Hunter's Lady ดรุณีสุดที่รัก เล่ม1

ลกู ทอ้ สองผลนีจะเลก็ ทวา่ ตอนนีกลบั คอ่ ยๆ เตง่ ตงึ ขนึ มาทาํ ใหย้ งิ สมั ผสั ไดถ้ งึ ความออ่ นน่มุ และบอบบาง มือ ใหญ่ของเซียวจิงซนั ทีคนุ้ เคยกบั การจบั คนั ธนแู ละทาํ งานหนกั ยามนีกลบั พยายามเคลา้ คลงึ ปทมุ ถนั ออ่ นนมุ่ อยา่ งเบามือทีสดุ เพือใหเ้ หมยจือทีไรป้ ระสบการณไ์ ม่ ตอ้ งเจ็บปวดจนเกินไป เหมยจือรูส้ กึ วา่ หนา้ อกของตนตงึ จนทนไมไ่ หว ทงั เจบ็ ทงั จกั จี ทวา่ เขากย็ งั เคลา้ คลงึ อยเู่ ชน่ นนั ความรูส้ กึ ทีไมร่ ูจ้ กั ทาํ ใหน้ างหวาดหวนั จงึ ใชม้ ือทงั สองขา้ งจบั ทีขอ้ มือของ อีกฝ่าย คิดจะหยดุ การกระทาํ ของเขา ทวา่ เซียวจิงซนั นนั พละกาํ ลงั ลน้ เหลอื มือเลก็ ๆ ของเหม ยจือจะไปหยดุ มือใหญ่ของเขาไดอ้ ยา่ งไร ชายหน่มุ ใชม้ ือ 7

เพียงขา้ งเดียวรวบมือทงั สองขา้ งของเหมยจือเอาไว้ สว่ น อีกมือลบู ไลร้ า่ งออ่ นนมุ่ ลงไปเรอื ยๆ จนถงึ ช่วงเอวแลว้ เลยลงไปทีหนา้ ทอ้ ง ทาํ ใหน้ างตอ้ งบดิ รา่ งไปมาอยา่ งไม่ อาจควบคมุ สดุ ทา้ ยมือใหญ่ก็ลบู ไลไ้ ปจนถงึ บรเิ วณ หวา่ งขา ก่อนจะฝ่าพงหญา้ ทีรกชฏั แยกกลีบดอกไมแ้ รก แยม้ เพือหาเกสรอยา่ งชาํ นาญ เขาใชน้ ิวมือคลงึ เลน่ เพียง เบาๆ กระทงั เกสรนนั ชมุ่ ชืนไปดว้ ยนาํ หวานทีผดุ ออกมา จนกายสาวผอ่ นคลายความแขง็ เกรง็ ลง เมือเขาเหน็ วา่ นางพรอ้ มแลว้ กใ็ ชม้ ือทงั สองขา้ งชอ้ น สะโพกกลมกลงึ ขนึ นาํ พาความแขง็ ขงึ ทีกาํ ลงั ชชู นั ของ ตนลบู ไลไ้ ปบนยอดเกสรช่มุ ฉาํ เหมยจือรูส้ กึ ถงึ อะไร บางอยา่ งทีพยายามเบียดเขา้ ไปในกายนาง สงิ ทีรุกลาํ เขา้ มานนั รอ้ นผา่ วจนทาํ ใหน้ างทงั อายและกลวั อาการ 8

เกรง็ เรมิ กลบั มาอีกครงั เซียวจิงซนั จงึ คลงึ ยอดเกสรนนั อยา่ งนมุ่ นวลอีกรอบ เมือรูส้ กึ วา่ รา่ งกายนางคอ่ ยๆ ผอ่ น คลายลง เขาจงึ เบียดแกน่ กายเขา้ ไปในความออ่ นนมุ่ ช่มุ ชืนอยา่ งชา้ ๆ เหมยจือรูส้ กึ จกุ แนน่ ตรงช่องเลก็ แคบของตน รบั รูถ้ งึ บาง สงิ ทีแขง็ ขงึ และใหญ่โตทีพยายามเขา้ มาในรา่ งทีละนิด สมองของเหมยจือเรมิ พรา่ เลอื น งนุ งงกบั สงิ ทีกาํ ลงั เกิด ขนึ ชวั แวบหนงึ พลนั นกึ ถงึ คาํ พดู หยาบโลนทีเคยไดย้ ิน มา นีเขากาํ ลงั เขา้ มาในกายนางแลว้ สนิ ะ คราวนีนางก็ จะไมใ่ ชส่ าวพรหมจรรยอ์ ีกแลว้ ! เมือคิดถงึ ตรงนี ในหวั ของนางกพ็ ลนั สวา่ งวาบ คดิ ถงึ เรอื งสาํ คญั เรอื งหนงึ ขนึ มาได้ 9

ผา้ ขาว! ตอนทีพวกเขากาํ ลงั ทาํ เรอื งนีกนั อยคู่ วรจะปผู า้ ขาวรอง ไวด้ ว้ ย! คาํ พดู ของหงเจ่าทีรมิ ลาํ ธารพลนั ผดุ ขนึ มาในหวั ใครๆ ตา่ งวพิ ากษว์ จิ ารณถ์ งึ ความบรสิ ทุ ธิผดุ ผอ่ งของ นาง และนีเป็นครงั แรก ทาํ ไมนางถงึ ไมใ่ ชผ้ า้ ขาวพสิ จู น์ ความบรสิ ทุ ธิผดุ ผอ่ งของตนเลา่ ? ตอนนีสงิ ทีรองอยดู่ า้ น ลา่ งเป็นเพียงเสือผืนบาง เมือเลอื ดนนั หยดลงบนเสอื แค่ เชด็ ถทู ีเดียวกอ็ อก นางจะปลอ่ ยใหเ้ ป็นเชน่ นนั ไดอ้ ยา่ ง ไร? ตอนนนั เองชว่ งลา่ งของเซียวจิงซนั ก็ออกแรงกระแทกเขา้ มาอีก ของสงิ นนั เรมิ เขา้ มาลกึ ขนึ เหมยจือตกใจเป็น 10

อยา่ งมาก คิดอะไรไมท่ นั ผลกั อกกวา้ งของเซียวจิงซนั ออกเตม็ แรงแลว้ ตะโกนเสียงดงั “อยา่ นะ!” . เสียงตะโกนของหญิงสาวดงั ขนึ ทา่ มกลางความมืด ไมเ่ พียงเหมยจือเทา่ นนั ทีตกตะลงึ กบั เสยี งตวั เอง เซียว จิงซนั เองกต็ กใจไมแ่ พก้ นั นางรบี สา่ ยหนา้ อธิบายดว้ ยนาํ เสยี งตะกกุ ตะกกั “ตะ... 11

ตอนนีไมไ่ ด.้ ..มะ...ไมม่ ี...ผา้ ขาว...ไมไ่ ด!้ ” ลมหายใจถีกระชนั ของเซียวจิงซนั คอ่ ยๆ สงบลง เขาจอ้ ง มองใบหนา้ ตืนตระหนกของเหมยจือเงียบๆ สดุ ทา้ ยก็ ผละจากกายนางแลว้ ลกุ ไปจากเตียง ทีแรกเหมยจือคดิ วา่ เขาคงจะเดินไปหยิบผา้ ขาว ทวา่ เซียวจิงซนั กลบั หยิบเสอื คลมุ ขนึ มาสวม ใสร่ องเทา้ แลว้ เดนิ ตรงไปยงั ประตู เหมยจือมองตามอยา่ งงนุ งง รบี เรยี กอีกฝ่ายใหห้ ยดุ แลว้ ถามอยา่ งรอ้ นใจ “ทา่ นจะออกไปไหน?” 12

