Hunter's Lady ดรุณีสุดที่รัก เล่ม1

เลน่ เทา่ นนั เป็นความผดิ ของขา้ เอง” เหมยจือจอ้ งมองเขาอยา่ งเชือครงึ ไมเ่ ชือครงึ “ทา่ นตอ้ ง เจ็บจรงิ ๆ แน่ อยา่ มาปิดบงั ขา้ นะ ไมเ่ ชน่ นนั ขา้ คงเสยี ใจ มากกวา่ นี” ยามนีเซียวจิงซนั ไมร่ ูว้ า่ จะหวั เราะหรอื วา่ รอ้ งไหด้ ี ไดแ้ ต่ โกรธตนเองทีลอ้ เลน่ จนเกินเลย ทาํ ใหส้ าวนอ้ ยผใู้ สซือ เขา้ ใจวา่ เป็นเรอื งจรงิ จนวิตกกงั วลขนึ มา เขาครุน่ คดิ ครู่ หนงึ แลว้ กลา่ ววา่ “หากเจา้ กลวั วา่ ขา้ จะเจ็บ เช่นนนั ก็ ชว่ ยรกั ษาใหข้ า้ หนอ่ ยเถิด” เหมยจือมองหนา้ เขาอยา่ งงนุ งง พดู อยา่ งตกใจวา่ “ขา้ 9

รกั ษาเป็นทีไหนกนั เลา่ !” เซียวจิงซนั คดิ อยากจะหวั เราะแตจ่ าํ ตอ้ งสะกดกลนั เอา ไว้ แลว้ แสรง้ ทาํ ทา่ ทางขงึ ขงั “เจา้ ก็แคจ่ บู ขา้ หากไมท่ าํ ... ตรงนีของขา้ ก็จะปวดขนึ มาอีก ถา้ เจา้ จบู เดียวก็หาย เอง” ทีเขาพดู นนั เป็นเรอื งจรงิ เพราะยามทีมองรูปรา่ งอรชร ออ้ นแอน้ ของนาง เขากแ็ ทบอยากจะกลืนกินนางเสีย เดียวนี หากไมไ่ ดส้ มใจเขาคงอกแตกตายแน่ เหมยจือใบหนา้ แดงกาํ กม้ หนา้ ลงแลว้ กลา่ ววา่ “มีการ รกั ษาเช่นนีดว้ ยหรอื ขา้ ไมเ่ ชือหรอก” 10

ชายหนมุ่ ถอนหายใจออกมา “เจา้ ไมเ่ ชือขา้ แลว้ หรอื ?” เหมยจือเหน็ เขาพดู ดว้ ยนาํ เสยี งราวกบั จะตดั พอ้ จงึ ตอบ ไปวา่ “ขา้ จบู ทา่ นก็ได”้ พอไดย้ นิ นางตอบตกลง ใบหนา้ ทีดเู ครง่ ขรมึ กอ่ นหนา้ ก็ คลายลงแลว้ เผยรอยยมิ ออกมา ภายใตแ้ สงจนั ทรน์ วล ชายหนมุ่ จบั จอ้ งใบหนา้ หญิงสาวทีแดงระเรอื บอกกบั นางดว้ ยนาํ เสยี งออ่ นโยน “เชน่ นนั ก็ดี” แมเ้ หมยจือจะยอมรบั ปาก แตน่ างกไ็ มเ่ คยจบู เขาก่อน สกั ครงั จงึ ไมร่ ูว้ า่ ควรจะเรมิ ตน้ อยา่ งไร อีกทงั เมือเหน็ แวว 11

ตาเรา่ รอ้ นของเขาทีจบั จอ้ งมายงั ตน เพียงแคน่ ี...หวั ใจ ของนางกเ็ ตน้ ไมเ่ ป็นสาํ เสียแลว้ มือไมแ้ ข็งเกรง็ ไปหมด ในทีสดุ ก็แนบใบหนา้ แดงกาํ ของตนซบกบั แผงอกลาํ ของ เขา กลนิ กายเซียวจิงซนั หลงั อาบนาํ เสรจ็ ใหมๆ่ มีความหอม สดชืนของลาํ ธารบนภเู ขา และเมือผสมผสานกบั กลนิ เฉพาะตวั ของชายหน่มุ ทาํ ใหเ้ หมยจือออ่ นระทวยไปทงั กาย เซียวจิงซนั ลบู เสน้ ผมยาวสลวยทียงั ชืนอยเู่ ลก็ นอ้ ย ของนางแลว้ บอกเสียงออ่ นวา่ “หากไมอ่ ยากจบู ก็ไม่ เป็นไร ไมต่ อ้ งทาํ ตอนนีก็ได”้ เขารูว้ า่ ภรรยาสาวนนั เขิน อายเพียงใด หากบงั คบั นางมากเกินไปกค็ งไมด่ ี ถงึ เหมยจือจะไมอ่ ยากเชือวา่ แคจ่ บู ก็ทาํ ใหห้ ายเจ็บได้ 12

และแมจ้ ะอายจนใบหนา้ รอ้ นผา่ วราวกบั อยหู่ นา้ กองไฟ แตน่ างกย็ งั รวบรวมความกลา้ จบู ลงบนบาดแผลฉกรรจ์ นนั รมิ ฝีปากบางสมั ผสั แผลเป็นบนอกชายหนมุ่ แลว้ ไล่ ระลงไป สมั ผสั จากนางชา่ งแผว่ เบาราวกบั แมลงปอที โฉบผิวนาํ แลว้ บินหนี ไมน่ านหญิงสาวกร็ ะงบั ความเขิน อายไดจ้ งึ เดินหนา้ จบู ตอ่ ไปเรอื ยๆ แผงอกของชายหน่มุ กวา้ งและกาํ ยาํ กลา้ มเนือหนนั แน่น มีรอยแผลเป็นนนู ออกมาเลก็ นอ้ ย ยามทีรมิ ฝีปากของ นางพรมจบู ลงไปกใ็ หค้ วามรูส้ กึ รอ้ นวบู วาบจนแทบทน ไมไ่ หว เหมยจือแลบลนิ ออกมาเลยี รอยแผลก็รูส้ กึ ถงึ รส หวานสดชืนของนาํ ในลาํ ธาร ทงั ยงั มีรสเคม็ ประแลม่ ที ปลายลนิ นางเงยหนา้ มองเขา เหน็ ดวงตาทีเปียมไปดว้ ย ความเรา่ รอ้ นของอีกฝ่ายยงั คงจบั จอ้ งตนอยู่ เสยี งลม 13

หายใจชายหนมุ่ ถีกระชนั ขนึ ตอนนีเหมยจือไมร่ ูส้ กึ กลวั อีกแลว้ นางคลยี มิ ออกมาแลว้ กม้ หนา้ ลงอีกครงั นางเรมิ เรยี นรูว้ า่ ทา่ ทางเช่นนีของเขา เป็นการบง่ บอกวา่ อีกฝ่ายชืนชอบในสงิ ทีนางกาํ ลงั ทาํ และเขาก็ตอ้ งการนาง! เหมยจือราวกบั ไดร้ บั แรงกระตนุ้ นางแลบลนิ เลก็ ออกมา เลยี ไปตามกลา้ มเนือหนนั แน่น สมั ผสั ไดถ้ งึ ผวิ กายแขง็ แกรง่ ทีรอ้ นผา่ วยิงกวา่ เดมิ ในขณะทีแผงอกกวา้ ง กระเพือมขนึ ลงอยา่ งแรงตามการหายใจทีหนกั หน่วง ทาํ ใหน้ างยิงรูส้ กึ วา่ ตนประสบความสาํ เรจ็ ตามปกตแิ ลว้ ชายผนู้ ีไมเ่ คยสะทกสะทา้ นกบั สงิ ใด มกั จะใชค้ าํ พดู หยอกเยา้ ใหต้ นรูส้ กึ เหนียมอายจนทาํ ตวั ไมถ่ กู มาตอนนี 14

