Hunter's Lady ดรุณีสุดที่รัก เล่ม1

บิดาของเซียวจิงซนั จากไปตงั แตเ่ ขาอายสุ บิ สาม เขาจงึ ออกจากหมบู่ า้ นไปเผชิญโลกภายนอกเพียงลาํ พงั เคยมี คนเลา่ วา่ ในชว่ งหลายปีมานีโลกภายนอกนนั เกิดความ ไมส่ งบขนึ แลว้ เขาทาํ อะไรอยขู่ า้ งนอกนนั ? และเพราะเหตใุ ดหลงั จากนนั สบิ หา้ ปี เขาถงึ กลบั มา อยา่ งคนสนิ เนือประดาตวั พรอ้ มกบั รอยแผลฉกรรจท์ ี ใครๆ ตา่ งพากนั หวาดกลวั และสงสยั ใครร่ ู้ เพือมาใชช้ ีวติ เรยี บงา่ ยในหมบู่ า้ นเลก็ ๆ แหง่ นีแลว้ สรา้ งกระทอ่ ม อาศยั เพียงการลา่ สตั วใ์ นการประทงั ชีวติ ยงิ เหมยจือมองรอยแผลเป็นกย็ งิ สงสารเขาจบั ใจ เซียว จิงซนั อายมุ ากกวา่ นางถงึ สบิ สองปี ทวา่ เขากลบั ออ่ น 14

โยนกบั นางมากกวา่ ใครๆ เหมยจือรูส้ กึ ซาบซงึ ในตวั อีก ฝ่ายอยา่ งสดุ หวั ใจ มือเนียนนมุ่ ลบู รอยแผลเป็นเบาๆ พราํ บอกตนเองในใจวา่ นางจะใชช้ ีวิตอยรู่ ว่ มกบั เขาใหด้ ี ทีสดุ ใหค้ วามสขุ แกเ่ ขาและกใ็ หค้ วามสขุ แกต่ นเองดว้ ย จนกระทงั เชา้ วนั รุง่ ขนึ เหมยจือตืนนอนตงั แตฟ่ า้ ยงั ไม่ สาง นางมองชายหนมุ่ ทียงั หลบั สนิทอยขู่ า้ งๆ ก่อนจะ คอ่ ยๆ ยอ่ งลงจากเตียง เพือไปจดุ ไฟติดเตาทาํ อาหาร 15

ตอนที 27 สหายร่วมเรียน เมือเหมยจือทาํ อาหารเสรจ็ ก็กลบั เขา้ ไปในบา้ น พอเหน็ วา่ เขายงั ไมต่ ืน นางจงึ ออกมาทีลานหนา้ บา้ นอีก ครงั และจดั การกบั ของป่าทีเขานาํ กลบั มา เซียวจิงซนั กลบั มาครงั นีไดข้ องป่ามามากมายหลาย อยา่ ง สตั วท์ ีลา่ มาไดบ้ นตวั ยงั มีเลอื ดสดๆ และคราบ เลอื ดตดิ อยจู่ นแยกไมอ่ อกวา่ มีอะไรบา้ ง ในขณะทีเหม ยจือเตรยี มจะจดั การกบั สตั วป์ ่าเหลา่ นนั เซียวจิงซนั ก็ เดินออกมาจากตวั บา้ นพอดี 1

เชา้ นีเขาดกู ระปรกี ระเปรา่ และสดชืนขนึ เพราะไดน้ อน เตม็ อิม ชายหน่มุ สวมเสอื ตวั บางสาํ หรบั ใสใ่ นช่วงฤดรู อ้ น เมือเขาเหน็ เหมยจือกาํ ลงั กม้ ตวั อยตู่ รงหนา้ สตั วป์ ่าทีตน นาํ กลบั มาก็รบี ออกปากหา้ ม “เจา้ ไมต่ อ้ งทาํ ของพวกนี หรอก กลนิ คาวเลอื ดคละคลงุ้ ไปหมด เดียวขา้ จดั การเอง ไปกินขา้ วกนั กอ่ นเถอะ” เหมยจือเกรงวา่ เขาจะหวิ จงึ รบี จดั แจงยกอาหารเขา้ ไป ในบา้ นพรอ้ มกบั ตะเกียบและชามขา้ ว สองสามีภรรยา นงั กินอาหารรว่ มกนั พลางพดู คยุ ถงึ เรอื งของป่าทีหามา ได้ ชายหน่มุ บอกวา่ ครงั นีเขา้ ป่าไมเ่ สยี เทียว ยงั ไมต่ อ้ ง พดู ถงึ ของอยา่ งอืน เฉพาะแคอ่ งุ้ ตีนหมีซงึ นบั เป็นของหา ยากทีเขานาํ กลบั มา หากเอาไปขายก็คงจะไดเ้ งินมาก 2

พอควร นอกจากนียงั มีหมปู ่าหนงึ ตวั ทีเขาลากมาทิงไว้ ตรงชายป่า และวนั นีจะไปเอามนั กลบั มา เหมยจือไดย้ ินก็ดีใจมาก ระหวา่ งเกบ็ ถว้ ยชามนางก็ ปรกึ ษาเขาถงึ เรอื งทีจะนาํ ของพวกนนั ลงไปขายทีตลาด เชิงเขา เซียวจิงซนั เองกเ็ หน็ ดว้ ย หญิงสาวจงึ ถือโอกาส คยุ กบั เขาเรอื งทีตนจะเก็บสมนุ ไพรไปขาย คราวนีเซียว จิงซนั กลบั ไมพ่ ดู อะไร ทาํ เพียงแหงนหนา้ มองนางอยา่ ง ประหลาดใจจนหญิงสาวรูส้ กึ ไมด่ ีจงึ เอย่ ถามไปวา่ “ทาํ ไมหรอื เจา้ คะ ความคิดนีไมด่ ีงนั หรอื ?” เซียวจิงซนั สา่ ยหนา้ นอ้ ยๆ แลว้ ตอบวา่ “ไมใ่ ช่ ความคิดนี ดีมาก เดียวขา้ จะดวู า่ ยงั พอมีอะไรทีจะนาํ ไปขายไดอ้ ีก” 3

หลงั จากกินขา้ วเสรจ็ เซียวจิงซนั ก็เรมิ จดั การกบั ของป่า พวกนนั เหมยจือจงึ ไดร้ ูว้ า่ มีของหลายรายการทีมีราคา สงู มีกระทงั ตวั เพียงพอนทีไมไ่ ดพ้ บเหน็ กนั บอ่ ยๆ ขน ของมนั ถา้ นาํ ไปขายจะทาํ เงินไดม้ ากทีเดียว เหมยจือ หยบิ ตะกรา้ มาแยกของแตล่ ะชนิด ตอนนนั เองเซียวจิง ซนั กเ็ ดินออกไปขา้ งนอกเพือลากหมปู ่าทีเขาวางไวต้ รง ชายป่าอีกฟากหนงึ กลบั มา ขณะทีเหมยจือกาํ ลงั คดั แยกของอยนู่ นั กม็ ีเรอื งใหร้ ูส้ กึ ประหลาดใจ องุ้ ตีนหมีทีปกตแิ ลว้ ควรจะมีสอี นั แตท่ าํ ไม ตอนนีเหลือแคส่ ามอนั เทา่ นนั ? นางนกึ ถงึ คาํ ทีเซียวจิงซนั กาํ ชบั ไวก้ ่อนจะไปทีชายป่าวา่ 4

