Hunter's Lady ดรุณีสุดที่รัก เล่ม1

หลงั ใสย่ าเสรจ็ เซียวจิงซนั กต็ ามขนึ มานอนบนเตียง เขา แทรกกายเขา้ มาในผา้ หม่ ผืนบางแลว้ กอดนางไวใ้ นออ้ ม แขน คืนนีชายหนมุ่ ไมไ่ ดร้ งั แกนางอยา่ งเคย เพราะรูว้ า่ วนั นีหญิงสาวออ่ นลา้ เหมยจือเหนือยจนหนงั ตาหนกั องึ พอขนึ ไปบนเตียงไดก้ ็ พรอ้ มจะหลบั ทนั ที ขณะทีกาํ ลงั สะลมื สะลอื ใกลจ้ ะหลบั พลนั นกึ ถงึ เรอื งหนงึ ขนึ มาได้ นางนอนซบหนา้ อยกู่ บั อก ของเขา เอย่ ถามเสยี งงวั เงีย “หากขา้ งนอกไมส่ งบสขุ แลว้ ทา่ นจะไปจากหมบู่ า้ นนีหรอื ไม?่ ” หญิงสาวรูส้ กึ ไดว้ า่ หลงั จากทีตนถาม อีกฝ่ายก็ตวั แขง็ ทือ ขนึ มาทนั ที ความง่วงแตเ่ ดมิ จงึ เหือดหายไปหมด หวั ใจ นางกลบั เตน้ แรงขนึ 4

ผา่ นไปครูใ่ หญ่ เซียวจิงซนั ถงึ ตอบดว้ ยนาํ เสยี งเรยี บนิง “นอนเถอะ อยา่ คดิ มากเลย” . วนั รุง่ ขนึ เชา้ นีทงั สองตืนนอนพรอ้ มกนั พอกินมือเชา้ เสรจ็ กน็ าํ เงิน ทีขายของไดเ้ มือวานออกมานบั เหมยจือตืนเตน้ ดีใจ มาก เมือรูว้ า่ ของทงั หมดทีนาํ ไปขาย ทาํ รายไดม้ ากถงึ ขนาดใหพ้ วกตนกินใชไ้ ดท้ งั ปี หญิงสาวถือถงุ เงินในมือ ดว้ ยความปลาบปลมื ใจ 5

เซียวจิงซนั มองนางลบู คลาํ ถงุ เงินอยา่ งหลงใหลก็หวั เราะ ออกมาแลว้ บอกวา่ “เจา้ เป็นคนดแู ลบา้ น เงินพวกนีขา้ ยกใหเ้ จา้ จดั การทงั หมด” เหมยจือไดย้ ินกร็ ูส้ กึ เขินอาย รบี ยืนถงุ เงินคืนใหเ้ ขาอยา่ ง รูส้ กึ ผดิ “ไมด่ ีกวา่ เจา้ คะ่ ใหท้ า่ นดแู ลเถอะ” ชายหน่มุ กลบั บอกดว้ ยใบหนา้ เปือนยิม “ขา้ เป็นคนขีลืม ไมแ่ น่วา่ วนั ไหนอาจจะทาํ ถงุ เงินหายก็เป็นได”้ เหมยจือรูว้ า่ เขากแ็ คพ่ ดู ปัดไปเทา่ นนั นางจงึ ยมิ ใหอ้ ีก ฝ่ายอยา่ งเขินอายกอ่ นจะคอ่ ยๆ เก็บถงุ เงิน จากนนั ทงั 6

สองก็ช่วยกนั เตรยี มขา้ วของทีจะไปเยียมมารดาของเหม ยจือ ทงั เนือหมปู ่าทีเกบ็ เอาไวแ้ ละขนมทีซือกลบั มาเมือ วาน พอจดั ทกุ อยา่ งเรยี บรอ้ ยก็ออกเดนิ ทาง . กลบั มาเยียมบา้ นคราวนี ทกุ คนในบา้ นอยกู่ นั พรอ้ มหนา้ พรอ้ มตา ซฮู หู ยินเหน็ ลกู สาวกบั ลกู เขยถือขา้ วของมาดว้ ยมาก มายกย็ ิมไมห่ บุ นางรบี รบั ของทงั หมดแลว้ นาํ ไปเกบ็ ทนั ที จากนนั ก็ยกนาํ ชากบั ผลไมม้ าใหค้ นทงั สอง 7

อาชิวเหน็ พีสาวกบั พีเขยกลบั มาเยียมบา้ น ก็เขา้ ไป ทกั ทายพีสาวของตนเพียงไมก่ ีคาํ จากนนั ก็เอาแตเ่ ดนิ ตามเซียวจิงซนั ไมห่ า่ ง ถามเขาเรอื งการเขา้ ป่าลา่ สตั วว์ า่ เป็นอยา่ งไรบา้ ง? เซียวจิงซนั จงึ เลา่ เรอื งทีตนลา่ หมปู ่า มาไดใ้ หฟ้ ัง อาชิวตงั ใจฟังอยา่ งสนอกสนใจจนแทบ อยากจะตามไปดว้ ย จๆู่ จเู ถาทีมองอยขู่ า้ งๆ ดว้ ยสายตาเยน็ ชากพ็ ดู แทรกขนึ มา “พีใหญ่ เมือไรพวกพีจะมีลกู สกั คนเลา่ ?” เหมยจือไดย้ นิ กอ็ งึ ไปทนั ที ก่อนจะตอบยมิ ๆ “ไมเ่ หน็ ตอ้ ง รบี รอ้ นนี” 8

ซฮู หู ยนิ เขมน่ ตาใสล่ กู สาวคนรองแลว้ สงั วา่ “เจา้ ออกไป ทีครวั แลว้ ดวู า่ นาํ เดือดหรอื ยงั ” “อืม” จเู ถาตอบรบั สนั ๆ ก่อนจะเดินออกไปอยา่ งไมเ่ ตม็ ใจ ซฮู หู ยนิ หนั มาชวนลกู เขยพดู คยุ เรอื งสพั เพเหระดว้ ยทา่ ทางเป็นกนั เอง สว่ นชายหนมุ่ กต็ อบกลบั อยา่ งมีมารยาท พอสนทนาไปถงึ การเก็บเกียวขา้ วสาลที ีกาํ ลงั จะมาถงึ จ่ๆู ซฮู หู ยินกถ็ อนหายใจยาว “เจา้ เองกไ็ มม่ ีทีดินทาํ กิน เป็นธรรมดาทีจะไมร่ ูว้ า่ เวลาเก็บเกียวนนั ลาํ บากแคไ่ หน ตงั แตบ่ ิดาของเหมยจือจากไป อาชิวก็ยงั เดก็ นกั ครอบ 9

ครวั เราจงึ มีแคก่ าํ ลงั ของผหู้ ญิงสามคนเทา่ นนั กวา่ จะ เกียวเสรจ็ กล็ าํ บากกนั ไมน่ อ้ ย” เซียวจงึ ซนั จงึ บอกวา่ “ช่วงนีขา้ เองกไ็ มไ่ ดท้ าํ อะไร ถา้ ถงึ ตอนนนั ขา้ จะมาช่วยดว้ ยอีกแรง” ซฮู หู ยินไดย้ นิ กร็ ูส้ กึ โลง่ ใจขนึ มา นางยมิ ใหอ้ ยา่ งเกรงใจ “คงตอ้ งลาํ บากลกู เขยแลว้ ” เซียวจิงซนั ตอบกลบั ไปวา่ “โปรดอยา่ ไดเ้ กรงใจ ตอนนี เหมยจือเป็นภรรยาของขา้ และหากจะวา่ ไปแลว้ บิดา ของนางกบั ขา้ ก็เคยสนิทสนมกนั ไมว่ า่ อยา่ งไรขา้ กต็ อ้ ง ช่วยอยแู่ ลว้ ” 10

