Hunter's Lady ดรุณีสุดที่รัก เล่ม1

เซียวจิงซนั กลา่ วยิมๆ วา่ “ขา้ กินอิมแลว้ ลา้ งชามแลว้ ถงึ ไดเ้ ขา้ มาขา้ งในนี” เหมยจือยกมือขนึ ผลกั อกเขาอยา่ งข่นุ เคือง “เชน่ นนั ทา่ นควรทาํ อะไรก็ไปทาํ เถอะ จะมาสนใจขา้ ทาํ ไม ทา่ น กินขา้ วแลว้ ลา้ งชามแลว้ ยงั ตอ้ งไปใหอ้ าหารไกแ่ ละให้ อาหารลาดว้ ย” เซียวจิงซนั ทีมีรูปรา่ งสงู ใหญ่ เมือโดนผลกั ดว้ ยแรงเพียง เทา่ นียอ่ มไมส่ ะทกสะทา้ น แตพ่ อไดเ้ หน็ รมิ ฝีปากแดง นมุ่ นิมขยบั ไปมารบั กบั ดวงตาวาววาม เขาก็อดใจไวไ้ ม่ ไหวโนม้ ศีรษะลงไปประทบั จบู บนรมิ ฝีปากแดงเรอื ที กาํ ลงั พราํ บน่ อยทู่ นั ที 8

เหมยจือคิดอยากจะหลบแตก่ ็หลบไมพ่ น้ ทาํ ไดเ้ พียง ยอมรบั จากการจ่โู จมของอีกฝ่าย ชายหน่มุ บดจบู อยา่ ง หนกั หน่วง ปลายลนิ ซอกซอนสมั ผสั ความหวาน กระทงั หญิงสาวเรมิ หายใจหอบเขาจงึ ยอมถอนจบู ออกไป หลงั จากจบู เมือครู่ อารมณข์ ่นุ เคืองของเหมยจือกด็ จู ะ เบาบางลงไปบา้ ง รมิ ฝีปากอิมบวมแดงขนึ เลก็ นอ้ ย นาง ซบหนา้ ลงบนแผงอกกวา้ งหนาของเซียวจิงซนั คอ่ ยๆ ไลป้ ลายนิวไปตามรอยแผลเป็นบนหนา้ อกของเขาเลน่ ชายหนมุ่ กระซิบเสยี งออ่ นหวานทีขา้ งหวู า่ “ไปให้ อาหารไกอ่ าหารลาอะไรกนั เลา่ พวกมนั จะสาํ คญั กวา่ เหมยจือนอ้ ยไดอ้ ยา่ งไร” 9

หากเขาไมเ่ อย่ ยาํ นางก็คงลืมไปแลว้ แตพ่ อไดย้ ินก็ทาํ ให้ เหมยจือหวนคดิ ถงึ เรอื งทีทาํ ใหต้ นขนุ่ เคืองใจเมือครู่ จงึ พดู ดว้ ยนาํ เสียงกรุน่ โกรธ “ทา่ นนิสยั ไมด่ ี!” เซียวจิงซนั เลกิ ควิ ขนึ แลว้ ถามอยา่ งงงๆ “ขา้ นิสยั ไมด่ ี อยา่ งไร?” เมือถกู ยอ้ นถามเชน่ นี เหมยจือกล็ องใครค่ รวญอีกครงั แลว้ กร็ ูส้ กึ วา่ ตนนนั ชา่ งไรเ้ หตผุ ล อนั ทีจรงิ เป็นเพราะ ผชู้ ายอืนแทๆ้ แตก่ ลบั มาอารมณเ์ สยี ใสส่ ามีทีไมร่ ูเ้ รอื ง ดว้ ย นางยงั ไมท่ นั พดู จาก็กระแทกตะเกียบแลว้ เดินปึง ปังเขา้ มาในบา้ น สว่ นผเู้ ป็นสามีทีดแู ลเอาใจใสต่ นเป็น อยา่ งดีและทาํ ทกุ สงิ ทกุ อยา่ งมีเหตผุ ล กลบั ตอ้ งมายอม 10