ใหจ้ ดั การกบั องุ้ ตีนหมีอยา่ งระวงั สกั หนอ่ ยและหา้ มไมใ่ ห้ โดนนาํ เดด็ ขาด ตอ้ งใชก้ ระดาษฟางซบั เลอื ดใหแ้ หง้ แลว้ บรรจลุ งไปในโถกระเบืองทีใสข่ า้ วควั ไว้ จากนนั ก็ใหอ้ ดั ขา้ วควั ลงไปใหเ้ ตม็ โถ สดุ ทา้ ยจงึ คอ่ ยปิดปากโถใหม้ ดิ ชิด เพียงไมน่ านเซียวจิงซนั กล็ ากหมปู ่าตวั ใหญ่กลบั มา เหม ยจือเหน็ จงึ รบี เขา้ ไปชว่ ย แตเ่ ขากลบั ปฏิเสธแลว้ ลากหมู ป่าเขา้ มาทีลานบา้ นดว้ ยตนเอง จากนนั ก็เดนิ ไปหยบิ มีด ปลายแหลม ถงั ไม้ และมีดพรา้ ดา้ มหนงึ แตเ่ พราะหมปู ่า ตวั ใหญ่เกินไป สดุ ทา้ ยเขาจงึ ตอ้ งไปขอยืมอปุ กรณข์ อง คนฆา่ หมใู นหมบู่ า้ น ซงึ มีทงั ตะขอ มีดพรา้ ทอ่ นเหลก็ และแผน่ เหลก็ อนั หนงึ ดว้ ย เหมยจือยืนอยขู่ า้ งๆ มองดสู ามีจดั การหมปู ่าตวั นนั อยา่ ง 5

ตะลงึ งนั นางเคยกินเนือหมแู ตก่ ็ไมเ่ คยเหน็ ขนั ตอนการ ชาํ แหละหมวู า่ ทาํ อยา่ งไร เมือไดเ้ หน็ ชายรูปรา่ งกาํ ยาํ ลาํ สนั อยา่ งเซียวจิงซนั กาํ ลงั จ่อมีดลงไปทีหวั ของมนั ก็รูส้ กึ ตกใจไมน่ อ้ ย เขามองนางแวบหนงึ แลว้ บอกวา่ “เสอื ผา้ ยงั ไมไ่ ดซ้ กั เลย เจา้ ไปซกั เสือผา้ กอ่ นเถอะ” เหมยจือรบี พยกั หนา้ รบั คาํ วงิ เขา้ ไปในบา้ นเก็บเสอื ผา้ ที ตอ้ งซกั ออกมา แลว้ เดนิ ไปทีรมิ ลาํ ธาร ระหวา่ งทีเดินกค็ ดิ ไดว้ า่ เขาคงเป็นหว่ งวา่ นางจะหวาดกลวั จงึ บอกใหอ้ อก มากอ่ น 6

หลงั จากซกั ผา้ เสรจ็ หญิงสาวก็เดนิ กลบั บา้ น ตอนทีมาถงึ เขากจ็ ดั การกบั หมปู ่าและลา้ งทาํ ความสะอาดเรยี บรอ้ ย แลว้ มีเลอื ดหมอู ยใู่ นชามใบใหญ่ สว่ นเนือหมแู ละ กระดกู หมใู สอ่ ยใู่ นถงั ไมห้ ลายใบ เซียวจิงซนั กาํ ลงั ทาํ ความสะอาดอปุ กรณท์ ีใชง้ าน พอเหน็ วา่ เหมยจือกลบั มาแลว้ เขากใ็ หน้ างนาํ ตะขอ มีดพรา้ และของอืนๆ ไปสง่ คืนใหเ้ จา้ ของ เหมยจือคดิ วา่ หากไปมือเปลา่ คงไมด่ ีแน่ จงึ ขอใหเ้ ซียว จิงซนั เตรยี มเนือสกั ชินเพือเอาไปใหค้ นฆา่ หมดู ว้ ย เซียว จิงซนั หยิบเนือชินหนงึ ทีมดั เชือกฟางไวแ้ ลว้ สง่ ใหน้ าง พรอ้ มกบั บอกวา่ “เจา้ เอาเนือชินนีไป ขา้ เตรยี มไวแ้ ลว้ ” เหมยจือยิมใหเ้ ขา ในใจแอบคิดวา่ ชายผนู้ ีละเอียด 7

รอบคอบกวา่ ตนเสียอีก จากนนั นางก็ถือเนือหมปู ่า พรอ้ มดว้ ยอปุ กรณช์ าํ แหละหมไู ปคืน พีซซู งึ มีอาชีพฆา่ หมคู าดไมถ่ งึ วา่ ของทีตนใหย้ ืมไปไมถ่ งึ ครงึ วนั จะไดร้ บั เนือชินโตเป็นการตอบแทนกลบั มา เขา จงึ ยมิ กวา้ งจนแกม้ แทบปริ พดู ซาํ ๆ วา่ ตอ่ ไปหากตอ้ ง การใชง้ านอีกก็ใหม้ ายืมไดเ้ ลยไมต่ อ้ งเกรงใจ เหมยจือ เหน็ อยา่ งนนั กร็ บั คาํ ดว้ ยทา่ ทีสภุ าพ ตอนทีนางเดินกลบั มาถงึ บา้ น เซียวจิงซนั ก็จดั การทาํ ความสะอาดลานบา้ นจนเรยี บรอ้ ย รวมถงึ นาํ ถงั ใสเ่ นือ และกระดกู หมไู ปเก็บไวใ้ นบอ่ แลว้ ดว้ ย 8

เหมยจือเหน็ วา่ ตอนนีสายมากแลว้ จงึ หยิบกระดกู หมู จาํ นวนหนงึ ไปตนุ๋ ทาํ นาํ แกงเพือเป็นอาหารคาํ โดยมี เซียวจิงซนั ยืนผา่ ฟื นอยขู่ า้ งๆ พอผา่ เสรจ็ เขาก็จดั เรยี ง ทอ่ นฟื นไวอ้ ยา่ งเป็นระเบียบ ตอนทีเหมยจือกาํ ลงั เตมิ ฟื นเรง่ ไฟในเตา นางก็นกึ บางอยา่ งไดจ้ งึ ถามวา่ “ขา้ เหน็ องุ้ ตีนหมีมีสามอนั ปกติ แลว้ มนั ตอ้ งมีสอี นั ไมใ่ ช่หรอื ?” เซียวจิงซนั ยมิ แลว้ อธิบายวา่ “ตอนอยบู่ นเขาขา้ เจอกบั นายพรานคนหนงึ พวกเรามีธรรมเนียมขอ้ หนงึ วา่ หากออกไปลา่ สตั วใ์ นป่าแลว้ เจอกบั พวกเดียวกนั กจ็ ะ แบง่ ปันของใหก้ นั ขา้ คดิ วา่ ถา้ ใหเ้ ป็นอยา่ งอืนกค็ งจะเอา ไปลาํ บาก ก็เลยใหอ้ งุ้ ตีนหมีไปอนั หนงึ ” 9

เหมยจือไดย้ ินกอ็ ทุ านอยา่ งแปลกใจ “ออ้ ...” และพดู ตอ่ วา่ “ขา้ อยบู่ นเขามาตงั แตเ่ กิด ไมเ่ คยรูว้ า่ ระหวา่ งนาย พรานจะมีธรรมเนียมแบบนีดว้ ย” อีกฝ่ายมองนางแลว้ กลา่ วยิมๆ “ตอนทีบิดาเจา้ ยงั อยกู่ ็ ไมค่ อ่ ยไดเ้ ขา้ ป่าลา่ สตั ว์ แลว้ เจา้ จะรูเ้ รอื งนีไดอ้ ยา่ งไร กนั ” เหมยจือไดย้ ินคาํ พดู นีของเขาก็ยงิ ตกใจ “ทา่ นรูจ้ กั บดิ า ขา้ ดว้ ยหรอื ?” แตห่ ลงั จากทีถามไปแลว้ นางกลบั รูส้ กึ วา่ ตนเองช่างโง่ 10

