Hunter's Lady ดรุณีสุดที่รัก เล่ม1

ทวา่ เซียวจิงซนั กลบั มีทา่ ทางเครง่ ขรมึ “บาดแผลโดนนาํ ไมไ่ ด้ เมือครูเ่ จา้ ไมร่ ะวงั ตอนนีถกู นาํ แลว้ ” “นนั เป็นเรอื งช่วยไมไ่ ด้ กจ็ เู ถาตกนาํ นี” เหมยจือ ตอบกลบั รวดเรว็ เซียวจิงซนั ทีมีสีหนา้ จรงิ จงั คอ่ ยๆ แกะผา้ ขาวทีเปียกชมุ่ ออกอยา่ งระวงั แลว้ เอาผา้ เชด็ หนา้ ของเหมยจือมาพนั แผลใหน้ างใหม่ เหมยจือมองเขาอยา่ งกลา้ ๆ กลวั ๆ กอ่ นจะพดู แกเ้ กอ้ “ไมเ่ ป็นไรหรอก แผลแคเ่ ลก็ นอ้ ย หนงั ขา้ หนาจะตาย” 2

แตน่ าํ เสยี งของเซียวจิงซนั นนั เหมือนไมเ่ หน็ ดว้ ย “ตงั แต่ นีตอ่ ไป หา้ มใหแ้ ผลถกู นาํ เดด็ ขาด เจา้ เองกก็ ลบั ไปพกั เถอะ นาํ ทีเหลอื ขา้ หาบคนเดียวก็พอ เหมยจือรบี สา่ ยหนา้ “ไมไ่ ด้ ทา่ นแมต่ อ้ งไมเ่ หน็ ดว้ ยแน่ หากทาํ เช่นนนั กเ็ ทา่ กบั ไมไ่ วห้ นา้ ทา่ นแม.่ ..” นางยงั พดู ไมท่ นั จบเซียวจิงซนั ก็จอ้ งมองมาดว้ ยสายตาเรยี บนิง แววตาเช่นนีแมจ้ ะดไู รอ้ ารมณแ์ ตช่ า่ งนา่ เกรงขามเหลอื เกิน หญิงสาวรูส้ กึ กดดนั ราวกบั มีขนุ เขาลกู ใหญ่ทบั ลง บนรา่ งจนไมก่ ลา้ ปรปิ ากอีก เซียวจิงซนั เหน็ ทา่ ทีหวาดกลวั ของนาง สหี นา้ จงึ คอ่ ยๆ ออ่ นลงแลว้ เอย่ เสยี งเบา “กลบั ไปบา้ นเถอะ” 3

นางกลวั วา่ เขาจะโกรธขนึ มาอีก จงึ ฉวยโอกาสทีเขายงั ดู ใจดีอยู่ รบี พยกั หนา้ รบั คาํ “เจา้ คะ่ ” กอ่ นจะวางหาบใน มือลงแลว้ เดินกลบั บา้ น . ซฮู หู ยินโกรธมากเมือรูว้ า่ ลกู สาวทงั สองแอบหนีกลบั ไป กอ่ น หลงั จากรดนาํ ตน้ ขา้ วในนาเสรจ็ จงึ เดนิ กลบั มาพรอ้ มกบั ลกู เขย ใบหนา้ นางบงึ ตงึ มาตลอดทางจนกระทงั ถงึ บา้ น เมือเดนิ เขา้ บา้ นมาเหน็ ลกู สาวคนรองกห็ ยบิ ไมก้ วาดใกล้ มือโยนใสเ่ ดก็ สาวทนั ที 4

ตอนนีจเู ถาอยใู่ นเสอื ผา้ ชดุ ใหมส่ ีเหลอื งนวลทีเพิงตดั เยบ็ มาไดไ้ มน่ านซงึ เป็นชดุ สวยทีสดุ เทา่ ทีตนมี นางไมท่ นั ตงั ตวั จงึ หลบไมท่ นั ไมก้ วาดทีมารดาโยนใสจ่ งึ ถกู กระโปรง เป็นรอยเปือน นางมีสีหนา้ เหมือนจะรอ้ งไห้ แตพ่ อเหน็ วา่ มีคนอืนอยดู่ ว้ ย จงึ ตะคอกใสม่ ารดาดว้ ยทา่ ทางฉนุ เฉียว “ทา่ นแมจ่ ะไวห้ นา้ ขา้ สกั นิดไมไ่ ดร้ ไึ ง! ไมเ่ หน็ หรอื วา่ มีคนนอกอยดู่ ว้ ย? ทา่ นทาํ กบั ลกู สาวตวั เองเชน่ นีได้ อยา่ งไร!” ซฮู หู ยนิ แคน่ เสยี งเยน็ ชา ตอบกลบั ไปวา่ “เมือกีนางเดก็ บา้ ทีไหนบอกวา่ คนกนั เองทงั นนั ไมต่ อ้ งพดู ถงึ เรอื งหนา้ ตา” 5

เหมยจือเหน็ สถานการณไ์ มส่ ดู้ ีจงึ มองมารดาดว้ ยสาย ตากระอกั กระอว่ น พรอ้ มกบั รบี พดู หา้ มปราม หากเป็น เมือกอ่ น เหมยจือหา้ มอยา่ งไรก็คงไรป้ ระโยชน์ ดีไมด่ ีก็ อาจจะโดนดา่ ไปดว้ ย แตย่ ามนีเหมยจือออกเรอื นไป แลว้ อีกทงั สามีของนางกอ็ ยตู่ รงนีดว้ ย ซฮู หู ยินจงึ เหน็ แก่หนา้ บตุ รสาวคนโต ยอมสงบปากสงบคาํ แลว้ เดิน พมึ พาํ เขา้ ไปในครวั เพือทาํ อาหาร ตามปกติทีบา้ นของเหมยจือจะไมก่ ินมือกลางวนั แต่ ตามธรรมเนียมของหมบู่ า้ นลสี ยุ่ ไมว่ า่ ครอบครวั นนั จะมี ฐานะอยา่ งไร ยามทีลกู เขยกลบั มาเยียมบา้ นครงั แรกจะ ตอ้ งตอ้ นรบั ดว้ ยอาหารมือกลางวนั ไมเ่ ชน่ นนั หากคน นอกรูเ้ ขา้ บา้ นฝ่ายหญิงคงไมพ่ น้ ตอ้ งถกู นินทาและ หวั เราะเยาะเป็นแน่ ซฮู หู ยนิ ยอ่ มรูธ้ รรมเนียมนีเป็นอยา่ ง 6

ดี ไมว่ า่ อยา่ งไรก็ตอ้ งรกั ษาหนา้ ตา ดงั นนั แมจ้ ะเพิงกลบั จากทาํ นา นาํ สกั แกว้ ยงั ไมไ่ ดด้ ืมก็ยงั รบี รุดเขา้ ครวั ไปทาํ อาหาร all-all2 blog จเู ถากลบั เขา้ ไปในหอ้ ง พอจดั การกบั เสอื ผา้ ของตวั เอง เรยี บรอ้ ยกเ็ ดนิ ออกมา ตอนนีเหมยจือกบั อาชิวใหเ้ ซียว จิงซนั เขา้ มานงั พกั ในบา้ นก่อน พอจเู ถาเหน็ กร็ บี ยกนาํ ชาและผลไมม้ าใหเ้ ขา พอเหน็ ชายหน่มุ ยงั ไมก่ ิน นางก็ คะยนั คะยอใหเ้ ขากินสกั หนอ่ ย เซียวจิงซนั จงึ หยบิ ผลไม้ ชินหนงึ ขนึ มากินตามมารยาท จงั หวะนนั เองซฮู หู ยินกเ็ ดนิ ออกจากหอ้ งครวั มาทีลาน หนา้ บา้ น แลว้ ตะโกนเรยี กเสยี งดงั ลนั “จเู ถา! รบี มา 7