ใหก้ บั นิสยั เช่นนีของตนอีก หลงั จากทีเหมยจือสาํ นกึ ไดว้ า่ เมือครูต่ นเองโมโหเกินไป หนอ่ ย ตามจรงิ เรอื งทีนางรูส้ กึ ไมส่ บายใจนนั ก็มาจาก การเรยี กเกบ็ ภาษีของทางการและเพราะสองพอ่ ลกู นนั เป็นเหตุ ไมไ่ ดเ้ กียวขอ้ งกบั เซียวจิงซนั เลยสกั นิด ดวงตา ของนางกเ็ ปลง่ ประกายสดใส ชาํ เลืองมองเซียวจิงซนั แวบหนงึ แลว้ กลา่ ววา่ “ไมม่ ีอะไรเจา้ คะ่ ทา่ นไมไ่ ด้ นิสยั ไมด่ ี สามีขา้ นนั ประเสรฐิ สดุ ในใตห้ ลา้ ” เซียวจิงซนั ไดย้ ินนางชมกห็ วั เราะเสียงทมุ้ เหมยจือเองก็ พลอยหวั เราะตามไปดว้ ย ใบหนา้ ซบอยบู่ นอกของเขาที กระเพือมขนึ ลงดว้ ยแรงหวั เราะ 11

ชายหนมุ่ โอบมือไปดา้ นหลงั แลว้ ตบเบาๆ ทีแผน่ หลงั ของนางเพือปลอบประโลม “ขา้ รูว้ า่ เจา้ ไมส่ บายใจ แต่ คงแคค่ รูเ่ ดียว ไมน่ านก็ดีขนึ เอง” พอคดิ ถงึ เรอื งการเก็บภาษีรายหวั เหมยจือก็รูส้ กึ หงดุ หงิดขนึ มาอีก “จ่ๆู ก็ตอ้ งจา่ ยตงั หกสบิ ตาํ ลงึ นีเป็นเงิน ทีเราหามาอยา่ งยากลาํ บาก ฮอ่ งเตน้ นั มีสทิ ธิอะไรมา เอาไปง่ายดายเช่นนี หากจะวา่ ไปแลว้ ตอนทีขา้ ยงั เดก็ ขา้ จาํ ไดว้ า่ ในหมบู่ า้ นเอะอะอะไรกเ็ รยี กเกบ็ ภาษี ซาํ รา้ ย ยงั เกณฑผ์ คู้ นไปรบอีกดว้ ย บา้ นเมืองเพิงจะสงบสขุ มา ไดไ้ มก่ ีปี ตอนนีก็จะทาํ ศกึ สงครามกนั อีกแลว้ เป็นเช่นนี ไมร่ ูจ้ กั จบจกั สนิ !” เหมยจือยงั คงซบหนา้ อยบู่ นอกกวา้ งของเซียวจิงซนั 12

ขณะทีลว้ งมือเขา้ ไปใตห้ มอนควานหาถงุ ใสเ่ งินทีตนซกุ เอาไวเ้ มือครู่ แลว้ กลา่ วอยา่ งหนกั ใจ “ตอ่ ไปหากยงั เป็น เชน่ นี แลว้ เรอื งบา้ นของเราจะทาํ อยา่ งไรเลา่ ?” พอคิด ถงึ สถานการณใ์ นภายภาคหนา้ ขอบตาของนางกแ็ ดง ขนึ มาอีก เซียวจิงซนั เองกเ็ งียบงนั ไปครูใ่ หญ่ แลว้ คอ่ ยเอย่ เสียงน่มุ นวล “เจา้ ไมต่ อ้ งกลวั ฮ่องเตอ้ งคน์ ีเป็นฮอ่ งเตท้ ีมีเมตตา คาดวา่ ทีตอ้ งเกบ็ ภาษีในชว่ งนีคงเพราะมีความจาํ เป็น จรงิ ๆ รอใหเ้ รอื งสงบลงแลว้ ทกุ อยา่ งคงตอ้ งดีขนึ แน่” ทวา่ เหมยจือยงั คงไมเ่ ขา้ ใจอยดู่ ี “ขา้ ไดย้ นิ มาวา่ สถานที ทีฮอ่ งเตอ้ ยนู่ นั ใหญ่โตกวา่ บา้ นเรามาก และพระองคย์ งั กินเนือสตั วท์ กุ วนั สวมใสผ่ า้ ไหมแพรพรรณ ถา้ เป็น 13