จงึ เพิงรูว้ า่ แคน่ างใชป้ ลายลนิ กส็ ามารถทาํ ใหเ้ ขาเปลียน ทา่ ทีไดเ้ พียงนี เหมยจือเงยหนา้ สง่ ยมิ ให้ ดวงตาใสซือบรสิ ทุ ธิมีประกาย ยวั เยา้ แฝงอยู่ “ทา่ นชอบแบบนีหรอื ?” เซียวจิงซนั ใชม้ ือใหญ่ของตนลบู เสน้ ผมของนาง กลา่ ว ดว้ ยเสียงแหบทมุ้ “อืม ทาํ อีก...” หญิงสาวรูส้ กึ เหมือนไดก้ าํ ความลบั อยา่ งหนงึ ของเขาเขา้ ใหแ้ ลว้ นางกม้ หนา้ ลงอีกครงั พรอ้ มกบั ใชป้ ลายลนิ ไล้ เลียตอ่ อยา่ งแผว่ เบาจนเซียวจิงซนั แทบจะควบคมุ ตน เองไมไ่ ด้ เขากลา่ วดว้ ยนาํ เสยี งแหบพรา่ “ตาํ ลงไปอีก” 15

“อืม...” เหมยจือครางรบั เสียงเบา รมิ ฝีปากบางเลอื นลง ไป รมิ ฝีปากนมุ่ พรอ้ มลนิ ชมุ่ ชืนคอ่ ยๆ จบู ไลไ่ ปตามรอย แผลฉกรรจบ์ นแผงอกแกรง่ จนช่มุ ฉาํ สลบั กบั เงยหนา้ มองเขาเป็นครงั คราวแลว้ ถามวา่ “เป็นอยา่ งไรบา้ ง? ตอนนีทา่ นรูส้ กึ เชน่ ไร?” ทีนางถามกเ็ พราะอยากจะรูว้ า่ การทาํ แบบนีสามารถทาํ ใหเ้ ขาหายเจบ็ ปวดไดจ้ รงิ หรอื 16

ตอนที 37 เจ้าอยากมลี ูกไม่ใช่หรือ? เซียวจิงซนั นนั ไมไ่ ดใ้ สใ่ จเรอื งความเจบ็ ปวดแมแ้ ตน่ อ้ ย เขาตอบกลบั ดว้ ยนาํ เสียงแหบพรา่ ยงิ กวา่ เดมิ “ดีมาก ตาํ ลงไปอีกหนอ่ ย” พดู จบก็ยืนมือใหญ่มาไลร้ มิ ฝีปากช่มุ ชืนของนาง แลว้ ใชน้ ิวหวั แมม่ ือคลงึ แกม้ ออ่ นนมุ่ ทีแดงระ เรอื เหมยจือพลนั กม้ หนา้ ตาํ ลงอีก จบู ไลล่ งไปเรอื ยๆ ยงิ สมั ผสั รอยแผลเป็นมากเทา่ ไรนางกย็ งิ รูส้ กึ สงสารเขาขนึ มาจบั ใจ คิดไปวา่ ตอนทีเขาไดร้ บั บาดแผลไมร่ ูว้ า่ จะเจบ็ 1

ปวดขนาดไหน น่าเสยี ดายทีตอนนนั ตนยงั ไมร่ ูจ้ กั กบั เขา จงึ ไมส่ ามารถปลอบประโลมหรอื ชว่ ยเหลอื อะไรไดเ้ ลย พอคิดเช่นนีรอยจบู ทีพรมลงไปกท็ วีความลกึ ซงึ ยงิ ขนึ เป็นรอยจบู ออ่ นโยนไลร่ ะตลอดแนวบนรา่ งจนไปถงึ สาย คาดเอวทีรดั รอบกางเกง ก่อนจะหยดุ ไป สายตาชายหนมุ่ ทีรอ้ นดงั กองเพลงิ ยงั คงจบั จอ้ งนาง ลาํ คอขยบั ขนึ ลง กอ่ นทีนาํ เสียงแหบหา้ วจะถามวา่ “ทาํ ไม ไมจ่ บู ตอ่ เลา่ ?” เหมยจือกะพรบิ ตาปรบิ ๆ “ใหท้ าํ ตอ่ อีกหรอื ?” เซียวจิงซนั เหน็ แววตาเป็นประกายทีแฝงไวด้ ว้ ยความ 2

กระดากอายของนางกไ็ ดแ้ ตบ่ อกวา่ “หากไมอ่ ยากทาํ ตอ่ กช็ า่ งเถอะ มานีส”ิ พดู จบเขากย็ ืนมือมารวบรา่ งนางใหข้ นึ มาซบกบั แผงอก ของตน คาดไมถ่ งึ วา่ เหมยจือจะขืนตวั ไมย่ ินยอม นาง กาํ ลงั รวบรวมความกลา้ โดยบอกตวั เองวา่ ตนควรจะกลา้ มากกวา่ นี หญิงสาวสลดั ความเขินอายทิง ยืนมือสนั เทา ไปแกส้ ายคาดเอวของเขาออก เซียวจิงซนั จอ้ งมองมือเลก็ ๆ ของเหมยจือ แมน้ างจะเป็น เพียงสาวชาวบา้ น ทวา่ ก็เป็นสตรที ีมีผิวพรรณดี มือนอ้ ย ทีนา่ หลงใหลกาํ ลงั ปลดสายคาดเอวใหต้ นอยา่ งระมดั ระวงั จากนนั ก็คอ่ ยๆ ถอดกางเกงของเขาออกดว้ ยทา่ ทางขดั เขิน 3

แววตาของเซียวจิงซนั เปลยี นเป็นลมุ่ ลกึ ลมหายใจถี กระชนั ยงิ ขนึ แมแ้ ตล่ าํ คอกแ็ ดงกาํ ทวา่ ชายหน่มุ ยงั คง ควบคมุ ตนเองไดอ้ ยู่ สายตาคมเขม้ จบั จอ้ งไปทีภรรยา สาว เพือดวู า่ นางจะใชว้ ิธีใดในการ ‘รกั ษา’ ใหเ้ ขา ในขณะทีเหมยจือดงึ กางเกงของเขาลงก็พลนั รูส้ กึ วา่ ตรง ดา้ นลา่ งเหมือนจะมีบางอยา่ งขวางอยู่ โชคยงั ดีทีกางเกง ตวั นีหลวมสกั หนอ่ ยจงึ ไมต่ ิดสงิ กีดขวางนนั แตพ่ อ กางเกงถกู ดงึ ลง เจา้ สงิ นนั ก็ตระหงา่ นขนึ มาปรากฏอยู่ ตรงหนา้ ของนางพอดี เหมยจือหลดุ เสยี งรอ้ งดว้ ยความตกใจ เงยหนา้ มองเซียว จิงซนั อยา่ งตืนตระหนก พบวา่ สายตาของเขาทีดอู มึ ครมึ 4

ยงิ กวา่ กาํ ลงั จบั จอ้ งมาทีนางอยา่ งหืนกระหาย หญิงสาว หวนคิดถงึ วนั นนั ทีตนคลาํ เจอของบางอยา่ งตงุ ๆ แลว้ ก็ คดิ ถงึ สงิ ทีชายผนู้ ีใชท้ รมานนางแทบทกุ คืน ในใจพลนั กระจ่างทนั ที ใบหนา้ นางแดงฉานราวกบั เวลาพลบคาํ ปลอ่ ยมือจากกางเกงของเขาอยา่ งเขินอายแลว้ ขยบั กาย ถอยหลงั อนั ทีจรงิ ใช่วา่ นางจะไมร่ ูว้ า่ ชายหญิงนนั แตกตา่ ง เพียง แตน่ างแคล่ ืมไปครูห่ นงึ กเ็ ทา่ นนั ยามนีเพิงนกึ ขนึ ไดว้ า่ ตอ่ ใหเ้ ซียวจิงซนั นนั เคยใกลช้ ิดแนบสนิทกบั ตนเพียงใด แตถ่ งึ อยา่ งไรเขากเ็ ป็นผชู้ าย นางยงั กลา้ คดิ อา่ นทาํ ไป เองไดอ้ ยา่ งไร! เซียวจิงซนั กลบั ไมร่ ูส้ กึ เขินหรอื โกรธ มองนางทีกาํ ลงั 5

