Hunter's Lady ดรุณีสุดที่รัก เล่ม1

ความเหนือยลา้ ตลอดทงั วนั พลนั ผดุ ขนึ มา ทาํ ใหร้ ูส้ กึ ปวดเมือยไปทงั เอวและแผน่ หลงั หนงั ตาหนกั องึ จนแทบ ลืมตาไมข่ นึ อนั ทีจรงิ เซียวจิงซนั อยากทาํ อยา่ งอืนมากกวา่ แตพ่ อเหน็ นางออ่ นลา้ เตม็ ทีจงึ เปลยี นความคิด ไดแ้ ตก่ อดรา่ งบอบ บางเอาไวแ้ ลว้ ใชม้ ือใหญ่ลบู คลาํ ผลทอ้ นอ้ ยๆ ทงั สอง ขา้ งอยา่ งเบามือ ในขณะครงึ หลบั ครงึ ตืนรา่ งกายนางพลนั รูส้ กึ เสยี วซา่ น ทวา่ เจา้ ของรา่ งนนั ง่วงงนุ เตม็ ทีจงึ ยกมือขนึ ทบุ หนา้ อก ชายหน่มุ เบาๆ เขาจงึ ยอมละมือจากทรวงอกของนาง เลอื นลงมาเกาะกมุ เอวคอดแทน จากนนั กโ็ อบตวั นาง เขา้ มากอดแลว้ หลบั ไปในทีสดุ 4

เมือก่อนเหมยจือเคยชินกบั การนอนหนนุ หมอน ทวา่ หลงั จากแตง่ งานกลบั เพิงไดร้ ูว้ า่ การนอนหนนุ แขนกาํ ยาํ ของสามีนนั หลบั สบายยงิ กวา่ ตลอดทงั คืนเซียวจิงซนั จงึ ไดแ้ ตน่ อนกอดภรรยาสาวของตนไว้ แตไ่ มก่ ลา้ ทาํ อะไรที จะเป็นการรบกวนการหลบั ของนาง ช่างเป็นความรูส้ กึ ที สดุ จะทนจรงิ ๆ! . เชา้ วนั รุง่ ขนึ เมือไก่เรมิ โก่งคอขนั สองสามีภรรยากล็ กุ ขนึ จากทีนอน 5

พรอ้ มกนั รบี ลา้ งหนา้ ลา้ งตา กินอาหารเชา้ ทาํ เองแบบ งา่ ยๆ รองทอ้ ง จากนนั ก็ฉวยผา้ เชด็ เหงือตดิ ตวั ไปสองผืน แลว้ รบี รอ้ นออกจากบา้ นไปทีลานนวดขา้ ว เมือมาถงึ ก็เหน็ วา่ บนลานเตม็ ไปดว้ ยผคู้ นทีกาํ ลงั ตงั หนา้ ตงั ตาทาํ งาน ทงั สองเดนิ ผา่ นกองขา้ วสาลขี องพวกชาว บา้ นอยา่ งระมดั ระวงั เพือไมใ่ หเ้ ผลอกา้ วไปเหยียบขา้ วที กาํ ลงั แผอ่ ยเู่ ตม็ ลานนวด หลงั จากเดนิ มาถงึ กองขา้ วที ตนนาํ มาวางไวเ้ มือวานก็พบวา่ มารดากาํ ลงั กม้ หนา้ กม้ ตาคดั แยกเมลด็ ขา้ วสาลีกบั พวกวชั พืชทีปะปนกนั มาอยู่ พอซฮู หู ยนิ เหน็ ทงั สองก็ดงึ ผา้ คาดศีรษะออกพลางโบก มือให้ ก่อนจะพดู อยา่ งดีอกดีใจ “ขา้ มาทีลานนวดตงั แต่ เชา้ แลว้ คนเยอะขนาดนีถา้ มาสายตอ้ งวนุ่ วายแน่ๆ เมือ 6

เชา้ รบี รอ้ นออกมาขา้ วปลาเลยยงั ไมไ่ ดก้ ิน พวกเจา้ มาก็ ดีแลว้ จะไดช้ ว่ ยเฝา้ ทีนีแทนขา้ ก่อน” เหมยจือรูด้ ีวา่ ในช่วงฤดเู ก็บเกียวเชน่ นีมารดาของตนมกั ใหเ้ วลากบั การทาํ งานจนลมื กินลืมพกั พอเหน็ แลว้ ก็รูส้ กึ สงสารมารดายงิ นกั นางจงึ รบี ตอบรบั ทนั ที ทวา่ ก่อนจะ ไปซฮู หู ยนิ ยงั กาํ ชบั ลกู สาวอีกรอบ “ถา้ กินขา้ วเสรจ็ แลว้ ขา้ จะแวะไปเอาโมห่ ินจากผใู้ หญ่บา้ นหวงั มาดว้ ย เมือ วานบอกกบั เขาไวแ้ ลว้ วา่ วนั นีจะขอยืมใชแ้ ตเ่ ชา้ ตอ้ งรบี ไปเอามาก่อน” จากนนั นางก็แกผ้ า้ โพกหวั ของตนยืนใหเ้ หมยจือ แลว้ บอกอีกวา่ “ผา้ ของเจา้ ยงั ใหมอ่ ยู่ เกบ็ เอาไวใ้ ชเ้ ถอะ เจา้ ใชผ้ า้ ผืนเกา่ ของขา้ ไปกอ่ นจะไดไ้ มต่ อ้ งกลวั เปือน” หลงั 7

จากพดู จบนางก็ยืนมองเหมยจือโพกผา้ คาดศีรษะและ คลมุ หนา้ เรยี บรอ้ ย ก่อนจะยอมหนั หลงั เดินจากไป เซียวจิงซนั มองมารดาของเหมยจือทีหา่ งออกไป แลว้ เอย่ ยมิ ๆ วา่ “จรงิ ๆ แลว้ นางรกั เจา้ มากทีเดียว” เหมยจือพยกั หนา้ รบั “ตอนเดก็ ๆ ทา่ นแมใ่ จดีกบั พวกเรา มาก แตห่ ลงั ทา่ นพอ่ จากไป ทา่ นแมก่ ็กลายเป็นคนโมโห งา่ ย หากจะวา่ ไปแลว้ มนั กเ็ ป็นเรอื งพอเขา้ ใจไดเ้ จา้ คะ่ ” หญิงสาวพดู พลางดงึ ผา้ เชด็ เหงือสนี าํ เงินเขม้ ทีนาํ ติดตวั มาดว้ ยออกมาสลดั ก่อนจะใชโ้ พกศีรษะใหเ้ ซียวจิงซนั “ทา่ นโพกผา้ นีไวก้ ่อน ตอนนวดขา้ วเศษผงจะเยอะมาก จะไดไ้ มเ่ ปือนหนา้ หรอื เขา้ ตา” 8

เซียวจิงซนั ยืนกม้ หนา้ ลงเพือชว่ ยใหน้ างโพกผา้ ไดง้ า่ ยขนึ ทวา่ รูปรา่ งของเซียวจิงซนั สงู ใหญ่กวา่ ชายหนมุ่ ทวั ไป มาก สว่ นเหมยจือก็มีรูปรา่ งผอมบาง ดงั นนั แมเ้ ขาจะ คอ้ มตวั และกม้ หนา้ ลงแลว้ แตน่ างกย็ งั ตอ้ งเขยง่ ปลาย เทา้ อยดู่ ีถงึ จะโพกผา้ ใหเ้ ขาได้ ตอนทีกาํ ลงั โพกผา้ อยู่ สายลมเยน็ พดั ผา่ นมาเป็นระลอก พากลนิ หอมจากกายนางมากระทบจมกู เขา เซียวจิงซนั พลนั หวนคดิ ถงึ ความตอ้ งการเมือคืนทียงั ไมส่ ม ปรารถนา และพอยิงสมั ผสั ไดถ้ งึ ความออ่ นโยนจากมือ ของหญิงสาว ลมหายใจชายหน่มุ กเ็ รมิ ติดขดั ตอนแรกเหมยจือกาํ ลงั ผกู ผา้ โพกหวั ใหเ้ ขาอยา่ งตงั ใจจงึ 9