พอไดย้ ินเซียวจิงซนั พดู ถงึ เรอื งทีผา่ นมา ใบหนา้ ของนาง ก็แสดงถงึ ความลาํ บากใจ กอ่ นจะอธิบายอยา่ งรูส้ กึ ผิด “จิงซนั หากพดู ถงึ ความสมั พนั ธร์ ะหวา่ งสามีขา้ กบั เจา้ อนั ทีจรงิ ตอนทีเจา้ เพิงจะกลบั มายงั หมบู่ า้ น พวกเรากไ็ ม่ ควรทาํ ตวั หา่ งเหนิ แตก่ ็อยา่ งทีเจา้ เหน็ บา้ นของขา้ มี เพียงหญิงมา่ ยกบั เดก็ กาํ พรา้ ไหนเลยจะกลา้ แกวง่ เทา้ หาเสยี นหรอื หาเรอื งใสต่ วั ” เซียวจิงซนั สง่ ยมิ ให้ กลา่ วอยา่ งไมใ่ สใ่ จ “อยา่ ไดค้ ดิ มาก เลย ขา้ รูด้ ี” มารดาของเหมยจือพยกั หนา้ รบั “เช่นนนั กด็ ี เช่นนนั กด็ ี” 11

ตอนทีสองสามีภรรยาเตรยี มตวั จะกลบั ซฮู หู ยินกร็ งั ตวั ลกู สาวคนโตไวแ้ ลว้ เลา่ เรอื งของจเู ถาใหฟ้ ัง บอกวา่ ตน หาผชู้ ายทีเหมาะสมใหก้ บั จเู ถาไดแ้ ลว้ ครอบครวั ของ ฝ่ายชายอยหู่ มบู่ า้ นหงอิงทีอยอู่ ีกฟากหนงึ ของภเู ขา รอ ใหผ้ า่ นช่วงฤดเู กบ็ เกียวไปก่อนก็จะจดั การเรอื งแตง่ งาน ใหน้ างออกเรอื นไป เหมยจือไดย้ ินก็ตกใจ เพราะหมบู่ า้ นหงอิงตอ้ งเดนิ ทาง ขา้ มเขาไกลออกไปสสี บิ กวา่ ลี เหตใุ ดมารดาจงึ ตอ้ งหา คนทีอยไู่ กลเช่นนนั ดว้ ย? ทวา่ ซฮู หู ยนิ ไมไ่ ดอ้ ธิบายอะไรอีก เพียงกลา่ วดว้ ยสหี นา้ เรยี บเฉย “เรอื งนีเป็นความคิดของขา้ เอง การแตง่ งาน 12

ครงั นีถกู กาํ หนดไวแ้ ลว้ ” เหมยจือนกึ ถงึ สหี นา้ ในวนั นีของจเู ถา ก็เขา้ ใจไดว้ า่ นอ้ ง สาวตอ้ งรูส้ กึ ไมพ่ อใจเป็นธรรมดา ทวา่ เรอื งนีตนคงพดู อะไรไมไ่ ดม้ าก คงไดแ้ ตต่ อ้ งเหน็ ชอบตามมารดา . สองวนั มานีทีบา้ นไมม่ ีอะไรใหท้ าํ มากนกั เหมยจือจงึ ไปขอพนั ธุต์ น้ ทอ้ ตน้ ชิงจือ และเมลด็ ตน้ บวบ จากบา้ นอืน แลว้ ก็ไปขอแมไ่ กแ่ ละไขไ่ ก่มาจากบา้ น มารดา จากนนั กจ็ ดั การงานตา่ งๆ ตามทีตงั ใจ โดยมี 13

เซียวจิงซนั ช่วยสรา้ งเลา้ ไก่และชว่ ยขดุ หลมุ สาํ หรบั ปลกู ตน้ ไมใ้ ห้ ผา่ นไปสองวนั ตน้ ทอ้ ตน้ ชิงจือและเมลด็ บวบกป็ ลกู ลง ดนิ เรยี บรอ้ ย สว่ นแมไ่ ก่กเ็ ขา้ ไปกกไข่ในเลา้ ทีสรา้ งใหม่ ในชว่ งเดียวกบั ตน้ ขา้ วสาลีออกรวงเหลอื งอรา่ ม บง่ บอกวา่ ช่วงฤดกู าลแหง่ ความวนุ่ วายของชาวนาไดม้ า ถงึ แลว้ . วนั นีเหมยจือและเซียวจิงซนั ตืนนอนตงั แตเ่ ชา้ 14

ทงั สองรบี ไปชว่ ยเกียวขา้ งสาลีในทีนาของครอบครวั เหม ยจือ ตอนนีจเู ถาไมม่ ีทา่ ทางหงดุ หงิดอีกแลว้ นางโพกผา้ พนั ศีรษะ กม้ หนา้ เกียวขา้ วสาลีภายใตแ้ สงแดดจา้ เซียวจิงซนั ไมเ่ คยเกียวขา้ วสาลีมากอ่ น ในชว่ งแรกๆ จงึ เกียวไดช้ า้ กวา่ เหมยจือ ทงั สองแบง่ กนั เกียวคนละแถว เหมยจือเกียวขา้ วสาลีไดก้ องใหญ่นาํ หนา้ เซียวจิงซนั อยา่ งรวดเรว็ ตงั แตแ่ ตง่ งานกบั เขา เหมยจือรูส้ กึ วา่ ไมม่ ี อะไรทีผชู้ ายคนนีไมร่ ูแ้ ละทาํ ไมไ่ ด้ ยามนีพอเหน็ เขาเกียว ขา้ วสตู้ นไมไ่ ดก้ ็หนั หนา้ ไปยมิ อยา่ งภาคภมู ิใจใสอ่ ีกฝ่าย เซียวจิงซนั กลบั จอ้ งตอบดว้ ยสายตาเรยี บเฉย แลว้ กม้ หนา้ กม้ ตาทาํ งานตอ่ ไป ความเรว็ ในการลงเคียวของชาย หน่มุ สมาํ เสมอ ไดย้ นิ เสียงดงั ฉบั ๆ เขาเกียวอยา่ งตอ่ 15

