Hunter's Lady ดรุณีสุดที่รัก เล่ม1

เบียดแทรกเขา้ ไปในความออ่ นน่มุ ของหญิงสาวใต้ รา่ งอยา่ งไมร่ งั รอ คาํ คืนนีเหมยจือถกู รงั แกอยา่ งหนกั รา่ งบอบบางถกู เซียว จิงซนั พลกิ ไปมาหลายตอ่ หลายครงั จนสดุ ทา้ ยก็นอนฟบุ หอบหายใจอยบู่ นเตียง ทาํ ไดเ้ พียงรอ้ งขอวา่ คราวหนา้ คอ่ ยทาํ ตอ่ ไดห้ รอื ไม่ คืนนีนางรบั ไมไ่ หวแลว้ จรงิ ๆ เมือได้ ยนิ เชน่ นนั เซียวจิงซนั จงึ ยอมละเวน้ นาง แตใ่ ช่วา่ ชายหน่มุ จะยอมรามือจากนางโดยง่าย เพราะ ในขณะทีนางกาํ ลงั เคลมิ ใกลจ้ ะหลบั เขาก็ยงั กระซบิ ขา้ ง หวู า่ “เจา้ เรยี นรูไ้ ดเ้ รว็ มากเลย รูจ้ กั ยกเอวขนึ มารบั ขา้ แลว้ ” 4

เหมยจือไดย้ ินคาํ พดู นีกถ็ งึ กบั องึ พดู อะไรไมอ่ อกอยนู่ าน กอ่ นจะพลกิ ตวั หนั หนา้ เขา้ หาผนงั หอ้ ง มดุ หวั เขา้ ไปใต้ ผา้ หม่ ไมส่ นใจเขาอีก แสรง้ ทาํ เป็นนอนหลบั ไมร่ ูเ้ รอื งเสยี อยา่ งนนั . วนั รุง่ ขนึ สายจนตะวนั ขนึ พน้ ขอบเขา เหมยจือจงึ คอ่ ยตืนอยา่ ง เกียจครา้ น นางขยบั ตวั ลงจากเตียงดว้ ยอาการปวด เมือยไปทงั รา่ งกาย ไรเ้ รยี วแรงจะเคลอื นไหว ยงั ดีทีงาน 5

การทีตอ้ งทาํ เป็นประจาํ ภายในบา้ น ยามนีเซียวจิงซนั ได้ ทาํ แทนนางไปหมดแลว้ เหมยจือจงึ มีเวลาวา่ งนาํ เงินเกบ็ ทีซอ่ นเอาไวใ้ ต้ หมอนออกมานบั วา่ ตอนนีทีบา้ นมีเงินเก็บสะสมอยู่ เทา่ ไร พอคิดวา่ ตอ่ ไปจะมีรายรบั อะไรเขา้ มาอีกบา้ ง นาง ก็ยงิ รูส้ กึ อิมเอมใจ ถา้ เป็นเช่นนีตอ่ ไปเรอื ยๆ ในชว่ งฤดู ใบไมผ้ ลปิ ีหนา้ พวกตนกค็ งสามารถปลกู บา้ นหลงั ใหมไ่ ด้ อยา่ งไมม่ ีปัญหาแนน่ อน . พอถงึ ชว่ งพลบคาํ 6

ซฮู หู ยินก็เข็นรถเข็นคนั เกา่ มาหาเหมยจือทีบา้ น บนรถมี ขา้ วสาลีกระสอบหนงึ พอเซียวจิงซนั เหน็ กร็ บี ปฏิเสธ ทนั ที แตซ่ ฮู หู ยินกลบั บอกวา่ “ขา้ รูว้ า่ พวกเจา้ ไมต่ อ้ งการ ขา้ กเ็ ลยเอามาใหด้ ว้ ยตนเอง ตงั ใจขนมาตอนคาํ เพราะผู้ คนบนถนนจะไดน้ อ้ ยหนอ่ ย” เซียวจิงซนั ก็ยงั ปฏิเสธ แตพ่ อเหน็ เหมยจือรบั เอาไวด้ ว้ ย ทา่ ทางยนิ ดี ชายหน่มุ จงึ ไมค่ า้ นอะไรอีก สดุ ทา้ ยก็ไดแ้ ต่ พดู วา่ “หากตอ่ ไปมีเรอื งอะไร ขออยา่ ไดเ้ กรงใจ” อนั ทีจรงิ เขาอยากจะบอกวา่ หากตอ่ ไปภายภาคหนา้ อา ชิวนนั ไมพ่ รอ้ ม ตนกต็ งั ใจจะเป็นคนเลยี งดมู ารดาของ 7

เหมยจือในยามแก่เฒา่ ยามนีเหมยจือรูส้ กึ วา่ ตนมีทกุ สงิ ตามทีใจปรารถนาแลว้ นางจงึ ไมม่ ีเรอื งอะไรใหต้ อ้ งกงั วลใจอีก ขอเพียงตงั ใจ เลยี งไก่และเก็บสมนุ ไพรไปตากแหง้ จากนนั เอาไปขาย แลกเงินกเ็ พียงพอแลว้ เซียวจิงซนั เหน็ ภรรยาของตนตงั อกตงั ใจทาํ มาหากิน เขา เองจงึ เขา้ ป่าไปลา่ สตั วแ์ ละหาของป่าสามสีวนั ครงั จาก นนั ก็จะเวน้ ช่วงสามถงึ หา้ วนั เพือเอาของทีสะสมไวล้ งไป ขายทีเชิงเขา บางครงั เซียวจิงซนั ก็ไปขายคนเดียว บาง ครงั เหมยจือกต็ ามไปดว้ ย 8

จากประสบการณก์ ารเดนิ ลงเขาดว้ ยกนั ครงั แรก เซียวจิง ซนั เกรงวา่ เทา้ ของเหมยจือจะเป็นแผลพพุ องอีก ดงั นนั ตอ่ ใหก้ ารเดินทางครงั ถดั ๆ มาจะมีของเลก็ นอ้ ยเพียงใด เขาก็ไมย่ อมใหน้ างช่วยถือ หนาํ ซาํ ยงั หยดุ พกั เป็นระยะ อีกดว้ ย ทาํ ใหเ้ หมยจือรูส้ กึ วา่ ตนนนั ช่างเป็นภาระเสยี จรงิ กระทงั ครงั หลงั สดุ เหมยจือกาํ ลงั เลอื กสนิ คา้ อยทู่ ี รา้ นขายผา้ ในตลาด ตงั ใจจะซือกลบั ไปตดั เยบ็ เสอื ผา้ ชดุ ใหมใ่ หก้ บั สามี พอหนั กลบั มาก็เหน็ เซียวจิงซนั จงู ลามา ดว้ ยหนงึ ตวั ลาตวั นีลาํ ตวั เป็นสเี ทาดาํ หทู งั สองขา้ งมีขนสีขาว แซมอยู่ เหมยจือเหน็ ก็อดยมิ ไมไ่ ด้ เอย่ ถามไปวา่ “นีเป็น ลาของใครหรอื เจา้ คะ ทาํ ไมทา่ นถงึ ไดจ้ งู มาเช่นนีเลา่ ?” 9

หลงั จากทีนางตามเซียวจิงซนั ลงจากเขามาทีตลาด หลายครงั เหมยจือก็รูว้ า่ เซียวจิงซนั นนั ทงั มีมารยาทและ อธั ยาศยั ดี ทาํ ใหผ้ คู้ นมีมิตรไมตรตี อบ อยา่ งเชน่ คนทีทาํ งานในโรงเตียมและยงั คนทีขายตะกรา้ หวายทางดา้ น ตะวนั ออกของตลาดนนั อีก ดงั นนั พอนางเหน็ ลาตวั นีก็ เขา้ ใจวา่ คงมีเพือนสกั คนทีไหวว้ านใหเ้ ขาช่วยดแู ลลาให้ อยา่ งแนน่ อน ใครเลยจะรูว้ า่ เซียวจิงซนั กลบั สง่ ยมิ ใหน้ าง แลว้ บอกวา่ “ลาตวั นีเป็นของเรา” . 10

