืนคอตนเองเขา้ ไปในบว่ งผา้ นางพลนั นกึ ถงึ เรอื งราวมากมายทีผา่ นมาในชีวติ เรมิ ตงั แตต่ อนเลก็ ทีตอ้ งกาํ พรา้ บิดา กลายเป็นลกู สาวคนโต ทีตอ้ งดแู ลครอบครวั อยา่ งยากลาํ บาก อีกทงั ชายทีนาง เคยคิดวา่ รกั กนั อยา่ ง ‘ฝเู กอ’ แตส่ ดุ ทา้ ยแลว้ เขากไ็ ม่ อาจขดั คาํ สงั ของครอบครวั จงึ เลือกทีจะทิงนางไปตบ แตง่ กบั หญิงอืนทีมีเรอื กสวนไรน่ าตดิ ตวั มาเป็นสนิ เดมิ หญิงสาวหวั เราะเยาะตวั เองอยา่ งขมขืน คอ่ ยๆ หลบั ตา ลงแลว้ ยืนคอผา่ นบว่ งผา้ ตายเสยี ไดก้ ด็ ี หากตายไปแลว้ อยา่ งนอ้ ยกย็ งั ขอกบั 11

ยมบาลไดว้ า่ หากชาตหิ นา้ มีจรงิ ขอใหต้ นไดพ้ บกบั ผชู้ ายดีๆ สกั คน เมือตดั สนิ ใจได้ นางกใ็ ชป้ ลายเทา้ ถีบกอ้ นหินทีรองเทา้ ของตนออกอยา่ งไมล่ งั เล พอเทา้ กระแทกถกู หินกร็ ูส้ กึ เจบ็ แปลบ เพียงพรบิ ตาความเจ็บทีเทา้ กถ็ กู แทนทีดว้ ย ความรูส้ กึ อดึ อดั จนหายใจไมอ่ อก ดวงตากลมโตเบิก กวา้ ง รา่ งนางลอยควา้ งอยกู่ ลางอากาศ ขาทงั สองขา้ ง ดนิ รนกระเสอื กกระสน นีนางตอ้ งตายแลว้ จรงิ ๆ หรอื ! รสชาตขิ องความตายชา่ งทรมานเหลอื เกิน 12

ขณะทีความมืดมดิ กาํ ลงั จะกลืนกินชีวิตนาง ทนั ใดนนั เหมยจือกร็ ูส้ กึ ราวกบั รา่ งทงั รา่ งไรซ้ งึ พนั ธนาการเป็น ความรูส้ กึ ทีเบาสบายจนนางคดิ วา่ ตนเองลอยได้ ทวา่ รา่ งกายนางกลบั หมดซงึ เรยี วแรง อีกทงั เปลอื กตาก็หนกั องึ จนไมส่ ามารถลืมตาไดอ้ ีก แตแ่ ลว้ ...ทา่ มกลางความพรา่ เลือน พลนั รูส้ กึ ราวกบั ถกู บางสงิ ทีทรงพลงั โอบอมุ้ เอาไว้ สายลมพดั ผา่ นรา่ งอยา่ ง รวดเรว็ เหมือนตวั นางกาํ ลงั เคลือนไปเบืองหนา้ ซงึ ไมร่ ู้ วา่ ปลายทางคือทีใด ------------------------------------------------ ------------------------------------- 13

ตอนที 2 เหมยจือไมร่ ูว้ า่ ตนเองหมดสตไิ ปนานแคไ่ หน 14

ตอนทีนางฟื นขนึ มาพอเปิดเปลอื กตาทีหนกั องึ ได้ นางก็ เหน็ เพดานบา้ นทีทงั เกา่ และทรุดโทรม ซาํ ยงั มีฝ่นุ เกาะ หนาเตม็ ไปหมด หญา้ แฝกทีใชม้ งุ หลงั คาบางสว่ นหลดุ หอ้ ยราวกบั จะรว่ งหลน่ ลงมาไดท้ กุ เมือ เหมยจือจาํ บา้ น หลงั นีไดท้ นั ทีเพราะนางใชช้ ีวติ อยบู่ า้ นหนงั นีมานานถงึ สบิ หกปี หญิงสาวทบทวนเรอื งราวในหวั จงึ นกึ ไดว้ า่ กอ่ นหนา้ นีตน พยายามฆา่ ตวั ตาย นางจงึ รบี ยกมือคลาํ ไปทีลาํ คอของ ตนเองกพ็ บบาดแผลเป็นรอยยาว เมือมือสมั ผสั ไปโดนก็ ทาํ ใหร้ ูส้ กึ ปวดแปลบ ถา้ เช่นนนั ...เรอื งทีนางฆา่ ตวั ตายกไ็ มใ่ ช่ความฝัน เพียง แตน่ างทาํ ไมส่ าํ เรจ็ ตา่ งหาก! 15