เขลาสนิ ดี ตอนทีเซียวจิงซนั ออกไปจากหมบู่ า้ นกอ็ ายตุ งั สบิ สามแลว้ ในตอนนนั บิดาของตนกอ็ ายสุ บิ แปดสบิ เกา้ ถา้ เชน่ นนั ทงั สองตอ้ งรูจ้ กั กนั แน่ เซียวจิงซนั ชะงกั มือทีกาํ ลงั ผา่ ฟื น เงยหนา้ มองไปยงั ทวิ เขาทีอยไู่ กลลบิ กลา่ วดว้ ยนาํ เสยี งทีออ่ นลง “ขา้ ไมเ่ พียง รูจ้ กั บิดาเจา้ เรายงั เป็นสหายทีรว่ มเรยี นกนั มาอีกดว้ ย เขามาเรยี นหนงั สือกบั ทา่ นพอ่ ของขา้ พวกเราจงึ ไดร้ ูจ้ กั กนั ” เหมยจือมาคดิ ๆ ดกู ็เหน็ วา่ คงจรงิ อยา่ งทีเขาพดู บดิ า ของนางอา่ นออกเขียนไดน้ า่ จะเพราะมีอาจารยเ์ ซียวเป็น ผสู้ อน เซียวจิงซนั พดู ตอ่ ไปอีกวา่ “ตอนทีทา่ นพอ่ จากไป ขา้ เองกอ็ ายยุ งั นอ้ ย มีเรอื งอีกมากมายทียงั ไมร่ ู้ ยงั ดีทีได้ 11

บิดาเจา้ ช่วยทาํ เรอื งตา่ งๆ ใหม้ ากมาย หลายปีมานีขา้ ยงั จาํ ไดไ้ มเ่ คยลืม” เหมยจือคดิ ไมถ่ งึ วา่ ครอบครวั ของตนกบั เขาจะเคยมี เรอื งราวเกียวพนั กนั เชน่ นีมากอ่ น พอนกึ วา่ ตอนทีเขา ออกไปจากหมบู่ า้ น นางเพิงจะอายไุ ดเ้ พียงขวบเดียวก็ อดถามขนึ มาไมไ่ ด้ “แลว้ ทา่ นจาํ ขา้ ไดห้ รอื ไม?่ ” เซียวจิงซนั ยมิ จอ้ งมองไปทีหญิงสาวตรงหนา้ หวนราํ ลกึ ถงึ อดีตทีผา่ นมา “ทาํ ไมจะจาํ ไมไ่ ด้ วนั ทีขา้ ไปจากหมู่ บา้ นบิดาเจา้ ยงั อมุ้ เจา้ มาสง่ ขา้ เลย ขา้ จาํ ไดว้ า่ เดก็ หญิง คนนนั เบิกตากลมโตจอ้ งขา้ อยา่ งแปลกใจ ปากกพ็ น่ นาํ ลายเลน่ ไปดว้ ย” ใบหนา้ เขาเปียมไปดว้ ยรอยยมิ เมือ พดู ถงึ เรอื งราวในอดีต “ขา้ ยงั ไดอ้ มุ้ เจา้ ดว้ ย แตพ่ อขา้ อมุ้ 12

เจา้ กร็ อ้ งไหจ้ า้ จะหาแตบ่ ิดาทา่ เดียว” เหมยจือสะดดุ ตรงคาํ วา่ ‘เลน่ นาํ ลาย’ และยงั ไดย้ ินวา่ เขาเคยอมุ้ ตนเอง นนั หมายความวา่ เขาเคยเหน็ นางเมือ ครงั ยงั เป็นเดก็ นอ้ ยงอแงไมน่ ่ารกั ใบหนา้ นางกแ็ ดงกาํ ขนึ มาทนั ที ทวา่ เซียวจิงซนั ไมท่ นั สงั เกต จงึ พดู ตอ่ ไป “ในตอนนนั ขา้ ก็ไมร่ ูว้ า่ ออกไปแลว้ จะเป็นเช่นไร คดิ เพียงวา่ ไปไมก่ ีปีก็ จะกลบั มา คาดไมถ่ งึ วา่ พอขา้ กลบั มาเขาก็จากไปเสีย แลว้ ” แมค้ นจะจากไป ทวา่ ภเู ขาสงู ชนั ยงั คงตงั ตระหง่านอยู่ 13

ดวงตะวนั ขนึ และตกในทิศทางเดมิ ไมม่ ีเปลยี นแปลง เหมยจือไดย้ ินเขาพดู เชน่ นีก็หวนคดิ ถงึ ภาระหนา้ ทีทีตน ตอ้ งแบกรบั หลงั บิดาจากไป พลนั รูส้ กึ โศกเศรา้ ขนึ มา เซียวจิงซนั เหน็ วา่ หญิงสาวมีสหี นา้ หมน่ ลงเพราะคิดถงึ เรอื งในอดีต จงึ รบี เปลยี นเรอื งพดู เพือปรบั อารมณอ์ ีก ฝ่าย “ระวงั ! ไฟในเตาจะกระเดน็ ออกมาแลว้ ” เหมยจือรอ้ งออกมาดว้ ยความตกใจ รบี ใชฟ้ ื นแหง้ ในมือ เขียไฟในเตา แลว้ กลา่ วเสยี งออ่ ยๆ “ขา้ จะเรง่ มือทาํ อาหาร เดียวจะไดก้ ินขา้ วกนั ” “อืม” เซียวจิงซนั ตอบเพียงสนั ๆ พรอ้ มกบั พยกั หนา้ 14

วนั พรุง่ นีเขาตงั ใจจะลงจากเขาเพือนาํ ของป่าไปขายชาย หน่มุ หยบิ โถกระเบืองทีบรรจอุ งุ้ ตีนหมีและขนเพียงพอน จดั เรยี งลงไปในตะกรา้ หวาย แลว้ เลือกเนือหมปู ่าทีน่าจะ ขายไดร้ าคาใสล่ งไปในตะกรา้ ดว้ ย สว่ นทีเหลอื ก็เกบ็ ไว้ ทาํ กินเอง 15

ตอนที 28 ตลาดในเมอื ง หลงั จากแยกเสรจ็ เซียวจิงซนั กลบั หยิบเอาเนือสนั จาํ นวนหนงึ ออกมาจากตะกรา้ เหมยจือเหน็ เขา้ พอดีจงึ ถามวา่ “ทา่ นเอาออกมาทาํ ไม หรอื เจา้ คะ พวกชินเนือติดกระดกู เทา่ ทีแยกไวน้ นั ก็มาก แลว้ ” เซียวจิงซนั เก็บของพลางตอบโดยไมห่ นั หนา้ มา “พรุง่ นี ถา้ กลบั มาจากตลาดแลว้ พวกเราไปเยียมทา่ นแมข่ อง เจา้ ดว้ ยกนั เถอะ” 1

เหมยจือยิมกวา้ ง ตอบกลบั ดว้ ยนาํ เสียงออ่ นหวาน “เจา้ คะ่ ” . วนั รุง่ ขนึ สองสามีภรรยาทีเขา้ นอนตงั แตห่ วั คาํ พอไกเ่ รมิ โก่งคอ ขนั ทงั สองกต็ ืนแลว้ ตา่ งฝ่ายตา่ งรบี ลกุ ขนึ ลา้ งหนา้ ลา้ ง ตาและกินอาหารเชา้ รว่ มกนั อยา่ งเรยี บง่าย จากนนั ก็ หอบขา้ วของออกจากบา้ นไป 2