ฮอ่ งเตท้ ีดีจรงิ และมีเงินมากมายขนาดนนั เหตใุ ดยงั ตอ้ ง การเงินของพวกเราอีกเลา่ ?” พอไดย้ นิ ขอ้ กงั ขาของเหมยจือ ใบหนา้ ทีเครง่ ขรมึ ของ เซียวจิงซนั กม็ ีรอยยมิ เขาตบหลงั ของนางอยา่ งเบามือ กลา่ วดว้ ยนาํ เสียงอบอนุ่ “แมฮ้ ่องเตจ้ ะอยใู่ นพระราชวงั ใหญ่โต ทกุ วนั ไดก้ ินแตอ่ าหารเลศิ รส แตพ่ ระองคก์ ็มี เรอื งยงุ่ ยากวนุ่ วายใหห้ นกั ใจกวา่ พวกเรามาก” เหมยจือเงยหนา้ ขนึ จากอกของเขา แลว้ ถามอยา่ งไมเ่ ขา้ ใจ “เขาเป็นถงึ ฮอ่ งเตย้ งั มีเรอื งอะไรใหย้ งุ่ ยากวนุ่ วายใจ ไดอ้ ีกหรอื ?” 14

ตอนที 50 เรืองไกลตวั เซียวจิงซนั กม้ หนา้ มองภรรยาทีดอ้ ยประสบการณข์ อง ตนดว้ ยความรกั ใครเ่ อน็ ดู แลว้ ประคองรา่ งนางใหน้ งั พิงตนเอง ก่อนจะกลา่ วตอ่ ไป “เจา้ อยากฟังหรอื ไม่ ขา้ จะคอ่ ยๆ เลา่ ใหฟ้ ัง” หญิงสาวกะพรบิ ตาปรบิ ๆ สดุ ทา้ ยกพ็ ยกั หนา้ รบั อยา่ ง จรงิ จงั “ขา้ อยากฟังเจา้ คะ่ ” ชายหน่มุ มีทา่ ทางเงียบขรมึ ลง แลว้ เรมิ เลา่ ชา้ ๆ “เจา้ คง 1

จะพอรูว้ า่ กอ่ นหนา้ นีโลกภายนอกนนั ไมส่ งบสขุ นกั อนั ที จรงิ ภายในราชสาํ นกั ตา้ จา้ วนนั วนุ่ วายก็เพราะออ๋ งทงั เจ็ดแก่งแยง่ ชว่ งชิงอาํ นาจกนั เอง กอ่ นทีฮ่องเตอ้ งคก์ ่อน จะสวรรคตก็ไมไ่ ดแ้ ตง่ ตงั องคร์ ชั ทายาท ออ๋ งทงั เจด็ จงึ คิด ก่อการกบฏ ชว่ งชิงตาํ แหนง่ ฮ่องเต้ เป็นเหตทุ าํ ใหบ้ า้ น เมืองไมส่ งบสขุ ” เหมยจือฟังเขา้ ใจบา้ งไมเ่ ขา้ ใจบา้ ง แตก่ ็พอจะคาดเดา เรอื งราวได้ ตา้ จา้ วนนั คือชือแผน่ ดินทีตนอาศยั ทวา่ ออ๋ ง ทงั เจ็ดคือใคร ยงั มีราชสาํ นกั ตา้ จา้ วอะไรนนั อีก สาํ หรบั นางแลว้ ชา่ งฟังดหู า่ งไกลเหลอื เกิน เหมือนอยา่ งทีเหยี ยนไดพ้ ดู ไวเ้ มือตอนกลางวนั ชาวบา้ นลสี ยุ่ อยา่ งพวกเรา ใหค้ วามสนใจแคเ่ รอื งเพาะปลกู หรอื เขา้ ป่าลา่ สตั ว์ ซงึ เป็นเรอื งทีเกียวกบั ขา้ วในหมอ้ อาหารในจานของชาว 2

