Hunter's Lady ดรุณีสุดที่รัก เล่ม1

นอนอยใู่ นออ้ มกอดอีกฝ่ายโดยดี ยามนีแผน่ หลงั ของ นางแนบชิดกบั แผงอกหนาจนรูส้ กึ ไดถ้ งึ รอยแผลเป็นของ เขาทีทาํ ใหน้ างรูส้ กึ จกั จี ลมหายใจรอ้ นผา่ วของเซียวจิงซนั รนิ รดอยตู่ รงตน้ คอขาว ผอ่ ง นาํ เสยี งแหบหา้ วกระซบิ ถามขา้ งหู “ยงั เจบ็ อยหู่ รอื ไม?่ ” พอเหมยจือไดย้ ิน ใบหนา้ ก็พลนั แดงเรอื ตอบกลบั เสยี ง เบาวา่ “ดีขนึ กวา่ เมือเชา้ แลว้ ” อนั ทีจรงิ นางยงั เจบ็ อยู่ แต่ ไมก่ ลา้ บอกกบั เขาตรงๆ มือใหญ่ลบู ไลต้ วั นางอยใู่ ตผ้ า้ หม่ กอ่ นจะคอ่ ยๆ เคลือน 13

จากชว่ งเอวบางลงไปดา้ นลา่ งแลว้ รุกลาํ เขา้ ไปในขอบ กางเกงนอนของนาง เหมยจือคิดจะขยบั หนี แตถ่ กู ทอ่ น แขนกาํ ยาํ รดั รา่ งของตนไวแ้ นน่ ไมย่ อมใหห้ ลบ นิวมือ หยาบกรา้ นสาํ รวจจดุ ออ่ นนมุ่ บนกายสาวจนนางสนั เทิม ไปทงั ตวั หญิงสาวเอนกายเบียดกบั อกอีกฝ่าย กอดแขน แขง็ แกรง่ แน่นไมย่ อมปลอ่ ย ในทีสดุ เซียวจิงซนั ก็ดงึ มือของตนออกมากมุ มือหญิงสาว ไว้ แลว้ กระซิบเสียงทมุ้ ตาํ แผว่ เบา “ไมต่ อ้ งกลวั คืนนีขา้ จะไมร่ งั แกเจา้ ” เหมยจือพลนั โลง่ ใจ คืนนีนางคงรบั ความดเุ ดือดบา้ คลงั อยา่ งเมือคืนไมไ่ หวแน่ 14

ชายหน่มุ ชอ้ นตวั หญิงสาวขนึ มานอนหนนุ แขนตนตา่ ง หมอน “เมือคืนขา้ ควบคมุ ตนเองไมอ่ ยู่ เลยหนกั ไปสกั หน่อย” เมือไดร้ ูว้ า่ สามีเอาใจใสแ่ ละหว่ งใยตนเองยิงนกั ในใจ เหมยจือก็รูส้ กึ ถงึ ความออ่ นหวานทีผดุ พรายขนึ มา ศีรษะเลก็ ถไู ถไปมาบนทอ่ นแขนของเขาราวกบั แมวนอ้ ย ขีออ้ น ลมหายใจเซียวจิงซนั เรมิ ถีกระชนั ขนึ ออ้ มแขนที โอบกอดนางไวย้ งิ กระชบั แน่น มือใหญ่ลบู คลาํ ผลทอ้ นอ้ ยๆ จนรา่ งหญิงสาวสนั เทาอีกครงั สามีภรรยาโอบกอดเคลา้ คลอกนั ตลอดทงั คืน ทวา่ ฝ่าย ชายกไ็ มไ่ ดห้ กั หาญนาํ ใจของอีกฝ่ายดว้ ยรูว้ า่ เมือคืนเป็น 15

ครงั แรกของนาง จงึ ทาํ เพียงกอดจบู และคลอเคลยี เทา่ นนั . ตงั แตค่ าํ คืนนนั เป็นตน้ มา ทงั สองกใ็ ชช้ ีวติ รว่ มกนั อยา่ ง หวานชืนราวกบั นาํ ผงึ ใบหนา้ เหมยจือนนั แดงระเรอื อยตู่ ลอดเวลา ในแววตา เปียมไปดว้ ยรอยยมิ ทีแสนจะมีความสขุ ตอนทีนางออก ไปซกั ผา้ ทีรมิ ลาํ ธารแลว้ ไดเ้ จอกบั อาจิน อีกฝ่ายกซ็ กั ถาม มาดว้ ยความประหลาดใจวา่ เหตใุ ดนางจงึ ไดด้ สู วยขนึ จนผดิ หผู ิดตาเช่นนีเหมยจือไดแ้ ตย่ มิ ใหไ้ มต่ อบคาํ ใด 16

เพราะเรอื งทีทาํ ใหต้ อ้ งหนา้ แดงและหวั ใจเตน้ แรง ระหวา่ งตนกบั สามีนนั แมอ้ าจินจะเป็นเพือนสาวคน สนิทแตน่ างกย็ งั รูส้ กึ เหนียมอายทีจะเอย่ ถงึ อยดู่ ี 17

ตอนที 24 เข้าป่ าล่าสัตว์ อาจินแอบชาํ เลอื งตามองเหมยจือพลางครุน่ คิดไปเอง ตา่ งๆ นานา สว่ นเหมยจือกลบั คดิ วา่ เรอื งทีบรรดาสาวๆ เลา่ ยามรวม ตวั กนั กค็ งไมไ่ ดต้ า่ งไปจากเรอื งของตนสกั เทา่ ไร ชีวติ เหมยจือก็ดาํ เนินตอ่ ไปเช่นนี กระทงั วนั หนงึ ที นางออกไปเดด็ ผกั ป่า เหน็ ชาวบา้ นกลมุ่ หนงึ กาํ ลงั ถาง วชั พืชอยใู่ นนาก็พลนั คดิ ขนึ มาไดว้ า่ หลายวนั มานีมีฝน ตกลงมาหลายครงั ตน้ ขา้ วสาลีของทีบา้ นก็น่าจะ 1

ออกรวงเหลอื งอรา่ มแลว้ ผา่ นชว่ งนีไปกจ็ ะเขา้ สฤู่ ดเู ก็บ เกียว หลายปีทีผา่ นมานางก็ไมต่ า่ งกบั ชาวบา้ นคนอืนที เฝา้ รอเวลาทีรวงขา้ วสาลสี กุ ทวา่ ตอนนีสามีนางไมไ่ ดม้ ี ทีดนิ เพาะปลกู นางจงึ ไมต่ อ้ งรอคอยเวลาเชน่ นนั อีกตอ่ ไป ดว้ ยเหตนุ ีนางจงึ เกิดความมงุ่ มนั ขนึ มาในใจ ตงั แตแ่ ตง่ งานออกเรอื นมากบั เซียวจิงซนั นางกไ็ มเ่ คยขดั สนเรอื ง ของกินของใช้ แตก่ ารใชช้ ีวิตรว่ มกนั จะตอ้ งมีการวาง แผนเพืออนาคต ในชว่ งนีสภาพอากาศยงั ดี เซียวจิงซนั สามารถขนึ เขาไปหาของป่าหรอื ลา่ สตั วม์ าแลกเงินและ ขา้ วของเครอื งใชไ้ ดอ้ ยู่ แตถ่ า้ เขา้ ชว่ งฤดหู นาวแลว้ จะทาํ อยา่ งไร? ตอนนีพวกตนเหมือนกบั ไมม่ ีสงิ ใดเป็นหลกั ใน ชีวิต 2