ไมท่ นั ไดส้ งั เกตความผิดปกตขิ องอีกฝ่าย กระทงั รูส้ กึ ได้ วา่ ลมหายใจของเขาเรมิ หนกั หน่วงขนึ ทงั ๆ ทีเป็นเวลา กลางวนั ใบหนา้ กพ็ ลนั รอ้ นผา่ วทนั ที มือไมถ้ งึ กบั เปะปะ ทาํ อะไรไมถ่ กู ชายหน่มุ ทีกม้ หนา้ อยู่ ถามดว้ ยเสยี งแหบทมุ้ “เรยี บรอ้ ย หรอื ยงั ?” เหมยจือรูส้ กึ วา่ ปลายนิวของตนรอ้ นวบู วาบและมือไม้ เรมิ สนั จงึ รบี ผกู ปมผา้ ไวด้ า้ นหลงั ศีรษะของเขาแลว้ ตอบกลบั “เรยี บรอ้ ยแลว้ เจา้ คะ่ ” จากนนั ก็รบี ชกั มือของ ตนออก 10

เซียวจิงซนั เหน็ ทา่ ทางประหมา่ ของนางก็จอ้ งมองดว้ ย สายตารุม่ รอ้ น จากนนั ก็หวั เราะเสยี งทมุ้ แลว้ กลา่ ววา่ “เป็นอะไรไปหรอื ?” เหมยจือรบั รูถ้ งึ ความนยั ในนาํ เสยี งของเขา ใบหนา้ ยงิ แดงเรอื หญิงสาวหนั หนา้ ไปทางอืน หลบสายตาอีกฝ่าย แลว้ ตวดั เสยี งใสเ่ บาๆ “ลานนวดขา้ วเตม็ ไปดว้ ยผคู้ น แลว้ ทา่ นคิดจะทาํ อะไรเลา่ เจา้ คะ!” พดู จบนางก็เดนิ เลยี งไปยงั ตาํ แหนง่ ทีมารดาของตนนงั คดั แยกขา้ วสาลี อยเู่ มือครู่ เซียวจิงซนั เดินตามไปคกุ เข่าขา้ งๆ ช่วยคดั แยกตน้ ขา้ วสาลแี ลว้ เหลือบมองนางยิมๆ กลา่ ววา่ “อยา่ คิดมาก นกั เลย” 11

เหมยจือเชิดปากขนึ นอ้ ยๆ มองคอ้ นเขาไปทีหนงึ ก่อนจะ ฉวยจงั หวะทีรอบขา้ งไมม่ ีใครสนใจ กระซิบเสยี งแผว่ เบา “วนั นีแคน่ วดขา้ วเทา่ นนั คงไมเ่ หนือยมาก” เซียวจิงซนั ไดย้ ินทีนางพดู กเ็ ลกิ ควิ ขนึ เลก็ นอ้ ย กอ่ น อทุ านเสียงเบา “ออ้ ” แลว้ กม้ หนา้ กม้ ตาทาํ งานตอ่ เหมยจือรูว้ า่ อีกฝ่ายตอ้ งเขา้ ใจสงิ ทีตนพดู อยา่ งแน่นอน ทวา่ เขากลบั แสรง้ ทาํ เป็นไมร่ ูไ้ มช่ ี ทาํ ใหน้ างทงั โกรธทงั อาย คิดในใจอยา่ งแง่งอนวา่ คืนนีตนจะทาํ เป็นไมส่ นใจ บา้ ง 12

แสงแดดยามเชา้ เรมิ แผดจา้ ขนึ ผคู้ นเรมิ ทยอยกนั มาจน เตม็ ลานนวดขา้ ว บางคนก็ใชว้ วั ลากเอาโมห่ นิ มาดว้ ย ตา่ งฝ่ายตา่ งกเ็ รมิ นวดขา้ วสาลีของตนจนแผก่ ระจายเป็น วงอยเู่ ตม็ ลานนวดขา้ ว เหมยจือเหลียวซา้ ยมองขวายงั ไมเ่ หน็ มารดากลบั มาสกั ที ในใจก็แอบกงั วลวา่ อาจเป็นเพราะยืมโมห่ ินมาไมไ่ ด้ เพราะถา้ เป็นเชน่ นนั นางแผก่ องขา้ วรอไวก้ ็จะเกอ้ เสยี เปลา่ แตอ่ ีกใจก็กลวั วา่ หากไมท่ าํ เตรยี มไวแ้ ลว้ ไดโ้ มห่ ิน มาจรงิ ๆ คอ่ ยมาทาํ ทีหลงั ก็จะยิงชา้ ไปอีก ตอนทีนางยงั ตดั สนิ ใจไมไ่ ดว้ า่ ควรจะทาํ อยา่ งไร เซียวจิงซนั กเ็ สนอวา่ “เราสองคนชว่ ยกนั แผก่ องขา้ วออกกอ่ นเถอะ เพราะถงึ อยา่ งไรสดุ ทา้ ยแลว้ กต็ อ้ งทาํ อยดู่ ี” 13

หญิงสาวกวาดตามองกองตน้ ขา้ วทีอยรู่ ายรอบตวั “ขา้ กลวั วา่ ถา้ แผอ่ อกมาแลว้ แตไ่ มไ่ ดท้ าํ กจ็ ะเป็นการเกะกะ คนอืนทีกาํ ลงั ทาํ งานอยู่ พวกเขาจะวา่ เอาได”้ ทีพดู เชน่ นี เพราะเหมยจือรูด้ ีวา่ ลานนวดขา้ วนนั มีเนือทีจาํ กดั หาก ตนแผก่ องขา้ วสาลอี อกตากรอไวก้ อ่ น คนอืนทีพรอ้ มทาํ งานกจ็ ะไมม่ ีพืนทีใชส้ อย สดุ ทา้ ยกอ็ าจสรา้ งปัญหาให้ กบั ตนได้ เซียวจิงซนั มองพืนทีโดยรอบ ดา้ นหนงึ คือสกลุ เฉินสาม คนพอ่ ลกู สว่ นอีกดา้ นคือลกู ชายคนสดุ ทอ้ งชือเหยี ยนของครอบครวั ชาํ แหละหมู สกลุ เฉินนนั มีทีทางมาก มาย เมือเกียวขา้ วมาก็จะคอ่ ยๆ ลาํ เลียงมายงั ลานนวด ขา้ ว สว่ นเหยียนทาํ งานใกลจ้ ะเสรจ็ แลว้ ตอนนีเขากบั ภรรยากาํ ลงั โกยขา้ วทีไดใ้ สก่ ระบงุ และเก็บกวาดทาํ 14

ความสะอาดกนั อยู่ เซียวจิงซนั จงึ เดินไปหยดุ ขา้ งกายเหยียน ประสานมือ ทกั ทายตามมารยาท อีกฝ่ายเหน็ ดงั นนั ก็รบี วางงานแลว้ คารวะกลบั อยา่ งเป็นมติ รเช่นกนั เซียวจิงซนั มอง ขา้ วสาลกี องใหญ่ทีนวดเสรจ็ แลว้ ก่อนจะเอย่ กบั อีกฝ่าย วา่ “ปีนีทา่ นเหยียนไดผ้ ลผลติ ดีทีเดียว ดทู า่ จะเป็นปีทีนาํ ทา่ อดุ มสมบรู ณ์ เมือเกบ็ ไดม้ ากเชน่ นีจะตอ้ งไดอ้ ยอู่ ยา่ ง สขุ สบายเป็นแน่” เหยียนไดย้ นิ กย็ มิ กวา้ ง “นนั สๆิ ถา้ เทียบปีนีกบั ปีกอ่ นๆ ผลผลติ ทีไดม้ ากกวา่ ถงึ สองเทา่ นบั วา่ สวรรคม์ ีเมตตา จรงิ ๆ” 15