เซียวจิงซนั ชะงกั ฝีเทา้ นิงไปครูห่ นงึ แลว้ หนั มาตอบวา่ “ขา้ เคยบอกวา่ หากเจา้ ไมย่ ินยอม ขา้ จะไมแ่ ตะตอ้ งตวั เจา้ แมว้ นั นีขา้ ไมอ่ าจควบคมุ ตนเองได้ แตเ่ จา้ กไ็ มต่ อ้ ง กลวั ” พดู จบกห็ นั หลงั เดนิ ออกประตไู ป เหมยจือนงั นิงอยเู่ พียงลาํ พงั ภายใตแ้ สงจนั ทรน์ วลทีสาด สอ่ งเขา้ มาในหอ้ ง ฉวยผา้ หม่ ขนึ มากอดไวแ้ นบกาย พลางคดิ ทบทวนวา่ เกิดอะไรขนึ ? จรงิ ๆ แลว้ เขาแค่ สงสารนาง หรอื รงั เกียจนางกนั แน่? และคืนนนั เซียวจิงซนั กไ็ มไ่ ดก้ ลบั เขา้ มาในบา้ นอีก เขา นอนใตต้ น้ ไมน้ อกลานตลอดทงั คืน เหมยจือเหน็ แลว้ ก็ อดสงสารไมไ่ ด้ แตน่ างเองก็ไมร่ ูจ้ รงิ ๆ วา่ เกิดอะไรขนึ กนั แนแ่ ละก็ไมก่ ลา้ ถามกบั เขาตรงๆ 13

. เชา้ วนั รุง่ ขนึ เซียวจิงซนั ไมพ่ ดู ถงึ เรอื งทีเกิดขนึ เมือคืนอีกเลย และ พยายามหลกี เลยี งการเผชิญหนา้ กบั นาง ตอนแรกนางกร็ ูส้ กึ ตืนกลวั อยบู่ า้ ง แตเ่ มือเหน็ อีกฝ่ายมี ทา่ ทางไมร่ ูร้ อ้ นรูห้ นาว นางจงึ ไดแ้ ตแ่ อบมองอยา่ งหวาด หวนั หงุ หาอาหารดว้ ยความระมดั ระวงั ลอบมองสหี นา้ ของเขาดว้ ยความระแวง แตน่ อกจากเขาจะพยายาม หลบหนา้ หลบตานางแลว้ เรอื งอืนๆ กแ็ ทบจะไมไ่ ดท้ าํ 14

อะไรผดิ แผกไปจากเดมิ กระทงั เวลากินขา้ วเขายงั บอก ใหน้ างกินใหม้ ากหนอ่ ย ทา่ ทีของเขาทาํ ใหน้ างรูส้ กึ ประหลาดใจ พยายามนกึ ยอ้ นถงึ เหตกุ ารณใ์ นคาํ คืนทีผา่ นมา นางพดู อะไรผดิ ไป งนั หรอื ? เหตใุ ดเซียวจิงซนั ถงึ ปฏิบตั ติ อ่ นางเช่นนี ยงิ ทบทวนนางก็ยงิ ไมเ่ ขา้ ใจ สดุ ทา้ ยกค็ ิดเองเออเองวา่ เขา อาจไมไ่ ดต้ งั ใจจะมีอะไรกบั นางจรงิ ๆ พอคิดเชน่ นีเหม ยจือก็อดกลา่ วโทษตนเองไมไ่ ด้ หากไมอ่ ยากมีกไ็ มต่ อ้ งมี ส!ิ นางเคยไดย้ ินวา่ ชายหญิงยามมีสมั พนั ธก์ นั ครงั แรกฝ่าย หญิงจะเจ็บมากอีกอยา่ งเจา้ สงิ นนั ของเขาดทู า่ จะใหญ่ เอาการ พอคิดวา่ เจา้ สงิ นนั ตอ้ งเขา้ มาอยใู่ นกายตนเอง 15

เหมยจือกร็ ูส้ กึ กลวั ขนึ มา เรอื งแบบนีไมม่ ีก็ดีแลว้ ! หลงั ปลอบตวั เองเสรจ็ นางกเ็ บาใจขนึ มาบา้ ง 16

ตอนที 18 บ้านมันร้อน คราแรกเหมยจือนกึ วา่ เรอื งจะจบเพียงเทา่ นี ทวา่ คืนนนั นางกพ็ บวา่ เซียวจิงซนั ไมม่ านอนบนเตียงกบั ตนอีก เขาหยบิ เสือผืนหนงึ นาํ ไปปบู นทีนอนฟางใต้ ตน้ ไมแ้ ลว้ กน็ อนทีนนั เหมยจือเฝา้ มองการกระทาํ ของอีกฝ่ายอยา่ งงนุ งง นาง เดนิ ไปหยดุ อยดู่ า้ นขา้ งแลว้ ถามวา่ “ทา่ นกาํ ลงั ทาํ อะไร?” เซียวจิงซนั กม้ หนา้ กม้ ตาจดั แจงทีนอนของตนเองโดยไม่ 1

มองนางสกั นิด ตอบกลบั เสียงเรยี บ “ฤดรู อ้ นในหอ้ งอบ อา้ วเกินไป นอนใตต้ น้ ไมค้ อ่ ยเยน็ สบายหน่อย” ในใจเหมยจือรูส้ กึ แปลกประหลาด รูด้ ีวา่ นีเป็นเพียงขอ้ อา้ งของเขา ถงึ ในหนา้ รอ้ นพวกผชู้ ายในหมบู่ า้ นมกั จะ ออกไปนอนในทีโลง่ กจ็ รงิ แตน่ นั ตอ้ งเป็นชว่ งทีอากาศ รอ้ นมากๆ เทา่ นนั ยามนีอากาศไมร่ อ้ นมากจงึ ไมม่ ีความ จาํ เป็นตอ้ งออกไปนอนดา้ นนอก และหากจะวา่ ไป แลว้ กระทอ่ มหลงั นีมีลมจากภเู ขาพดั เขา้ มาจนเยน็ สบาย รอบดา้ น แลว้ ทาํ ไมเซียวจิงซนั ถงึ บอกวา่ รอ้ นอบอา้ วจน เขา้ ไปนอนดา้ นในไมไ่ ด!้ ทงั หมดนีเพียงเพือจะหลบหนา้ นางเทา่ นนั พอเหมยจือ คิดวา่ สามีทีเคยเอาใจใสเ่ รมิ ทีจะหลบหนา้ ตนแลว้ นางก็ 2