เหมยจือจงึ คิดวา่ จะเอาเรอื งนีกลบั ไปปรกึ ษากบั เซียวจิง ซนั ฉวยโอกาสตอนนีทีสภาพอากาศยงั ดีอยู่ เก็บสะสม ของตา่ งๆ ไวใ้ หม้ ากสกั หน่อย ตอ่ ไปจะไดอ้ ยกู่ นั อยา่ งไม่ ลาํ บาก . พอตกกลางคืน สองสามีภรรยานอนอยบู่ นเตียงโดยทีเหมยจือนอนหนนุ แผงอกกวา้ งของสามี มือเลก็ ๆ ลบู วนไปมาบนแผลเป็นที อกเขาเลน่ ในใจคดิ วา่ ควรจะเอย่ ปากเรอื งนีกบั อีก 3

ฝ่ายอยา่ งไรดี เพราะถงึ จะเป็นสามีภรรยาแตก่ ็เพงิ อยู่ รว่ มกนั ไดไ้ มน่ าน หากใชค้ าํ พดู ไมด่ ีก็อาจทาํ ใหเ้ ซียวจิง ซนั เขา้ ใจผิดไดว้ า่ ตนนกึ รงั เกียจทีตอ้ งใชช้ ีวติ เชน่ นี ใครจะรูว้ า่ นางยงั ไมท่ นั ไดเ้ อย่ ปาก เซียวจิงซนั กถ็ ามขนึ ก่อนดว้ ยนาํ เสียงปรกึ ษาหารอื “ตอนนีเจา้ กค็ นุ้ เคยกบั บา้ นหลงั นีบา้ งแลว้ หากขา้ จะไมอ่ ยหู่ ลายวนั เจา้ จะอยู่ เพียงลาํ พงั ไดห้ รอื ไม?่ ” เหมยจือไดย้ นิ ก็ตกใจ เงยหนา้ มองเขาทนั ที “มีอะไรเจา้ คะ ทา่ นจะไปไหนหรอื ?” เซียวจิงซนั เหน็ ทา่ ทางตกใจของนางก็ลบู แผน่ หลงั อยา่ ง 4

เบามือเป็นการปลอบประโลม พรอ้ มกบั สง่ ยมิ ให้ แลว้ กลา่ ววา่ “ชว่ งนีอากาศดี ขา้ จะเขา้ ไปในป่าลกึ เพือ หาของป่าสกั หน่อย จะไดเ้ อาไปขายทีตลาดตรงเชิงเขา” สงิ ทีเขาบอกตรงกบั ทีนางคดิ ไวใ้ นใจพอดี เหมยจือซบ หนา้ ลงบนอกเขาอีกครงั มือเลก็ ลบู ไปมาบนมือใหญ่แลว้ พดู เสยี งเบา “ทา่ นไปเถอะ ไมต่ อ้ งเป็นหว่ งขา้ หรอก” เซียวจิงซนั กม้ หนา้ จบู ลงบนเสน้ ผมนมุ่ สลวยของนาง นาํ เสียงออ่ นโยน “ถา้ เชน่ นนั รอใหข้ า้ ออกไปลา่ สตั วไ์ ดเ้ งิน มาแลว้ ขา้ จะซือของใชใ้ หเ้ จา้ นะ” หญิงสาวกลบั รบี สา่ ยหนา้ ปฏิเสธ “ทา่ นไมต่ อ้ งซืออะไร 5

ใหข้ า้ หรอก หากแลกเป็นเงินไดก้ ็เก็บหอมรอมรบิ ไวด้ ี กวา่ ตอ่ ไปยงั มีเรอื งใหต้ อ้ งใชอ้ ีกมากมาย” เซียวจิงซนั หวั เราะออกมา แตะแกม้ นวลของนางแลว้ เอย่ เสยี งทมุ้ “เมียของขา้ ชา่ งรูจ้ กั การใชช้ ีวติ เสยี จรงิ ” เหมยจือใบหนา้ แดงกาํ คอ้ นใสส่ ามีแวบหนงึ แลว้ กาํ หมดั นอ้ ยๆ ทบุ ลงบนอกเขาเบาๆ ทวา่ เซียวจิงซนั ยงั หวั เราะไมห่ ยดุ จากนนั กพ็ ลกิ รา่ งกาํ ยาํ ขนึ มาทาบทบั รา่ งเลก็ ของเหมยจือไวด้ า้ นลา่ ง หญิงสาวพยายามขดั ขืน บดิ ตวั ไปมาพรอ้ มกบั เอย่ เสยี ง หวาน “ลงไปนะ...ขา้ อดึ อดั จะแย.่ ..” 6

คาํ พดู ยงั ไมท่ นั จบนาํ เสยี งก็ขาดหายไป เพราะรบั รูไ้ ดถ้ งึ สว่ นลา่ งอนั โป่งนนู ของเขาซงึ กาํ ลงั เสยี ดสที ีหวา่ งขาเรยี ว ของตน แมเ้ หมยจือจะผา่ นเรอื งนีมาแลว้ หลายครงั ทวา่ นางกย็ งั รูส้ กึ เขินอายอยดู่ ี ในใจรูด้ ีวา่ อีกฝ่ายเรมิ เกิด ความปรารถนาขนึ มาแลว้ ใบหนา้ ของนางแดงกาํ พลนั รบี หลบุ ตาหลบ ไมก่ ลา้ จอ้ ง มองดวงตาคมเขม้ ทีราวกบั มีกองไฟลกุ โชน เซียวจิงซนั ลบู ไลไ้ ปทวั ตวั นาง พอเหน็ วา่ รา่ งกายนางพรอ้ มแลว้ จงึ คอ่ ยสอดแทรกรา่ งตนเขา้ ไปในความออ่ นนมุ่ ทีละนิด หญิงสาวรูส้ กึ เสยี วซา่ นจนไมอ่ าจทนไหว เฝา้ รอการ เคลือนไหวจากเขา ทวา่ เซียวจิงซนั กลบั กม้ หนา้ ลงมากด จบู รมิ ฝีปากนางอยา่ งหนกั หนวง สว่ นลา่ งทีทงั รอ้ นและ 7

คบั แนน่ อยใู่ นกายนางยงั ไมย่ อมขยบั จนนางเรมิ รอ้ นใจ และเขินอายในเวลาเดียวกนั หญิงสาวรอ้ งครางออกมา ก่อนจะเบือนหนา้ หนีจบู ของเขา เซียวจิงซนั หวั เราะเสยี งทมุ้ ตาํ อยา่ งสมใจ จากนนั กย็ ืด กายขนึ แลว้ เรมิ ขยบั ตวั เหนือรา่ งนาง ชายหนมุ่ เคลอื น ไหวอยา่ งเรา่ รอ้ นกระแทกกระทนั ราวกบั พายเรอื ฝ่า เกลยี วคลืนทีกาํ ลงั ถาโถมเขา้ หาอยา่ งหนกั หน่วง ถงึ การ ขยบั เขา้ ออกจะยงั ยากเยน็ แตก่ ลบั ใหค้ วามรูส้ กึ ช่มุ ฉาํ และหนนั แน่นจนชายหนมุ่ ไมอ่ าจควบคมุ ตนเองไดอ้ ีก ทกุ การสอดประสานเรยี กเสยี งรอ้ งครวญคราง จากรา่ งบอบบางทีถกู กดทบั อยดู่ า้ นลา่ ง และสาํ หรบั ชาย หน่มุ แลว้ เสียงนีชา่ งเยา้ ยวนใจยิงนกั 8