เนืองไมห่ ยดุ จนใกลจ้ ะนาํ หนา้ เหมยจืออยแู่ ลว้ ตอนนนั เองทีไดย้ ินเสยี งเลก็ ของนางรอ้ ง “เฮอ้ ” ออกมาทีหนงึ ก่อนจะใชเ้ คียวเกียวตน้ ขา้ วตอ่ นางไมย่ อมถกู ทงิ หา่ งให้ ตอ้ งตามหลงั แน่ แสงแดดเรมิ แผดจา้ มากขนึ เรอื ยๆ ผา้ โพกหวั ของเหม ยจือเปียกชมุ่ ไปดว้ ยเหงือทีผดุ พราวแลว้ ไหลลงไปตาม เสน้ ผม ลาํ คอของนางชืนไปดว้ ยเหงือ ใบหนา้ ขาวนวล ยามนีถกู แดดเผาจนแดงไปหมด เซียวจิงซนั เหน็ แลว้ ก็ สงสารจงึ พดู เสียงเบากบั ภรรยาวา่ “ถา้ เหนือยกไ็ ปนงั พกั ก่อนเถิด เดียวขา้ เรง่ มืออีกสกั หนอ่ ยก็เสรจ็ แลว้ ” เหมยจือหนั ไปมองมารดาของตนทีกาํ ลงั กม้ ๆ เงยๆ เกียว ขา้ วสาลอี ยอู่ ีกแปลง สว่ นอาชิวทีอยขู่ า้ งคนั นากาํ ลงั ยก 16

กานาํ ขนึ ดืมอกึ ใหญ่ ในขณะทีจเู ถาซงึ อยขู่ า้ งๆ เช็ดเหงือ แลว้ ก็แยง่ กานาํ จากอาชิวไปดืมเสยี เอง เดิมทีเหมยจือก็ ไมไ่ ดร้ ูส้ กึ กระหายนาํ แตพ่ อเหน็ ภาพนีลาํ คอพลนั แหง้ ผาก 17

ตอนที 31 อยากเลยี งอะไรกย็ อ่ มได้ เหมยจือถามเซียวจิงซนั วา่ “ทา่ นอยากดืมนาํ หรอื ไม่ ขา้ จะไปเอามาใหน้ ะ” เซียวจิงซนั สา่ ยหนา้ “ไมต่ อ้ ง เจา้ ไปดืมนาํ แลว้ พกั ผอ่ น สกั หนอ่ ยเถอะ คอ่ ยมาเกียวตอ่ ” เหมยจือพยกั หนา้ รบั เดินไปขา้ งคนั นาหยิบกานาํ อีกใบ ขนึ มาดืม หลงั จากดืมนาํ ไปหลายอกึ กเ็ ดินถือไปให้ มารดาของตนดว้ ย ซฮู หู ยนิ กาํ ลงั กม้ หนา้ กม้ ตาทาํ งาน พอเหน็ ลกู สาวถือนาํ มาใหก้ ร็ บั ไปดืม ก่อนจะยกแขนเสอื 1

ขนึ เช็ดปาก แลว้ มองรวงขา้ วสาลพี ลางกลา่ ววา่ “ผลผลติ ปีนีไมเ่ ลวเลย น่าจะพอใหจ้ เู ถาแตง่ งานออกเรอื นไปได้ อยา่ งสมหนา้ ตา” เหมยจือพยกั หนา้ นอ้ ยๆ “เชน่ นนั ก็ดี จเู ถาออกเรอื นไป ไกลขนาดนนั มีสนิ เดิมติดตวั ไปมากหนอ่ ย ทางบา้ นสามี จะไดใ้ หเ้ กียรตนิ าง” ซฮู หู ยินไดย้ นิ ทีลกู สาวพดู ก็หนั กลบั มามองแลว้ กลา่ ววา่ “เจา้ อยา่ วา่ ขา้ เลยนะ ตอนเจา้ แตง่ งาน ขา้ กลบั ไมไ่ ดจ้ ดั เตรยี มอะไรใหเ้ ลย” “ทา่ นแมพ่ ดู อะไรกนั ขา้ ไมเ่ คยคิดเชน่ นนั ” เหมยจือเอย่ 2

ยมิ ๆ ซฮู หู ยินถอนหายใจยาว “ขา้ ไมร่ ูจ้ ะพดู อยา่ งไร แตเ่ จา้ ก็ นา่ จะเขา้ ใจดี เพราะถงึ อยา่ งไรเจา้ กไ็ ดแ้ ตง่ งานกบั คนที อยใู่ นหมบู่ า้ นเดียวกนั ถงึ เขาจะไมม่ ีทีทาง แตห่ ากขา้ พอ จะชว่ ยอะไรไดก้ ็ตอ้ งช่วยแนน่ อนอยแู่ ลว้ ” เหมยจือรบี สา่ ยหนา้ แลว้ บอกวา่ “ไมต่ อ้ งหรอกทา่ นแม่ แมเ้ ขาจะไมม่ ีทีนาทาํ กิน แตก่ ็ลา่ สตั วเ์ อามาขายไดเ้ งิน อยบู่ า้ ง พอใหเ้ ลยี งปากทอ้ งกนั ไดเ้ จา้ คะ่ ” พอพดู ถงึ ลกู เขย สหี นา้ แมย่ ายกแ็ ช่มชืนขนึ ดว้ ยความพอ ใจ “อนั ทีจรงิ เขากเ็ ป็นคนดีมาก ตอนทีบิดาเจา้ ยงั อยกู่ ็ 3

เคยพดู ถงึ เขา บอกวา่ เขาออกไปครงั นีตอ้ งทาํ การใหญ่ ไดแ้ น่ ถงึ ตอนนีเขาจะกลบั มามือเปลา่ แตส่ าํ หรบั หมู่ บา้ นเลก็ ๆ เช่นนีก็เรยี กไดว้ า่ เป็นคนมีความสามารถคน หนงึ เจา้ ไดแ้ ตง่ งานกบั เขาถือเป็นวาสนาแลว้ ” พดู ถงึ ตรงนีซฮู หู ยินก็เปลียนเรอื งคยุ นางชาํ เลอื งมองลกู สาวแลว้ ถามวา่ “วา่ แต.่ ..เมือไรพวกเจา้ จะมีลกู กนั เสยี ที เลา่ เจา้ จะไดม้ ีโซท่ องคลอ้ งใจมดั กนั ใหอ้ ยหู่ มดั ” ทาํ ไมเหมยจือจะไมร่ ูว้ า่ การมีความสมั พนั ธฉ์ นั สามี ภรรยานนั ทาํ ใหท้ อ้ งได้ ทวา่ ผา่ นมานานแลว้ ตนก็ยงั ไมม่ ี วีแววจะตงั ครรภส์ กั ที นางจาํ ไดว้ า่ ตอนทีอาจินแตง่ งานออกเรอื นไป เพียงแคเ่ ดือนเดียวกม็ ีข่าวดีแลว้ แมใ้ น ใจเหมยจือจะรูส้ กึ สงสยั แตน่ างกไ็ มต่ อ้ งการใหม้ ารดา 4

เป็นหว่ ง จงึ ตดั สนิ ใจวา่ จะกลบั ไปปรกึ ษาเรอื งนีกบั เซียว จิงซนั ก่อน ยามนีจงึ ไดแ้ ตอ่ มยมิ แลว้ เอย่ แคว่ า่ “ทา่ นแม่ ขา้ รูแ้ ลว้ เจา้ คะ่ ” . หลงั จากพดู คยุ กบั มารดาแลว้ เหมยจือก็เดินถือกานาํ ชา เอาไปใหส้ ามี เซียวจิงซนั รบั ไปดืมอกึ ใหญ่ แลว้ บอกกบั นางวา่ “พรุง่ นี อีกวนั ก็นา่ จะเสรจ็ แลว้ ” เหมยจือกวาดตามองรวงขา้ วสาลีเมลด็ อวบรอบๆ ตวั 5