รูส้ กึ ถงึ ความไมแ่ น่นอนในอนาคตของตวั เองขนึ มา หยาดนาํ คอ่ ยๆ เออ่ คลอเตม็ สองตา จอ้ งมองชายตรง หนา้ ดว้ ยสายตาพรา่ มวั แลว้ เอย่ ถามเสียงแผว่ เบา “หาก ทา่ นมีเรอื งใดทีไมพ่ อใจไดโ้ ปรดบอกขา้ มาตามตรงได้ ไหม?” ในทีสดุ เซียวจิงซนั ก็ยอมเงยหนา้ ขนึ สายตาคมเขม้ จอ้ ง มองนางแวบหนงึ เมือเหน็ วา่ ดวงตาของเหมยจือมีนาํ ตา คลอ ทา่ ทางเขาก็ออ่ นลงแตย่ งั ไมเ่ ปลยี นความตงั ใจ “เจา้ เขา้ ใจผิดแลว้ ขา้ ไมไ่ ดม้ ีความหมายเป็นอืน” ทวา่ หญิงสาวกลบั ไมเ่ ชือ นางพยายามกลนั นาํ ตา พดู ดว้ ยนาํ เสยี งนอ้ ยเนือตาํ ใจวา่ “ช่างเถอะ ในเมือทา่ นชอบ นอนขา้ งนอกมากกวา่ เช่นนนั กต็ ามใจ” 3

หลงั จากพดู จบเหมยจือกห็ นั หลงั ใหแ้ ละเดินกลบั เขา้ ไป ในบา้ น ในเมือเซียวจิงซนั เป็นสามีของนาง นางก็ไมม่ ี สทิ ธิทีจะไมพ่ อใจเขาและไมส่ ามารถฉดุ กระชากใหเ้ ขา เขา้ มาในบา้ นได้ ทวา่ นางกไ็ มอ่ าจหา้ มความรูส้ กึ เสียใจ ไดเ้ ช่นกนั หญิงสาวจงึ เอาเสอื ผา้ ทงั หมดของเซียวจิงซนั ใสล่ งในตะกรา้ ไมไ่ ผ่ เตรยี มจะเอาไปซกั ในวนั รุง่ ขนึ ตอน คาํ หลงั จากอาบนาํ เสรจ็ เขาจะไดไ้ มม่ ีเสอื เปลยี น! คืนนีเหมยจือนอนหลบั ไมส่ นิท หลายตอ่ หลายครงั ทีตืน ขนึ มากลางดกึ แลว้ วิงเทา้ เปลา่ ไปทีหนา้ ตา่ งเพือมองดู เขา ใตต้ น้ ไมใ้ หญ่ภายใตแ้ สงจนั ทรน์ วลชายหน่มุ ยงั คง นอนหลบั สนิทอยทู่ ีเดมิ 4

. เชา้ วนั ใหม่ เหมยจือตืนนอนแบบไมส่ ดชืนนกั พอออกไปยงั ลานหนา้ บา้ นก็เหน็ วา่ เซียวจิงซนั ทาํ อาหารเสรจ็ เรยี บรอ้ ยแลว้ คง เป็นเพราะเมือคืนเขานอนดา้ นนอก พอดวงอาทติ ยย์ าม เชา้ โผลอ่ อกมา แสงแดดเจิดจา้ จงึ ทาํ ใหต้ ืน เหมยจือรู้ เรอื งนีเป็นอยา่ งดี แตใ่ นเมือเขาตดั สนิ ใจนอนขา้ งนอก เอง ถงึ ตนพดู ไปก็ไรป้ ระโยชน์ นางคงไมส่ ามารถลากตวั เขากลบั เขา้ ไปในบา้ นไดแ้ น่ พอเขา้ ชว่ งสาย เหมยจือกเ็ อาเสอื ผา้ ทีเตรยี มไวต้ งั แตเ่ มือ 5

คืนออกไปซกั บงั เอิญเซียวจิงซนั เหน็ เขา้ พอดี จงึ บอกวา่ “ไมต่ อ้ งเอาไปซกั ทงั หมดหรอก” อนั ทีจรงิ เขาหมายถงึ หากนางซกั ผา้ มากเกินไปก็อาจจะ เหนือย หาไดล้ ว่ งรูถ้ งึ แผนการทีแทจ้ รงิ ในใจของเหมยจือ ทวา่ หญิงสาวไดย้ ินก็กดั รมิ ฝีปากแนน่ ไมย่ อมเอย่ อะไร ทงั สนิ เดินออกจากบา้ นทนั ที เซียวจิงซนั ขมวดคิวแน่น มองตามนางดว้ ยสีหนา้ งนุ งง . รมิ ลาํ ธาร 6

มีบรรดาหญิงสาวจบั กลมุ่ กนั ซกั เสือผา้ และสนทนากนั อยา่ งเคย ตอนทีเหมยจือไปถงึ ก็ไดย้ นิ เสยี งรอ้ งทกั มาแต่ ไกล พอมองไปกร็ ูว้ า่ เป็นอาจิน เหมยจือจงึ สง่ ยมิ ใหแ้ ลว้ เดินไปหา อาจินพาเหมยจือไปซกั เสอื ผา้ ในจดุ ทีหา่ งไกลผคู้ น สตรี ทงั สองซกั ผา้ กนั ไปพลางหยอกลอ้ กนั ไปพลาง ตอนนีเอง ทีเหมยจือนกึ ถงึ เรอื งระหวา่ งตนกบั เซียวจิงซนั ขนึ มาได้ จงึ สอบถามอาจินวา่ ช่วงนีในหมบู่ า้ นยงั มีข่าวลอื เกียวกบั ตนหรอื ไม?่ อาจินไดย้ นิ เหมยจือถามกล็ งั เลอยคู่ รูห่ นงึ กอ่ นจะบอกวา่ “ก็ผหู้ ญิงปากยืนปากยาวพวกนนั นนั แหละ วนั ๆ เอาแต่ พดู เรอื งบา้ นโนน้ ทีบา้ นนีที” 7

เหมยจือกลบั ไมม่ ีทา่ ทีโกรธเคือง นางเพียงยมิ นอ้ ยๆ ถามตอ่ วา่ “แลว้ พดู เรอื งอะไรกนั บา้ งเลา่ ?” อาจินลอบมองสหี นา้ สหายแลว้ เอย่ วา่ “เจา้ อยากรูเ้ รอื ง พวกนนั ไปทาํ ไม ถงึ รูไ้ ปกร็ งั แตจ่ ะทาํ ใหไ้ มส่ บายใจเสยี เปลา่ ” มาถงึ ตอนนีคาํ นินทาวา่ รา้ ยตา่ งๆ ไมไ่ ดม้ ีผลตอ่ นางอีก แลว้ เหมยจือจงึ รบเรา้ ใหอ้ าจินรบี เลา่ “ไมเ่ หน็ จะเป็นไร ในเมือคนอืนกลา้ วา่ เรา แลว้ ทาํ ไมเราตอ้ งไมก่ ลา้ ฟัง ความคิดเหน็ ของพวกเขาเลา่ ? ฟังแกเ้ บือสกั หน่อยก็ดี เหมือนกนั ” 8

เมือเหน็ วา่ อีกฝ่ายยงั คงยาํ ถาม อาจินจงึ เลา่ อยา่ งจาํ ใจ “เฮอ้ ... คนในหมบู่ า้ นก็พดู แตเ่ รอื งเกา่ ๆ นนั ละ่ จะไปมี เรอื งใหมอ่ ะไรไดอ้ ีกเลา่ !” พอพดู จบก็เหมือนคิด บางอยา่ งได้ ถามกลบั ไปวา่ “แตไ่ มก่ ีวนั มานีขา้ ไดย้ นิ แม่ สามีบอกวา่ ชว่ งนีสามีของเจา้ ออกมานอนทีลานหนา้ บา้ น พวกเจา้ มีปัญหาอะไรกนั หรอื ?” เหมยจือหลดุ หวั เราะ เป็นไปตามคาด ‘เรอื งดีคนภาย นอกไมอ่ าจลว่ งรู้ เรอื งไมด่ ีกลบั เลา่ ลอื กนั ไปไกลถงึ พนั ล’ี แมแ้ ตเ่ รอื งทีเซียวจิงซนั ออกมานอนตรงลานบา้ นก็ยงั มี คนคอยจบั ตามองเลย อาจินเหน็ เหมยจือยงั คงหวั เราะไดก้ ช็ กั จะรอ้ นใจ “เหตใุ ด 9