หลบุ ตาหลบแลว้ ถามวา่ “ทาํ ไมหรอื ?” . จๆู่ เหมยจือกร็ ูส้ กึ กลวั คาํ วา่ ‘ทาํ ไมหรอื ?’ ของเขาขนึ มา มนั ชา่ งฟังดคู ลมุ เครอื และมีความหมายอืนแอบแฝงมาก มายเหลือเกิน หญิงสาวรบี ลกุ ขนึ นงั เบนหนา้ หนีแลว้ บอกวา่ “ขา้ ไมจ่ บู แลว้ ...” เซียวจิงซนั ยืนมือไปดงึ ตวั นางเขา้ มาซบอกตนเอง เหม ยจือยงั รูส้ กึ กระดากอายกบั สงิ ทีเพิงเหน็ จงึ ดนิ รนขดั ขืน ทวา่ มือใหญ่กลบั กอดนางแน่นไมย่ อมปลอ่ ย หญิงสาว 6

จงึ ทาํ ไดเ้ พียงซบหนา้ อยกู่ บั แผงอกกวา้ ง ฟังเสียงหวั ใจที เตน้ ระรวั ของเขา ชายหนมุ่ กระซิบเสียงทมุ้ ตาํ ขา้ งหู “ครงั นีขา้ จะยอม ปลอ่ ยเจา้ ไป แตค่ ราวหนา้ ขา้ ไมป่ ลอ่ ยเจา้ แน”่ พดู จบเขา กพ็ ลกิ ตวั อยา่ งรวดเรว็ กดรา่ งของเหมยจือไวใ้ ตร้ า่ งตน เอง ไมย่ อมใหน้ างหนีไปไหนไดอ้ ีก ยามนีรา่ งกายเหมยจือออ่ นระทวยไปหมด ไหนเลยจะ สามารถหลบหนีได้ หากจะวา่ ไปนางเองกไ็ มไ่ ดค้ ดิ จะ หลบเลียงเลยดว้ ยซาํ จงึ ยอมอยนู่ ิงใหอ้ ีกฝ่ายทรมาน เซียวจิงซนั ลบู ไลต้ น้ หลวิ ตน้ นอ้ ยทีตอนนีชมุ่ ฉาํ ไปดว้ ยนาํ คา้ งจนเขาไมอ่ าจควบคมุ อารมณต์ นเองไดอ้ ีก ปลด ปลอ่ ยความแขง็ ขงึ ออกแสวงหาความช่มุ ชืน 7

อยา่ งกระหาย อนั ทีจรงิ นางไมไ่ ดห้ วนั เกรงกบั ทา่ ทีเชน่ นี ของเขาอยา่ งแตก่ อ่ นแลว้ ทวา่ หลงั จากไดเ้ หน็ สงิ นนั เตม็ ตาก็ทาํ ใหร้ ูส้ กึ กลวั ขนึ มาจนตอ้ งหลบสายตา ชายหนมุ่ เหน็ ทา่ ทางของนางก็จาํ ตอ้ งสะกดอารมณต์ น เองไวก้ ่อน เขาผอ่ นลมหายใจ เอย่ กบั หญิงสาวดว้ ยนาํ เสยี งออ่ นโยน “หลายวนั ก่อนเจา้ บอกวา่ อยากมีลกู ไมใ่ ช่ หรอื ?” เหมยจือไดย้ ินกพ็ ยกั หนา้ รบั ใบหนา้ แดงกาํ “เจา้ คะ่ ” เซียวจิงซนั จงึ เอย่ ตอ่ ดว้ ยนาํ เสยี งแหบพรา่ ขา้ งหู “ถา้ ไม่ ทาํ เช่นนีแลว้ จะมีลกู ไดอ้ ยา่ งไร” พดู จบกใ็ ชม้ ือจบั ทอ่ น 8

ลา่ งของตนถไู ถไปกบั ความออ่ นน่มุ ทีกาํ ลงั ชมุ่ ฉาํ จนเหม ยจือรูส้ กึ ราวกบั วา่ รา่ งกายนีไมใ่ ชข่ องตนเสียแลว้ นางไมก่ ลา้ ขยบั เขยือน ไดแ้ ตก่ ะพรบิ ตาปรบิ ๆ ดวงตามี หยาดนาํ เออ่ คลอ “ขา้ รูแ้ ลว้ เช่นนนั ก็ตามใจทา่ นเถอะ ขา้ ไมก่ ลวั แลว้ เมือครูข่ า้ ก็แคต่ กใจ” เซียวจิงซนั มองทา่ ทางน่าสงสารของนางแลว้ รูส้ กึ เหมือน ตนกาํ ลงั บงั คบั ขืนใจอีกฝ่ายอยู่ ในใจทงั ขบขนั และ สงสารภรรยาสาว จงึ ปลอบประโลมไปตา่ งๆ นานา ขณะ สอดแทรกความเป็นชายเขา้ ไปทีละนิดอยา่ งชา้ ๆ จนนาง สง่ เสียงครางเบาๆ ปนสะอืนออกมาเป็นครงั คราว พอ เขาสมั ผสั ไดว้ า่ ความออ่ นนมุ่ นนั ช่มุ ชืนมากขนึ ก็ดนั แกน่ กายของตนใหล้ กึ เขา้ ไปอีก ทวา่ ตอนทีเบียดเขา้ ไปก็ยงั 9

ไมก่ ลา้ ออกแรงมากนกั ทอ่ นลา่ งแข็งแกรง่ ขยบั เขา้ ไปได้ เพียงบางสว่ น แลว้ ถอยออกกงึ หนงึ อยา่ งออมแรง เขาทาํ เช่นนีอยหู่ ลายครงั จนกระทงั นาํ ทิพยข์ องนางหลงั ไหล ออกมาราวกบั ธารนาํ ทวา่ ยงิ ฝังลกึ เขา้ ไปดา้ นในก็ยิงเลก็ แคบ เซียวจิงซนั หายใจหอบกระชนั ฝังตวั ตนไวใ้ นรา่ งนางนิง ยงั ไมก่ ลา้ เคลอื นไหวมากนกั จากนนั กล็ บู ไลแ้ ผน่ หลงั เกรง็ ของ นางอยา่ งเบามือเพือใหห้ ญิงสาวผอ่ นคลายลง พอรูส้ กึ วา่ ช่วงลา่ งของตนมีอะไรบางอยา่ งสอดใสเ่ ขา้ มา จนจกุ แน่น เหมยจือก็คิดถงึ สงิ ทีทาํ ใหต้ นตกใจเมือครู่ ใน สมองพลนั คดิ ไปตา่ งๆ นานา ยงิ ทาํ ใหค้ วามออ่ นนมุ่ นนั บีบรดั แนน่ ขนึ จนอดึ อดั ก็เลยอดบดิ เอวดนิ รนไมไ่ ด้ 10

เซียวจิงซนั รบั รูไ้ ดว้ า่ รา่ งของเหมยจือแข็งเกรง็ ยงิ กวา่ เดิม เขาก็ไมอ่ ยากใหน้ างรูส้ กึ ทรมาน จงึ กระซบิ เสยี งแผว่ เบา วา่ “ไมต่ อ้ งกลวั ขา้ ไมท่ าํ รา้ ยเจา้ แน”่ เหมยจือลมื ตามองชายหนมุ่ ทีอยดู่ า้ นบน แลว้ เอย่ เสียง เบา “แตม่ นั ใหญ่มาก” นางรูส้ กึ เหมือนตวั เองเป็นพงตน้ กกทีปกคลมุ อยรู่ มิ แมน่ าํ ลาํ ตน้ บอบบางถกู แหวกออก เป็นทาง แลว้ จ่ๆู ก็มีเรอื ลาํ หนงึ ทีแข็งแกรง่ พายเบียด แทรกเขา้ มาดือๆ พยายามแหวกเขา้ มาในพงหญา้ ที รกชฏั เขาใชว้ ิธีนีใชไ่ หม? 11