“ลาตวั นีเป็นของเรา” เหมยจือไดย้ ินกม็ ีทา่ ทางตกตะลงึ เหมือนไมอ่ ยากเชือ สายตาตนเอง พอเหน็ เซียวจิงซนั มีสีหนา้ จรงิ จงั จงึ เอย่ ถามอยา่ งแปลกใจ “ทา่ นซือลามาทาํ ไมหรอื ?” เถา้ แก่รา้ นขายผา้ หนั มามอง เหน็ เจา้ ลานนั พน่ ลมหายใจ ฟื ดฟาดออกมาทางจมกู เลก็ ๆ เถา้ แก่กห็ วั เราะหๆึ กอ่ น จะพดู วา่ “สามีเจา้ คงจะกลวั วา่ เจา้ เดนิ ขา้ มเขาแลว้ จะ เหนือย เขาก็เลยหาซือลาตวั นีมาใหล้ ะ่ สิ แมน่ างนอ้ ย ชา่ งมีวาสนาดีจรงิ ๆ” เหมยจือไดย้ นิ รูส้ กึ อิมเอมใจ นางมองไปทางเซียวจิงซนั ก็ 11

เหน็ เขาสง่ ยมิ มาให้ จากนนั ชายหน่มุ กพ็ ดู วา่ “เถา้ แก่พดู ถกู ตอ้ งแลว้ จากตลาดในเมืองกวา่ จะเดนิ ทางไปถงึ บา้ น ตอ้ งขา้ มเขาถงึ สองลกู อาศยั แคข่ าทงั สองขา้ งของเจา้ นนั คงลาํ บากไมน่ อ้ ย หากจะวา่ ไปถา้ มีลาสกั ตวั ก็จะได้ ช่วยแบกสมั ภาระไดด้ ว้ ย ตอ่ ไปทาํ อะไรก็สะดวกหน่อย” เหมยจือเดินเขา้ ใกลเ้ จา้ ลา ยืนมือไปลบู ปอยขนเลก็ ๆ ตรงหนา้ ผากของมนั ขนปอยเลก็ นนั ใหค้ วามรูส้ กึ สากมือ เสียจรงิ พอเหน็ มนั สา่ ยหนา้ ไปมาแลว้ พน่ ลมหายใจฟื ด ฟาดออกมาอีก เหมยจือก็ทงั กลวั ทงั ขบขนั “โอโ้ ห เจา้ นี มนั ดเุ สยี ดว้ ย” มือใหญ่ของเซียวจิงซนั กระชบั เชือกใหแ้ น่นกวา่ เดมิ ดู เหมือนเจา้ ลาจะเชืองขนึ เพราะมนั ไมพ่ น่ ลมหายใจแรง 12

อีก เซียวจิงซนั อมยมิ แลว้ กลา่ ววา่ “ขา้ เพิงซือมนั มา ตอน นีกเ็ ลยยงั ไมเ่ ชืองนกั ผา่ นไปสกั ระยะพอคนุ้ เคยกนั แลว้ จะดีขนึ เอง” ตอนเดก็ ๆ ทีบา้ นของเหมยจือก็เคยมีสตั วเ์ ลยี ง แตห่ ลงั จากทีบา้ นมีปัญหาดา้ นการเงิน พวกนางก็จาํ ตอ้ งขาย เพือนาํ เงินมาใช้ ดงั นนั พอไดเ้ หน็ เจา้ ลาตวั นี หญิงสาวจงึ รูส้ กึ เอน็ ดู แตก่ ย็ งั แอบเสียดายเงินไมไ่ ด้ จงึ ถามเซียวจิง ซนั วา่ ซือมาในราคาเทา่ ไร เซียวจิงซนั กลบั ตอบวา่ “ขา้ เกรงวา่ ถา้ บอกเจา้ กอ่ น เจา้ ก็ จะเสียดายเงินไมย่ อมซือ ขา้ จงึ ตดั สนิ ใจซือมาเอง เจา้ อยา่ เป็นกงั วลเรอื งเงินเลย ไมว่ า่ อยา่ งไรในฤดใู บไมผ้ ลปิ ี หนา้ เราก็ปลกู บา้ นไดแ้ น่นอน” 13

ในเมือเขาพดู ขนาดนี นางยอ่ มตอ้ งเชือใจสามีเป็น ธรรมดา นางรูส้ กึ ไดว้ า่ ขอเพียงมีผชู้ ายผนู้ ีอยขู่ า้ งกาย แม้ ฟา้ จะถลม่ ลงมาตรงหนา้ นางกไ็ มห่ วนั เกรงเลยสกั นิด หญิงสาวจงึ ไมซ่ กั ไซต้ อ่ ก่อนจะเดินทางกลบั บา้ น เซียวจิงซนั ก็รวมขา้ วของทีซือ มาไวใ้ นถงุ แลว้ พาดไปบนลาํ ตวั ของเจา้ ลา จากนนั เขาก็ ชว่ ยพยงุ เหมยจือขนึ ไปขีบนหลงั ของมนั ตอนแรกหญิง สาวยงั รูส้ กึ เกรง็ ๆ กลวั วา่ ตนจะหนกั เกินไปแลว้ จะทาํ ให้ เจา้ ลานนั เหนือย เซียวจิงซนั หยิกแกม้ ป่องของนาง แลว้ กลา่ ววา่ “ตวั เจา้ หนกั เทา่ ไรกนั เอง ไหนเลยจะ สามารถทบั เจา้ ลานีแบนได”้ 14

เป็นไปตามทีเซียวจิงซนั พดู ไวไ้ มม่ ีผิด หลงั จากเหมยจือ ขนึ ไปขีหลงั เจา้ ลา มนั ก็ยงั สามารถเดนิ ไดอ้ ยา่ งสบาย เซียวจิงซนั เดนิ จงู เชือกทีผกู ลาเอาไว้ ตลอดการเดนิ ทางกลบั ตอ้ งผา่ นทางลาดชนั ของไหลเ่ ขา ไดย้ นิ เสยี งกระพรวนดงั กงั วาน เหมยจือมองลาทีตนขีอยู่ แลว้ หนั ไปมองชายหนมุ่ ทีเดินอยดู่ า้ นขา้ งพรอ้ มกบั จงู ลาให้ ตนนงั ดว้ ยความปลาบปลมื ใจ ในใจวาดหวงั วา่ อยากจะ ใชช้ ีวิตเช่นนีตลอดไป ระหวา่ งทางเซียวจิงซนั ยงั อธิบายอีกวา่ “เดมิ ทีขา้ ตงั ใจ จะจบั มา้ ป่าสกั ตวั มาฝึก แตพ่ อพจิ ารณาดแู ลว้ กค็ ิดได้ วา่ การฝึกมา้ ป่าใหเ้ ชืองนนั คงไมง่ า่ ยและอาจทาํ ใหผ้ คู้ น ในหมบู่ า้ นตกใจ ขา้ กเ็ ลยตดั สนิ ใจซือลาจากในเมืองมา แทนซงึ น่าจะดีกวา่ ” 15

เหมยจือพยกั หนา้ เหน็ ดว้ ย “ดีแลว้ เจา้ คะ่ ” ตอนนีนางเขา้ ใจแลว้ วา่ การอยใู่ นหมบู่ า้ นเลก็ ๆ ทีหา่ ง ไกลเชน่ นีก็ไมค่ วรทาํ ตวั แตกตา่ งจากคนอืนมากเกินไป ไมเ่ ช่นนนั คงยากจะหลกี เลยี งคาํ ติฉินนินทาของผคู้ น 16