เมือไดส้ ติเตม็ ที นางกร็ ูส้ กึ กระหายนาํ จงึ พยายามลกุ ขนึ จากเตียงโดยไมส่ นใจอาการป่วยไขข้ องตน เหมยจือ หยบิ ถว้ ยทีวางอยบู่ นโต๊ะแลว้ รนิ นาํ ใสก่ ่อนจะยกขนึ ดืม รวดเดียวจนหมด ทวา่ หลงั จากดืมแลว้ นางกย็ งั รูส้ กึ กระหายนาํ อยดู่ ี นางคอ่ ยๆ เดินเกาะไปตามผนงั บา้ น ก่อนจะผลกั ประตใู หเ้ ปิดออก ทีลานหนา้ บา้ น ‘อาชิว’ นอ้ งชายของนางกาํ ลงั ยืนหนั ผกั ป่าทีใชเ้ ป็นอาหารเลียงหมอู ยู่ ซงึ กอ่ นหนา้ งานนีเป็น หนา้ ทีของนาง ทนั ทีอาชิวเหน็ พีสาวเดินออกมาขา้ งนอก ไดก้ ด็ ีใจมาก เขารบี วางมีดหนั หกั ผกั ลงบนเขียง แลว้ วิง เขา้ มาหาพลางถามวา่ 16

“พีใหญ่ พีไมเ่ ป็นไรใชไ่ หม?” เหมยจือสา่ ยหนา้ ตอบกลบั ไปวา่ “ขา้ ไมเ่ ป็นไร ทา่ นแม่ และจเู ถาเลา่ ?” อาชิวชีมือออกไปดา้ นนอก “อยทู่ ีนาขอรบั ” หมบู่ า้ นทีนางอาศยั มาตงั แตเ่ กิดชือ ‘หมบู่ า้ นลสี ยุ่ ’ หมู่ บา้ นนีตงั อยใู่ นหบุ เขาลกึ พืนทีทีใชเ้ พาะปลกู ไดจ้ งึ มีไม่ มากนกั ดงั นนั หากครอบครวั ใดไดค้ รอบครองพืนทีที อดุ มสมบรู ณก์ จ็ ะถือวา่ เป็นครอบครวั ทีมีฐานะ ตน้ ตระกลู ของเหมยจือเองกม็ ีทีนาทาํ กินอดุ มสมบรู ณ์ 17

จงึ นบั ไดว้ า่ มีฐานะดีทีเดียว แมว้ า่ รุน่ ตอ่ มาจะทาํ มาหา กินสคู้ นรุน่ กอ่ นไมไ่ ดแ้ ตก่ ็ยงั มีทีนาทาํ ใหอ้ ยไู่ ดอ้ ยา่ งไม่ ลาํ บาก แตพ่ อมาถงึ รุน่ พอ่ ของเหมยจือสถานการณก์ ลบั เปลยี น แปลงไป เนืองจากตอนทีบิดาของนางป่วยหนกั มารดา ของนางจาํ ตอ้ งแบง่ ขายทีนาไปหลายแปลงเพือนาํ เงิน มารกั ษาอาการป่วยของสามี ยามนีจงึ เหลอื เพียงทีนา ผืนเลก็ แหง้ แลง้ ซงึ อยไู่ มไ่ กลจากหมบู่ า้ นใหพ้ ออาศยั ทาํ กิน แตถ่ งึ จะเหลือทีนาแหง่ นนั เพียงผืนเดียวแตม่ ารดา ของนางก็ยงั เหน็ ทีผืนนนั เป็นสมบตั อิ นั ลาํ คา่ ทีนาผืนนี ในหนงึ ปีจะทาํ การเพาะปลกู ใหญ่ไดส้ องฤดู กาล ดงั นนั หากจะเรยี กวา่ ครอบครวั นางเป็นครอบครวั 18

ของเกษตรกรกว็ า่ ได้ ในฤดกู าลแรกพวกนางจะปลกู ขา้ วสาลี สว่ นอีกฤดกู าล จะปลกู ขา้ วโอ๊ต และระหวา่ งนนั ยงั ปลกู ขา้ วฟ่ างเสรมิ อีก ดว้ ย ทวา่ แมจ้ ะทาํ งานหนกั ขนาดนี ผลผลติ ทีไดร้ บั ใน แตล่ ะปีก็ยงั แทบจะไมพ่ อเลยี งคนในบา้ นทีมีเพียงสคี น และแมช้ ่วงนีจะไมใ่ ชช่ ว่ งหนา้ นาแตง่ านกย็ งั ลน้ มือ มารดาและนอ้ งสาวของนางจงึ ตอ้ งออกไปทาํ งานทีนา แทบทกุ วนั เหมยจืออยากจะออกไปชว่ ยแมก่ บั นอ้ งสาวทาํ งาน แต่ เพราะสภาพรา่ งกายทียงั ไรเ้ รยี วแรง สดุ ทา้ ยนางจงึ เดิน ไปทีเขียงไมแ้ ลว้ หยบิ มีดทีนอ้ งชายเพิงวางมาหนั ผกั ป่า แทน 19

. ผา่ นไปครูห่ นงึ ก็ไดย้ นิ เสียงดงั ขนึ จากนอกรวั ทา่ นแมแ่ ละนอ้ งสาวกลบั มาแลว้ พอทงั สองเดินเขา้ มา ในเขตบา้ น เสียงก่นดา่ จากมารดากด็ งั ขนึ “คดิ จะตายทงั ทีทาํ ไมไมท่ าํ ใหม้ นั ดีๆ หน่อย ทาํ ไดค้ รงึ ๆ กลางๆ แลว้ ถกู ผชู้ ายหามกลบั มาสง่ บา้ นแบบนี จะเอา หนา้ ไปไวท้ ีไหน ชือเสยี งก็แทบจะไมเ่ หลอื อยแู่ ลว้ ยงั ตอ้ ง มาดา่ งพรอ้ ยเพราะเรอื งนีอีก!” 20