เซียวจิงซนั ยมิ อยา่ งอบอนุ่ พดู ดว้ ยนาํ เสยี งออ่ นโยน “คน ดี อยา่ ไดก้ งั วลไป สงิ นีจะช่วยมอบลกู ใหเ้ จา้ เทา่ นนั เอง” พอเหมยจือไดย้ นิ คาํ วา่ ลกู ดวงตาก็เป็นประกายขนึ มา กลา่ วดว้ ยนาํ เสียงทีออ่ นลง “เช่นนนั ... ก็ช่วยมอบลกู ให้ ขา้ ดว้ ยเจา้ คะ่ ” รอยยมิ บนใบหนา้ เซียวจิงซนั คอ่ ยๆ เลอื นหาย กลายเป็น ความหวิ กระหายเขา้ มาแทนที กลา่ วดว้ ยนาํ เสยี งแหบ พรา่ “ขา้ จะใหเ้ จา้ เอง” พดู จบกใ็ ชส้ องมือประคองรา่ งนางขนึ แววตาทีราวกบั มี 12

กองไฟลกุ โชนจบั จอ้ งภรรยาสาวทีอยใู่ ตร้ า่ ง มอง ปฏิกิรยิ าตอบกลบั อยา่ งเขินอายใสซือทีเกิดจากการ กระทาํ ของเขา แลว้ ชายหนมุ่ ก็ขยบั กายตอ่ ไปโดยไมม่ ีที ทา่ วา่ จะหยดุ ขณะทีเซียวจิงซนั เคลือนไหว เหมยจือกค็ อ่ ยๆ ลืมเลอื น สงิ ทีเหน็ เมือครู่ สมองมนึ งงไปหมด รูส้ กึ ราวกบั ตนเป็น ตน้ กกทีอยรู่ มิ ลาํ ธารสายนอ้ ยในยามอาทิตยอ์ สั ดง เมฆสี แดงเพลงิ ลอ่ งลอยเหนือธารนาํ ภายใตก้ ลมุ่ เมฆนนั กค็ ือ ตนเองทีกาํ ลงั กระเพือมไหว เป็นตน้ กกทีโอนเอนยาม ปะทะสายลมแรงแตก่ ย็ งั พยายามหยดั ยืนรบั แรงทีโหม กระหนาํ เขา้ มา สดุ ทา้ ยก็ไดแ้ ตโ่ อนออ่ นไปตามแรงนนั แลว้ จๆู่ เรอื ลาํ ใหญ่กจ็ งใจเรง่ ฝีพายแหวกลกึ เขา้ มาบด เบียดความออ่ นนมุ่ ลาํ เรอื รุกเขา้ มาไมห่ ยดุ ตน้ กกทาํ ได้ 13

เพียงราํ รอ้ ง กระทงั เหมยจือรูส้ กึ วา่ ตนนนั ไมอ่ าจตา้ น ทานไดอ้ ีก ทวั รา่ งพลนั รูส้ กึ ซาบซา่ นอยา่ งบอกไมถ่ กู ราว กบั มีสงิ พิเศษแผซ่ า่ นไปทงั กาย เหมยจือไมร่ ูว้ า่ จะทาํ อยา่ งไรดี ไดแ้ ตร่ อ้ งคราํ ครวญออกมา ทา่ มกลางความ รอ้ นแรงทีพาใหเ้ นือตวั วบู วาบ เรอื ลาํ ใหญ่ของเซียวจิงซนั พยายามพายลกึ เขา้ ไปดา้ นใน เคลือนไหวเรว็ และแรงขนึ เรอื ยๆ แตเ่ ขากย็ งั กลวั วา่ ความ ออ่ นน่มุ นนั จะรบั ไมไ่ หว จงึ พยายามผอ่ นความตอ้ งการ ของตนลง พลางยืนมือไปเคลน้ คลงึ กระตนุ้ จดุ ออ่ นไหว ของตน้ กกนอ้ ย เหมยจือถกู จ่โู จมอยา่ งไมท่ นั ตงั ตวั ก็ราวกบั มีสายฟา้ ฟาด ลงมาอยา่ งแรง ทาํ ใหร้ ูส้ กึ ลอ่ งลอยไรท้ ิศทาง ทงั ครวญ 14

ครางและอยากดนิ รนเพือใหพ้ น้ จากความทรมานนีแต่ อีกใจกลบั ไขวค่ วา้ หาอะไรบางอยา่ ง สดุ ทา้ ยนางก็ยืนมือ ออกไปทบุ แผงอกแกรง่ ของชายทีอยเู่ หนือรา่ ง ราํ รอ้ ง เสียงหวาน “ไดโ้ ปรด มอบใหข้ า้ ...” เซียวจิงซนั รูว้ า่ ตนกใ็ กลจ้ ะถงึ จดุ หมายปลายทางแลว้ มือ ใหญ่ยกขนึ กมุ ผลทอ้ นอ้ ยทีสนั กระเพือม พดู ดว้ ยเสียงทมุ้ ตาํ วา่ “วางใจเถอะ ขา้ ใหเ้ จา้ แน่” 15

ตอนที 38 ยาสมุนไพร ขณะทีพดู เขาก็ไมอ่ อมแรงอีก ขยบั แก่นกายเบียดลกึ เขา้ ไปราวกบั มีดดาบทีจ่โู จมไปใน พงตน้ กกจนสดุ ปลายแก่น เซียวจิงซนั เป็นบรุ ุษสงู ใหญ่ มี พละกาํ ลงั มหาศาล ไหนเลยตน้ กกออ่ นนมุ่ นนั จะทานทน ไหว เสียวขณะนนั ราวกบั เกิดพายฝุ นฟา้ คะนองสะเทือน เลอื นลนั ตน้ กกทีเคยโอนเอนถกู แรงปะทะไปดา้ นหลงั กอ่ นจะกลบั มายืนตน้ ไดอ้ ีกครงั พายทุ ีโถมเขา้ ใสน่ นั เรยี ก ทงั เสียงกรดี รอ้ งและเสียงราํ ไหจ้ ากนางเพราะไมอ่ าจ ทานทนไดไ้ หว รา่ งบอบบางชมุ่ โชกไปดว้ ยเหงือ 1

เซียวจิงซนั ถาโถมใสน่ างดว้ ยแรงทงั หมดทีมีอยนู่ านจน เหมยจือกรดี รอ้ งหลายตอ่ หลายครงั นาํ ทพิ ยห์ ลงั ไหล ออกมาไมห่ ยดุ นางทงั คราํ ครวญและรอ้ งขอ ราวกบั ใบไมแ้ หง้ เฉาหลงั ถกู พายฝุ นกระหนาํ อยา่ งหนกั ชาย หน่มุ นาํ พาความแข็งขงึ ลว่ งลาํ จมลกึ เขา้ ไปในความเลก็ แคบทีช่มุ ชืนครงั แลว้ ครงั เลา่ จนสดุ ทา้ ยก็ปลดปลอ่ ย กระแสนาํ อนุ่ ๆ เขา้ ไปดา้ นใน พลางกระซิบทีขา้ งหนู าง ดว้ ยนาํ เสียงแหบพรา่ \"ขา้ ใหเ้ จา้ ” หลงั ผา่ นฝนฟา้ คะนองทีกลบั กลายเป็นพายโุ หมกระหนาํ เขา้ ใส่ จนทาํ ใหพ้ งตน้ กกนนั สนั ไหวอยา่ งรุนแรงระลอก แลว้ ระลอกเลา่ กระทงั ลาํ ตน้ ลม้ ระเนระนาดไปหมด ดวง ตาทีพรา่ มวั ของนางก็มีนาํ ตาคลอเป็นประกายแวววาว 2