. ปกติแลว้ สองสามีภรรยาขา้ วใหมป่ ลามนั มกั จะ คลอเคลยี กนั ไมห่ า่ ง ดงั นนั ก่อนทีเซียวจิงซนั จะออกเดนิ ทางลา่ สตั ว์ เหมยจือ จงึ ถกู เขารงั แกไปหลายครงั กวา่ จะไดเ้ รมิ ตระเตรยี มขา้ ว ของสาํ หรบั เขา้ ป่า การเดนิ ทางครงั นีชายหนมุ่ เตรยี มธนแู ละลกู ธนไู ว้ จาํ นวนมาก ทงั ยงั มีมีดพกดา้ มสนั พลวั ไตส้ าํ หรบั จดุ ไฟ และของอืนๆ ทีจาํ เป็น สว่ นเรอื งเสบียงเหมยจือไดเ้ ตรยี ม อบแผน่ แปง้ ขนาดใหญ่ใหห้ ลายแผน่ และยงั มีขนมทีทาํ 9

เองกบั เนือแหง้ ใหเ้ ขาเอาไปกินระหวา่ งทาง นอกจากนี เหมยจือยงั เอาถงุ หนงั แพะใสน่ าํ จนเตม็ ใหเ้ ขานาํ ติดตวั ไปอีกดว้ ย กอ่ นจะออกจากบา้ นเซียวจิงซนั หยบิ ถงุ ใบหนงึ ออกมา จากหีบแลว้ ยืนใหเ้ หมยจือพรอ้ มกบั กาํ ชบั วา่ “เจา้ เกบ็ เอาไว”้ เหมยจือรบั มาถือไวแ้ ละรูส้ กึ วา่ ถงุ นนั หนกั มือ นางจงึ คิด วา่ นา่ จะตอ้ งเป็นเงินแนๆ่ หญิงสาวรบี สง่ คืนใหเ้ ขาแลว้ บอกวา่ “ทา่ นนาํ ไปดว้ ยเถอะ ระหวา่ งทางอาจมีเรอื งจาํ เป็นใหต้ อ้ งใชเ้ งิน” 10

ชายหนมุ่ หวั เราะก่อนจะกลา่ ววา่ “ขา้ เขา้ ป่าแลว้ มีเรอื ง ใดใหต้ อ้ งใชเ้ งินเลา่ ? หรอื วา่ พวกหมาป่า เสือ สงิ หจ์ ะ ตอ้ งการเงินดว้ ย” นางคิดดแู ลว้ ก็เหน็ เป็นจรงิ อยา่ งทีเขาพดู จงึ คลยี มิ แลว้ รบั ถงุ เงินมาเก็บไว้ ชายหนมุ่ พดู ดว้ ยนาํ เสยี งจรงิ จงั ตอ่ วา่ “ถงึ เงินนีจะไมไ่ ด้ มากมายอะไร แตข่ า้ อยากใหเ้ จา้ เกบ็ เอาไว้ เจา้ อยบู่ า้ น ตามลาํ พงั หากมีเรอื งจาํ เป็นตอ้ งใชเ้ งินจะไดไ้ มล่ าํ บาก” เหมยจือพยกั หนา้ รบั เซียวจิงซนั สะพายคนั ธนไู วด้ า้ น หลงั แลว้ หยิบเอาขา้ วของตา่ งๆ ทีเตรยี มไวพ้ กตดิ ตวั ไป 11

หญิงสาวกาํ ถงุ เงินในมือแนน่ เกาะขอบประตมู องตาม แผน่ หลงั กาํ ยาํ ของสามี ในใจรูส้ กึ ไมอ่ ยากใหเ้ ขาไป เซียวจิงซนั เดนิ ไปถงึ ประตรู วั หนา้ บา้ นแลว้ หนั กลบั มา มอง “ดแู ลตวั เองใหด้ ี ขา้ ไปสองสามวนั ก็กลบั หรอื อยา่ ง มากกไ็ มเ่ กินหา้ วนั ” พดู จบเขากก็ ระชบั ของทีพกไวต้ รง เอว แลว้ สาวเทา้ กา้ วยาวๆ เดินจากไป เหมยจือมองตามสามีทีเดนิ ไปตามทางสายเลก็ มงุ่ หนา้ เขา้ ไปในป่าลกึ จนกระทงั แผน่ หลงั ของเขาหายลบั ตาไป ตามเสน้ ทางทีคดเคียวของแนวป่า นางพลนั รูส้ กึ ใจ หายอยา่ งบอกไมถ่ กู จากนนั ก็เดนิ ทอดอาลยั กลบั เขา้ ไป ในกระทอ่ มแลว้ เก็บจานชามเมือเชา้ ไปลา้ ง ตอ่ ดว้ ยทาํ ความสะอาดภายในบา้ นจนเรยี บรอ้ ย 12

หญิงสาวเหลียวซา้ ยมองขวาก็พบวา่ ไมม่ ีสงิ อืนใดใหต้ อ้ ง ทาํ อีก นางจงึ เดินออกไปจดั การกบั บอ่ เกบ็ อาหารดา้ น นอก นาํ เสบียงอาหารทีสะสมไวอ้ อกมา มีบางสว่ นเป็น สมนุ ไพรจากบนเขา ยงั มีพวกเนือแหง้ ทีเคยนาํ ตากกอ่ น หนา้ นีและของอืนๆ อีกหลายอยา่ ง เหมยจือนาํ ทงั หมด ออกมาแลว้ ตากทีละชิน ก่อนจะใชใ้ บถงหมาหอ่ ของทงั หมดเอาไว้ แลว้ นาํ กลบั ลงไปเรยี งในบอ่ อาหารอีก ครงั อยา่ งระมดั ระวงั เมือทาํ งานเสรจ็ เหมยจือก็กลบั เขา้ ไปในบา้ นแลว้ จบั นนั ดนู ี นางนกึ ไดว้ า่ เมือหลายวนั กอ่ นตนตงั ใจจะตดั ชดุ สาํ หรบั ใสใ่ นฤดใู บไมร้ ว่ งใหก้ บั สามี แตพ่ อมีหลายเรอื ง เขา้ มา สดุ ทา้ ยก็เลยไมไ่ ดล้ งมือทาํ ตอนนีเซียวจิงซนั ไม่ 13

อยู่ นางก็ควรเรง่ มือตดั เยบ็ ใหเ้ สรจ็ หากมีเวลาเหลือกจ็ ะ ไดท้ าํ รองเทา้ ใหเ้ ขาอีกสกั คู่ . ลว่ งเขา้ ยามบา่ ย เหมยจือนงั สปั หงกอยบู่ นโต๊ะในบา้ น ในมือมีเข็มกบั ดา้ ย ทีเยบ็ คา้ งไว้ ทนั ใดนนั กม็ ีเสยี งเลก็ แหลมตะโกนมาจาก หนา้ บา้ น นาํ เสยี งนนั ช่างคนุ้ หยู งิ เหมยจือวางงานทีทาํ อยใู่ นมือแลว้ ผลกั ประตมู องออกไป จงึ เหน็ วา่ เป็นอาจิ นนนั เอง ในมืออีกฝ่ายถือพืนรองเทา้ ทีกาํ ลงั ทาํ อยมู่ า ดว้ ย พออาจินเหน็ เหมยจือกย็ มิ รา่ พลางเอย่ ทกั ทาย 14