ตอนที 47 ชวี ติ ทเี ปี ยมไปดว้ ยวาสนา พอมีลาตวั นีก็ทาํ ใหก้ ารเดนิ ทางสะดวกสบายขนึ มาก ตอนทีเมือทงั สองมาถงึ หมบู่ า้ นก็เหน็ มีควนั ลอยคลงุ้ อยู่ แทบทกุ ครวั เรอื นแลว้ ชาวบา้ นบางคนถือถว้ ยออกมานงั ลอ้ มวงกินขา้ วพลางพดู คยุ กนั อยทู่ ีรมิ ถนน พอคนเหลา่ นนั เหน็ เหมยจือขีลากลบั มา บา้ งกร็ ูส้ กึ ประหลาดใจ บา้ งก็อจิ ฉาตารอ้ น บา้ งก็เอย่ ทกั วา่ “พวกเจา้ นบั วนั กย็ งิ สขุ สบาย แมแ้ ตส่ ตั วเ์ ลยี งก็มีพรอ้ มแลว้ ” เซียวจิงซนั สง่ ยมิ ไปให้ แลว้ กลา่ ววา่ “ใชท่ ีไหนกนั เลา่ 1

พวกขา้ แคอ่ ยากจะสะดวกสบายสกั หน่อย หากทกุ ทา่ น มีเรอื งตอ้ งใชส้ อยกเ็ ชิญบอกไดเ้ ลย” พอพวกชาวบา้ นไดย้ ินเชน่ นีก็พากนั ชอบใจ ถงึ กบั เดนิ เขา้ มากลา่ วชมผทู้ ีเลอื กลาวา่ ช่างมีสายตาทีแหลมคม แลว้ กห็ นั มากลา่ วชมสองสามีภรรยาวา่ หาเงินทองเก่ง นกั เหมยจือเหน็ คนในหมบู่ า้ นทีเมือก่อนเคยนินทาตน เปลยี นแปลงไปเชน่ นีกไ็ มอ่ ยากคิดเลก็ คิดนอ้ ยเรอื งใน อดีตอีก นางจงึ พดู คยุ ยมิ แยม้ กบั ทกุ คน อนั ทีจรงิ ผคู้ นในหมบู่ า้ นไมไ่ ดร้ งั เกียจครอบครวั ของเหม ยจือ เพียงแตบ่ นป่าบนเขาเชน่ นี พอยามวา่ งไมร่ ูจ้ ะทาํ อะไร พวกเขาก็เอาเรอื งคนอืนมาพดู คยุ กนั ใหส้ นกุ ปาก เทา่ นนั ยามนีเหมยจือแตง่ งานออกเรอื นไปแลว้ ชีวิต 2

ความเป็นอยนู่ บั วนั ก็ยงิ รุง่ โรจน์ เป็นธรรมดาทีทกุ คนจะ รูส้ กึ อจิ ฉา สายตาทีมองมาจงึ ตา่ งไปจากเดิม อีกทงั พอทกุ คนเหน็ วา่ เซียวจิงซนั ซือลามาตวั หนงึ แลว้ ชายหน่มุ ยงั บอกวา่ สามารถยืมไปใชแ้ รงงานไดต้ าม สบายอีกดว้ ย พวกเขาก็รูส้ กึ พอใจ เพราะในหมบู่ า้ นมี หลายครอบครวั ทีไมม่ ีแรงงานสตั วใ์ หใ้ ชง้ าน บางครงั เมือมีเรอื งจาํ เป็นตอ้ งใชแ้ รงงานสตั วเ์ ขา้ ช่วย พวกเขาก็ ตอ้ งไปขอยืมจากบา้ นคนอืน เมือเซียวจิงซนั แสดงถงึ ความใจกวา้ ง พวกเขายอ่ มรูส้ กึ ดีมากขนึ เป็นธรรมดา เหมยจือพดู คยุ เรอื งสพั เพเหระกบั คนในหมบู่ า้ นไมก่ ี ประโยค จากนนั ก็เลา่ ถงึ ขา่ วคราวทีตนไดย้ นิ มาจาก ตลาด พอพดู จบแตล่ ะคนกถ็ ือถว้ ยขา้ วกม้ หนา้ กม้ ตากิน 3

ตอ่ ในเวลานนั ภรรยาของฝเู กอบงั เอญิ เดินออกมาจาก ตรอกพอดี พอเหน็ กลมุ่ คนพดู คยุ กนั อยา่ งสนกุ สนาน นางกเ็ ดินเขา้ มารว่ มวงดว้ ย พอทกุ คนเหน็ ภรรยาของฝเู กอเดินมา คนทีรูเ้ รอื งในอดีต ของเหมยจือกบั ฝเู กอตา่ งกท็ าํ หนา้ ไมถ่ กู ทวา่ ภรรยาของ ฝเู กอกลบั มีทา่ ทีปกติ หนาํ ซาํ ยงั ออกปากชมทีเหมยจือมี ชีวติ สขุ สบายขนึ และยงั ชมวา่ เซียวจิงซนั เป็นผชู้ ายที แขง็ แรงมาก ยงั เคยชว่ ยเหลือสามีของตนเองอีกดว้ ย เหมยจือฟังแลว้ ไดแ้ ตอ่ มยมิ เทา่ นนั หลงั จากพดู คยุ กนั ครูใ่ หญ่ เหมยจือและเซียวจิงซนั กพ็ า กนั กลบั บา้ น แลว้ ทาํ อะไรกินกนั แบบง่ายๆ จากนนั เซียว จิงซนั ก็ไปเกบ็ หญา้ แหง้ มาใหล้ ากิน สว่ นเหมยจือก็เอา 4

ราํ ขา้ วไปเลยี งไก่ ตอนนีพวกลกู เจียบทีเลยี งไวอ้ อก จากลงั ไมม้ าเดินเพน่ พา่ นอยทู่ ีลานหนา้ บา้ น ในจาํ นวน ลกู ไก่ทงั หมด มีตวั หนงึ ทีบนหวั มีหงอนสแี ดงคอ่ ยๆ งอกออกมา เหมยจือจงึ ดอู อกวา่ เจา้ ตวั นนั ตอ้ งเป็นไกต่ วั ผแู้ น่นอน สว่ นตวั อืนๆ ลว้ นเป็นตวั เมีย เจา้ ลกู ไก่ตวั ผู้ ชอบยืดอกชคู อเดินนาํ หนา้ ลกู ไก่ตวั อืน แลว้ พากนั เตรด็ เตรส่ าํ รวจไปทวั ลานบา้ น บา้ งกอ็ อกไปหาหนอน หา แมลงตามพงหญา้ กินจนอิมทอ้ ง พวกมนั ทาํ เช่นนีทกุ วนั แตเ่ พือใหม้ นั โตไวๆ และออกไขไ่ ดเ้ รว็ ๆ ในทกุ วนั เหม ยจือจงึ ใหอ้ าหารพวกมนั เพิมดว้ ย เวลานีถงั ไมใ้ บใหญ่ทีเซียวจิงซนั ทาํ ใกลจ้ ะเสรจ็ แลว้ พอ เหมยจือคิดถงึ เรอื งนนั ขนึ มาใบหนา้ กพ็ ลนั แดงกาํ หาก ถงั ไมท้ าํ เสรจ็ เมือไร อีกฝ่ายก็คงไมย่ อมออกไปอาบนาํ 5

ขา้ งนอกเป็นแน่ ตอ่ ไปในทกุ คืนพวกตนกต็ อ้ งอาบดว้ ย กนั ในถงั ไมใ้ บใหญ่นี... เจา้ ช่วยอาบใหข้ า้ ขา้ ชว่ ยอาบ ใหเ้ จา้ หลงั จากถงั ไมเ้ สรจ็ และอาบนาํ ดว้ ยกนั มาหลายตอ่ หลาย ครงั เหมยจือก็ไมไ่ ดเ้ คอะเขินเหมือนครงั แรกๆ อีกแลว้ นางเรมิ คนุ้ ชินมากขนึ ซาํ ยงั ช่วยถหู ลงั ใหเ้ ขาอยบู่ อ่ ยๆ บางครงั เวลาอาบนาํ ดว้ ยกนั ก็เลยี งไมไ่ ดท้ ีสมั ผสั ถกู สว่ น ทีออ่ นไหวของอีกฝ่าย พอไดก้ อดจบู ลบู คลาํ ไมน่ านก็ พลอดรกั กนั ไปจนถงึ เตียงทาํ ใหท้ ีนอนและเสอื นนั เปียก นาํ ไปหมด วนั เวลาผา่ นไปอยา่ งหวานชืน บางครงั ขา่ วคราวเรอื งศกึ สงครามทีพดู กนั ปากตอ่ ปากจากตลาดในเมืองก็ราํ ลอื 6