เซียวจิงซนั ยกมือปาดเหงือทีซมึ ออกมาบนหนา้ ผากมน แลว้ ประคองสว่ นทีรองรบั กระแสนาํ อนุ่ ของตนใหย้ กสงู ขนึ เลก็ นอ้ ย เพือใหช้ ่องเลก็ แคบนนั กระชบั รบั ตนเองไว้ แลว้ กลา่ วดว้ ยนาํ เสียงแหบแหง้ ทมุ้ ตาํ “อยา่ เพิงขยบั ให้ อยใู่ นนนั สกั พกั ก่อน” ยามนีรา่ งของเหมยจือนนั ออ่ นระทวยไรเ้ รยี วแรง ยงิ ได้ เหน็ ทา่ ทางเชน่ นีของเขาก็รูส้ กึ อบั อายเป็นทีสดุ หญิงสาว หายใจหอบพลางถามวา่ “ทา่ นกาํ ลงั ทาํ อะไร?” เซียวจิงซนั คอ่ ยๆ คลายมือมาโอบกอดรา่ งทีชมุ่ โชกไป ดว้ ยเหงือ กลา่ วเสียงออ่ นโยน “เจา้ ตอ้ งการลกู ไมใ่ ช่ 3

หรอื ?” เหมยจือพยกั หนา้ รบั แลว้ ไมก่ ลา้ เอย่ ถามเกียวกบั การ กระทาํ ของเขาเมือครูอ่ ีก ทวา่ ในใจกลบั คดิ ไปเองวา่ การ ทาํ เชน่ นนั คงจะชว่ ยใหม้ ีลกู ไดง้ ่ายขนึ จงึ แอบจดจาํ เอา ไว้ . หลายวนั ผา่ นไป ตอนนีงานทีบา้ นของมารดาลดนอ้ ยลงแลว้ สองสามี ภรรยาจงึ ไมไ่ ดไ้ ปช่วยงานอีก แตก่ าํ ลงั สาละวนกบั การ 4

งานทีบา้ นของตนแทน ในทกุ วนั เหมยจือจะออกมารดนาํ พืชผกั ตา่ งๆ ทีปลกู ไว้ อยา่ งตน้ บวบ มะเขือมว่ ง ตน้ ซิงและอืนๆ ช่วงนีอากาศดี ตน้ ไมเ้ หลา่ นีจงึ เตบิ โตอยา่ งรวดเรว็ เหมยจือเหน็ แลว้ ก็ แอบดีใจ ทวา่ หลายวนั มานีแมไ่ ก่ทีกกไข่อยใู่ นเลา้ กลบั ไมย่ อมกินขา้ วกินนาํ เพราะกาํ ลงั ตงั หนา้ ตงั ตากกไข่ เหมยจือรูส้ กึ เป็นหว่ งพวกมนั จงึ เอาขา้ วฟ่ างและนาํ ไป ให้ แลว้ พยายามบงั คบั ใหม้ นั กิน เซียวจิงซนั เองกอ็ อกไปลา่ สตั วท์ กุ วนั เหมือนเช่นเคย เขา ไมเ่ พียงไดพ้ วกของป่ากลบั มา บางครงั กจ็ ะเกบ็ เหด็ ป่า เหด็ หหู นแู ละของตา่ งๆ มาดว้ ย เหมยจือกินแลว้ กร็ ูส้ กึ วา่ รสชาตไิ มเ่ ลว จงึ บอกกบั เขาวา่ หากมีเวลาก็ใหเ้ ก็บพวก 5

ผกั ป่ากลบั มาอีก ดงั นนั บนโต๊ะอาหารจงึ มกั จะมีผกั จี หรอื ผกั หมา่ เสยี นอยเู่ ป็นประจาํ เหมยจือชอบนาํ มาทาํ เป็นอาหารจาํ พวกยาํ หรอื ผดั ดว้ ยนาํ มนั หมู มีรสชาติ อรอ่ ยมากทีเดียว เมือกอ่ นเซียวจิงซนั ไมค่ อ่ ยใหค้ วาม สนใจกบั อาหารพวกนีเทา่ ใดนกั ยามนีไดก้ ินอาหารฝีมือ ของเหมยจือก็เรมิ ติดใจพลางออกปากชืนชมวา่ “หอ้ ง เครอื งในวงั หลวงยงั หาอาหารเช่นนีกินไมไ่ ดเ้ ลย” เหมยจือไดย้ นิ กม็ ีหนา้ งนุ งง ถามดว้ ยความสงสยั วา่ “หอ้ งเครอื งในวงั หลวงคือทีใดกนั ?” เซียวจิงซนั นิงองึ ไปเลก็ นอ้ ย ก่อนจะยมิ พลางกลา่ ววา่ “เป็นสถานทีทีมีไวท้ าํ อาหารโดยเฉพาะ ทีนนั ทาํ แต่ อาหารเลศิ รส” 6

เหมยจือไดร้ ูแ้ บบนีกก็ ลา่ วอยา่ งเขินอาย “ในเมือเป็น สถานทีทีทาํ อาหารโดยเฉพาะ แลว้ ฝีมือขา้ จะเทียบเคียง ไดอ้ ยา่ งไรเลา่ ” เซียวจิงซนั รูว้ า่ ตนเผลอพดู ในสงิ ทีไมค่ วรพดู จงึ ไมอ่ ยาก ตอ่ ความยาวอีก ทาํ เพียงชมฝีมือการทาํ อาหารของนาง เทา่ นนั . ในช่วงนีหากมีเวลาวา่ งเหมยจือกจ็ ะชวนสามีพดู คยุ เกียวกบั เรอื งยาสมนุ ไพร 7

เซียวจิงซนั เหน็ วา่ นางใหค้ วามสนใจเรอื งนีอยา่ งมาก จงึ เลอื กวนั ทีทอ้ งฟา้ ปลอดโปรง่ แบกตะกรา้ ไมไ้ ผข่ นึ บา่ พา นางเขา้ ไปเดนิ สาํ รวจในป่าบนภเู ขา ในป่าลกึ บนภเู ขามีตน้ ไมใ้ หญ่แนน่ ขนดั ใบหนาทบึ ปก คลมุ ทวั ทงั ผืนป่า มีเสียงแมลงรอ้ งระงมไมข่ าดสาย อีก ทงั ไดย้ ินเสียงนกรอ้ งแทรกขนึ มาเป็นครงั คราว นานๆ ที จะเหน็ เงารา่ งสีขาวดวงตาสีแดงจากทีไกลๆ ซงึ อาจจะ เป็นพวกกระตา่ ยป่าหรอื นกป่าทีถกู พวกตนทาํ ใหต้ กใจ เมือกอ่ นเหมยจือกเ็ คยเขา้ ป่าอยบู่ า้ ง ซงึ ตอนนนั ทางบา้ น นางกาํ ลงั ลาํ บาก นางจงึ ตอ้ งเขา้ ป่าเพือไปเก็บผกั ป่ามา ปรุงอาหาร แตเ่ หมยจือก็ไมก่ ลา้ เดนิ เขา้ มาในป่าลกึ 8

ขนาดนีเพียงลาํ พงั ยามนีเมือไดต้ ามเซียวจิงซนั เขา้ มา ถงึ ดา้ นใน นางจงึ ไดร้ ูว้ า่ ป่าลกึ แบบนีเป็นแหลง่ ทีนอ้ ยคน นกั จะเขา้ มาถงึ ในนีมีทงั ผกั ป่า เหด็ ป่า เหด็ หหู นู และผกั อืนๆ อีกมากมายหลากหลายชนิด หญิงสาวเหน็ แลว้ ก็ อดดีใจไมไ่ ด้ นางเดนิ ไปพลางหยดุ เดด็ ผกั ตา่ งๆ ใสล่ งใน ตะกรา้ ไมไ้ ผข่ องตนไปพลาง เซียวจิงซนั มองยมิ ๆ แลว้ ถามวา่ “เจา้ จะมาเกบ็ ผกั ป่า หรอื เก็บสมนุ ไพรกนั แน่?” เหมยจือรูว้ า่ ทีอีกฝ่ายหวั เราะคงเพราะเหน็ วา่ ตนขีงก เหมยจือจงึ วางมือไมเ่ ดด็ ตอ่ นางคลยี มิ ออกมาก่อน กลา่ ววา่ “ไปเถอะ รบี ไปเกบ็ สมนุ ไพรกนั เจา้ คะ่ ” 9