แลว้ พยกั หนา้ นอ้ ยๆ “เจา้ คะ่ แตห่ ลงั จากนีกจ็ ะไปวนุ่ ตอ่ ทีลานนวดขา้ ว อีกหลายวนั กวา่ จะเสรจ็ แลว้ ถงึ จะเอา ขา้ วไปเก็บในยงุ้ ฉางได”้ เซียวจิงซนั เหน็ ความกงั วลบนใบหนา้ ของเหมยจือจงึ พดู ปลอบวา่ “ออกไปลา่ สตั วค์ ราวหนา้ ถา้ ขายไดเ้ งินมา หา ซือโอง่ เกบ็ ขา้ วสาลีกน็ ่าจะดี” เหมยจือไดย้ ินเขาพดู กใ็ จชืนขนึ กลา่ วยิมๆ “แลว้ กเ็ ลยี ง ไก่ไวเ้ ก็บไข่ดว้ ยนะเจา้ คะ” เซียวจิงซนั พยกั หนา้ “ไดส้ ิ เลา้ ไก่ขา้ กส็ รา้ งไวใ้ หแ้ ลว้ ” 6

เหมยจือชาํ เลืองมองอีกฝ่าย กอ่ นจะพดู อยา่ งเอาแตใ่ จ “ขา้ ยงั อยากเลยี งหมดู ว้ ย” เซียวจิงซนั เลกิ ควิ ขนึ เลก็ นอ้ ย ยงั คงรบั ปากวา่ “ยอ่ มได”้ หญิงสาวคลียมิ กวา้ ง แอบมองสีหนา้ ของเขาแลว้ กลา่ ว ตอ่ “แลว้ ก.็ ..อยากเลยี งเดก็ นอ้ ยอีกคนดว้ ย” ชายหน่มุ นิงคา้ งไปครูห่ นงึ โดยไมพ่ ดู อะไร ก่อนจะปรบั สี หนา้ ทา่ ทางใหเ้ ป็นปกตแิ ลว้ หวั เราะออกมาเบาๆ ในยาม ปกตเิ ขามกั จะมีสหี นา้ เครง่ ขรมึ ทา่ ทางจรงิ จงั ตลอดเวลา แตเ่ มือหวั เราะคิวทีเคยขมวดเขม้ ก็คลายลงราวกบั ธาร นาํ แขง็ ละลายยามเขา้ สฤู่ ดใู บไมผ้ ลิ 7

“อืม...” สีหนา้ ของเขาเปียมไปดว้ ยรอยยมิ ทา่ มกลางนาขา้ วสาลีสที องอรา่ ม นาํ เสยี งของเขาช่าง ออ่ นโยนยงิ เหมยจือรูส้ กึ วา่ หวั ใจของตนแทบละลายไป กบั ความหวานชืนนนั นางหลบสายตาดว้ ยความเขิน อาย แลว้ กลา่ ววา่ “ขา้ เอากานาํ ไปเกบ็ กอ่ นนะเจา้ คะ” พดู จบนางกร็ บี วิงกลบั ไปทีคนั นา เหน็ จเู ถานงั เช็ดเหงือ โบกพดั มือคลายรอ้ นอยบู่ นคนั นา สายตานอ้ งสาวทีมอง มาทาํ ใหน้ างรูส้ กึ แปลกๆ แตก่ ไ็ มอ่ ยากใสใ่ จ เหมยจือจงึ วางกานาํ ลงแลว้ รบี ไปทาํ งานตอ่ ทวา่ จๆู่ จเู ถากส็ ง่ เสยี ง เรยี กแลว้ เอย่ ดว้ ยนาํ เสยี งเยน็ ชา “คนเราแตง่ งานแลว้ ก็ 8

เปลยี นไป แมแ้ ตใ่ นนายงั หวานชืนหยอกเยา้ กนั ได”้ เหมยจือหนั กลบั มามอง แลว้ พดู ขนึ วา่ “หลงั ฤดเู ก็บเกียว นี เจา้ เองกจ็ ะแตง่ งานแลว้ ไมใ่ ชร่ ?ึ ” สีหนา้ ของจเู ถาดแู ยล่ งหลายสว่ น นางมองไปทางชาย หน่มุ ทีกาํ ลงั ถือเคียวเกียวขา้ วอยใู่ นนา แลว้ พดู ดว้ ยนาํ เสียงประชดประชนั “เป็นลกู สาวเหมือนกนั แทๆ้ แตท่ า่ น แมก่ ลบั รกั แตพ่ ี หาคนดีๆ ทีอยใู่ นหมบู่ า้ นให้ ทีขา้ กลบั หาผชู้ ายทีไมร่ ูจ้ กั นิสยั ใจคอ หนาํ ซาํ ยงั อยไู่ กลถงึ หมบู่ า้ น หงองิ อีก!” เหมยจือไดฟ้ ังคาํ พดู นอ้ งสาว สหี นา้ กเ็ รมิ ไมด่ ี นาํ เสยี งที 9

เอย่ จงึ เยน็ ชาขนึ มาก “จเู ถา เจา้ คงลมื ไปแลว้ วา่ ตอนนนั ขา้ ตอ้ งออกเรอื นเพราะเหตใุ ด? ตอนนีเจา้ ยงั มาพดู เช่นนี อีก ไมว่ า่ อยา่ งไรเราก็เป็นพีนอ้ งกนั ตอนเดก็ เจา้ คอยเดิน ตามหลงั ขา้ เรยี กพีใหญ่อยา่ งโนน้ พีใหญ่อยา่ งนี พอโต มาแลว้ ทาํ ไมถงึ เป็นเชน่ นีไปได?้ หรอื ถา้ ขา้ แขวนคอตาย ใตต้ น้ ไมน้ นั สาํ เรจ็ เจา้ ถงึ จะพอใจ?” จเู ถานิงไปราวกบั สาํ นกึ ผดิ แตไ่ มท่ นั ไรก็ผดุ ลกุ ขนึ สะบดั หนา้ เตรยี มจะเดนิ หนี แตก่ ่อนไปยงั พดู ทงิ ทา้ ยดว้ ยสีหนา้ บดู บงึ “ไดแ้ ตง่ งานกบั ผชู้ ายมีความรูเ้ ขา้ หน่อยกท็ าํ เป็น พดู จามีหลกั การ คงจาํ เขามาละ่ ส!ิ ขา้ ไมอ่ ยากคยุ ดว้ ย แลว้ ” พดู จบนางกห็ ยบิ เคียวเดนิ ลงไปในนา ทวา่ เหมยจือยงั คงยืนนิงอยทู่ ีเดิม ครูห่ นงึ จงึ กลบั ลงไปใน 10

นาเพือเกียวขา้ วตอ่ . วนั นีทกุ คนทาํ งานกนั จนถงึ คาํ จงึ ไดย้ อมวางมือ ซฮู หู ยนิ ชกั ชวนใหล้ กู สาวและลกู เขยอยกู่ ินขา้ วดว้ ยกนั แตใ่ นใจเหมยจือยงั รูส้ กึ ไมพ่ อใจสีหนา้ ของจเู ถาจงึ คดิ จะ ปฏิเสธคาํ ชวน แตเ่ ซียวจิงซนั กลบั เอย่ ขนึ กอ่ นวา่ “มือนี พวกเราคงตอ้ งขอตวั ตอนเชา้ กอ่ นออกมายงั มีนาํ แกง เนือเหลืออยใู่ นหมอ้ หากทงิ ไวจ้ นถงึ พรุง่ นีอาจจะเสียได”้ เหมยจือรูด้ ีวา่ สามีกาํ ลงั พดู ปด แตน่ างเองกไ็ มค่ ดิ จะขดั 11