เดิมทีเซียวจิงซนั ตงั ใจจะลงจากเขาเพียงลาํ พงั ทวา่ พอ ไดย้ นิ เหมยจือบอกวา่ นางไมไ่ ดไ้ ปเดินเลน่ ทีตลาดใน เมืองนานแลว้ และทา่ ทางของนางบง่ บอกชดั เจนวา่ อยากจะไป เขาจงึ บอกวา่ จะพานางไปดว้ ย ทาํ ใหห้ ญิง สาวตืนเตน้ ดีใจเป็นอยา่ งมาก เซียวจิงซนั หาบตะกรา้ หวายทีหนกั องึ ทงั สองใบขนึ บา่ สว่ นเหมยจือสะพายหอ่ ผา้ สีแดงใบหนงึ ในหอ่ ผา้ มีนาํ และอาหารแหง้ รวมถงึ ผา้ เชด็ เหงือ คานชงั นาํ หนกั และ ของอืนๆ ทีจาํ เป็น ตอนทีทงั สองเดินออกจากหมบู่ า้ น บนถนนยงั มีผคู้ น สญั จรไมม่ ากนกั มีเพียงชาวบา้ นไมก่ ีคนทีตืนไปทาํ ไรไ่ ถ นาก่อนฟา้ สาง พอเลยตวั หมบู่ า้ นออกไปกเ็ ป็นเสน้ ทาง 3

คดเคียวตามไหลเ่ ขา หมบู่ า้ นลสี ยุ่ เป็นชมุ ชนเลก็ ๆ อยบู่ นภเู ขาสงู ผทู้ ีจะออก ไปดา้ นนอกตอ้ งเดินขา้ มเขาหลายลกู อีกทงั ยงั ตอ้ งผา่ น เสน้ ทางสงู ชนั ดงั นนั กวา่ จะลงจากเขาเขา้ ไปถงึ ตวั เมือง ไดไ้ มใ่ ช่เรอื งง่ายเลย อาจเป็นเพราะเหตนุ ีชาวบา้ นในหมู่ บา้ นลสี ยุ่ จงึ ยงั ใสซือ แตใ่ นความใสซือนนั ก็เปียมไปดว้ ย ความไมร่ ูแ้ ละมีความคิดคบั แคบจนเกือบจะกลายเป็น ความขลาดเขลา เซียวจิงซนั นนั รูปรา่ งสงู ใหญ่พละกาํ ลงั ยอ่ มมาก เขาเดิน หาบขา้ วของไวบ้ นบา่ ไดอ้ ยา่ งสบาย เป็นหว่ งกแ็ ตภ่ รรยา สาวของตนวา่ อาจจะทนไมไ่ หว แตเ่ มือเหน็ วา่ นางเดิน ขนึ เขาลงเขาไดไ้ มล่ าํ บากจงึ คดิ ในใจวา่ คงเป็นเพราะ 4

บิดาจากไปตงั แตย่ งั เลก็ นางจงึ รบั ภาระหนา้ ทีตา่ งๆ ใน บา้ นอยา่ งไมอ่ าจเลยี งได้ รา่ งกายจงึ ตรากตราํ งานหนกั มาไมน่ อ้ ย เมือขา้ มเขามาไดส้ องลกู พระอาทติ ยก์ เ็ รมิ โผลข่ นึ มา จากสนั เขา แสงสแี ดงในยามเชา้ สาดสอ่ งไปทวั กระทบ รา่ งหญิงชายทีเดินเคียงคกู่ นั จนกลายเป็นสีแดงไปดว้ ย เหมยจือจอ้ งมองภเู ขาเขียวขจี แสงอาทติ ยส์ อ่ งสวา่ งราว กบั เปลวเพลงิ พลางทอดถอนใจแลว้ กลา่ ววา่ “ในยาม ปกตขิ า้ เหน็ ภาพเหลา่ นีจนชินตาก็เลยไมค่ อ่ ยรูส้ กึ อะไร แตว่ นั นีกลบั รูส้ กึ วา่ งดงามยงิ นกั ” 5

เซียวจิงซนั ชะงกั ฝีเทา้ สายตาหมน่ ลงเลก็ นอ้ ย “ขา้ เซียว จิงซนั ไมเ่ คยปรารถนาสงิ ใด หวงั เพียงใหใ้ ตห้ ลา้ สงบสขุ นบั แตน่ ีขอใชช้ ีวติ ทีเหลือทา่ มกลางธรรมชาติ ภเู ขาเขียว ขจีและดวงตะวนั ” เหมยจือฟังแลว้ รูส้ กึ งนุ งง “ตอนนีใตห้ ลา้ ก็สงบสขุ ดีไมใ่ ช่ หรอื ? อีกอยา่ งโลกภายนอกจะเป็นเชน่ ไรแลว้ เกียวอะไร กบั เราดว้ ยเลา่ ?” เซียวจิงซนั หนั หนา้ กลบั มามอง เหน็ ดวงตานางฉายแวว เคลือบแคลงสงสยั เขารูว้ า่ เหมยจือเกิดและโตในหมบู่ า้ น ทีอยกู่ ลางป่าเขา ไมเ่ คยราํ เรยี นหนงั สอื เป็นธรรมดาทีจะ ไมไ่ ดใ้ หค้ วามสาํ คญั กบั โลกภายนอกมากนกั ความ สนใจหนงึ เดียวคือควรทาํ เชน่ ไรนาํ ทา่ จงึ จะอดุ มสมบรู ณ์ 6

พืชผลทางการเกษตรจะไดง้ อกเงย เซียวจิงซนั วางหาบ บนบา่ ลง กลา่ วพรอ้ มรอยยมิ “เดินมาตงั นาน เจา้ คง เหนือยแลว้ นงั พกั สกั หนอ่ ยเถอะ” อนั ทีจรงิ เหมยจือยงั ไมร่ ูส้ กึ เหนือยเลย แตพ่ อคดิ วา่ อีก ฝ่ายตอ้ งหาบของหนกั ๆ มาดว้ ยคงจะเหนือยมาก นางจงึ มองหากอ้ นหินใหญ่แลว้ นงั ลง จากนนั กห็ ยบิ นาํ ออกมา ใหเ้ ขาดืม ชายหนมุ่ รบั นาํ มาดืมไปสองอกึ ยกมือขนึ เช็ดปากแลว้ สง่ กลบั คืนใหน้ าง เหมยจือกร็ บั มาดืมตอ่ จากเขาไปอีก หลายอกึ เซียวจิงซนั เหมอ่ มองไกลออกไปผา่ นภเู ขาใหญ่ ตรงหนา้ แลว้ พดู เสยี งเรยี บวา่ “เหมยจือ เจา้ เคยคิดหรอื ไมว่ า่ ดา้ นนอกภเู ขาใหญ่นีมีอะไรอย?ู่ ” 7

เหมยจือนกึ ถงึ ภาพในวยั เดก็ ทีตนเคยติดตามบดิ าลงเขา เพือไปตลาดแลว้ ตอบวา่ “ขา้ งนอกก็มีเมืองไงละ่ ใน เมืองมีรา้ นขายขา้ วสาร รา้ นขายเนือ รา้ นขายผา้ และยงั มีรา้ นขายของเลน่ ของกินอรอ่ ยๆ อีกมากมาย” เซียวจิงซนั พยกั หนา้ รบั แลว้ ถามตอ่ ไป “แลว้ นอก เมืองออกไปละ่ ?” เหมยจือไดย้ ินคาํ ถามนีกเ็ อียงศีรษะครุน่ คิดครูห่ นงึ กอ่ น จะตอบออกมาวา่ “นอกเมือง กต็ อ้ งมีเมืองอีกนะ่ สิ ใช่ ไหมเจา้ คะ?” 8