ชว่ ยทาํ อาหารเรว็ เขา้ จะใหข้ า้ เหนือยตายเลยรไึ ง!” หากเป็นเมือกอ่ นหนา้ ทีหงุ หาอาหารนนั เป็นของเหมยจือ หากนางทาํ งานอืนอยู่ มารดาก็จะเขา้ ครวั ทาํ อาหาร เพียงคนเดียว เพราะถงึ งานในครวั จะยงุ่ ขนาดไหนแตจ่ ู เถากไ็ มเ่ คยเขา้ ไปชว่ ย ทวา่ วนั นีเป็นวนั ทีเหมยจือกลบั มาเยียมบา้ น แลว้ จะใหน้ างเขา้ ครวั มาช่วยไดอ้ ยา่ งไร ดงั นนั ถงึ จเู ถาจะบน่ อบุ อบิ แตก่ ็จาํ ยอมเดนิ เขา้ ไปชว่ ย งาน เหมยจือรนิ นาํ ถว้ ยหนงึ เดินถือเขา้ ไปในครวั เหน็ มารดา อยหู่ นา้ เตาไฟทีลกุ โชน อากาศในครวั รอ้ นอบอา้ วจนใบ หนา้ อีกฝ่ายแดงกาํ เหงือเมด็ โตไหลหยดลงบนพืน มารดาเหน็ ลกู สาวเดินถือนาํ มาใหก้ ร็ บั ไปดืมรวดเดียว 8

หมด แลว้ หนั ไปสมุ ไฟในเตาตอ่ ปากกเ็ อย่ วา่ “เจา้ รบี ออกไปนงั เป็นเพือนเขาเถอะ ในนีมีขา้ กบั จเู ถากพ็ อ แลว้ ” เหมยจือพยกั หนา้ รบั แลว้ บอกวา่ “วนั นีพวกขา้ เอาเนือ แหง้ มาดว้ ย เกบ็ ไวใ้ นตู้ ตอนทาํ อาหารกใ็ สล่ งไปสกั หนอ่ ยเถอะ” จเู ถาไดย้ นิ พีสาวกาํ ชบั ก็มองคอ้ นทีหนงึ อยา่ งไมส่ บ อารมณ์ “รูแ้ ลว้ ดทู า่ พีใหญ่คงจะกลวั วา่ ครอบครวั เรา ยากไรแ้ ลว้ จะเป็นภาระใหส้ ามีพีสนิ ะ” ซฮู หู ยินครา้ นทีจะจดั การกบั คาํ พดู เหน็บแนมของจเู ถา จงึ ทาํ เพียงพยกั หนา้ รบั “กด็ ีเหมือนกนั ทีบา้ นก็มีเตรยี ม 9

ไวบ้ า้ ง แตซ่ ือพวกเนือสตั วแ์ คเ่ ลก็ นอ้ ยซงึ คงไมพ่ อ หาก ไดเ้ นือตากแหง้ ใสล่ งไปผดั กบั ผกั เขาก็คงไมร่ ูห้ รอกวา่ เป็นของทีเขาเอามาเอง” เหมยจือรูว้ า่ ความเป็นอยขู่ องครอบครวั ตนไมด่ ีนกั แต่ มารดากย็ งั พยายามรกั ษาหนา้ ให้ จงึ พยกั หนา้ ดว้ ย ความซงึ ใจ “ทา่ นแม่ ทาํ ของกินงา่ ยๆ ก็พอ เขาไมใ่ ช่ คนจจู้ ีนกั ” . ยามเทียงวนั มารดาของเหมยจือกท็ าํ อาหารเสรจ็ พอดี กบั ขา้ วจาน 10

เลก็ จานนอ้ ยถกู ลาํ เลยี งออกมา ระหวา่ งนนั เจา้ ของบา้ น จงึ พบวา่ จานชามในบา้ นไมพ่ อใชจ้ งึ ตอ้ งไปขอหยบิ ยืม มาจากเพือนบา้ นหลายใบ ครอบครวั ของเหมยจือไมไ่ ด้ กินอาหารเพียบพรอ้ มทีมีทงั กบั ขา้ วและนาํ แกงมานาน แลว้ อาชิวจงึ กินอยา่ งเอรด็ อรอ่ ยจนแมข่ องเหมยจือเหน็ แลว้ ขดั หขู ดั ตาจงึ ใชส้ ายตาปรามลกู ชายไปหลายครงั หลงั กินอาหารเรยี บรอ้ ย ซฮู หู ยนิ ก็ชงชามาให้ พอดืม แลว้ เหมยจือกค็ ิดไดว้ า่ ทีบา้ นยงั มีงานตอ้ งทาํ อีกมาก มาย นางจงึ ลกุ ขนึ เตรยี มจะกลา่ วลา ถงึ ในใจซฮู หู ยนิ ยงั คงคิดถงึ ลกู สาวแตก่ ็ไมก่ ลา้ รงั ไว้ เหมยจือกบั เซียวจิงซนั จงึ กลา่ วคาํ ลาแลว้ กลบั บา้ นไปดว้ ยกนั สองสามีภรรยาใชเ้ สน้ ทางเดมิ ในการเดินกลบั ระหวา่ ง 11

ทางก็พบกบั สรี ุย่ ภรรยาของฝเู กอ หญิงสาวผนู้ ีเป็นคน หมบู่ า้ นลสี ยุ่ เช่นกนั แตเ่ หมยจือกไ็ มไ่ ดส้ นิทหรอื คนุ้ เคย ดว้ ยเทา่ ไร พอสรี ุย่ เหน็ เหมยจือเดนิ มาก็สง่ ยมิ ใหแ้ ลว้ ถามวา่ “เจา้ กลบั มาเยียมบา้ นหรอื ?” เหมยจือตอบกลบั เพียงสนั ๆ “ใช่” ถงึ นางจะไมค่ ดิ มาก เรอื งฝเู กอแลว้ แตเ่ มือตอ้ งเผชิญหนา้ กบั ภรรยาของเขาก็ รูส้ กึ ลาํ บากใจไมน่ อ้ ย คาดไมถ่ งึ วา่ สีรุย่ จะเป็นคนทีอธั ยาศยั ดีมาก นางเดินเขา้ มาจบั มือของเหมยจือแลว้ ชวนพดู คยุ เรอื งสพั เพเหระ สงิ ทีถามไถล่ ว้ นแตเ่ ป็นเรอื งดีๆ ทงั สนิ อีกฝ่ายพดู ไปพลาง กแ็ อบปรายตามองเซียวจิงซนั ทียืนอยขู่ า้ งๆ ไปพลาง จากนนั กเ็ รมิ เลา่ วา่ สามีของตนนิสยั ใจคอไมเ่ ลว พอได้ 12

ยนิ เหมยจือกย็ งิ รูส้ กึ ลาํ บากใจมากกวา่ เดิม จงึ ตอบโตไ้ ป ไมก่ ีประโยคตามมารยาท แลว้ บอกวา่ ทีบา้ นยงั มีงาน ตอ้ งทาํ จงึ กลา่ วลาและขอตวั กลบั กอ่ น เมือกลบั ถงึ บา้ น เหมยจือเขา้ ใจวา่ เซียวจิงซนั คงจะตอ้ ง ซกั ถามตนไมม่ ากกน็ อ้ ย อยา่ งเชน่ เรอื งเมือครงั อดีตของ นางกบั ฝเู กอทีผคู้ นราํ ลือกนั หนาหู ทวา่ เซียวจิงซนั กลบั ทาํ ราวกบั ไมส่ นใจเรอื งดงั กลา่ ว ยงั คงทาํ ตวั เป็นปกติ เชน่ เดิม เหมยจือมองตามชายหน่มุ ทีเดินไปตดั ตน้ ไมแ้ ลว้ เลอื ย เป็นชิน กอ่ นจะถามอยา่ งสงสยั “ทา่ นจะทาํ อะไร?” “ทาํ มา้ นงั ทีบา้ นมีมา้ นงั แคต่ วั เดียว ขา้ เกรงวา่ ตอ่ ไปจะ 13