ตอนที 34 ความวุ่นวายบนลานนวดข้าว เซียวจิงซนั เหน็ อีกฝ่ายดเู ป็นคนจิตใจดี จงึ ถือโอกาสพดู เรอื งแมย่ ายของตนใหฟ้ ัง เลา่ วา่ นางเป็นหญิงมา่ ยตอ้ งเลยี งลกู เพียงลาํ พงั ยามนี เกบ็ ขา้ วสาลมี ากองไวแ้ ตก่ ย็ งั ไมก่ ลา้ แผอ่ อก เพราะเกรง วา่ จะเกะกะพืนทีของผอู้ ืนรอบขา้ ง เหมยจือทียืนอยไู่ มห่ า่ งไดย้ ินสามีพดู ก็หนั มามอง ประจวบเหมาะกบั ตอนทีเหยียนกาํ ลงั หนั มาพอดี เหม ยจือจงึ สง่ ยมิ อยา่ งนอบนอ้ มใหเ้ ขา 1

เหยียนมองพืนทีวา่ งดา้ นขา้ งตนเอง พดู อยา่ งใจดีวา่ “ไม่ เป็นไรๆ ขา้ เหลอื แคต่ ากเมลด็ ขา้ วเทา่ นนั พวกทา่ นจะใช้ พืนทีมาถงึ ตรงนีเลยก็ได้ เหลือทีไวน้ ิดหนอ่ ยใหข้ า้ ตาก ขา้ วไดก้ พ็ อ” เซียวจิงซนั ไดร้ บั คาํ ตอบเช่นนีกร็ บี กลา่ วขอบคณุ ทนั ที แลว้ เดินไปหาพอ่ ลกู สกลุ เฉินทีอยอู่ ีกดา้ น คนสกลุ เฉินอยใู่ นหมบู่ า้ นลสี ยุ่ ก็นบั ไดว้ า่ มีฐานะ ปานกลาง อาศยั วา่ คนในตระกลู สว่ นมากเป็นผชู้ ายและ ยงั มีทีนาเกือบสบิ หมู่ ดงั นนั คนในหมบู่ า้ นจงึ ไมม่ ีใคร อยากมีปัญหากบั ครอบครวั สกลุ เฉิน 2

เซียวจิงซนั ยมิ อยา่ งเป็นมติ รขณะเดนิ เขา้ ไปคารวะผเู้ ฒา่ เฉินอยา่ งนอบนอ้ ม ทวา่ ก่อนหนา้ นีผเู้ ฒา่ เฉินไดย้ ินมาวา่ เซียวจิงซนั เคยเป็นโจรป่ามากอ่ น เขาจงึ ตอบรบั ดว้ ย เสียงในลาํ คอแบบขอไปทีแลว้ เบือนหนา้ หนี ทวา่ ลกู ชาย คนรองของเขากลบั รบี ลกุ ขนึ ยืน แลว้ ทกั ทายกลบั แทน บดิ าของตน ลกู ชายคนรองสกลุ เฉินแตง่ งานแลว้ และมีบตุ รถงึ สองคน แตถ่ า้ จะวา่ กนั ตามปีเกิด เขามีอายไุ ลเ่ ลยี กบั เซียวจิงซนั และดเู หมือนวา่ ชายหน่มุ ทงั สองน่าจะรูจ้ กั กนั มากอ่ น ตงั แตต่ อนทีเซียวจิงซนั ยงั ไมอ่ อกจากหมบู่ า้ น ดงั นนั แม้ เซียวจิงซนั จะยงั ไมไ่ ดบ้ อกถงึ จดุ ประสงคใ์ นการมาของ ตน ทวา่ อีกฝ่ายกร็ บี กลา่ วออกมากอ่ น “พวกเจา้ แผก่ อง 3

ขา้ วออกเถอะ พวกเรายงั ไมใ่ ชพ้ ืนทีตอนนีหรอก” ผเู้ ฒา่ เฉินมองดว้ ยใบหนา้ เครง่ ขรมึ อยขู่ า้ งๆ แลว้ กลา่ ว วา่ “เจา้ รอง พดู อะไรเช่นนนั !” เขาหนั ไปยมิ เจือนใหบ้ ดิ าของตน “ทา่ นพอ่ ตอนนีพวก เรายงั เกียวขา้ วกนั อยเู่ ลย ยงั ไมจ่ าํ เป็นตอ้ งใชล้ านนวด ขา้ วสกั หน่อย ก็ใหพ้ วกเขาใชไ้ ปกอ่ นเถอะ” แมผ้ เู้ ฒา่ เฉินจะเป็นคนตรงพดู จาแขง็ กระดา้ ง แตก่ พ็ อรู้ มาวา่ ครอบครวั ของหญิงมา่ ยและลกู กาํ พรา้ เหลา่ นี ลาํ บากอยไู่ มน่ อ้ ยจงึ ไมไ่ ดเ้ อย่ อะไรอีก ทาํ เพียงตีหนา้ ขรมึ สง่ เสยี งไลว่ วั ของตนใหไ้ ปลากกองขา้ วมา ครอบครวั 4

สกลุ เฉินแมไ้ มร่ าํ รวยแตก่ ม็ ีความเป็นอยทู่ ีดี มีทงั ววั มีทงั เกวียน ตา่ งจากครอบครวั ของเหมยจือทีมีเพียงรถลาก คนั เก่าๆ คนั เดียว ฝ่ายลกู ชายเหน็ บดิ าไมพ่ ดู อะไร ก็ยมิ ใหเ้ ซียวจิงซนั แลว้ บอกวา่ “ทา่ นพอ่ ไมพ่ ดู อะไรก็แสดงวา่ เหน็ ดว้ ย พวกเจา้ ก็ใชไ้ ปก่อนเถอะ” เซียวจิงซนั ยกมือคารวะผเู้ ฒา่ เฉินเป็นการขอบคณุ แลว้ กลา่ วขอบใจสหายเกา่ ทวา่ อีกฝ่ายกลบั ถอนหายใจออกมาเบาๆ “จะมาเกรงใจ ขา้ ทาํ ไมกนั พวกเราไมใ่ ชค่ นอืนคนไกล เจา้ รบี แผ่ 5

ขา้ วสาลขี องแมย่ ายออกมาก่อนเถอะ” เซียวจิงซนั ยมิ รบั ไมไ่ ดพ้ ดู อะไรอีก ทาํ เพียงใชม้ ือตบบา่ ทงั สองขา้ งของอีกฝ่ายแลว้ เดินไปหาภรรยา เหมยจือ เหน็ เขาไปพดู จาไกลเ่ กลยี เพือนบา้ นทงั ซา้ ยขวาใหแ้ ลว้ ก็ รบี หยิบคราดมาเกลยี กองขา้ วใหแ้ ผอ่ อก เซียวจิงซนั เหน็ จงึ ดงึ คราดจากมือนางมาทาํ เอง เหมยจือ เปลยี นไปแกเ้ ชือกทีมดั กอขา้ วออก จากนนั เซียวจิงซนั ก็ ตามมาเกลยี จนขา้ วสาลีถกู แผจ่ นเตม็ พืนทีวา่ งรอบๆ . 6

แสงแดดคอ่ ยๆ แผดจา้ ขนึ ตน้ ขา้ วสาลถี กู ผงึ ออกจนเตม็ ลาน กลนิ สดใหมข่ องขา้ ว เปลือกสีทองอรา่ มช่างหอมอบอวลชวนใหช้ ืนใจ สมกบั ความเหนือยยากของคนทีเฝา้ รอมานาน เหมยจือเหมอ่ มองออกไปไกลดว้ ยสายตาเป็นกงั วล สาย ป่านนีแลว้ ทาํ ไมมารดาของตนยงั ไมก่ ลบั มาอีก ในหมู่ บา้ นลสี ยุ่ นนั มีโมห่ ินเพียงสามอนั เทา่ นนั เหมยจือกวาด ตามองผคู้ นทีทาํ งานอยบู่ นลานก็เหน็ วา่ ตอนนีมีสอง ครอบครวั ทีกาํ ลงั ใชโ้ มห่ นิ นวดขา้ วสาลอี ยู่ ดงั นนั ก็นา่ จะ เหลอื โมห่ ินอีกอนั ทีอยบู่ นลานฝังตะวนั ตกของหมู่ บา้ นกระมงั ... 7