อากาศในยามเชา้ บนภเู ขาลมพดั เยน็ สบาย เสน้ ผมยาว สลวยของหญิงสาวสะบดั พลวิ มาคลอเคลียใบหนา้ นวล รูปไข่ นางดรู าวกบั ตน้ กลา้ ออ่ นทีเติบโตอยใู่ นป่าเขา ชายหนมุ่ พลนั หวั เราะออกมา กอ่ นจะเดนิ เขา้ ไปใกลเ้ หม ยจือ มือใหญ่คอ่ ยๆ รวบเสน้ ผมของนาง พรอ้ มกบั บอกวา่ “ทีเจา้ พดู ไมผ่ ิด นอกเมืองก็ยงั มีเมืองอีก แตใ่ หญ่ กวา่ เมืองนีหลายเทา่ นกั และทีนนั มีผคู้ นมากกวา่ ทีนี ดว้ ย” ดวงตากลมโตของเหมยจือสอ่ งประกายวาววบั ขนึ มา ทนั ที “ถา้ อยา่ งนนั ก็ตอ้ งมีของขายเยอะกวา่ ใช่หรอื ไม?่ ” 9

เซียวจิงซนั มองหนา้ นางดว้ ยสายตานกึ สนกุ อมยมิ แลว้ พยกั หนา้ ตอบไปวา่ “ไมผ่ ดิ ” หญิงสาวครุน่ คิดพลางถอนใจออกมา “ถา้ เช่นนนั ของที นนั ตอ้ งมีราคาสงู กวา่ ทีนีมากแน่ๆ” เซียวจิงซนั แหงนหนา้ มองภเู ขาลกู ใหญ่ทีอยดู่ า้ นขา้ ง ป่า เขียวชอมุ่ กวา้ งไกลสดุ ลกู หลู กู ตาจนไมร่ ูว้ า่ ไปสนิ สดุ ทีใด ทีแหง่ นนั ขา้ วของเครอื งใชแ้ พงกวา่ จิตใจคนกส็ บั สน วนุ่ วายยงิ กวา่ มากดว้ ยอาํ นาจวาสนาใหช้ ว่ งชิง ทงั การ คดิ คดทรยศ การสรู้ บฆา่ ฟัน มีบรรดาสหายทีจากไป รวม ถงึ พีนอ้ งรว่ มสงครามและศตั รูทีถกู สงั หาร 10

ในแววตาของเขาแฝงความเจบ็ ปวดทรมานอยา่ งแสน สาหสั ผา่ นไปครูใ่ หญ่เขาจงึ เอย่ ขนึ วา่ “ใช่ ของทีนนั ราคาสงู กวา่ ” ทงั สองหยดุ พกั เพียงไมน่ านกร็ บี เดนิ ทางตอ่ เทา้ ของเหม ยจือเกิดมีแผลพพุ อง แตน่ างก็ไมร่ อ้ งโอดครวญ ยงั ทน เจบ็ เดนิ ตอ่ ไป เมือแสงแดดเรมิ แรงขนึ พวกเขากม็ าถงึ ตวั เมืองในทีสดุ ก่อนหนา้ นีบา้ นเมืองมีศกึ สงคราม รา้ นคา้ ในเมืองจงึ ดู ซบเซา แตไ่ มก่ ีปีใหห้ ลงั เมือบา้ นเมืองสงบสขุ ไดม้ ีการ ทาํ นบุ าํ รุงเมืองเลก็ ๆ แหง่ นีใหม่ จงึ ทาํ ใหก้ ารคา้ ขาย 11

เจรญิ รุง่ เรอื งขนึ มาก บงั เอิญวนั นีมีตลาดนดั พอดี ผคู้ นบนเขาทีอยไู่ มไ่ กลและ พวกชาวบา้ นทีอยใู่ นหมบู่ า้ นตามเชิงเขาก็ลว้ นมาทีนีทงั นนั บา้ งก็มาหาบเร่ บา้ งกอ็ อกมาตงั รา้ น เสยี งตะโกน โหวกเหวกขายของเรยี กลกู คา้ ดงั ไมข่ าดสาย ผคู้ นเดนิ ผา่ นไปมาดคู กึ คกั ตอนเป็นเดก็ เหมยจือเคยตามบดิ าลงมาจากเขา แตพ่ อ โตขนึ ...หากไมม่ ีความจาํ เป็นตอ้ งซืออะไรเป็นพิเศษ นาง กไ็ มม่ ีธุระใหต้ อ้ งลงจากเขา หรอื หากมีความจาํ เป็นจรงิ ๆ มารดาของนางกจ็ ะลงมาดว้ ยตนเอง สว่ นคนทีขอตาม มาดว้ ยทกุ ครงั กค็ ือจเู ถา เหมยจือจงึ ไมม่ ีโอกาสทีจะได้ มาตลาดอีก แมต้ อนนีจะไดม้ ากบั เซียวจิงซนั แตก่ วา่ จะ 12

มาถงึ กไ็ มใ่ ช่เรอื งงา่ ย เมือนางไดเ้ หน็ ภาพตรงหนา้ ก็ยอ่ ม ตืนตาตืนใจเป็นธรรมดา เหมยจือมองดผู คู้ นทีเดนิ ขวกั ไขวไ่ ปมา แลว้ คิดวา่ พวก ตนควรจะตรงไปยงั รา้ นทีขายเนือสตั วอ์ ยแู่ ลว้ หรอื ควร จะเลอื กทาํ เลซงึ เหลอื แตบ่ รเิ วณทีไมส่ ะดดุ ตาเพือตงั แผง เลก็ ๆ ขายกนั เอง สดุ ทา้ ยนางกห็ นั ไปถามเซียวจิงซนั วา่ “พวกเราจะทาํ อยา่ งไรตอ่ ?” ทวา่ เซียวจิงซนั กลบั มีแผนในใจอยแู่ ลว้ “เจา้ รออยทู่ ีนี กอ่ น หากขายไดเ้ ทา่ ไรก็ขายไป แตถ่ า้ ขายไมไ่ ดก้ ็ช่าง ขา้ มีรา้ นทีรูจ้ กั อยรู่ า้ นหนงึ จะลองไปถามเขากอ่ น” 13

เหมยจือไมเ่ คยนาํ ของมาขาย ไมว่ า่ เซียวจิงซนั บอกอยา่ ง ไรนางกพ็ รอ้ มจะทาํ ตาม หญิงสาวพยกั หนา้ รบั คาํ เซียว จิงซนั จงึ หยบิ ขนเพียงพอนทีหอ่ ไวใ้ นผา้ อยา่ งดี พรอ้ มกบั ถือโถกระเบืองทีใสอ่ งุ้ ตีนหมีไปดว้ ย แตก่ ่อนจะไปยงั กาํ ชบั เหมยจืออีกหลายคาํ แลว้ เดนิ หายเขา้ ไปในฝงู ชน เหมยจือเงยหนา้ มองผคู้ นในเมืองทีเดินไปมา คนในเมือง ไมม่ ีใครแตง่ กายดว้ ยผา้ เนือหยาบหรอื ผา้ ดิบเลยสกั คน เดียว ทกุ คนลว้ นใสช่ ดุ ทีตดั จากผา้ เนือดี บา้ งกเ็ ป็นผา้ แพร พวกเขาเดนิ แวะแทบทกุ แผง เลอื กโน่นดนู ีไปเรอื ย ในบรรดาคนพวกนีกม็ ีกลมุ่ สตรอี ยดู่ ว้ ย หญิงสาวเหลา่ นนั ลว้ นประทินโฉมกนั อยา่ งสวยงาม บนศีรษะมีปินปัก ผมประดบั อยู่ หากไมเ่ ป็นทองก็ตอ้ งเป็นเงิน บางคนก็ใช้ ผา้ แพรมาทาํ เป็นดอกไมแ้ ลว้ เกลา้ กบั มวยผม สรุปไดว้ า่ 14