เจา้ ถงึ ดไู มท่ กุ ขร์ อ้ นเลยเลา่ ขา้ เสยี อีกกลบั รอ้ นใจแทน” เหมยจือสา่ ยหนา้ พลางกลา่ ววา่ “ไมม่ ีอะไรสกั หนอ่ ย เขา แคบ่ น่ วา่ ในบา้ นรอ้ นกเ็ ลยออกมานอนขา้ งนอก” อาจินฟังแลว้ กย็ งั ไมป่ ักใจเชือ นางเหลยี วซา้ ยมองขวา คอ่ ยๆ ขยบั เขา้ ไปใกลแ้ ลว้ กระซิบถามใหไ้ ดย้ นิ กนั สอง คน “ตอนเขาอยบู่ นเตียงเป็นเชน่ ไรบา้ ง?” เรมิ แรกเหมยจือยงั ไมเ่ ขา้ ใจ จงึ ถามกลบั ดว้ ยความสงสยั “อะไรคือ...เป็นเช่นไร?” อาจินรอ้ งอทุ านขนึ มา “ไอห้ ยา!” แลว้ พดู ตอ่ เสียงเบา “ก็ 10

เรอื งนนั น่ะ!” เหมยจือเหน็ หนา้ สีหนา้ กาํ กวมของอีกฝ่ายก็เขา้ ใจทนั ที ใบหนา้ พลนั แดงกาํ ตอบสง่ เดชไปวา่ “กด็ ีกระมงั ” ทวา่ อาจินสงั เกตจากสีหนา้ ของเหมยจือกพ็ อจะดอู อกวา่ ไมไ่ ดเ้ ป็นไปตามทีพดู จงึ ถามอยา่ งคาดเดาไปวา่ “เขารูป รา่ งสงู ใหญ่ถงึ เพียงนนั ของนนั คงตอ้ งใหญ่มากแน่ เจา้ รบั ไหวหรอื ? หรอื วา่ มีไวแ้ คด่ แู ตใ่ ชก้ ารไมไ่ ด?้ ” เหมยจือรูจ้ กั นิสยั สหายดีวา่ เป็นคนพดู ตรงๆ และยามที พวกสาวๆ มาอยรู่ วมกนั ก็มกั จะพดู คยุ ถงึ แบบนี แตพ่ อ มาเป็นตนถกู ถามก็รูส้ กึ ขดั หยู งิ นกั เหมยจือหนา้ แดงหู 11

แดงไปหมด ลกุ ขนึ ยืนทาํ ทา่ ทางปันปึงแลว้ กลา่ ววา่ “เจา้ พดู อะไรของเจา้ ขา้ ไมค่ ยุ ดว้ ยแลว้ !” อาจินเหน็ ทา่ ทางเหนียมอายของเหมยจือกท็ าํ เสียง “หึ ห”ึ แลว้ พดู ตอ่ วา่ “เหน็ ทีเซียวจิงซนั คนนีคงจะแรงไมด่ ี พอ” . ใกลพ้ ลบคาํ ซฮู หู ยินรบี รอ้ นมาหาลกู สาวทีบา้ น ตอนนนั เซียวจิงซนั ออกไปลา่ สตั วย์ งั ไมก่ ลบั พอมาถงึ คนเป็นแมก่ ล็ ากตวั 12

ลกู สาวเขา้ ไปในบา้ นทนั ที แลว้ เคน้ ถามเสียงเบา “เหม ยจือ เจา้ กบั เขาเกิดเรอื งอะไรขนึ กนั แน่?” เหมยจือแอบคดิ ในใจวา่ ตอนนีข่าวลอื นนั คงรูถ้ งึ หทู า่ น แมแ่ ลว้ นางยมิ นอ้ ยๆ แลว้ ตอบวา่ “ไมม่ ีเจา้ คะ่ ” สีหนา้ มารดาบง่ บอกวา่ ไมพ่ อใจกบั คาํ ตอบ จงึ ถามคาด คนั “พดู มาใหก้ ระจ่างเดียวนี อะไรคือไมม่ ี? ผวั เมียไม่ นอนดว้ ยกนั แลว้ จะเรยี กวา่ ไมม่ ีไดอ้ ยา่ งไร?” เหมยจือพดู อยา่ งไมใ่ สใ่ จ “จะนอนดว้ ยกนั หรอื ไม่ ก็ไม่ เหน็ จะตา่ ง” 13

ซฮู หู ยินมองสาํ รวจลกู สาว พลนั ขยบั ตวั เขา้ มาใกล้ แลว้ กระซิบถาม “เรอื งบนเตียงเขาใชไ้ มไ่ ดร้ ?ึ ” เหมยจือคาดไมถ่ งึ วา่ ในวนั เดียวกนั นางจะถกู ถามเรอื งนี ถงึ สองครงั หนาํ ซาํ หนงึ ในคนทีถามยงั เป็นมารดาของ นางอีกดว้ ย หญิงสาวกม้ หนา้ งดุ แลว้ ตอบวา่ “กด็ ีเจา้ คะ่ ” หากนางบอกมารดาไปตามตรงวา่ ตนกบั สามียงั ไมเ่ คยมี เรอื งเช่นนนั ก็ไมร่ ูอ้ ีกฝ่ายจะวา่ อยา่ งไร ถา้ เชน่ นนั สยู้ งั ไม่ บอกจะดีกวา่ ซฮู หู ยินอยากจะซกั ไซต้ อ่ ทวา่ พอเหน็ เหมยจือใบหนา้ แดงกาํ และเอาแตก่ ม้ หนา้ ทา่ ทีเหมือนไมย่ อมเปิดปาก 14

พดู ง่ายๆ สดุ ทา้ ยนางก็ตอ้ งยอมกลบั ไปอยา่ งจนใจ ก่อน จากไปยงั อดบน่ ไมไ่ ด้ “เจา้ ลกู คนนี เมือไรถงึ จะทาํ ใหข้ า้ หายหว่ งไดส้ กั ที!” เหมยจือเองกร็ ูส้ กึ จนปัญญา นางไมอ่ ยากใหม้ ารดาตอ้ ง เป็นกงั วลเรอื งของตน ทวา่ ยามนีความสมั พนั ธร์ ะหวา่ ง เซียวจิงซนั กบั นางใชว่ า่ แคต่ นพดู แลว้ ทกุ อยา่ งจะจบ อีก ฝ่ายรูปรา่ งสงู ใหญ่แขง็ แรงปานนนั นางเองคงไมม่ ีกาํ ลงั พอจะบงั คบั ใหเ้ ขาขนึ ไปนอนบนเตียงไดแ้ น่ . ตอนคาํ 15