กลบั ช่วยพดู เสรมิ วา่ “จรงิ ดว้ ย ตอนออกจากบา้ นมาขา้ ก็ ไมไ่ ดเ้ กบ็ ใหด้ ีเสียกอ่ น คงตอ้ งรบี กลบั แลว้ ” อาชิวทียืนฟังอยขู่ า้ งๆ ทาํ งานมาจนเมือยลา้ กาํ ลงั ทงั เหนือยทงั หิว เขาไดย้ นิ เชน่ นีก็แอบพมึ พาํ กบั มารดา “ทา่ นแม่ ขา้ กอ็ ยากกินนาํ แกงเนือ” ซฮู หู ยนิ ทาํ เสียงดใุ สล่ กู ชาย “นาํ แกงเนืออะไร เจา้ น่ะกิน ฉีมา้ ไปก่อนเถอะ!” จากนนั นางกห็ นั กลบั มายมิ ใหก้ บั คู่ สามีภรรยา แลว้ บอกทงั สองวา่ “ถา้ เชน่ นนั พวกเจา้ กลบั ไปกินขา้ วกนั เถอะ วนั นีเหนือยมาทงั วนั แลว้ จะไดพ้ กั ผอ่ นกนั ” 12

เหมยจือและเซียวจิงซนั ตา่ งสง่ เสียงตอบรบั กอ่ นจะขอ ตวั ลากลบั บา้ นตนเอง . อนั ทีจรงิ แลว้ ทีบา้ นไมม่ ีอาหารเหลอื อยดู่ งั ทีพดู เหมยจือมองเตาไฟและหมอ้ ทีเยน็ เฉียบ ยมิ เยา้ เซียวจิง ซนั แลว้ กลา่ ววา่ “นาํ แกงเนือละ่ ขา้ ก็อยากกินเหมือน กนั ” เซียวจิงซนั เดนิ เขา้ ไปหยิกเบาๆ ทีแกม้ เหมยจือ พดู ดว้ ย นาํ เสยี งอบอนุ่ “นาํ แกงเนือไมม่ ี มีแตเ่ หมยจือผลนอ้ ย 13

เทา่ นนั ” เหมยจือทาํ เสียง “เชอะ” ออกมาทีหนงึ กอ่ นจะหยิบฟื น ขนึ มาติดเตาเตรยี มตม้ โจ๊ก เซียวจิงซนั ช่วยไปเอาแผน่ แปง้ จากบอ่ อาหารมาให้ ไมง่ านกไ็ ดม้ ืออาหารแบบเรยี บ งา่ ยสาํ หรบั สองคน หลงั จากกินเสรจ็ ทงั สองก็ออกมานงั รบั ลมเลน่ ใตต้ น้ ไม้ ใหญ่ดา้ นนอก เหมยจือพลนั นกึ ไดว้ า่ นีเป็นครงั แรกที เซียวจิงซนั จบั เคียวเกียวขา้ ว จงึ ดงึ มือเขามาดเู พราะ เกรงวา่ อาจจะเกิดแผล เซียวจิงซนั กลบั ขมวดควิ แลว้ จอ้ งมองนางดว้ ยสหี นา้ ยมิ กรมิ 14

ถงึ ตอนนีเหมยจือจงึ เพิงคิดไดว้ า่ มือของเขาเคยกาํ คนั ธนู และเป็นหมดั มวย ฝ่ามือยอ่ มหยาบกรา้ นเป็นธรรมดา ไหนเลยจะเจ็บเพียงเพราะเคียวอนั เลก็ ๆ หญิงสาวรบี ปลอ่ ยมืออีกฝ่ายเพราะรูส้ กึ อาย ทวา่ เขากลบั ดงึ มือนาง ไวไ้ มย่ อมปลอ่ ย แลว้ ใชม้ ือใหญ่ลบู ไลม้ ือนิวมือเลก็ ๆ อยา่ งแผว่ เบา มือของเขาทงั อนุ่ และใหค้ วามรูส้ กึ สบายอยา่ งบอกไมถ่ กู เหมยจือเอนกายพงิ ตน้ แขนแข็งแกรง่ ของเขา หลบั ตาลงอยา่ งสบายอารมณ์ มือใหญ่ของเซียวจิงซนั คอ่ ยๆ ลบู ไลน้ ิวมือของนางเรอื ยไปจนถงึ ขอ้ มือ จากนนั ก็รวบ รา่ งบางเขา้ มาไวใ้ นออ้ มกอด ฝ่ามือหยาบกรา้ นลบู ไปบน แผน่ หลงั นวลเนียนแลว้ คอ่ ยๆ ขยบั มาเกาะกมุ อยบู่ น หนา้ อกออ่ นน่มุ 15

เหมยจือเป็นหญิงสาวรูปรา่ งเลก็ เนินอกนอ้ ยๆ นนั กลม กลงึ มือใหญ่เคลา้ คลงึ อกนิมเบาๆ ผา่ นเสอื ผา้ ทีกนั อยู่ ทาํ ใหห้ ญิงสาวทีหลบั ตาพรมิ พลนั ลมื ตาขนึ ศีรษะทีซบ อยตู่ รงตน้ แขนใหญ่กาํ ยาํ ขยบั ไปมา เซียวจิงซนั กระซิบถามเสียงแหบพรา่ ทีขา้ งหนู างวา่ “เป็น อะไรหรอื ?” มือใหญ่ทีบีบเคลน้ ทรวงอกออ่ นน่มุ นนั เคลือนไหวอยา่ ง เป็นจงั หวะ จนแขง้ ขาของหญิงสาวเรมิ สนั ซกุ หนา้ ลงกบั แขนของเขาอยา่ งไรเ้ รยี วแรง เสยี งเลก็ ๆ พดู อยา่ งรวยรนิ “ขา...ขา้ ไมม่ ีแรงแลว้ ” 16

ชายหนมุ่ ตอบรบั เสยี งเบา “อืม” แลว้ กระซิบวา่ “ไม่ เป็นไร ขา้ จะอมุ้ เจา้ เอง” พดู จบกช็ อ้ นรา่ งนางอมุ้ ขนึ แนบ กบั แผงอกกวา้ ง 17

ตอนที 32 ช่วงเวลาแห่งความทรงจาํ เหมยจือรอ้ งดว้ ยความตกใจ มารูต้ วั อีกทีกอ็ ยใู่ นวงแขน ของเขาเสยี แลว้ หวั ใจนางเตน้ ระรวั แขง้ ขาออ่ นแรง ทาํ ไดเ้ พียงจบั กลา้ ม แขนของอีกฝ่ายไวแ้ น่น ซบหนา้ ลงกบั อกของเขาอยา่ ง เขินอาย เซียวจิงซนั อมุ้ นางขนึ ทงั ตวั ราวกบั อมุ้ เดก็ นอ้ ย เขาใชม้ ือ ขา้ งหนงึ กดตวั นางเขา้ มาแนบชิด สว่ นมืออีกขา้ งกล็ บู ไล้ อยบู่ นแผน่ หลงั บอบบาง 1