ไมพ่ อใช”้ ชายหนมุ่ ตอบเสยี งเรยี บ . วนั นีเหมยจือเหน็ วา่ แดดกาํ ลงั แรง จงึ เอาขา้ วของในบอ่ ทงั หมดออกมาตากแดด จากนนั ก็ตงั ใจจะนาํ เสอื ผา้ ทีผลดั เปลยี นไวเ้ มือวานไปซกั ทีรมิ ลาํ ธาร ตอนทีไปซกั ครงั กอ่ นแลว้ เจอกบั หงเจ่าทาํ ให้ นางรูส้ กึ ไมส่ บายใจนกั แตพ่ อลองคดิ อีกที หากกลวั คน อืนนินทาจนตวั เองตอ้ งเอาแตห่ ลบ ตอ่ ไปนางกไ็ มต่ อ้ ง ซกั ผา้ เช่นนนั หรอื ? อีกอยา่ งช่วงก่อนเป็นเพราะมือของ ตวั เองเจ็บ จงึ ตอ้ งใหเ้ ซียวจิงซนั เป็นคนซกั ผา้ ใหผ้ ชู้ าย ทาํ งานของผหู้ ญิง นางเองกร็ ูส้ กึ ไมส่ บายใจนกั พอคดิ 14

ถงึ ตรงนีเหมยจือกย็ กตะกรา้ เสอื เดนิ ไปทีรมิ ลาํ ธาร ช่วงเวลานีแสงแดดรอ้ นแรงทาํ ใหท้ ีมีคนทีรมิ ลาํ ธารไม่ มากนกั เหมยจือรูส้ กึ ดีใจมาก นางรบี คกุ เข่าลงตกั นาํ ขนึ มาซกั ผา้ คาดไมถ่ งึ วา่ ขณะทีกาํ ลงั ซกั ผา้ อยจู่ ะไดย้ ิน เสียงทมุ้ ตาํ ของใครบางคนเรยี กชือตนมาจากดา้ นหลงั มือของเหมยจือทีกาํ ลงั แช่อยใู่ นนาํ เยน็ ถงึ กบั แขง็ ทือ นางคอ่ ยๆ ลกุ ขนึ ยืนอยา่ งเชืองชา้ เป็นฝเู กออยา่ งทีคาด ไวจ้ รงิ ๆ ดว้ ย 15

ตอนที 15 ไม่ถอื สา ฝเู กอจอ้ งเหมยจือนิง สายตาของเขาทาํ ใหน้ างใจสนั อยา่ งบอกไมถ่ กู คาํ ทีนางเคยคิดจะพดู กอ่ นหนา้ ตอนนีกลบั ลมื เลอื นและ มนึ งงไปหมด แทท้ ีจรงิ แลว้ นางไมเ่ คยคดิ วา่ คนผนู้ ีจะมา ปรากฏตวั ตอ่ หนา้ ตนเองอีก พอเหน็ คนทีเคยลนั วาจา สญั ญากนั ไวม้ ายืนตรงหนา้ อีกครงั นางก็อดหวนคดิ ถงึ เรอื งราวในอดีตขนึ มาไมไ่ ด้ เหมยจือยิมเยน็ ชาพลางเอย่ ถามวา่ “มีธุระอะไร?” 1

ฝเู กอนิงองึ ไปเลก็ นอ้ ย ไมพ่ ดู อะไรอีก สายตาเหลอื บ เหน็ เสอื ผา้ ทีอยตู่ รงปลายเทา้ หญิงสาว ในอา่ งไมน้ นั มี เสอื ผา้ ของทงั ผหู้ ญิงผชู้ าย และเสอื ผา้ ผชู้ ายเหลา่ นนั ก็ เป็นของเซียวจิงซนั แววตาของเขาพลนั หมน่ ลงทนั ที เมือเหมยจือเหน็ กิรยิ าอีกฝ่ายก็นกึ ดแู คลนขนึ มา อีกฝ่าย คงจะคดิ ถงึ ภาพเมือกอ่ นทีเขาเคยชว่ ยนางซกั ผา้ กระมงั เหมยจือหนั หลงั กลบั ไมม่ องเขา นางคกุ เข่าลงหยบิ เสือ ผา้ ของเซียวจิงซนั แลว้ เอาไปลา้ งนาํ ในลาํ ธาร ถงึ หญิง สาวจะรูห้ นงั สอื ไมม่ าก แตก่ ็พอรูว้ า่ ‘แตง่ กบั ไกก่ ็ตอ้ งทาํ ตวั แบบไก่ แตง่ กบั สนุ ขั ก็ตอ้ งทาํ ตวั แบบสนุ ขั ’ ตอนนีนาง แตง่ งานกบั เซียวจิงซนั แลว้ ก็ตอ้ งเป็นคนของเซียวจิงซนั 2

เสอื ผา้ ทีซกั อยใู่ นมือยอ่ มเป็นเสอื ผา้ ของเซียวจิงซนั เป็น ธรรมดา คนอืนทีไมเ่ กียวขอ้ งนางกไ็ มจ่ าํ เป็นตอ้ งไป สนใจ ฝเู กอเหน็ เหมยจือไมส่ นใจตนเองกก็ าํ เชือกทีใชห้ าบนาํ ในมือแน่น เขายืนนิงอยตู่ รงนนั เป็นเวลานาน สดุ ทา้ ยก็ พดู ออกมาประโยคหนงึ วา่ “หากเขารงั แกเจา้ ใหบ้ อก มา” เดิมทีเหมยจือคดิ วา่ จะไมส่ นใจเขา พอไดย้ นิ ประโยคนีก็ ยอ้ นกลบั ดว้ ยนาํ เสยี งเยน็ ชา “ใหบ้ อกใครร!ึ ” มารดาของนางเป็นเพียงหญิงมา่ ยทีเลยี งลกู ๆ มาตาม ลาํ พงั แคอ่ ยใู่ นหมบู่ า้ นไมถ่ กู คนอืนรงั แกก็ดีมากแลว้ 3

ไหนเลยจะเป็นทีพงึ ของนางได้ ตอนนีสงิ ทีเซียวจิงซนั ปฏิบตั ิตอ่ นางนนั ดีมากจนไรท้ ีติ นางยงั ตอ้ งพดู อะไรอีก เลา่ แตต่ อ่ ใหเ้ ซียวจิงซนั ทาํ ไมด่ ีตอ่ นาง แลว้ มารดานาง จะสามารถชว่ ยทวงคืนความยตุ ิธรรมใหไ้ ดอ้ ยา่ งนนั หรอื ? ฝเู กอรวบรวมความกลา้ หาญทงั หมด แลว้ พดู เสียงหนกั “เหมยจือ มีเรอื งอะไรเจา้ ตอ้ งบอกขา้ ขา้ ไมย่ อมใหค้ น อืนรงั แกเจา้ แน่!” “เฮอะ!” เหมยจือแคน่ เสียงหยนั ในใจคดิ วา่ ตอนทีขา้ ถกู คนอืนดถู กู ดแู คลนนนั เจา้ ไปอยทู่ ีไหน? หากตอนนีขา้ แตง่ งานกบั เจา้ เจา้ ยงั จะมายืนพดู จาไรส้ าระตรงนีหรอื ไม!่ 4

นางเรมิ จะโกรธจงึ ลกุ ขนึ แลว้ หนั ขวบั ไปมองอีกฝ่าย สาย ตาเยน็ ชาจบั จอ้ งไปทีฝเู กอแลว้ กลา่ ววา่ “ฝเู กอ ไมต่ อ้ ง พดู ถงึ วา่ จะมีใครมารงั แกขา้ เลย ตอ่ ใหม้ ีคนมารงั แกขา้ จรงิ ๆ ตอนนีขา้ กแ็ ตง่ งานแลว้ ขา้ เป็นคนของเซียวจิงซนั เมือขา้ ถกู คนอืนรงั แก ขา้ ก็ควรจะไปบอกเขา หรอื หาก เขาเป็นคนรงั แกขา้ เสยี เอง ขา้ ก็คงบอกใครไมไ่ ด้ ตอ้ งกลาํ กลืนฝืนทนกนั ไป หญิงสาวจาํ นวนมากก็ตอ้ งใช้ ชีวิตเช่นนีไมใ่ ช่หรอื ขา้ คงไมก่ ินดีหมีหวั ใจเสอื จนกลา้ ไป รอ้ งขอความเหน็ ใจจากคนอืนเป็นแน่” ฝเู กอพดู ไมอ่ อก หมดคาํ จะตอบโต้ ผา่ นไปครูใ่ หญ่จงึ ถอนหายใจยาวแลว้ กลา่ ววา่ “ชา่ งเถอะ เป็นขา้ เองทีผดิ ตอ่ เจา้ ถา้ ไมใ่ ช่เพราะขา้ แลว้ เจา้ ก็คงไมต่ อ้ งไปแตง่ งาน 5