เพือนสาว เหมยจือรบี เชือเชิญสหายใหเ้ ขา้ มาในบา้ น อีกฝ่ายเดิน ตามเขา้ มาพลางสอดสา่ ยสายตามองดดู า้ นในอยา่ ง ประหลาดใจ แลว้ ถามวา่ “สามีเจา้ ไมอ่ ยหู่ รอื ?” เหมยจือพยกั หนา้ รบั “อืม เขาออกไปลา่ สตั ว์ อีกหลาย วนั กวา่ จะกลบั ” อาจินพดู อยา่ งเขา้ ใจ “จรงิ สิ ขา้ เคยไดย้ ินวา่ เขาจะไปครงั ละหลายๆ วนั เจา้ อยคู่ นเดียวคงเบือนา่ ด”ู เหมยจือหวั เราะ “กย็ งั ดีทีมีงานเยบ็ ปักพวกนีใหท้ าํ เวลา 15

แคไ่ มก่ ีวนั เดียวก็ผา่ นไป หากจะวา่ ไปแลว้ กย็ งิ ดีทีมีเจา้ แวะมาเยียมเยียนขา้ บา้ ง” อาจินไดย้ นิ ก็พลอยหวั เราะตามไปดว้ ย นางชพู ืนรองเทา้ ทีทาํ ไปไดก้ วา่ ครงึ แลว้ กลา่ ววา่ “อีกไมก่ ีวนั ก็จะเขา้ ชว่ ง เก็บเกียวขา้ วสาลีแลว้ ขา้ ตงั ใจวา่ จะเรง่ ทาํ ใหเ้ สรจ็ และก็ มาคยุ กบั เจา้ แกเ้ บือ” 16

ตอนที 25 ไม่ธรรมดาจริงๆ เหมยจือจดั ผลไมป้ ่าใสจ่ านออกมาตอ้ นรบั และรนิ นาํ ชา ใหอ้ าจิน หญิงสาวทงั สองนงั ทาํ งานไปดว้ ยพดู คยุ กนั ไปดว้ ย จ่ๆู อาจินก็ถามเสียงกระซบิ กระซาบ “หลายวนั มานีสามีเจา้ เขา้ มานอนในบา้ นแลว้ นี?” แกม้ เหมยจือแดงระเรอื พยกั หนา้ นอ้ ยๆ อาจินแอบชาํ เลืองมองเหมยจือ แลว้ หวั เราะเสยี งดงั “มิ 1

น่าช่วงนีเจา้ ถงึ สวยผดิ หผู ดิ ตา ทีแทก้ เ็ พราะสามีใหค้ วาม ช่มุ ฉาํ แก่เจา้ นีเอง ครงั กอ่ นทีขา้ ถาม เจา้ กไ็ มย่ อมบอก!” เหมยจือไดย้ ินอีกฝ่ายเรมิ พดู จาไมน่ ่าฟังกท็ าํ ทา่ จะตี อา จินรบี ยกพืนรองเทา้ ขนึ มาบงั ตวั เองไวแ้ ลว้ รอ้ งขอความ เมตตา ทงั สองหยอกลอ้ กนั เลน่ พกั หนงึ แลว้ กลบั มาพดู คยุ กนั อยา่ งเป็นการเป็นงานอีกครงั “บา้ นของเจา้ มีเพียงหอ้ งเดียว ไมม่ ีหอ้ งสว่ นตวั เลย แลว้ กระทอ่ มแบบนีตอนฝนตกมีนาํ รวั ไหม?” เหมยจือสา่ ยหนา้ ตอบไปวา่ “กระทอ่ มนีเพิงปลกู ไดไ้ ม่ นาน ก่อนหนา้ ทีฝนตกนาํ กย็ งั ไมร่ วั ” พอพดู ถงึ เรอื งนีขนึ 2

มาใบหนา้ ของเหมยจือก็ฉายแววกงั วลใจ “แตข่ า้ กลบั เป็นหว่ งบา้ นของทา่ นแมข่ า้ มากกวา่ บา้ นหลงั นนั เก่า มากแลว้ พอถงึ หนา้ ฝนหลงั คาก็รวั จนตอ้ งเอาอา่ งมารอง นาํ ” อาจินจงึ พดู ปลอบใจ “ตอ้ งคอ่ ยเป็นคอ่ ยไป ตอ่ ไปถา้ เจา้ มีเงินแลว้ ก็ปลกู บา้ นใหมใ่ หแ้ ข็งแรงกวา่ นีสกั หลงั แลว้ คอ่ ยไปซอ่ มบา้ นใหม้ ารดาเจา้ กย็ อ่ มทาํ ได”้ เหมยจือหวั เราะจืดเจือน “พดู น่ะงา่ ย แตว่ า่ เงินไมไ่ ดห้ า ง่ายๆ อยา่ งนนั น่ะส”ิ อาจินพยกั หนา้ เหน็ ดว้ ย “นนั มนั ก็ใช่ เซียวจิงซนั เองไมม่ ี 3

ทีทางใหเ้ พาะปลกู ดว้ ยซาํ ถา้ ไมม่ ีเงินกท็ าํ เช่นนนั ไมไ่ ด้ คงตอ้ งอาศยั ใหเ้ ขาออกลา่ สตั วม์ ากหนอ่ ยกค็ งพอช่วย ได”้ เหมยจือเอียงคอพลางครุน่ คิด แลว้ กลา่ ววา่ “อนั ทีจรงิ หลงั จากทีแตง่ งานกบั เขา ขา้ ก็ไดเ้ รยี นรูห้ ลายๆ เรอื ง อยา่ งเช่นบนภเู ขานีมีหญา้ และดอกไมต้ งั มากมายทีไมม่ ี ใครสนใจ แตก่ ลบั มีมลู คา่ ในสายตาคนนอก ครงั ก่อนขา้ เป็นแผลทีนิวเขากเ็ อาบางอยา่ งสเี ทามาพอกให้ ผา่ นไป ไมก่ ีวนั บาดแผลนนั กห็ ายดี เขาบอกวา่ สงิ นนั เรยี กวา่ ซานซี เป็นยาสมานแผลชนั เลศิ พอขา้ ถามเขาวา่ ราคา ของมนั แพงมากไหม ถงึ ไดร้ ูว้ า่ หากนนั ยานนั ไปขายใน เมืองกจ็ ะไดร้ าคาดี ขา้ ลองคิดดแู ลว้ ถา้ จะอาศยั แคใ่ ห้ เขาออกไปลา่ สตั วอ์ ยา่ งเดียวคงไมไ่ หวแน่ ไมส่ เู้ ก็บพวก 4

สมนุ ไพรป่าเอาไปขายตามรา้ นขายยาในเมืองดว้ ยจะดี กวา่ ไมแ่ นอ่ าจจะเป็นอีกหนงึ หนทางทีทาํ เงินไดบ้ า้ ง” อาจินมองเหมยจือดว้ ยความประหลาดใจ “เหมยจือ ความคิดเจา้ ดีมากเลย วธิ ีนีน่าจะทาํ เงินไดไ้ มน่ อ้ ย แตว่ า่ สามีเจา้ จะยนิ ยอมหรอื ?” เหมยจือสา่ ยหนา้ แลว้ กลา่ ววา่ “ขา้ เองก็ไมร่ ู้ ขา้ ยงั ไมไ่ ด้ บอกความคดิ นีกบั เขาเลย” “สามีเจา้ นีมีความรูเ้ ยอะมากเลย” อาจินกลา่ วชม พอไดย้ นิ อีกฝ่ายชืนชมสามีตน ใบหนา้ เหมยจือก็พลนั 5