อาชิวอดไมไ่ ดจ้ งึ ถามดว้ ยความประหลาดใจ “ในเมือชือ เสยี งก็ไมม่ ีอยแู่ ลว้ ทาํ ไมยงั ดา่ งพรอ้ ยไดอ้ ีกละ่ ?” พอคนเป็นแมไ่ ดย้ ินคาํ ถามกย็ งิ โกรธ นางฉวยไมก้ วาดที อยใู่ กลม้ ือมาตีกน้ ลกู ชายอยา่ งแรง อาชิวตกใจรบี เผน่ แนบไปไกล สดุ ทา้ ยไมก้ วาดดา้ มนนั ก็พงุ่ เขา้ ไปในเลา้ ไก่ ดา้ นขา้ งเกิดเสียงดงั ‘โครม’ จนไกแ่ ตกตืนบินวอ่ นออก มาจากเลา้ เตม็ ลานหนา้ บา้ นไปหมด เสยี งไกร่ อ้ งดงั กระ ต๊ากๆ ขนไก่ปลวิ กระจดั กระจายไปทวั ชา่ งเป็นภาพที เตม็ ไปดว้ ยความวนุ่ วาย จเู ถาเช็ดเหงือบนใบหนา้ แลว้ รวบผมขนึ สงู พลางพดู วา่ “อยา่ งไรกเ็ สยี ชือเสียงไปแลว้ ชีวิตนีอยา่ หวงั วา่ จะ ขายออกเลย อยบู่ า้ นคอยปรนนิบตั ทิ า่ นแมไ่ ปเถอะ!” 21

ผเู้ ป็นแมห่ นั ไปถลงึ ตาใสล่ กู สาวคนรองทีพดู จาไมเ่ ขา้ หู ก่อนจะวา่ ดว้ ยอารมณข์ นุ่ เคือง “พดู จาเหลวไหล! เจา้ เคยเหน็ ลกู สาวบา้ นไหนบา้ งทีขายไมอ่ อก หากหมบู่ า้ นนี มนั ไมม่ ีใครแลว้ จรงิ ๆ ก็หาผชู้ ายตา่ งหมบู่ า้ นสกั คนมา แตง่ กนั ไป ไมต่ อ้ งมากพธิ ีแคข่ อใหถ้ กู ตอ้ งตามประเพณี กพ็ อ!” เหมยจือไดแ้ ตก่ ม้ หนา้ กม้ ตาไมป่ รปิ ากสกั คาํ ในมือกาํ มีดหนั ผกั แนน่ ขายไมอ่ อกกไ็ มต่ อ้ งขาย! 22

ใครอยากจะทาํ อะไรกท็ าํ ! นางไมส่ นใจอีกตอ่ ไปแลว้ ! . ตงั แตว่ นั นนั เป็นตน้ มา ชือเสยี งของเหมยจือกย็ าํ แยล่ ง ข่าวทีราํ ลอื กนั ในหมู่ บา้ นหาใชเ่ พียงเรอื งนดั แนะผชู้ ายหนีออกจากหมบู่ า้ น แลว้ ถกู ทงิ ไมม่ าตามนดั ตอนนียงั เพิมเรอื งระหวา่ งนาง กบั เซียวจิงซนั เขา้ ไปอีก ชาวบา้ นพากนั พดู ปากตอ่ ปากวา่ เซียวจิงซนั อมุ้ เหมยจือกลบั มาสง่ ทีบา้ นดว้ ยตน 23

เอง หนาํ ซาํ ยงั ไปสง่ นางถงึ ในหอ้ งนอนเสยี ดว้ ย ตอ่ จาก นีสตรนี ามวา่ เหมยจือไมม่ ีทางไดแ้ ตง่ งานเป็นแน่ ตลอดทางเดินไปทีนา เหมยจือไดย้ นิ คาํ ติฉินนินทาดงั แวว่ มาเป็นระยะ หญิงสาวขบกรามจนแน่น แสรง้ ทาํ เป็นไมไ่ ดย้ นิ แตใ่ นใจก็อดคิดมากตามไมไ่ ด้ โชคยงั ดีที ระหวา่ งทางไมเ่ จอกบั เซียวจิงซนั ไมอ่ ยา่ งนนั นางคง ลาํ บากใจมากกวา่ นีเป็นแน่ . วนั นีทอ้ งฟา้ ปลอดโปรง่ และมีแดดจา้ เหมยจือ มารดาและนอ้ งสาวไปช่วยกนั ถอนวชั พืชทีขนึ 24