กบั คนเช่นนนั ” เหมยจือไดย้ ินก็ยิงอารมณเ์ สยี “ฝเู กอ เจา้ หมายความ วา่ อยา่ งไร? อะไรคือ ‘คนเชน่ นนั ’? ขา้ กลบั รูส้ กึ วา่ เขา นนั ดีมาก ดีกวา่ พวกไรห้ วั ใจไมร่ ูต้ งั กีเทา่ ” all-all2 blog ฝเู กอถงึ กบั สะอกึ เขาจอ้ งมองเหมยจืออยนู่ านจงึ ยอม ปรปิ ากวา่ “เหมยจือ ตอนนีเจา้ ยงั โมโหอยู่ ไวค้ ราวหนา้ ขา้ คอ่ ยคยุ กบั เจา้ ใหม”่ จากนนั เขากย็ กหาบขนึ บนบา่ แลว้ เดนิ กลบั ไป เขาน่าจะมาทีรมิ ลาํ ธารเพือตกั นาํ แต่ คงจะลืมเพราะสดุ ทา้ ยเขากห็ าบถงั นาํ เปลา่ กลบั บา้ นไป เหมยจือมองตามเงาดา้ นหลงั ของอีกฝ่ายทีจากไปไกล 6

แลว้ ความรูส้ กึ โศกเศรา้ คอ่ ยๆ ผดุ ขนึ มาในใจ ทาํ ไม กอ่ นหนา้ นีนางจงึ คิดจะฝากชีวิตตวั เองไวก้ บั ผชู้ ายคน นนั ไดน้ ะ? ถา้ ไมม่ ีเซียวจิงซนั ชว่ ย นางคงจบชีวติ ตวั เอง ใตต้ น้ ไมเ้ อียงตน้ นนั ไปแลว้ แบบนนั มนั คมุ้ คา่ จรงิ หรอื ? . หลงั จากซกั เสอื ผา้ เสรจ็ เหมยจือกห็ ิวตะกรา้ ผา้ กลบั บา้ น ตอนทีนางเดนิ มาถงึ บา้ นก็เหน็ สามียงั คงกม้ หนา้ กม้ ตา เลอื ยไมอ้ ยู่ เมือรูว้ า่ นางมาแลว้ เขาก็เงยหนา้ มอง ขมวด ควิ พลางกลา่ ววา่ “ตอ่ ไปอยา่ ออกไปซกั ผา้ เวลานีอีก แดดยามนีแรงเกินไป เจา้ ตากแดดนานจนหนา้ แดงไป หมดแลว้ ” 7

เหมยจือรบี ยกมือลบู ใบหนา้ ตนเอง อนั ทีจรงิ นางไมไ่ ด้ หนา้ แดงเพราะกราํ แดดแตห่ นา้ แดงเพราะความโกรธ ตา่ งหาก นางมองเขาอยา่ งลงั เลครูห่ นงึ กอ่ นจะเอย่ ขนึ วา่ “วนั นีขา้ เจอฝเู กอ” เซียวจิงซนั ไดย้ นิ กส็ ง่ เสียง “อืม” คาํ เดียวแลว้ ตงั หนา้ ตงั ตาทาํ งานตอ่ เหมยจือเหน็ เขาไมม่ ีปฏิกิรยิ าใดๆ กค็ ิดไปวา่ เขาคงไมร่ ู้ วา่ ฝเู กอนนั เป็นใคร จงึ อธิบายตอ่ ไปวา่ “ฝเู กอ เป็นคน ทีขา้ เกือบจะเอาชีวิตไปทิงเพราะเขา” 8

คราวนีเซียวจิงซนั เงยหนา้ ขนึ หรตี าลงแลว้ พดู วา่ “ขา้ รู”้ ใบหนา้ ของเหมยจือแดงยงิ กวา่ เดมิ พยกั หนา้ พรอ้ ม กลา่ ววา่ “ออ้ ... ไมม่ ีอะไร ขา้ แคอ่ ยากบอกทา่ น ขา้ ไป ทาํ อาหารก่อนนะ” พอตกกลางคืน เซียวจิงซนั ยงั คงยดึ มนั สญั ญาทีใหไ้ ว้ เช่นเคย แมว้ า่ เหมยจือจะยงั แอบกงั วลอยบู่ า้ งวา่ ถา้ เขา พลกิ ตวั กลบั มาแลว้ ทบั ตนเองเขา้ จะทาํ อยา่ งไร ทวา่ เรอื งทีกลวั นนั ไมเ่ คยเกิดขนึ ทาํ ใหน้ างรูส้ กึ โลง่ ใจไมน่ อ้ ย . 9

เหมยจือตืนนอนตงั แตเ่ ชา้ หญิงสาวเหลอื บตามองบรุ ุษขา้ งกาย แลว้ อดไมไ่ ดท้ ีจะ มองเลยลงไปยงั ช่วงลา่ งของเขา ใตผ้ า้ หม่ เหมือนมี บางอยา่ งซกุ ซอ่ นอยู่ แตน่ างก็ไมก่ ลา้ เอือมมือไปแตะ ตอ้ งอยา่ งครงั กอ่ น จงึ ไดแ้ ตค่ รุน่ คิดวา่ ของตงุ ๆ ดา้ นใน นนั คืออะไร? แตแ่ ลว้ จๆู่ ในหวั ของเหมยจือกพ็ ลนั ผดุ ภาพหนงึ ขนึ มา ตอนเป็นเดก็ นางเคยเหน็ ลาตวั หนงึ ในหมบู่ า้ นมี บางอยา่ งยาวๆ ยืนออกมาจากดา้ นลา่ ง ประเดียวก็ยาว ประเดียวกส็ นั หนาํ ซาํ ยงั หดเขา้ หดออกไดด้ ว้ ย ตอนนนั นางเองก็ยงั ไมเ่ ขา้ ใจ แตพ่ อโตขนึ ถงึ ไดร้ ูว้ า่ เจา้ สงิ นนั ของ ลาเอาไวม้ ีลกู และจากทีนางเคยไดพ้ ดู คยุ กบั บรรดา 10

สาวๆ ทีแตง่ งานแลว้ พวกนางก็มกั จะพดู กนั ถงึ แตเ่ รอื ง แบบนนั เสยี วขณะนีเองทีเหมยจือเขา้ ใจทนั ที หรอื วา่ ...สงิ ทีตงุ ๆ ดา้ นในนนั ก็คือสงิ ทีเซียวจิงซนั เอาไวม้ ีลกู แลว้ ยงั ใสเ่ ขา้ มาในตวั ผหู้ ญิงไดอ้ ีกดว้ ย! เหมยจือหวนนกึ ถงึ ทา่ ทางของเซียวจิงซนั ในวนั ก่อนยาม ทีนางจบั ตอ้ งของสงิ นนั ยงิ คิดกย็ งิ อบั อายจนใบหนา้ รอ้ นวบู สวรรค.์ ..นางทาํ เรอื งเชน่ นนั ไดอ้ ยา่ งไร? แลว้ เขาจะคิดวา่ นางเป็นสตรเี ช่นไร? เหมยจือทีนอนอยบู่ นเตียงรูส้ กึ อบั อายจนตอ้ งยกสองมือ 11