แดงเรอื ขนึ คลยี มิ ออกมาแลว้ กลา่ ววา่ “ใชท่ ีไหนกนั กร็ ู้ เพียงแคน่ ีแหละ” แมจ้ ะพดู เช่นนี ทวา่ ในใจนางกแ็ อบ ปลาบปลมื ไมน่ อ้ ย ผคู้ นในหมบู่ า้ นลสี ยุ่ อาศยั อยใู่ นป่าเขามาหลายชวั อายุ คน พวกผชู้ ายอยา่ งมากก็จะไปทีตลาดตรงเชิงเขา สว่ น ผหู้ ญิงบางคนชวั ชีวติ ไมเ่ คยออกจากหมบู่ า้ นดว้ ยซาํ สงิ ทีทกุ คนพราํ บน่ ถงึ ทกุ เมือเชือวนั กค็ ือการเฝา้ รอผลผลติ ในเรอื กสวนไรน่ า พอมีเวลาวา่ งก็ยงิ นกตกปลา จบั กระตา่ ยป่า ไก่ป่ามาประทงั ความหิว ไฉนเลยจะมีความ รูม้ ากมายเชน่ นี ตอนทีบิดาของเซียวจิงซนั ยงั มีชีวติ อยู่ วา่ กนั วา่ เขาเปิด สาํ นกั สอนหนงั สือใหเ้ ดก็ ๆ ชาวป่าชาวเขาอา่ นออกเขียน 6

ได้ ทวา่ ตงั แตเ่ ขาตายจากไป เซียวจิงซนั เองกไ็ ปจากทีนี เชน่ กนั หลงั จากนนั ในหมบู่ า้ นก็แทบจะไมม่ ีคนรูห้ นงั สอื อยเู่ ลย เหมยจือเองก็พอรูห้ นงั สอื อยไู่ มก่ ีตวั นนั เพราะ ตอนทีบิดาของนางยงั มีชีวิตอยู่ ไดใ้ ชก้ ิงไมเ้ ขียนตวั หนงั สือลงบนพืนดนิ แลว้ สอนใหก้ บั นาง หากจะวา่ ไปเซียวจิงซนั นนั แตกตา่ งกบั คนอืนๆ ในหมู่ บา้ นอยมู่ าก เขาดมู ีความรูม้ ากมาย ฝีมือการยงิ ธนกู ็ ยอดเยียม รูเ้ พลงหมดั มวย แลว้ ยงั จบั ชีพจรรกั ษาโรคได้ อีกตา่ งหาก นบั วา่ ไมธ่ รรมดาจรงิ ๆ เหมยจือขบรมิ ฝีปาก พลางครุน่ คิด รอใหเ้ ซียวจิงซนั กลบั มาก่อน นางจะใหเ้ ขา เลา่ เรอื งโลกภายนอกใหฟ้ ังบา้ งดีกวา่ . 7

สามวนั ผา่ นไป เซียวจิงซนั ยงั ไมม่ ีวีแวววา่ จะกลบั เหมยจือรอคอยดว้ ย ความรอ้ นใจ นางมองชดุ สาํ หรบั ใสใ่ นฤดใู บไมร้ ว่ งทีใกล้ จะตดั เยบ็ เสรจ็ ในมือ กอ่ นจะจดั แจงเก็บขา้ วของในบา้ น แลว้ ลงสลกั ประตู ตงั ใจจะไปเยียมเยียนมารดาทีบา้ นสกั หน่อย พอไปถงึ บา้ นมารดากเ็ หน็ จเู ถากาํ ลงั นงั หนั ผกั อยตู่ รง ลานหนา้ บา้ น เมือก่อนงานพวกนีเป็นหนา้ ทีของตน ตอน นีนางแตง่ งานออกเรอื นไปแลว้ จงึ กลายเป็นหนา้ ทีของจู เถา แมอ้ ีกฝ่ายจะดไู มเ่ ตม็ ใจนกั ก็ตาม 8

จเู ถาเหน็ เหมยจือเดินเขา้ มา ดวงตาก็เป็นประกายทนั ที แตเ่ มือเหน็ พีสาวกลบั มาคนเดียวกเ็ อย่ ถามอยา่ งไมส่ บ อารมณ์ “ทาํ ไมพีใหญ่ถงึ มาคนเดียวเลา่ ?” เหมยจือเองก็พอจะมองออกวา่ จเู ถาคดิ เชน่ ไร จงึ ตอบกลบั เสียงเรยี บ “พีเขยเจา้ ออกไปลา่ สตั ว์ ตอนนียงั ไมก่ ลบั ” พดู จบก็เดินเขา้ ไปในบา้ น อาชิวทีอยใู่ นบา้ นไดย้ ินเหมยจือพดู กร็ บี ออกมาตอ้ นรบั หนาํ ซาํ ยงั ถามพีสาวเรอื งทีพีเขยเขา้ ป่าไปลา่ สตั วด์ ว้ ยทา่ ทางลงิ โลด แลว้ ถามอีกวา่ คราวหนา้ ตนจะขอตามไป ดว้ ยไดห้ รอื ไม?่ 9

เหมยจือนิงเงียบไปยงั ไมต่ อบทนั ที ประการแรกนางเองก็ ไมร่ ูเ้ รอื งการลา่ สตั วใ์ นป่าลกึ วา่ เป็นเชน่ ไร ประการทีสอง นอ้ งชายของนางนนั ยงั เดก็ มาก คงจะพาเขา้ ไปดว้ ยไมไ่ ด้ แน่ นางจงึ แกลง้ พดู รบั ปากไปกอ่ น มารดาของเหมยจือนงั ปะชอุ บางอยา่ งอยบู่ นเตียง พอ เหน็ เหมยจือก็สงั ใหอ้ าชิวไปรนิ นาํ ชามาใหพ้ ีสาว เหม ยจือเหน็ วา่ เป็นคนกนั เองทงั นนั จงึ บอกปฏิเสธ แลว้ รบี เดินไปหามารดา ซฮู หู ยนิ วางงานในมือลง ถามไถ่ถงึ เรอื งทีตนคา้ งคาใจใน คราวก่อน พอเหน็ เหมยจืออายจนใบหนา้ แดงกาํ พดู จา ตะกกุ ตะกกั ผเู้ ป็นแมเ่ หน็ ก็ใจชืนขนึ แตไ่ มว่ ายบน่ วา่ 10

“เหน็ พวกเจา้ ดีตอ่ กนั ขา้ กค็ อ่ ยวางใจ แตจ่ ะใหด้ ีกวา่ นีปี หนา้ เจา้ กม็ ีหลานจาํ มาํ ใหข้ า้ สกั คน ขา้ จะไดไ้ มต่ อ้ งทน ฟังคนอืนมาคอยพดู จานินทาลบั หลงั อีก” พอคิดถงึ คาํ นินทาวา่ รา้ ยทีคนในหมบู่ า้ นพากนั ราํ ลือ เหมยจือกข็ มวดคิว “ทา่ นแม่ เราก็อยสู่ ว่ นเรา คาํ พดู พวก นนั เราคงหา้ มไมไ่ ด้ ทา่ นกอ็ ยา่ ไปฟังมนั เลย พอเขา้ ฤดู เก็บเกียว ใครยงั จะมีเวลามายงุ่ กบั เรอื งชาวบา้ นอีกเลา่ ” ซฮู หู ยนิ ถอนใจยาว “จะทาํ อะไรไดล้ ะ่ ก็คงตอ้ งเป็นเชน่ นนั ” เหมยจือพลนั นกึ ถงึ วนั ทีฝนตกหนกั จงึ ถามกบั มารดาวา่ 11