ในเวลานนั เอง จเู ถากบั อาชิวก็วิงกระหืดกระหอบเขา้ มา วนั นีจเู ถาสวมชดุ ลายดอกกลางใหมก่ ลางเกา่ บนศีรษะ โพกดว้ ยผา้ สีสนั สดใส ดสู ะดดุ ตายงิ นกั สว่ นอาชิวมีทา่ ทางกระวนกระวาย พอเหน็ เหมยจือกบั เซียวจิงซนั เขาก็ เดนิ คอตกตรงเขา้ มาหา แลว้ กลา่ ววา่ “พีใหญ่ ทา่ นแมไ่ ป รออยทู่ ีลานนวดขา้ วฝังตะวนั ตกตงั นานแลว้ แตค่ นที ตอ้ งการใชโ้ มห่ นิ นนั มีมาก ตอนนีจงึ ยงั ขอยืมมาไมไ่ ด้ เลย” เหมยจือไดย้ ินก็รอ้ นใจ “ทาํ ไมเป็นเชน่ นนั เลา่ บา้ นเรามี ขา้ วไมม่ าก ขอยืมมาใชไ้ มน่ านกเ็ สรจ็ แลว้ ” จเู ถาลอบมองเซียวจิงซนั ทียืนอยขู่ า้ งๆ แวบหนงึ กอ่ นจะ 8

พดู ดว้ ยอารมณฉ์ นุ เฉียว “บา้ นใครๆ ก็มีขา้ วไมม่ ากทงั นนั แหละ ตอนนีคนทีรอใชอ้ ยมู่ ีไมน่ อ้ ย หากจะวา่ ไป ครอบครวั เราแรงงานสตั วท์ ีจะใชใ้ นการลากจงู ก็ไมม่ ี อาศยั เพียงกาํ ลงั คนไมก่ ีคน กวา่ จะทาํ เสรจ็ กเ็ สียเวลา มาก คนอืนๆ กร็ ูก้ นั ทงั นนั ไหนเลยจะยอมรอกนั เลา่ !” เหมยจือรูต้ วั วา่ ตนกาํ ลงั รอ้ นใจจงึ กลา่ วเกินเลยไปหน่อย หากจะวา่ ไปสงิ ทีจเู ถาพดู ก็ใช่วา่ จะไมม่ ีเหตผุ ล นางกเ็ ลย ครา้ นจะคิดเลก็ คดิ นอ้ ยกบั นาํ เสียงแดกดนั ของนอ้ งสาว เหมยจือเงยหนา้ มองแสงแดดทีแผดกลา้ แลว้ กลา่ วอยา่ ง กงั วล “ชว่ งนีแดดกาํ ลงั ดี หากไดน้ วดขา้ วเอามาตาก ไม่ เกินสองวนั ก็เก็บเขา้ ยงุ้ ฉางไดแ้ ลว้ แตห่ ากเป็นเชน่ นีก็ ตอ้ งยืดเวลาออกไปอีก แลว้ จะทาํ เชน่ ไรดี!” 9

เซียวจิงซนั มองไปรอบๆ ลาน เหน็ โมห่ ินสองอนั ทีกาํ ลงั ใช้ งานอยกู่ ็เสนอความเหน็ วา่ “นา่ จะลองไปขอยืมจากทาง ดา้ นโนน้ ด”ู จเู ถาเมม้ ปากแลว้ พดู เสยี งแผว่ เบา “เหน็ ทีคงจะไมไ่ ด้ หรอก แมว้ า่ ครอบครวั เราจะรูจ้ กั มกั คนุ้ กบั คนในหมบู่ า้ น กจ็ รงิ แตก่ บั สองครอบครวั นนั ก็ไมค่ อ่ ยสนิทสนมกนั เทา่ ไร พวกเขาไมย่ อมใหเ้ รายืมแน่” เซียวจิงซนั มองจเู ถาแวบหนงึ แลว้ กลา่ วเสยี งเรยี บ “อยา่ ง นอ้ ยก็เป็นคนหมบู่ า้ นเดียวกนั เมือไปออกปากขอยืม เขา กค็ งไมป่ ฏิเสธหรอก ขา้ จะลองไปพดู เอง” พดู จบเขาก็ เดนิ สาวเทา้ ยาวมงุ่ ตรงไปยงั กลมุ่ คนทีกาํ ลงั ใชโ้ มห่ ิน 10

พอเดินเขา้ ไปใกลก้ ็พบวา่ มีคนรอใชง้ านโมห่ ินอยไู่ มน่ อ้ ย จรงิ ๆ ยงั ไมต่ อ้ งเอย่ ถงึ คนทีกาํ ลงั ใชง้ านอยู่ ลาํ พงั คนที ยืนรอใชต้ อ่ กม็ ีถงึ สองครอบครวั และช่างบงั เอิญทีสอง ครอบครวั นีตา่ งก็คนุ้ เคยกบั เหมยจือเป็นอยา่ งดี คนแรก คือเฉินหงอวีสามีของอาจิน สว่ นอีกคนกค็ ือฝเู กอ เมือเฉินหงอวีเหน็ เซียวจิงซนั เดินมาก็ยมิ ใหอ้ ยา่ งเป็น มิตร เพราะรูว้ า่ ภรรยาของตนสนิทสนมกบั เหมยจือมาก และตวั เขาเองก็เคยไดย้ ินอาจินพดู ถงึ เซียวจิงซนั บอ่ ยๆ จงึ พอรูว้ า่ ชายผนู้ ีเป็นคนมีความสามารถมากคนหนงึ เขากเ็ ลยเอย่ ทกั ทายขนึ มากอ่ น สว่ นเซียวจิงซนั กท็ กั ทาย กลบั อยา่ งมีมารยาท 11

ครอบครวั ของฝเู กอนนั มีทีดนิ เพาะปลกู อยมู่ าก ตอนนี เพิงจะทยอยขนตน้ ขา้ วมายงั ลานนวดขา้ ว เขาตงั ใจวา่ จะนวดขา้ วสาลที ีขนมากอ่ นจงึ มายืนรอใชง้ านโมห่ ิน พอ เหน็ เซียวจิงซนั ฝเู กอก็เบือนหนา้ ไปทางอืนทาํ เป็นไม่ สนใจ แตเ่ มือเฉินหงอวีพดู ทกั ทายเซียวจิงซนั เขากจ็ าํ ตอ้ งแสรง้ ทกั ทายอยา่ งขอไปที เซียวจิงซนั หนั ไปมองววั แกส่ ีนาํ ตาลทีเดินลากโมห่ ินวน เป็นวง เมลด็ ขา้ วสาลีถกู บดกะเทาะออกจากเปลอื กจน เกือบจะหมด ไมน่ านก็คงจะเสรจ็ เขาจงึ เอย่ ถามวา่ ใคร จะใชง้ านโมห่ ินเป็นลาํ ดบั ตอ่ ไป เฉินหงอวีรบี ตอบวา่ “มีแคข่ า้ กบั ฝเู กอเทา่ นนั ฝเู กอมา ก่อนก็ตอ้ งไดใ้ ชก้ อ่ น ขา้ รอใหเ้ ขาใชเ้ สรจ็ แลว้ คอ่ ยใชต้ อ่ ” 12