มาถงึ หมบู่ า้ นเลก็ ๆ ทีพวกตนอาศยั แตเ่ หมยจือไดย้ นิ แลว้ ก็ไมร่ ูส้ กึ วา่ ตอ้ งวิตกกงั วลใดๆ เซียวจิงซนั สรา้ งเพิงแบบงา่ ยๆ ขนึ มาหลงั หนงึ ขา้ งกระทอ่ มของตน เอาไวใ้ หล้ าอยู่ เหมยจือเป็นคนให้ อาหารมนั เป็นประจาํ จงึ คนุ้ เคยกบั ลาตวั นีมากขนึ และ บอ่ ยครงั กข็ ีมนั ออกไปขา้ งนอกดว้ ย บางทีพวกชาวบา้ น กม็ ายืมใชง้ าน ผทู้ ีมายืมไปใชส้ อยมากทีสดุ กห็ นีไมพ่ น้ มารดาของเหมยจือนนั เอง ยามนีอปุ นิสยั ของซฮู หู ยินนนั ดีกวา่ แตก่ ่อนมาก คาํ พดู คาํ จากฟ็ ังรนื หมู ากขนึ ความสมั พนั ธก์ บั ผคู้ นในหมบู่ า้ น ก็ดีกวา่ เดิม ถงึ ขนั วา่ ถา้ มีใครในหมบู่ า้ นตอ้ งการใชล้ า ของเหมยจือ บางครงั กจ็ ะขอยืมผา่ นทางมารดาของนาง 7

แทน ทาํ ใหซ้ ฮู หู ยนิ พลอยไดห้ นา้ เดนิ ยืดอกไดบ้ า้ ง จงึ เป็นธรรมดาทีมารดาจะแอบบอกกบั ลกู สาวบอ่ ยครงั วา่ ตนโชคดีไดพ้ งึ วาสนาของลกู สาวทีไดแ้ ตง่ กบั ผชู้ ายแสนดี เชน่ นี . ชว่ งนีฝนเรมิ ตกหนกั ขนึ แมว้ า่ บา้ นของเหมยจือจะเป็นกระทอ่ มแตก่ ็ปลกู ขนึ มา ใหม่ ดงั นนั แมฝ้ นตกหนกั ก็ไมม่ ีปัญหาใดๆ ทวา่ บา้ น ของมารดาทงั เก่าและทรุดโทรมเพราะปลกู มานานมาก แลว้ จงึ มีนาํ รวั ลงมาไมน่ อ้ ย เซียวจิงซนั เหน็ ก็เสนอตวั วา่ จะช่วยซอ่ มแซมบา้ นให้ 8

ยามนีเซียวจิงซนั มีสายสมั พนั ธอ์ นั ดีกบั ผคู้ นในหมบู่ า้ น พอสมควร ดงั นนั เมือชาวบา้ นไดย้ ินเรอื งเขาจะซอ่ มแซม หลงั คาบา้ นใหแ้ มย่ าย หลายคนกพ็ รอ้ มใจมาช่วยเหลือ เฉินตนุ จือและเฉินหงอวีก็มาชว่ ยดว้ ย เหยียนกบั ลกู ชาย คนรองสกลุ เฉินกม็ าเชน่ กนั เมือมีคนมาชว่ ยเหลอื มาก มายจงึ ใชเ้ วลาเพียงไมถ่ งึ วนั กท็ าํ งานเสรจ็ อยา่ งรวดเรว็ ซฮู หู ยินเหน็ หลงั คาบา้ นของตนทีซอ่ มเสรจ็ แลว้ ก็รูส้ กึ ปลมื ใจจนนาํ ตาไหล ราํ พงึ ออกมาวา่ “บา้ นหลงั นีพอ ฝนตกนาํ กร็ วั ปัญหานีเป็นมาหลายปีแลว้ ในทีสดุ กไ็ ด้ ซอ่ มแซมเสยี ที\" เหยียนทีอยขู่ า้ งๆ จงึ พดู หยอกลอ้ ขนึ วา่ “ทา่ นคงสงั สม 9

บญุ วาสนามานานปีจงึ ไดล้ กู เขยทีดี ทงั ออกเงินทงั ออก แรงใหเ้ ช่นนี” ซฮู หู ยินทีขอบตายงั แดงเรอื จงึ หวั เราะออกมา แลว้ กลา่ ว วา่ “ใชๆ่ ๆ...” อยอู่ ยา่ งนนั ซาํ แลว้ ซาํ เลา่ . ไกท่ ีเหมยจือเลยี งไวเ้ รมิ ออกไขแ่ ลว้ ทกุ วนั นางจะเก็บไข่ไดส้ องฟองและจะนาํ ไปใสใ่ นตะกรา้ หวายอยา่ งระมดั ระวงั เพือสะสมเอาไว้ ถา้ ไดม้ ากพอเมือ ไรก็จะนาํ ไปขายทีตลาด 10

มีอยคู่ รงั หนงึ ตอนทีเซียวจิงซนั ออกไปลา่ สตั ว์ เขาไดน้ าํ กระตา่ ยป่าตวั นอ้ ยทียงั มีชีวติ กลบั มาดว้ ยสองตวั เหม ยจือเหน็ พวกมนั นา่ รกั ดีจงึ ขอเก็บไวเ้ ป็นสตั วเ์ ลยี ง ตอนนี นางจงึ มีทงั กระตา่ ยป่า ไก่ ลา และสตั วอ์ ืนๆ อีกหลาย ชนิด ทาํ ใหน้ านวนั เขา้ กระทอ่ มหลงั นอ้ ยของพวกตนกย็ งิ ใหค้ วามรูส้ กึ ของความเป็นบา้ นมากขนึ ปกติแลว้ เหมยจือจะยงุ่ วนุ่ วายอยกู่ บั เรอื งสมนุ ไพร เหด็ ป่า เหด็ หหู นู บางครงั กจ็ งู มือเซียวจิงซนั เขา้ ไปในป่าลกึ ดว้ ยกนั เกบ็ โน่นเกบ็ นีอยา่ งมีความสขุ เสียงหวั เราะของ นางสดใสราวกบั นกไป่หลงิ ทีกาํ ลงั รา่ เรงิ และไรค้ วาม กงั วลใดๆ 11

วนั นีขณะทีเหมยจือกาํ ลงั กม้ หนา้ เก็บของป่า โดยมีเซียว จิงซนั แบกคนั ธนใู หญ่ไวบ้ นบา่ นงั อยขู่ า้ งๆ เขาหยิบจบั โนน่ เก็บนีรอบๆ ตวั ไมน่ านเหมยจือก็ไดย้ นิ เสียงแหลม เลก็ เหมือนนกดงั ขนึ ทีขา้ งหู พอเงยหนา้ มองกเ็ หน็ เซียว จิงซนั กาํ ลงั หกั กิงหลวิ ลงมา ดงึ แกนสว่ นทีออ่ นทีสดุ ออก เหลือไวเ้ พียงสว่ นทีเป็นเปลือกแข็งมาจอ่ ไวท้ ีรมิ ฝีปาก แลว้ คอ่ ยๆ เป่าลมเขา้ ไปใหเ้ กิดเสยี ง เหมยจือหวั เราะออกมา “ขา้ คิดวา่ อะไร ทีแทก้ ็นกหวีด กิงหลวิ นนั เอง ตอนเดก็ ขา้ มกั ทาํ ใหอ้ าชิวเลน่ บอ่ ยๆ พอ โตขนึ มาก็ไมเ่ คยไดเ้ ลน่ อีก” เซียวจิงซนั เอานกหวีดกิงหลวิ ทีปากสง่ ใหเ้ หมยจือ “เจา้ ลองเป่ าด”ู 12