เหมยจือออกไปหาบนาํ ทีรมิ ลาํ ธารดว้ ยตนเอง สถานการณร์ ะหวา่ งเขากบั นางตอนนียงั คลมุ เครอื เหม ยจือจงึ ไมอ่ ยากใหเ้ ขาหาบนาํ มาใหเ้ ช่นเคย เซียวจิงซนั เองกไ็ ดแ้ ตม่ อง ไมร่ ูจ้ ะทาํ เช่นไร เขารอจนกระทงั นาง อาบนาํ เสรจ็ ถงึ เขา้ ไปเอาเสอื ผา้ ของตนทีจะใชผ้ ลดั เปลยี นหลงั อาบนาํ เหมยจือเพิงอาบนาํ เสรจ็ บนพืนจงึ ยงั มีคราบนาํ อา่ งทงั สองใบเตม็ ไปดว้ ยนาํ ทีใชแ้ ลว้ ยามนีหญิงสาวสวมเพียง เสอื คลมุ ตวั บางนงั เอนกายบนเตียง ไมร่ ูว้ า่ กาํ ลงั ครุน่ คิด เรอื งใดอยู่ เสน้ ผมทียงั เปียกชืนแผส่ ยายเตม็ แผน่ หลงั แมน้ างจะสวมเสือคลมุ ปกปิดมดิ ชิด แตพ่ อผา้ เนือบาง เปียกนาํ ก็เผยใหเ้ หน็ แขนเรยี วยาวขาวนวลเนียนไปกวา่ 16

ครงึ ชดุ ทีสวมใสแ่ นบเนือจนเหน็ สดั สว่ นอยา่ งชดั เจน 17

ตอนที 19 คนื ฝนพราํ เมือเซียวจิงซนั เดินเขา้ ไปในกระทอ่ มและเหน็ ภาพนีเขา้ เขาก็รบี หลบสายตาไปทางอืน นีเป็นครงั แรกทีชายหน่มุ รูส้ กึ วา่ กระทอ่ มหลงั นอ้ ยของ ตนเปียมไปดว้ ยเสนห่ เ์ ยา้ ยวนใจทีแผม่ าจากภรรยาสาว ภายในหอ้ งอบอวลไปดว้ ยกลนิ หอมออ่ นๆ จากขนุ เขา อดั แน่นไปดว้ ยความเป็นดรุณีแรกรุน่ ไรเ้ ดียงสา ดวงตาของเซียวจิงซนั ราวกบั มีกองไฟลกุ โชน ทวา่ เขาจาํ ตอ้ งสะกดมนั เอาไวแ้ ลว้ เดนิ ตรงไปยงั หีบเพือหยิบเสอื ผา้ 1

หลงั จากหาอยนู่ านก็เจอเพียงเสือสาํ หรบั ใสใ่ นฤดใู บไม้ รว่ งและเสอื คลมุ กนั หนาว เสอื ผา้ สาํ หรบั ใสใ่ นช่วงหนา้ รอ้ นไมม่ ีเลยสกั ตวั ในทีสดุ เขาจาํ ตอ้ งมองไปทางหญิงสาวทีนงั อยบู่ นเตียง นาํ เสยี งหา้ วทมุ้ ถามขนึ วา่ “เสอื ผา้ ของขา้ ละ่ ?” เหมยจือกาํ ลงั เชด็ ผมเปียกชืนของตนอยู่ นางตอบกลบั เสียงเรยี บเลียนแบบเขาไปวา่ “กต็ ากอยบู่ นเชือกปอดา้ น นอกนนั ไง ทา่ นไมเ่ หน็ ร?ึ ” เมือไดย้ ินคาํ ตอบเซียวจิงซนั ก็ไมร่ ูจ้ ะพดู อะไรตอ่ เขาเหน็ เสอื ผา้ ของตนตากอยดู่ า้ นนอกจาํ นวนมากกจ็ รงิ แตค่ ิด 2

วา่ เหมยจือคงจะเหลอื ไวใ้ หต้ นผลดั เปลยี นหลงั อาบนาํ เสรจ็ สกั ชดุ สองชดุ ทวา่ กลบั ไมเ่ หลือไวเ้ ลยแมแ้ ตช่ ดุ เดียว เหมยจือรูส้ กึ สาแก่ใจแตไ่ มแ่ สดงอาการออกมาทางสี หนา้ นางลงจากเตียงมองอีกฝ่ายดว้ ยแววตาไรเ้ ดียงสา ก่อนจะเอย่ เสยี งเบาวา่ “ถา้ เชน่ นนั ทา่ นก็รอใหเ้ สอื ผา้ แหง้ กอ่ นคอ่ ยไปอาบนาํ แลว้ กนั ” นางเดินมาหยดุ ขา้ งกายเซียวจิงซนั ใกลจ้ นกลนิ หอมสด ชืนจางๆ ของลาํ ธารบนภเู ขาโชยมาตอ้ งจมกู ชายหน่มุ เซียวจิงซนั ขบกรามแน่นพลางกลา่ ววา่ “งนั กไ็ มต่ อ้ งรอ” 3

พดู จบก็เดนิ ออกไปดา้ นนอก แตพ่ อถงึ หนา้ ประตกู ห็ นั หลงั เดินกลบั มา ยกอา่ งนาํ ทงั สองใบทีเหมยจือใชอ้ าบ นาํ เมือครูถ่ ือออกไปดว้ ย เหมยจือเดนิ ไปทีรมิ หนา้ ตา่ ง เหน็ เขาเทนาํ ในอา่ งทงั สอง ใบรวมลงไปในถงั เปลา่ ใบหนงึ แลว้ ยกออกไปรดนาํ ตน้ ไมน้ อกบา้ น นางขบรมิ ฝีปากแน่นแอบคิดในใจวา่ ... ทา่ นผิดเองนะ จๆู่ ก็ออกไปนอนนอกบา้ นอยา่ งไรเ้ หตผุ ล อยา่ คดิ วา่ แคช่ ่วยเอานาํ ไปเททิงใหแ้ ลว้ ขา้ จะยอมให้ อภยั เซียวจิงซนั ออกจากบา้ นไมถ่ งึ ครงึ ชวั ยามกก็ ลบั เขา้ มา เนือตวั เขาเปียกปอนไปหมด กระทงั เสอื ผา้ ทีสวมใสก่ ช็ ืน แฉะ เหมยจือลอบมองสาํ รวจแลว้ คาดเดาวา่ เขานา่ จะ 4

ไปอาบนาํ ทีลาํ ธารและคงถือโอกาสซกั ชดุ ทีใสอ่ ยไู่ ปดว้ ย เพราะถา้ บดิ ผา้ ใหห้ มาดสกั หนอ่ ย ในฤดรู อ้ นทีอากาศ รอ้ นเช่นนีพอไดล้ มจากภเู ขาช่วย ไมน่ านเสอื ผา้ ก็จะแหง้ เหมยจือเดินกระแทกเทา้ ไปหยบิ เสอื ผา้ ทีซอ่ นไวใ้ นตขู้ อง ตนออกมา แลว้ นาํ กลบั ไปเกบ็ ในหีบเสอื ผา้ ของอีกฝ่าย ตามเดมิ อนั ทีจรงิ นางแอบเอาเสอื ผา้ ของเขาไปซอ่ นไว้ ชดุ หนงึ รอใหเ้ ขารูส้ กึ อบั จนหนทาง ถงึ ตอนนนั นางจงึ คอ่ ยออกตวั วา่ ตนสามารถชว่ ยเหลอื ได้ ทวา่ น่าเสียดายที นางไมม่ ีโอกาสไดท้ าํ เชน่ นนั แลว้ . 5