อยใู่ นนา แสงแดดทีแผดเผาทาํ ใหท้ งั สามรูส้ กึ กระหาย นาํ นางจงึ กงึ วิงกงึ เดนิ กลบั บา้ นเพือไปนาํ นาํ ชามาใหแ้ ม่ และนอ้ งสาว ระหวา่ งทางบงั เอญิ พบกบั เซียวจิงซนั ทีเพิง กลบั มาจากดา้ นนอก บนหลงั ของเขาหิวคนั ธนไู วอ้ ยา่ ง เคย เมือชายหนมุ่ เดนิ ใกลเ้ ขา้ มาแลว้ เหน็ เหมยจือ เขากน็ กึ ถงึ เหตกุ ารณใ์ นวนั นนั จงึ ชะงกั ฝีเทา้ และเอย่ ถามขนึ วา่ “เจา้ หายดีแลว้ หรอื ?” เหมยจือเอาแตก่ ม้ หนา้ ทวา่ ปลายหางตาเหลอื บเหน็ วา่ มีสายตาหลายคกู่ าํ ลงั จบั จอ้ งมาทีตน หญิงสาวจงึ ทาํ เพียงแคพ่ ยกั หนา้ ใหเ้ ขา แลว้ รบี วิงไปทีบา้ นของตนเอง ทนั ทีทีเขา้ ไปในบา้ นเสยี งนินทาเหลา่ นนั ก็ยงั ดงั แวว่ มา 25

ใหไ้ ดย้ นิ หนาํ ซาํ ยงั ตามมาดว้ ยเสียงหวั เราะเยย้ หยนั อยา่ งไมเ่ กรงใจ เหมยจือรนิ นาํ ใสถ่ ว้ ยดืมไปอกึ ใหญ่ ก่อนจะถอนใจ ยาวออกมา นีสนิ ะ...ทีเขาวา่ ‘ยงิ หวาดกลวั สงิ ใด ยงิ ไดเ้ จอสงิ นนั !’ อนั ทีจรงิ นางไมไ่ ดเ้ ก็บเรอื งของเซียวจิงซนั มาคดิ หรอื ใส่ ใจเทา่ ใดนกั เพราะเขาอายมุ ากกวา่ นางตงั หลายปีและ ทงั สองก็ไมเ่ คยมีอะไรขอ้ งเกียวกนั แตใ่ ครเลยจะคาดคิด วา่ จากนีไมน่ านจะเกิดเรอื งทีทาํ ใหน้ างตอ้ งตกตะลงึ จน ถงึ กบั ตาคา้ งเลยทีเดียว 26

. เซียวจิงซนั สง่ แมส่ อื มาสขู่ อเหมยจือถงึ บา้ น ชายหนมุ่ เชิญทา่ นปา้ หลวิ จินซงึ เป็นแมส่ อื ประจาํ หมู่ บา้ นใหไ้ ปสขู่ อนางตามธรรมเนียม เมือมารดาของเหมยจือเหน็ วา่ ยงั มีคนตอ้ งการลกู สาว ของตนไปเป็นภรรยา แมท้ า่ ทางชายผนู้ ีจะดปู ระหลาด ไปสกั หน่อย แตก่ ไ็ มไ่ ดพ้ กิ ารแขนขา นางจงึ รบี ตก ปากรบั คาํ แมแ้ ตเ่ รอื งสนิ สอดทองหมนั กม็ ไิ ดเ้ รยี กรอ้ ง แตอ่ ยา่ งใด 27

สว่ นเรอื งพิธีแตง่ งานก็ตกลงกนั ไดอ้ ยา่ งรวดเรว็ แตส่ งิ ที มารดาของเหมยจือไมค่ าดฝันกค็ ือ ทางฝ่ายชายไดจ้ ดั เตรยี มสนิ สอดไวใ้ หค้ รบครนั ตามขนบธรรมเนียม ประเพณีทียดึ ถือกนั ภายในหมบู่ า้ น มีไก่ตวั ผแู้ ละไก่ตวั เมียอยา่ งละคู่ เนือหมหู นกั หา้ ชงั ปลาตวั ใหญ่หนงึ ตวั ขนมสอี ยา่ ง ทงั ยงั มีธญั พืชหลากหลายชนิดนาํ หนกั รวม สบิ สองชงั และเงินอีกเกา้ ตาํ ลงึ ดงั นนั เมือมารดาฝ่ายหญิงเหน็ สนิ สอดครบถว้ นตาม ธรรมเนียมก็ยินดีและพอใจมาก แทบอยากจะยกลกู สาวใหอ้ อกเรอื นไปเสยี เดียวนนั จเู ถาไดแ้ ตม่ องดเู หตกุ ารณอ์ ยขู่ า้ งๆ ไมอ่ อกความคดิ 28

เหน็ ใดๆ บอกเพียงวา่ เมือถงึ คราวตนเองออกเรอื นบา้ ง สนิ สอดของนางตอ้ งไมน่ อ้ ยหนา้ เหมยจือแน่นอน ไม่ อยา่ งนนั นางจะไมย่ อมแตง่ งานเดด็ ขาด ทา่ นปา้ ซงเซียงทีอยขู่ า้ งบา้ นเหน็ สนิ สอดทีเซียวจิงซนั เตรยี มมาก็พดู ปลอบเหมยจือวา่ แมฝ้ ่ายชายจะอายจุ ะ มากไปสกั หน่อย แตก่ ด็ เู อาใจใสด่ ี สงิ ทีควรจดั เตรยี มมา ใหฝ้ ่ายหญิงก็ครบถว้ นมิไดข้ าดตกบกพรอ่ ง หากเหม ยจือตกลงปลงใจออกเรอื นไปกบั ชายผนู้ ีก็ไมน่ อ้ ยหนา้ สตรอี ืนในหมบู่ า้ นเลยสกั นิด ในเมือเรอื งมาถงึ ขนั นีแลว้ นางยงั สามารถพดู อะไรไดอ้ ีก เลา่ ? 29