เหมยจือไดแ้ ตก่ ะพรบิ ตาปรบิ ๆ แหงนหนา้ มองดาวบน ทอ้ งฟา้ ยามราตรที ีสอ่ งประกายระยิบระยบั จากนนั ก็ หวนคดิ ถงึ เมือครงั ยงั เดก็ ตอนทีบิดายงั มีชีวติ อยกู่ ม็ กั จะ อมุ้ นางออกมาดดู าวเช่นนี ในยามนนั ครอบครวั ของนาง เรยี กไดว้ า่ มีความเป็นอยทู่ ีดีมาก อีกทงั บิดามารดากร็ กั และเอน็ ดนู างเชน่ กนั สว่ นจเู ถาก็เดินตามหลงั เสียง เลก็ ๆ เรยี กพีใหญ่ไมข่ าดปาก กระทงั วนั นีถงึ ดวงดาวบนฟา้ จะยงั คงสอ่ งสวา่ งงดงาม เชน่ เคย แตค่ รอบครวั เลก็ ๆ ครอบครวั หนงึ ทีอาศยั อยใู่ น หมบู่ า้ นกลางป่ากลางเขากลบั ไมเ่ ป็นเหมือนเมือก่อน แลว้ 2

เซียวจิงซนั รบั รูไ้ ดถ้ งึ ความผดิ ปกติของนาง จงึ เอย่ ถาม เสยี งออ่ นโยน “คิดอะไรอยหู่ รอื ?” เหมยจือสา่ ยหนา้ นอ้ ยๆ “ไมไ่ ดค้ ดิ เจา้ คะ่ แคม่ องดาว” เซียวจิงซนั กม้ หนา้ มองนาง “ถา้ แคด่ ดู าว เหตใุ ดตอ้ ง รอ้ งไหด้ ว้ ยเลา่ ?” หญิงสาวรบี ยกมือขนึ ลบู ใบหนา้ ก็พบวา่ ตนเองมีนาํ ตา ไหลออกมาจรงิ ๆ นางจงึ ยมิ แลว้ รบี ปาดนาํ ตาพรอ้ ม กลา่ ววา่ “ขา้ แคค่ ดิ ถงึ เรอื งในตอนเดก็ เจา้ คะ่ ” ชายหน่มุ ยกมือขนึ ปาดนาํ ตาบนแกม้ นวล พลางกลา่ ว 3

เสยี งทมุ้ “คดิ วา่ เรอื งอะไรเสยี อีก ทีแทเ้ จา้ กค็ ดิ ถงึ บิดานนั เอง” เหมยจือไดย้ นิ ก็มีสีหนา้ ไมส่ ดู้ ี แอบคิดในใจวา่ ตนไมใ่ ช่ เดก็ เลก็ ๆ เสียหนอ่ ยทีจะมารอ้ งไหห้ าบดิ า นางเบนหนา้ ลงไปซบแนบอกเขาอีกครงั ก่อนจะกลา่ วอยา่ งไมย่ อมรบั วา่ “ไมใ่ ช่เสียหน่อย ขา้ คิดเรอื งอืนตา่ งหาก” เซียวจิงซนั ใชม้ ือขา้ งหนงึ เชยใบหนา้ เลก็ ๆ ใหม้ องเขา แลว้ ถามดว้ ยนาํ เสียงจรงิ จงั “เจา้ เป็นอะไรกนั แน่?” เหมยจือพลนั คิดถงึ เรอื งทีนอ้ งสาวของตนพดู ในวนั นี จงึ แอบปรายตามองสีหนา้ ของเขาแลว้ เปรยวา่ “จเู ถาใกล้ 4

จะแตง่ งานออกเรอื นแลว้ ” เซียวจิงซนั เลกิ ควิ ขนึ เลก็ นอ้ ย แลว้ สง่ เสียง “ออ้ ...” ออก มาเพียงคาํ เดียว หญิงสาวใชน้ ิวเขียเลน่ ทีอกเขา “ออ้ ...อะไรกนั เจา้ คะ? เรอื งนีทา่ นมีความคดิ เหน็ อยา่ งไรเลา่ ?” เขาตอบอยา่ งนกึ ขาํ ในใจ “นางจะออกเรอื น แลว้ ขา้ ควร คดิ อยา่ งไรละ่ ?” เหมยจือเงยหนา้ มองก็เหน็ เพียงรอยยมิ จรงิ ใจจากเขา สดุ ทา้ ยกลบั เป็นนางเองทีตอ้ งตะลงึ เมือเหน็ วา่ อีกฝ่ายรู้ 5

ทนั วา่ นางกาํ ลงั คิดสงิ ใดอยู่ ใบหนา้ หญิงสาวแดงกาํ ขนึ มาทนั ที ก่อนจะพดู เสียงแผว่ เบา “ขา้ ก็ไมไ่ ดม้ ีความ หมายอืนสกั หน่อย...” นางไมไ่ ดอ้ ยากคิดเลก็ คดิ นอ้ ย เพียงแคต่ อ้ งการลองใจ เขาก็เทา่ นนั ! เซียวจิงซนั พยกั หนา้ แลว้ กลา่ ววา่ “อืม...ขา้ รู้ เจา้ ก็แค่ อยากบอกเรอื งจเู ถาจะแตง่ งานเทา่ นนั จะมีหมายความ เป็นอืนใดได.้ ..” เขาหยดุ คดิ ครูห่ นงึ แลว้ กลา่ วขนึ มาอีกวา่ “ตอนนีเราพอจะมีเงินอยบู่ า้ ง เจา้ กแ็ บง่ ใหน้ อ้ งของเจา้ เป็นสนิ เดิมฝังเจา้ สาวสกั หนอ่ ย ทา่ นแมข่ องเจา้ จะไดไ้ ม่ ตอ้ งเป็นกงั วลเรอื งนี ดีไหม?” 6

เหมยจือไดย้ นิ กร็ ูส้ กึ อบอนุ่ ใจ แตอ่ ีกใจกร็ ูส้ กึ ผดิ เพราะ ตามจรงิ แลว้ นางเองก็รูว้ า่ มารดาของตนรบี รอ้ นเกียว ขา้ วสาลีก็เพือจะไดเ้ อาไปขาย แลว้ นาํ เงินทีไดม้ าใชใ้ น การจดั เตรยี มสนิ เดิมฝังเจา้ สาวใหจ้ เู ถาอยา่ งสมหนา้ สม ตา หากจะวา่ กนั ตามตรง ครอบครวั ของนางกม็ ีทีทางเพียง แคน่ ี ผลผลติ ทีเก็บเกียวไดใ้ นแตล่ ะครงั จงึ ไมไ่ ดม้ ากมาย นกั แคจ่ ะใชเ้ ลยี งปากเลยี งทอ้ งคนในครอบครวั ก็ยงั ไม่ พอเลย หากตอ้ งแบง่ บางสว่ นออกไปขายอีกกจ็ ะยงิ แย่ ไปใหญ่ สว่ นนางเองกแ็ ตง่ งานออกเรอื นไปแลว้ คงจะไม่ เหมาะถา้ จะเป็นฝ่ายออกปากขอความช่วยเหลอื ให้ ครอบครวั ฝังมารดาของตน 7