บา้ นทกุ คน สงิ อืนๆ นอกจากนนั ลว้ นเป็นเรอื งไร้ ประโยชน์ หากรูไ้ ปแลว้ กไ็ มไ่ ดช้ ่วยใหป้ ากทอ้ งอิมแต่ ประการใด เซียวจิงซนั เหน็ เหมยจือเบิกตากวา้ งและตงั ใจฟังกย็ ืนมือ ไปช่วยจดั ผมทียงุ่ เหยิงใหน้ าง แลว้ เลา่ ตอ่ ไป “ออ๋ งทงั เจ็ด ก่อสงครามชว่ งชิงอาํ นาจกนั ยาวนานถงึ หกเจ็ดปี ใน ตอนนนั เจา้ คงอายไุ ดเ้ พียงสบิ ขวบกระมงั สงครามครงั นนั ก็ไดเ้ ซวียนออ๋ งโอรสองคโ์ ตเป็นผปู้ ราบปรามรวบรวม แผน่ ดนิ ใหเ้ ป็นปึกแผน่ ตงั แตน่ นั เป็นตน้ มาบา้ นเมืองจงึ ไดส้ งบสขุ ” เหมยจือไดฟ้ ังก็เขา้ ใจมากขนึ “ทา่ นจะบอกวา่ การที พวกเราอยกู่ นั อยา่ งเป็นสขุ เช่นทกุ วนั นี เป็นฝีมือของเซวี 3

ยนออ๋ งฮ่องเตอ้ งคป์ ัจจบุ นั อยา่ งนนั หรอื ?” เซียวจิงซนั พยกั หนา้ รบั “เซวียนออ๋ งนนั มีเมตตา รกั ใคร่ ประชาชนดงั ลกู หลาน หลงั จากพระองคข์ นึ ครองราชยก์ ็ งดเรยี กเกบ็ สว่ ยเกบ็ ภาษีทาํ ใหช้ าวประชามีความเป็นอยู่ ดีขนึ บา้ นเมืองจงึ รม่ เยน็ และสงบสขุ ” หญิงสาวถามตอ่ อยา่ งอดสงสยั ไมไ่ ด้ “ในเมือฮอ่ งเตม้ ี เมตตางดเกบ็ ภาษีพวกเรา แลว้ เหตใุ ดตอนนีถงึ ไดก้ ลบั มาเกบ็ อีกเลา่ ?” แววตาของเซียวจิงซนั พลนั เครง่ ขรมึ ขนึ มา ก่อนจะหนั ไป ทางหนา้ ตา่ ง เหมอ่ มองออกไปยงั ทวิ เขาดา้ นนอก “ใน 4

ตอนนนั เซวียนออ๋ งเหน็ แก่ความเป็นญาติพีนอ้ งจงึ ไมไ่ ด้ กาํ จดั ออ๋ งทงั หกใหส้ นิ ซาก หนงึ ในนนั คือเผิงออ๋ งทีซอ่ ง สมุ กองกาํ ลงั ทหารอยทู่ ีนอกเมือง ในยามนีคนผนู้ นั ก็ยงั ไมย่ อมรามือ คิดก่อการกบฏขนึ มาอีก หลายปีมานีทีเซวียนออ๋ งขนึ ครองราชย์ ทอ้ งพระคลงั นนั ไรซ้ งึ ทรพั ยส์ มบตั ิ การจะปราบกบฏไดจ้ าํ ตอ้ งใชท้ งั กาํ ลงั คนและมา้ ซงึ สงิ ตา่ งๆ เหลา่ นีลว้ นมีคา่ ใชจ้ ่าย ในยาม สถานการณบ์ ีบบงั คบั พระองคจ์ งึ จาํ ตอ้ งทาํ เชน่ นี” เหมยจือไดฟ้ ังทีเซียวจิงซนั อธิบายกพ็ ยายามจดั ระเบียบ เรอื งราวทีสบั สนวนุ่ วาย ในทีสดุ กเ็ ขา้ ใจจงึ พดู ดว้ ยความ โกรธวา่ “เผิงออ๋ งนีทาํ เกินไปแลว้ ในเมือตอนแรกฮอ่ งเต้ ยอมละเวน้ โทษให้ เขาก็ยงั ไมร่ ูจ้ กั ทาํ ตวั เป็นออ๋ งทีดี คิด 5