เซียวจิงซนั พยกั หนา้ อยา่ งเขา้ ใจ พรอ้ มกบั ไถ่ถามวา่ ขา้ วสาลขี องครอบครวั เฉินหงอวีเกบ็ เกียวไปถงึ ไหนแลว้ เฉินหงอวีเองก็มีไหวพรบิ ดี รูท้ นั ทีวา่ อีกฝ่ายตอ้ งการอะไร เขาจงึ ยมิ ให้ กลา่ วอยา่ งมีนาํ ใจในฐานะคนกนั เอง “ขา้ วสาลขี องบา้ นขา้ ขนยา้ ยมาทีลานนวดขา้ วเกือบจะ หมดแลว้ แคใ่ ชโ้ มห่ ินนวดไมน่ านก็เสรจ็ แตข่ า้ วสาลนี นั มีไมม่ ากนกั หากพีเซียวรบี ก็นาํ โมห่ นิ ไปใชก้ อ่ นได้ อีก อยา่ งเจา้ ของโมห่ ินกบั ขา้ นนั สนิทกนั เดียวขา้ จะไปชว่ ย พดู ใหเ้ อง” เซียวจิงซนั ไดย้ ินก็ประสานมือใหแ้ ลว้ กลา่ ววา่ “ถา้ เช่น นนั กต็ อ้ งขอบคณุ ขา้ รูว้ า่ เป็นการไมส่ มควร แตข่ า้ วสาลี นนั ถกู แผอ่ อกจนหมดแลว้ แมย่ ายขา้ ก็เลยรอ้ นใจ ครงั นี 13

เหน็ ทีตอ้ งรบกวนเจา้ ถา้ มีโอกาสตอ้ งขอเชิญเจา้ กบั เจา้ ของโมห่ ินไปรว่ มดืมสรุ าทีบา้ นขา้ สกั หน่อยแลว้ ” เมือก่อนเฉินหงอวีไมค่ นุ้ เคยกบั เซียวจิงซนั ภายหลงั เป็น เพราะอาจินเลา่ ใหฟ้ ังจงึ เรมิ รูค้ วามเป็นไปของอีกฝ่าย มากขนึ สว่ นเรอื งโจรป่าอะไรนนั ก็เป็นเพียงเรอื งทีผคู้ น คาดเดากนั ไปเองทงั นนั หากจะวา่ ไปตอ่ ใหเ้ ขาเคยเป็น ทวา่ ตงั แตเ่ ขากลบั มากไ็ มเ่ คยทาํ ความเสียหายใดๆ ให้ กบั ผคู้ นในหมบู่ า้ นเลย เฉินหงอวีจงึ รูส้ กึ สนิทใจมากขนึ พอไดย้ นิ เซียวจิงซนั พดู อยา่ งเกรงใจ เฉินหงอวีก็รบี ยก มือขนึ คารวะอีกฝ่ายกลบั “พีเซียวอยา่ ไดก้ ลา่ วเชน่ นี นี เป็นเรอื งเลก็ นอ้ ยเทา่ นนั ถา้ มีโอกาสไดร้ าํ สรุ ากบั ทา่ นก็ ถือเป็นเกียรตขิ องขา้ แลว้ ” 14

ทงั สองพดู คยุ กนั อยา่ งเกรงอกเกรงใจ ทาํ ใหเ้ ฉินหงอวี รูส้ กึ วา่ ตอนนีตนกบั เซียวจิงซนั นนั เหมือนจะสนิทกนั ขนึ มาอีกระดบั เขาสง่ สายตาเป็นสญั ญาณใหอ้ ีกฝ่ายมองฝู เกอทียืนนิงเงียบกม้ หนา้ กม้ ตาอยดู่ า้ นขา้ ง ไมร่ ูว้ า่ กาํ ลงั คิดสงิ ใดอยู่ 15

ตอนที 35 งานนีคงตอ้ งลาํ บากเจ้าแล้ว เซียวจิงซนั ยมิ เลก็ นอ้ ย คิดจะเดินไปหาฝเู กอ คาดไมถ่ งึ วา่ เฉินหงอวีจะหวั เราะเสียงดงั แลว้ ช่วยพดู ใหเ้ สียกอ่ น “ฝเู กอ พีเซียวจะขอยืมโมห่ ินนีไปใชส้ กั หน่อย ทีบา้ นเจา้ กย็ งั ไมร่ บี รอ้ นไมใ่ ชห่ รอื ใหเ้ ขายืมไปก่อนเถอะ” ฝเู กอไมค่ ิดวา่ เฉินหงอวีจะหนั มาพดู กบั ตน เขารบี เงย หนา้ ขนึ ก็สบตากบั เซียวจิงซนั เขา้ พอดี สหี นา้ ฝเู กอแฝง ความลาํ บากใจ “คนทีบา้ นขา้ ก็รอใชอ้ ยู่ ขา้ ตดั สนิ ใจ เพียงลาํ พงั ไมไ่ ด”้ 1

เซียวจิงซนั เองก็ไมค่ ดิ จะบีบคนั จงึ เอย่ อยา่ งมีมารยาท “ในเมือทีบา้ นของฝเู กอตอ้ งรบี ใชง้ าน ขา้ รอใหใ้ ชเ้ สรจ็ กอ่ นแลว้ คอ่ ยใชต้ อ่ ได”้ ฝเู กอทาํ เพียงพยกั หนา้ รบั อยา่ งเกๆ้ กงั ๆ จนเฉินหงอวีที ยืนอยขู่ า้ งๆ อดหวั เราะออกมาอีกครงั ไมไ่ ด้ จากนนั เฉิน หงอวีกห็ นั ไปชวนเซียวจิงซนั คยุ เรอื งการเขา้ ป่าลา่ สตั ว์ ทงั สองพดู คยุ กนั อยา่ งสนิทสนม จากนนั ไมน่ านคนทีใชโ้ มห่ ินอยกู่ ็นวดขา้ วเสรจ็ เขาปลด เชือกววั ของตนออกจากโมห่ นิ แลว้ หนั ไปมองบรรดาชาย หนมุ่ ทียืนรอพลางถามวา่ “ตกลงวา่ ฝเู กอหรอื พีเซียวใคร 2

จะเอาไปใชต้ อ่ จากขา้ ?” เซียวจิงซนั ยมิ ให้ กลา่ วอยา่ งสภุ าพ “ฝเู กอมาก่อน ใหเ้ ขา ใชก้ ่อนเถิด” ฝเู กอรบี พยกั หนา้ รบั เป็นเพราะเมือครูต่ นมวั แตต่ กตะลงึ จนลมื กลบั ไปเอาววั มาช่วยลากโมห่ ิน ทีเขาไมไ่ ดพ้ าววั มาดว้ ยตงั แตแ่ รกกเ็ พราะครอบครวั มีทีนามาก งานที ตอ้ งทาํ ก็พลอยมากตามไปดว้ ย และตอนนีกย็ งั ใชว้ วั ขน ยา้ ยขา้ วสาลีอยเู่ ลย เขาจงึ จาํ ตอ้ งลากโมห่ ินไปดว้ ยตน เอง แมโ้ มห่ นิ จะทาํ จากหนิ กอ้ นใหญ่ทงั กอ้ นแตย่ งั ดีทีมี 3

ลกั ษณะเป็นทรงกลม ปกตแิ ลว้ หากเป็นชายหนมุ่ ทีมี พละกาํ ลงั มากหน่อยก็สามารถยกขนึ แลว้ ถือกลบั ไปได้ ฝเู กอเองก็คดิ เช่นนนั จงึ ยืนมือไปตงั ใจจะยก ใครจะรูว้ า่ ในยามปกติทีเหน็ คนอืนยกนนั ง่ายแสนงา่ ย สว่ นตนเอง เคยชินแตก่ บั การใชว้ วั ลาก ตอนนีจงึ ไดร้ ูว้ า่ กาํ ลงั แขน ของตนนนั สไู้ มไ่ หว ถงึ จะพยายามยกอยหู่ ลายรอบ ทวา่ โมห่ นิ ก็ขยบั ไปไดเ้ พียงเลก็ หนอ่ ยเทา่ นนั รอบขา้ งมีชายฉกรรจห์ ลายคนยืนมองอยู่ ใบหนา้ ของฝู เกอพลนั แดงขนึ แตจ่ ะใหย้ อมแพต้ อนนีคงตอ้ งเสยี หนา้ แน่ คงทาํ ไดเ้ พียงพยายามออกแรงลากตอ่ คราวนีโมห่ นิ มีเสียงกลงิ กกุ กกั ๆ แลว้ ขยบั ไปขา้ งหนา้ เลก็ นอ้ ยจนเขา แอบดีใจ ฝเู กอกดั ฟันออกแรงทงั หมดแลว้ ลากตอ่ ไป 4