ทวา่ ในยามนีเซียวจิงซนั กลบั เป็นฝ่ายออกปากเสียเอง นนั หมายถงึ เขาช่างมีนาํ ใจและหว่ งใยเอาใจใสผ่ อู้ ืน แต่ ครอบครวั เลก็ ๆ ของนางกบั เขาก็ไมไ่ ดม้ ีทรพั ยส์ นิ มาก มายเหลอื เฟื อ ถา้ แบง่ ออกไปจรงิ ๆ เหมยจือก็รูส้ กึ ผดิ ตอ่ เซียวจิงซนั ไมน่ อ้ ย เซียวจิงซนั พอจะมองออกวา่ ภรรยาสาวนนั คิดเชน่ ไร เขา ตบแผน่ หลงั นางเบาๆ เป็นการปลอบใจแลว้ กลา่ ววา่ “ไม่ วา่ จะเป็นลกู สาวหรอื ลกู เขย ถา้ สามารถช่วยมารดาได้ นนั ถือวา่ สมควรแลว้ อีกอยา่ ง...หนทางขา้ งหนา้ ของเรา ยงั อีกยาวไกล ขา้ ไมใ่ หเ้ จา้ ตอ้ งอดอยากหรอื เหน็บหนาว เป็นแน่” 8

เหมยจือฟังแลว้ รูส้ กึ ซาบซงึ ใจ “ขา้ รู.้ .. ทีทา่ นพดู มาทงั หมดก็ลว้ นแตท่ าํ เพือขา้ เชน่ นนั ...กแ็ ลว้ แตท่ า่ นเถอะเจา้ คะ่ ” . ในช่วงเก็บเกียว ผคู้ นในหมบู่ า้ นจะออกไปทาํ งานกนั ตงั แตเ่ ชา้ ตรู่ แลว้ กลบั เขา้ บา้ นอีกทีในยามคาํ เหมยจือและเซียวจิงซนั ก็ตอ้ งตืนนอนตงั แตฟ่ า้ ยงั ไมส่ าง เชน่ กนั เพือออกไปช่วยงานทางบา้ นมารดา 9

สว่ นซฮู หู ยนิ กต็ ืนมาทาํ งานตงั แตเ่ ชา้ อยา่ งขยนั ขนั แขง็ โชคดีทีมีลกู สาวและลกู เขยมาช่วยงานครงั นี ทาํ ใหใ้ ช้ เวลาแคส่ องวนั ขา้ วสาลีทงั หมดก็ถกู เก็บเกียวจนเสรจ็ แลว้ ถกู นาํ มากองรวมกนั เพือเตรยี มขนยา้ ยไปทีลานนวด ขา้ ว ซฮู หู ยนิ เข็นรถเข็นคนั เกา่ ทีจอดอยหู่ ลงั ประตใู หญ่ตรง ลานหนา้ บา้ นออกมา สว่ นคนอืนๆ ก็หอบกองขา้ วสาลี มามดั รวมกนั ก่อนจะลาํ เลยี งขนึ ไปบนรถเขน็ เมือรถเขน็ บรรทกุ รวงขา้ วสาลจี นเตม็ เซียวจิงซนั ก็ใช้ เชือกทีเตรยี มไวร้ ดั ใหแ้ น่นอีกรอบ ในทีสดุ รถเข็นคนั นอ้ ย ก็มีรวงขา้ วสาลีเป็นกองพะเนินจนรถเอียงโยเ้ ยแ้ ตก่ ็ไม่ 10

รว่ งลงมา เซียวจิงซนั รบั หนา้ ทีเข็นรถขนขา้ วไปยงั ลาน นวดขา้ ว ซฮู หู ยนิ สงั ใหอ้ าชิวเดนิ ตามเขาไปดว้ ย เพือช่วย พยงุ ไมใ่ หข้ า้ วรว่ งหลน่ ระหวา่ งทาง จากนนั นางและลกู สาวทงั สองก็ชว่ ยกนั เก็บขา้ วสาลีทีเหลอื อยนู่ าํ มามดั เป็น กองๆ ตงั เอาไว้ ทกุ คนในครอบครวั ยงุ่ วนุ่ วายกบั งานอยคู่ รงึ คอ่ นวนั ในที สดุ ขา้ วสาลที งั หมดกถ็ กู ขนยา้ ยไปทีลานนวดขา้ ว ไดเ้ ป็น ขา้ วสาลกี องใหญ่ ซฮู หู ยนิ เหน็ แลว้ ก็แอบปลาบปลมื ใจที ไดล้ กู เขยมาชว่ ยงาน ถา้ เป็นปีก่อนๆ ก็ไมร่ ูว้ า่ นางและ ลกู ๆ ตอ้ งทยอยเข็นรถมากนั เองสกั กีรอบถงึ จะเสรจ็ เมือถงึ ตอนเทียงวนั ทีแสงแดดแผดจา้ ซฮู หู ยนิ ก็บอกให้ บรรดาลกู ๆ กลบั ไปพกั ผอ่ นทีบา้ นกนั ก่อน สว่ นตนเองถือ 11

กระสอบใบใหญ่กม้ หนา้ กม้ ตาเกบ็ ขา้ วสาลีทีหลดุ รว่ งอยู่ ตามพืนนาอยา่ งขยนั ขนั แข็ง ดว้ ยเกรงวา่ เดก็ ๆ บา้ นอืน เหน็ เขา้ จะมาเก็บเอาไปเสียหมด เพราะตามธรรมเนียม แลว้ หากทีนาใดไดเ้ ก็บเกียวและขนยา้ ยขา้ วสาลีไปหมด แลว้ เดก็ ๆ ในหมบู่ า้ นจะสามารถมาเกบ็ ขา้ วสาลที ีรว่ ง หลน่ ตามทอ้ งนาไปได้ เหมยจือรูด้ ีวา่ ครอบครวั ของตนมีทีนาอยเู่ พียงเทา่ นี กวา่ จะไดผ้ ลผลติ แตล่ ะครงั ไมใ่ ชเ่ รอื งง่ายเลย ในยามทีแดด รอ้ นจดั เช่นนี นางเองกไ็ มอ่ าจปลอ่ ยใหม้ ารดาทาํ งาน เพียงลาํ พงั ได้ หญิงสาวจงึ ตดั สนิ ใจอยชู่ ่วยเก็บขา้ วในนา ตอ่ ในเมือนางไมย่ อมกลบั เซียวจิงซนั กต็ อ้ งอยชู่ ว่ ยดว้ ย เป็นธรรมดา ดงั นนั อาชิวและจเู ถาก็ไมก่ ลา้ ทีจะกลบั ไป กอ่ นเชน่ กนั สดุ ทา้ ยทกุ คนก็กม้ หนา้ กม้ ตาเก็บเมลด็ 12