กลบั มากอ่ การกบฏอีก ทาํ ใหพ้ วกเราตอ้ งมาเสยี ภาษี ตอนนีก็ตอ้ งหวงั เพียงฮ่องเตจ้ ะรบี สง่ ทหารไปปราบ กาํ จดั เผงิ ออ๋ งใหส้ นิ ซาก เขาจะไดไ้ มม่ าทาํ ใหช้ าวบา้ นเช่น เราตอ้ งเดือดรอ้ นอีก” เซียวจิงซนั เหน็ เหมยจือมีสหี นา้ จรงิ จงั ควิ เรยี วขมวดเขา้ หากนั ก็อดหวั เราะออกมาไมไ่ ด้ “วางใจเถอะ ฮอ่ งเตต้ อ้ ง จบั เผงิ ออ๋ งมาชาํ ระหนีแคน้ ใหเ้ จา้ แน่ ขอแคเ่ จา้ ยอมออก เงินสามสบิ ตาํ ลงึ ” เหมยจือคิดถงึ กิรยิ าแงง่ อนของตนเมือครูก่ ก็ ลา่ วอยา่ ง เขินอาย “กข็ า้ ไมร่ ูน้ ีนา ถา้ บอกใหก้ ระจา่ งชดั ตงั แตแ่ รก ขา้ เองกค็ งไมร่ ูส้ กึ เสยี ดายเชน่ นนั ” 6

เซียวจิงซนั กลบั ยมิ แลว้ จอ้ งมองนาง “จรงิ หรอื ถา้ อยา่ ง นนั เจา้ ก็คงไมร่ ูส้ กึ เสียดายเงินหกสบิ ตาํ ลงึ แลว้ สนิ ะ?” เหมยจือขบรมิ ฝีปากแนน่ พลางกลอกตาไปมา สดุ ทา้ ยก็ ซบหนา้ ลงกบั แผงอกกวา้ งอยา่ งอายๆ “ก็ยงั เสยี ดายอยู่ เจา้ คะ่ จๆู่ เงินก็ลดลงไป ใครจะไมเ่ สยี ดายเลา่ ” เซียวจิงซนั กอดนางไวแ้ นบอก นิงเงียบไปครูห่ นงึ แลว้ พดู ปลอบวา่ “หากเสียดายกไ็ มเ่ หน็ เป็นอะไร ไมว่ า่ อยา่ งไร เหมยจือกเ็ ป็นเหมยจือทีแสนดีอยแู่ ลว้ ” เหมยจือยงั คงซกุ แกม้ กบั แผงอกกวา้ ง แตก่ ไ็ มว่ ายกลา่ ว 7

ดว้ ยนาํ เสยี งข่นุ เคือง “แนน่ อนอยแู่ ลว้ ก็ขา้ เป็นเหมยจือ ทีแสนดีนีนา” เซียวจิงซนั โนม้ ศีรษะลงพรมจบู ลงบนตน้ คอทีขาวเนียน ของนาง “ขา้ เองก็ชอบกินเหมยจือทีสดุ ” เสียดายเพียงตอนนีเพิงจะเป็นเวลาพลบคาํ ยงั ไมใ่ ช่ เวลาทีจะลมิ ชิมรสหอมหวานนนั . เชา้ วนั รุง่ ขนึ 8

เซียวจิงซนั ออกไปลา่ สตั วใ์ นป่าใกลๆ้ หมบู่ า้ น สว่ นเหม ยจือกาํ ลงั ใหอ้ าหารไกแ่ ละลาอยตู่ รงลานบา้ น จ่ๆู นางก็ ไดย้ นิ เสียงแหลมเลก็ รอ้ งเรยี กมาจากดา้ นนอก ทีแทก้ ็คือ อาจินนนั เอง อาจินกาํ ลงั วา่ งไมม่ ีอะไรทาํ ก็เลยแวะมาหาเพือนคยุ เลน่ เหมยจือวางชามใสอ่ าหารไกท่ ีอยใู่ นมือลง แลว้ เรยี กให้ อาจินเขา้ มาในบา้ น ช่วงนีสายลมฤดใู บไมร้ ว่ งเรมิ พดั มา แลว้ อากาศเรมิ เยน็ ลง หญิงสาวทงั สองถอดรองเทา้ ออก ขนึ ไปนงั ขดั สมาธิบนเตียง เหมยจือยืนมือไปหยบิ งาน เยบ็ ปักขนึ มาทาํ พลางพดู คยุ กนั ไปดว้ ย หวั ขอ้ สนทนาก็คงหนีไมพ่ น้ เรอื งการเกบ็ ภาษี พอพดู ถงึ เรอื งนีอาจินกถ็ งึ กบั ถอนหายใจยาวแลว้ กลา่ ววา่ “อนั ที 9