เหมยจือนกึ สนกุ ขนึ มา จงึ รบั แลว้ เอามาเป่าบา้ ง นกหวีดกิงหลวิ อนั นีทาํ ไดเ้ ลก็ และบางมาก พอเป่าจงึ ได้ ยินเป็นเสยี งแหลม เซียวจิงซนั หยิบนกหวีดกิงหลวิ อีกอนั มาเป่า ทวา่ อนั นนั ทงั หนาและใหญ่กวา่ ตอนเป่าออกมา จงึ มีเสยี งทมุ้ กวา่ เซียวจิงซนั เอย่ เสียงจรงิ จงั วา่ “เจา้ เก็บอนั นนั ไว้ สว่ นขา้ จะเกบ็ อนั นี พวกเราอาจคนุ้ เคยกบั การใชช้ ีวิตในหมู่ บา้ น แตใ่ นป่าเขามีตน้ ไมข้ นึ รก ถา้ หากนั ไมเ่ จอกจ็ ะได้ เป่านกหวีด ทาํ เชน่ นีจะไดเ้ ดนิ ตามเสียงใหห้ ากนั เจอ” เหมยจือยิมแลว้ พยกั หนา้ รบั “เป็นความคิดทีดี ถา้ ขา้ หาทา่ นไมเ่ จอจะไดเ้ ป่านกหวีดแลว้ ทา่ นก็จะไดร้ บี มาหา 13

ขา้ ” แตถ่ งึ จะพดู เช่นนี เหมยจือก็ยงั แกลง้ เซียวจิงซนั เลน่ อยู่ บอ่ ยครงั อยา่ งตอนทีนางไปเก็บเหด็ ป่าและจงใจเป่าให้ มีเสียงดงั ขนึ มา แลว้ รบี วิงไปแอบอยหู่ ลงั ตน้ ไมใ้ หญ่เพือ รอใหเ้ ซียวจิงซนั มาตามหา ชายหนมุ่ วิงมาถงึ อยา่ งรวดเรว็ ปราดเปรยี วเสียยงิ กวา่ กระตา่ ยป่า เขากา้ วเทา้ ยาวเพียงไมก่ ีกา้ วก็มาอยขู่ า้ ง กายของเหมยจือแลว้ ตอนแรกทีไมพ่ บนางก็รูส้ กึ ตกใจ ทวา่ ไมน่ านกม็ ีรอยยมิ เผยออกมา แสรง้ ทาํ เป็นพดู กบั ตนเองวา่ “เกิดอะไรขนึ กนั นี ภรรยาของขา้ อยทู่ ีไหน กนั ? หรอื จะกลบั บา้ นไปเสียแลว้ เชน่ นนั ขา้ ตอ้ งรบี กลบั บา้ นไปดสู กั หนอ่ ย” พดู จบก็กา้ วเทา้ ยาวเตรยี มจะเดิน 14

กลบั เหมยจือไดย้ นิ กร็ อ้ นใจ รบี กระโดดออกมาจากหลงั ตน้ ไม้ แลว้ ตะโกนบอกวา่ “ขา้ อยตู่ รงนี!” 15

ตอนที 48 ภาษรี ายหัว เมือไมม่ ีเรอื งใหต้ อ้ งกงั วลใจ วนั เวลาจงึ เหมือนผา่ นไป อยา่ งรวดเรว็ พรบิ ตาเดียวชว่ งอากาศรอ้ นอบอา้ วก็ผา่ นไป เปลยี น เป็นสายลมเยน็ เรมิ พดั พาใบไมป้ ลดิ ปลวิ บง่ บอกวา่ ฤดู ใบไมร้ ว่ งกาํ ลงั จะมาถงึ แลว้ พอตกกลางคืนเหมยจือกจ็ ะนงั นบั เงินทีเกบ็ สะสมไวเ้ ชน่ เคย กอ่ นจะเกบ็ เงินเหลา่ นนั ลงในถงุ ผา้ ทีตนเยบ็ เองอยา่ งระมดั ระวงั แลว้ ยกนิวมือขนึ นบั และคาํ นวณวา่ ในชว่ งฤดใู บไมผ้ ลปิ ีหนา้ จะตอ้ งใชเ้ งินจาํ นวนเทา่ ไรใน การสรา้ งบา้ นใหม่ ปัญหามีอยวู่ า่ เงินทีเก็บสะสมไวน้ ีจะ 1

เพียงพอหรอื ไม่ ในช่วงเวลาเดียวกนั เซียวจิงซนั ก็จะนอนอยบู่ นเตียง ใน ปากคาบตน้ หญา้ หางกระรอก สายตาจอ้ งมองมาที นางอยา่ งยิมกรมิ ตอนแรกๆ เหมยจือกร็ ูส้ กึ ขดั เขิน แต่ หลงั จากนนั กไ็ มไ่ ดส้ นใจสายตาของเขาอีก ซาํ ยงั ใช้ กาํ ปันนอ้ ยๆ ทบุ ตีเขาอีกดว้ ย ทวา่ ทบุ ไปไดไ้ มน่ านก็ กลายมาเป็นกอดรดั ฟัดเหวียงกนั อยบู่ นเตียง สดุ ทา้ ย แลว้ คนทีถกู รงั แกก็หนีไมพ่ น้ ตอ้ งเป็นเหมยจืออยา่ งแน่ นอน บางครงั นางถกู เขารงั แกอยา่ งหนกั จนไมม่ ีเรยี วแรง แมแ้ ตจ่ ะกาํ มือ . 2

สองสามีภรรยาใชช้ ีวติ รว่ มกนั อยา่ งชืนมืน ทวา่ ชะตาฟา้ ลขิ ิตกไ็ มไ่ ดเ้ ป็นอยา่ งทีคาดหวงั เอาไวเ้ สมอ ไป วนั นีจๆู่ พีชายของของฝเู กอก็เรยี กทกุ คนในหมบู่ า้ น ใหม้ ารวมตวั กนั บนถนนกลางหมบู่ า้ น แลว้ บอกวา่ บิดา ของตนมีเรอื งจะบอกกบั ทกุ คน เหมยจือและเซียวจิงซนั เดินมาดว้ ยกนั กพ็ บวา่ ตอนนีทกุ คนในหมบู่ า้ นมารวมตวั อยทู่ ีนี มารดาของนางก็พาอาชิ วมายืนรออยกู่ อ่ นแลว้ คาดวา่ คงจะไมใ่ ช่เรอื งทีดีนกั พอ มารดาเหน็ ลกู สาวและลกู เขยเดนิ มาก็รบี เดนิ มาหา ยามนีเสยี งของผคู้ นรอบขา้ งดงั เซง็ แซไ่ ปทวั บรเิ วณ แต่ ละคนเรมิ วพิ ากษว์ จิ ารณก์ นั ไปตา่ งๆ นานา บิดาของฝู 3

เกอ ‘เฉินจิงจ่’ู เป็นผใู้ หญ่บา้ นของหมบู่ า้ นลสี ยุ่ เขาขนึ ไปยืนบนกองดนิ แลว้ ตะโกนบอกกบั ทกุ คนวา่ “เงียบๆ กนั หน่อย ฟังขา้ พดู กอ่ น” ชาวบา้ นสว่ นใหญ่ยงั นบั ถือและใหค้ วามเกรงใจกนั อยู่ บา้ ง พอไดย้ ินเสยี งผใู้ หญ่บา้ นตะโกนกพ็ ากนั เงียบลง เฉินจิงจพู่ ดู ขนึ มาวา่ “ทกุ ทา่ น หลายปีมานีฟา้ ฝนตก ตอ้ งตามฤดกู าล กอปรกบั ฮอ่ งเตท้ รงมีพระเมตตายกเวน้ ภาษีใหก้ บั พวกเรา ทกุ คนทกุ ครอบครวั จงึ มีความเป็นอยู่ ทีนบั วนั กย็ งิ ดีขนึ เรอื ยๆ แตย่ ามนีบา้ นเมืองไมส่ งบสขุ บางคนก็คงจะพอรูก้ นั บา้ งแลว้ เมือวานนีขา้ ไปทีวา่ การ จงึ ไดน้ าํ ขา่ วมาบอกวา่ ทกุ คนในหมบู่ า้ นลสี ยุ่ นนั ตอ้ ง จา่ ยภาษีรายหวั ไมม่ ียกเวน้ ” 4