ขา้ วสาลีทีรว่ งหลน่ อยใู่ นทีนาไมก่ ีหมนู่ นั จนกระทงั ดวงตะวนั เรมิ คลอ้ ยตาํ ไปทางทิศตะวนั ตก ใน ทีสดุ นาขา้ วสาลีทีถกู เกบ็ เกียวไปหมดแลว้ กเ็ หลอื แตต่ อ ขา้ วเทา่ นนั ซฮู หู ยนิ นาํ ตน้ ขา้ วสาลีทีทกุ คนเกบ็ ไดม้ ากอง รวมกนั แลว้ คอ่ ยๆ มดั รวมทีละนิดจนกลายเป็นกอใหญ่ ขนึ มา ขณะทีทาํ นางก็ยิมไมห่ บุ แลว้ กลา่ วอยา่ งอารมณ์ ดีกบั ลกู สาวและลกู เขยวา่ “เหนือยกนั มาทงั วนั คงจะหิว แลว้ พวกเจา้ สองคนกอ็ ยกู่ ินขา้ วดว้ ยกนั กบั เราเถอะ” เหมยจือเหนือยจนแขนขาไรเ้ รยี วแรง อีกทงั ยงั หิวจนทอ้ ง ไสแ้ หง้ ไปหมด นางคดิ วา่ เซียวจิงซนั เองกค็ งตอ้ งเหนือย เชน่ กนั และคงไมม่ ีแรงจะกลบั ไปทาํ อะไรทีบา้ นแลว้ นางจงึ ตอบรบั คาํ ชวนของมารดา 13

เมือทงั หมดกลบั มาถงึ บา้ นก็พบวา่ ทงั หมอ้ และเตานนั เยน็ เฉียบไมม่ ีอาหารเหลอื อยเู่ ลย ซฮู หู ยินรบี หยบิ ผา้ มา ผกู เอวแลว้ เดนิ เขา้ ครวั นางจดุ ไฟในเตาเพือตม้ ขา้ ว จาก นนั กใ็ สผ่ กั ป่าลงไปเลก็ นอ้ ยแลว้ คนใหเ้ ขา้ กนั เพียงครู่ เดียวก็ไดอ้ าหารมือเยน็ แบบเรยี บง่ายกินรว่ มกนั หลงั จากกินอิม เหมยจือและเซียวจิงซนั กข็ อตวั กลบั ฝ่าย เจา้ บา้ นเองเหน็ วา่ ยามนีใกลค้ าํ เตม็ ทีจงึ ไมไ่ ดช้ วนใหอ้ ยู่ ตอ่ สองสามีภรรยาจงึ พากนั เดินกลบั ไปบา้ นของตน . 14

ระหวา่ งทางทีกาํ ลงั เดินกลบั ทอ้ งฟา้ เรมิ มืดลง กลมุ่ เมฆสีแดงลอ่ งลอยอยเู่ หนือทิวเขาทีหา่ งออกไป แสง ตะวนั ยามลบั ขอบฟา้ สาดสอ่ งลงบนกองขา้ วสาลี เหลอื งอรา่ มทีวางเรยี งรายตรงลานนวดขา้ ว และสะทอ้ น ใหเ้ หน็ ใบหนา้ เปือนยิมของผคู้ นซงึ กาํ ลงั เกบ็ เกียวผล ผลติ ทีเฝา้ รอมาแรมเดือน พอไดเ้ หน็ ภาพเหลา่ นีเหมยจือกย็ มิ นอ้ ยๆ “ในฤดเู กบ็ เกียวของทกุ ปี ขา้ ชอบช่วงเวลานีทีสดุ เลยเจา้ คะ่ ” เซียวจิงซนั รูด้ ีวา่ ภรรยาของตนนนั เหนือยเพียงใด ชาย หน่มุ จบั มือเลก็ ๆ ของนางขนึ มาลบู อยา่ งออ่ นโยน พลาง 15

ถามวา่ “ทาํ ไมเลา่ ? เจา้ ตอ้ งเหนด็ เหนือยขนาดนีแลว้ ยงั จะชืนชอบชว่ งเวลาเชน่ นีอีกหรอื ?” แววตาทีเขามองมา เตม็ ไปดว้ ยความสงสาร 16

ตอนที 33 สุดจะทน หลงั จากไดก้ ินขา้ วเยน็ เหมยจือก็รูส้ กึ วา่ ตนเองมีเรยี ว แรงขนึ นางเหมอ่ มองลานนวดขา้ วทีอยไู่ กลออกไป ก่อนจะตอบ สามี “พวกเราทาํ งานเหน็ดเหนือยกนั ตลอดทงั ปีกไ็ มใ่ ช่ เพือรอคอยสงิ นีหรอื เจา้ คะ ไมว่ า่ ชาวนาคนไหนตา่ งกร็ อ ชว่ งเวลานีดว้ ยกนั ทงั นนั ทา่ นดขู า้ วสาลสี เี หลือง ทองอรา่ มตรงลาดนวดนนั สิ สงิ เหลา่ นนั ลว้ นเป็นความ หวงั ของพวกเรา” เซียวจิงซนั รวบตวั นางเขา้ มากอด สายตาของทงั สอง ทอดยาวไปยงั ลานนวดขา้ ว ดวงตะวนั แดงฉานคอ่ ยๆ ลา 1

ลบั ขอบฟา้ แสงนนั สอ่ งสะทอ้ นใหเ้ หน็ เงาของผคู้ นทียงั สาละวนกบั การทาํ งาน นีคงเป็นความสดใสของฤดรู อ้ น และเป็นความงดงามของฤดแู หง่ การเกบ็ เกียว ชายหน่มุ กม้ หนา้ ลง ลบู แกม้ หญิงสาวอยา่ งเบามือ พดู ดว้ ยนาํ เสียงออ่ นโยน “เจา้ รออีกสกั หน่อย ถา้ เรามีเงิน แลว้ ขา้ จะหาซือทีสกั แปลง เจา้ จะไดม้ ีขา้ วสาลีเกบ็ เกียว บา้ งดีหรอื ไม?่ ” เหมยจือยกมือขนึ กมุ มือใหญ่ทีกอดตนอยู่ หวั เราะเสียง สดใส “ขา้ ไมไ่ ดอ้ ยากไดส้ กั หน่อย เพียงพดู ไปเช่นนนั เอง วนั นีเหนือยมาทงั วนั รบี กลบั บา้ นไปอาบนาํ นอนดีกวา่ เจา้ คะ่ ” 2

เซียวจิงซนั มองภรรยาสาวของตน แกม้ นวลถกู แสงแดด ยามเยน็ จบั จนแดงระเรอื นางสวมใสเ่ สอื ผา้ เนือหยาบ และเรยี บง่าย ทวา่ ใบหนา้ เปียมไปดว้ ยรอยยมิ อิมเอมใจ เขาหวั เราะออกมาแลว้ กลา่ ววา่ “ได้ อาบนาํ นอน” แมจ้ ะเป็นคาํ กลา่ วเรยี บๆ แตเ่ หมยจือกลบั รูส้ กึ วา่ ‘อาบ นาํ นอน’ ของเขาฟังดหู ว้ นไปสกั หน่อย แตก่ ลบั ใหค้ วาม รูส้ กึ ลกึ ซงึ อยา่ งนา่ ประหลาด จนนางอดคิดเตลดิ ไปไกล ไมไ่ ด้ ใบหนา้ หญิงสาวรอ้ นผา่ วขนึ มาทนั ที โชคยงั ดีที แสงสดุ ทา้ ยของวนั สาดสอ่ งจนทกุ อยา่ งกลายเป็นสแี ดง ไปหมด เซียวจิงซนั จงึ ไมท่ นั เหน็ ใบหนา้ ทีแดงกาํ ของตน ในคืนนนั หลงั จากอาบนาํ เสรจ็ เหมยจือก็ขนึ เตียงนอน 3