เหมยจือนอนกระสบั กระสา่ ยพลกิ ตวั ไปมาบนเตียง เป็นอีกคืนทีนางไมอ่ าจหลบั ไดส้ นิท ยามปกตเิ มือเซียว จิงซนั นอนอยขู่ า้ งกาย นางกเ็ กรงวา่ หากเขาพลกิ ตวั มา ทบั แลว้ ตนจะทาํ เช่นไร ตอนนีเขาไมอ่ ยนู่ างควรตอ้ งโลง่ ใจ แตท่ าํ ไมถงึ ไมร่ ูส้ กึ เชน่ นนั หนาํ ซาํ ยงั รูส้ กึ ไมส่ บายใจ อีกดว้ ย ไมร่ ูว้ า่ ผา่ นไปนานแคไ่ หนในทีสดุ เหมยจือก็เคลมิ หลบั ไป ในขณะทีกาํ ลงั จะเขา้ สภู่ วงั ค์ เสยี งฟา้ รอ้ งครนื ใหญ่กด็ งั ลนั มาจากดา้ นนอก หญิงสาวสะดงุ้ ตืนขนึ ทนั ที ในใจ แอบคิดวา่ แยแ่ ลว้ ! เสอื ผา้ ทีตากอยดู่ า้ นนอกยงั ไมไ่ ดเ้ กบ็ แลว้ ยงั เนือทีตากแหง้ เมือตอนกลางวนั ก็ไมไ่ ดเ้ ก็บดว้ ย! 6

นางรบี ลงจากเตียงควา้ เสอื คลมุ มาสวม พอออกมาก็เหน็ วา่ เนือตากแหง้ ถกู เก็บแลว้ เวลานีเซียวจิงซนั กาํ ลงั หอบ เสอื ผา้ กองโตเตม็ วงแขนวิงมาทีกระทอ่ ม ในขณะทีฝน เมด็ ใหญ่เทา่ เมลด็ ถวั กาํ ลงั กระหนาํ ลงมา เหมยจือรบี วิงกลบั ไปเปิดประตใู หช้ ายหนมุ่ หอบผา้ เขา้ ไปดา้ นใน ภายในกระทอ่ มเลก็ จนไมม่ ีทีจะวาง เขาจงึ ตอ้ งเอากองผา้ ไปไวข้ า้ งเตียง เพราะหญิงสาวเพิงลกุ จาก เตียงไปไมน่ านจงึ ทาํ ใหย้ งั มีกลนิ หอมจากกายสาวอนั น่า เยา้ ยวนใจอบอวลอยู่ ชายหนมุ่ สดู กลนิ หอมนนั ก่อนจะ วางเสอื ผา้ ลงแลว้ หนั หลงั เตรยี มจะเดนิ ออกไป เหมยจือเหน็ วา่ ดา้ นนอกฝนกาํ ลงั ตกหนกั เสียงฟา้ รอ้ งดงั 7

ไมข่ าดสาย นางจงึ รบี เรยี กเขาไวแ้ ลว้ ถามวา่ “ทา่ นจะ ออกไปทาํ อะไรอีก?” ชายหน่มุ ชะงกั ฝีเทา้ กอ่ นจะหนั มาตอบวา่ “ขา้ จะออกไป ดวู า่ ฝาบอ่ อาหารปิดสนิทหรอื ไม?่ ” เหมยจือสาวเทา้ เขา้ ไปใกลแ้ ลว้ พดู เสยี งดงั “ทา่ นโกหก! ทา่ นเอาเนือแหง้ ไปเกบ็ ในบอ่ แลว้ ทาํ ไมจงึ ยงั กลวั วา่ ฝา บอ่ จะปิดไมส่ นิทอีกละ่ ?” ตอนนนั เองทีดา้ นนอกมีฟา้ ผา่ ลงมาจงึ เกิดแสงสวา่ งขนึ มาแวบหนงึ ทาํ ใหภ้ ายในกระทอ่ มสวา่ งไสวราวกบั กลาง วนั เหมยจือจงึ เหน็ ใบหนา้ อีกฝ่ายทีกาํ ลงั แดงกาํ นาง 8

พมึ พาํ เสียงเบา “ทา่ นกาํ ลงั พดู ปดจรงิ ๆ ดว้ ย ทา่ นตงั ใจ จะหลบหนา้ ขา้ มากกวา่ ” เซียวจิงซนั ตอบกลบั ดว้ ยนาํ เสยี งไมส่ บอารมณ์ “คงเป็น เชน่ นนั !” พดู จบเขาก็ผลกั ประตเู ดินออกไปดา้ นนอก ทา่ มกลางพายฝุ นทีซดั สาดลงมาไมข่ าดสาย เพียงพรบิ ตารา่ งกายเขากเ็ ปียกปอนไปทงั ตวั เหมยจือเหน็ แลว้ กก็ ลนั นาํ ตาไวไ้ มอ่ ยจู่ งึ ปลอ่ ยใหเ้ ออ่ ลน้ ออกมา นางวิงตามเขาออกไป ฝนตกลงมาปะทะใบหนา้ จนนางแทบจะหายใจไมอ่ อก เพียงไมน่ านกเ็ ปียกปอน เหมือนลกู นกตกนาํ ทงั เสน้ ผมและเสอื ผา้ แนบติดผิวกาย หนาวเยน็ จนรา่ งสนั สะทา้ น นาํ ตาหญิงสาวหลงั ไหลออก มาคละเคลา้ กบั สายฝน นางยืนมือไปฉดุ รงั ชายเสอื ของ 9

เขาทีเปียกปอนไมแ่ พก้ นั แลว้ ตวาดดว้ ยเสยี งสะอืนไห้ “ทา่ นมนั บา้ ! ทา่ นทาํ ผดิ อะไรถงึ ตอ้ งออกมาตากฝนเชน่ นี? อยา่ งมากขา้ ก็คืนกระทอ่ มให้ ขา้ จะไปเอง!” ชายหนมุ่ ถงึ กบั ตกใจเพราะไมค่ ิดวา่ นางจะวิงตามมา มือ ใหญ่ฉดุ กระชากนางกลบั เขา้ ไปในกระทอ่ ม นาํ เสยี งที เอย่ เครง่ ขรมึ “เจา้ จะทาํ อะไร กลบั เขา้ ไปเดียวนี!” ทวา่ เสียงฟา้ รอ้ งกลบั กลบเสียงของเขาไปจนหมด ชาย หนมุ่ ไดแ้ ตด่ งึ นางเขา้ ไปดา้ นใน ทวา่ อีกฝ่ายกลบั ขดั ขืน ไมย่ อมขยบั ขาเดินโดยง่าย ปากเลก็ ๆ ยงั พราํ พดู อีกวา่ “ขา้ ไมก่ ลบั ทาํ อยา่ งไรขา้ ก็ไมก่ ลบั นนั มนั บา้ นของทา่ น ทา่ นกลบั ไปเองเถอะ ขา้ จะไปเอง!” 10