ขณะทีกาํ ลงั ลากอยนู่ นั จๆู่ ก็รูส้ กึ เบาแรงลง โมห่ ินกลงิ ตามมาเรว็ ขนึ จนเขาตกใจรบี หนั กลบั ไปมอง กเ็ หน็ เซียว จิงซนั กาํ ลงั ผลกั โมห่ ินอยดู่ า้ นหลงั ฝเู กอรูส้ กึ กระอกั กระอว่ นใจ กลา่ วดว้ ยสีหนา้ เกอ้ เขิน “ขอบคณุ พีเซียว มาก” เซียวจิงซนั พยกั หนา้ ให้ “ไมต่ อ้ งเกรงใจ จะวา่ ไปแลว้ โม่ หินนีก็มีนาํ หนกั ไมน่ อ้ ย มีคนชว่ ยยอ่ มดีกวา่ ” ฝเู กอคดิ จะปฏิเสธ ไมอ่ ยากตดิ คา้ งนาํ ใจอีกฝ่าย ทวา่ สถานการณต์ รงหนา้ ทาํ ใหเ้ ขาอบั จนหนทาง ทาํ ไดเ้ พียง กลา่ วคาํ ขอบคณุ กอ่ นจะเอย่ แกเ้ กอ้ ใหต้ นเอง “อนั ทีจรงิ กห็ นกั เอาการ” 5

เฉินหงอวีทีอยดู่ า้ นขา้ งเดินเขา้ มาช่วยอีกแรง คนหนงึ ลาก อีกสองคนดนั ไมน่ านกม็ าถงึ ทีหมาย ปีนีครอบครวั ของฝเู กอเกบ็ เกียวขา้ วสาลีไดม้ าก ขา้ วบาง สว่ นถกู นวดไปบา้ งแลว้ ภรรยาของฝเู กอถือคราดรออยู่ พอเหน็ สามีกลบั มากบ็ น่ ใสท่ นั ที “ทาํ ไมไปนานขนาดนี แสงแดดจะไมร่ อทา่ แลว้ !” พอพดู จบจงึ คอ่ ยเหน็ วา่ เซียวจิงซนั และเฉินหงอวียืนอยู่ ดา้ นหลงั สามีตน นางมีสหี นา้ ประหลาดใจ กอ่ นจะยิมให้ แลว้ ทกั ทายคนทงั สอง 6

เซียวจิงซนั สงั เกตเหน็ วา่ ขา้ วสาลีทีอีกฝ่ายเตรยี มจะนวด มีไมม่ ากจงึ ตดั สนิ ใจยืนรออยขู่ า้ งๆ หนาํ ซาํ ยงั ออกแรง ช่วยบา้ งเป็นครงั คราว เฉินหงอวีเหน็ วา่ อีกไมน่ านฝเู กอก็ คงนวดขา้ วเสรจ็ จงึ ถามเซียวจิงซนั วา่ ตอ้ งการจะยืมใช้ ลาของทีบา้ นตนหรอื ไม่ เซียวจิงซนั เองก็พอรูว้ า่ ชว่ งฤดู กาลเก็บเกียวแรงงานสตั วน์ นั มีคา่ ยงิ กวา่ ทองคาํ เสียอีก เขาจงึ กลา่ วขอบคณุ แลว้ ปฏิเสธไปอยา่ งสภุ าพ หลงั จากรออยคู่ รงึ ชวั ยาม ฝเู กอก็นวดขา้ วเสรจ็ จากนนั เขากบั ภรรยาก็รบี ชว่ ยกนั เก็บกวาด สว่ นเซียวจิงซนั ก็ เตรยี มลากโมห่ ินไป ฝเู กอรบี ยืนมือเขา้ ช่วยแตก่ ลบั ถกู ปฏิเสธ ไดแ้ ตย่ ืนมองเซียวจิงซนั ยกโมห่ นิ ขนึ บา่ อยา่ ง สบายๆ ดไู มเ่ ปลอื งแรงแมแ้ ตน่ อ้ ย เขาจงึ รบี ชกั มือกลบั ฝ่ายภรรยาทีเฝา้ มองสถานการณม์ าตลอดเรมิ มีสีหนา้ ไม่ 7

พอใจ นางคอ้ นใสส่ ามีไปหลายที ตอนทีเซียวจิงซนั กลบั มาถงึ เหมยจือและจเู ถากาํ ลงั คดั แยกเมลด็ ขา้ วดว้ ยสหี นา้ เศรา้ ซมึ สว่ นซฮู หู ยินทีโพก ศีรษะดว้ ยผา้ ผืนเกา่ กาํ ลงั นงั กน่ ดา่ ผคู้ นดว้ ยความโมโห บอกวา่ คนในหมบู่ า้ นเอาแตร่ งั แกหญิงมา่ ยกบั ลกู กาํ พรา้ อยา่ งพวกตน ทาํ ตวั เหมือนเศรษฐีทีชอบดถู กู ดแู คลนคน อืน พอเหมยจือไดย้ ินเสียงหนงึ ใกลเ้ ขา้ มาก็แหงนหนา้ มอง พอเหน็ เซียวจิงซนั เดนิ แบกโมห่ ินกลบั มา แววตานางก็ สดใสขนึ สีหนา้ เปียมไปดว้ ยความยนิ ดี “ไดม้ าแลว้ !” 8

ซฮู หู ยินเหน็ โมห่ ินกด็ ีใจจนลมื ถามวา่ ไปไดม้ าจากทีใด รบี สงั ใหล้ กู ๆ เกลียกองขา้ วสาลีโดยเรว็ เพือจะไดใ้ ชโ้ ม่ หนิ นวด หากเป็นปีก่อนๆ การใชง้ านโมห่ ินตอ้ งอาศยั แรงของพวก นางสามแมล่ กู อาชิวนนั ยงั เป็นเดก็ ทาํ ไดเ้ พียงชว่ ยดนั โม่ หนิ อยดู่ า้ นหลงั นนั เป็นเพราะพวกตนไมม่ ีแรงงานสตั ว์ จงึ ตอ้ งอาศยั แรงของคนในครอบครวั ทวา่ ยามนีมีชาย หน่มุ กาํ ยาํ ลาํ สนั เปียมดว้ ยพละกาํ ลงั อยา่ งเซียวจิงซนั จงึ ทาํ ใหท้ กุ อยา่ งงา่ ยขนึ เซียวจิงซนั ลากโมห่ ินหมนุ วนบดเมลด็ ขา้ วอยา่ งไมม่ ีทีทา่ วา่ จะเหน็ดเหนือย ราวกบั ไมไ่ ดอ้ อกแรงแตอ่ ยา่ งใด กระทงั เหยียนทียืนอยขู่ า้ งๆ เหน็ แลว้ ยงั ตอ้ งตะโกนทกั 9

“พีเซียวนีไมธ่ รรมดาจรงิ ๆ บา้ นขา้ ลากโมห่ นิ นวดขา้ วกนั เองยงั ตอ้ งใชแ้ รงผชู้ ายถงึ สองคนเลย!” คนอืนๆ ทีเหน็ พากนั ชืนชม ทวา่ เหมยจือเองกลบั นกึ สงสารสามีตน นางแหงนหนา้ มองแสงแดดแรงกลา้ แลว้ มองไปทีชายหนมุ่ อีกครงั เหน็ เสอื บนแผน่ หลงั ของเขาช่มุ โชกไปดว้ ยเหงือ จงึ รบี หยบิ กานาํ มาใหเ้ ขาดืม เซียวจิงซนั เองก็รูส้ กึ กระหายนาํ เชน่ กนั พอรบั มาแลว้ ก็ ดืมไปหลายอกึ สง่ ยมิ ใหน้ างพลางกลา่ ววา่ “ไมไ่ ดอ้ อก แรงแบบนีมานานแลว้ ไดอ้ อกกาํ ลงั สกั หนอ่ ยจะไดย้ ืด เสน้ ยืดสาย” 10