พวกชาวบา้ นไดย้ นิ ก็มีสีหนา้ ไมพ่ อใจ มองหนา้ กนั ไปมา หนงึ ในนนั คือลกู ชายคนรองสกลุ เฉิน เขาถามขนึ วา่ “ตอ้ งจ่ายคนละเทา่ ไรก็บอกพวกเรามาตามตรงเลยส”ิ พอพดู จบเขาก็ถกู บดิ าของตนมองตาขวางใส่ ก่อนทีผู้ เป็นบดิ าจะกระแอมแลว้ เอย่ วา่ “ผใู้ หญ่บา้ นยืนอยนู่ ี พอ่ เจา้ กย็ งั อยู่ แลว้ จะมาพดู แทรกเพืออะไร ใชห่ นา้ ที ของเจา้ ทีจะถามงนั ร?ึ ” แตพ่ อลกู ชายคนรองสกลุ เฉินถามนาํ คนอืนๆ ในหมู่ บา้ นกพ็ ากนั ซกั ถามขนึ มาบา้ ง “นนั สิ แลว้ ตอ้ งจา่ ย เทา่ ไร หากมากไปพวกเราก็คงไมม่ ีหรอก” 5

เฉินจิงจกู่ ระแอมขนึ มาทีหนงึ สีหนา้ สอ่ แววลาํ บากใจ เลก็ นอ้ ย “ตามทีทางการบอกมา ทกุ คนไมว่ า่ ผใู้ หญ่ หรอื เดก็ ตอ้ งจา่ ยคนละสามสบิ ตาํ ลงึ ” พอไดค้ าํ ตอบ ผคู้ นทียืนอยรู่ ายรอบกส็ ง่ เสียงอือองึ ราว กบั ผงึ แตกรงั บา้ งก็ไมอ่ ยากจะเชือ บา้ งก็โกรธเกรยี วที จ่ๆู กม็ าบอกกะทนั หนั วา่ ตอ้ งจ่ายเงินมากขนาดนี แลว้ ครอบครวั ใดจะไปมีเงินมากมายถงึ เพียงนนั บางครอบ ครวั แคล่ กู ๆ ทีตอ้ งเลยี งก็มีตงั หลายคน พอไดย้ นิ จาํ นวน เงินตอ่ หวั ทีตอ้ งจา่ ยกย็ กนิวมือขนึ มาลองนบั ผลลพั ธท์ ี ไดท้ าํ ใหห้ ลายคนถงึ กบั ตะลงึ งนั ตา่ งมีสหี นา้ สลดไป ตามๆ กนั 6

เฉินจิงจเู่ หน็ สภาพการณก์ ท็ าํ ไดเ้ พียงฝืนตะโกนออกไป วา่ “ไมม่ ีเงินก็ไมเ่ ป็นไร ใหแ้ ตล่ ะครอบครวั ใชแ้ รงงาน แลกเปลียน เทียบไดก้ บั หกสบิ ตาํ ลงึ ฮ่องเตท้ รงพระ กรุณาใหพ้ วกเราไดเ้ ลือกกนั เอง พวกเจา้ กล็ องคดิ กนั ดู วา่ จะเลือกออกเงินหรอื ออกแรง” เหยียนสง่ เสยี ง “เชอะ” ออกมาทีหนงึ แลว้ กน่ ดา่ วา่ “ฮ่องเตท้ รงพระกรุณากะผีน่ะสิ นอกจากพดู เช่นนีแลว้ ทาํ อะไรไดบ้ า้ ง พระองคจ์ ะทาํ ศกึ สงครามแลว้ ทาํ ไมตอ้ ง มาสงั ใหพ้ วกเราออกเงินดว้ ย? บอกวา่ มีกบฏงนั ร?ึ ใคร อยากจะเป็นฮอ่ งเตแ้ ลว้ เกียวอะไรกบั ขา้ ขา้ ยงั ตอ้ งเพาะ ปลกู ลา่ สตั ว์ หากินเองเลย!” เฉินจิงจ่ถู งึ กบั วางสีหนา้ ไมถ่ กู ตวาดกลบั ไปวา่ “นียงั ดี 7

ทีอยใู่ นหมบู่ า้ นเลก็ ๆ ทรุ กนั ดาร หากอยขู่ า้ งนอก เจา้ พดู ประโยคนีคงถกู จบั ไปเชือดเหมือนหมแู น่!” เหยียนเป็นคนนิสยั เถรตรงมาตลอด คนประเภทนียอ่ ม ไมเ่ กรงกลวั ใครทงั นนั พอไดย้ ินกต็ วาดกลบั ไปวา่ “ขา้ เชือดหมมู านบั ไมถ่ ว้ น ตอ่ ใหจ้ ะตอ้ งถกู คนอืนเชือด เหมือนหมู ขา้ กย็ อม! แตส่ งิ ทีควรพดู กต็ อ้ งพดู !” เมือคนอืนๆ เหน็ ทงั สองเรมิ มีปากเสียงกนั กร็ บี หา้ ม ปราม ตา่ งบอกวา่ มีอะไรใหค้ อ่ ยพดู คอ่ ยจา แมเ้ ฉินจิงจู่ จะมีตาํ แหนง่ ทางราชการ แตเ่ มืออยใู่ นหมบู่ า้ นเลก็ ๆ หากจะวา่ ไปกไ็ มไ่ ดม้ ีอาํ นาจวาสนามากมาย หนาํ ซาํ เขา ยงั มีนิสยั ชอบรงั แกคนทีออ่ นแอกวา่ แตย่ อมกม้ หวั ใหค้ น ทีแขง็ ใส่ เขารูด้ ีวา่ เหยียนนนั เป็นคนเถรตรง พดู จาไม่ 8

เกรงใจจนดแู ขง็ กรา้ ว คนทีกลา้ ใชม้ ีดใชไ้ มต้ อ้ งเป็นคน จรงิ ไมธ่ รรมดาแน่ เฉินจิงจจู่ งึ ยอมถอยตามทีทกุ คนหา้ ม ปรามและไมพ่ ดู อะไรอีก เฉินตนุ จือทียืนอยขู่ า้ งกายเซียวจิงซนั ลดเสียงตาํ ลงแลว้ ถามกบั เซียวจิงซนั วา่ “จิงซนั ขา้ งนอกนนั จะเกิดศกึ สงครามกนั จรงิ หรอื ถา้ คราวนียอมจา่ ยก็ยงั พอทน แต่ หากตอ่ ไปตอ้ งจ่ายภาษีจา่ ยสว่ ยตา่ งๆ นานาเหมือนกบั เมือก่อน แลว้ พวกเราจะใชช้ ีวติ อยา่ งไรกนั ” เซียวจิงซนั มองไปทางผใู้ หญ่บา้ นทียืนอยบู่ นกองดนิ ขมวดคิวเขม้ เขา้ หากนั แลว้ กลา่ ววา่ “ดสู ถานการณไ์ ป ก่อน คอ่ ยวา่ กนั อีกที” 9

ไมว่ า่ ผคู้ นในหมบู่ า้ นจะบน่ วา่ เช่นไร แตผ่ ใู้ หญ่บา้ นก็ยงั ยืนยนั คาํ เดมิ ทกุ คนจงึ ทาํ ไดเ้ พียงแยกยา้ ยกนั กลบั บา้ น ของตน เพือไปปรกึ ษาภรรยาหรอื คนทีบา้ นวา่ จะเอา อยา่ งไรกนั ระหวา่ งเดนิ กลบั เหมยจือแอบชาํ เลอื งมองเซียวจิงซนั นางยงั จดจาํ คาํ พดู กอ่ นหนา้ ของเขาไดเ้ ป็นอยา่ งดี และ มกั จะรูส้ กึ วา่ ...อาจมีสกั วนั ทีเซียวจิงซนั จะจากไปกเ็ ป็น ได้ เซียวจิงซนั มองเหมยจือทีเอาแตจ่ อ้ งหนา้ ตน แววตานาง บง่ บอกวา่ มีเรอื งกงั วลใจอยู่ เขาก็หวั เราะออกมา “ทาํ ไมรึ เจา้ คิดมากเรอื งใดอีก?” 10