เซียวจิงซนั ทงั แปลกใจทงั ขบขนั เดมิ ทีเหมยจือดเู หมือน จะเป็นคนวา่ ง่าย เขาจงึ ไมค่ ดิ วา่ นางจะอาละวาดและดือ ดงึ ไดข้ นาดนี ชายหน่มุ จงึ ใชส้ องมือรวบรา่ งนางขนึ แลว้ แบกเขา้ ไปในบา้ น พอเขา้ ไปดา้ นใน รา่ งกายทีเปียกโชกของทงั คกู่ ็ทาํ ใหบ้ น พืนนองไปดว้ ยนาํ เหมยจือทีถกู แบกอยบู่ นบา่ ยงั ไมว่ าย ถีบเทา้ เลก็ ๆ ดนิ รนขดั ขืนพรอ้ มทงั ตะโกนเสยี งดงั “ขา้ ไม่ กลบั ปลอ่ ยขา้ นะ!” เซียวจิงซนั ลดรา่ งนางลงมากอดรดั ไวแ้ น่น กระซบิ ขา้ งหู วา่ “ขา้ ไมอ่ อกไปแลว้ พอใจหรอื ยงั ?” 11

หญิงสาวทีเดิมทียงั อาละวาดอยพู่ อไดย้ ินเขาพดู เช่นนีก็ สงบลงทนั ที มองเขาทงั ทีนาํ ตายงั คลอเตม็ สองตา แลว้ เอย่ ถามเสยี งแผว่ เบา “ทา่ นยอมกลบั ไปนอนบนเตียง แลว้ หรอื ?” เซียวจิงซนั จอ้ งมองใบหนา้ นางแลว้ เอย่ วา่ “ขอเพียงเจา้ ยินยอม พวกเรากก็ ลบั ไปนอนดว้ ยกนั เช่นเดมิ ” พอเหมยจือไดย้ ินใบหนา้ ก็แดงกาํ กลา่ วพมึ พาํ แยง้ ไปวา่ “ขา้ ไมเ่ คยไมย่ นิ ยอมสกั หน่อย ทา่ นตา่ งหากทีออกไป ตอนนียงั จะกลา่ วโทษขา้ อีก” 12

เซียวจิงซนั ตอบกลบั อยา่ งจาํ ใจ “ขา้ เป็นหว่ ง เกรงวา่ เจา้ จะกลวั ” ทวา่ เหมยจือกลบั รูส้ กึ วา่ อีกฝ่ายกาํ ลงั หาขอ้ อา้ งมาหลอก ตนอยู่ จงึ พดู แยง้ ไปอีกวา่ “แมข้ า้ จะกลวั อยบู่ า้ ง แตไ่ มถ่ งึ ขนาดตอ้ งใหท้ า่ นออกไปนอนขา้ งนอก หากจะพดู เรอื ง กลวั ...คืนแรกทีแตง่ งานกนั นนั ขา้ กลวั มากทีสดุ ทาํ ไมไม่ เหน็ ทา่ นออกไปนอนนอกบา้ นเลยเลา่ ?” เซียวจิงซนั คิดไมถ่ งึ วา่ เหมยจือจะพดู ตรงไปตรงมาขนาด นี สายตาคมเขม้ จอ้ งมองนางอยา่ งคาดไมถ่ งึ ยามนีใบ หนา้ นางแดงกาํ ทา่ ทางประหมา่ ดเู หมือนหญิงสาวจะ เพิงนกึ ไดว้ า่ ตนเองถกู เขากอดเอาไว้ นางจงึ รบี สะบดั กายแลว้ กลา่ ววา่ “ปลอ่ ยขา้ นะ” 13

เซียวจิงซนั แสรง้ ทาํ เป็นเครง่ ขรมึ ตอบไปวา่ “ไมป่ ลอ่ ย” ในใจเหมยจือทงั โกรธทงั อาย นางกาํ หมดั ทบุ ไปทีอก กวา้ งของเขาเตม็ แรง ทวา่ แผงอกแกรง่ ราวเหลก็ กลา้ กลบั ไมส่ ะดงุ้ สะเทือนแมแ้ ตน่ อ้ ย มือเลก็ ๆ ทบุ รวั อยคู่ รู่ หนงึ จงึ ไดห้ ยดุ เซียวจิงซนั ถามกลบั ไปวา่ “ทาํ ไมไมท่ บุ ตอ่ เลา่ ?” เหมยจือตอบกลบั อยา่ งไมส่ บอารมณ์ “เจบ็ มือ” ชายหนมุ่ หวั เราะออกมา กอ่ นจะเอียงหนา้ เขา้ ไปใกลห้ ู นางแลว้ กลา่ วเสียงทมุ้ ตาํ “งนั ขา้ ใหเ้ จา้ พกั ก่อนแลว้ คอ่ ย 14

ทบุ ตอ่ ดีไหม?” เหมยจือขบรมิ ฝีปาก มองเขาดว้ ยแววตาวาววบั “ไมล่ ะ่ ทา่ นปลอ่ ยขา้ เถอะ อมุ้ ไวอ้ ยา่ งนีไมเ่ หนือยบา้ งหรอื ไง?” อีกอยา่ ง...ยามนีเสอื ผา้ ของเขาและนางตา่ งก็เปียกชืน ดว้ ยกนั ทงั คู่ รา่ งกายจงึ แนบชิดติดกนั ไปหมด ทาํ ใหเ้ หม ยจือกระอกั กระอว่ นใจไมน่ อ้ ย กอ่ นหนา้ นีนางยงั ไมท่ นั คิด จนกระทงั ทบุ ตีหนา้ อกอีกฝ่ายและสมั ผสั ไดถ้ งึ ไอรอ้ น จากกายของเขาทีแผซ่ า่ นมาทีมือตนเอง แมจ้ ะมีเสอื ผา้ กนั อยแู่ ตก่ แ็ ทบจะชว่ ยอะไรไมไ่ ดเ้ ลย เซียวจิงซนั ลดเสยี งตาํ ลง นาํ เสยี งแหบหา้ วกระซบิ ถาม 15

ขา้ งหู “เจา้ ไมช่ อบใหข้ า้ อมุ้ ใชห่ รอื ไม?่ เจา้ กลวั ขา้ ร?ึ ” กลวั หรอื ? จะเป็นไปไดอ้ ยา่ งไร? ตอนแรกเขาดนู ่าหวาด กลวั ก็จรงิ อยู่ แตเ่ มือไดม้ าอยใู่ กลช้ ิดกนั นางถงึ ไดร้ ูว้ า่ แท้ จรงิ แลว้ ชายผนู้ ีไมน่ า่ กลวั เลย หญิงสาวกม้ หนา้ งดุ พดู เสียงเบาวา่ “ขา้ ... ขา้ ไมไ่ ดไ้ ม่ ชอบ แลว้ ทาํ ไมตอ้ งกลวั ดว้ ยเลา่ ?” 16

ตอนที 20 ไม่ไดก้ ลัว ดวงตาชายหน่มุ เป็นประกายคมกลา้ เขาใชแ้ ขนเพียงขา้ งเดียวชอ้ นสะโพกของนางแลว้ ยกขนึ สว่ นมืออีกขา้ งเชยคางหญิงสาวเบาๆ มองแกม้ นางที แดงระเรอื แลว้ พดู เสยี งทมุ้ ตาํ “เช่นนนั คืนนี...เจา้ คงไม่ กลวั แลว้ ผลกั ขา้ อีกใช่ไหม?” เหมยจือไดย้ ินก็ขมวดควิ เอย่ ถามอยา่ งประหลาดใจ “ทา่ นพดู อะไรกนั ?” เซียวจิงซนั หวนคดิ ถงึ คาํ คืนนนั นาํ เสยี งเจือความผดิ หวงั 1