ขอบตาเหมยจือเรมิ แดงกาํ รูด้ ีวา่ เขาพดู ปลอบใจเพราะ เกรงวา่ ตนจะเป็นกงั วล ซฮู หู ยนิ เองกร็ ูส้ กึ กระดากใจไมน่ อ้ ยจงึ เอย่ ขนึ วา่ “จิงซนั ตอ้ งลาํ บากเจา้ แลว้ คาํ นีขา้ จะทาํ ของอรอ่ ยๆ ใหก้ ิน” หลงั จากนวดขา้ วไปไดช้ วั ยามกวา่ ๆ เฉินหงอวีเดินจงู ลา มาและบอกวา่ เอามาช่วย ซฮู หู ยนิ รบี กลา่ วขอบคณุ ทนั ที แลว้ ผกู ลาเขา้ กบั โมแ่ ทนเซียวจิงซนั ทีตอนนีเหงือชมุ่ ไป ทวั รา่ ง ไมน่ านขา้ วสาลีทงั หมดกน็ วดเสรจ็ เฉินหงอวีได้ รบั คาํ ขอบคณุ มากมาย ก่อนทีเขาจะใหล้ าลากโมห่ นิ ไป เพือใชง้ านตอ่ 11

เหมยจือรบี เอาผา้ มาซบั เหงือบนใบหนา้ และลาํ คอของ เซียวจิงซนั ชายหน่มุ ยกกานาํ ขนึ ดืมอยา่ งกระหาย ปลอ่ ยใหเ้ หมยจือชว่ ยเชด็ เหงือใหต้ นเอง จเู ถากาํ ลงั เก็บกวาดเมลด็ ขา้ วสาลีทีนวดเสรจ็ อยดู่ า้ น ขา้ ง พอเงยหนา้ ขนึ เหน็ ทา่ ทีของสองสามีภรรยากพ็ ดู ออกมาอยา่ งไมส่ บอารมณ์ “พีใหญ่ ตอ่ ใหพ้ วกทา่ นรกั ใครก่ นั เพียงใด กน็ า่ จะทาํ ในทีลบั ตาสกั หน่อย พีเขยก็ใช่ วา่ จะไมม่ ีมือ ทาํ ไมตอ้ งเช็ดเหงือใหด้ ว้ ยเลา่ !” คนเป็นแมไ่ ดย้ ินลกู สาวคนรองพดู กโ็ ยนไมก้ วาดในมือใส่ แลว้ ดเุ สยี งเขม้ “เจา้ นีมนั ปากมาก ผวั เมียเขาจะเชด็ เหงือใหก้ นั แลว้ อยา่ งไร เรอื งนีตอ้ งใหเ้ จา้ มาสงั สอนดว้ ย ร!ึ ขา้ กย็ งั ยืนอยนู่ ีทงั คน!” 12

จเู ถาเมม้ รมิ ฝีปากอยา่ งไมพ่ อใจ กม้ หนา้ เกบ็ เมลด็ ขา้ วสาลีตอ่ ซฮู หู ยินหนั ไปพดู กบั เหมยจือเสยี งดงั “ขา้ เอาไขต่ ม้ และแตงหวานมาดว้ ย อยใู่ นหอ่ ผา้ ขา้ งกองขา้ ว เจา้ เอาใหจ้ ิงซนั กินส”ิ อาชิวไดย้ ินทีมารดาพดู กเ็ งยหนา้ ขนึ ทนั ที เขาสง่ สายตา ออ้ นวอนวา่ อยากกินไขต่ ม้ เหมือนกนั แตก่ ็รูว้ า่ พีเขยทาํ งานหนกั มารดาจงึ บอกใหพ้ ีเขยกินก่อน เขาก็เลยไม่ กลา้ รอ้ งขอใหต้ นเอง เหมยจือเดนิ ไปเอาหอ่ ผา้ มาแกอ้ อก หยิบไข่ตม้ กบั แตง หวานออกมาใหเ้ ซียวจิงซนั ทวา่ เขากลบั ปฏิเสธ ไดแ้ ต่ 13

ดืมนาํ ไปอีกหลายอกึ แลว้ ทาํ งานตอ่ จากนนั กเ็ ป็นไปตามทีเหมยจือบอก นวดขา้ วนนั ไม่ เหนือยแตส่ กปรกเปรอะเปือนไปหมด ทกุ คนในบา้ นชว่ ย กนั เก็บกวาดขา้ วทีนวดแลว้ ซงึ มีทงั ราํ ขา้ ว แกลบและ เมลด็ ขา้ วสาลปี ะปนกนั อยู่ ก่อนอืนจะตอ้ งเอาแกลบออก ก่อน โดยใชพ้ ลวั ตกั ขนึ แลว้ โยนเบาๆ กลางอากาศ สาย ลมทีโชยมาจะพดั เอาแกลบแยกออกจากเมลด็ ขา้ วสาลี ทาํ เชน่ นีสกั สหี า้ รอบ จากนนั กน็ าํ ขา้ วมาฝัดในกระดง้ สดุ ทา้ ยกจ็ ะไดเ้ มลด็ ขา้ วสาลสี ะอาดทีพรอ้ มจะนาํ ไปทาํ กิน เมือเหน็ วา่ งานใกลเ้ สรจ็ ซฮู หู ยินกค็ อ่ ยโลง่ ใจขนึ ยามนี ฟา้ ใกลม้ ืดเตม็ ที นางจงึ กลา่ ววา่ “พวกเจา้ อยชู่ ว่ ยกนั 14

บรรจขุ า้ วลงกระสอบก่อน ขา้ จะกลบั ไปทาํ อาหาร คืนนี จะทาํ ของอรอ่ ยๆ ใหพ้ วกเจา้ กินกนั ” คาํ วนั นีเหมยจืออยกู่ ินขา้ วทีบา้ นมารดา ทา่ นแมข่ องนาง ทาํ อาหารจาํ พวกผกั หลายอยา่ ง และอาหารทีมีเนือสตั ว์ จานหนงึ นอกจากนนั ยงั มีไข่ตม้ กบั แตงหวานออ่ นทีกิน แลว้ ชว่ ยใหร้ ูส้ กึ สดชืน ทกุ คนลอ้ มวงกินขา้ วรว่ มกนั หลงั จากกินเสรจ็ กด็ กึ มากแลว้ ซฮู หู ยินจงึ บอกใหส้ องสามี ภรรยารบี กลบั บา้ นไปพกั ผอ่ น 15

ตอนที 36 นวดข้าวใครว่าไม่เหนือย เมือทงั สองกลบั ถงึ บา้ น เหมยจือก็อาบนาํ ทนั ทีแลว้ คอ่ ยขนึ ไปบนเตียงทีมีเซียวจิง ซนั นอนรออยกู่ ่อนแลว้ มือทงั สองขา้ งของเขาซกุ อยใู่ ต้ หมอน มองมาทีนางดว้ ยสีหนา้ ยากจะคาดเดา ถงึ เหมยจือจะแตง่ งานมาไดร้ ะยะหนงึ แลว้ แตก่ ย็ งั อด เขินอายไมไ่ ด้ ใบหนา้ พลนั รอ้ นวบู เอย่ ถามเสียงแผว่ “มองอะไรเลา่ เจา้ คะ?” 1

เซียวจิงซนั ถามเสยี งกระเซา้ “วนั นีทีลานนวดขา้ ว ใครกนั บอกขา้ วา่ นวดขา้ วนนั ไมเ่ หนือยเลยสกั นิด” เหมยจือเองก็รูว้ า่ วนั นีเขาเหนด็ เหนือยมาก นางกม้ หนา้ กลา่ วอยา่ งรูส้ กึ ผดิ “วนั นีทาํ ใหท้ า่ นตอ้ งลาํ บากแลว้ ” เซียวจิงซนั เหน็ ทา่ ทางสาํ นกึ ผดิ ของนางกอ็ ดขาํ ไมไ่ ด้ เขา ยืนมือไปรวบรา่ งบอบบางใหเ้ ขา้ มาใกล้ หญิงสาวไมท่ นั ระวงั จงึ รอ้ งออกมาอยา่ งตกใจ ชายหน่มุ หายใจแรงขนึ กระซิบขา้ งหหู ญิงสาวทียงั ตกใจ อยู่ “ลาํ บากมากจรงิ ๆ แลว้ เจา้ จะชดเชยใหข้ า้ อยา่ งไร?” 2