เซียวจิงซนั พานางเดนิ ลกึ เขา้ ไปเรอื ยๆ ระหวา่ งทางก็ อธิบายไปดว้ ยวา่ “วา่ กนั วา่ ตอ้ งเลอื กเก็บสมนุ ไพรในชว่ ง เดือนสองกบั เดือนแปด เพราะในชว่ งเดือนสองสมนุ ไพร จะเรมิ แตกยอดออ่ น สว่ นชว่ งเดือนแปดถา้ เป็นตน้ สมนุ ไพรก็จะยงั ไมเ่ หียวเฉาตาย เช่นนีแลว้ จงึ สามารถ แยกแยะสมนุ ไพรออกไดโ้ ดยงา่ ย” เหมยจือผงกศีรษะพยายามจดจาํ เอาไว้ เซียวจิงซนั อธิบายตอ่ ไป “บนเขานนั มีพืชสมนุ ไพรหลากหลายชนิด ขา้ ก็ไมไ่ ดร้ ูจ้ กั ทกุ ชนิด เช่นนนั คงเลอื กเพียงไมก่ ีชนิดทีขา้ รูจ้ กั อธิบายใหเ้ จา้ ฟังเทา่ นนั ” เขาหยดุ ไปครูห่ นงึ แลว้ กลา่ วตอ่ “ตอนนีขา้ จะสอนเจา้ วา่ ควรเลอื กเก็บโสม ป่าอยา่ งไรก่อน เพราะโสมป่านนั มีราคาสงู แมจ้ ะเกบ็ ได้ 10

ตน้ เลก็ ๆ ก็ยงั สามารถเอาไปขายได้ ตน้ ใหญ่ๆ ก็พอจะมี อยบู่ า้ งเหมือนกนั เอาไวข้ า้ จะพาเจา้ ไปดู แตห่ า้ มเขา้ ไป คนเดียวเดด็ ขาด ยงิ เขา้ ไปในป่าลกึ เทา่ ไรก็ยงิ ไม่ ปลอดภยั เทา่ นนั สถานทีแบบนีอะไรกเ็ กิดขนึ ได”้ ดว้ ยใจทีอยากเรยี นรู้ เหมยจือจงึ รบี ตอบรบั ทนั ที “รูแ้ ลว้ เจา้ คะ่ ” เซียวจิงซนั จงึ พดู ตอ่ “การเก็บโสมป่านนั ตอ้ งอาศยั ความ พถิ ีพิถนั ปกตแิ ลว้ จะเก็บกนั ช่วงเดือนหา้ ถงึ เดือนแปด ในชว่ งเวลานีเหมาะสมกบั การเกบ็ มากทีสดุ ” เหมยจือไดย้ ินกด็ ีใจยิงนกั “เช่นนนั พวกเราก็มาถกู เวลา 11

นะ่ ส”ิ เซียวจิงซนั พยกั หนา้ รบั แลว้ อธิบายใหฟ้ ังถงึ ลกั ษณะของ โสมป่าวา่ ควรจะหาอยา่ งไร ดอู ยา่ งไร ตลอดจนถงึ การ แยกประเภทของโสมป่า รวมไปถงึ วธิ ีเกบ็ รกั ษา อีกทงั หลงั จากเกบ็ ไดแ้ ลว้ ควรใหค้ วามสาํ คญั กบั สงิ ใดกอ่ น เขา อธิบายสงิ ตา่ งๆ ทีตนรูใ้ หน้ างฟังทีละเรอื ง เหมยจือฟังอยา่ งตงั อกตงั ใจ ฟังไปพลางพยกั หนา้ รบั ไป พลาง หลงั จากเซียวจิงซนั พดู จบ เหมยจือก็ถอนหายใจ ยาว แลว้ เอย่ วา่ “ขา้ รูเ้ พียงวา่ บนเขานนั มีโสมป่าอยู่ และ โสมเหลา่ นีกม็ ีคา่ ดงั ทองคาํ ขา้ จงึ เคยรูส้ กึ แปลกใจวา่ เหตใุ ดถงึ ไมม่ ีคนไปเกบ็ มาตอนนีจงึ ไดร้ ูว้ า่ ตอ้ งมีขนั ตอน มากมาย เช่นนนั คนธรรมดาอยา่ งพวกเราคงยากจะรูไ้ ด”้ 12

เซียวจิงซนั หวั เราะ “ตอนนีเจา้ ก็รูแ้ ลว้ ไมใ่ ชห่ รอื อีกหนอ่ ย กจ็ ะเป็นผเู้ ชียวชาญ” เหมยจือสา่ ยหนา้ “ขา้ จะไปเชียวชาญไดอ้ ยา่ งไร ทา่ นสิ ถงึ จะเรยี กวา่ เกง่ กาจ ทา่ นนนั รอบรูแ้ ทบทกุ เรอื ง สามารถทาํ ไดท้ กุ อยา่ งจรงิ ๆ” เซียวจิงซนั ไดย้ นิ ภรรยาพดู ชืนชมพรอ้ มกบั มองมาดว้ ย ทา่ ทางเลอื มใส เขาก็ถอนใจออกมา “ขา้ กไ็ มไ่ ดร้ ูอ้ ะไร มากมาย เพียงวางทา่ ตอ่ หนา้ เจา้ ไปเชน่ นนั เอง จะถือ เป็นจรงิ จงั ไมไ่ ด”้ 13

สองสามีภรรยาพดู คยุ กนั พรอ้ มกบั พยายามศกึ ษาสงิ ตา่ งๆ บนเขาอยา่ งละเอียด เหมยจือรูส้ กึ วา่ ตนนนั โชคดี มาก เพราะในทีสดุ นางก็หาโสมป่าตน้ นอ้ ยๆ ไดต้ น้ หนงึ อยา่ งทีหวงั ไว้ ถงึ จะเป็นตน้ เลก็ ขนาดเพียงนิวกอ้ ย แต่ นางกย็ งั ดีใจ ดงึ มือเซียวจิงซนั มาสอบถามวา่ “ตน้ แคน่ ี น่าจะขายไดร้ าคาสกั เทา่ ไรเจา้ คะ?” เซียวจิงซนั คาดเดาแลว้ ตอบวา่ “น่าจะสกั สามรอ้ ย อีแปะ” เหมยจือไดย้ ินก็ตืนเตน้ ตดั สนิ ใจแน่วแน่วา่ ตอ่ จากนีนาง จะตอ้ งขนึ มาหาสมบตั ลิ าํ คา่ บนเขานีอีกอยา่ งแนน่ อน 14

. ตงั แตเ่ หมยจือรูว้ า่ ในป่าลกึ มีพืชสมนุ ไพรทีนาํ มาขายได้ ราคาดี นางกร็ บเรา้ เซียวจิงซนั ใหส้ อนเรอื งนีใหต้ นมากขนึ วา่ ควร จะแยกประเภทอยา่ งไร เก็บอยา่ งไร เซียวจิงซนั เองก็ถา่ ย ทอดวิชาความรูท้ ีมีอยทู่ งั หมดใหก้ บั นาง เหมยจือมีความตงั ใจในการเรยี นรูอ้ ยา่ งมาก บางครงั นางก็ตงั คาํ ถามทีชายหนมุ่ เองกย็ งั ไมร่ ูเ้ ลยดว้ ยซาํ สดุ ทา้ ยเมือตอบไมไ่ ด้ เซียวจิงซนั เองก็ไมร่ ูจ้ ะทาํ อยา่ งไร เขา จงึ ถือโอกาสตอนทีนาํ ของป่าลงไปขายทีเชิงเขาไปหาซือ 15

‘ตาํ ราสมนุ ไพร’ มาใหเ้ หมยจือเลม่ หนงึ ในหนงั สอื เลม่ นีมีภาพวาดสมนุ ไพรและยงั บอก คณุ ลกั ษณะจาํ เพาะของพืชสมนุ ไพรชนิดตา่ งๆ เหมยจือ ดภู าพก็พอเขา้ ใจอยบู่ า้ ง ทวา่ เรอื งตวั หนงั สอื ในเลม่ นนั ยงั เป็นปัญหาไมน่ อ้ ย หลายครงั ทีนางตอ้ งเดนิ ถือหนงั สือ ไปหาเซียวจิงซนั เพือถามวา่ อกั ษรตวั นีอา่ นวา่ อยา่ งไร และมีความหมายวา่ อะไร เซียวจิงซนั เองก็คอ่ ยๆ สอน นางไปทีละเลก็ ละนอ้ ยอยา่ งใจเยน็ 16