เลก็ นอ้ ย “หรอื วา่ ไมจ่ รงิ เจา้ ไมย่ อมใหข้ า้ ...” เขาเงียบไป ไมพ่ ดู ตอ่ ทวา่ เหมยจือกลบั เขา้ ใจเป็นอยา่ งดี นางยงั คงกม้ หนา้ ปากก็งมึ งาํ วา่ “ไมใ่ ช่เชน่ นนั ขา้ ไมไ่ ด้ ผลกั ทา่ นออกเพราะความกลวั ทา่ นเขา้ ใจผิดแลว้ ” ชายหน่มุ ขมวดควิ ดว้ ยความประหลาดใจ “ออ้ ... ถา้ ไม่ ใชเ่ พราะเจา้ กลวั ขา้ เช่นนนั เพราะอะไรเลา่ ?” ในขณะทีเหมยจือกาํ ลงั จะตอบ พลนั นกึ ขนึ ไดว้ า่ ในคืน นนั นางเรยี กหาผา้ ขาว[1] แตอ่ าจเพราะเสยี งพดู ตะกกุ ตะกกั ไมช่ ดั เจน จงึ ทาํ ใหเ้ ขาไดย้ ินเป็นวา่ หวาดกลวั พอ คดิ เช่นนีนางกอ็ ดขาํ ไมไ่ ดจ้ งึ หลดุ หวั เราะออกมา 2

เซียวจิงซนั เหน็ หญิงสาวหวั เราะกม็ ีสหี นา้ งนุ งง ถามยาํ กบั นางวา่ “เจา้ ยงั ไมต่ อบขา้ เลยวา่ วนั นนั เกิดอะไรขนึ ?” เหมยจือเหลือบมองเขาแวบหนงึ กอ่ นจะกะพรบิ ตา ปรบิ ๆ กลา่ วออกไปอยา่ งจงใจแกลง้ อีกฝ่าย “ขา้ ไมบ่ อก” เซียวจิงซนั มองดเู หมยจือทีกาํ ลงั หวั เราะอยา่ งมีเลศนยั อยใู่ นออ้ มกอดของตน ในคอพลนั รูส้ กึ แหง้ ผากขนึ มา นาํ เสยี งทีเอย่ แหบพรา่ “ได.้ .. ในเมือเจา้ ไมบ่ อก เชน่ นนั ขา้ จะทาํ ตอ่ จากคืนนนั ” พดู จบชายหน่มุ กไ็ มร่ อใหอ้ ีกฝ่ายไดโ้ ตต้ อบ เขากา้ วเพียง 3

ไมก่ ีกา้ วก็มาถงึ หนา้ เตียงแลว้ วางรา่ งนางลงบนทีนอน จากนนั กเ็ ปลอื งเสอื ผา้ นางออกจนหมดในพรบิ ตา แลว้ ฉวยผา้ ผืนหนงึ มาเชด็ ตวั ใหก้ ่อนจะขยบั รา่ งเลก็ ๆ ของ นางใหน้ อนราบลงบนเตียง เหมยจือรูส้ กึ เขินอายจนตอ้ งรบี ดงึ ผา้ หม่ ผืนบางขนึ มา คลมุ เรอื นรา่ งของตนไว้ ยามนีนางไมไ่ ดห้ วาดกลวั อีก แลว้ แตใ่ นใจยงั คงนกึ ถงึ เรอื งผา้ ขาวผืนนนั ... ชายหนมุ่ ถอดเสือผา้ ของตนออกอยา่ งรวดเรว็ เขาเชด็ รา่ งกาํ ยาํ ทีเปียกชืนกอ่ นจะตามขนึ ไปบนเตียง เหมยจือ หนั หนา้ หนีไปอีกทางอยา่ งขดั เขิน พอไดย้ นิ เสยี งเขากา้ ว ขนึ มาบนเตียง ก็เอย่ เตือนดว้ ยเสียงแผว่ เบาวา่ “ทา่ นไป หยบิ ผา้ ขาวมาก่อน มนั อยใู่ นตทู้ ีมากบั ขา้ ดว้ ยตอนแตง่ 4

งาน” แมจ้ ะรูส้ กึ ประหลาดใจ ทวา่ เซียวจิงซนั ก็ยงั เดนิ ไปทีมมุ หอ้ งแลว้ เปิดตหู้ ยิบผา้ ขาวผืนนนั ออกมา ในขณะทีเดิน กลบั มาทีหนา้ เตียง เขาก็จอ้ งมองภรรยาสาวทีนอนหนั หนา้ เขา้ ดา้ นในดว้ ยความเหนียมอาย ในใจพลนั กระจ่าง วา่ ผา้ ผืนนีใชเ้ พือการใด นีเป็นคืนเขา้ หอของทงั สองและเป็นครงั แรกของเหม ยจือ! . 5

ในทีสดุ เซียวจิงซนั ก็รูว้ า่ ผา้ ขาวใชท้ าํ อะไร ชายหน่มุ เขา้ ใจเหตกุ ารณท์ ีเกิดขนึ ในคืนนนั ไดอ้ ยา่ งรวด เรว็ เขามองภรรยาสาวทีกอดผา้ หม่ ผืนบางไวแ้ นบอก แลว้ ถามวา่ “วนั นนั เจา้ ไมไ่ ดบ้ อกวา่ กลวั แตเ่ จา้ ตอ้ งการ ผา้ ขาวผืนนีใช่ไหม?” แมเ้ หมยจือจะนอนหนั หลงั ใหเ้ ขา ทวา่ แววตาของนาง ยามนีทงั อบั อายและหวาดหวนั รมิ ฝีปากบางเมม้ แน่นไม่ ยอมพดู อะไรสกั คาํ ชายหนมุ่ หวั เราะเสยี งทมุ้ สาวเทา้ ยาวกา้ วขนึ ไปบนเตียง ช่วงขากาํ ยาํ มากดว้ ยพละกาํ ลงั กา้ วเพียงกา้ วเดียวก็ขนึ 6

ไปนงั คกุ เขา่ อยขู่ า้ งกายเหมยจือ มือใหญ่จบั ตวั นาง พลางจดั ทา่ ทางใหใ้ หม่ หญิงสาวเบิกตากวา้ งมองอยา่ ง ตืนๆ พอรูต้ วั อีกทีเขาก็นงั คกุ เข่าอยตู่ รงกลางระหวา่ งขา ทงั สองของตน พรอ้ มกบั กม้ หนา้ จอ้ งมองนางอยู่ เหมยจือตะลงึ งนั ไปชวั ขณะ ขนตางอนยาวกะพรบิ ปรบิ ๆ รูส้ กึ เขินอายจนใจเตน้ แรง รา่ งทงั รา่ งรอ้ นผา่ วราวกบั มี กองไฟสมุ อยภู่ ายใน นางอยากจะหมดสตไิ ปเสยี เดียวนี จรงิ ๆ เซียวจิงซนั คอ่ ยๆ เอนกายลงมาแนบชิดกบั รา่ งของนาง จบั มือนางใหข้ นึ มาคลอ้ งทีตน้ คอของเขาแลว้ โนม้ ตวั ลง มาพรมจบู ลงบนหนา้ อกน่มุ 7