จรงิ ถงึ ครอบครวั ขา้ จะไมไ่ ดร้ าํ รวยแตก่ พ็ อมีพอกิน เงิน จาํ นวนนนั จงึ พอจะจ่ายไดอ้ ยู่ แตน่ อ้ งเลก็ ของสามีขา้ ไมร่ ู้ ไปกินยาผิดอะไรเขา้ บอกวา่ จะไปเป็นทหาร อยากออก ไปดโู ลกกวา้ งภายนอก หลายวนั มานีพอ่ แมส่ ามีของขา้ จงึ มีสหี นา้ บงึ ตงึ ทงั วนั ” เหมยจือไดย้ ินก็นิงคิดแลว้ กลา่ ววา่ “อนั ทีจรงิ ความคิด ของเขา ขา้ กพ็ อจะเขา้ ใจอยู่ เขาคงไมอ่ ยากอยใู่ นหมู่ บา้ นเลก็ ๆ เช่นนีไปตลอดชีวติ เขาคงอยากจะออกไป ทอ่ งโลกกวา้ งอยา่ งหา้ วหาญ หากจะวา่ ไปก็ดีอยไู่ มน่ อ้ ย เพราะไดเ้ หน็ โลกภายนอกดว้ ย” อาจินพยกั หนา้ เหน็ ดว้ ย “ขา้ เองกค็ ิดวา่ น่าจะเป็นเพราะ เหตผุ ลนี หงอวีก็พดู เหมือนกนั ถา้ งนั ก็ปลอ่ ยเขาไปเถอะ 10

เขาเองกอ็ ายยุ งั นอ้ ยและยงั ไมไ่ ดแ้ ตง่ งาน ไมม่ ีภาระอะไร หากจะวา่ ไปแลว้ ระยะหลงั มานีหงอวีเลอื มใสสามีของ เจา้ มาก บอกวา่ พีจิงซนั นนั มีความรอบรูก้ ็เพราะเคยออก ไปอยโู่ ลกภายนอกมากอ่ น สามีขา้ จงึ ไมไ่ ดค้ ดั คา้ นเรอื ง นอ้ งชาย คงจะมีก็แตพ่ อ่ แมข่ องเขาเทา่ นนั ทีพอคดิ วา่ ลกู ชายคนเลก็ ตอ้ งไปเป็นทหารก็รูส้ กึ สงสาร แตก่ ็ไมอ่ าจ หา้ มปรามได”้ เหมยจือถอนใจยาว “ทีเจา้ พดู ก็ถกู คนหนมุ่ อยา่ งเขา ยอ่ มคดิ อยากจะออกไปทอ่ งโลกกวา้ ง ทวา่ คนทีเป็นพอ่ แมก่ ค็ งไมเ่ หน็ ดว้ ยเป็นธรรมดา แตเ่ รอื งก็มาถงึ ขนั นีแลว้ คงทาํ ไดแ้ คเ่ พียงภาวนาใหเ้ ขาทาํ ทกุ สงิ ไดร้ าบรนื ไมต่ อ้ ง คาดหวงั วา่ จะประสบความสาํ เรจ็ หรอื กา้ วหนา้ ขอแค่ เขากลบั มาอยา่ งปลอดภยั กพ็ อ” 11