เหมยจือยืนมือไปจบั มือใหญ่ของเขา “หลายวนั มานีมี ขา่ วมาจากตลาดในเมือง ขา้ เองกไ็ ดย้ ินคนพดู ถงึ เรอื ง ศกึ สงครามกเ็ ลยรูส้ กึ ไมค่ อ่ ยสบายใจเจา้ คะ่ ” เซียวจิงซนั กมุ มือเลก็ ๆ ของนางไว้ ปลอบประโลมดว้ ย นาํ เสยี งออ่ นโยนวา่ “เจา้ อยา่ กลวั ไปเลย ถงึ อยา่ งไรก็สู้ รบกนั ไมถ่ งึ ทีนีแน่” เหมยจือพยกั หนา้ รบั “ขา้ รูเ้ จา้ คะ่ แตว่ า่ คราวนี...” ชายหน่มุ ดงึ รา่ งของนางเขา้ มาใกล้ ตบหลงั เบาๆ เป็น เชิงปลอบใจพรอ้ มกบั กลา่ วตอ่ “คนละสามสบิ ตาํ ลงึ เราจา่ ยแลว้ กจ็ บกนั ” 11

เหมยจือสง่ เสียง “อืม” ออกมาคาํ หนงึ แลว้ บอกวา่ “ก็ คงตอ้ งเป็นเช่นนนั ” เซียวจิงซนั กลบั คดิ บางอยา่ งขนึ มาได้ “จรงิ สิ เจา้ ลอง ไปทีบา้ นทา่ นแม่ เพราะนางตอ้ งจ่ายถงึ หกสบิ ตาํ ลงึ เจา้ ลองดวู า่ มารดาของเจา้ มีเงินพอหรอื ไม่ หากไมพ่ อพวก เราจะไดช้ ่วยจ่ายเพมิ ใหน้ าง” พอเหมยจือไดย้ ินกร็ ูว้ า่ เขาเป็นหว่ งเป็นใยครอบครวั ฝัง ตน จงึ สง่ ยมิ ใหแ้ ลว้ กลา่ ววา่ “เจา้ คะ่ ขา้ จะลองไปถาม ด”ู เหมยจือรบี รุดไปทีบา้ นมารดาทนั ที ทวา่ ซฮู หู ยินกลบั 12

ปฏิเสธ บอกวา่ ทีบา้ นพอมีเงินเกบ็ สะสมสาํ หรบั ใหอ้ าชิ วไวใ้ ชแ้ ตง่ งานในอนาคต ถงึ ตอนนีกย็ งั เกบ็ เอาไว้ เงิน หกสบิ ตาํ ลงึ จงึ ยงั พอมีจา่ ย เพียงแคร่ ูส้ กึ วา่ พรบิ ตาเดียว ตอ้ งจา่ ยเงินมากขนาดนีก็เลยรูส้ กึ เสยี ดายยิงนกั เหมยจือเองกค็ ิดไมต่ า่ งกนั เงินหกสบิ ตาํ ลงึ ...หากจะวา่ มากก็ไมม่ าก หากจะวา่ นอ้ ยก็ไมน่ อ้ ย แตส่ าํ หรบั ชาวไร่ ชาวนานนั สามารถใชไ้ ดเ้ ป็นเดือนเลยทีเดียว ไหนเลยจะ ใหม้ าจ่ายกนั ง่ายดายเช่นนี นางกบั เซียวจิงซนั ตอ้ งขยนั ทาํ มาหากินกนั สกั เทา่ ไรกวา่ จะเก็บสะสมไดข้ นาดนี ไม่ ใช่เรอื งงา่ ยเลยจรงิ ๆ ทวา่ เพียงชวั ครูช่ วั ยามฮ่องเตอ้ ะไร นนั พดู แคค่ าํ เดียวเทา่ นนั พวกตนกจ็ าํ ตอ้ งควกั เงิน จากกระเป๋ าจ่ายออกไป 13

อนั ทีจรงิ หากจะวา่ ไปแลว้ นางกบั เซียวจิงซนั ก็นบั วา่ ดี กวา่ ชาวบา้ นอีกหลายคน เพราะพวกตนยงั สามารถเอา ขา้ วของไปขายทีตลาดในเมืองได้ ความเป็นอยจู่ งึ ถือวา่ ดีทีเดียว ทีน่าสงสารทีสดุ ก็คงหนีไมพ่ น้ ชาวบา้ นทีทาํ นา หลงั สฟู้ า้ หนา้ สดู้ นิ เหลา่ นนั ในปีหนงึ บางคนไดไ้ ปตลาด ในเมืองเพียงไมก่ ีครงั ผลผลติ ทีเก็บเกียวได้ แมแ้ ตค่ รอบ ครวั ตนเองก็ยงั ไมพ่ อกิน แลว้ จะมีเงินเกบ็ ออมในมือสกั เทา่ ไรกนั ตอนนียงั ตอ้ งมาจ่ายเงินมากมายเช่นนีอีก พวกเขาคงตอ้ งเอาผลผลติ ทีเก็บเกียวไดไ้ ปขาย หลงั จาก นีกไ็ มร่ ูว้ า่ จะมีเดก็ นอ้ ยบา้ นไหนบา้ งทีตอ้ งกินขา้ วไมอ่ ิม ทอ้ ง . 14

ในตอนคาํ เหมยจือกลบั มาถงึ บา้ น ในใจรูส้ กึ ไมค่ อ่ ยสบายใจนกั พอมองเซียวจิงซนั ก็รูว้ า่ เขาเองก็อารมณไ์ มส่ ดู้ ี ทงั สอง เอาโต๊ะไมอ้ อกมาวางทีลานหนา้ บา้ น ตา่ งกม้ หนา้ กม้ ตา กินขา้ ว บรรยากาศจงึ ดตู งึ เครยี ด ในเวลาเดียวกนั ผใู้ หญ่บา้ นเฉินจิงจกู่ ็เดนิ มาพอดี ยงั มีฝเู กอทีไมไ่ ดเ้ จอ กนั นานเดนิ ตามหลงั มาดว้ ย 15

ตอนที 49 กแ็ ค่เสยี ดาย เฉินจิงจเู่ คาะตรงประตรู วั ไมท้ ีปิดไมส่ นิทนกั กระแอม เสียงเบาแลว้ กลา่ ววา่ “มาเก็บเงิน” เหมยจือกม้ หนา้ กินขา้ วตอ่ อยา่ งไมส่ นใจ ดว้ ยความเป็น มาในอดีต สองคนทีอยหู่ นา้ ประตบู า้ นตอนนีทาํ ใหน้ าง รูส้ กึ กระอกั กระอว่ นใจยิงนกั ถงึ ตนจะลืมความเจบ็ ปวด นนั ไปแลว้ ทวา่ บาดแผลกย็ งั คงอยู่ เซียวจิงซนั เหลอื บตา มอง จากนนั กเ็ ขา้ ไปในบา้ น เปิดหีบหยิบถงุ เงินทีเหม ยจือนบั อยทู่ กุ วนั แลว้ นาํ เงินจาํ นวนหกสบิ ตาํ ลงึ ออกมา เขาเดนิ มาหยดุ อยตู่ รงหนา้ เฉินจิงจู่ แลว้ ยืนเงินใหด้ ว้ ยสี หนา้ ไรอ้ ารมณ์ 1