ปิดหนา้ ตอ่ ไปนางจะมองหนา้ เขาไดอ้ ยา่ งไร! ตอนนีเองทีเซียวจิงซนั ตืนขนึ มาพอดี เขาเหน็ เหมยจือ ยกสองมือปิดหนา้ ราวกบั กาํ ลงั เจบ็ ปวด จงึ รบี ถามวา่ “เจา้ เป็นอะไรไป?” พอหญิงสาวไดย้ ินเสยี งของชายหนมุ่ กพ็ ลนั คดิ ถงึ ภาพ วนั นนั ทีตนจบั บางอยา่ งของเขา นางกย็ งิ อบั อายเขา้ ไป ใหญ่ มือทีปิดหนา้ อยกู่ ็ไมก่ ลา้ เอาออก สดุ ทา้ ยก็พลกิ ตวั หนั หลงั ให!้ ชายหน่มุ เหน็ อีกฝ่ายหนั หลงั ใหไ้ มส่ นใจตนเองก็ยงิ คดิ วา่ เกิดอะไรขนึ กบั นาง แตพ่ อคดิ วา่ เมือคืนตอนจะนอนก็ยงั ดีๆ อยู่ พอนอนหลบั ไปแคค่ ืนเดียวทาํ ไมถงึ เป็นเชน่ นี? 12

เขาจงึ คาดเดาไปวา่ เหมยจืออาจจะไมส่ บายกเ็ ป็นได้ ชายหนมุ่ ฉวยขอ้ มือของนางไวห้ มายจะจบั ชีพจร แตเ่ หม ยจือยงั คงใชม้ ือทงั สองขา้ งปิดใบหนา้ ดงั เดมิ ไมย่ อมโดย ดี เซียวจิงซนั จงึ ถามอยา่ งจนใจ “เจา้ เป็นอะไรไป อยา่ ง นอ้ ยก็บอกขา้ สกั หน่อย” เหมยจือรูว้ า่ คงไมอ่ าจเลยี งไดแ้ ลว้ จงึ ยอมคลายมือออก แลว้ ตอบเสยี งแผว่ “ขา้ ไมเ่ ป็นไร” เสยี งทีเอย่ เบาหวิวยิงกวา่ ยงุ บนิ โชคดีทีเซียวจิงซนั เป็น คนประสาทหดู ีเยียม ชายหน่มุ ยงั ไมเ่ ชือจงึ ยืนไปกดไหล่ ของนางไว้ แลว้ มองสาํ รวจใบหนา้ หญิงสาวอยา่ ง 13

ละเอียดแลว้ ถามซาํ “เกิดอะไรขนึ กนั แน่? อยดู่ ีๆ ทาํ ไม ถงึ เป็นเชน่ นี?” แววตาของเซียวจิงซนั ทาํ ใหเ้ หมยจือรูส้ กึ รอ้ นวบู วาบไป ทงั ตวั จนนางตอ้ งหลบตาแสรง้ มองไปทางอืนไมก่ ลา้ สบ ตากบั เขาตรงๆ ในเวลาเชน่ นีนางคงตอ้ งหาขอ้ อา้ งสกั ขอ้ ทวา่ เขาเอาแตจ่ อ้ งมาเขมง็ ทาํ ใหเ้ หมยจือมนึ งงจนคิด อะไรไมอ่ อก ในทีสดุ นางกต็ ดั สนิ ใจพดู ออกไปดว้ ยเสียง ทีเบาลงกวา่ เดิม “เชา้ วนั นนั ขา้ ไมไ่ ดต้ งั ใจ ขา้ ไมร่ ู้ วา่ ...” “เชา้ วนั ไหน?” เซียวจิงซนั ถามอยา่ งไมเ่ ขา้ ใจ คนถกู ถามอายจนหนา้ แดงกาํ อกึ อกั อยเู่ ป็นนานในทีสดุ 14

กย็ อมพดู ออกมา “วนั นนั ไง!” เซียวจิงซนั เหน็ ทา่ ทางของนางก็เขา้ ใจขนึ มาทนั ที วนั นนั นนั เอง! เขาปลอ่ ยมือทีกดไหลน่ างออก แลว้ พดู เสยี งเรยี บ “ไม่ เป็นไร ขา้ ไมถ่ ือสา...” พอเหมยจือรูว้ า่ เขาเขา้ ใจความหมายของตนกร็ ูส้ กึ กระอกั กระอว่ นไปหมด นางยกมือขนึ ปิดหนา้ อีกครงั ซอ่ นตวั เขา้ ไปใตผ้ า้ หม่ ไมก่ ลา้ เอย่ คาํ ใดอีก เซียวจิงซนั เหน็ ทา่ ทางของนางกร็ ูว้ า่ อีกฝ่ายคงอบั อาย 15

มาก เขารบี ลงจากเตียง หยบิ เสอื ขนึ มาสวม พลาง กลา่ ววา่ “เจา้ นอนตอ่ เถอะ ขา้ จะออกไปทาํ อาหารเอง” พอออกไปก็ยงั ไมล่ ืมดงึ ประตปู ิดใหน้ างอยา่ งเบามือวนั นนั ทงั วนั เหมยจือกไ็ มก่ ลา้ มองหนา้ เซียวจิงซนั อีกเลย นอกจากตอนกินขา้ วทีจาํ ตอ้ งนงั เผชิญหนา้ กนั สว่ นใน เวลาอืนหากหลบไดน้ างกห็ ลบ ทวา่ เซียวจิงซนั นนั กลบั ทาํ เหมือนไมม่ ีอะไรเกิดขนึ เคยทาํ อยา่ งไรกท็ าํ อยา่ งนนั ทา่ ทางนิงเฉยยงิ นกั กวา่ จะหมดวนั เหมยจือกท็ งั ตืนเตน้ ทงั อบั อาย 16

ตอนที 16 ความมดื เป็ นเหตุ พอตกกลางคืนเหมยจือก็ขนึ ไปนอนบนเตียงแตห่ วั คาํ เพราะรูส้ กึ วา่ ตอนทีทงั สองขนึ มาบนเตียงพรอ้ มกนั นนั ชา่ งน่าขดั เขิน คาดไมถ่ งึ วา่ พอตกดกึ นางกลบั ตืนขนึ มา คงเป็นเพราะเขา้ นอนแตห่ วั คาํ จงึ ไมไ่ ดอ้ อกไปทาํ ธรุ ะ สว่ นตวั ใหเ้ รยี บรอ้ ย ยามนีจงึ รูส้ กึ ปวดเบาจนแทบทนไม่ ไหว ทวา่ หากนางจะลงจากเตียงนอนนนั ก็จาํ ตอ้ งขา้ มตวั เซียวจิงซนั ไป หากไมร่ ะวงั แลว้ ไปโดนตวั เขาเขา้ จะทาํ อยา่ งไรดี? แลว้ ถา้ ทาํ เสียงดงั จนเขาตืนขนึ มาเลา่ ! 1

เหมยจือลงั เลอยนู่ าน ในทีสดุ ก็ตดั สนิ ใจลงจากเตียง นอน เพราะหากฉีรดทีนอนขนึ มา นนั ถงึ จะเรยี กวา่ ความ อปั ยศอดสทู ีแทจ้ รงิ ! หญิงสาวขยบั ไปทีปลายเตียงแลว้ ขา้ มตวั เซียวจิงซนั ไป อยา่ งระมดั ระวงั พยายามทีจะไมโ่ ดนตวั ของเขา ตอนที กาํ ลงั จะผา่ นตวั ของอีกฝ่ายไปนนั กบ็ งั เอิญเหน็ เทา้ ขนาด ใหญ่เขา้ แตเ่ ทา้ นนั กลบั ไมม่ ีกลนิ ไมพ่ งึ ประสงคเ์ ลยสกั นิด เพียงแตม่ ีขนาดใหญ่กวา่ เทา้ ของนางมาก หญิงสาว ไดแ้ ตร่ าํ พงึ ในใจ ชายหญิงช่างตา่ งกนั เสยี จรงิ ... เหมยจือ ไมก่ ลา้ เงยหนา้ มองสงู กวา่ นนั เพราะเกรงวา่ จะเจอกบั เจา้ สงิ นนั เขา้ ให้ กวา่ จะลงจากเตียงไดไ้ มใ่ ชเ่ รอื งงา่ ยเลย เซียวจิงซนั ยงั คง 2