แตล่ ะคนนนั แตง่ กายกนั อยา่ งงดงาม ดแู ลว้ ชา่ งแตกตา่ ง กบั ผคู้ นในหมบู่ า้ นของนางอยา่ งสนิ เชิง หญิงสาวเอาขา้ วของทีจะขายออกมาจดั เรยี งอยา่ งเป็น ระเบียบ โดยหวงั วา่ ลกู คา้ ทีเดินไปมาจะสะดดุ ตาและซือ ของของนางบา้ ง ในขณะทีกาํ ลงั กม้ หนา้ กม้ ตาจดั ของอยู่ นนั กพ็ ลนั ไดย้ ินทมุ้ น่มุ เสียงหนงึ ถามขนึ วา่ “แมน่ างนอ้ ย เนือพวกนีเป็นเนืออะไรหรอื ?” เหมยจือกาํ ลงั ตงั ใจทาํ งาน จ่ๆู ไดย้ นิ เสียงคนถามก็ถงึ กบั สะดงุ้ ตกใจ นางรบี เงยหนา้ ขนึ ก็พบวา่ ผพู้ ดู เป็นชาย สวมชดุ สีขาว รูปรา่ งสงู โปรง่ ใบหนา้ หลอ่ เหลาราวกบั เทพบตุ ร อยา่ วา่ แตห่ มบู่ า้ นลสี ยุ่ เลย แมแ้ ตบ่ รรดาผคู้ น ในเมืองทีนางเหน็ ตงั แตเ่ ดนิ เขา้ มาก็ยงั ไมม่ ีใครดดู ีเชน่ นี 15

ตอนที 29 วันนีช่างโชคดี บรุ ุษชดุ ขาวเหน็ เหมยจือจอ้ งมองตนอยา่ งตะลงึ งนั ก็ หวั เราะเสยี งออ่ นโยนแลว้ เรยี กนางซาํ อีกครงั “แมน่ าง นอ้ ย?” เหมยจือจงึ คอ่ ยไดส้ ติคืนมา รบี ตอบไปวา่ “คณุ ชาย นี เป็นเนือหมปู ่า เพงิ ชาํ แหละมาเมือวานนีเอง” บรุ ุษชดุ ขาวกม้ หนา้ มองเนือหมู กอ่ นจะมองหญิงสาวที แกม้ แดงระเรอื ดว้ ยความสนใจ แลว้ ถามวา่ “ชงั ละ เทา่ ไร?” 1

เหมยจือรบี ตอบกลบั “ชงั ละเจ็ดสบิ เหวนิ เจา้ คะ่ ” บรุ ุษชดุ ขาวพยกั หนา้ แลว้ กลา่ ววา่ “ดีเลย! เช่นนนั เอาให้ ขา้ สบิ ชงั ” เหมยจือไดย้ นิ วา่ เขาจะซือมากขนาดนนั ก็รูส้ กึ ดีใจ จงึ รบี หยิบคานชงั นาํ หนกั ออกมา แลว้ ชงั ใหจ้ นครบตาม จาํ นวน ทนั ทีทีบรุ ุษชดุ ขาวโบกมือ คนทียืนอยขู่ า้ งๆ ซงึ ดเู หมือน จะเป็นบา่ วก็เดินเขา้ มาแลว้ หยิบเงินเจ็ดรอ้ ยเหวนิ สง่ ให้ เหมยจือจงึ รบี รบั เอาไว้ 2

บรุ ุษชดุ ขาวพยกั หนา้ สง่ ยมิ ใหเ้ หมยจือ แลว้ เดนิ นาํ บา่ ว จากไป เหมยจือมองตามหลงั ชายผนู้ นั ไปจนลบั สายตา ใชม้ ือลบู ถงุ เงินทีหนกั องึ ในใจรูส้ กึ ยนิ ดียงิ นีเป็นครงั แรก ทีนางออกมาขายของแลว้ ไดเ้ งิน ในขณะทีกาํ ลงั ดีอกดีใจ เซียวจิงซนั กก็ ลบั มาพอดี ตอนนี ในมือของเขาวา่ งเปลา่ พอเขาเดนิ มาถงึ นางกร็ บี ลกุ ขนึ ยืนแลว้ เลา่ เรอื งทีตนขายเนือไดส้ บิ ชงั ใหฟ้ ังอยา่ งมีความ สขุ เซียวจิงซนั ไดย้ นิ ทีนางบอกกร็ ูส้ กึ ประหลาดใจเลก็ นอ้ ย เพราะไมค่ าดคิดวา่ จะขายไดถ้ งึ สบิ ชงั แตพ่ อเหน็ ทา่ ทาง ดีอกดีใจของนางก็ยมิ ใหแ้ ลว้ กลา่ ววา่ “วนั นีโชคดีจรงิ ๆ 3

ขนเพียงพอนกบั องุ้ ตีนหมีก็ขายไดร้ าคาดี เนือหมปู ่าก็ ขายไปไดต้ งั สบิ ชงั เหมยจือเจา้ ทาํ ไดด้ ีมากเลย” พอไดย้ นิ เขาพดู ชม ใบหนา้ หญิงสาวกแ็ ดงระเรอื ตอบกลบั ไปวา่ “ใชข่ า้ ทีไหนกนั เจา้ คะ ทา่ นตา่ งหากที เป็นคนลาํ บากไปลา่ หมปู ่านนั มา!” เซียวจิงซนั นงั ยองๆ เก็บเนือหมทู ีเหลือใสก่ ลบั ไปใน ตะกรา้ หวาย แลว้ พดู วา่ “มีโรงเตียมหนงึ บอกวา่ จะรบั ซือ เนือหมพู วกนีทงั หมด ใหเ้ อาไปสง่ พวกเขาตอนนีไดเ้ ลย” เหมยจือไดย้ ินกย็ ิงดีใจ “รบั ซือหมดเลยหรอื ?” 4

เซียวจิงซนั พยกั หนา้ รบั “ใช่ เมือก่อนของป่าทีขา้ หามาได้ สว่ นใหญ่กจ็ ะเอาไปขายใหก้ บั พวกเขา เพียงแตไ่ มร่ ูว้ า่ ชว่ งนีการคา้ ของเขาเป็นอยา่ งไร ขา้ จงึ ลองไปสอบถามดู ก่อน” เหมยจือรบี ชว่ ยเก็บขา้ วของทงั หมดแลว้ ใหเ้ ซียวจิงซนั หาบไวบ้ นบา่ จากนนั ทงั สองก็เดนิ ไปโรงเตียมดว้ ยกนั พอมาถงึ เหมยจือก็เหน็ ตวั หนงั สอื สตี วั ดา้ นหนา้ เขียนวา่ ‘เหมียวจีฟ่ านจวง’ ก็รูว้ า่ ถงึ ทีหมายแลว้ เซียวจิงซนั เขา้ ไปตดิ ตอ่ ในโรงเตียม เพียงไมน่ านกม็ ีพอ่ บา้ นเดินออกมาเปิดตะกรา้ หวายตรวจดสู นิ คา้ สดุ ทา้ ยก็ พยกั หนา้ รบั ใหเ้ ซียวจิงซนั เดนิ ตามเขา้ ไป ชายหน่มุ สง่ สญั ญาณบอกใหเ้ หมยจือรอตนเองอยตู่ รงนี ก่อนจะเดิน 5

ตามพอ่ บา้ นไปทางหลงั รา้ น เหมยจือยืนรออยทู่ ีหนา้ ประตพู ลางมองผคู้ นภายในโรง เตียมดว้ ยความแปลกใจ บนโต๊ะแตล่ ะตวั มีอาหารวาง เรยี งรายเตม็ ไปหมด ดแู ลว้ ชา่ งน่าอรอ่ ย นางเดนิ ทางลง จากเขามาตงั ครงึ คอ่ นวนั แลว้ ถงึ ตอนนีก็ยอ่ มรูส้ กึ หิว เป็นธรรมดา พอเหน็ อยา่ งนีจงึ อดกลนื นาํ ลายไมไ่ ด้ ตอนนนั เองกม็ ีเสียงคนดา้ นในพดู คยุ วพิ ากษว์ ิจารณแ์ วว่ มาเขา้ หู จบั ใจความไดว้ า่ ดินแดนหนงึ ทีอยหู่ า่ งไกล ทา่ นออ๋ งชือหวงั อะไรสกั อยา่ งคดิ ก่อกบฏ บา้ นเมืองคง เกิดศกึ สงครามประมาณนี เหมยจือฟังแลว้ ไมอ่ าจเขา้ ใจ ไดท้ งั หมด ทวา่ อดนกึ ไปถงึ เรอื งทีทาํ ใหเ้ ซียวจิงซนั ตอ้ ง ทอดถอนใจเมือเชา้ ไมไ่ ด้ คิดไปวา่ ถา้ บา้ นเมืองเกิดเหตุ 6