ทีบา้ นหลงั คารวั หรอื ไม?่ ซฮู หู ยนิ ตอบกลบั อยา่ งจาํ ใจวา่ “ทาํ ไมจะไมร่ วั เลา่ บนพืนบา้ นมีแตน่ าํ นองเตม็ ไปหมด แมแ้ ตบ่ นเตียงก็ไมเ่ วน้ ” อาชิวทีอยดู่ า้ นขา้ งรบี เขา้ มาพดู ผสมโรง พลางหวั เราะ อยา่ งสนกุ สนาน “พีใหญ่ ตอนนนั ขา้ กาํ ลงั นอนหลบั สนิท อยู่ นาํ ฝนกห็ ยดลงมาทีปลายจมกู ขา้ พอดี ขา้ ตกใจสะดงุ้ สดุ ตวั นกึ แลว้ ยงั ขาํ อยเู่ ลย” เหมยจือเองกอ็ ดหวั เราะไปดว้ ยไมไ่ ด้ ลบู ศีรษะนอ้ ง ชายอยา่ งเอน็ ดู แลว้ บอกใหเ้ ขาออกไปชว่ ยจเู ถาหนั ผกั แตอ่ าชิวกลบั พดู อยา่ งไมค่ อ่ ยเตม็ ใจวา่ “วนั ๆ พีรองเอา แตบ่ น่ โน่นตนิ ี ขา้ เบือจะแยแ่ ลว้ ปลอ่ ยใหห้ นั ไปคนเดียว เถอะ” 12

ซฮู หู ยนิ ไดย้ นิ ลกู ชายพดู ก็ดเุ สยี ยกใหญ่ เขาจงึ จาํ ใจเดิน ออกไปช่วยงานทีดา้ นนอก เหมยจือและมารดาพดู คยุ กนั เรอื งสพั เพเหระอยนู่ าน พอ เหน็ วา่ ใกลเ้ ทียงแลว้ หญิงสาวก็ขอตวั กลบั ซฮู หู ยินกลบั รงั นางใหอ้ ยกู่ ินขา้ วดว้ ยกนั กอ่ น เพราะถงึ กลบั ไปก็ตอ้ ง กินขา้ วคนเดียว ไมส่ อู้ ยกู่ ินขา้ วดว้ ยกนั หลายๆ คน เหม ยจือจงึ อยกู่ ินขา้ วทีบา้ นดว้ ย หลงั จากกินเสรจ็ เหมยจือก็ช่วยเกบ็ ลา้ งทาํ ความสะอาด จนเรยี บรอ้ ย จากนนั กเ็ ดนิ กลบั บา้ นตามเสน้ ทางเดมิ ที มา ระหวา่ งทางพบชาวบา้ นกาํ ลงั จบั กลมุ่ พดู คยุ กนั อยู่ นางจงึ หยดุ ทกั ทายอยา่ งเสยี ไมไ่ ด้ แตก่ ลบั ถกู มองดว้ ย 13

สายตาแปลกๆ เลยไปทางดา้ นหลงั เหมยจือจงึ หนั ไป มองกเ็ หน็ วา่ ฝเู กอกาํ ลงั เดินมาทางนีพอดี หญิงสาวหนั หลงั กลบั เตรยี มจะเดนิ ตอ่ กลบั ไดย้ ินเสียงฝู เกอตะโกนเรยี ก “เหมยจือ” ผคู้ นรอบขา้ งพากนั จอ้ งมองมาดว้ ยความสนใจ เหมยจือ จงึ คิดวา่ คงไมด่ ีแนห่ ากตนจะเดินหนีและทาํ เป็นไมไ่ ดย้ ิน เพราะคนในหมบู่ า้ นนี ’คนเหน็ มกั ไมพ่ ดู คนพดู ลว้ นไมไ่ ด้ เหน็ ’ นางจงึ เอย่ ถามเสียงเรยี บโดยไมส่ นใจจะมองอีก ฝ่าย “มีธุระอะไรหรอื ?” “ก.็ ..ก…็ ก็ไมม่ ีอะไร” ฝเู กอเอย่ เสียงตะกกุ ตะกกั 14

พอไดย้ นิ คาํ ตอบ เหมยจือจงึ คอ่ ยเงยหนา้ ขนึ แลว้ พดู ตอ่ ทา่ มกลางสายตาหลายคทู่ ีกาํ ลงั จบั จอ้ ง “ไมม่ ีก็ดีแลว้ ถา้ มีอะไรกร็ อใหส้ ามีขา้ กลบั มากอ่ น เจา้ คอ่ ยไปคยุ กบั เขาก็ แลว้ กนั ” พดู จบนางก็สาวทา้ วเดนิ จากไปทนั ที . เชา้ วนั ตอ่ มา เซียวจิงซนั ก็ยงั ไมก่ ลบั เหมยจือนงั มองดวงตะวนั แดง ฉานทีกาํ ลงั เคลอื นลบั หายไปหลงั ทิวเขา ในใจเรมิ เป็น กงั วลวา่ อาจจะมีอะไรเกิดขนึ ในป่า 15

ตอนกลางคืนหญิงสาวอยบู่ นเตียงเพียงลาํ พงั ไดแ้ ตพ่ ลกิ ตวั ไปมานอนไมห่ ลบั เฝา้ เป็นหว่ งวา่ เซียวจิงซนั จะเกิด เรอื ง และกก็ ลวั วา่ ถา้ ของกินทีนาํ ไปไมพ่ อแลว้ เขาจะหิว หรอื ไม่ แลว้ ยงั คดิ ไปถงึ เรอื งเก็บสมนุ ไพรไปขายในเมือง ทีตนรอจะคยุ เพราะตอ่ ไปหากเขาออกไปลา่ สตั วน์ านๆ เช่นนี นางกไ็ มอ่ ยากนงั รอเฉยๆ ใหต้ อ้ งเป็นกงั วลอีกแลว้ 16

ตอนที 26 ท่านกลับมาแล้ว! หญิงสาวคดิ ไปตา่ งๆ นานาจนลว่ งเขา้ ยามดกึ เปลอื กตาของนางเรมิ หนกั องึ ความคดิ คอ่ ยๆ พรา่ เลอื น ในทีสดุ กผ็ ลอ็ ยหลบั ไป พอหลบั ไดไ้ มน่ านก็มีเสยี งดงั มา จากดา้ นนอก เหมยจือสะดงุ้ ตืนดว้ ยความตกใจ รบี ลง จากเตียงแลว้ ฉวยเสอื มาสวม หยบิ ไมท้ อ่ นหนงึ มากาํ ไว้ ในมือ จากนนั กเ็ ดนิ ไปทีหนา้ ตา่ งพรอ้ มกบั ลอบมองออก ไปยงั ลานหนา้ บา้ นอยา่ งระแวดระวงั ภายใตแ้ สงจนั ทร์ นางเหน็ เงารา่ งสงู ใหญ่กาํ ยาํ ไดอ้ ยา่ ง 1