ตอนที 39 คู่หมายไว้ในวัยเยาว์ หลงั จากไดเ้ รยี นรูต้ วั อกั ษรไปไมน่ อ้ ย ยามวา่ งเหมยจือกจ็ ะถือตาํ ราเลม่ นีเดินเขา้ ไปในป่าขา้ ง บา้ นเพือศกึ ษาดว้ ยตนเอง พอกลบั มาก็จะเลา่ ใหเ้ ซียวจิง ซนั ฟังอยา่ งดีใจทกุ ครงั วา่ ตนไปพบพืชอะไรมาบา้ ง และ ตอนนีนางก็ยงั ไดร้ ูอ้ ีกวา่ สมนุ ไพรบางชนิดนนั สามารถ รกั ษาอาการเจบ็ ปวดไดด้ ว้ ย! เซียวจิงซนั เหน็ ประกาย แวววาวในดวงตาของนางทีมองสมนุ ไพรเหลา่ นนั ดว้ ย ความตืนเตน้ กอ็ ดหยอกเยา้ เลน่ ไมไ่ ด้ 1

แมเ้ หมยจือจะมงุ่ มนั ศกึ ษาเรอื งสมนุ ไพรแตก่ ็ไมไ่ ดล้ ะทิง เรอื งอืน พืชผกั ทีปลกู อยตู่ รงลานหนา้ บา้ นอยา่ งบวบ แตงหวาน ตน้ ซิงก็ลว้ นแตด่ แู ลเป็นอยา่ งดี พืชผกั เตบิ โต ขนึ จนคนปลกู ปลาบปลมื ใจ ตน้ บวบเรมิ ผลดิ อกสีเหลอื ง ออ่ นแลว้ รออีกสกั หน่อยกค็ งไดก้ ินผลบวบสดใหม่ ยามนีนอกจากเหมยจือจะจดจาํ บรรดาสมนุ ไพรในป่าได้ แลว้ นางยงั เรยี นรูเ้ รอื งเหด็ ป่า เหด็ หหู นทู ีขนึ เองตาม ธรรมชาติ บางครงั ยงั ชวนเซียวจิงซนั เขา้ ไปเกบ็ เหด็ ในป่า ดว้ ยกนั นอกจากนางจะนาํ เหด็ เหลา่ นีมาทาํ อาหาร เหม ยจือยงั แบง่ บางสว่ นไปตากแหง้ ถนอมไวอ้ ีกดว้ ย เมือทาํ เช่นนีก็จะสามารถนาํ ไปขายแลกเงินหรอื เก็บเอาไวก้ ิน เองไดน้ านยิงขนึ 2

สว่ นแมไ่ ก่ทีกาํ ลงั กกไขก่ ็ยงั ไมย่ อมกินขา้ วกินนาํ เหม ยจือจงึ ตอ้ งพยายามเปิดปากมนั แลว้ ยดั อาหารเขา้ ไปให้ กิน เซียวจิงซนั ไมร่ ูเ้ กียวกบั แมไ่ ก่เวลาฟักไข่ นางจงึ อธิบายใหเ้ ขาฟังวา่ ปกตแิ ลว้ ไข่จะฟักออกมาเป็นลกู ไก่ ตอ้ งใชเ้ วลาประมาณยีสบิ เอด็ วนั ตอนนีกใ็ กลจ้ ะครบ กาํ หนดแลว้ พวกตนนา่ จะไดล้ กู ไกเ่ รว็ ๆ นี ในขณะทีเหมยจือกาํ ลงั วนุ่ วายทาํ โนน่ ทาํ นีอยนู่ นั เซียว จิงซนั เองกไ็ มไ่ ดว้ า่ งเวน้ นอกจากจะเขา้ ป่าลา่ สตั วแ์ ละ หาของป่าเพือนาํ ไปขายแลว้ เขายงั หาเวลาไปเอากอ้ น หนิ ขนาดมหมึ าจากทีไหนก็ไมร่ ู้ ยามวา่ งกจ็ ะเอาขวาน กบั สวิ มากะเทาะหนิ กอ้ นนนั ไปเรอื ยๆ เหมยจือเหน็ แลว้ ก็ ไมเ่ ขา้ ใจจงึ เอย่ ถาม “ทา่ นจะทาํ อะไรหรอื ?” 3

เซียวจิงซนั ตอบกลบั มาวา่ “ในหมบู่ า้ นมีโมห่ นิ เพียงแค่ สามอนั พอถงึ ช่วงเกบ็ เกียวก็แทบจะไมพ่ อใช้ หากตอ้ ง มาเสียเวลารอแบบนีคงไมด่ ีแน่ ขา้ ตงั ใจจะทาํ โมห่ นิ อีก สกั อนั เอาไปไวท้ ีลานนวดขา้ วใหท้ กุ คนไดใ้ ช้ ฤดกู าลหนา้ จะไดไ้ มต่ อ้ งเครง่ เครยี ดกนั เชน่ นีอีก” หญิงสาวไดย้ นิ ก็มองเขาดว้ ยแววตาเป็นประกาย จนแม้ แตช่ ายหนมุ่ อยา่ งเซียวจิงซนั เองยงั ตอ้ งเกอ้ เขิน “มอง อะไรกนั เลา่ ?” เหมยจือเอียงศีรษะเลก็ นอ้ ยแลว้ ยมิ ออกมา รอยยมิ นนั งดงามราวดอกไมแ้ รกแยม้ และหวานปานนาํ ผงึ “ไมม่ ี อะไรเจา้ คะ่ ขา้ เพียงคิดวา่ ทา่ นช่างเป็นคนดีเหลอื เกิน” 4

เซียวจิงซนั เดินเขา้ มาหยิกแกม้ นวลทีแดงระเรอื ของนาง ยมิ ใหแ้ ลว้ กลา่ ววา่ “ขา้ ตงั ใจวา่ จะเชิญเฉินหงอวีกบั เจา้ ของโมห่ ินวนั นนั มาดืมสรุ ารว่ มกนั เพือเป็นการขอบคณุ พวกเขา เจา้ ช่วยเตรยี มอาหารไวใ้ หส้ กั หนอ่ ยเถิด” เหมยจือครุน่ คดิ นิดหนงึ แลว้ บอกวา่ ”ไดเ้ จา้ คะ่ ทีบา้ นเรา มีเนือแหง้ เหด็ ป่า เหด็ หหู นู แลว้ ยงั มีไข่ไก่ทีทา่ นแมใ่ หข้ า้ มาเมือหลายวนั ก่อน ทา่ นแมบ่ อกใหท้ า่ นเอาไวก้ ินบาํ รุง รา่ งกาย ทา่ นออกไปลา่ สตั วม์ าเพิมอีกสกั หนอ่ ย แลว้ ไป เกบ็ ผกั ป่ามาลา้ งทาํ ความสะอาด คลกุ เคลา้ กบั นาํ มนั งา กน็ า่ จะพอใชไ้ ดแ้ ลว้ ” เซียวจิงซนั พยกั หนา้ รบั “เชน่ นนั กด็ ี ครงั ก่อนขา้ ลงเขา 5

แลว้ เขา้ ไปทีตลาดในเมือง ตงั ใจซือสรุ ากลบั มาดว้ ยก็ เพือการนีแหละ” . เมือถงึ วนั นดั หมาย เหมยจือเรมิ เตรยี มอาหารตงั แตเ่ ชา้ นางไปหามารดาที บา้ นเพือขอยืมจานและชามกระเบือง ชว่ งนีซฮู หู ยินยงั คงยงุ่ วนุ่ วายกบั การเตรยี มขา้ วของเครอื งใชไ้ วใ้ หจ้ เู ถา ตอนออกเรอื น พอเหน็ เหมยจือมาหาก็ถามลกู สาววา่ “พวกเจา้ เป็นอยา่ งไรกนั บา้ ง ขา้ เองก็มวั แตย่ งุ่ เรอื งงาน แตง่ จเู ถา ถา้ เสรจ็ เรอื งเมือไรขา้ ตงั ใจจะแบง่ ขา้ วสาลีให้ 6