นอนนิงไมไ่ หวตงิ เหมยจือรูส้ กึ ดีใจมาก รบี หยิบกระโถน แลว้ หลบมมุ ไปทาํ ธุระ นางรูส้ กึ อบั อายเสยี งทีตนทาํ ให้ เกิดขนึ จงึ มองไปทางชายหน่มุ อยา่ งหนา้ ตาตืน กพ็ บวา่ เขายงั คงนอนอยบู่ นเตียงไมข่ ยบั เขยือน ดทู า่ เขาคงจะ นอนหลบั ลกึ น่าจะไมไ่ ดย้ ินเสียงอะไรแนน่ อน ทกุ อยา่ งดาํ เนินไปอยา่ งราบรนื พอเสรจ็ แลว้ เหมยจือก็ ไปตกั นาํ จากอา่ งไมท้ ีอยดู่ า้ นขา้ งมาทาํ ความสะอาดตวั เอง กอ่ นจะเดนิ มาทีเตียงอยา่ งแผว่ เบา คราวนีนางตอ้ ง ขา้ มผา่ นตวั ของเซียวจิงซนั ไปอีกครงั หญิงสาวตดั สนิ ใจ ขนึ เตียงจากทางปลายเทา้ ขนาดใหญ่ของเขา ทวา่ ใน ขณะทีเทา้ ของนางเหยียบลงไปทีขอบเตียงก็พลาดทา่ ลนื ไถลจนเกือบลม้ 3

เหมยจือตกใจจนสง่ เสยี งตอ้ งกรดี รอ้ ง มือทงั สองขา้ ง ตะครุบตน้ ขากาํ ยาํ ไวไ้ ดท้ นั ทวา่ ยงั ดไู มค่ อ่ ยมนั คงสกั เทา่ ไร จงั หวะนนั เองเซียวจิงซนั กด็ ีดตวั ลกุ ขนึ นงั อยา่ ง รวดเรว็ มือใหญ่ลากรา่ งนางลอยขนึ มาบนเตียง ชว่ ยให้ รอดพน้ จากการตกเตียงไดอ้ ยา่ งหวดุ หวิด ตอนนีเหมยจือปลอดภยั แลว้ ทวา่ นางกลบั นอนทบั อยู่ แถวตน้ ขาของชายหนมุ่ นางเงยหนา้ มองเซียวจิงซนั ดว้ ยความงนุ งง กพ็ บวา่ อีก ฝ่ายกก็ าํ ลงั จอ้ งหนา้ ตนไมว่ างตา ในความมืดนางจงึ เหน็ สีหนา้ ของอีกฝ่ายไมค่ อ่ ยชดั นกั ไดย้ นิ เพียงเสียงลม หายใจทีคอ่ ยๆ กระชนั ขนึ ของเขาเทา่ นนั 4

นางอธิบายเสียงตะกกุ ตะกกั “ขา้ ... ขา้ ไมไ่ ดต้ งั ใจ... ไม่ ไดต้ งั ใจจรงิ ๆ” จบคาํ นางกก็ ะพรบิ ตาถีๆ จอ้ งมองเซียวจิงซนั นิง ทา่ ม กลางความมืดมิดสายลมออ่ นจากภเู ขาพดั ผา่ นเขา้ มา ทางหนา้ ตา่ งกระทอ่ ม เสน้ ผมของนางปลวิ สยายมาตอ้ ง ใบหนา้ ตนเองทาํ ใหร้ ูส้ กึ จกั จีขนึ มา แตน่ างก็ไมก่ ลา้ ขยบั เขยือน ตอนนนั เองทีมีเสียงทมุ้ ตาํ ดงั ขนึ มาทา่ มกลางความมืด วา่ “ขา้ รูว้ า่ เจา้ ไมไ่ ดต้ งั ใจ” 5

พดู จบมือใหญ่กย็ กทงั รา่ งของเหมยจือใหล้ อยสงู ขนึ หญิงสาวรอ้ งเสียงหลงดว้ ยความตกใจ พอไดส้ ติกลบั มากกพ็ บวา่ ยามนีตนเองนอนฟบุ อยบู่ นแผน่ อกของเขา มือเลก็ ของนางวางทาบลงบนแผน่ อกใหญ่และหนนั แน่น หนาํ ซาํ นิวมือยงั สมั ผสั ถกู รอยแผลเป็นโดยไมร่ ูต้ วั อีกดว้ ย แผน่ อกรอ้ นผา่ วกระเพือมขนึ ลงอยา่ งแรง รอยแผลที สมั ผสั อยทู่ งั แข็งทงั กระดา้ งจนนางอดลบู ดว้ ยความ ประหลาดใจไมไ่ ด้ นางเหน็ แววตาอีกฝ่ายคอ่ ยๆ เปลยี น เป็นมืดครมึ เสยี งลมหายใจทีดงั ขา้ งหฟู ังดหู นกั องึ ขนึ เรอื ยๆ นางไมร่ ูว้ า่ เกิดอะไรขนึ สถานการณท์ ีกาํ ลงั เผชิญทาํ ให้ หญิงสาวอดึ อดั ใจ นางลองขยบั กายหมายจะลงจากรา่ ง 6

ของเขา แตม่ ือใหญ่ของชายหน่มุ กลบั รวบเอวบอบบาง ไวแ้ นน่ นางพยายามดินรนแตก่ ไ็ รป้ ระโยชน์ “อยา่ ขยบั !” เซียวจิงซนั คาํ รามเสยี งแหบพรา่ เหมยจือตกใจหยดุ การเคลอื นไหวทนั ที ทวา่ ในขณะที นางนอนนิงอยนู่ นั พลนั รูส้ กึ วา่ ช่วงลา่ งของตนมี บางอยา่ งแขง็ ๆ ทมิ แทงอยู่ มนั พงุ่ ขนึ มาตรงๆ จนช่วง ลา่ งของนางรูส้ กึ เจบ็ ทนั ใดนนั นางกห็ วนคิดถงึ เจา้ สงิ ตงุ ๆ นนั ขนึ มา ความรูส้ กึ เขินอายและตืนเตน้ ผดุ ออกมา พรอ้ มกนั นางอยากจะบอกกบั เขาวา่ ขา้ กลวั แต่ ปากกลบั ไมย่ อมเชือฟังคาํ สงั นางพดู อะไรไมอ่ อกเลย 7

มือใหญ่ของเซียวจิงซนั ยกรา่ งนางขนึ อีกครงั กระทงั หนา้ อกออ่ นน่มุ ของนางแนบเขา้ กบั แผงอกทีแขง็ แกรง่ ของ เขา แนบชิดจนนางแทบจะหายใจไมอ่ อก ขณะทีนาง กาํ ลงั ตืนเตน้ พลนั ไดย้ ินเสยี งชายหนมุ่ กระซิบแผว่ เบาที ขา้ งหู “ขา้ ตอ้ งการเจา้ ” ลมหายใจรอ้ นๆ ของเขาเป่าลงบนใบหจู นนางรูส้ กึ จกั จี เหมยจือรูส้ กึ รอ้ นวบู วาบไปทงั รา่ ง คาํ พดู ของเขายิงทาํ ให้ นางเขินอายมากยงิ ขนึ จนทาํ อะไรไมถ่ กู ทวา่ ในใจกร็ ูว้ า่ ทงั สองเป็นสามีภรรยากนั ถงึ อยา่ งไรก็ตอ้ งมีเรอื งเชน่ นี เกิดขนึ สกั วนั รมิ ฝีปากรอ้ นผา่ วของเซียวจิงซนั สมั ผสั ลงบนแกม้ นวล เสยี งแหบแหง้ กระซิบบอก “ไมต่ อ้ งกลวั ...” 8