ชดั เจน ดา้ นหลงั ของเขาสะพายคนั ธนไู ว้ รอบเอวผกู ของ ป่าหอ้ ยไวน้ านาชนิด ในมือยงั ถือของบางอยา่ ง ชายคน นีจะเป็นใครไปไมไ่ ดน้ อกจาก ‘เซียวจิงซนั ’ สามีของนาง นนั เอง เหมยจือดีใจจนแทบรอ้ งออกมา รบี ผลกั ประตอู อกไป ตอ้ นรบั เซียวจิงซนั เอาของป่าทีหามาไดว้ างไวท้ ีลาน หนา้ บา้ น พอเหน็ เหมยจือวิงออกมา ใบหนา้ ทีเหนือย ออ่ นพลนั ปรากฏรอยยมิ “ทาํ ไมยงั ไมน่ อนอีก?” นาํ เสยี ง นนั แหบพรา่ เหมยจือทงั ตืนเตน้ ดีใจทงั รูส้ กึ สงสาร รบี รบั ขา้ วของ ตา่ งๆ จากมือเขามาวางลง พอเหน็ เนือตวั สกปรกมอม แมมของสามี นางก็กลบั เขา้ บา้ นไปหยิบเสอื ผา้ ชดุ ใหม่ 2

มาใหอ้ ีกฝ่ายเอาไวเ้ ปลยี นตอนอาบนาํ เซียวจิงซนั รบั เสอื ผา้ มาแลว้ กลา่ ววา่ “ตวั ขา้ สกปรก ขา้ ไปอาบนาํ ก่อน เดียวมานะ” หญิงสาวพยกั หนา้ รบั พอเหน็ เขายกถงั นาํ เดินออกไป นางกจ็ ดุ ไฟติดเตาเพืออนุ่ โจ๊กและแผน่ แปง้ พรอ้ มกบั เตมิ เนือแหง้ ลงไปเพิมให้ ถา้ เขากลบั มาจะไดก้ ินตอนยงั รอ้ นๆ ผา่ นไปครูห่ นงึ เซียวจิงซนั กเ็ ดนิ กลบั มา ชายหนมุ่ เปลือย ทอ่ นบน เผยใหเ้ หน็ แผงอกกาํ ยาํ ลาํ สนั มือขา้ งหนงึ ถือถงั นาํ สว่ นมืออีกขา้ งถือเสอื ผา้ ทีใสแ่ ลว้ พอเขาเดินเขา้ มา ในบา้ นเหมยจือกร็ บี จดุ ตะเกียงซงึ ในยามปกติจะไมค่ อ่ ย ไดใ้ ชเ้ พราะเกรงวา่ จะเปลืองนาํ มนั จากนนั ก็จดั วาง 3

อาหารรอแลว้ เรยี กใหเ้ ขามากิน เซียวจิงซนั เองก็เรมิ รูส้ กึ หวิ จงึ นงั ลงกินโดยมีเหมยจือนงั มองอยขู่ า้ งๆ โดยมากผชู้ ายในหมบู่ า้ นจะชอบกินอาหารคาํ ใหญ่ มมู มาม พวกสาวๆ เหน็ แลว้ ก็รูส้ กึ ถงึ ความหยาบคาย แต่ สาํ หรบั เซียวจิงซนั แมว้ า่ จะหวิ เขาก็ยงั กินดว้ ยทา่ ทาง สภุ าพไมร่ บี รอ้ น เหมยจือจงึ ชอบมองทา่ ทางของเขา ยงิ ทาํ ใหน้ างรูส้ กึ วา่ สามีของตนแตกตา่ งจากบรุ ุษทวั ไป อยา่ งสนิ เชิง เซียวจิงซนั กินโจ๊กจนหมดถว้ ย พอเหน็ อีกฝ่ายนงั มองตน 4

ดว้ ยแววตาเป็นประกายกอ็ ดขาํ ไมไ่ ด้ “ทาํ ไมรึ เจา้ ก็หวิ หรอื ?” เหมยจือสา่ ยหนา้ สายตาบงั เอิญเหน็ รอยข่วนทีแขนของ เขาเขา้ แผลนนั ลกึ พอสมควร เหน็ ไดช้ ดั วา่ ตอนทีไดแ้ ผล นีมาตอ้ งมีเลือดออกไมน่ อ้ ย นางจงึ รบี ถามวา่ เกิดเรอื ง อะไรขนึ “กแ็ คเ่ จอกบั ฝงู หมาป่าเทา่ นนั ” เซียวจิงซนั ตอบกลบั อยา่ งไมแ่ ยแส หญิงสาวทาํ ตาโต พดู เสียงดงั อยา่ งตกใจ “ฝงู หมาป่า! แลว้ ทา่ นเป็นอะไรไหม?” พดู จบนางกล็ กุ ขนึ จะเขา้ ไป 5

สาํ รวจรา่ งกายของสามี ชายหนมุ่ เหน็ ทา่ ทางของนางก็หวั เราะออกมา “ขา้ กก็ ลบั มานงั อยตู่ รงนีแลว้ ยงั มีอะไรใหต้ อ้ งหว่ งอีกเลา่ ” เหมยจือยงั ไมอ่ าจวางใจ ไมว่ า่ อยา่ งไรกต็ อ้ งสาํ รวจเนือ ตวั เขาทงั ดา้ นหนา้ ดา้ นหลงั ใหแ้ น่ใจเสียกอ่ น พอหญิง สาวพบวา่ นอกจากรอยข่วนทีแขนกไ็ มม่ ีบาดแผลอืนอีก นางจงึ คอ่ ยวางใจ แตถ่ า้ เป็นอยา่ งนีตอ่ ไปนางกค็ งอด หว่ งไมไ่ ด้ หญิงสาวนกึ ถงึ เรอื งทีตงั ใจจะปรกึ ษากบั เขา บางทีอาจมีช่องทางหาเงินวธิ ีอืน เพือใหเ้ ขาเขา้ ป่าลา่ สตั วน์ อ้ ยลง 6

หลงั จากเซียวจิงซนั กินอิมแลว้ เหมยจือเหน็ สีหนา้ เหนือย ลา้ ของเขากร็ บี ไปปทู ีนอนเพือใหอ้ ีกฝ่ายไดพ้ กั ผอ่ น นาง คดิ เพียงวา่ สามีเพิงกลบั มาคงเหนือยมาก แตค่ าดไมถ่ งึ วา่ เขากลบั รวบตวั นางเขา้ ไปกอด แลว้ พรมจบู ลงบนแกม้ และรมิ ฝีปากออ่ นนมุ่ พรอ้ มกบั ทีมือใหญ่เรมิ ลบู ไลไ้ ปทวั รา่ งของนาง เหมยจือโดนจโู่ จมไมท่ นั ตงั ตวั ไดแ้ ตพ่ ดู เตือนดว้ ยนาํ เสียงออ่ นหวาน “ทา่ นไมเ่ หนือยหรอื ยงั ไมร่ บี พกั ผอ่ น อีก” ชายหน่มุ กลบั กระซิบเสยี งทมุ้ ขา้ งหวู า่ “ขา้ หิวแลว้ ” 7

หญิงสาวไดย้ นิ กต็ งั ใจจะออกไปขา้ งนอกอีกครงั “ทา่ น เพิงกินเสรจ็ ทาํ ไมยงั หิวอีก งนั ขา้ จะไปทาํ อาหารเพิมให้ นะ” เซียวจิงซนั กอดนางแนน่ ไมย่ อมใหข้ ยบั ไปไหน พอรบั รู้ ถงึ ช่วงลา่ งโป่งนนู ของเขาทีทิมแทงขาออ่ นของนาง เหม ยจือก็เขา้ ใจไดท้ นั ที ใบหนา้ พลนั แดงกาํ เอย่ ดว้ ยนาํ เสียง ตาํ หนินอ้ ยๆ “เหนือยขนาดนีแลว้ ยงั อยากจะทาํ เรอื งนนั อีกหรอื ” เซียวจิงซนั พดู ดว้ ยนาํ เสียงแหบพรา่ “หวิ แลว้ กินอิมก่อน คอ่ ยนอน” 8