พวกเจา้ ดว้ ยกระสอบหนงึ ” เหมยจือไดย้ นิ ก็รบี ปฏิเสธ “ไมต่ อ้ งแบง่ มาหรอกทา่ นแม่ ทีบา้ นขา้ ยงั พอมี หลายวนั ก่อนสามีขา้ ไปซือขา้ วมาไว้ บา้ งแลว้ ยงั ไมไ่ ดเ้ อามาทาํ กินเลยเจา้ คะ่ ” สองแมล่ กู พดู คยุ กนั ครูห่ นงึ เหมยจือจงึ บอกมารดาถงึ เรอื งทีเซียวจิงซนั ตงั ใจจะทาํ โมห่ ิน และยงั บอกเรอื งที ชวนเฉินหงอวีมากินขา้ วทีบา้ นดว้ ย ซฮู หู ยินรูเ้ ช่นนีก็ กลา่ วชืนชม “เขาช่างเป็นคนดีจรงิ ๆ ครอบครวั เรามีเพียง หญิงมา่ ยและลกู กาํ พรา้ มีคนในหมบู่ า้ นจาํ นวนไมน่ อ้ ย ทีพากนั ดถู กู ดแู คลน พอมีเรอื งลาํ บากขนึ มา แมแ้ ตจ่ ะ คดิ ยืนมือเขา้ ชว่ ยเหลือสกั นิดก็ไมม่ ี 7

ตอนนีพวกเจา้ กร็ ว่ มกนั สรา้ งครอบครวั เลก็ ๆ ของตวั เอง แลว้ ถงึ อยา่ งไรกต็ อ้ งผกู มติ รกบั คนในหมบู่ า้ นเอาไวบ้ า้ ง เรอื งทีจิงซนั จะทาํ โมห่ ินเอาไวท้ ีลานนนั ถา้ ถงึ ช่วงฤดเู กบ็ เกียวปีหนา้ คงตอ้ งมีคนมาขอยืมไปใชอ้ ยา่ งแนน่ อน อีก อยา่ งครอบครวั ของเฉินหงอวีก็พอมีฐานะเป็นทีรูจ้ กั กวา้ งขวาง พวกเจา้ ผกู มิตรกบั เขาไวต้ งั แตต่ อนนี ไมแ่ น่ วา่ ตอ่ ไปในภายภาคหนา้ อาจจะพอชว่ ยเหลือกนั ไดบ้ า้ ง” เหมยจือไดย้ ินมารดาเยนิ ยอเซียวจิงซนั กย็ มิ เขินๆ “ทา่ น แม่ เขาน่าจะไมไ่ ดค้ ิดมากมายขนาดนนั เพียงทาํ ไปดว้ ย ความจรงิ ใจเทา่ นนั เอง หากจะวา่ ไปแลว้ เขากส็ อนขา้ มากมายหลายเรอื ง อยา่ งเรอื งการเก็บสมนุ ไพร และเขา ยงั สอนหนงั สือใหด้ ว้ ยนะเจา้ คะ ขา้ รูส้ กึ วา่ ตนเองมีความ 8

รูม้ ากกวา่ แตก่ อ่ นเยอะเลย” มารดาของเหมยจือสนเขม็ กบั ดา้ ยไปดว้ ยพลางพยกั หนา้ อยา่ งพงึ พอใจ “เช่นนีกด็ ีแลว้ ตงั แตพ่ อ่ เจา้ จากไป บา้ นเรากย็ ากจนลง ถา้ จะวา่ ไปคนในหมบู่ า้ นนีก็แคม่ ีอยู่ มีกิน ขา้ เองกไ็ มไ่ ดด้ แู ลพวกเจา้ ดีนกั ตอนนีเจา้ มีโอกาส ไดเ้ รยี นรูจ้ ากเขาบา้ งนิดๆ หนอ่ ยๆ กถ็ ือวา่ ดีมากแลว้ ” ซฮู หู ยนิ นนั ยงั มีความคดิ ในแบบซือๆ วา่ ตนเองเกิดและ โตในหมบู่ า้ นทีทาํ การเพาะปลกู เป็นหลกั แลว้ จะตอ้ งรู้ หนงั สือไปเพืออะไรกนั ดงั นนั สาํ หรบั นางแลว้ ผทู้ ี อา่ นออกเขียนไดจ้ งึ ลว้ นแตเ่ ป็นคนทีเกง่ กาจ เมือลกู สาว ของตนสามารถเรยี นรูจ้ ากเซียวจิงซนั ไดแ้ มเ้ พียงเลก็ นอ้ ย ไมว่ า่ ตอ่ ไปจะไดใ้ ชป้ ระโยชนห์ รอื ไม่ แตก่ ็ยอ่ มเป็น 9

ทีนา่ ชืนชมแน่ๆ พอพดู มาถงึ ตรงนี ซฮู หู ยินก็อดทอดถอนใจไมไ่ ด้ “เจา้ ดู ขา้ สิ มวั แตย่ งุ่ กบั การเตรยี มขา้ วของใหจ้ เู ถาแตง่ งาน คน ทีรูก้ ค็ งจะเขา้ ใจถงึ ความในใจของขา้ สว่ นคนทีไมร่ ูก้ ค็ ง คดิ วา่ ขา้ นนั มีจิตใจทีลาํ เอียง” นางวางงานทีทาํ อยใู่ นมือ แลว้ ดงึ มือของเหมยจือใหน้ งั ลงขา้ งๆ พลางกลา่ วตอ่ วา่ “เหมยจือ อนั ทีจรงิ จเู ถานนั นา่ เหน็ ไมน่ อ้ ย เมือก่อนตอนทีพอ่ เจา้ ยงั อยู่ ความเป็นอยู่ ในบา้ นกด็ ี พอ่ เจา้ กร็ กั เจา้ มาก สอนใหเ้ จา้ รูจ้ กั หนงั สอื พาไปเทียวตลาดอยบู่ อ่ ยครงั สว่ นจเู ถานนั ยงั เลก็ ทาํ ได้ เพียงแคแ่ อบมองเทา่ นนั แลว้ ทา่ นพอ่ กม็ าดว่ นจากไป นางจงึ ไมม่ ีโอกาสไดใ้ กลช้ ิดกบั ทา่ นพอ่ สกั เทา่ ไร ขา้ คิด 10

วา่ คงเป็นเพราะเหตนุ ีนิสยั ของนางจงึ เปลยี นไปเป็นคน ละคน ดงั นนั เรอื งใดทีพอจะยอมใหก้ นั ได้ เจา้ กย็ อมนาง สกั หน่อยเถิด ความลาํ บากใจทีเจา้ ไดร้ บั นนั ขา้ เองกร็ ูด้ ี อยแู่ ก่ใจ” เหมยจือกม้ หนา้ คดิ ทบทวนสงิ ทีมารดาพดู ทวา่ พอเงย หนา้ ขนึ มาอีกครงั ดวงตาคงู่ ามก็มีหยาดนาํ เออ่ คลอ “ทา่ นแม่ ขา้ รูแ้ ลว้ เจา้ คะ่ นางกแ็ คม่ ีนิสยั เอาแตใ่ จเหมือน เดก็ ๆ ถา้ โตขนึ ก็คงรูค้ วามมากกวา่ นี ไมว่ า่ อยา่ งไรพวก เราก็เป็นพีนอ้ งคลานตามกนั มา ขา้ ไมเ่ คยลืมวา่ ตอน เดก็ ๆ นางคอยเดินตามหลงั เรยี กขา้ วา่ พีใหญ่ไมข่ าด ปาก” มือหยาบกรา้ นของมารดายืนมาเกาะกมุ มือนอ้ ยของลกู 11