เหมยจือทอดสายตาไปไกล เหมอ่ มองเทือกเขาทีมี หมอกหนาปกคลมุ อยเู่ บืองหนา้ ในหวั ของนางหวนคดิ ถงึ ภาพของชายผนู้ ี ทวา่ ใบหนา้ ของเขากลบั เลอื นรางใน ความคิด จดจาํ ไดเ้ พียงภาพแผงอกกวา้ งภายใตเ้ สอื ที เปียมชมุ ไปดว้ ยเหงือและกลา้ มแขนอนั กาํ ยาํ ของเขา นางตอ้ งออกเรอื นแลว้ จรงิ ๆ หรอื ? หนาํ ซาํ ยงั เป็นชายที ไมร่ ูจ้ กั มกั คนุ้ กนั เลยแมแ้ ตน่ อ้ ย? ออกเรอื นไปกบั คนทีใครๆ ตา่ งราํ ลือวา่ เป็นโจรป่า! 30

ตอนที 3 สาํ หรบั เหมยจือแลว้ การแตง่ งานออกเรอื นนนั ถือเป็น เรอื งทีไกลตวั เหลอื เกิน บิดาของนางจากไปนานแลว้ อาชิวก็อายเุ พียงสบิ ขวบ สว่ นนอ้ งสาวแมจ้ ะอายสุ บิ หา้ ทวา่ นิสยั ใจคอก็ดือรนั เอา แตใ่ จ คาดหวงั อะไรมไิ ด้ ตวั นางเองปีนีอายสุ บิ หก หากวา่ กนั ตามจรงิ อายเุ ทา่ นีก็ควรจะมีลกู แลว้ แต่ 31

มารดากย็ งั ไมย่ อมใหน้ างออกเรอื นโดยบอกวา่ จะใหช้ ่วย ทาํ งานในบา้ นอีกสกั ปีสองปี รอใหน้ อ้ งชายโตพอจะช่วย งานทางบา้ นไดจ้ งึ คอ่ ยหาผชู้ ายดีสกั คนใหแ้ ลว้ ตบ แตง่ ออกเรอื นไป ทีผา่ นมาเหมยจือแอบคบหากบั ฝเู กอโดยปิดบงั ไมใ่ ห้ มารดารู้ จเู ถาและอาชิวกไ็ ดร้ บั ขา้ วของกาํ นลั จากฝเู ก อจงึ ไมบ่ อกเรอื งดงั กลา่ วกบั มารดา หลงั จากนนั เมือฝเู ก อไปเอย่ เรอื งของทงั สองกบั ทางบา้ น เขาก็ถกู คนใน ครอบครวั คดั คา้ นอยา่ งหนกั หนาํ ซาํ คนในครอบครวั ฝเู ก อยงั มากลา่ วตกั เตือนมารดาของเหมยจืออีกดว้ ย เมือ มารดาของนางรบั รูเ้ รอื งนีกด็ า่ ทอเหมยจือยกใหญ่ดว้ ย ความโมโห ทงั ยงั ใชไ้ มก้ วาดตีนางตอ่ หนา้ บิดาของฝเู ก อทีเป็นผใู้ หญ่บา้ น 32

ตามจรงิ เหมยจือไมเ่ คยคดิ จะหนีออกจากบา้ น แตเ่ มือ ถกู ผเู้ ป็นมารดาทบุ ตีกท็ าํ ใหน้ างเสยี ใจอยา่ งหนกั ตอนที ฝเู กอชกั ชวนใหห้ นีตาม นางจงึ ตอบรบั โดยไมค่ ดิ อะไร มาก เพราะยามนนั นางไมไ่ ดต้ อ้ งการสงิ ใด คิดอยเู่ พียง อยา่ งเดียวคือขอแคม่ ีใครสกั คนทีจรงิ ใจกบั ตนเทา่ นนั ก็ พอ ตอนนนั ฝเู กอใหค้ วามหวงั นีกบั นาง ก่อนจะเหยียบ ยาํ นางจนจมดิน! หลงั ผา่ นเรอื งราวตา่ งๆ มาได้ สดุ ทา้ ยนางก็กาํ ลงั จะ ออกเรอื น และนีทาํ ใหเ้ หมยจือรูส้ กึ แปลกประหลาด อยา่ งทีไมอ่ าจบรรยายออกมาเป็นคาํ พดู พวกพิธีการแตง่ งานตา่ งๆ เหมยจือเคยเหน็ มามาก 33

เนืองจากเพือนฝงู ในวยั เยาวข์ องนางตา่ งทยอยแตง่ งานออกเรอื นกนั ไปทีละคนสองคน คาดไมถ่ งึ วา่ ในทีสดุ ตนเองก็ตอ้ งเดินตามเสน้ ทางสายนีดว้ ยเช่นกนั แตเ่ หม ยจือก็ไมว่ ายทีจะเศรา้ ใจ เพราะสาํ หรบั เดก็ สาวคนอืนๆ จดุ หมายปลายทางทีพวกนางมงุ่ ไปนนั จะมีเจา้ บา่ วทีตน เองชืนชอบรอคอยอยู่ ทวา่ สาํ หรบั ตนนนั กลบั ไมม่ ี ในเสน้ ทางของเหมยจือ ปลายทางของนางกลบั มีผชู้ าย ทีทาํ ใหร้ ูส้ กึ หวาดหวนั ผชู้ ายทีมีรอยแผลฉกรรจบ์ นหนา้ อก! . วนั แตง่ งาน 34