พอพดู จบมือใหญ่หยาบกรา้ นขา้ งหนงึ ก็ลบู คลาํ ปลาย ยอดผลทอ้ จนรา่ งบอบบางเรมิ ออ่ นระทวยอยใู่ นออ้ ม กอดของตน สว่ นอีกมือก็คอ่ ยๆ เคลา้ คลงึ ไปตามรา่ งนมุ่ นิมอรชร เหมยจือรูส้ กึ เหน็ ใจสามีทีหลายวนั มานีเขาตอ้ งเหนด็ เหนือยไมน่ อ้ ยกเ็ ลยไมข่ ดั ขืน นางลกุ ขนึ ถอดชดุ ของตน ออก จากนนั ก็นอนลงแลว้ ยืนมือไปกอดเขาไว้ พรอ้ มกบั ยกสะโพกขนึ เพือรอรบั ช่วงลา่ งทีกาํ ลงั พลงุ่ พลา่ นของอีก ฝ่ าย แววตาเรา่ รอ้ นทีนางมองปลกุ สญั ชาตญาณของบรุ ุษเพศ ใหล้ กุ โชน อีกทงั หลายวนั มานีทีตนเองตอ้ งอยใู่ นป่า ไมม่ ี เวลาใดเลยทีจะไมค่ ิดถงึ ภรรยาสาวทีบา้ น ไฟรกั เรา่ รอ้ น 9

ทีอดั อนั มานาน ในทีสดุ คืนนีก็ไดป้ ลดปลอ่ ยเสยี ที เหม ยจือเองก็คงคนุ้ เคยกบั เรอื งนีแลว้ เพราะกอ่ นหนา้ นางก็ เปิดรบั เขาไปไดม้ ากกวา่ ครงึ ครงั นีเซียวจิงซนั จงึ ไมต่ อ้ ง ควบคมุ ตนเองอยา่ งครงั กอ่ นๆ ชายหน่มุ ถอดเสอื ผา้ แลว้ โถมกายเขา้ ไปจนสดุ ทาํ ใหภ้ รรยาสาวถงึ กบั รอ้ งครวญ ครางออกมา ตอนทีชายหน่มุ แทรกลกึ เขา้ ไปในกายนาง เขาก็กระซบิ ถามเสยี งกระเสา่ ขา้ งหู “หลายวนั นีเจา้ คิดถงึ ขา้ บา้ งหรอื ไม?่ ” เหมยจือรอ้ งครางไมเ่ ป็นภาษา ตอบกลบั เสียงขาดๆ หายๆ “คิด... คดิ ถงึ ...” หญิงสาวตอบพลางยกมือทีไร้ เรยี วแรงทงั สองขา้ งขนึ ไปเกาะกมุ แขนกาํ ยาํ ของชาย 10

หนมุ่ ภายใตแ้ สงจนั ทรน์ วล เซียวจิงซนั จอ้ งมองดวงตาทีเยา้ ยวนของนาง แกม้ สีแดงระเรอื ทีเปือนคราบนาํ ตาราวกบั หยาดฝนทีพรา่ งพรมอยบู่ นกลบี ดอกทอ้ ชา่ งน่าทะนุ ถนอมยงิ นกั เขากม้ ลงจบู แกม้ นวลอยา่ งไมอ่ าจหา้ มใจ ชว่ งลา่ งขยบั เขา้ ออกอยา่ งดดุ นั ไดย้ นิ เสยี งเหมยจือรอ้ ง ออกมาทีหนงึ แลว้ หลบั ตาพรมิ รา่ งนางสนั สะทา้ นไปทงั ตวั ไมน่ านก็มีเสียงสะอืนพราํ บอกวา่ ไมไ่ หวแลว้ เซียวจิงซนั เกรงวา่ นางจะรบั ตอ่ ไปไมไ่ หวจงึ ไดย้ อมเบา แรงลง แตท่ กุ ครงั ทีขยบั ก็จะเขา้ ไปจนสดุ รา่ งเลก็ บางถกู เขากดทบั ไวใ้ ตร้ า่ ง ทาํ ใหน้ างมองเหน็ เพียงรอยแผลเป็น บนแผงอกยามขยบั ขนึ ลง รอยแผลเป็นนนู แดงนนั ราว 11

กบั มงั กรเหียมโหดทีกาํ ลงั ทรมานตนอยู่ ในใจของนางทงั รกั และเคืองจนแยกไมอ่ อก หญิงสาวแหงนหนา้ ขนึ แนบ แกม้ ตนกบั รอยแผลเป็นนนู แดงบนอกอีกฝ่าย การ กระทาํ ของนางทาํ ใหเ้ ขาคลงั จนไมอ่ าจควบคมุ ตนเองได้ อีก จโู่ จมเขา้ ออกอยา่ งหนกั หนว่ งนบั ครงั ไมถ่ ว้ น กระทงั ของเหลวอนุ่ รอ้ นหลงั ไหลเขา้ ไปในกายสาว เซียวจิงซนั จงึ พลกิ กายลงมานอนดา้ นขา้ ง ครงั นีเขาเหนือยจนหมด เรยี วแรงแลว้ จรงิ ๆ มือใหญ่โอบกอดนางเอาไว้ ไมน่ านก็ ผลอ็ ยหลบั ไป ทวา่ เหมยจือกลบั นอนไมห่ ลบั นางอาศยั แสงจนั ทรจ์ อ้ ง มองบรุ ุษทีหลบั อยขู่ า้ งกาย เหน็ ใบหนา้ หลอ่ เหลาคมคาย ไดส้ ดั สว่ นราวกบั ถกู แกะสลกั มาอยา่ งประณีต ควิ เขม้ จมกู โดง่ รมิ ฝีปากหนาไดร้ ูป บรุ ุษตรงหนา้ ช่างรูปงาม 12

เหลือเกิน กอ่ นหนา้ นีนางไมเ่ คยสงั เกตมาก่อน พอมา คิดๆ ดแู ลว้ คงเป็นเพราะรอยแผลเป็นทีหนา้ อกจงึ ทาํ ให้ เขาไมเ่ ป็นทีสะดดุ ตาของคนอืน แวบแรกทีเหน็ ทกุ คน ตา่ งมองวา่ ชายผนู้ ีดรุ า้ ยและโหดเหียม จนไมท่ นั ได้ พจิ ารณาวา่ จรงิ ๆ แลว้ เขานนั รูปงามเพียงใด หญิงสาวนอนเทา้ คางจอ้ งมองสามีตนอยา่ งละเอียด แผงอกกวา้ งกระเพือมขนึ ลง ปลายจมกู ขยบั เลก็ นอ้ ย จน นางอดไมไ่ ดท้ ีจะไลน้ ิวไปตามสนั จมกู เขาอยา่ งเบามือ แลว้ คอ่ ยๆ ไลล่ งไปจนถงึ รมิ ฝีปาก แตก่ ็สมั ผสั เพียงแผว่ เบาเทา่ นนั เพราะเกรงวา่ จะทาํ ใหเ้ ขาตืน ปลายนิวออ่ น น่มุ เลือนลงไปแตะรอยแผลเป็นทีหนา้ อกแลว้ ลบู ลงไป ชา้ ๆ ในใจก็แอบคิดวา่ รอยแผลฉกรรจน์ ีเกิดขนึ ไดอ้ ยา่ ง ไร? เขาผา่ นเรอื งอะไรมากนั แน่? 13