วนุ่ วายขนึ มาจรงิ ๆ แลว้ จะสง่ ผลกบั พวกตนหรอื ไม.่ .. ในขณะทีเหมยจือกาํ ลงั ครุน่ คดิ อยนู่ นั เซียวจิงซนั ก็ถือ ตะกรา้ หวายเปลา่ พรอ้ มกบั ไมค้ านออกมาจากโรงเตียม พอเหน็ เหมยจือกส็ ง่ ยมิ ใหพ้ ลางกลา่ ววา่ “ขายหมดแลว้ ทีเหลอื อยไู่ มม่ ากขา้ ก็เลยยกใหเ้ ขาไปดว้ ย” เหมยจือพยกั หนา้ “เช่นนนั ก็ดีแลว้ เจา้ คะ่ ” เซียวจิงซนั เหน็ วา่ ตอนนีกส็ ายมากแลว้ หนาํ ซาํ ยงั มีสงิ ของทีตอ้ งหาซือกลบั บา้ น เขาจงึ เดนิ นาํ เหมยจือไปทาง ทิศตะวนั ออกของเมือง 7

ทางดา้ นตะวนั ออกของเมืองมีผคู้ นพลกุ พลา่ น รา้ นคา้ สว่ นมากจะขายของชาํ และของใชใ้ นชีวิตประจาํ วนั และ แน่นอนวา่ ตอ้ งมีของกินนานาชนิดขายอยดู่ ว้ ย เสยี งพอ่ คา้ แมค่ า้ ตะโกนขายของกนั ไมข่ าดปาก อยา่ งเช่น กานลู่ ปิง ฝถู วนจือ เหมยฮวาปิง สยุ่ จิงเปา และขนมของกิน เลน่ อืนๆ อีกมากมาย เซียวจิงซนั ใชเ้ งินทีขายของมาไดเ้ มือครูซ่ ือเหมยฮวาปิง รอ้ นๆ มาสชี ิน เขาหยบิ สองชินสง่ ใหน้ างและอีกสองชิน สาํ หรบั ตนเอง ชายหนมุ่ เป็นคนคดิ เรว็ ทาํ เรว็ จนบางครงั นางเองก็หา้ มไมท่ นั แตก่ อ็ ดพดู ขนึ ไมไ่ ดว้ า่ “ครงั หนา้ เรา เตรยี มอาหารแหง้ มามากหน่อยจะดีกวา่ จะไดไ้ มต่ อ้ งสนิ เปลืองเช่นนี” 8

ทวา่ เซียวจิงซนั ไมไ่ ดต้ อบอะไร เพียงยืนขนมใหเ้ หมยจือ แลว้ กาํ ชบั ใหร้ บี กินตอนรอ้ นๆ หญิงสาวรบั ขนมมาถือไว้ จากนนั ทงั คกู่ ็หาทีเงียบๆ ลบั ตาคน นงั ลงบนกอ้ นหิน สะอาดกอ้ นหนงึ แลว้ กินขนมทีเพิงซือและดืมนาํ ทีตนนาํ ติดตวั มา ขนมเหมยฮวาปิงหอมกรอบอรอ่ ย ยงิ ไดก้ ินตอนทีเพิง ออกมาจากเตารอ้ นๆ ดว้ ยแลว้ พอเขา้ ปากก็ใหร้ สชาติ ลาํ เลศิ เหมยจือกินหมดไปชินหนงึ กเ็ กรงวา่ เซียวจิงซนั จะไมพ่ อกิน จงึ ยืนอีกชินคืนใหเ้ ขา แตช่ ายหน่มุ กลบั ไม่ ยอมรบั แลว้ บอกใหน้ างกินใหห้ มด แลว้ หยบิ เอาอาหาร แหง้ ทีเตรยี มมาไมม่ ากออกมากินแทน เมือเหน็ อีกฝ่าย ยืนกรานไมย่ อมกิน นางก็เลยกินเองจนหมด 9

หลงั จากกินอิม ทงั สองกเ็ กบ็ สมั ภาระแลว้ เดนิ ตอ่ เซียว จิงซนั พาเหมยจือไปเลอื กซือขา้ วของ ก่อนเดนิ ทางทงั คู่ ไดป้ รกึ ษากนั เรยี บรอ้ ยแลว้ วา่ จะซืออะไรกลบั ไปบา้ ง จงึ พากนั ไปซือขา้ วของทีจาํ เป็นตอ้ งใชใ้ นชีวิตประจาํ วนั อยา่ งเชน่ นาํ มนั และของใชอ้ ืนๆ นอกจากนียงั ซือขนม เป็นของฝากตอนกลบั ไปเยียมมารดาของเหมยจืออีก ดว้ ย พอซือของใชเ้ สรจ็ เซียวจิงซนั ก็เดนิ นาํ เหมยจือไปทีรา้ น ขายผา้ ตงั ใจวา่ จะซือผา้ ผืนใหมใ่ หน้ าง ทวา่ แตไ่ หนแตไ่ ร เหมยจือก็เป็นคนมธั ยสั ถ์ แมก้ ระทงั ตอนแตง่ งานกย็ งั ไม่ มีเสอื ผา้ ใหม่ เหมยจือจงึ ยืนกรานวา่ ตนไมต่ อ้ งการของ พวกนี เซียวจิงซนั เองกไ็ มอ่ ยากขดั สดุ ทา้ ยก็แลว้ แตน่ าง 10

กวา่ จะซือขา้ วของเสรจ็ ดวงตะวนั ก็เรมิ คลอ้ ยไปทางทิศ ตะวนั ตกแลว้ เสน้ ทางทีตอ้ งเดนิ กลบั ยงั อีกยาวไกล เซียว จิงซนั จงึ หามสมั ภาระทงั หมดไวเ้ อง จากนนั สองสามี ภรรยาก็รบี ออกจากเมืองเลก็ ๆ เพือกลบั บา้ นของตน . สองสามีภรรยาเดนิ กลบั บา้ นตามเสน้ ทางเดิม ยามนีทอ้ งฟา้ มืดลงเรอื ยๆ เหมยจือคอ่ ยๆ กา้ วตามหลงั เซียวจิงซนั อยา่ งระมดั ระวงั ระหวา่ งทางก็พดู คยุ กนั ไป ดว้ ย สว่ นมากเป็นเรอื งทีพวกตนจะใชช้ ีวิตอยา่ งไรตอ่ ไป ในภายภาคหนา้ 11