ขณะทีพดู ประโยคนี มือใหญ่ขา้ งหนงึ ก็กดรา่ งเหมยจือ ใหแ้ นบชิดกบั แผงอกของตนแลว้ ลบู ไลแ้ ผน่ หลงั นางอยา่ งเบามือ สว่ นอีกมือกก็ ดสะโพกกลมกลงึ จนทอ้ ง นอ้ ยของเหมยจือแนบชิดกบั สว่ นทีแข็งตงุ นนั หญิงสาว เกิดความรูส้ กึ แปลกประหลาด เจา้ สงิ นนั ทิมผา่ นเสอื ผา้ ขนึ มาจนนางรูส้ กึ เจ็บอีกแลว้ หญิงสาวอยากจะขยบั หนี ทวา่ เซียวจิงซนั นนั มีพละกาํ ลงั มากกวา่ นางแทบไมม่ ี ทางขดั ขืนไดเ้ ลย ยิงไปกวา่ นนั หนา้ อกออ่ นน่มุ ของนาง ยงั สมั ผสั ไดถ้ งึ รอยแผลเป็นฉกรรจบ์ นอกกวา้ งของอีก ฝ่าย ผลทอ้ สองลกู นอ้ ยๆ ถกู เบียดแนบแนน่ จนนางรูส้ กึ เจ็บและชาไปหมด เหมยจือไดย้ นิ เสียงลมหายใจของอีกฝ่ายถีกระชนั มาก 9

ขนึ แลว้ อยๆู่ เขากพ็ ลกิ ตวั อยา่ งแรง กดรา่ งของนางไวใ้ ต้ รา่ งของเขา รูปรา่ งของเซียวจิงซนั นนั ใหญ่โตกาํ ยาํ กวา่ บรุ ุษทวั ไป รา่ งบอบบางของเหมยจือถกู เขาทบั ไวก้ ร็ ูส้ กึ หนกั องึ ทวา่ ในความหนกั องึ นนั กลบั มีความรูส้ กึ พงึ พอใจอยา่ ง ประหลาด ราวกบั วา่ ดรุณีแรกแยม้ เชน่ นางควรจะมี บางอยา่ งทีหนกั องึ มากดทบั ความน่มุ นวลของตนเอาไว้ เซียวจิงซนั ยงั คงจบั จอ้ งใบหนา้ ขดั เขินของเหมยจือนิง ในทีสดุ เขากก็ ม้ หนา้ ลงซกุ ไซแ้ กม้ นาง ใบหนา้ ของเหม ยจือนนั นวลเนียน เซียวจิงซนั เพิมความรุนแรงอีกเลก็ นอ้ ย รุกเรา้ จากแกม้ เรอื ยไปจนถงึ รมิ ฝีปาก ในความ ตืนเตน้ ตกใจเหมยจือพลนั คิดถงึ สงิ ทีเคยพดู คยุ กบั อาจิ 10

น ในใจคดิ วา่ นีคงเป็นการจบู ปากใช่ไหม นางยงิ รูส้ กึ หวาดหวนั มากยงิ ขนึ รมิ ฝีปากเมม้ สนิทไมก่ ลา้ ทีจะเปิด ออก ทวา่ เซียวจิงซนั กลบั มีความอดทนอยา่ งมาก เพียง ประกบรมิ ฝีปากรอ้ นผา่ วของตนกบั รมิ ฝีปากบางทีกาํ ลงั สนั ระรกิ แลว้ ดดู ดืมความหวานหอมจากรมิ ฝีปาก นางอยา่ งระมดั ระวงั รมิ ฝีปากของเหมยจือนนั หวาน หอมยงิ นกั เป็นกลนิ หอมสดชืนของป่าเขา เป็นความ หอมหวานอยา่ งทียากจะอธิบายได้ ในความมืด ดวงตาของเซียวจิงซนั รอ้ นแรงขนึ ราวกบั มี เปลวไฟลกุ โชนอยขู่ า้ งใน เขารุกลาํ รมิ ฝีปากของเหมยจือ อยา่ งเชืองชา้ หลอกลอ่ ใหน้ างคอ่ ยๆ เผยอรมิ ปากออก เหมยจือทีกาํ ลงั ถกู รุกเรา้ อยา่ งหนกั อดรอ้ งครวญ ครางออกมาไมไ่ ด้ ปลายลนิ ของชายหน่มุ จงึ ฉวยโอกาส 11

นีสอดแทรกเขา้ ไปดา้ นใน การจ่โู จมนีช่างรุนแรง ราวกบั ตอ้ งการยดึ ครองทกุ สว่ นของรมิ ฝีปากบาง เหมยจือนนั ทงั รูส้ กึ เขินอายทงั ตืนกลวั นางถกู เซียวจิงซนั จบู จนมนึ งง ไมส่ ามารถคดิ อะไรไดอ้ ีก ทาํ ไดเ้ พียงเป็นฝ่ายตงั รบั จากจู่ โจมจากชายหน่มุ เทา่ นนั ขณะทีนางกาํ ลงั ตกเป็นรอง ของสงิ นนั ของเซียวจิงซนั กย็ งิ แข็งตวั และชชู นั ขนึ มา ทมิ แทงบรเิ วณหวา่ งขาของเหมยจืออยา่ งแรงจนนางรบั รูถ้ งึ การขยบั ไหว เหมยจือตกใจจนตอ้ งหนีบขาทงั สองขา้ ง เขา้ หากนั แนน่ แมใ้ นใจของนางจะรูด้ ีวา่ ชายหญิงชา้ เรว็ ก็ตอ้ งมีเรอื งนี เกิดขนึ แตก่ ย็ งั เขินอายและหวาดกลวั ไดแ้ ตแ่ อบหวงั ให้ เรอื งนีเกิดชา้ อีกสกั หน่อย 12

เซียวจิงซนั ยงั คงลมิ ลองรมิ ฝีปากหวานหอม มือใหญ่ลบู ไลไ้ ปบนรา่ งนางจนกระทงั มาหยดุ ลงทีผลทอ้ นอ้ ยๆ ทงั สองขา้ ง ก่อนจะลบู คลาํ แลว้ เคลา้ คลงึ เลน่ มือของเซียวจิงซนั นนั คอ่ นขา้ งสาก แมเ้ หมยจือจะเป็น สาวชาวป่า ทวา่ เดก็ สาววยั เพียงสบิ หก ซาํ ผิวพรรณ บรเิ วณหนา้ อกยงั ซกุ ซอ่ นอยใู่ ตเ้ สอื มาโดยตลอดจงึ ออ่ น น่มุ อยา่ งยิง ยามนีเมือตอ้ งมาเจอมือหยาบกระดา้ งจอง เซียวจิงซนั เคลา้ คลงึ นางกร็ ูส้ กึ เจ็บ ปากบางอดสง่ เสยี ง ครวญครางออกมาอีกไมไ่ ด้ ทวา่ เสยี งรอ้ งของนางกลบั ปลกุ เรา้ ไฟในกายชายหน่มุ ใหล้ กุ โชนยิงขนึ สว่ นลา่ งที แขง็ แกรง่ ยงิ พยายามเบียดชิดหวา่ งขาของนาง ทงั เรง่ เรา้ และรุกลาํ เพือเสาะหาทีอบอนุ่ ช่มุ ชืน 13

ในทีสดุ เซียวจิงซนั ก็ยอมถอนจบู ออกจากรมิ ฝีปากบางที ถกู ตนบดขยีจนแดงเจอ่ ชายหนมุ่ ถอดเสอื ผา้ ของหญิง สาวออกอยา่ งเบามือ เหมยจือรบี ดงึ ผา้ หม่ ผืนบางบน เตียงขนึ มาคลมุ ตวั เองดว้ ยความตกใจ ยามนีนางไมไ่ ด้ ใสอ่ ะไรเลย! ถงึ จะเคยไดย้ ินวา่ เรอื งระหวา่ งชายหญิงตอ้ งเป็นเช่นนี แมจ้ ะพยายามทาํ ใจยอมรบั มาแลว้ แตก่ ย็ งั เขินอายอยดู่ ี ตน้ ขาทงั สองขา้ งจงึ หนีบเขา้ หากนั อีกครงั โดยไมร่ ูต้ วั แต่ คราวนีเขากลบั ไมย่ อมใหน้ างทาํ เช่นนนั มือใหญ่สอดไป ใตร้ า่ งหญิงสาวแลว้ ชอ้ นสะโพกของนางขนึ พยายาม แยกขาทงั สองออกอยา่ งเบามือ 14