เหมยจือจอ้ งมองเขาดว้ ยแววตาเป็นประกาย“ทา่ นจะให้ ขา้ ชดเชยอยา่ งไรเลา่ ?” นางนิงคิดอยคู่ รูห่ นงึ แลว้ กลา่ ว ตอ่ “ถา้ เชน่ นนั ใหข้ า้ ชว่ ยทบุ หลงั ดีไหม?” สงิ ทีนางพอจะคิดไดก้ ็คือการชว่ ยใหเ้ ขาคลายความปวด เมือย ถา้ เป็นเมือกอ่ นหลงั จากทีมารดากลบั จากทาํ นาก็ มกั จะใหต้ นทบุ หลงั หรอื นวดขาใหเ้ ป็นประจาํ เซียวจิงซนั ไดย้ นิ ก็พยกั หนา้ รบั ยมิ นอ้ ยๆ แลว้ บอกวา่ “ได้ เช่นนนั เจา้ ก็ทบุ หลงั ใหข้ า้ หน่อย” กาํ ปันนอ้ ยๆ ขาวนวลจงึ เรมิ ทบุ เบาๆ บนแผน่ หลงั ของ เขา แตแ่ ทนทีชายหน่มุ จะหายปวดเมือยกลบั รูส้ กึ คนั 3

มากกวา่ เขาบอกใหน้ างออกแรงอีกหนอ่ ย เหมยจือจงึ เพิมแรงทบุ แตเ่ ขากลบั ไมส่ ะดงุ้ สะเทือนเลยสกั นิด พอ นานเขา้ นางกเ็ รมิ เหนือยจนหายใจหอบ ซาํ ยงั เมือยมือ ไปหมด หญิงสาวลบู กาํ ปันตวั เอง กลา่ วอยา่ งข่นุ เคือง “กระดกู ทา่ นแข็งเหลอื เกิน” เซียวจิงซนั หวั เราะเบาๆ แลว้ รวบรา่ งนางเขา้ มากอด กด จบู บนรมิ ฝีปากเรยี วบาง แลว้ เอย่ อยา่ งสงสาร “ถา้ เชน่ นนั ก็ไมต่ อ้ งทบุ แลว้ ดีไหม?” เหมยจือรบั รูไ้ ดถ้ งึ ลมหายใจรอ้ นผา่ วทีรนิ รดบนตน้ คอ 4

ของตน ความรูส้ กึ เสยี วซา่ นพลนั ผดุ พลงุ่ จนแขง้ ขาเรมิ ออ่ นแรงแทบจะยืนไมอ่ ยู่ ในใจคนั ยบุ ยิบอยา่ งประหลาด นางซกุ ไซแ้ กม้ นวลของตนกบั แผงอกกาํ ยาํ พดู ดว้ ยนาํ เสียงออดออ้ น “หากไมใ่ หท้ บุ หลงั แลว้ จะทาํ สงิ ใดเลา่ ?” คราวนีเขาถงึ กบั หวั เราะเสียงดงั “แลว้ ภรรยาของขา้ คิด อยากจะทาํ สงิ ใดเลา่ ?” เขาพดู พลางยืนมือไปเกาะกมุ ทรวงอกของนาง ปลายนิวสมั ผสั ไปบนยอดปทมุ ถนั แลว้ เคลน้ คลงึ อยา่ งเบามือ เหมยจือไดย้ นิ ก็ใหค้ ิดเลยเถิดไปตา่ งๆ นานาจงึ อดขดั เขินไมไ่ ด้ นางไมไ่ ดค้ ดิ เช่นนนั สกั หนอ่ ย แตน่ าํ เสยี งของ เขาราวกบั วา่ นางกาํ ลงั คดิ อย!ู่ เหมยจือทงั อายและข่นุ เคืองจงึ เบียงตวั หลบสมั ผสั จากเขา 5

เซียวจิงซนั กอดนางไวร้ าวกบั กอดลกู กระตา่ ยนอ้ ยตวั หนงึ แตพ่ อเหน็ นางเบียงตวั ทาํ ทา่ จะหนี เขาก็ไมอ่ ยาก ฝืนใจ หยดุ สงิ ทีทาํ ทนั ที พรอ้ มกบั ยกมือขา้ งหนงึ ขนึ กมุ อก คิวขมวดแน่น เหมยจือเหน็ อีกฝ่ายมีสหี นา้ เปลยี นไปกต็ กใจจนยืนนิง อยทู่ ีเดิม ถามอยา่ งรอ้ นใจไปวา่ “ทา่ นเป็นอะไรหรอื ?” “เจ็บหนา้ อก” ชายหนมุ่ ตอบ “เกิดอะไรขนึ ทาํ ไมถงึ เป็นเช่นนีได?้ ทา่ นมีความรูเ้ รอื ง การรกั ษาโรคไมใ่ ช่หรอื รบี รกั ษาตนเองสเิ จา้ คะ!” เหม 6

ยจือบอกอยา่ งตืนตระหนก เซียวจิงซนั เหน็ ทา่ ทางรอ้ นรนของนางกร็ บี ปลอบประโลม “ขา้ ไมเ่ ป็นอะไรมาก แคแ่ ผลตรงอกทีไมเ่ คยเจบ็ มานาน มากแลว้ วนั นีคงทาํ งานหนกั ไปหน่อยกเ็ ลยไปสะกิดแผล เกา่ เขา้ ทาํ ใหเ้ จ็บขนึ มาอีก” เหมยจือสงสารเขาวา่ ตอนทีไดแ้ ผลคงเจบ็ ไมน่ อ้ ยเป็นทนุ เดมิ อยแู่ ลว้ ยามนีพอไดย้ ินอีกฝ่ายกลา่ ววา่ ทาํ งานหนกั จนกลบั มาเจ็บอีกครงั นางกน็ าํ ตาคลอ กลา่ วพมึ พาํ วา่ “จะทาํ อยา่ งไรดี? กินยาจะหายหรอื ไม?่ เราลงไปหาหมอ ทีเชิงเขากนั ไหม?” 7

ตอนแรกเซียวจิงซนั ตงั ใจจะลอ้ นางเลน่ เทา่ นนั พอเหน็ นางเชืออยา่ งสนิทใจ สีหนา้ เหมือนกาํ ลงั จะรอ้ งไห้ เขาก็ ไมอ่ ยากแกลง้ นางอีกและแอบเสียใจไมน่ อ้ ยในสงิ ทีทาํ ไป ทวา่ เมือพดู ออกไปแลว้ ก็ไดแ้ ตต่ อ้ งกลบเกลอื นคาํ โกหก “จรงิ ๆ แลว้ ก็เจ็บเพียงครูเ่ ดียวเทา่ นนั ตอนนีขา้ ไม่ เป็นอะไรแลว้ ” ทวา่ เหมยจือยงั ไมเ่ ชือ สา่ ยหนา้ แลว้ กลา่ ววา่ “ทา่ นอยา่ ปดขา้ เลย ทา่ นทาํ งานกลางแจง้ ทงั วนั ยงั ไมข่ มวดคิวเช่น นี แสดงวา่ ทา่ นตอ้ งเจบ็ มากแน่ๆ” เซียวจิงซนั ไมอ่ ยากใหภ้ รรยาของตนตอ้ งกลดั กลมุ้ ไป มากกวา่ นี จงึ รวบตวั นางมากอดไว้ แลว้ อธิบายดว้ ยนาํ เสียงจรงิ จงั “ขา้ ไมเ่ ป็นอะไรแลว้ จรงิ ๆ เมือครูแ่ คล่ อ้ เจา้ 8