เหมยจือนงั อยใู่ นเกียวหามทีโคลงเคลงไปมาตลอดทาง พรอ้ มกบั ฟังเสียงตีฆอ้ งรอ้ งเป่าจากดา้ นนอก ในใจกค็ ดิ วา่ เซียวจิงซนั ทาํ ทกุ สงิ ไดเ้ พียบพรอ้ มและถกู ตอ้ งตาม ขนบธรรมเนียมประเพณีเสยี จรงิ สงิ ทีควรทาํ ก็ไมข่ าดตก บกพรอ่ งแมแ้ ตอ่ ยา่ งเดียว เช่นนีแลว้ นางยงั รูส้ กึ เสยี ดาย อะไรอีกเลา่ ? เมือคิดถงึ ตรงนีนางก็ขบรมิ ฝีปากภายใต้ ผา้ คลมุ ศีรษะสแี ดงแน่น หลงั จากเกียวทีนางนงั ถกู หามโยกเยกรอบหมบู่ า้ นไป หลายรอบ ในทีสดุ หยดุ ลง เหมยจือถกู สง่ ตวั เขา้ ไปในบา้ นหลงั ใหมซ่ งึ เป็นกระทอ่ ม หลงั นอ้ ยของเซียวจิงซนั นางนงั อยบู่ นเตียง กม้ หนา้ กม้ 35

ตานิงไมข่ ยบั เขยือน เฝา้ รอเหตกุ ารณต์ า่ งๆ ทีจะเกิดขนึ ตอ่ จากนี พอแขกทีมารว่ มงานดา้ นนอกพากนั ทยอยกลบั เซียวจิง ซนั ก็กลา่ วคาํ ขอบคณุ กบั มติ รสหายไมก่ ีคนทีมาชว่ ยงาน กอ่ นจะมอบสนิ นาํ ใจใหแ้ ลว้ กลา่ วคาํ อาํ ลาตอ่ กนั จาก นนั ชายหนมุ่ ก็เดินกลบั เขา้ มาดา้ นใน ประตกู ระทอ่ มเปิดออกดงั เอียด เซียวจิงซนั สาวเทา้ ยาว เขา้ มาใกล้ เหมยจือพยายามมองลอดผา้ แดงคลมุ ศีรษะ ก็เหน็ เพียงรองเทา้ ของผชู้ าย หวั ใจของนางพลนั เตน้ แรง ขนึ มา สาํ หรบั เรอื งเขา้ หอนนั เหมยจือเคยไดย้ นิ คนอืนๆ พดู ถงึ 36

มานานแลว้ บรรดาเพือนๆ ของนางทีออกเรอื นไปอยา่ ง เช่นอาจินทีเป็นเพือนสาวคนสนิทซงึ แตง่ งานไปกบั คนใน หมบู่ า้ น บางคราทีพวกนางกลบั บา้ นฝ่ายมารดากจ็ ะพา กนั จบั กลมุ่ พดู คยุ ตามประสาสาวๆ จากนนั กจ็ ะหวั รอ่ ตอ่ กระซกิ ดว้ ยทา่ ทางเขินอายจนหนา้ แดงไปตามๆ กนั เหมยจือนนั แสรง้ ทาํ เป็นไมส่ นใจ พยายามจะไมฟ่ ัง ทวา่ คาํ พดู เหลา่ นนั ก็ยงั คงแวว่ เขา้ หอู ยบู่ า้ ง ยามนีถงึ คราตนเองแตง่ งานออกเรอื น มารดาก็กระซบิ ขา้ งหมู าดว้ ยอีกคน ตอนนนั นางไมก่ ลา้ ฟังรายละเอียด แตก่ ็พอจะรูค้ รา่ วๆ ความรูส้ กึ ของนางในตอนนีคือกลวั เจบ็ และเขินอาย อีก อยา่ งชายผนู้ ีมีรูปรา่ งสงู ใหญ่กาํ ยาํ กวา่ คนธรรมดาทวั ไป 37

ยงิ ทาํ ใหน้ างรูส้ กึ หวาดกลวั มากยงิ ขนึ มือทงั คขู่ องนางเอาแตบ่ ดิ ชายผา้ สแี ดงไปมา นางคดิ วา่ เซียวจิงซนั เองก็พอจะดอู อก เพราะเขาคอ่ ยๆ ขยบั มาที เตียงอยา่ งเชืองชา้ กระทงั เงารา่ งสงู ใหญ่มายืนครอ่ ม รา่ งของนางอยู่ เขากม้ หนา้ มองนาง ไมไ่ ดป้ รปิ ากพดู สงิ ใด ทนั ใดนนั เหมยจือกร็ ูส้ กึ กระอกั กระอว่ นใจ คดิ อยากจะ พดู บางอยา่ ง นางอา้ ปากตงั ทา่ จะพดู หลายครงั แตก่ ลบั พดู อะไรไมอ่ อก ทา้ ยทีสดุ เซียวจิงซนั กเ็ ป็นฝ่ายเอย่ ขนึ มาก่อน “เจา้ คงหวิ 38