ตอนที 17 ผ้าขาว! เมือจดุ ซอ่ นเรน้ ของกายสาวทีไมเ่ คยมีใครไดเ้ หน็ มาก่อน กาํ ลงั จะเปิดเผยตอ่ ชายตรงหนา้ ยงิ ทาํ ใหเ้ หมยจือทงั กลวั และอายจนทาํ อะไรไมถ่ กู หยด นาํ ใสคอ่ ยๆ รนื ขนึ ในดวงตาทงั สองขา้ ง เซียวจิงซนั ลดกายตาํ กม้ หนา้ ลงตรงหวา่ งขาของเหม ยจือ หญิงสาวรอ้ งเสยี งหลงอยา่ งตกใจ นาํ เสียงสนั เครอื “อยา่ นะ! ตรงนนั ไมไ่ ด!้ ” 1

เมือครูต่ นเพงิ ไปทาํ ธุระสว่ นตวั มา แมจ้ ะลา้ งดว้ ยนาํ ทีตกั มาจากลาํ ธารแลว้ ก็ยงั อดกงั วลไมไ่ ดว้ า่ เขาจะไดก้ ลนิ หรอื ไม่ ถา้ เป็นเชน่ นนั นางจะยงั มีหนา้ ไปพบใครไดอ้ ีก! นางรอ้ นใจจนเกือบจะราํ ไหอ้ อกมาอยแู่ ลว้ เซียวจิงซนั ยกมือขนึ ลบู ไลแ้ กม้ นวลพรอ้ มทงั เอย่ ปลอบ ประโลม “ไมต่ อ้ งกลวั ” พอพดู จบก็กม้ หนา้ ลงทีเดมิ แลว้ เรมิ ตน้ ดว้ ยการจบู ... ชายหน่มุ ไมร่ ูส้ กึ ถงึ สงิ ทีนางกงั วลก่อนหนา้ กลบั ไดก้ ลนิ หอมสดชืนจางๆ เป็นกลนิ เฉพาะของนาํ ในลาํ ธารทีไหล มาจากหบุ เขาคละเคลา้ กบั กลนิ หอมเฉพาะกายของสาว วยั แรกแยม้ ทีชวนใหห้ ลงใหลจนอดใจไมอ่ ยู่ เมือได้ สมั ผสั แลว้ ก็อยากลมิ ลองมากขนึ อีก 2

นิวของเซียวจิงซนั ใหค้ วามรูส้ กึ หยาบกระดา้ ง ทวา่ ลนิ ของเขาไมอ่ าจหาคาํ ใดมาอธิบายได้ บอกไดว้ า่ ช่างแขง็ แกรง่ แบบผชู้ าย ดงั นนั เมือปลายลนิ สมั ผสั โลมเลา้ จดุ ที บอบบาง เรยี วขาสองขา้ งของหญิงสาวกพ็ ลนั สนั เทิม ยามนีเซียวจิงซนั กาํ ลงั ดืมดาํ กบั การลมิ ลองรสชาตินาง ตาํ แหน่งทีตวั นางเองยงั รูส้ กึ กระดากเมือแตะตอ้ งโดน พอถกู ชายผนู้ ีใชป้ ากทงั สมั ผสั ทงั โลมเลยี แรงเคลา้ คลงึ พลนั ก่อใหเ้ กิดความรอ้ นพลงุ่ พลา่ นในกายนางอยา่ ง แปลกประหลาด ความเสยี วซา่ นแผข่ ยายจากจดุ เรน้ ลบั แลว้ ปกคลมุ ไปทวั ทงั รา่ ง ทาํ ใหน้ างแขง็ เกรง็ ไปทงั ตวั ไม่ อาจขยบั ไดไ้ หว 3

เหมยจือกาํ มือแน่นจนเลบ็ จิกเขา้ ไปในเนือ ราวกบั เซียว จิงซนั รบั รูไ้ ดถ้ งึ อาการของนางจงึ เงยหนา้ ขนึ บอกดว้ ย เสียงแหบหา้ ว “จบั บา่ ขา้ ไว”้ เหมยจือยืนมือไปหาอยา่ งลนลาน จบั บา่ ของเขาไวแ้ น่น บา่ ของชายหน่มุ ทงั กวา้ งทงั หนาใหค้ วามรูส้ กึ กระชบั เตม็ มือ พอคิดวา่ คนทีกาํ ยาํ สาํ สนั ขนาดนีกาํ ลงั จะมีความ สมั พนั ธฉ์ นั สามีภรรยากบั ตน เหมยจือก็ยงิ หวาดหวนั ขนึ มาอยา่ งบอกไมถ่ กู เซียวจิงซนั คอ่ ยๆ ขยบั กายลกุ ขนึ ใหส้ ว่ นลา่ งของตนตรง กบั สว่ นบอบบางของหญิงสาว เขาจบั จอ้ งใบหนา้ แดงระ เรอื และขนตาทีสนั ไหวอยา่ งตืนเตน้ ของนาง กอ่ นจะ กลา่ วดว้ ยนาํ เสยี งแหบหา้ ว “ขา้ จะเขา้ ไปแลว้ แรกเรมิ 4

อาจจะเจ็บสกั หนอ่ ย เจา้ ไมต่ อ้ งกลวั ขา้ จะทาํ เบาๆ” เหมยจือตะครุบบา่ ของเซียวจิงซนั แน่น ไมก่ ลา้ คลายนิว มือออก พอไดย้ นิ คาํ พดู อีกฝ่ายกไ็ มร่ ูค้ วรจะเอย่ อะไร ทาํ ไดเ้ พียงขบรมิ ฝีปาก เรยี วขาสองขา้ งพลนั สนั เทิมขนึ มา อีกครงั ชายหน่มุ รบั รูไ้ ดถ้ งึ อาการตืนกลวั ของนาง จงึ ลบู ไลใ้ บ หนา้ นวลดว้ ยความสงสารพลางกระซิบเสียงออ่ นโยน ขา้ งหู “เจา้ เพิงเป็นสาว ครงั แรกขา้ จะไมท่ าํ รุนแรง ขา้ จะ เขา้ ไปแคน่ ิดเดียวดีไหม?” ความหมายของเซียวจิงซนั กค็ ือ เขาพอจะดอู อกวา่ นีเป็น 5

ครงั แรกของเหมยจือ เขาเกรงวา่ รา่ งเลก็ ของนางจะรบั ตนเองไมไ่ หว จงึ บอกวา่ ครงั แรกจะเขา้ ไปเพียงนิดเดียว ทวา่ เหมยจือเหมือนไมเ่ ขา้ ใจทีเขาพดู เมือไดย้ นิ นางก็ยงิ รูส้ กึ ตืนเตน้ มากขนึ เขา้ ไปแคน่ ิดเดียวงนั ร?ึ อะไรคือเขา้ ไปแคน่ ิดเดียว? น่า จะเป็นของแข็งๆ นนั เป็นแน่!คาํ พดู นีเตือนสตใิ หเ้ หมยจือ คดิ ขนึ ได้ ของแข็งๆ ทีเมือครูท่ ิมแทงอยทู่ ีหวา่ งขาของ นางจนรูส้ กึ เจ็บ เป็นของทีจะตอ้ งเขา้ ไปในรา่ งกายตน พอถงึ มาถงึ ตรงนีนางกย็ งิ รูส้ กึ หวาดกลวั รา่ งทงั รา่ งพลนั แข็งทือขนึ มา เซียวจิงซนั พยายามเลา้ โลมหญิงสาว นิวมือทีหยาบ กระดา้ งคอ่ ยๆ เคลา้ คลงึ ลกู ทอ้ ผลนอ้ ยของเหมยจือ แม้ 6