เซียวจิงซนั เหน็ วา่ เหมยจือมีความสนใจในเรอื งการเก็บ สมนุ ไพรไปขาย จงึ เลา่ ใหฟ้ ังวา่ “วนั นีขา้ เดินผา่ นรา้ น ขายยาก็เลยแวะเขา้ ไป จงึ พอจะรูข้ อ้ มลู มาบา้ ง กลบั ไป เราคอ่ ยวางแผนกนั ขา้ จะสอนใหเ้ จา้ รูจ้ กั พืชสมนุ ไพร แลว้ คอ่ ยดวู า่ เราจะไปเกบ็ กนั อยา่ งไร” เหมยจือไดย้ ินกด็ ีใจ ยงั บอกกบั เซียวจิงซนั อีกวา่ กลบั ไป ตนจะปลกู ตน้ ทอ้ และตน้ ซิงทีลานหนา้ บา้ น อีกทงั จะ เลยี งเป็ดเลียงไก่ เขาเองกเ็ หน็ ดว้ ยกบั นางทกุ เรอื ง ไมน่ านชายหน่มุ ก็พบวา่ เหมยจือทีตามมาดา้ นหลงั ยงิ เดินก็ยิงชา้ ลง เขาจงึ บอกใหห้ ยดุ พกั ก่อน แตน่ างเหน็ วา่ ใกลจ้ ะมืดแลว้ แมว้ า่ เทา้ จะเจบ็ ก็ยงั ยืนยนั ไมย่ อมพกั 12

เซียวจิงซนั หนั กลบั ไปมองแวบหนงึ แลว้ ไมพ่ ดู อะไรอีก ทาํ เพียงหยดุ เดินแลว้ วางหาบลงกบั พืนทนั ที เหมยจือจงึ จาํ ตอ้ งนงั ลงบนกอ้ นหนิ ใหญ่ นางวางหอ่ ผา้ ลงแลว้ เผลอยืนมือไปลบู ฝ่าเทา้ ทีกาํ ลงั เจ็บ แตจ่ ่ๆู เซียว จิงซนั กต็ รงมาหาแลว้ ยกเทา้ ขา้ งทีเจ็บของนางขนึ เหม ยจือตกใจจนใจเตน้ ระรวั เตรยี มจะชกั เทา้ กลบั แตส่ ดุ ทา้ ยกย็ อมวางเทา้ ลงบนฝ่ามือของเขาโดยดี ชายหน่มุ ถอดรองเทา้ ใหอ้ ยา่ งเบามือ จงึ เหน็ วา่ ทีสน้ เทา้ ของเหมยจือมีแผลพองขนึ มา ถงึ ในใจจะรูส้ กึ สงสารแตก่ ็ ยงั อดตาํ หนิไมไ่ ด้ “เป็นขนาดนีแลว้ ทาํ ไมยงั ไมย่ อมบอก อีก?” 13

เหมยจือไดแ้ ตก่ ม้ หนา้ ไมพ่ ดู ไมจ่ า นางไมอ่ ยากใหเ้ ขา รูส้ กึ วา่ การพาตนมาดว้ ยนนั เป็นภาระ แตใ่ นทีสดุ นางก็ กลายเป็นภาระของเขาอยดู่ ี เซียวจิงซนั เจาะแผลพองทีเทา้ ของนางอยา่ งระมดั ระวงั เหมยจือสดู ลมหายใจลกึ ขม่ กลนั ความเจ็บปวด แลว้ คอ่ ยๆ ผอ่ นลมหายใจออกมา พอเจาะนาํ ออกแลว้ ชาย หนมุ่ ก็หยบิ รองเทา้ คใู่ หมม่ าใหน้ างสวมแทน ยามนีดวงจนั ทรล์ อยเดน่ อยกู่ ลางฟา้ สายลมจากภเู ขา พดั พาความเยน็ สบายมาให้ ทวา่ มือใหญ่ทีจบั เทา้ ของ นางอยกู่ ลบั อบอนุ่ เป็นอยา่ งยิง 14

หญิงสาวลอบมองใบหนา้ คมสนั ดา้ นขา้ งของเขา พลนั คดิ ถงึ อดีตทียงั คลมุ เครอื ของบรุ ุษตรงหนา้ ซงึ ตอนนีได้ กลายเป็นสามีของนาง “ตอนทีทา่ นออกไปจากหมบู่ า้ นก็ ใชเ้ สน้ ทางนีหรอื ?” เซียวจิงซนั กาํ ลงั สวมรองเทา้ ใหเ้ หมยจือ พอไดย้ นิ คาํ ถามจงึ เงยหนา้ มองนางแวบหนงึ กอ่ นจะหวั เราะออกมา แลว้ กลา่ วเสยี งเรยี บวา่ “ใชแ่ ลว้ ตอนนนั ขา้ กใ็ ชเ้ สน้ ทางนี ออกจากหมบู่ า้ นลสี ยุ่ ไปยงั เมืองทีอยดู่ า้ นลา่ ง แลว้ ออก ไปสโู่ ลกภายนอก” 15

ตอนที 30 ฤดูเกบ็ เกยี ว เขาวางเทา้ ของนางลง เหมอ่ มองขนุ เขาสงู ตระหงา่ นภาย ใตแ้ สงจนั ทรน์ วล นาํ เสยี งเขาหวนราํ ลกึ “ตอนนนั ทีขา้ จากไป ขา้ คดิ วา่ อาจ จะไมไ่ ดก้ ลบั มาทีนีอีกแลว้ ทวา่ หลงั จากตอ่ สเู้ พียงลาํ พงั ขา้ งนอกมาหลายปี ผา่ นเรอื งราวตา่ งๆ มากมาย ขา้ กลบั คดิ ถงึ ทีนี คดิ ถงึ ตน้ ไมใ้ บหญา้ คิดถงึ แมก้ ระทงั จิงหรดี ที เคยจบั เมือครงั ยงั เดก็ สดุ ทา้ ยขา้ จงึ หวนกลบั มา ตงั ใจจะ ลงหลกั ปักฐานเหมือนอยา่ งทา่ นพอ่ มีชีวิตเรยี บงา่ ยไม่ ยงุ่ เกียวกบั โลกภายนอกอีก” 1

ในใจเหมยจืออยากจะถามวา่ ทา่ นจะไมไ่ ปจากทีนีแลว้ ใชห่ รอื ไม?่ ทา่ นจะใชช้ ีวิตอยทู่ ีนีตลอดไปจรงิ ๆ ใช่ไหม? ทวา่ คาํ พดู เหลา่ นีกลบั ตดิ อยทู่ ีปาก ไมไ่ ดพ้ ดู ออกมา จาก นนั นางก็คดิ ถงึ เรอื งทีไดย้ ินตอนอยหู่ นา้ โรงเตียม แลว้ หากวนั หนงึ บา้ นเมืองเกิดไมส่ งบสขุ ขนึ มาอีกเลา่ ? . ตอนทีทงั สองกลบั มาถงึ หมบู่ า้ นลสี ยุ่ ทอ้ งฟา้ กม็ ืดสนิท ชาวบา้ นสว่ นใหญ่เขา้ นอนกนั แลว้ สองสามีภรรยาเดนิ ผา่ นถนนในหมบู่ า้ นจงึ ไดย้ ินเพียงเสียงหมาเหา่ คง 2

เพราะไดย้ นิ เสียงฝีเทา้ ของพวกตน มนั กเ็ ลยตืนตกใจ พอกลบั มาถงึ บา้ นทงั สองก็ชว่ ยกนั จดั เกบ็ ขา้ วของทีซือ มาใหเ้ ขา้ ทีแลว้ ไปอาบนาํ เมือจดั การตวั เองเรยี บรอ้ ย เหมยจือกท็ ิงตวั ลงบนเตียงอยา่ งหมดแรง ทวา่ เซียวจิงซนั กลบั ยงั ไมน่ อน เขากาํ ลงั คน้ หาอะไร บางอยา่ งในหีบทีอยขู่ า้ งเตียง เพียงไมน่ านกห็ ยิบโถ กระเบืองใบหนงึ ขนึ มาแลว้ บอกวา่ จะใสย่ าให้ เหมยจือรู้ วา่ เขามกั จะเกบ็ ของดีๆ ไวจ้ งึ ยอมใหอ้ ีกฝ่ายใสย่ าโดยไม่ เกียงงอน สงิ ทีเขาใชท้ าทงั เหนียวทงั ลนื เมือสมั ผสั โดน แผลจะรูส้ กึ เยน็ 3