แลว้ สนิ ะ?” เหมยจือไดย้ นิ ก็ลมื ความอดึ อดั ใจไปจนหมดสนิ นาง รูส้ กึ หวิ จรงิ ๆ ดว้ ย หิวจนทอ้ งรอ้ งดงั ลนั นางยกมือขนึ กมุ ทอ้ งของตน โดยหวงั วา่ มนั จะไมร่ อ้ งใหเ้ จา้ ของตอ้ ง อบั อายอีก ในขณะทีเหมยจือกาํ ลงั หนา้ แดงดว้ ยความอายอยนู่ นั ผา้ สแี ดงคลมุ ศีรษะก็ถกู เปิดออก แผงอกของเซียวจิงซนั อยตู่ รงหนา้ หญิงสาวตกใจจนรอ้ งเสียงหลง พอเสียง หลดุ จากปาก เหมยจือถงึ รูว้ า่ ตนเองทาํ ทา่ ทางเสยี กรยิ า ออกไป จงึ รบี ยกมือขนึ ปิดปากไวแ้ ลว้ ลอบมองอีก ฝ่ายอยา่ งระมดั ระวงั 39

หญิงสาวเหน็ เซียวจิงซนั ถือไมค้ านตาชงั อยู่ และเขาใช้ ไมน้ ีเปิดผา้ คลมุ ศีรษะของนางเมือครู่ ตอนนีอีกฝ่าย กาํ ลงั จบั จอ้ งนางดว้ ยสีหนา้ จรงิ จงั เมือคนทงั สองสบตา กนั เซียวจิงซนั ก็วางไมค้ านตาชงั ลง ชีไปทีโต๊ะ แลว้ กลา่ ววา่ “กินอะไรเสียกอ่ นเถอะ” เหมยจือเมม้ รมิ ฝีปากแน่น คอ่ ยๆ ลกุ ขนึ ยืนอยา่ งระวงั ตวั แลว้ เดนิ ออ้ มเซียวจิงซนั ไปยงั โต๊ะ ชายหน่มุ ยกจานกบั ขา้ วมาใหห้ ลายจาน จากนนั กต็ กั โจ๊กขา้ วฟ่ างตนุ๋ กบั ผกั ป่าชามหนงึ และขนมเปียะมงคล มาให้ แลว้ บอกใหน้ างกิน เหมยจือจงึ คอ่ ยๆ หยบิ ตะเกียบขนึ มา พยายามบงั คบั ตนเองใหค้ อ่ ยๆ กินอยา่ ง เรยี บรอ้ ย 40

รอจนเหมยจือกินใกลจ้ ะเสรจ็ เซียวจิงซนั จงึ ไปหยบิ จอก มาสองใบแลว้ รนิ เหลา้ ใส่ เขาสง่ จอกหนงึ ใหน้ าง อีกจอก ถือไวเ้ อง เหมยจือรบี วางตะเกียบในมือลง จอ้ งมองอีกฝ่ายอยา่ ง งนุ งง ผา่ นไปครูห่ นงึ จงึ คิดขนึ มาได้ นีเป็นการดืมเหลา้ มงคลรว่ มกนั ใช่ไหม? นางรบี รบั จอกเหลา้ มาแลว้ ยืน แขนออกไปคลอ้ งกบั แขนของอีกฝ่าย จากนนั กก็ ระดก เหลา้ ดืมลงคอดว้ ยความยากลาํ บาก แมจ้ ะเป็นเหลา้ มงคล แตเ่ มือดืมแลว้ ก็รูส้ กึ ทงั ขมทงั รอ้ นวบู วาบ เมือดืมเหลา้ แลว้ เหมยจือก็จอ้ งมองเซียวจิงซนั ดว้ ยทา่ ทางไรเ้ ดียงสา แอบคดิ ในใจวา่ แลว้ จากนีจะตอ้ งทาํ อะไร 41

ตอ่ เพราะตอนนีนางลืมไปหมดแลว้ ทวา่ เซียวจิงซนั กลบั ไมพ่ ดู อะไรสกั คาํ ลกุ ขนึ เอาจอก เหลา้ ไปเก็บ แลว้ กลบั มาจดั ผา้ คลมุ เตียง ก่อนจะหนั มา พดู เหมยจือทียงั มีทา่ ทีตืนตระหนกวา่ “นอนเถอะ” ใบหนา้ เหมยจือพลนั แดงกาํ หวั ใจเตน้ ระสาํ ขนึ มาทนั ที นอนหลบั ! นีคงเป็นพิธีกรรมสาํ คญั ในคืนแรกของการ แตง่ งานสนิ ะ! หญิงสาวกม้ หนา้ สาํ รวจตวั เอง กอ่ นจะเดนิ ไปหยดุ อยู่ หนา้ เตียงอยา่ งเงียบงนั ทวา่ เมือเดนิ ไปถงึ หนา้ เตียงรา่ ง 42

กแ็ ขง็ ทือขนึ มา... แลว้ ขา้ ตอ้ งทาํ อะไรตอ่ ถอดเสือผา้ ออกงนั ร?ึ เซียวจิงซนั จอ้ งมองอีกฝ่ายอยา่ งครุน่ คดิ ผา่ นไปครูห่ นงึ เขาจงึ ชีไปทีเตียงแลว้ บอกวา่ “เจา้ นอนดา้ นใน ขา้ อยู่ ดา้ นนอก” เหมยจือมองไปทีเตียง บนนนั มีผา้ หม่ วางไวส้ องผืน อยา่ งเรยี บรอ้ ย จากนนั นางก็มองไปทางเซียวจิงซนั ดว้ ย ความประหลาดใจ เขาหมายความวา่ อยา่ งไร หรอื จะ เป็นความหมายอยา่ งทีนางคาดเดาไว?้ 43