จากนนั ทงั สองกพ็ ดู ถงึ เรอื งบตุ รชายคนเลก็ ของสกลุ เฉิน แลว้ กพ็ ดู ถงึ ความยากลาํ บากของผคู้ นทีไมม่ ีเงินทองแต่ ตอ้ งมาจ่ายภาษี เหมยจือฟังอาจินเลา่ จงึ ไดร้ ูว้ า่ หลายคน ในหมบู่ า้ นจาํ ตอ้ งเอาเสบียงอาหารของตนออกไปขาย และมีบางครอบครวั ทีขายแลว้ กย็ งั ไมพ่ อจงึ ตอ้ งไปขอ หยบิ ยืมจากบา้ นโนน้ บา้ นนีมาเพิม เหมยจือไดฟ้ ัง ในใจก็รูส้ กึ หดหยู่ งิ นกั พลนั คิดถงึ คนทีทาํ ใหต้ อ้ งมีการเรยี กเก็บภาษีครงั นีขนึ มา นางเบือนหนา้ ออกไปมองทวิ ทศั นน์ อกหนา้ ตา่ ง อาจินเองก็หนั ไปมอง ตามเชน่ กนั เหน็ เพียงเมฆหมอกในช่วงฤดใู บไมร้ ว่ งทีปก คลมุ อยบู่ นยอดเขาทาํ ใหม้ องอะไรไมช่ ดั เจน 12

เหมยจือยิมอยา่ งขมขืนพลางครุน่ คิด เดมิ ทีหมบู่ า้ นลสี ยุ่ เคยสดใสและเงียบสงบ แตย่ ามนีกลบั ไมต่ า่ งจากเทือก เขาทีถกู เมฆหมอกบดบงั จนเหน็ ไมช่ ดั เจน ทวา่ เมือฤดใู บไมร้ ว่ งผา่ นไปกจ็ ะกลายเป็นฤดหู นาว ตาม มาดว้ ยฤดใู บไมผ้ ลิ จากนนั ตน้ ไมใ้ บหญา้ บนภเู ขากจ็ ะ กลบั มาเขียวชอมุ่ อีกครงั เพียงแตเ่ มือถงึ เวลานนั หมบู่ า้ น ลสี ยุ่ จะกลบั มาสดใสและสขุ สบายดงั เดิมหรอื ไม?่ นีเป็นครงั แรกในชีวติ ทีเหมยจือรบั รูว้ า่ โลกภายนอกที นางไมเ่ คยรูจ้ กั นนั อนั ทีจรงิ กส็ ง่ ผลกระทบกบั การใชช้ ีวติ ของตนอยไู่ มน่ อ้ ย 13

ความเป็นไปของโลกภายนอก ใชว่ า่ จะเป็นเรอื งไกล ตวั อยา่ งทีตนเคยเขา้ ใจ . ทกุ คนตอ้ งจ่ายภาษีสามสบิ ตาํ ลงึ สาํ หรบั ครอบครวั ของเหมยจือนนั ไมใ่ ชเ่ รอื งใหญ่โตสกั เทา่ ไร แตส่ าํ หรบั ชาวบา้ นบางครอบครวั ทีมีแคพ่ อกินอิม ทอ้ งก็นบั เป็นเรอื งทีสะเทือนความเป็นอยไู่ มน่ อ้ ย ถา้ มี เงินไมพ่ อกต็ อ้ งหนา้ เหียวหนา้ แหง้ ทาํ ไดแ้ คเ่ อาเสบียง อาหารในยงุ้ ฉางของตนออกมา แลว้ ขอหยบิ ยืมลาจาก เพือนบา้ นชว่ ยบรรทกุ ลงไปขายทีตลาดในเมือง 14

เมือเกิดเรอื งนีขนึ ผคู้ นในหมบู่ า้ นจาํ นวนหนงึ ก็เรมิ มา เรยี นรูว้ ธิ ีการหาเลยี งชีพตามอยา่ งครอบครวั ของเหม ยจือ และทยอยกนั มาขอคาํ แนะนาํ พวกผหู้ ญิงก็พากนั มาถามวิธีเกบ็ สมนุ ไพรแลการนาํ ของแหง้ ไปขาย สว่ น พวกผชู้ ายก็รวมตวั กนั เป็นกลมุ่ เขา้ ไปในป่าลกึ เพือลา่ สตั วแ์ ละหาของป่าเอาออกมาขายแลกเงิน 15