ตามทีใครๆ เคยวา่ ไว้ เฉินจิงจผู่ นู้ ีเป็นคนหวั สงู รูจ้ กั เลือก คบคน คนทีออ่ นแอกวา่ เขาก็จะยาํ ยีรงั แก สว่ นคนทีแขง็ แกรง่ กวา่ เขากจ็ ะสรรเสรญิ เยนิ ยอหรอื ไมก่ ห็ ลบเลยี ง เสีย ตอนนีเฉินจิงจคู่ งพอดอู อกแลว้ วา่ เซียวจิงซนั นนั เป็น คนประเภทใด จงึ เป็นธรรมดาทีเขาจะพยายามหาวิธี ใกลช้ ิดสนิทสนมดว้ ย ในเวลานนั แมเ้ ซียวจิงซนั จะทาํ หนา้ เฉยเมย เฉินจิงจ่กู ย็ งั ทกั ทายดว้ ยรอยยมิ รา่ เรงิ “กิน ขา้ วเยน็ กนั หรอื ” เซียวจิงซนั รูเ้ รอื งราวระหวา่ งเหมยจือกบั คนทงั สองตรง หนา้ เป็นอยา่ งดี เขาจงึ ไมอ่ ยากสนใจคนพวกนีอีก แตก่ ็ ไมอ่ ยากไรม้ ารยาท พอไดย้ ินอีกฝ่ายถามก็ตอบกลบั ไป วา่ “ใช่แลว้ พวกทา่ นกินกนั หรอื ยงั ?” 2

เมือพบหนา้ ก็ทกั ทายไถถ่ ามกนั ดว้ ยคาํ วา่ กินขา้ วหรอื ยงั นนั เป็นความคนุ้ เคยในหมบู่ า้ น เฉินจิงจเู่ หน็ วา่ แมใ้ บ หนา้ ของเซียวจิงซนั จะไมย่ มิ แยม้ แตก่ ย็ งั พดู จาสภุ าพ จงึ เรมิ ทาํ ตวั สนิทชิดเชือ “ยงั เลยๆ มวั แตย่ งุ่ กบั งานสว่ น รวมของหมบู่ า้ นอย”ู่ พดู ไปดวงตาเรยี วเลก็ กล็ อบมอง เขา้ ไปดา้ นใน พอเหน็ อาหารทีวางอยบู่ นโต๊ะก็หวั เราะ แลว้ กลา่ วตอ่ วา่ “พวกเจา้ ชา่ งอยดู่ ีกินดีกนั จรงิ ๆ ขนาด มือคาํ ทีทาํ กินกนั ง่ายๆ กย็ งั มีเนือสตั วก์ ินดว้ ย” เซียวจิงซนั ตอบกลบั เสยี งเยน็ ชา “จะทาํ อยา่ งไรได้ นาย พรานอยา่ งขา้ ก็ทาํ ไดเ้ พียงเขา้ ป่าลา่ สตั วม์ าเป็นอาหาร” พอพดู ถงึ ตรงนี เซียวจิงซนั กค็ ดิ วา่ เฉินจิงจคู่ งยอมเลกิ รา 3

ไปเอง คาดไมถ่ งึ วา่ อีกฝ่ายจะยิงหนกั ขอ้ ขนึ อีก เฉินจิงจู่ หวั เราะรา่ แลว้ หนั ไปมองเหมยจือ “เมือก่อนเหมยจือนนั ดไู มม่ ีราศีเลย ตอนนีกลบั มีนาํ มีนวลขนึ ถา้ ไมไ่ ดอ้ ยใู่ น หมบู่ า้ นเดียวกนั ขา้ คงจะจาํ นางไมไ่ ดแ้ น่ ชา่ งเป็น ผหู้ ญิงทีวาสนาดีเสียจรงิ !” หากจะพดู เช่นนี สไู้ มพ่ ดู เสียยงั ดีกวา่ พอเหมยจือไดย้ ิน กร็ ูส้ กึ ตะขิดตะขวงใจ ในตอนนีนางไมอ่ ยากแมแ้ ตจ่ ะเงย หนา้ มอง ใชต้ ะเกียบเขียอาหารในชามไปมา ควิ เรยี วนนั ขมวดแนน่ เซียวจิงซนั จอ้ งมองฝเู กอทีอยขู่ า้ งๆ ดว้ ยสายตาเยือก เยน็ แลว้ กลา่ วกบั เฉินจิงจวู่ า่ “เหมยจือนนั เป็นกลุ สตรี นางยอมแตง่ กบั ขา้ กถ็ ือเป็นวาสนาของขา้ แลว้ ” 4

ฝเู กอไดแ้ ตก่ ม้ หนา้ ใบหนา้ แดงเถือก ไมก่ ลา้ มองเซียว จิงซนั และกย็ ิงไมก่ ลา้ มองเหมยจือ เฉินจิงจ่เู องกร็ ูส้ กึ วา่ บรรยากาศเรมิ ไมค่ อ่ ยดีแลว้ จงึ ไมพ่ ดู อะไรใหม้ ากความอีกไดแ้ ตย่ มิ แหง้ แลว้ ทาํ เป็นพยกั หนา้ รบั รู้ เขายืนมือมารบั เงินหกสบิ ตาํ ลงึ จากนนั ก็ขอตวั ไป บา้ นอืนตอ่ ขณะทีกาํ ลงั จะเดินจากไปฝเู กอก็เงยหนา้ ขนึ ชาํ เลือง มองผา่ นรวั เขา้ ไปในลานบา้ นแวบหนงึ เหน็ เพียงเงารา่ ง ของเหมยจือทีกาํ ลงั กม้ หนา้ กม้ ตากินขา้ วอยเู่ ทา่ นนั ดวง ตาของเขาพลนั หมน่ ลงแลว้ เดนิ ตามหลงั บิดาจากไป 5

เซียวจิงซนั กลบั มานงั ประจาํ ทีตรงโต๊ะไมเ้ พือกินขา้ วตอ่ ทวา่ เหมยจือกลบั วางตะเกียบลง แลว้ สาวเทา้ ยาวเขา้ ไป ในบา้ น เซียวจิงซนั มองประตทู ีถกู ปิดลงแวบหนงึ ก็รูด้ ีวา่ นางคง ไมส่ บายใจนกั บางทีนางคงตอ้ งการเวลาเพือสงบจิต สงบใจสกั หน่อย เขามองชามขา้ วของนางทีกินไปไดพ้ อ สมควรก่อนจะหยบิ เอาทีเหลือมากินตอ่ จนหมด จากนนั ก็เก็บชามเก็บตะเกียบไปลา้ งทาํ ความสะอาดและเก็บ โต๊ะไมจ้ นเรยี บรอ้ ย แลว้ จงึ คอ่ ยเดนิ กลบั เขา้ ไปในบา้ น พอเขา้ ไปก็เหน็ เหมยจือขนึ ไปนอนอยบู่ นเตียงแลว้ รา่ ง เลก็ นอนขดตวั หนั หนา้ เขา้ ไปดา้ นในราวกบั กาํ ลงั รูส้ กึ นอ้ ยเนือตาํ ใจ 6

เซียวจิงซนั เดินเขา้ ไปหา ลบู หลงั ของนางเบาๆ หญิง สาวสะดงุ้ เลก็ นอ้ ย กลา่ วอยา่ งนอ้ ยใจ “มาสนใจขา้ ทาํ ไม” เซียวจิงซนั หวั เราะเบาๆ ถอดรองเทา้ แลว้ ตามขนึ ไปนอน บนเตียง ไมส่ นใจวา่ นางจะสะบดั กายหลบหรอื ไม่ รบี รวบรา่ งบางเขา้ มากอดไวพ้ ลางกระซิบถามดว้ ยนาํ เสยี ง ออ่ นโยนทีขา้ งหู “เจา้ ไมส่ บายใจอยา่ งนนั หรอื ?” พอไดย้ ินอีกฝ่ายถาม เหมยจือทีขอบตาแดงเรอื ก็เมม้ รมิ ฝีปาก นางหรตี ามองเซียวจิงซนั แวบหนงึ แลว้ พดู อยา่ ง แงง่ อน “ทา่ นยงั กินขา้ วอยไู่ มใ่ ช่หรอื จะมาสนใจขา้ ทาํ ไม!” 7