เซียวจิงซนั มองดเู หมยจือทียงั ไมย่ อมขยบั เขยือน เลกิ ควิ ขนึ แลว้ ถามวา่ “เจา้ ไมง่ ว่ งหรอื ?” เหมยจือรบี พยกั หนา้ รบั ตอนนีนางทงั ง่วง ทงั เหนือย ชายหนมุ่ เองกพ็ ยกั หนา้ เขาถอดเสอื ตวั นอกเนือหยาบ ออกกอ่ นจะหมนุ ตวั ขนึ ไปบนเตียงเป็นคนแรก เหมยจือถงึ กบั ตาโตเมือเหน็ เขาถอดเสอื ออกเผยใหเ้ หน็ แผงอกกวา้ ง บนกลา้ มเนือกาํ ยาํ มีรอยแผลเป็นฉกรรจ์ อยรู่ อยหนงึ แผลเป็นนนั ยาวตงั แตช่ ว่ งซีโครงไลล่ งไปที ชว่ งเอวจนถงึ สายคาดเอวเนือผา้ หยาบ เหมยจือเหน็ ก็ รูส้ กึ กลวั ขนึ มาเลก็ นอ้ ย แตก่ ไ็ มอ่ าจหยดุ ความคดิ ของ ตนได้ บาดแผลนนั จะยาวไปถงึ ทีใดกนั ? แผลนนั คงยาว 44

ลงไป ยาวลงไป ยาวลงไปถงึ ... มาถงึ ตรงนีนางกไ็ มก่ ลา้ คดิ ตอ่ ใบหนา้ เรมิ รูส้ กึ รอ้ นวบู วาบ เซียวจิงซนั ทีเปลอื ยทอ่ นบน กาํ ลงั ขยบั มือปลดสายคาด เอวออก ทนั ใดนนั มือของเขากห็ ยดุ ชะงกั พรอ้ มกบั ทีเจา้ ตวั เหลอื บตามองเหมยจือแวบหนงึ “ทาํ ไมยงั ไมข่ นึ มา อีก?” ภาพชายผนู้ ีทีนงั อยบู่ นเตียงช่างทาํ ใหค้ นรูส้ กึ หวาดหวนั เสียจรงิ เขาดคู ลา้ ยกบั สตั วป์ ่าดดุ นั ตวั หนงึ ทีเปลง่ ประกายรอ้ นแรงออกมาอยา่ งน่าประหลาดจนทาํ ใหน้ าง ไมก่ ลา้ เขา้ ไปใกล้ ทวา่ เหตกุ ารณใ์ นคาํ คืนนีเทียบไดก้ บั 45

ดา่ นสาํ คญั และเป็นดา่ นสาํ คญั ทีไมว่ า่ อยา่ งไรนางก็คง หลบเลียงไมไ่ ด้ 46

ตอนที 4 เหมยจือรวบรวมความกลา้ ทงั หมด ถอดชดุ เจา้ สาวที หนกั องึ ออก สายตาเซียวจิงซนั ทีจบั จอ้ งมาตลอดเวลา ทาํ เอามือไม้ ของหญิงสาวสนั เทา นางไมเ่ คยรูส้ กึ วา่ ตนเองหมด ความสามารถทีจะบงั คบั มือตวั เองไดอ้ ยา่ งนีมากอ่ น ราวกบั มนั ไมใ่ ช่มือตน และเสอื ผา้ ก็เหมือนไมใ่ ชเ่ สอื ผา้ ของนางอีกตอ่ ไปแลว้ เซียวจิงซงั ทีสงั เกตหญิงสาวตลอดเวลาก็เหน็ อาการของ นางเชน่ กนั จ่ๆู เขากผ็ ดุ ลกุ ขนึ พอเขาลกุ ขนึ ยืน เงารา่ ง 47

สงู ใหญ่ก็ปกคลมุ รา่ งเลก็ ของหญิงสาวไวจ้ นมิด มือของ เหมยจือพลนั ชะงกั เซียวจิงซนั กม้ หนา้ มองภรรยาสาวทีตนเองเพิงแตง่ งาน ดว้ ย ตอนนีเหมือนนางจะตืนเตน้ จนแทบลมื หายใจแลว้ ชายหนมุ่ ขมวดควิ นอ้ ยๆ บอกวา่ “เจา้ ไมต่ อ้ งกลวั ขา้ จะไปปิดหนา้ ตา่ ง” พดู จบ เขาก็เดนิ ออ้ มรา่ งของนางไปยงั หนา้ ตา่ ง เหม ยจือถอนหายใจโลง่ อก รบี ถอดเสือตวั นอกออกดว้ ย ความรวดเรว็ เหลอื เพียงชดุ ดา้ นใน จากนนั ก็ปีนขนึ เตียงดว้ ยความเรว็ อยา่ งทีไมเ่ คยทาํ มาก่อนแลว้ มดุ ตวั เขา้ ไปอยใู่ นผา้ หม่ 48